ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สวยเริ่ดเชิดโสด

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

สวยเริ่ดเชิดโสด ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ธนพ...ชายหนุ่มนักออกแบบตกแต่งภายใน

ลูกชายนางพรรณีเจ้าของร้านโอชารส ผู้มีหุ่นงามมาดดีในระดับพระเอกละครทีวีเชียวละ...ตอนนี้เขากำลังออกแบบโดยใช้คอมฯอย่างประณีตงดงาม ขณะเดียวกันแสดงอารมณ์ฉุนจัดกรอกเสียงใส่มือถือ

"แกไม่ฟังที่ฉันสั่งเรอะ ลูกค้าเขาจะเอาโมเดิร์น ไม่ใช่ แบบไฮโซเชิดๆชุ่ยๆพวกนั้น..."

"ที่รักขา...ที่รัก" เสียงต้อยติ่งเดินมาบอกธนพ แต่เขาไม่ฟัง แล้วตอกกลับไป คงจะปลายสายสอบถามว่าใครมาพูด "ไม่ใช่เมียโว้ย คนที่บ้าน ทำผิดแล้วยังมาพูดอีกนะไอ้ตึ๋ง ออเดอร์ไปแล้วก็ยกเลิกได้"

ต้อยติ่งพยายามพูดเอาใจ ขอให้ฟังหน่อย ธนพโบกมือห้าม แล้วพูดมือถือต่อ "เสียเงินค่ามัดจำก็ต้องเสีย แต่เราห้ามทำให้ลูกค้าผิดหวังเด็ดขาด รีบจัดการ ไม่งั้นหัวแกแบะแน่"

ธนพวางสายอย่างไม่สบอารมณ์โก๋ หันมาถามต้อยติ่งว่ามีอะไร ต้อยติ่งตาพองเท่าไข่ห่าน บอกว่าเกิดเรื่องพิลึกกึ๊กกึ๋ยที่ร้านแล้ว ธนพตาเหลือกรีบซักถามไม่หายใจ แล้วก็เผ่นแน่บไปทันที

อาศัยว่าอยู่ไม่ไกลกัน ธนพเผ่นผลุงเดียวถึง พอรู้ว่าร้านถูกสั่งข้าว 150 กล่อง ธนพไม่รีรอฟังแม่ที่บ่นน้องสาวว่า รับสั่งข้าวโดยไม่ดูว่าคนของเราพอไหม โสภาหรือนุ่นน้องสาว รีบเกาะแขนธนพ บอกแม่ว่า เรื่องเงินต้องเอาไว้ก่อน แต่เธอรู้ว่าพี่ธนพของเธอทำได้อยู่แล้ว...แม่บอกธนพว่า มีเวลาอีกเพียงสองชั่วโมง ธนพดูนาฬิกา แล้วสั่งต้อยติ่งกับนุ่นให้รีบสั่งของมาด่วน

ธนพถามถึงวีรเทพ น้องชายรองของเขา แม่บอกว่ายังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน...

ooooooo

ชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังนอนกอดก่ายกันอย่างมีความสุขใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงในห้องคอนโดฯหรู...ชายหนุ่มก็คือนายวีรเทพน้องชายของธนพ ส่วนหญิงสาวคือแอร์โฮสเตสสาวงามชื่อดัง เธอลืมตาหันมามองชายหนุ่มที่หลับสบายๆ เธอยิ้มให้เขาอย่างมีความสุขมาด้วยกันทั้งคืนแอร์สาวกระซิบข้างหู บอกที่รักขาตื่นได้แล้ว ชายหนุ่มยิ้มให้ แล้วเอ่ยเอื้อนมอร์นิ่งคิส แล้วจู๊บสาวอย่างเอาใจสุดๆ เธออาสาจะทำอาหารให้ทาน วีรเทพกลับบอกแค่ฟังก็อิ่มถึงเย็นแล้ว...เขาบอกว่าเห็นใจที่เธอเอาใจผู้โดยสารมาทั้งวัน ตานี้เขาจะทำให้เธอทานเอง เธอพยักหน้ารับ...เขาหอมเธออีกแล้วลุกไป เธอมองตามยิ้มอย่างอิ่มเอมถึงยอดอก พลันเสียง

มือถือดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู ตาเหลือกลาน รีบกดปิดเครื่อง เนื้อตัวเต้นเหย็งๆ คิดว่าจะทำยังไงดี?

วีรเทพคาดผ้ากันเปื้อนทอดไข่ไส้กรอกในครัว ฮัมเพลงมีความสุข หารู้ไม่ว่ามัจจุราชกำลังย่างสามขุมมาหา...เสียงกริ่งประตูดังมาถี่ยิบ เช็ดมือจะไปดู แอร์สาววิ่งหน้าตื่นขวางทางวีรเทพไว้ เขาจึงซักว่าทำไมเขากดกริ่งถี่ยิบ คงมีธุระกับคุณ

"ไม่ใช่ธุระสำคัญหรอกค่ะ แต่คนสำคัญ...ที่เขากดออดไม่หยุดน่ะ เขาคือผัวเมย์เอง"

"หา...ผัว..." วีรเทพไม่วีระอีกแล้ว หันไปต่อว่า "ไหนบอกว่าโสดไง"

"ตอนนั้นเมย์เมานี่คะ"

"แสดงว่า...ผมเป็นชู้เหรอเนี่ย"

"โถ ที่รัก อย่าโกรธเมย์นะ เมย์ไม่ตั้งใจหลอกคุณ เมย์ อยากเลิกกับเขา  แต่มันไม่ยอม  เมย์จะบอกคุณหลายครั้งแล้ว พอเจอคุณทีไร เราก็อยู่บนเตียงกันแล้ว...ทุกตาเลย" เสียงเคาะประตูถี่ยิบ

"เฮ้ย...ฉันรู้นะว่าแกอยู่ข้างใน นังเมย์ เปิดประตูสิวะ เปิดสิเว้ย"

"รีบหาที่ซ่อนก่อนดีกว่าค่ะ...ผัวเมย์เป็นนักมวยด้วย"

วีรเทพร้องจ๊ากเสียงหลง...ร้องระงม ไอ้วีตายแน่แล้วเจ้าข้า...เผ่นเขย่งเก็งกอยเตลิด

ผัวนักมวยของแอร์สาวออกแรงเปิดประตูผาง จังก้า ถามแอร์สาวเสียงเสือจะขยี้ลูกแกะ

"มันอยู่ไหน" ตาลุกเป็นไฟ...แอร์สาวสะอิ้งร่างมาแอบอิง ถามซื่อๆว่า "ใครอยู่ไหนเหรอที่รัก"

"ไม่ต้องมาตอแหล...ชู้แกอยู่ไหน" ผัวดันหัวแอร์สาวออกอย่างแรง

"ชู้อะไรกัน เมย์เพิ่งกลับมาเมื่อเช้า เมย์อยู่คนเดียว"

"กูไม่เชื่อ" ฤทธิ์นักมวยออกทางปาก...แล้วกระโจนพรวดเดียวถึงห้องนอน แอร์สาวตามมาดูใจหายวาบ เมื่อผัวกรากไปหาตู้เสื้อผ้า แอร์สาวคิดว่าคราวนี้นายวีตายอย่างเขียดแน่ พอเปิดตู้กลับไม่มีใคร...คิดว่าผีนายวีรเทพคงไปห้อยที่ระเบียง ผัวจะเผ่นไปดู เธอรีบร้องลั่นขึ้น...เมย์ปวดท้อง ว่าแล้วร้องเหมือนจะตายชักดิ้นชักงอ แล้วเปลี่ยนเป็นปวดหัว โอ๊ย เส้นเลือดจะแตกตายอยู่แล้ว...

"ไม่ต้องสำออย นังตัวแสบ อยู่ดีๆเกิดอาการ แบบนี้ มีชู้แน่...ถ้าเจอตัว มันตายก่อน แกตายทีหลัง...จำไว้"

เสียงผัวนักมวยคำรามมา วีรเทพเสียวสันหลังปรู๊ด มันเอาตายแน่ ทำไงดีวะ...วีรเทพที่ระเบียงมองลงไปข้างล่างสันหลังหนาวเหน็บ กลืนน้ำลาย พอดีรถขนที่นอนวิ่งมาจอดข้างล่างเหมือนพระมาโปรด พยายามโดดให้ลงที่นอน พลาดเมื่อไหร่ไปเป็นเปรต น้องแอร์ไม่ไปด้วยแน่...กะแล้วหลับตาเป็นไงเป็นกัน โดดลงไปทันที...

ooooooo

ที่เวทีเดินแบบ...วันนี้ท่ามกลางแสงสีเสียงเพลงและกลิ่นน้ำหอมหลากกลิ่นโชยประชันนางแบบมากันพรึบสะพรั่ง บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หัวใสประเภทถึงไม่หล่อแต่พ่อรวย มีสาวๆมาตอมกันหึ่ง...

คณิตกับภิรมณ์ สองหนุ่มที่เกิดมาพ่อรวยจนเข็ด ตาลุกวาวเมื่อเห็นขวัญอุมา สาวสวยรวยทรัพย์ มีธุรกิจใหญ่ แต่มาหาความเป็นหนึ่งทางร่ำรวยและนางแบบสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ จนเป็นที่ลือเลื่องในวงการ...สองหนุ่มจึงแข่งกันถ่ายรูป เธอเดินมาตามแคตวอล์ก แล้วมายืนขยับยักย้ายบั้นท้ายสองสามท่าให้พวกหนุ่มๆจ้องสองตาแทบบอด มือถ่ายรูป ปากก็ชื่นชมขวัญอุมา แล้วหันไปแขวะกันเอง

วิลาวัณย์ยืนรอขวัญอุมาเพื่อจะต่อคิวเดิน แกล้งชนขวัญอุมาจนเซไปเกือบล้ม ขวัญอุมาเหล่มองไม่พอใจ แต่ต้องเดินเลยไป...วิลาวัณย์เดินมาหยุดโพสท่าหวานเยิ้ม แต่สองหนุ่มกลับไม่แล ดันไปมองตามขวัญอุมา ยิ่งทำให้วิลาวัณย์เก็บความขุ่นเคืองขวัญอุมาไว้อย่างล้ำลึก...

ขวัญอุมาในชุดฟินาเล่ กิ่งวิ่งมาชื่นชมขวัญอุมาว่าชุดเสื้อผ้าพี่กระทิงที่เธอใส่พรุ่งนี้ยอดซื้อกระฉูดแน่ มาดื่มฉลองกัน เสียงเปิดแชมเปญดังปุ๊ง ทุกคนเฮ รินใส่แก้วส่งให้ขวัญอุมา เธอไม่ชนแก้ว กลับถือไปหาวิลาวัณย์ที่กำลังแต่งตา กิ่งรู้ว่าคงมีเรื่อง

ขวัญอุมาเดินมา เอาแชมเปญราดหัววิลาวัณย์ จนร้องลั่นเต้นเร่าๆ ทุกคนฮือ...วิลาวัณย์ด่าขวัญอุมาว่า บ้าแล้วรึไง ไม่ได้กินยาระงับประสาทมาเรอะ ขวัญอุมาชี้ทันที เพราะเธอมาชนขวัญ

"อย่างเธอเทียบฉันไม่ติดหรอก โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย แค่ฉันไปดินเนอร์กับคุณคณิต คุณภิรมณ์ไม่กี่ครั้ง เขาเล่าให้ฉันฟังหมดว่าเธออ่อยเขายังไง แล้วยังกระซิบข้างหูอีก วิลาวัณย์ร้องถามว่าจะเอายังไง ขวัญอุมาจึงสั่งอย่างวางไพ่เหนือกว่า

"ขอโทษฉันสิ" ขวัญอุมาจ้องหน้า วิลาวัณย์ไม่ยอมตอบ ขวัญอุมาจึงเดินไปกดและส่งมือถือให้กิ่งดู...เป็นภาพวิลาวัณย์กำลังเต้นรูดเสาเตียงในห้องนอน คนอื่นรีบมาดู...มีเสียงประกอบการเต้น วิลาวัณย์ได้ยินเสียงตัวเอง รีบให้กิ่งปิด แต่กิ่งกลับย้อนถามว่า ไหนบอกว่าไปเรียนเต้นบัลเล่ต์ชั้นสูงทำไมมาเต้นโคโยตี้อาร์ซีเอแบบเนี้ย...

วิลาวัณย์โกรธจนประสาทกิน ยิ่งคนมาแย่งดูคลิปของเธอ จึงมองขวัญอุมาด้วยความแค้น

ooooooo

ขณะที่ขวัญอุมาจะรีบไปฟิตเนส แต่รู้ว่าข้างนอกรถติดไปไม่ทัน จึงโทร.ไปสั่งยลดาให้จัดการเรื่องคอป-เตอร์ให้ด้วย เธอจะขึ้นไปรอที่ดาดฟ้าภายในสิบนาทีนี้...

