สวยเริ่ดเชิดโสด
ตอนที่ 9
วีรเทพอยากเจอยลดา แต่ติดต่อเธอไม่ได้หลายวันแล้ว วันนี้เขามาถามเลขาฯของเธอ ก็ได้คำตอบว่า ยลดาไปดูงานที่อังกฤษ แต่จะกลับคืนนี้แล้ว ดังนั้นในตอนค่ำ วีรเทพจึงแวะไปที่คอนโดฯยลดา ปรากฏว่า ยลดาไม่ได้ไปไหนเลย แต่เธออยากเซอร์ไพรส์เขาเท่านั้น
"ดา...นี่ มันอะไรกันครับ" วีรเทพงงงัน มองยลดาในชุด เซ็กซี่ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะดินเนอร์ที่ตกแต่งไว้อย่างหรู
"เซอร์ไพร์ สยังไงล่ะคะ ดาอยากรู้ว่าวีคิดถึงดามากขนาดไหน ดาก็เลยแกล้งหายตัวไป แล้วดาก็เห็นแล้วว่าคุณคิดถึง ดามากจริงๆ" เธอเข้าไปคล้องแขนวีรเทพที่ยังอึ้งไม่หายพามานั่งที่โต๊ะ "ดาต้องขอโทษด้วยนะที่หลอกวี เพราะวันนี้จะได้ เป็นวันพิเศษของเราสองคน"
"แล้วทำไมต้องเป็นวันพิเศษด้วยล่ะ"
"วันนี้วันเกิดดาเองค่ะ ดาไม่ได้เจอหน้าวีตั้งหลายวัน พอเห็นวีเดินเข้ามา มันก็เหมือนของขวัญชิ้นพิเศษที่สุดสำหรับดา" ยลดาไม่พูดเปล่า เดินมานั่งตักและกอดวีรเทพแน่น แต่ ครู่เดียวก็ถูกเขาดันตัวออก
"แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะดา แต่ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณ"
"วีอ่ะ จะมาคุยอะไรตอนนี้ เวลาแบบนี้ไม่คุยกันแล้วค่ะ มันต้อง..." ยลดาไม่พูดต่อ แต่กางมือทำท่านางเสือก่อนกระโดดเข้ามาซุกไซ้ วีรเทพตาเหลือกตกใจ แล้วถามพรวดจนยลดาชะงักหมดอารมณ์
"คุณไปแกล้งพิมพ์ทำไม"
"ทำไมคะ วีเป็นห่วงมันมากนักเหรอ ดาจะแกล้งมัน วีจะทำไม ในเมื่อวีเป็นของดา ดาก็มีสิทธิ์ที่จะเล่นงานคนที่คิดจะแย่งวีไปจากดาได้"
"แต่ผมกับพิมพ์เป็นเพื่อนกัน"
"ดาไม่เชื่อ คุณไม่ต้องมาพูดปกป้องยัยนั่น"
"ผมว่าคุณพูดไม่รู้เรื่องแล้ว ถ้าคุณยังไม่เลิกทำร้ายพิมพ์ เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกัน" วีรเทพจะกลับออกไป ยลดารีบกอดเขาไว้และร้องไห้ฟูมฟาย จะกระโดดตึกฆ่าตัวตายถ้าเขาทิ้งเธอไป "คุณอย่าพูดอย่างนี้สิดา"
"ทำไม? ดารักวี รักจนชั่วฟ้าดินสลาย ต่อให้ตายกลายเป็นผีก็จะตามขี่คอวีไปจนชั่วชีวิต วีไม่เชื่อดาใช่มั้ย งั้นดาจะทำจริงๆ" ยลดาจะวิ่งไปที่ระเบียง วีรเทพตกใจรีบขวางเอาไว้
"โอเคๆ ผมเชื่อดาแล้ว"
"วีอย่าโกรธดาเรื่องพิมพ์เลยนะ ดาทำไปเพราะรักวี ดาสัญญาว่าต่อไปนี้ดาจะไม่ไปยุ่งกับยัยนั่นอีก...นะคะวีขา"
"ถ้าคุณสัญญาว่าจะทำได้อย่างที่พูด...งั้นก็ได้" วีรเทพจำใจรับปาก แต่ยลดาสุดแสนดีใจกระโดดกอดแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ก่อนจะแอบยิ้มเจ้าเล่ห์
ooooooo
หลังจากรู้ปัญหาของพิมพ์มาเต็มๆ ขวัญพลอยไม่สบายใจไปด้วย วันนี้ขวัญตั้งใจมาบอกธนพเผื่อจะช่วยแฟนแก้ปัญหาได้บ้าง ธนพกลับไล่ขวัญไม่ให้เข้าใกล้ เพราะเขากำลังยุ่งกับงานตกแต่งร้านกาแฟที่ต้องเร่งให้ เสร็จตามกำหนด จะได้หมดเวรหมดกรรมกับเธอซักที
ขวัญฟังแล้วจี๊ดจะเอาเรื่องธนพ ก็พอดีภิรมย์กับคณิตโผล่เข้ามา สองหนุ่มแปลกใจทำไมธนพมาอยู่ที่นี่ หรือว่ามันตามตื๊อขวัญ เลยอาสาจะจัดการให้เอง
"ฉันเป็นอินทีเรียให้คุณขวัญอุมา" ธนพชี้แจง สองหนุ่มหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าธนพอีกครั้ง แล้วแย่งกันออกความเห็น
"คุณขวัญนึกยังไงถึงไปคว้าไอ้ไร้รสนิยมมาออกแบบร้านให้ครับ ผมรู้จักอินทีเรียเก่งๆตั้งหลายคน"
"จริงด้วย ไอ้หมอนี่เป็นใครก็ไม่รู้ ชื่อเสียงก็ไม่มี แล้วดูออกแบบร้านสิ โอ้โฮ ไม่มีเทสต์เอาซะเล้ย ผมว่าคุณขวัญไล่ออกไปเลยครับ"
"ฉันเป็นคนเลือกแบบนี้เอง" ขวัญโพล่งขึ้นมา ทำเอาสองหนุ่มสะดุ้งรีบกลับคำว่า มิน่า มันถึงได้สวย เหมาะกับคนสวยอย่างคุณขวัญมาก สวยเริ่ดเพอร์เฟกต์จริงๆ
"รีบเคลียร์เขี่ยมันสองคนออกไปซะนะคุณ ไม่งั้นร้านคุณไม่เสร็จทันกำหนดแน่" ธนพกระซิบบอกขวัญ ก่อนหันกลับเข้าข้างใน...ขวัญสุดเซ็ง พยายามเจรจากับคณิตและภิรมย์ ให้กลับไปแต่ไม่สำเร็จ สองหนุ่มอยากอยู่ช่วยขวัญทำร้านให้เสร็จทันกำหนด แต่แล้วยิ่งช่วยกลับยิ่งเละ ทำให้ธนพปวดกบาลเล่นงานขวัญอีกจนได้
"เพราะคุณคนเดียว แทนที่งานจะเสร็จทัน กลับจะช้าลงกว่าเดิม"
"อย่ามาโทษฉันนะ ฉันไม่ได้พาพวกเขามา"
"แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เขาจะมากันเหรอ เฮ้อ สร้างแต่ปัญหา"
"นี่...นายไม่ใช่แม่ฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าฉัน"
"คุณนี่มันดื้อด้าน เอาแต่ใจ น่ารำคาญจริงเว้ย ถ้าอยากให้ร้านเสร็จทันกำหนดและออกมาดี ก็อย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก อ้อ แล้วก็เอาไอ้สองตัวนั่นไปให้พ้นๆด้วย"
"นี่มันร้านฉันนะ ไอ้กะเพราบ้า" ขวัญตะโกนไล่หลังธนพอย่างหัวเสียสุดๆ แต่ยังค้างคาใจเรื่องพิมพ์ที่ยังไม่มีโอกาสบอกธนพ ที่สุดขวัญก็ตัดสินใจไปพบยลดาที่ออฟฟิศ สั่งห้ามยลดายุ่งเกี่ยวกลั่นแกล้งพิมพ์อีก ยลดาไม่พอใจ บอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับขวัญ ขวัญไม่รู้อะไร อยู่เฉยๆจะดีกว่า "นิสัยเธอเป็นยังไงทำไมฉันจะไม่รู้ ถ้าฉันยังเห็นเธอรบกวนพิมพ์มณี ฉันจะใช้อำนาจที่มีอยู่เขี่ยเธอออกไปจากที่นี่"
ยลดาชะงัก จิกตามองตามขวัญที่หันกลับออกไปอย่างแค้นเคือง แต่ขณะนั้นเอง อมรกับวรวิทย์กำลังแฮปปี้ เพราะวรวิทย์เพิ่งกล่อมให้ผู้ถือหุ้นรายย่อยขายหุ้นในซันไชน์แอร์ไลน์ สำเร็จ ทำให้หุ้นของสองพ่อลูกเพิ่มขึ้นอีกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ แต่ อมรกำชับวรวิทย์อย่าเพิ่งดีใจออกนอกหน้า ทุกอย่างต้องเงียบ รอไว้เป็นเซอร์ไพรส์ให้นังสองแม่ลูกนั่น
"ครับพ่อ แล้วทางพ่อกับน้าจันล่ะ เมื่อไหร่จะสำเร็จ ถ้าพ่อทำไม่ได้ บอกผมได้เลยนะครับ เรื่องพวกนี้ผมถนัด"
"อย่ามาดูถูกฉัน ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนแก ฉันทำได้ เรื่องแค่นี้ไม่เกินความสามารถของฉันหรอก" อมรยิ้มกริ่มเชื่อมั่นฝีมือตนเอง ต่อจากนั้นต้องเข้าประชุม พ่อลูกเตรียมพร้อม แต่ยลดาเดินหน้าตูมตามเข้ามา ทำให้วรวิทย์สงสัยว่าน้องสาวหงุดหงิดใครมา