ส่วนธนพเมื่อได้กะเพราตามที่ลูกค้าสั่งแล้ว รีบใส่มอเตอร์ไซค์ห้อตะบึงไปยังโรงแรมที่สั่ง พอเข้าลิฟต์ไปได้ไม่กี่ชั้น ขวัญอุมาก็เข้ามา...แล้วได้กลิ่น มองกล่องกะเพรา ถามธนพว่าอะไร พอรู้ว่าผัดกะเพราจึงเอะอะถามว่า เอากะเพรามาโรงแรมห้าดาวนี้ได้ยังไง เหม็นตาย จะเปิดกระเป๋าเอาน้ำหอมจึงนึกได้ว่ามีผู้ชายกลิ่นแรง จึงฉีดให้เขาแล้วให้ไปทั้งขวด...

"ไอ้กะเพรา ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" ขวัญอุมาหรือใครๆเรียกว่ายอดนางแบบขวัญ สั่งเฉียบแล้วยังหันไปกด

"นี่มันลิฟต์นะครับ ไม่ใช่บ้าน นึกจะไล่ใครได้ไง ผมจะไปชั้น 16"

"ก็เดินบันไดขึ้นไปสิ" ลิฟต์เปิดออกพอดี "ออกไป ได้แล้ว"

"ประสาทรึเปล่า" ธนพรีบกดปิด พอประตูปิดขึ้นไปนิดเดียวเธอกดเปิด ทั้งสองจึงสลับกันเปิดปิดไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งบอกรีบ อีกคนรีบกว่า...ทั้งสองจ้องหน้ากัน อยากขบหัวกันกินในคำเดียว...

แล้วก็ได้เรื่อง เมื่อเสียงลิฟต์ดังตึงใหญ่ ขวัญอุมาถึงกับเซไป หันมามองลิฟต์หยุดนิ่ง...ขวัญอุมาร้องลั่น "ลิฟต์ค้าง" แล้วเสียงสบถด่าดังลั่นห้อง...แล้วก็ได้ยินแต่เสียงฟึดฟัดคำรามอย่างไม่พอใจของทั้งสองคน...ขวัญอุมาสุดทน กรี๊ดยาวลั่นๆไปทั้งห้อง ธนพตะโกนแทรกขึ้นดังกว่า อุดหูแล้วสั่งให้หยุด...เมื่อเธอกรี๊ดต่อ เขาจึงเอามืออุดปากจนเธอตาเหลือก ใช้ศอกกระทุ้ง ธนพจุกตัวงอเป็นกุ้ง แล้วยังเอากระเป๋าฟาดไม่ปรานี...จากนั้นทั้งสองก็โทษกันไปมาหาว่าเป็นต้นเหตุให้ลิฟต์ค้าง  แล้วยังด่าถึงข้าวกะเพรา  ธนพห้ามด่าข้าวกะเพราของเขา

"แล้วทำไม คนอย่างนายจะทำอะไรฉันได้" ขวัญมองเขาหัวจดเท้าอุทานอย่างขยะแขยง "เด็กส่งอาหาร" สิ้นเสียงด่า ธนพเต้นเหยงในอก

"ดูถูกข้าวกะเพราผม ยังไม่พอ ยังจะดูถูกผมอีก แล้วคุณดีนักเรอะ ดูแต่งตัวเข้า นี่เมืองไทยนะ อ้อ หรือว่าผิวเป็นชันนะตุ ถึงได้ไม่กล้าโชว์"

"ไอ้บ้า..." ขวัญอุมาเอากระเป๋าฟาดหน้า ผลักไสอย่างแรง ปากด่าไม่นับคะแนน "ผิวฉันอาบน้ำนมทุกวัน นมขวดเป็นหมื่นนะ"

"อ๋อ...งั้นจะโชว์ก็ถอดเลย สิ โชว์หน่อยน่า อยากดูผิว น้ำนมขาวจั๊วะ...ขวดเป็นหมื่นกีบ"

"ไอ้ ลามก" ขวัญรีบเอามือปิดอกเสื้อ

"ผมจะบอกให้ แม่ผมอายุ 45 ยังสวยกว่าคุณอีก"

"อ๊ายยยย..." ขวัญอุมากรี๊ดทำท่าจะลมใส่ "พูดกับนายมีแต่เปลืองน้ำลาย..." ว่าแล้วหันไปกดปุ่มสารพัดปุ่ม ปากก็ร้องเรียกให้ช่วยเป็นภาษาจีนลาวเขมรแขกฝรั่ง ธนพได้แต่ หมั่นไส้พวกนานาชาติ ร้องเรียกพวกนั้นไม่เข้าเรื่อง แต่ขวัญอุมาไม่สน ร้องเรียกไปเท่าที่จะมีแรง จึงถูกธนพเตือน

"คนฉลาดเขาใช้สติ ในนี้ออกซิเจนมันเหลือน้อยเต็มที เก็บอากาศไว้หายใจเถอะคุณ แหกปากแบบนี้เดี๋ยวได้ตายเป็นผีเฝ้าลิฟต์"

"นายนั่นแหละต้องตาย ไม่ใช่ฉัน" ว่าแล้วหันไปตะโกนสุดเสียงให้คนมาช่วย...แล้วก็อ่อนระอา บ่นไปมา ไม่เห็นมีใครมาช่วย...นึกได้หยิบมือถือขึ้นมากดฉับๆๆ แล้วก็แทบจะปาทิ้ง เพราะแบตหมด

"มองผมทำไม...จะทำอะไรผม" ธนพเอามือปิดหน้าอกตัวเองกลัวถูกปล้ำ

"ไอ้บ้า...เอามือถือนายมา" ยื่นมือมา แล้วมือตกเมื่อเขาไม่ได้พกมา จึงถูกด่าไอ้บ้าแถมอีกที

ธน พสุดรำคาญ ถูกด่าไอ้บ้าแถมหลายที...ขวัญอุมาเองก็สุดจะแสนเซ็ง ดูนาฬิกาเห็นเวลาผ่านไปจนเที่ยงแล้ว ต่างก็เหม็นหน้ากัน หันหนีไปคนละทาง เวลาผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง หันมามองกันอีก ต่างก็แค้นอีกฝ่ายจนได้...ขวัญอุมาเหงื่อเริ่มตก ปาดทิ้งไปทั้งหน้า อาการเริ่มจะทนความร้อนและอากาศน้อยไม่ไหว มองไปร้องถาม

"ไอ้กะเพรา ถอดเสื้อทำไม"

"ร้อนจะตาย ไม่คิดถอดมั่งเรอะ หน้ามืดเป็นลมผมไม่ช่วยนะ"

"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน..." เสียงเธอเนือยลง "ร้อนเป็นบ้า เหม็นก็เหม็น แถมยังมาอยู่กับ..." เหล่มองไป ธนพร้อนจัด ดมจั๊กแร้ตัวเอง ขวัญอุมาเบ้หน้าขยะแขยงอยากร้องไห้ ตัวเองก็เริ่มจะหายใจขัด พอร้องออกมาว่าไม่ไหวแล้ว...ธนพมองไปเห็นขวัญอุมาคราง แล้วหน้าปักลงพื้น จึงถลาเข้าไปดูอย่างแตกตื่น ถามตัวเอง...ตายหรือเปล่าเนี่ย...มือรอที่จมูก ยังมีลมหายใจ

"ตื่น...ตื่นสิคุณ..." เอาเธอวางนอนกับพื้น ปากก็พูดออกมาเด็ดเดี่ยว "เป็นไงเป็นกัน"

ธนพบีบจมูก ขวัญอุมาหรือขวัญอ้าปาก ธนพกำลังยื่นปากเข้าประกบ ขวัญทำจมูกฟุตฟิตได้กลิ่น ลืมตาโพลง เห็นแล้วแทบช็อก ร้องลั่นขึ้น ธนพก็ตกใจร้องพอกัน เธอผลักเขากระเด็น ร้องด่าเปิง

"คิดจะปล้ำฉันเรอะ ไอ้กะเพรา ไอ้บ้ากาม ลามก ไอ้ทุเรศ" เขาแก้ว่าเพื่อจะช่วยเธอ "ไม่ต้องแก้ตัว เกลียดนักไอ้คนชอบฉวยโอกาส ตายซะเถอะ" ว่าแล้วใช้กระเป๋าฟาด แถมเตะถนัดตรงเป้า หมากธนพถูกผ่าลงไปกองกับพื้น...

ประตูลิฟต์เปิด ออกแล้ว ผู้คนที่ยืนมุงดูเห็นสภาพเขาถูกยำใหญ่ ธนพร้องให้คนช่วยเสียงหลง...แล้วขวัญก็ใช้ไม้ สุดท้าย ใช้เท้าดีดใส่หน้า ธนพหงายผลึ่งม่อยกระรอกเงียบสนิทท่ามกลางเสียงผู้คนฮือเข้ามา เมื่อขวัญปัดมือเดินหนีอย่างสวยงาม

ooooooo

ธนพกลับมาบ้าน โสภากับแม่พรรณีพามาใส่ยา โดยมีพิมพ์มณี เพื่อนโสภามาช่วยดูแล ธนพได้แต่ ยอมรับว่าผู้หญิงอะไรไม่รู้มือหนักตีนหนัก เจออีกทีจะหนีให้สุดโลก โสภาเร่งให้พี่ธนพหายทันพาเธอไปดูพี่พิมพ์มณีไปเดินแบบที่ภูเก็ต โสภาหรือนุ่นพยายามชงพิมพ์มณีเพื่อนรุ่นพี่ให้พี่ธนพของเธอเต็มที่

หลัง จากนั้นพิมพ์มณีกับธนพก็ช่วยกันทำครีมแต่งหน้าเค้กที่ลูกค้าสั่ง ทั้งสองช่วยกันทำช่วยกันชิม ซึ่งพิมพ์มณีนั้นแอบรักธนพอย่างลึกซึ้งมานาน ซึ่งเรื่องนี้ธนพเองก็ไม่ได้รังเกียจ ขณะกำลังสวีตกันอยู่นั้น พิมพ์มณียังนัดว่าไปภูเก็ตคราวนี้จะหาเวลาเที่ยวกันสองคนให้สนุกหลุดโลกไป เลย

ทั้งสองคนไม่รู้ว่าวีรเทพที่ไปโดดตึกหนีผัวนักมวยของแอร์โฮสเตส ในตอนเช้าพาสังขารเอวเคล็ดกลับมาบ้าน แต่ก็ได้มาพบกับภาพสวีตกันของธนพและพิมพ์มณี ทำให้วีรเทพซึ่งแอบรักพิมพ์มณีมานานเห็นแล้วยิ่งหม่นหมองลงไปอีกหลายเท่า

ยิ่ง ตอนจะออกไปข้างนอกในตอนบ่าย วีรเทพสตาร์ตรถไม่ติด ยิ่งคับแค้นที่ไม่มีปัญญาซื้อรถใหม่ โสภากับต้อยติ่งผ่านมาได้ยินวีรเทพคิดจะรวยซื้อรถสปอร์ตมาขับ จึงบอกพี่ชายว่าจะรวยได้ไง มัวแต่ควงผู้หญิงงานการไม่ทำ...

โสภาบ่น กับต้อยติ่ง ห่วงอนาคตพี่วีรเทพ ไม่เหมือนพี่ธนพ กลับจากภูเก็ตคราวนี้ ถ้าพี่ธนพไม่ขอพี่พิมพ์แต่งงานก็โง่แล้ว...วีรเทพได้ยินก็ยิ่งเครียดเป็น ทวีคูณ

ooooooo

ขวัญอุมากลับมาบ้าน พอน้าจันทราบอกว่าพี่อมรกับวิทย์มาเยี่ยมคุณพรพรรณ ขวัญอุมารู้เท่านั้นไม่พอใจ เพราะอาอมรกับวิทย์ลูกชายมักมาฟ้องแม่พรพรรณของเธอเสมอ จึงตึงตังเข้าไปพบทั้งสาม ขึ้นต้นถามว่าฟ้องแม่เธอพอหรือยัง แม่ปรามไม่ให้พูดจาไม่น่ารัก ขวัญขอโทษแม่ แต่หันไปใส่สองพ่อลูกอีก วิทย์ติงขวัญว่าไม่ให้เกียรติพ่อของเขาซึ่งเป็นน้องพ่อของขวัญเอง

"อยาก ให้ขวัญให้เกียรติ แล้วคุณอากับพี่วิทย์เคยให้เกียรติคุณแม่กับคุณพ่อขวัญรึเปล่า บริษัทเป็นของพ่อขวัญ อาอมรกับพี่วิทย์เป็นแค่ลูกจ้าง มันไม่แปลกไม่ใช่เหรอคะ ถ้านายจ้างอยากได้อะไรลูกจ้างก็ทำให้" แม่ปรามขวัญอีก ขวัญไม่ยอม ยังย้ำ "เขาสองคนควรรู้ว่าเราเป็นผู้มีพระคุณกับเขา"

"แม่บอกให้หยุดไง" คุณพรพรรณเครียดจัด ทันใดนั้นรีบจับที่หัวใจเมื่อรู้สึกเจ็บ หน้าแดงแล้วหายใจไม่ออกถึงกับล้มลง ขวัญผวาเข้ากอดแม่ร้องไห้

หลัง จากตามหมอประจำมาดูแลแม่และให้ยา กระทั่งแม่สบายดี หมอกลับไปแล้ว ขวัญจึงเข้าไปหาแม่ ขอโทษ จะไม่ทำให้แม่เครียดอีก และขอนอนกับแม่ แล้วค่อยหาวิธีพูดจาให้แม่หัวเราะ ทั้งหอมแก้มแม่อย่างสุดรักสุดชีวิต