"ยัยขวัญน่ะสิ มันมาใช้อำนาจบาตรใหญ่กับดา ดาเกลียดมันๆๆ เมื่อไหร่พี่วิทย์กับพ่อจะกำจัดมันทิ้งซักที ดาจะไม่ไหวแล้วนะ"
"ใจเย็นน้องสาว อีกไม่นานหรอก ทันทีที่เราได้หุ้นส่วนของคุณจันมารวมกับของเรา ทุกอย่างที่นี่ก็จะตกเป็นของเราโดยสมบูรณ์"
สามพ่อลูกแย้มยิ้มให้กัน ฝันหวานถึงอนาคตอันสดใส
ooooooo
ขวัญกับแม่สังเกตเห็นจันทราสดชื่นมีความสุข ให้อดคิดไม่ได้ว่าจันทรากำลังมีความรัก พอขวัญแซว น้าจันแล้วได้เห็นอาการหน้าแดงเขินอาย นั่นยิ่งทำให้ ขวัญมั่นใจ แต่พอถามว่าหนุ่มคนนั้นเป็นใคร จันทรากลับขออุบไว้ก่อน เช่นเดียวกับขวัญ ที่พอถูกแม่ถามเรื่องงานที่กำลังทำอยู่ ขวัญขอเก็บเป็นความลับ พร้อมเมื่อไหร่จะบอกทันที
วีรเทพยังกังวลใจเรื่องพิมพ์ เช้าวันนี้เขาไปดักพบพิมพ์ หน้าบ้าน แต่พิมพ์พยายามเลี่ยงและบอกให้เขารู้ด้วยว่า เธอเลิกกับธนพพี่ชายของเขาแล้ว วีรเทพอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง จากนั้น ย้อนกลับมาที่บ้าน คาดคั้นธนพว่าเลิกกับพิมพ์ทำไม
"พิมพ์เป็นฝ่ายบอกเลิกฉัน เพราะเขาเข้าใจฉันกับคุณขวัญผิด"
"เพราะผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วเหรอ งั้นผมว่าพิมพ์เขาไม่ได้เข้าใจผิดหรอก เขาเข้าใจถูกแล้วต่างหาก เขาถึงขอเลิกกับพี่"
"ไอ้วี..."
"จะว่าไปพี่กับพิมพ์เลิกกันก็ดี ผมจะได้ทำหน้าที่ดูแลพิมพ์ได้อย่างเต็มที่ ผมจะดูแลพิมพ์ให้ดีกว่าพี่เลยคอยดู" วีรเทพพูดเสร็จเดินหนีไปทันที ไม่แคร์ว่าธนพจะรู้สึกยังไง
ทางด้านขวัญที่วันนี้มีถ่ายแบบคู่กับวิลาวัลย์ สองศัตรูคู่แค้นพอเจอหน้าก็เขม่นกันอีกตามเคย แล้วต่างคนก็ต่างไม่ยอมกัน เดินกระแทกกันไปมา จนสุดท้ายวิลาวัลย์เกือบล้มหน้าคะมำ แถมยังถูกขวัญเยาะซ้ำว่า เป็นแค่ตัวประกอบอย่ามาเทียบกับตัวนำอย่างตน
วิลาวัลย์แค้นแสนแค้น ลงจากเวทีได้ก็เม้าท์กับเพื่อนนางแบบ วิลาวัลย์ทั้งด่าทั้งอาฆาตขวัญ โดยไม่รู้ว่าขวัญยืนฟังอยู่ข้างหลัง แล้วเกือบจะมีเรื่องถ้าพิมพ์ไม่เข้ามาแทรกเสียก่อน
"ขวัญอุมาเขาทำถูกแล้ว เธอควรจะรู้หน้าที่นะวิ งานนี้ ขวัญอุมาเขาเป็นตัวหลัก พวกเธอน่าจะรู้ลิมิตในการทำงานของตัวเอง อย่าเที่ยวเม้าท์คนอื่นลับหลังโดยที่ไม่ได้พูดความจริง เพราะมันทำให้พวกเธอเป็นนางร้ายในละคร ไม่ใช่นางแบบ"
วิลาวัลย์กับคนอื่นๆหน้าแทบหงาย พูดไม่ออก ส่วนพิมพ์พูดจบก็เดินผ่านขวัญออกไป ขวัญร้องเรียกพร้อมกับก้าวตาม พิมพ์จึงหันมาอธิบายว่า
"อย่าเข้าใจผิดคิดว่าฉันปกป้องเธอ ยังไงในสายตาของฉันเธอก็ยังเป็นคนขี้วีน ขี้โวยวาย เอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผล"
"ตกลงเธอด่าฉันเองเหรอเนี่ย จะเอายังไงกันแน่"
"ฉันไม่ได้เข้าข้างเธอหรือเข้าข้างใคร ฉันเห็นยังไงก็พูดอย่างนั้น ความจริงเธอก็เป็นคนดีเหมือนกันนะขวัญอุมา ทำไมเธอไม่ทำตัวดีๆกับเขาบ้าง ถ้าเธอทำตัวน่ารัก บางทีเธออาจจะมีเพื่อนมากกว่าพี่กิ่งคนเดียวก็ได้" พิมพ์ทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป ขวัญถึงสะอึก นิ่งคิด...
ooooooo
ตกเย็นขวัญเข้าไปที่ร้านกาแฟเจอธนพทำงานอยู่คนเดียว พอเธอถามว่าคนงานหายไปไหนกันหมด ก็ได้คำตอบชวนอารมณ์เสียจากธนพว่า
"คนงานผมต้องพักบ้างสิคุณ กว่าจะเคลียร์ไอ้ที่แฟนคลับคุณมาปู้ยี่ปู้ยำงานของผมจนเละ มันเสียเวลา"
"อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บได้มั้ย แล้วแบบนี้คืนนี้จะเสร็จเหรอ"
"ตอนนี้เหลือแค่เก็บงานทาสีอีกนิดหน่อยก็เสร็จ คืนนี้ ผมจะเร่งมือโต้รุ่งให้เอง"
"ไล่คนงานกลับไปหมด เพราะอยากได้ค่าแรงคนเดียวรึเปล่าเนี่ย"
"ช่วยหัดพูดอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่านี้หน่อยจะได้มั้ย ถ้าทำไม่ได้ ก็กลับบ้านไปนอนซะ"
"ฉันไม่กลับ"
"ไม่กลับก็เงียบๆ ไม่งั้นผมทำไม่เสร็จเพราะคุณแน่"
ธนพหันไปทาสีต่อ ขวัญหงุดหงิดเดินมานั่งห่างๆ แต่ตาคอยเหลือบมองธนพเป็นระยะ แล้วพูดจ้ำจี้จ้ำไชเมื่อเห็นเขาทาสีไม่เรียบ ธนพเอือมระอา สั่งให้ไปชงกาแฟมาแก้ง่วงหนึ่งแก้ว ถ้าอยากให้งานเสร็จเร็วๆ ขวัญหายไปครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกาแฟลาเต้หน้าตาเก๋ไก๋
"ทำเองเหรอเนี่ย"
"แน่นอน บาริสต้าเบอร์หนึ่งของเอเชียเป็นคนสอนฉัน ของแบบเนี้ยไม่สวยไม่เริ่ดทำไม่ได้"
"ถึงหน้าตาจะดูสวยดี แต่จะดีจริงรึเปล่ามันก็ต้องได้ชิมลิ้มรสก่อน"
"ทะลึ่ง ไอ้บ้า ไอ้ลามกจกเปรต"
"ทะลึ่งอะไร"
"ก็นายบอกว่าฉันสวยเลยจะ...จะชิมลิ้มรสฉัน"
ธนพปล่อยก๊ากทันที "บ้าเหรอคุณ ผมหมายถึงกาแฟ คุณนี่พูดสวยไม่ได้ เข้าข้างตัวเองตลอด"
ขวัญหน้าแหกอายสุดๆ แต่ยังแถกไปได้อีก "ก็ฉันมันสวยเริ่ดนี่...อย่าพูดมาก รีบๆชิมเข้าไปเลย จะได้ไม่ปากเสีย"
ธนพดื่มกาแฟ อร่อยถูกใจแต่ไม่ยอมชมออกมาตรงๆ ขวัญจึงคาดคั้นเคี่ยวเข็ญจะให้เขาพูด เลยเกิดการยื้อยุดกันจนกาแฟหกใส่เสื้อขวัญ
"ไอ้บ้า เพราะนายเลย ดูสิ กุชชี่ฉันเปื้อนหมดแล้ว จะล้างออกรึเปล่าก็ไม่รู้"
"ช่วยไม่ได้ อยากเซ้าซี้ถาม"
"แล้วทำไม ทั้งสกปรกทั้งเหม็น"
"กลับบ้านไป อยู่ก็เกะกะ รกหูรกตา"
"ไม่ ฉันจะอยู่จนกว่างานจะเสร็จ"
ในเมื่อขวัญดึงดันจะอยู่ ธนพจึงเอาชุดช่างทาสีมาให้เธอใส่แล้วให้ช่วยกันทาสีเก็บงานให้เนี้ยบ ปรากฏว่าขวัญทาไม่ได้เรื่อง ธนพต้องสอนปากเปียกปากแฉะ ขวัญหมั่นไส้เลยแกล้งเอาสีป้ายหน้าธนพ คราวนี้เลยเกิดการเอาคืน แกล้งกันไปแกล้งกันมาเป็นที่สนุกสนาน