ส่วน คุณอาอมรของขวัญกับวิทย์ลูกชาย กลับไปบ้านระบายความไม่พอใจครอบครัวขวัญ โดยมียลดาน้องสาววิทย์ อยู่ด้วย อมรปรามวิทย์ ลูกชายที่ก่นด่าขวัญกับแม่ว่าเมื่อไหร่ มันจะตายไปจากโลกนี้ เขาชักทนไม่ไหว อมรบอกนังแม่คงอีกไม่นาน แต่ลูกสาวท่าจะตายยาก

"ตายยาก คงไม่พ้นฝีมือเราหรอกมั้งครับพ่อ" วิทย์ยังไม่สะใจจึงอยากลงมือเอง

"พี่ วิทย์ พี่คิดอะไรของพี่" ยลดาตกใจที่พี่ชายของเธอคิดไม่ดี...วิทย์สั่งให้น้องสาวหุบปาก พ่ออมรจึงสั่งวิทย์ นั่นแหละหุบปาก

"ขืนทำแบบนั้นมันสาวมาถึงเราได้ พอดี คิดทำงานใหญ่ มันต้องใช้สมอง"

วิทย์ฟังแล้วยิ้มออกมาได้  พ่อลูกจึงยิ้มอย่างเข้าใจกันมีแต่ยลดาที่ฟังแล้วไม่สบายใจ

ooooooo

ที่ ชายหาดหน้าโรงแรมที่พักวันนี้ ขณะที่ขวัญอุมากับกิ่งอยู่ด้วยกันข้างๆกองถ่ายแบบ พนักงานโรงแรมเอาของฝากมาให้ เปิดออกดูเป็นลูกสุนัขลิตเติลด๊อกที่น่ารักมาก คณิตเป็นคนฝากมาให้ขวัญอุมา ซึ่งเจ้าซินดี้มันน่ารัก เธอชอบมันที่สุด จากนั้นครู่เดียวภิรมย์ ก็ให้พนักงานเอากล่องสร้อยเพชรมาให้อีก สำหรับใส่ให้ ซินดี้ ขวัญอุ้มซินดี้ กอดมันด้วยความรักที่สุด

เมื่อ กิ่งกางร่มให้ขวัญกับซินดี้เดินมาทางหน้ากองถ่าย ขณะที่พิมพ์มณีกำลังถ่ายกับวิลาวัณย์ นักข่าวกำลังรุมสัมภาษณ์ ไม่สนใจขวัญเลย วิลาวัณย์จึงเยาะขวัญว่า นางแบบนิสัยดี นักข่าวก็สนใจเป็นธรรมดา ทำให้ขวัญไม่พอใจมาก กิ่งจึงบอกว่า พิมพ์มณีเป็นนางแบบหน้าใหม่กำลังมาแรงด้วย

เมื่อถึงคิวเข้าฉากของ ขวัญอุมา จึงให้กิ่งช่วยดูแลซินดี้ด้วย ขณะที่ขวัญเข้าฉากอยู่นั้น กิ่งเองต้องบ่นพึม ต้องมาเช็ดขี้เยี่ยวให้เจ้าซินดี้ พอกิ่งหันไปสนใจหนุ่มๆเข้า พอหันมา เจ้าซินดี้มันหายไปแล้วจึงเที่ยวตามหาจนเหงื่อตก พอหมดท่าจึงต้องมาสารภาพกับขวัญว่าซินดี้หายไปเสียแล้ว กิ่งถูกขวัญเล่นงานอย่างหนัก แล้วประกาศ ใครหาซินดี้ได้จะจ่ายหมื่นบาท พนักงานจึงออกล่าซินดี้จ้าละหวั่น

ooooooo

ที่ท่าเรือ ยอชต์...สันต์ รุ่นพี่ของธนพมาตรวจดูเรือของเขาที่ให้ธนพตบแต่ง ธนพใจไม่ดีเพราะแต่งเรือเป็นครั้งแรก แต่พี่สันต์เจ้าของเรือดีใจมากที่ธนพออกแบบตบแต่งได้ดียิ่ง ถ้าธนพไม่รีบกลับ สันต์ให้เอาเรือของเขาไปลอง ธนพฟังแล้วรีบตกลงทันที

วัน นี้ธนพเตรียมของมาลงเรือยอชต์ของพี่สันต์อย่างมีความสุขที่สุด เขาเตรียมข้าวปลาอาหารและน้ำอย่างเพียงพอเพื่อออกเรือไปตกเบ็ดให้สนุกสัก วัน...

ธนพลืมซื้อของบางอย่าง รีบลงจากเรือไป เจ้าซินดี้จอมซนเดินมาที่ท่าเรือยอชต์ แล้วมันเดินขึ้นไปบนเรือยอชต์ของเขา...ส่วนขวัญเดินตามมาหาซินดี้จนถึง ท่าเรือยอชต์ ได้ยินเสียงซินดี้เห่า เธอจำเสียงมันได้ จึงตามเสียงขึ้นไปบนเรือ เรียกซินดี้ไปตลอด ยิ่งได้ยินเสียงเห่ายิ่งรีบตาม พอไปทางหัวเรือ ขวัญเห็นซินดี้กระดิกหางรอ ขวัญดีใจแทบตาย รีบอุ้มมัน กอดมันไว้แน่น

บนดาดฟ้า ธนพถือคันเบ็ดกลับมาพร้อมของ พูดกับตัวเองว่าคราวนี้ออกเรือได้แล้ว เขาเริ่มสตาร์ตแล้วออกเรือทันที

ขวัญกำลังอุ้มซินดี้จะรีบออกจากเรือ เสียงเรือดังแล้วกระตุก ขวัญถึงผงะตกใจ ซินดี้กระโดดลง ขวัญจะวิ่งตามซินดี้ สะดุดล้มลงกับพื้นหัวกระแทกแรงถึงสลบไปโดยที่ธนพไม่รู้เรื่อง

เมื่อเรือไปถึงมุมที่น่าตกปลาธนพจึงหยุดเตรียมเบ็ด ดื่มน้ำแก้กระหายก่อนลงเบ็ด...เขาฮัมเพลงอย่างมีความสุข เวลาผ่านไปไม่นาน ปลาเกิดติดเบ็ดจึงม้วนสายดึงมาจัดการเอาปลาใส่ถัง...

ข้างล่าง ซินดี้เห็นขวัญหลับนานจึงเลียหน้าปลุกให้ตื่น ขวัญลืมตามองเห็นซินดี้รวบมันมากอดอย่างดีใจ พอวางลง ขยับตัว ซินดี้วิ่งออกไปทันที...ขณะที่ธนพกำลังถือมีดเตรียมหั่นปลาทำอาหาร  รู้สึกมีอะไรมาเลียที่เท้าขอกินด้วย เขาตกใจร้องถามลั่น

"เฮ้ย หมาทะเล มาได้ไงเนี่ย" เขานั่งลงยองๆ มือยังถือมีด

"ซินดี้ อยู่ไหนลูก" ขวัญร้องเรียกโผล่มา เขาตกใจ เมื่อทั้งสองคนเห็นกันต่างผงะแทบไม่เชื่อสายตา ขวัญร้องขึ้นเหมือนเห็นผี "ไอ้กะเพรา" เธอมองมีดในมือธนพอย่างหวาดหวั่น พอธนพจ้องไป ขวัญกรี๊ดด่าไอ้กะเพรา...ซินดี้กลัวเสียงขวัญรีบไปหลบหลังธนพ เขาแสบแก้วหูร้องห้ามลั่นให้หยุดร้อง ขวัญหยุดกึก แล้วได้จังหวะกรี๊ดไปด่าไป

"ไอ้กะเพรา...แกจะทำอะไรฉัน...อย่าเข้ามานะ" หันไปไล่จับซินดี้ "ซินดี้...มาหาแม่มะ" กอดหมาไว้แน่นทั้งๆที่มันกลัวจนตัวสั่น ธนพยิ้มเยาะ พูดใส่หน้าว่าหมายังเมิน คิดเอาเองว่าน่ารังเกียจแค่ไหน ขวัญของขึ้นปรี๊ดสุดๆ แปร๋น ใส่ทันทีด่าไอ้กะเพรา เขาปัดทันทีว่าไม่ได้ชื่อกะเพรา

"งั้นก็เรียก ไอ้พ่อแม่ไม่สั่งสอน ไอ้คนไม่ให้เกียรติผู้หญิง"

"ผู้หญิงอย่างเธอนี่เรอะ น่าให้เกียรติตายละ เอะอะก็กรี๊ด เป็นชะนีอดโซโร่หาผัว" ขวัญโกรธจนคอตีบคิดหาคำด่ายังไม่ได้ "อย่าด่านะ...ด่าผมอีกคำเดียวจับถ่วงน้ำตาย... กลางทะเลยังเงี้ย ไม่มีใครหาศพเจอ" ว่าแล้วหัวเราะหึๆ ขวัญมองทะเลโล่งสุดตายิ่งผวา พอเขาเดินถือมีดมาขวัญจึงคว้าอะไรใกล้มือได้ปาใส่หัวหู ธนพหลบปัดป้องพัลวันร้องว่าเจ็บให้หยุดมือ ขวัญบอกไม่หยุด แกหนีไปเลย...ธนพถามว่าจะให้หนีไปไหน เขาไม่ยอมแล้วตรงเข้ามาจับตัวเธอไว้ ขวัญสะบัดวิ่งหนี เขาไล่ล่าไปรอบๆ ซินดี้เริ่มเบื่อจึงนอนเอาคางเกยหลังเท้าหลับตาเฉย...

ขวัญหนีไปด่าไปสารพัดจะด่า...ธนพแสนระอาเต็มที จึงหยุด ร้องบอก

"หยุดซะที ผมเหนื่อยแล้วนะ...ไม่เหนื่อยมั่งเรอะ" ขวัญเองก็หยุดหอบ ตอบไม่ได้ "เรามาสงบศึกแล้วคุยกันดีๆ ดีกว่านะคุณ"  เขามองขวัญที่เริ่มหันมาฟังครู่หนึ่งแล้วจึงเปิดปาก

"ก็ได้...วางมีดก่อนสิ" เธอตั้งเงื่อนไขก่อนเจรจาท่าทางยิ่งกว่านักการเมือง

"ได้ ผมวางมีด...แต่คุณอย่าเผาเรือ ห้ามทำร้ายผม ตกลงไหม" ธนพจึงวางมีดลง แล้วเสียท่าเมื่อขวัญเอาไม้พายใกล้มือหวดเขาสุดแรง ธนพเสียหลักร่วงลงน้ำตูมใหญ่...ขวัญยืนมองสองมือท้าวสะเอวสะใจ "คิดว่าฉันจะเชื่อน้ำหน้าอย่างแกเรอะ"

"ยายตัวแสบ..." ธนพโผล่พรวดขึ้นมาร้องด่าก่อนจะหายใจ

"อยากด่าอะไรก็ด่าไป ฉันบอกไว้เลยนะว่า...ของแบบนี้ ไม่สวย ไม่เริ่ด ทำไม่ได้หรอก...ชิๆ"

ขวัญว่าแล้วหัวร่อร่าเยี่ยงนางสิงห์ผู้มีชัยเหนือสัตว์ทั้งปวง...

ooooooo

ขณะเดียวกันที่โรงแรมภูเก็ต...กิ่งต้องเป็นกรรมการห้ามมวยเมื่อการค้นหาขวัญ อุมากับหมาน้อยซินดี้เป็นชั่วโมงแล้วยังไม่พบ คณิตกับภิรมย์ก็มานั่งโทษกัน ภิรมย์หาว่าคณิตซื้อหมาน้อยมาเอาใจคุณขวัญ ภิรมย์จึงต้องซื้อเพชรไปใส่คอหมาน้อย คุณขวัญก็เลยซวยไปด้วย คณิตก็โทษภิรมย์ที่ซื้อเพชรไปผูกคอหมา ขวัญจึงซวยไปเพราะโจรมันอยากได้เพชร  คณิตจึงคาดโทษว่าถ้าคุณขวัญเป็นอะไรไป  เขาเล่นงานภิรมย์ ถึงตายแน่

ทั้งสองเถียงกันไม่แพ้ชนะ กระทั่งลุกขึ้นจะย่ำไล่ฟัดกัน กิ่งต้องมาห้ามทัพ ช่วยกันตามหาขวัญกับหมาน้อยซินดี้ให้ เจอก่อนดีกว่า คณิตจึงคาดโทษว่าหาขวัญกับหมาน้อยเจอแล้ว ค่อยเคลียร์กัน

ส่วนวิลาวัณย์กับพิมพ์มณีเจอกิ่งและรู้ว่ายังหาตัวขวัญอุมามาเข้าฉากยังไม่ ได้  หายไปทั้งคนทั้งหมา  วิลาลัณย์ ได้ทีสวดส่ง กิ่งออกรับ ถูกด่าลับหลังว่าเพราะนังขวัญมันรวย ยายกิ่งกะเทยควายถึงเอาใจนัก พิมพ์มณีไม่ซ้ำเติมใครขอตัวไปโทร.หาแฟน แต่โทร.ซ้ำซากธนพของเธอก็ไม่รับสาย...

ขณะเดียวกัน ขวัญอยู่ในเรือยอชต์กลางทะเลกำลังควานหากุญแจเพื่อสตาร์ตเรือขับกลับเข้า ฝั่งแต่หาไม่พบ พอเดินหาไปอีกทางมือถือของธนพดังอีกจึงรับ พิมพ์มณีรีบถามถึงนพทันที ขวัญได้ยินเสียงผู้หญิงถามหาธนพจึงตวาดเสียงใส่ "เขาไปตายแล้วย่ะ" แล้วกดปิดมือถือก่อนโยนลงน้ำไป...แล้วก้มหน้าก้มตาหากุญแจเรือต่อ...

พิมพ์มณีพยายามถามว่านั่นใครพูด ยิ่งเป็นเสียงผู้หญิงยิ่งระแวงว่าเป็นใคร  ไปอยู่กับธนพได้ไง  เธอกรอก

เสียงถามแต่ไม่มีเสียงตอบ  วิลาวัณย์อดหันมาถามไม่ได้ว่ามีอะไรหรือพิมพ์ พิมพ์มณีตอบไม่ได้แต่ก้มหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก...

ไม่นานจากนั้น เสียงมือถือพิมพ์มณีดังขึ้นอีกครั้ง เธอดีใจคิดว่าธนพโทร.มาแล้วรีบถามทันที แล้วก็ชะงักเมื่อเสียงที่ติดต่อมากลายเป็นอีกคน

"นี่พิมพ์ วีเอง...มีอะไรหรือเปล่า พิมพ์ เสียงคุณไม่ดีเลยนะ"

"วี...พิมพ์โทร.หานพเจอผู้หญิงรับสาย บอกว่านพตายแล้ว...ตัดสายทิ้ง พิมพ์ห่วงนพจังเลย"

วีรเทพพยายามปลอบว่าเพื่อนพี่นพคงแกล้งเล่น พิมพ์ยังไม่สบายใจ วีรเทพจึงบอกว่า เขาจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้ พิมพ์แปลกใจที่วีรเทพมาอยู่ภูเก็ตแล้ว...พิมพ์หารู้ไม่ว่าวีรเทพได้ยินโสภาพูดกับต้อยติ่งว่าธนพกลับจากภูเก็ตคราวนี้คงขอพิมพ์แต่งงานแน่ วีรเทพจึงร้อนใจรีบแลกเวรกับเพื่อนมาภูเก็ตทันที...

ส่วนขวัญอุมาตามค้นหากุญแจจะสตาร์ตเรือ  แต่ค้นเท่าไหร่ไม่พบ กระทั่งอ่อนใจ พอเงยหน้าขึ้นมาตกใจแทบช็อก ร้องด่า "ผีทะเล" เมื่อธนพยืนเนื้อตัวเปียกปอน ผมยุ่งเหยิงเพิ่งขึ้นจากน้ำ

"หยุดนะ...คุณนั่นแหละ ผีปากลำโพง" กำมือแน่น ทำท่าดุร้าย "ผมทนคุณไม่ไหวแล้วนะ"

"ไอ้กะเพรา" ขวัญอุมาขยับตั้งท่าสู้ แล้วโวใส่ "แกจะทำอะไรฉัน เทควันโดสายดำนะ"

"สายดำแดงอะไรไม่สน แต่เธอต้องถูกสำเร็จโทษ" เขาพุ่งเข้าหา ขวัญอุมาผวาออกข้าง เสียงกรี๊ดกร๊าดลั่นๆ เสียงด่าก็ระงมถมเถ แล้วคว้าไม้ได้ตีธนพไม่ยั้ง จนเขาถอยกรูด ร้องขอ

"หยุดตีผมได้แล้ว ทั้งเลิกแหกปาก หูจะแตกแล้ว" เขาไล่จับ ขวัญอุมาเผ่นหนี จึงวิ่งไล่กันสนุก วิ่งครู่เดียวเธอหยุดมองหาไปรอบๆ  ไม่รู้เขาหายไปไหน  แล้วก็ร้องจ๊ากเมื่อเขาเอื้อมมือมารวบขาเธอไว้ ดึงให้ล้มลง เขาขึ้นคร่อม เธอตี เขารวบสองแขนไว้

"ยายลำโพงแตก...คราวนี้เดี้ยง ทำอะไรใครไม่ได้แล้ว"

จากนั้นเขาจัดแจงมัดเธอติดกับเสากระโดงเรือ แล้วเอาผ้ามัดปากไว้  เสียงด่าเงียบลง  เหลือแต่เสียงอู้อี้ในคอ  ทั้งด่าเหมือนเดิมแต่ฟังไม่รู้   แล้วยังร้องเรียกซินดี้มาช่วยแม่ด้วย แต่เสียงไม่ชัด  จนธนพรำคาญจึงแก้ผ้ามัดปากออก  บอกให้ ด่าได้เต็มที่

"ซินดี้ กัดมันเลยลูก กัดไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ให้แม่ที กัดมัน กัดมันเลยลูก"

ซินดี้ทำตาปริบๆ เพราะธนพยังอุ้มอยู่ ขวัญอุมาจึงหน้าแตก ธนพหัวเราะเยาะ

"ฮ่าๆ คุณนี่เกิดมามีกรรม ขนาดหมายังไม่รักเลย" เขาหัวเราะยาว ขวัญอุมาแค้นด่าเลยไปถึงซินดี้

"ซินดี้...เนรคุณแม่ได้ไง เห็นคนอื่นดีกว่าแม่เรอะ ปล่อยฉัน...ไอ้หมาทรยศ"

กำลังจะหันมาด่าเขาอีก ธนพจึงรีบเอาผ้ามัดปากไม่ให้ส่งเสียง...เสียงที่ด่าออกมาจึงอู้อี้ ไม่รู้เรื่อง ธนพอุ้มซินดี้ ขับเรือเดินทางต่อ ขวัญอุมาได้แต่มองไอ้กะเพรากับซินดี้ที่ยืดคอชมทะเลอย่างมีความสุข แต่ตัวขวัญเองเริ่มอ่อนล้าใกล้จะสิ้นแรงอยู่แล้ว...มองซินดี้แล้วยิ่งแค้นเจ้าหมาน้อย

"ไอ้หมาบ้า รอถึงฝั่งก่อน แม่จะจับโยนทะเลให้ฉลามกินให้เข็ด" ซินดี้ฟังแล้วเหมือนจะรู้ มันจึงขู่ ขวัญอุมาสะดุ้ง คิดว่ามันได้ยิน...ธนพหันไปมองซินดี้ ถามมันว่าหิวเหรอ แล้วไปหยิบแซนด์วิชมาให้ซินดี้กิน ขวัญอุมามองแล้วกลืนน้ำลายลงคอเพราะหิวแล้ว...ธนพมองแล้วกัดแซนด์วิชกินให้ดู ถามยิ้มๆ

"หิวแล้วใช่ไหม" ขวัญอุมาเชิดใส่ไม่แยแส แต่เสียงท้องร้องดังขึ้น เขาถาม "เสียงอะไร...อ๋อ เสียงท้องร้องว่าหิว" รีบแก้ผ้ามัดปากออก ถามยิ้มๆ "หิวไหม...กินมะ?"

"ไม่กิน...เก็บไว้ยัดปากนายเถอะ ไอ้บ้า" สิ้นคำด่าเขารีบเอาผ้ามัดปากเธอต่อ เขาเองยัดแซนด์วิชเข้าปากเต็มคำ เคี้ยวดังๆต่อหน้าเธอเป็นการยั่วกิเลส

"เชิญตากลมชมทะเลจนหิวตายไปเถอะ อีกแค่สามชั่วโมงเท่านั้นก็ถึงฝั่ง"

ธนพอุ้มซินดี้กลับไปยืนผิวปาก แล่นเรือไปอย่างมีความสุขกับไอ้หมาน้อย

ใกล้ค่ำ เรือแล่นเข้าจอดเทียบท่า บอกหมาน้อยว่าถึง ฝั่งแล้ว หันไปมองขวัญอุมา แล้วเลิกเข้าใจผิดเสียที ผมไม่ได้คิดจะเอาคุณไปฆ่า...ธนพอุ้มซินดี้จะเอาไปให้ขวัญอุมา แล้วเห็นสภาพเธอหลับอ่อนระทวย จึงพูดกับซินดี้ว่า เจ้านายมันแย่มาก หิวจนหลับ คิดจะปลุกจึงสะกิดเรียก เมื่อยังหลับจึงขู่

"นี่...ถ้าไม่ตื่น ผมจะจูบคุณจริงๆนะ" เขานิ่งฟังเสียงกรนเบาๆจึงรู้ว่าหลับจริง รีบแก้เชือกมัดทั้งหมดออก วางตัวลงที่ม้ายาวเอาผ้าห่มคลุมให้ วางซินดี้ลงข้างๆเธอ...มองเธออีกครั้งตั้งปณิธานว่าอย่าได้พบกับแม่คนนี้อีกเลยชาตินี้...ธนพหอบข้าวของลงเรือไป

"ที่ไหนเนี่ย" ขวัญอุมาลืมตาตื่น ลุกพรวดขึ้นมองฟ้ายามค่ำ ลำดับเรื่องอีกนานกว่าจะจำโลกได้

ตอนที่ 2

ขณะที่คณิตกับภิรมย์ สองหนุ่มผู้หลงรักขวัญอุมากำลังนั่งเถียงกันจนจะค่ำมืดแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครเจอขวัญอุมาสักราย แล้วต่างโทษกันไปมา

"คุณคณิต คุณภิรมย์..." เสียงขวัญอุมาดังขึ้นทางหน้าโรงแรมใกล้ที่สองหนุ่มนั่งอยู่ ทั้งสองหันขวับ แล้วแทบดิ้นตาย ร้องเรียกขวัญอุมาขึ้นพร้อมกันเหมือนญาติผู้ใหญ่จะสิ้นใจ...แล้วทั้งสองเกือบตกใจตายเมื่อเห็นขวัญอุมาที่อุ้มหมาน้อยมาล้มลงสิ้นสติไปที่พื้นต่อหน้า

ทั้งสองหนุ่มช่วยกันเป็นการโกลาหล หลังจากพาขวัญอุมากลับไปที่ห้องพัก กิ่งรีบพาหมอมาดูแลแล้ว...ต่างก็ลุ้นกันอีกนาน กระทั่งขวัญอุมาที่หลับมาตลอดบนเตียง ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา...พอเห็นหน้ากิ่งที่ตาโตใกล้ๆถึงกับร้องกรี๊ดลั่น...กิ่งตกใจกรี๊ดทีเดียวดังกว่าหวูดรถไฟ จนขวัญอุมาขอร้องให้หยุดร้องได้แล้ว

"นี่ขวัญมาอยู่ที่นี่ได้ไง" กิ่งย้อนว่าพวกพี่ควรถามน้องขวัญว่าหายไปไหนมา ทำไมกลับมาในสภาพอย่างนี้ ขวัญอุมาจึงได้ทีใส่แหลกให้ทุกคนฟัง "มีไอ้บ้าลักพาตัวซินดี้ไปเพราะอยากได้สร้อยเพชร ขวัญตามไปช่วยเลยถูกมันจับไปด้วย ไม่เชื่อดูซินดี้สิ" กิ่งอุ้มซินดี้มาให้ทุกคนดู

"แต่สร้อยยังอยู่นี่คะน้องขวัญ" กิ่งบอกทุกคน คณิตรีบตัดบท

"ยังไงเราต้องแจ้งความ มันทำให้ขวัญตกใจ ต้องลากคอมันมาให้ได้"

"หน้าตามันเป็นยังไง บอกผมมาเดี๋ยวนี้ ผมจะไปจัดการให้"

ขวัญบอกว่าไม่ต้องหรอกค่ะ ขวัญกลัวเป็นข่าวหน้าหนึ่ง แล้วขอให้ทุกคนออกไปนอกห้อง เธอขออาบน้ำก่อน...จากนั้นขวัญเข้าไปอยู่ในห้องน้ำ มองตัวเองหน้ากระจกเห็นหัวไหล่แดดเผา จับเจ็บจนร้องลั่น จึงด่าไอ้กะเพราดังๆ

"ไอ้กะเพราะเอ๋ย ขอให้ฉันเจอแกอีกครั้งเถอะ ฉันจะเอาคืนให้สาสมกับที่แกทำกับฉัน"

ooooooo

ที่บังกะโลที่พัก ขณะที่พิมพ์มณีอยู่กับวีรเทพ เธอจะไปแจ้งความด้วยความเป็นห่วงธนพ แต่วีรเทพได้แต่ให้รอ 24 ชั่วโมงก่อน ขณะที่เขาไปหยิบกระดาษทิชชู่มาให้ ได้ยินเสียงเรียกพิมพ์...พิมพ์หันไปเห็นธนพเดินเทิ่งๆมา ยิ้มพลางร้องเรียกเขา เข้าไปกอดดีใจจนน้ำตาไหล บอกว่าเธอห่วงเขาแทบจะเป็นบ้า แล้วซักถามยิ่งกว่าพนักงานสอบสวน เขาบอกว่าเขาไปหารุ่นพี่ซึ่งเป็นผู้ชาย พิมพ์ซักทันทีว่าแล้วผู้หญิงรับสายเป็นใคร ธนพนึกครู่หนึ่ง จึงร้องขึ้น

"ผู้หญิง...อ๋อ ยายตัวแสบ...ผมอยู่กับผู้หญิงจริงๆ แต่ไม่ใช่อย่างที่พิมพ์คิด"

"จะไม่ใช่ได้ไง ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ดีกับพิมพ์ บอกพิมพ์ มานะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"

"เอ้อ...เรื่องมันยาวนะพิมพ์ ไว้นพค่อยเล่าให้ฟังนะ ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เหนียวตัวไปหมดแล้ว"

พิมพ์มองตามธนพอย่างชนิดข้องจิตเต็มประดา...แต่คนที่ข้องจิตยิ่งกว่าคือวีรเทพที่เพิ่งเดินมาเห็นธนพกับพิมพ์คุยกัน จึงแอบมองห่างนัก...

หลังจากธนพเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวมาอย่างสบายตัวแล้ว  พอเดินออกมาพิมพ์ก็มายืนรออยู่แล้ว  ซักถามตรงเป้าทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร พอเขาบอกว่าไม่รู้ ยิ่งยั่วอารมณ์ พิมพ์หนักขึ้น

"ไม่รู้จัก? ไปด้วยกันเนี่ยนะ"

"ไม่ใช่แบบนั้น อยู่ดีๆผู้หญิงคนนั้นก็มาอยู่บนเรือที่ผมแล่นออกจากฝั่งไปแล้ว" ธนพร้องลั่นว่าเจ็บเมื่อเอวถูกหยิกอย่างแรง "พอเธอเห็นผม เอาไม้ฟาดอย่างแรงจนผมตกทะเลเกือบตาย" พิมพ์ไม่เชื่อ ให้เขาแก้ตัวอีกครั้ง "โธ่ พิมพ์ ตั้งแต่คบกันมา ผมเคยโกหกเหรอ ถ้าผมมีอะไรกับแม่คนนั้น จะกลับมาเจ็บทั้งตัวแบบนี้เหรอ..เอาละ พิมพ์ไม่เชื่อเรื่องบ้าๆนี้ก็ได้ ผมยอมให้พิมพ์เกลียด"

เจอไม้นี้ พิมพ์ยอมเชื่อเรื่องบ้าๆนี้ก็ได้ ธนพจึงยอมไถ่โทษด้วยการพาพิมพ์ไปเที่ยวกัน เขาเลี้ยงเอง พิมพ์ขอให้ชวนวีรเทพไปด้วย ธนพเพิ่งรู้ว่าวีรเทพมาที่นี่ด้วย จึงตกลงพาไปด้วยกัน

แต่แล้วเมื่อธนพกับพิมพ์มาชวนวีรเทพไปเที่ยวด้วยกันวีรเทพซักถามพอรู้ว่าทั้งสองเข้าใจกันแล้วจึงขอตัว บอกว่าเพิ่งนึกได้ว่านัดเพื่อนไว้แล้ว ให้ทั้งสองคนไปเที่ยวให้สนุก แล้ววีรเทพขอคุยกับธนพเป็นการส่วนตัว

วีรเทพซักเรื่องผู้หญิงที่พิมพ์แน่ใจว่าเป็นแฟนของธนพ เพราะได้ยินเสียงรับโทรศัพท์ชัดแจ๋ว แม้ธนพเล่าเรื่องจริงที่เกิดขึ้นบนเรือ ทั้งๆที่ไม่รู้จักแม่คนนี้เลย วีรเทพไม่ยอมเชื่อ จึงคาดโทษพี่ชายว่า ถ้าทำให้พิมพ์เสียใจ เขาจะไม่ไว้หน้าพี่เลย ซึ่งพี่ธนพแปลกใจว่าทำไมวีรเทพจึงจริงจังกับเรื่องนี้

"พิมพ์เป็นเพื่อนผม พี่อย่าทำให้พิมพ์เสียใจก็แล้วกัน ไม่งั้นเจอดีแน่" วีรเทพพูดจริงจัง แล้วเดินหนีไป ธนพมองตามน้องชาย สงสัยเต็มประดา

วีรเทพกลับไปหาพิมพ์ บอกเสียดายที่ไปเที่ยวด้วยไม่ได้ เอาไว้คราวหน้า คราวนี้ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ ทั้งสองคุยกัน บังเอิญพิมพ์ผงเข้าตา ให้วีรเทพช่วยเอาผ้าเช็ดหน้าเขี่ยออกให้ ความใกล้ชิดสนิทสนมกันครั้งนี้ ธนพแอบมองทั้งสอง อ่านความรู้สึกที่วีรเทพมีต่อพิมพ์ออก...

ooooooo

ขวัญนั่งดื่มค็อกเทลอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรมกับกิ่ง อารมณ์กำลังดีต้องชะงักสำลักค็อกเทล เมื่อกิ่งเล่าให้ฟังว่าวิลาวัณย์เอาเรื่องของขวัญไปบอกนักข่าวว่าขวัญอุมา เบี้ยวงานเพราะหมาเป็นเหตุ ขวัญอุมาด่าระบายแค้นว่า นังวิปลาส เมื่อไหร่มันจะเลิกจองเวรเธอเสียที

แต่ก็ลมดีขึ้น เมื่อสองหนุ่มคณิตกับภิรมย์ถือช่อดอกไม้ แย่งกันมามอบให้ขวัญอุมา แย่งกันไป ชนกันมา ล้มลุกคลุกคลาน แทบหัวร้างข้างแตก ชวนขวัญอุมาไปทานอาหารที่ล้วนเลิศลอย... ขวัญอุมารำคาญ หลอกให้ไปสั่งอาหารหรูๆรอเธอก็แล้วกัน ขวัญอุมาจึงรอดจากจอมจุ้นทั้งสองคนไปได้

ทั้งนี้ เพราะขวัญอุมามีเรื่องต้องสะสางคือนังวิปลาส หรือวิลาวัณย์นั่นเอง

ooooooo

ขณะ ที่วิลาวัณย์พาสมุนสองสาวเชอรี่กับเจนนี่ไปวาดลวดลายอยู่ในผับอันหรูหราใน คืนนี้   เมื่อมีสาวงามมาปล่อยลวดลายสนุก พวกหนุ่มแมลงกลางคืนทั้งหลายก็ของขึ้น มารุมล้อม เสียดสีเป็นที่ครึกครื้น ตอนนี้วิลาวัณย์พาพวกทั้งสองวาดลวดลายท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงเบส กระทุ้งแทบผับระเบิด

แล้วสามสาวก็แปลกใจ เมื่อผู้ชายทั้งหลายฮือไปทางด้านหน้า ตามไปดูกันทั่วหน้า เห็นขวัญอุมาไปยืนโพสท่าแสนจะเซ็กซี่

แล้วเริ่มเต้นสะบัดทุกสัดส่วน ไปมา เข้าจังหวะดนตรีฮึกเหิม แล้ววิลาวัณย์ก็บอกเพื่อนๆ ก่อนจะปราดไปบนฟลอร์ประชิดขวัญอุมา...การประชันอย่างถึงใจเริ่มขึ้น เล่นกับคนดู พวกแมลงปีกแข็งทั้งหลายเริ่มส่งเสียงเชียร์ ขวัญอุมาเต้นมาแล้วผลัก วิลาวัณย์ถลาไป เธอเต้นแล้วทิ้งตัวลง มีผู้ชายมารับเสียงเฮสนั่น วิลาวัณย์ไม่ยอมแพ้ เต้นไปลวดลายถลาไปเหมือนนกปีกหัก เป็นจังหวะที่ฝ่ายชายจะมารอรับ แต่แล้วไม่มีใครรับ ร่างของเธอจึงกลิ้งไปตามฟลอร์ ทุกคนร้องกรี๊ด เพลงหยุด ต่างวิ่งไปพยุงร่างเธอขึ้น...ขวัญอุมาเดินหนีอย่างสะใจ วิลาวัณย์ร้องครางอย่างเจ็บปวดและเคียดแค้นว่า ต้องเป็นฝีมือนังขวัญอุมาแน่นอน...

ขณะที่ทางด้านหน้า พิมพ์มณีพาธนพเข้าผับมา เห็นคนผิดสังเกต ถามจึงรู้ว่าเกิดเรื่องผิดท่าในการเต้น พิมพ์รีบไปถามวิลาวัณย์

"นัง ขวัญมันแกล้งฉันอีกแล้วละพิมพ์" พิมพ์ฟังแล้วบ่นว่า ทำไมขวัญถึงนิสัยเสียแบบนี้ ธนพถามพิมพ์เบาๆว่า ขวัญน่ะใครหรือพิมพ์?

ตอน นี้ขวัญอุมากับกิ่งมานั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ มีผู้ชายประเภทแมลงกลางคืนมารุมล้อมสูสีใกล้ชิด ป้อนคำหวานที่จะหลอกให้หลงให้ได้มากที่สุด แต่ละคนมาเสนอตัว ขวัญอุมา ตำหนิไปแต่ละคน ทั้งกลิ่นน้ำหอม สีเสื้อ ไว้หนวดเป็นโจรห้าร้อย หลายคนไม่กล้ามาเสนอตัวขอนั่งด้วยอีก กิ่งเสียดายพวกหนุ่มๆที่ขวัญอุมาไล่ไป ไม่ยอมส่งต่อให้กิ่งสักคน

กิ่งต้องวิ่งตามขวัญอุมาเมื่อเธอลุกเดิน หนีไป แต่ไม่รู้ว่าวิลาวัณย์กับเพื่อนเตรียมน้ำหวานไว้  พอขวัญอุมาผ่านจึงแกล้งทำน้ำหวานหกใส่ทันที แล้วเยาะหยันแกล้งยั่วหาเรื่อง แล้วยังทำหกใส่อีกจนได้ ขวัญอุมาจึงทานไม่ไหว แล้วลงมือตบทั้งสามไปทีละคนเมื่อยังไม่ทันรู้ตัว แล้วยังตั้งเรื่องให้งง แล้วตบอีกทีละคน จนพวกนั้นเข้ามารุม การต่อสู้ชนิดฟ้อนเล็บก็ชุลมุนขึ้น เล่นกันหลายคู่ ขวัญอุมาขึ้นคร่อมวิลาวัณย์แล้วตบไม่ยั้ง อย่างชนิดเอามันเข้าไว้...

ขณะที่มุมโรแมนติกอีกทางของผับ พิมพ์กำลังนั่งจีบธนพ พยายามวาดอนาคตว่าจะทำยังไงกันต่อไป ธนพเลี่ยงไปมาจนหนีไม่รอดแล้ว จู่ๆเชอรี่วิ่งมาบอกพิมพ์ "รีบไปช่วยวิกันเถอะ" ทั้งสองจึงตื่นตัววิ่งไปดูทันที

พิมพ์รีบ เข้าไปดึงขวัญอุมาออกจากร่างของวิลาวัณย์ ร้องบอกให้คุณขวัญพอได้แล้ว ขวัญอุมาหันมาตวาดอย่ายุ่ง ผลักพิมพ์กระเด็นไปเค้เก้ แล้วร้องโอ๊ย...ขวัญอุมาหันไปมองเห็นเลือดที่มือพิมพ์ไหล รีบแก้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไร อยากซุ่มซ่ามไปที่แก้วแตกเอง...

ธนพเห็น หน้าขวัญอุมาจำได้ทันที แต่รีบประคองพิมพ์ขึ้น ขวัญอุมาเห็นธนพก็ตกใจ อุทานดัง

"ไอ้กะเพรา..."

"อ๋อ เนี่ยเหรอขวัญอุมา นางแบบขี้วีน"

"นายไม่มีสิทธิ์มาเรียกฉันแบบนี้"

"ผมจะเรียก คุณยิ่งกว่านี้ก็ได้ ยายโรคจิต" เสียงคนใกล้ๆหัวเราะชอบใจ  ธนพยักคิ้วยั่วโมโหต่อขณะที่เพื่อนประคองวิลาวัณย์ออกไป ขวัญอุมาตอกหน้าธนพว่า นายนั่นแหละโรคจิต

"พูดไม่น่ารักเลย ทำตัวแย่แบบนี้ ไม่สงสารพ่อแม่เลยนะ ท่านจะกลุ้มแค่ไหนที่มีลูกสาวแบบนี้"

"นาย ไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงพ่อแม่ฉัน" ว่าแล้วสะบัดฝ่ามือมรณะใส่หน้าธนพหนึ่งเพียะแล้วเดินหนีไป ธนพมาดูมือพิมพ์ วิลาวัณย์เห็นขวัญอุมาเดินหนีมีกิ่งวิ่งตาม วิลาวัณย์ถามว่าปล่อยนังขวัญไปแบบนี้เหรอ พิมพ์รีบบอกว่าช่างเขาเถอะ แค่นี้ก็เข็ดแล้ว...

ขวัญอุมาเดินมาหน้าผับ ยังแค้นใจไอ้กะเพราไม่หาย ยิ่งกิ่งบอกว่าไอ้ผู้ชายที่ขวัญตบคงจะเป็นแฟนของน้องพิมพ์... ขวัญอุมาฟังแล้วแสบและแค้นมาก จะต้องเอาคืนให้สะใจให้ได้...