ธนพเก็บงานจนดึกกว่าจะเสร็จ ขณะที่ขวัญนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว ธนพถือโอกาสนี้เอาคืนขวัญที่คืนก่อนวาดหนวดเคราที่หน้าเขา ด้วยการวาดหนวดแมวทิ้งไว้ดูต่างหน้า พอขวัญตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่เห็นหน้าตัวเองกลายเป็นนางแมว ก็โมโหหัวเสียไม่น้อย
ooooooo
จันทราถูกอมรหลอกพาไปเที่ยวชายทะเลแล้วสั่งไวน์มาดื่มจนจันทราเมา จากนั้นอมรก็หว่านล้อมจันทราต่างๆนานาด้วยถ้อยคำหวานๆ ทำให้จันทราเคลิบเคลิ้มโอนอ่อนตกเป็นของอมรด้วยความเต็มใจ
ขวัญกลับเข้าบ้านตอนสายๆ เลยโดนแม่พรพรรณที่กระวนกระวายเป็นห่วงลูกทั้งคืนซักฟอกเป็นการใหญ่
"ไหนขวัญบอกแม่ว่าจะตั้งใจทำงาน แล้วนี่อะไร หายตัวไปทั้งคืน มือถือก็ปิด ไม่ยอมโทร.กลับมา ปล่อยให้แม่ห่วงจนนอนไม่หลับ"
"แม่ขา ขวัญขอโทษ ที่ขวัญหายไปทั้งคืน เพราะขวัญไปทำงานค่ะ ขวัญไม่ได้เกเรนะคะ"
"งานอะไร ถึงต้องหายไปทั้งคืน"
"คือขวัญยังบอกแม่ตอนนี้ไม่ได้จริงๆ"
"อีกแล้วเหรอขวัญ ตกลงงานนั้นมันมีจริงๆรึเปล่า หรือว่าขวัญสร้างเรื่องโกหกแม่"
"ขวัญไม่ได้โกหกแม่นะคะ ขวัญสัญญาค่ะว่าทันทีที่เรียบร้อยขวัญจะพาแม่ไปดูให้เห็นกับตาว่างานที่ขวัญ พูดถึงคืองานอะไร ไม่นานหรอกค่ะแม่"
พรพรรณนิ่งไป แต่ยังมองลูกสาวด้วยความสงสัย... หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้ว อีกพักขวัญก็ออกจากบ้านไปอีก เธอมุ่งหน้าไปร้านอาหารของธนพ แต่เจอนุ่นกับต้อยติ่งสกัดจะไม่ให้พบธนพ พอดีพรรณีออกมาเจอ พรรณีปราบนุ่่นกับต้อยติ่งก่อนจะให้นุ่นไปตามธนพที่อยู่ในครัวออกมา
"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เดี๋ยวขวัญเข้าไปหาเอง เราสนิทกันอยู่แล้ว" ขวัญมองเย้ยนุ่น แล้วเดินเชิดเข้าไปในครัว นุ่นกับต้อยติ่งมองตามด้วยความโมโห แต่พอหันมาเจอพรรณีจ้องอยู่ ก็รีบหลบฉากไปทันที
ธนพกำลังทำอาหาร ขวัญเข้ามาสะกิดที่ไหล่ธนพ แล้วชกเปรี้ยงเข้าที่หน้าเมื่อเขาหันมา
"จะบ้าเหรอไงคุณ ซาดิสต์แต่เช้า" ธนพโวย
"ตอบแทนที่นายวาดหน้าฉันเมื่อคืนไง"
"โธ่...ผมก็แค่อยากให้คุณตื่นมาอารมณ์ดี"
"อารมณ์เสียมากกว่า หน้าฉันต้องใช้ทำมาหากินนะยะ ถ้าเกิดมันขึ้นผื่นแดงขึ้นมา นายต้องรับผิดชอบ"
"ผมขอโทษ ผมลืมไปว่าคุณเป็นนางแบบเงินล้าน มาหาผมด้วยเรื่องแค่นี้เหรอ"
"ฉันจะมาบอกนายว่าพรุ่งนี้เป็นวันเปิดร้าน นายต้องไป"
"ไม่...ผมไม่ชอบคนเยอะ"
"แต่นายต้องไป เพราะนายเป็นคนออกแบบร้านฉัน นี่เป็นคำสั่ง!" ขวัญสั่งจบก็เดินเชิดออกไป ธนพเหวอ พลันได้กลิ่นไหม้ๆ นึกได้หันกลับไปที่เตา ปรากฏว่าอาหารในกระทะไหม้ดำปี๋ไปแล้ว
ooooooo
ตกกลางคืน อมรขับรถมาส่งจันทราหน้าบ้าน จันทราสีหน้าหวั่นหวาดไม่รู้จะบอกพี่สาวอย่างไรดี แต่ อมรยืนยันพร้อมจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น จันทรายังไม่กล้า เร่งให้อมรกลับไปก่อน แต่อมรไม่ยอม ขณะสองคนยื้อยุดกันอยู่หน้าบ้าน ขวัญกับพรพรรณออกมาเห็นเต็มๆ
เมื่อเข้าไปนั่งเผชิญหน้ากันในบ้าน ขวัญจ้องหน้าอมรอย่างเอาเรื่อง แต่พรพรรณให้ขวัญเฉยไว้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แม่จะพูดเอง
"พี่พรครับ ผมขอโทษพี่พรที่ไม่ได้บอกเรื่องระหว่างผมกับจัน พี่พรอย่าตำหนิจันเลยนะครับ ผมรักจันด้วยความจริงใจ ผมอยากแต่งงานกับจันครับ"
"ไม่ได้นะคะ ขวัญห้ามน้าจันแต่งงานกับอาอมรเด็ดขาด ผู้ชายดีๆ ที่ยังโสดมีออกตั้งเยอะ ขวัญจะหาให้น้าจันเองค่ะ"
"ยัยขวัญ...แม่บอกไม่ต้องพูดอะไรไง"
ขวัญเงียบแต่หน้างอหงิก พรพรรณหันมาทางจันทรา ให้พูดมาว่าจะเอายังไง อมรมองจันทราลุ้นๆ จันทราสบตาอมร สีหน้าลังเล ก่อนตอบพี่สาวว่า
"จันแล้วแต่พี่พรค่ะ"
หลังจากนั้นไม่นาน อมรก็ขอตัวกลับไป...ขวัญเดินตามหลังแม่ขึ้นห้องด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างแรง
"แม่ยอมให้เขาสองคนแต่งงานกันได้ยังไง"
"คนเขารักกัน จะให้แม่ไปห้ามเขาได้ยังไง"
"น้าจันอาจจะรักอาอมร แต่ขวัญเชื่อว่าอาอมรไม่ได้รักน้าจันหรอกค่ะ"
"ขวัญ...เลิกมองคนอื่นในแง่ร้ายซักที มันไม่มีอะไรหรอกลูก"
"มันต้องมีค่ะ แม่เชื่อขวัญสิ อาอมรต้องคิดทำอะไรอยู่แน่ๆ และมันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีด้วย"
จู่ๆ พรพรรณก็ไอออกมาไม่หยุด ขวัญตกใจรีบประคองพาแม่ไปนอนบนเตียง
"แม่...แม่มานอนก่อนค่ะ"
"ขวัญ...ถ้าขวัญรักน้าจัน ขวัญก็ต้องยินดีกับน้าจัน ไม่ว่าขวัญจะเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้หรือไม่ จันเขาดูแลแม่มานานแล้ว ถ้ามีคนดูแลเขาบ้างแม่จะได้สบายใจ ขวัญทำเพื่อแม่ได้ไหมลูก"
ขวัญรับฟัง แต่นิ่งเงียบไม่ตอบ...