เมื่อ ธนพไปดูแลพิมพ์ที่ห้องของเธอในโรงแรม ดูแลแผลที่ขวัญทำให้เธอต้องถูกเศษแก้วบาด และเมื่อพิมพ์ยกมือถือขึ้นรับ เธออุทานอย่างดีใจเพราะพี่เป็ดโทร.มา...ฟังแล้วหน้าซีดทันที

"ค่ะ...พี่ เป็ด...พรุ่งนี้พิมพ์ไม่ต้องถ่ายแล้วเหรอคะ ทำไมล่ะคะพี่" พิมพ์ถามไปอีกหลายคำ แต่แล้วต้องลดมือถือลง เมื่อทางนั้นตัดสายไปแล้ว พิมพ์หันมาบอกธนพที่อยากรู้ว่าใครโทร.มา "พี่เป็ดน่ะค่ะ เขาโทร.มาบอกพรุ่งนี้พิมพ์ไม่ต้องถ่ายแบบแล้ว สงสัยจะเป็นฝีมือคุณขวัญ" พิมพ์ปาดน้ำตาทิ้ง "พิมพ์หวังการถ่ายแบบครั้งนี้มากนะ...แล้วดูสิอยู่ดีๆเขาก็มาทำลายความฝัน ของพิมพ์ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าคนรวยอยากทำอะไรก็ได้"

ธนพเข้า มากอดพิมพ์ไว้ แล้วให้กำลังใจ "ไม่เป็นไรนะพิมพ์ ใครๆก็รู้ว่าเรื่องนี้ใครผิดใครถูก ไม่ต้องไปสนใจผู้หญิงแบบนั้นหรอก"

ooooooo

วัน นี้ขวัญมานั่งจิบกาแฟสบายอารมณ์อยู่ริมสระว่ายน้ำ สีหน้ายิ้มระรื่น เมื่อพูดถึงสิ่งที่เธอไหว้วานพี่เป็ดจนสำเร็จมาแล้ว

"ยังไงก็ขอบคุณ นะคะพี่เป็ด ฉบับหน้าขวัญจะขึ้นปกให้ รับรองยอดขายหนังสือพี่เปรี้ยงปร้างแน่ ระหว่างขวัญกับเด็กใหม่ นั่น ยังไงขวัญก็หรูเริ่ดเชิดฉิ่งอยู่แล้ว"

พอตัดสาย ขวัญอุมาถึงผงะ เมื่อนายธนพพรวดพราดเข้ามานั่งตรงหน้าทันที

"ไม่มีมารยาทหรือไง...คน เขาไม่ได้เชิญมานั่งทำไม"

ธนพไม่ตอบ ดึงมือถือจากมือเธอปาลงน้ำ ขวัญอุมาลุกพรึ่บ ทั้งแค้นทั้งแตกตื่น

"ไอ้กะเพรา...รู้ไหมโทรศัพท์ ฉันราคาเท่าไหร่"

"ไม่สน...ใครจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน ถ้าคุณไม่เลิกจองเวรเพื่อนผมละก็ ผมก็จะไม่เลิกจองเวรคุณ"

"รู้ได้ ไง..." พอรู้ตัวว่าผิดท่า ปิดปากตัวเอง

"คนทำเลวปิดยังไงก็ไม่มิด"

"นาย สิเลว...ชดใช้โทรศัพท์ฉันมา"

พอธนพบอกดังๆว่าได้...ขวัญอุมางง ทำไมยอมง่ายๆ แล้วคำตอบคือ เขาเข้ามาอุ้มขวัญอุมาขึ้น เธอดิ้นกระแด่วๆ ด่าไอ้กะเพรา แกจะทำอะไรฉัน ขาดคำร่างของขวัญก็ถูกเหวี่ยงลอยลงน้ำตูมทันที เมื่อเธอโผล่ เขาสั่งให้งมมือถือเอาเอง เธอด่าไอ้กะเพราะโรคจิต เขาโต้เธอว่านังมารร้าย...ขวัญอุมาเข้าเกาะริมสระ  พอจะขึ้นถูกธนพผลักหน้าแงหงายผลึ่งลงน้ำ

ร้องลั่นด้วยความแค้น ว่ายไปขึ้นทางอื่น พอจะขึ้นเรือยางลำใหญ่ ถูกโยนใส่หน้า กระเด็นลงน้ำไปพร้อมกัน

"ถ้าคุณยุ่งกับเพื่อนผมอีกครั้งเดียว ผมจะตามล่าคุณถึงบ้าน ต่อให้เป็นลูกนายกฯ ผมหรือจะกลัว"

ธนพเดิน อ้าวหนีไปอย่างไม่ยี่หระ ขวัญอุมาได้แต่ตีน้ำตูมๆเป็นการระบายโทสะ แต่กลับสำลักน้ำเอง

ooooooo

ธนพเดินจ้ำอ้าวๆเข้าไปในสนามบิน ภูเก็ต เดินพลางโทร.มือถือไปบอกพิมพ์ที่กลับกรุงเทพฯไปก่อนหน้านี้ว่า เขาจะกลับไปเที่ยวสิบโมงเช้านี้...

ขณะเดียวกัน ขวัญอุมายังเป่าผมอยู่ในห้องโรงแรม เป่าผมไปก่นด่าธนพไป

"ไอ้กะเพรา เจ้าจงระวังตัวไว้ เจอหน้าอีกทีแกตายอย่างเขียดแน่" สิ้นเสียงด่าไอ้กะเพรา เจ้าซินดี้ไม่พอใจ เห่าขวัญอุมาทันที ขวัญอุมามองซินดี้ตาขวาง "เราก็อีกตัวนะนังซินดี้ ถ้ายังไปเข้าข้างไอ้หมอนั่นอีก ฉันจะฆ่าหล่อน"

ถูก คาดโทษ ซินดี้ครางหงิงๆเหมือนกลัว ขวัญอุมาหัวเสียเป่าผมต่อ...

ที่ สนามบินภูเก็ต...ธนพเห็นเวลาใกล้สิบโมงเต็มทีแล้ว ยังไม่เห็นประกาศให้เริ่มทยอยเข้าไปเพื่อขึ้นเครื่อง จึงเร่ไปถามแอร์โฮสเตสที่กำลังเม้าท์กันอยู่

"ขอประทานโทษด้วยจริงๆ นะคะ เรากำลังรอผู้โดยสารท่านหนึ่งอยู่ค่ะ" ธนพฟังแล้วเป็นงง กำลังจะเดินหนี แอร์คนนั้นหันไปหาเพื่อน พูดกันสองสามคำ ธนพรีบหยุดเดิน เงี่ยหูฟัง

"คราวที่แล้วให้รอสามชั่วโมง ครั้งนี้ไม่รู้จะให้รอกี่ชั่วโมง"

"นั่นสิ คิดว่าเป็นเจ้าของสายการบิน จะทำอะไรก็ได้ เหรอไง"

"อย่าเสียงดังสิ แก คนของเขามาได้ยิน พวกเราโดนไล่ออกแน่นอน"

"ขวัญอุมาอีกแล้วเหรอ" ธนพรู้แน่ว่าเป็นขวัญอุมา จึงงึมงำขึ้นด้วยอาการเซ็ง...

จากนั้นเป็น เวลานานแค่ไหน ดูได้จากอาการรอของผู้โดยสาร...

ตอนที่ 2       (ต่อจากวานนี้)

ขวัญอุมาพาซินดี้มาถึงสนามบิน พนักงานรีบมาช่วยอย่างกุลีกุจอ ขวัญอุมาปลดสร้อยเพชรจากคอซินดี้ใส่กระเป๋า แล้วให้พนักงานอุ้มซินดี้ไปใส่กรงอีกทีหนึ่ง แต่ซินดี้ไม่ยอม มันดิ้นพราดๆ ไม่ไปกับพนักงาน แล้วหลุดมือวิ่งหนี หลายคนวิ่งตามหลัง ถูกขวัญสั่งเฉียบให้ตามเอามาให้ได้...

ทางผู้โดยสารข้างในกระสับกระส่าย บ่นกันพึม แอร์จำต้องเปิดเผยความจริง

"ท่าทางตานี้คงจะรอนาน เห็นข้างนอกบอกว่าหมาหลุด ตอนนี้วิ่งไล่กันอลหม่านไปทั้งสนามบิน"

ธนพฟังแล้วกำหมัดแน่น เดินหนีความเซ็งชนิดอภิมหาเซ็ง

"ซินดี้ ซินดี้ลูกแม่...ซินดี้" เสียงขวัญอุมาเดินหย่งๆ ปากร้องหาลูกซินดี้ ธนพเดินมาเจอกันพอดี

"คุณขวัญ" ธนพจ้องมอง ขวัญอุมาหันขวับมาทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตก

"เฮ้ย....นี่มันคนรึวิญญาณ ถึงได้ลอยไปมาได้ทุกที่"

ธนพกำลังจะสวดส่ง ขวัญอุมาชี้หน้าตวาด "หยุดนะ... ฉันไม่มีเวลามาทะเลาะกับนาย ถอย" ขวัญอุมาเดินพรวดชนไหล่ เขาไป ธนพรีบก้าวตามเอาเรื่อง

"มาสายแล้วยังไม่สำนึกผิดอีก ผมต้องไปเที่ยวบินเดียวกับคุณนะ"

"แล้วไง" ขวัญอุมาหันมากางข้อ วางมือที่เอว "ฉันเป็นเจ้าของสายการบิน ใครรอไม่ได้ก็ ชู่ๆๆๆ ไม่ต้องรอ...จำได้ไหม"

"แปลว่า ถ้าหาเจ้าสุนัขหมาของคุณไม่เจอ จะไม่ไปกันใช่ไหม"

เมื่อเธอบอกว่าใช่แล้วน้อง...ธนพเองก็บอกทันที ได้ แล้วจะจัดให้...จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันตามหาเจ้าซินดี้เจ้าปัญหา แล้วเสียงร้องเรียกซินดี้ของขวัญอุมาก็ไล่มาใกล้ธนพ เขาจึงแซวให้ว่าหมามันตัวผู้ ดันตั้งเป็นชื่อตัวเมีย หมามันยังไม่สน ไม่ได้อยากใกล้เอาเลย เอาแซนด์วิช ขวัญอุมาไม่สน ตอกกลับว่า มันเรื่องของเธอ...

ธนพเดินไปคิดได้ เอาแซนด์วิชออกมาจากกระเป๋า แล้วร้องขึ้นให้ขวัญอุมาได้ยิน ว่าเขามีของโปรดให้ไอ้ซินดี้แล้ว ขวัญอุมาแหวะใส่ หาว่าแซนด์วิชเน่า อย่าเอามาใกล้ฉัน...ธนพจึงท้าทายว่าเขาจะเอาแซนด์วิชเน่านี่แหละตามหาหมาน้อยของคุณให้เจอ ขวัญอุมาเบ้ปากไม่มีทาง...

จากนั้นไม่กี่อึดใจต่อมา ด้วยแซนด์วิชที่ขวัญอุมาว่าเน่า ทำให้ธนพได้อุ้มมันมาได้โดยง่าย แล้วเอามันใส่กรงให้พนักงานเอาตัวไป ธนพหรี่ตา ชำเลืองมาทางขวัญอุมา บอกว่าคราวนี้ คงไปกันได้แล้วนะคุณนาย ขวัญอุมาดิ้นไม่ออก ได้แต่สะบัดหน้าหนี อย่างรังเกียจ...เขาจำต้องตาม เพื่อไปขึ้นเครื่องท่ามกลางสายตารังเกียจของผู้ที่รอคอยมานาน ธนพรีบผายมือยั่ว

"ตอนนี้ต้องอัญเชิญขึ้นเครื่องด้วยไหมครับ มาดาม"

"ไอ้....ฉันจะไปห้องน้ำ..." ขวัญอุมาทำท่าจะออกฤทธิ์ เขาร้องลั่นอย่างเหลืออด

"เฮ้ย เหวยๆ พอกันทีอีหนู มาสายแล้วไม่สำนึก ขอโทษซักคำก็ไม่มี ยังจะไปห้องน้ำให้คนเขารออีก เห็นไหม แหกตาดู มีกี่คนที่เขารอคุณคนเดียว"

"ฉันบอกแล้วไง ถ้าใครรอไม่ได้ก็กลับไป...ฉันไม่ง้อ" ขวัญอุมามองกราด ธนพปลงสังเวช

"เป็นเจ้าของสายการบิน...ฮี่ธ่อ นึกว่าหญ่าย..." ขวัญอุมา หันมาตาเขียวใส่ "ประเทศนี้มีคนอย่างคุณ มันถึงไม่เจริญ...เอ้า ผมโหวตเสียง ใครๆไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้ขึ้นเครื่องยกมือขึ้นเลยครับ"

ทั้งผู้โดยสารและแอร์ต่างยกมือพรึบ...ขวัญอุมาหน้าเหรอปากเหวอพูดไม่ออก แม้จะกลอกลูกกะตา...ธนพยิ้มอย่างผู้พิชิต ยอดเขาเอเวอเรสต์

"เออ...ฉันไม่ไปก็ได้" ขวัญอุมามือแน่นแสนแค้น...เสียงผู้คนโห่ร้องตบมือตีตีนสะใจไปตามๆกัน

ขณะที่ผู้โดยสารผู้มีวัฒนธรรมไปเรียงคิวตามธรรมเนียม ธนพยืนรั้งท้าย...ขวัญอุมาไปแอบมองความเป็นไปของพวกธนพ มองด้วยความแค้น แล้วยังงึมงำอาฆาตมาดร้าย

"ฝากไว้ก่อน ไอ้กะเพรา...เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าบังอาจทำฉันเสียรังวัด...ฉัน ขวัญอุมา...ไม่เคยเสียหน้ามาก่อนเลย... เฮ้ย" หงุดหงิด แล้วหยิบสร้อยเพชรของซินดี้ออกมาดู ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วก้าวไปทันที

ขณะที่ธนพยื่นเอกสารให้เจ้าหน้าที่แอร์ วางกระเป๋าและ แจ็กเกตไว้ที่พื้น ขวัญอุมาเดินมา แกล้งหกล้มคร่อมกระเป๋าธนพที่วางอยู่ ธนพค่อยๆหันไปมอง ยักไหล่ถามว่ายังไม่ไสหัว กลับอีกหรือ?

"ไม่ต้องมาไล่ ฉันกำลังจะไปอยู่แล้ว" ธนพหันไปทางแอร์เพื่อรับตั๋ว ขวัญอุมาได้ทีซุกสร้อยที่เสื้อธนพแล้วเดินอ้าวไป ไม่กี่ก้าวก็ดันร้องตกใจขึ้นมาจนได้ "ตายแล้ว...สร้อยซินดี้หายไป"

เสียงขวัญอุมาเรียกร้องเจ้าหน้าที่และแอร์มารุมล้อมซักถาม

"สร้อยเพชรของซินดี้หายไป" ทุกคนมองตากันไปมา ธนพเองก็แปลกใจ จึงเอ่ยขึ้น

"ผมว่ามันไม่ได้หายไปไหนหรอก คุณลืมไว้ที่ไหนมากกว่าน่า"

"ฉันไม่ได้ลืม" ขวัญอุมาหันไปทางเจ้าหน้าที่ "ฉันมั่นใจ ว่าใส่ไว้ในกระเป๋า ต้องมีคนขโมยไปแน่ๆ"

"อย่าบอกนะว่าคุณคิดว่าผมขโมยสร้อยเพชรคุณไป"

"นั่นไง ใช่แล้ว...ค้นตัวเขาก่อนเลย...รีบค้นสิคะ รออะไร" ขวัญอุมาเร่ง พนักงานเข้าค้นธนพ เขาร้องห้ามเสียงหลง เจ้าหน้าที่ บอกขวัญอุมา

"ถ้าไม่มีหลักฐาน เราทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกครับ"

"งั้นมา...ฉันค้นเอง" ขวัญอุมาหยิบแจ็กเกตของเขาขึ้นมาล้วง เขาจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว...ทันใด สร้อยเพชรของซินดี้ร่วงลงพื้น ธนพตกใจแทบดิ้นตาย "ไอ้หัวขโมย...จับมันเลยค่ะ"

พนักงานเข้าล็อกธนพไว้ ไม่สนใจการปฏิเสธ ธนพดิ้นกระแด่วๆ แล้วก็ถูกสับกุญแจมือทันที เนื้อตัวถูกล็อกรวบทั้งสองแขนแน่น

"อย่าไปเชื่อผู้หญิงคนนี้ นางมารร้าย...ผมไม่รู้สร้อยมาอยู่ในกระเป๋าเสื้อผมได้ไง"

"หลักฐานขนาดนี้ ยังปากแข็ง...นี่ละตัวผู้ร้ายปากแข็งโดยแท้...จับเอาตัวมันไปขังได้เลย"

"คุณนี่...มัน...มัน...จะเรียกยังไงดี" ธนพหน้ายู่ยี่เหมือน ตกถังเมล์

"ฉันทำไม...บอกแล้วไง  ไม่สวย  ไม่เริ่ด  ทำไม่ได้หรอก ชิๆ"

ธนพส่ายหัวดิกๆ ไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว เขาถูกลากตัวไป ขวัญอุมายิ้มพิมพ์ใจก้าวตาม

"พี่นพ..."   เสียงเรียกไม่ดังนัก   แต่เป็นเสียงวีรเทพสจ๊วตหนุ่มกำลังลากกระเป๋าผ่านมาเห็นเข้าพยายามจะตามแต่ลากกระเป๋าอยู่ จึงรีบสอบถามคนที่เห็นเหตุการณ์ให้เล่าเรื่องราวให้ฟัง

เมื่อพนักงานพาตัวธนพไปไว้ยังห้องอีกห้อง ถือว่าใช้เป็นที่ควบคุมตัว เจ้าหน้าที่ถามขวัญอุมาว่าจะให้ส่งโรงพักเลยใช่ไหม ธนพชะงัก มองไปทางขวัญอุมาที่กำลังวาดแผนเป็นฉากๆ

"ไม่ต้อง...ฉันขอคุยกับเขาก่อน เผื่อจะตกลงอะไรกันได้ หน้าใสๆแบบนี้ส่งเข้าคุกคงต้องเสียตัวแน่ๆ" ว่าแล้วขวัญอุมา หัวเราะเสียงขลุกขลักในคอ ธนพได้แต่กัดกรามไม่นับกร้วม พนักงานออกไป ขวัญอุมายิ้มเผล่มานั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม "ไง...ถูกับมันจองจำแบบนี้ ทรมานไหม...แล้วจะได้รู้ว่าวันที่นายจับฉันมัดบนเรือมันเป็นยังไง"

"ก็ได้ ผมรู้แล้ว คุณต้องการแค่นี้ใช่ไหม งั้นปล่อยผมไปสิ คุณนายไฮโซ"

"ได้ไง...นี่ยังน้อยไป ฉันต้องการให้นายสำนึกน่ะสิ ไอ้กะเพรา เล่นกับใครไม่เล่น...ชะช้า รักตัวกลัวติดคุก จงก้มหัวขอโทษฉันสิ บางทีฉันอาจใจอ่อนยกโทษให้"

"จะให้ขอโทษรึ...ได้...ขอโทษ" เสียงเขาเบาหวิว เธอตะคอกว่าไม่ได้ยิน "ยื่นหูมาใกล้ๆสิ ผมคอเจ็บ ผมเหมือนลูกไก่ในกำมือคุณ จะมาแกล้งคุณทำไม" เขาเสียงอ่อย ขวัญอุมา ชะล่าใจ ยื่นหูไปใกล้ๆ แล้วเธอก็ร้องลั่นเมื่อธนพกัดหูแทบแหว่ง ไปหนึ่งคำโตๆ

"โอ๊ย...ไอ้บ้า เจ็บนะเว้ย" แล้วฝ่ามือมหากาฬของเธอก็ลั่นเพียะเข้าหน้าธนพ เขามึนตึ๊บ พอหันมอง เห็นเธอคลำหูป้อยๆ "ไอ้บ้าเอ๊ย...เลี้ยงไม่เชื่อง ฉีดยากันโรคกลัวน้ำรึยังเนี่ย"

"ฮ่าๆๆ ฝันไปเถอะว่าผมจะขอโทษคุณ ยายโรคจิต"

"งั้นก็อยู่ในห้องนี้ต่อไปก็แล้วกันไอ้กะเพรา" เดินฉับๆ มาตรงหน้า  ใช้สองฝ่ามือตบบ้องหูพร้อมกันทั้งสองข้าง  ธนพ รู้สึกเหมือนระเบิดปรมาณูลงกลางกบาล  หูอื้อตาลายไม่ได้ยินเสียงร้องของตัวเอง  เจ็บและจับหูที่แดงระเรื่อเมื่อถูกกัดขวัญอุมา รีบจ้ำอ้าวหนี  กลัวเขาจะตามมาฆ่า  ปล่อยให้ธนพคับแค้นกระดองใจอยู่คนเดียว

เมื่อขวัญอุมาไปแล้ว วีรเทพออกจากที่ซ่อน รีบเข้าไปหาพี่ชายในห้องนั้น ธนพดีใจที่น้องชายมา ซักถามว่าพี่ไปขโมยของเขาทำไม เขาพูดกันให้แซดข้างนอก

"ไอ้พูดแบบนี้ ถ้าฉันไม่ถูกใส่กุญแจมือ แกหงายท้องลงไปกัดพื้นแล้ว" วีรเทพบอกว่าล้อเล่น ธนพจึงสั่งให้ช่วยเอากุญแจมือออกให้ที

"จะช่วยได้ไง มีเรื่องกับใครไม่มี ดันไปมีเรื่องกับคุณขวัญอุมา เจ้าของสายการบินที่ผมทำงานอยู่ ขืนช่วยพี่ การงานผมก็บรรลัยหมดสิ"

"ว่าไงนะ...ยายนั่นเป็นเจ้าของสายการบินเรอะ ฮึ มิน่าล่ะ เวรแล้วไหมล่ะกูเอ๋ย" ธนพคอตกเมื่อรู้ตัวว่างานช้างเข้าให้แล้ว...

ooooooo

วีรเทพจำต้องไปพบขวัญอุมาที่ในห้องพักเฉพาะของเธอในสนามบิน ขวัญอุมากำลังเอาน้ำอุ่นและน้ำมันประคบหูที่ห้อเลือดเป็นตำลึงสุกด้วยความเจ็บปวด และเจ็บแค้น เมื่อถูกทักทายจึงมองอย่างไว้ตัว

"สวัสดีครับคุณขวัญอุมา ผมมาขอร้องให้คุณปล่อยตัวพี่ชายผม ถ้าเขาทำอะไรผิดไป ผมขอโทษแทนพี่ชายผมก็แล้วกันนะครับ" ขวัญอุมาถามว่าเป็นน้องชายไอ้กะเพราเหรอ เขารับคำ "เป็นสจ๊วตสายการบินฉันเหรอ" พอวีรเทพรับครับเท่านั้น ขวัญอุมาใส่ทันที "ฉันไล่เธอออก"

วีรเทพตาเหลือก ขวัญอุมาก็เดินอ้าวๆออกจากห้องไปทันที เขาจึงร้องเรียกขวัญอุมา กำลังจะตามไปอ้อนวอน ได้ยินเสียงเรียก "คุณวี" เขาหันไปเห็นยลดาเดินมาหา แต่เขาจำไม่ได้

"นี่ดาไง จำดาไม่ได้เหรอ" เขายังอู้อี้ดาไหน? "แหม...วีก็...ดา วาเลนไทน์ไงคะ"

วีรเทพมองยลดา ยังนึกไม่ได้ แต่ยลดานึกถึงวันวาเลนไทน์ ที่เธอปิ๊งวีรเทพ ซึ่งถือว่าเป็นเดือนของมหาวิทยาลัยจนเต็มหัวใจ ถือดอกไม้จะวิ่งไปหาเขา พวกสาวๆกรูกันตัดหน้า จนยลดาล้มจมดิน ที่อกมีรอยเท้าประทับไว้ชัด...วีรเทพมาถามเป็นห่วง เห็นที่อกเธอมีรอยเท้า ยลดาเห็นเขาจ้องยิ่งซึ้งใจ

"ฉัน...ยลดา ปีสอง สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ วีรเทพ" ว่าแล้วส่งดอกไม้ให้เขา เอียงอายนิดๆ แต่หัวใจพองโต เขาขอบคุณ แล้วเดินจากไป...

วีรเทพนึกถึงความหลัง เมื่อจำสาวน้อยที่ถูกรอยเท้าประทับได้

"อ๋อ...จำได้แล้ว" วีรเทพยิ้มให้ "ที่แท้ก็คุณดา วาเลนไทน์..."

"ไม่เป็นไรค่ะ...แหม ดีใจจังเลยที่พี่วีจำได้"

จากนั้นพอเห็นชุดสจ๊วตของพี่วี ยลดาแนะนำตัวเองว่า เธอเป็นผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่สายซันชายน์ ไม่นึกว่าพรหมลิขิตทำงานที่เดียวกัน วีรเทพตื่นเต้น ยลดายิ่งย้ำ

"ค่ะ...คุณอมรเป็นพ่อของดาเอง ถ้าวีมีอะไรให้ดาช่วย บอกเลยนะ ดายินดีช่วยทุกอย่าง"

วีรเทพฟังแล้วเริ่มมองเห็นแสงสว่างจากปลายอุโมงค์ท่อน้ำทิ้งยังไงยังงั้น...ก็ยังดีที่สุดแล้ว...

ooooooo

ตอนที่ 3

เมื่อคิดว่านายธนพถูกจองจำดิ้นกระแด่วๆอย่างเขียด คราวนี้คงจะอ่อนเป็นผักบุ้งไฟแดงให้เห็นอย่างสะใจแล้ว ขวัญอุมาจึงได้ก้าวกลับเข้ามาในห้องจองจำ ธนพอ่อนแรงลงไปไม่น้อย จึงเร่ไปยิ้มเยาะ ถามว่าจะยอมขอโทษเธอดีๆหรือยัง ธนพตอบไม่คำเดียว

"ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้กะเพรา" ขวัญอุมาเข้าไปบีบคอธนพอย่างแรง แล้วเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน

"โอ๊ยยยย...พอแล้ว จะฆ่ากันรึไง" ขวัญอุมาปล่อยมือ "ยายซาดิสต์ มนุษย์โรคจิต จ้างก็ไม่ขอโทษ"

"ไอ้...นายกะเพรา...นายอยากเป็นดาราฝรั่ง โรเบิร์ต วอน ใช่ไหม...วอนดีนัก ตายแน่คราวนี้"

ขวัญอุมาย่างสามขุมมาหา กางเล็บยาวแหลมเปี๊ยบออกมา ธนพเห็นแล้วกลืนน้ำลายเหนียวเหนอะ ก่อนจะฟ้อนเล็บ ตรงแสกหน้า...ประตูห้องเปิดผาง

"ดา..." ขวัญอุทานตกใจ เมื่อยลดากับวีรเทพเข้ามา ขวัญอุมาจึงหยุดแผนฟ้อนเล็บพิฆาตบันลือโลก...ยลดาเป็นฝ่ายมาสอบถามเรื่องราว แล้วส่งม้วนวีดิโอให้ขวัญ

"ปล่อยเขาไปเถอะขวัญ ภาพในกล้องวงจรปิดเห็นชัดๆว่าขวัญเป็นคนเอาสร้อยเพชรใส่ในเสื้อของคุณธนพ" ขวัญอุมามองวีดิโอ ทั้งตกใจและไม่สบอารมณ์กี๋ หันไปใส่ยลดา

"แล้วดาไปช่วยพวกมันทำไม"

"ไม่ได้ช่วยพวกเขา แต่ช่วยเธอนะขวัญ ถ้าคนข้างนอกรู้ความจริงเธอจะเสียหาย มันจะกระทบชื่อเสียงบริษัทด้วย"

"ช่างสิคะ มีเงินซะอย่าง ใครจะกล้าทำอะไรเรา"

"ใช่ เรามีเงิน แต่เธอน่าจะคิดถึงจิตใจคุณป้าบ้าง" ฟังยลดาแล้ว ขวัญอุมาชะงัก "คุณป้าจะเสียใจแค่ไหนถ้ารู้ว่าลูกสาวคนเดียวทำตัวแบบนี้ อย่าเอาเรื่องเขาเลยนะ ปล่อยเขาไป เห็นแก่คุณป้าเถอะ"

ขวัญอุมาหันไปมองสองพี่น้องคุยกัน วีรเทพยังบอกพี่ชายว่า เขาทำอะไรพี่ไม่ได้หรอก ยลดาเร่งให้ขวัญอุมาปล่อย ขวัญอุมากลับมาจังก้าใส่ธนพอีก สั่งให้ขอโทษเธอเดี๋ยวนี้

"ผิดแล้วยังไม่สำนึก จะให้ฟ้องกลับปรักปรำด้วยหลักฐานเท็จ อยากเจอกักขังหน่วงเหนี่ยวไหมจ๊ะ"

"ก็ได้...ฉันจะปล่อยนายไป" ขวัญอุมายอม แต่ธนพกลับยังไม่จบ

"แค่นั้นไม่พอกับที่ผมถูกจองจำหลายชั่วโมง" ขวัญอุมา สะบัดเสียงถามว่าจะเอายังไง ธนพเสนอทันที "ผมอยากเจรจากับคุณ สองต่อสอง" ธนพมองยิ้มๆ ขวัญอุมาอึ้งกิมกี่ ยลดาจึงบอกทั้งสองว่า เธอกับวีรเทพจะไปคอยข้างนอก

เมื่อทั้งสองคนออกไปแล้ว ธนพกับขวัญอุมาหันหน้ามาเผชิญกันยกใหม่ ขวัญอุมายืนกรานว่าจะให้เธอขอโทษไม่มีทาง ธนพบอกว่าเขารู้ ผู้หญิงนิสัยเสียอย่างเธอไม่สำนึกผิดแน่

"สิ่งที่ผมจะขอให้คุณทำง่ายมาก...จูบเดียว เพื่อทุกอย่างจะจบลงด้วยดี" เขาหลับตายื่นปากมาหา

"ฝันไปเถอะ ไอ้บ้า ไอ้ลามก" ว่าแล้วขวัญอุมาเดินหนีดื้อๆ แล้วต้องชะงัก

"ถ้าคุณไม่ทำ ผมจะเอาเทปนี้ไปให้สื่อ ชื่อคุณเน่าแน่ คุณขวัญอุมาฟ้าถล่ม...ฮ่าๆๆ นี่ไม่ได้ขู่"

"ถ้างั้นเปลี่ยนเป็นหอมแก้มแทนได้รึเปล่า" ขวัญอุมา บ้อท่า...ธนพยิ้มร่า "หยวนน่อ" ว่าแล้วทำแก้มป่องยื่นหน้ายียวนกวนฝ่ามือไปให้ ขวัญอุมามองอย่างรังเกียจ แต่จำต้อง กล้ำกลืนจนต้องปิดจมูกตัวเอง

"เต็มใจหน่อยสิคุณ อย่าลีลา แล้วจะรู้ว่าติดใจ"

ขวัญอุมาอัดใจจนร้องเอี๊ยดออกมา แล้วหลับตาปี๋ยื่นหน้าไปใกล้ ธนพค่อยๆรวบตัวเธอเข้ามาใกล้ แล้วชิงเผด็จศึกจูบริมฝีปากเธอเต็มๆ ขวัญอุมาไหวตัวเยือก ธนพรีบผละออกมาแล้วหัวเราะลั่นทุ่ง

"สะใจจริงๆเล้ยยยย"

"ไอ้บ้ากะเพรา" ขวัญอุมาเช็ดปากตัวเองอย่างเอียนๆ "ฉัน...ขวัญอุมา ขอสาบาน ต่อไปนี้ นายไม่มีวันได้พบกับความสงบสุขแน่"

"ได้...แล้วจะจัดให้ สวยๆอย่างนี้ ชีๆ แป๊ะๆ มาโลด" ทั้งสองจ้องกันตาแทบลุกเป็นไฟ...

ooooooo

หลังจากยลดาช่วยธนพจากเงื้อมมือของขวัญ-อุมาแล้ว ทำให้วีรเทพต้องขอบคุณเธอมาก ไม่งั้นพี่ชายเขาได้นอนคุกแน่ ยลดานั่งภูมิใจมากที่ได้ช่วยคนที่เธอรักฝังใจมานาน ถึงกับให้วีรเทพบอกมาเลยว่าต้องการให้เธอช่วยอะไร แล้วเอามือเขามาเขียนเบอร์ โทร.ไว้ให้ และโทร.ได้ตลอด 24 ชั่วโมง

ที่เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นอีกวงหนึ่งก็คือเรื่องคุณพรพรรณ มารดาของขวัญอุมา คุณอมร คุณอาของขวัญอุมา บิดาของยลดา รายงานเรื่องที่ขวัญอุมาไปก่อเรื่องขึ้นที่สนามบินทำให้เสียหายบริษัท ทำให้คุณพรพรรณเจ้าของบริษัทการบินนี้รู้สึกไม่สบายใจ วรวิทย์ย้ำว่า ถ้ายลดาน้องสาวเขาไม่ไปช่วยไว้ คงแย่กว่านี้

"ผมไม่อยากมาเล่าให้พี่พรเครียดนะครับ แต่เรื่องนี้ปล่อยให้ผ่านไปไม่ได้จริงๆ ผมขอโทษ"

"พี่เข้าใจ อมรทำถูกแล้ว พี่จะจัดการกับยายขวัญเอง" คุณพรพรรณหนักใจลูกสาวมาก จันทรา น้องสาวจึงขอพาพี่พรพรรณกลับไปห้องพักผ่อน

จากนั้นคุณอาจันทราก็เดินมาหา บอกขวัญอุมาที่เพิ่งขึ้นจากสระน้ำว่า คุณแม่ขอพบ ขวัญอุมารู้ทันทีว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้ว เมื่อขวัญอุมากับจันทราเข้าไปหาคุณพรพรรณในห้อง แม่สั่งให้ปิดประตูแล้ว ขวัญอุมาชิงพูดขึ้นก่อน

"ถ้าแม่จะว่าขวัญเรื่องที่สนามบินเมื่อวาน ขวัญไม่ผิดนะคะ ไอ้หมอนั่นมันแกล้งขวัญก่อน จึงต้องป้องกันตัว ถ้าพี่ดาไม่เข้ามายุ่ง ขวัญเอามันเข้าคุกไปแล้ว"

"เลิกเอาแต่ใจตัวเองซะที" คุณพรพรรณตบโต๊ะอย่างไม่พอใจ ขวัญอุมาสะดุ้ง "กี่ครั้งแล้วที่สัญญากับแม่ แต่ขวัญไม่เคยทำอย่างที่พูดได้เลย ไม่รู้จักโต ดีแต่ทำให้แม่เหนื่อยใจ"

"เดี๋ยวนี้แม่ฟังคนอื่น ถึงกับดุขวัญเลยเหรอ" ขวัญอุมากำมือแน่น ทั้งเสียใจจนน้ำตาพรู น้ำตาแม่พลอยไหลออกมาด้วย

"แม่ไม่ได้ฟังคนอื่น แต่แม่ไม่อยากให้ขวัญถูกคนอื่นตำหนิ" เดินมาจับไหล่ลูกสาวด้วยความรัก

"ต่อไปนี้ขวัญต้องทำงาน แม่จะให้ขวัญไปทำงานที่สายการบิน" ขวัญอุมาปัดมือแม่ออกอย่างแรง

"ขวัญไม่ไป" ขวัญอุมาเดินออกประตู ปิดดังปัง...คุณพรพรรณทรุดลงทันที จันทราร้องลั่น วิ่งไปช่วย เรียกพี่สาวเหมือนจะขาดใจ...

ขวัญอุมาไม่รู้หรอกว่าแม่ของเธออยู่ในสภาพเจ็บช้ำแค่ไหน ขวัญอุมาได้แต่นึกถึงคำพูดของธนพที่ว่า เธอว่าเป็นนางแบบขี้วีน พูดจาไม่น่ารัก ทำตัวแย่ๆ สงสารพ่อแม่บ้างไหมว่าท่านกลุ้มขนาดไหนที่มีลูกสาวแบบนี้ ขวัญอุมาพึมพำ "แม่นะแม่ ขวัญทำตัวแย่นักรึไง"

จันทราพาพี่สาวมาเดินในสวน เรื่องของขวัญอุมายังเป็นปัญหาใหญ่ของแม่ จันทราแสนดีและแสนซื่อได้แต่ปลอบใจพี่สาว หลังจากที่บ่นว่า ตามใจขวัญมากไปว่า ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น น้องขวัญเกิดมา พ่อก็จากไปแล้ว ไม่ทันเห็นหน้าด้วยซ้ำ แกเป็นเด็กน่าสงสารมาก

"แต่ความสงสารที่เราให้มันจะทำร้ายยายขวัญน่ะสิ ฉันห่วงเขามาก กลัวว่าวันใดที่ฉันไม่อยู่ จะไม่มีใครรักเขาจริง...ฉันอยากให้มีคนรักเขาจริงนะจันทร์ ไม่ได้รักที่เงิน แต่รักที่ความดีของเขา"

แม่พรพรรณพูดแล้วน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง จันทรามองพี่สาวด้วยความสงสาร

ขวัญอุมาแอบฟังแม่กับอาคุยกันถึงความห่วงใยเธอแล้วรู้สึกผิด และเสียใจมาก

ooooooo

วันนี้พิมพ์มาช่วยทำงานที่ร้านคุณพรรณีอย่างขยันขันแข็ง ทำให้เป็นขี้ปากยายต้อยติ่งว่า พิมพ์คงอยากแต่งงานกับธนพจนตัวสั่น แต่พอวีรเทพกลับมาที่ร้าน เขาดีใจมาก แต่แม่กลับเตือนให้วีรเทพทำตัวให้ดีอย่างพี่ธนพ วีรเทพจึงได้โอกาสโวทันที

"เปรียบเทียบผมกับพี่นพอยู่ได้ แม่ไม่รู้เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น ถ้าไม่ได้ผม ลูกสุดที่เลิฟของแม่แย่แล้ว" แม่รีบซัก เขากลับเล่นตัว "ผมไม่บอกหรอก ให้พี่นพติดหนี้บุญคุณผมซะบ้าง" ว่าแล้วขอไปแต่งตัวก่อน มีนัดเสียแล้ว...

ขณะเดียวกัน ธนพกำลังทำงานอยู่ในครัว ถูกโสภาน้องสาวซักหนักเรื่องที่ไปภูเก็ต พี่ได้ขอพิมพ์แต่งงานแล้วใช่ไหม พี่ชายเฉย โสภาจึงเอ็ดตะโร อะไรกัน บรรยากาศดีขนาดนั้น รู้ไหมว่าพี่พิมพ์เขารักพี่นพมากขนาดไหน รักมากี่ปีแล้ว...ธนพจึงตอกหน้าน้องสาวทันที

"ยายนุ่น เราเป็นน้องนะ ไม่ใช่แม่ แต่งงานมันเรื่องใหญ่ ไม่ใช่เล่นขายของ"

ต้อยติ่งรีบออกมาปกป้องธนพ แล้วกีดกันพิมพ์