ooooooo
รุ่งขึ้นขวัญตื่นแต่เช้ารีบร้อนออกจากบ้านโดยที่ แม่ยังไม่ตื่น แต่ทิ้งการ์ดใบหนึ่งไว้กับน้าจัน เมื่อพรพรรณตื่นลงมา จันทราเอาการ์ดนี้ให้ ปรากฏว่าเป็นการ์ดเชิญงานแกรนด์โอเพนนิ่งร้านกาแฟของขวัญนั่นเอง
ด้านพิมพ์ที่จำเป็นต้องใช้หนี้แทนแม่ พิมพ์จึงรับงานทุกอย่างไม่เลือก ขอให้ได้เงินเธอทำหมด บางวันวิ่งรอกตั้งสองสามงาน จนเพื่อนนางแบบบางคนและพวกทีมงานเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ แต่บางคนก็สมน้ำหน้า หาว่าพิมพ์ถูกแฟนทิ้ง เลยต้องทำมาหาเลี้ยงตัวเองแบบนี้
วันนี้ขณะที่พิมพ์เริ่มงานในตอนเช้า พิมพ์ไม่ได้กินอาหารมา ทำให้หน้ามืดวิงเวียนเป็นลมหมดสติ โชคดีที่วีรเทพมาเจอ จึงรีบพาพิมพ์ไปหาหมอที่โรงพยาบาล พิมพ์ต้องนอนให้น้ำเกลือเพราะร่างกายอ่อนเพลียมาก วีรเทพเฝ้าดูด้วยความเป็นห่วง พอพิมพ์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ทำท่าจะลุกจากเตียง บอกวีรเทพว่าตนมีงานต้องทำ
"วีเคลียร์กับเจ้าของงานให้พิมพ์แล้ว เขาไม่ว่าอะไรเลย"
"แล้ววีไปที่กองถ่ายได้ยังไง"
"ลูกค้าที่ผมนัดคุยเป็นเจ้าของสินค้าที่พิมพ์ถ่ายงานให้เขาวันนี้ เขาก็เลยเข้าใจแล้วก็ไม่ว่าอะไรพิมพ์ เห็นพี่ๆที่กองถ่ายเล่าให้ฟังว่าพิมพ์ทำงานเยอะมาก พิมพ์ทำงานเยอะขนาดนี้ไปทำไม พิมพ์ตั้งใจจะหาเงินมาใช้หนี้ผมใช่ไหม"
"พิมพ์ไม่อยากเป็นหนี้ใครนานๆ"
"งั้นไม่ต้องหาเงินมาใช้หนี้ผมหรอก"
"ไม่ได้ เป็นหนี้ก็ต้องใช้ จะให้พิมพ์เอาเงินวีมาเฉยๆได้ยังไง พิมพ์ทำไม่ได้หรอก...น้ำเกลือจะหมดเมื่อไหร่"
"อีกประมาณครึ่งชั่วโมง"
"ถ้าน้ำเกลือหมด พิมพ์ต้องรีบไปทำงานอื่นต่อ"
"อย่าเพิ่งเลยพิมพ์ ไม่งั้นพิมพ์จะทรุดหนักจนไม่ได้ ทำงานอีกเลยนะ พักที่นี่ให้หายก่อนดีกว่า"
"ไม่ได้ เย็นนี้พิมพ์รับงานไว้" วีรเทพจะท้วงอีก แต่ พิมพ์ชิงตัดบทเสียก่อน "ขอบใจวีมากนะที่เป็นห่วงพิมพ์ แต่ พิมพ์ต้องไปทำงาน ไม่ต้องห่วง พิมพ์รู้ดีว่าตัวเองไหวรึเปล่า"
"ก็ได้" วีรเทพตอบอย่างจนใจ...
บรรยากาศในงานเปิดร้านกาแฟของขวัญคึกคักไม่น้อย มีคณิตกับภิรมย์มาชิงดีชิงเด่นกันอีกตามเคย ต่างคนต่างนำของขวัญมาให้สาวขวัญ ขณะที่ธนพก็มาแต่หลบอยู่ด้านในไม่อยากจะโชว์ตัว ขวัญดูแลเตรียมความพร้อมเพราะต้องการให้งานออกมาเลิศหรูดูดีที่สุด แต่ขวัญเอาแต่ใจจุกจิกมากไปเลยกลายเป็นวุ่นวายจนพี่กิ่งเวียนหัว
นักข่าวเริ่มเข้ามาถ่ายรูปและสัมภาษณ์ขวัญ ซึ่งขวัญฝากพี่ๆนักข่าวให้ลงข่าวร้านขวัญด้วย แล้วขวัญจะมีคูปองส่วนลดให้สิบห้าเปอร์เซ็นต์ จากนั้นขวัญไปต้อนรับแขก นึกว่าจะได้เจอธนพ แต่กลายเป็นคณิตกับภิรมย์ที่ทำตัวน่ารำคาญเป็นที่สุด จนขวัญกลัวร้านของตนจะพัง ต้องเตือนให้พวกเขาหยุดทะเลาะกันเสียที
แล้วอีกครู่ก็เกิดปัญหาขึ้นอีก เมื่อพี่กิ่งมาบอกขวัญว่านายแบบที่จ้างมาเดินโชว์ท้องเสียมาไม่ได้ คณิตกับภิรมย์ได้ยินก็รีบเสนอตัวเดินแทน แต่ขวัญไม่เอาด้วย สะบัดหนีเข้าไปข้างใน จนไปเจอธนพ พี่กิ่งเห็นหน่วยก้านของธนพแล้วแอบกระซิบว่าคนนี้แหละถูกใจใช่เลย แต่ไม่ทันขวัญจะตกลงอะไรกับธนพ เหลือบเห็นน้าจันประคองแม่พรพรรณเข้ามา ขวัญจึงผละไปต้อนรับ
ขวัญยิ้มหน้าบานเมื่อได้รับคำชมจากคุณแม่และคุณน้าว่าขวัญทำร้านได้สวยมาก แต่ทำไมไม่บอกแม่สักคำว่าจะทำร้านกาแฟ
"บอกให้รู้แล้วจะเป็นเซอร์ไพรส์ได้ไงล่ะคะ แม่จะได้ เห็นซักทีว่าขวัญไม่ได้สวยเริ่ดไปวันๆ"
พรพรรณยิ้มลูบหัวลูกสาวด้วยความภาคภูมิใจ ระหว่างนั้น อมร วรวิทย์ ยลดา เดินตามกันเข้ามา อมรส่งช่อดอกไม้แสดงความยินดีกับขวัญ แต่ขวัญกลับถามว่า ใครเชิญคุณอามาคะ... อมรชะงัก เหลือบมองจันทราที่ทำหน้าไม่ถูก
"ยัยขวัญ...อย่าเสียมารยาท แม่เชิญอาเขามาเอง...ขอบใจเธอมากนะอมร"
"ยังไงผมก็ต้องมาอยู่แล้วครับ หลานขวัญเปิดร้านทั้งที"
"ไม่มาเห็นกับตาไม่เชื่อเลยนะครับว่าน้องขวัญจะทำร้านสวยเหมือนในต่างประเทศเลย"
"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ คนอย่างขวัญไม่สวยไม่เริ่ดขวัญ... ไม่ทำ"
วรวิทย์สะอึก จันทราแก้สถานการณ์ด้วยการรับดอกไม้ จากอมรไปวาง พออมรส่งตาหวานให้จันทรา ขวัญอุมาเหล่ ไม่พอใจ กิ่งเดินเข้ามาสวัสดีญาติทุกคนของขวัญ แล้วกระซิบขวัญว่าได้เวลาแล้ว ขวัญจึงให้แม่เปิดงานทันที
พอพรพรรณตัดริบบิ้น ทุกคนปรบมือแสดงความยินดี นักข่าวถ่ายรูปกันวูบวาบ ขวัญยิ้มแก้มปริกับคำชมของแม่ แต่ยลดาแอบนินทาว่า เต็มที่ให้สามเดือนเดี๋ยวก็เจ๊ง
"แม่คะ เดี๋ยวจะมีเดินแบบโชว์ แม่อยู่ด้วยนะคะ" ขวัญบอกแม่ก่อนลุกตามพี่กิ่งเข้าไปข้างใน
คณิตกับภิรมย์ร่วมเดินแบบด้วยจนได้ สร้างสีสันขำขันให้งานได้ไม่น้อย แต่สำหรับธนพ ขวัญต้องการให้เดินคู่ กับเธอในชุดสุดท้าย ธนพโวยวายยังไงก็ไม่เดิน ตนเป็นอินทีเรีย ไม่ใช่นายแบบ
"น่านะ นายธนพ ช่วยฉันหน่อยนะ ฉันไม่รู้จะไปพึ่ง ใครแล้วจริงๆ นายเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด...นะๆๆ"
"ไม่ได้ใจอ่อนเพราะเสียงอ่อนหวานของคุณหรอกนะ แต่ถ้าอยากให้ผมช่วย ต่อไปนี้คุณก็ต้องพูดดีๆกับผม ตกลงรึเปล่า"
"โอเค ได้ ไม่มีปัญหา คนสวยสัญญา" ขวัญรับปากแต่แอบทำมืออุ๊บอิ๊บไว้โกหกเห็นๆ "ต่อไปนี้ฉันจะพูดหวานๆกับนาย จะลงท้ายด้วยจ๊ะ หรือจ๋าก็ได้"
"แบบนี้ค่อยโอเค บอกมาว่าจะให้เดินยังไง"
"ชุดสุดท้ายจะเป็นการเดินในคอนเซปต์คู่รักคู่รส" พี่กิ่ง ชี้แจง ธนพถึงผงะ
"อะไรนะ...คู่รักกับคุณเนี่ยนะ"
"ใช่...ฉันทำยังไง นายก็คอยทำตามฉันแล้วกัน" ขวัญยิ้มเชิด ธนพมองสงสัยจะไหวรึเปล่า?
ooooooo
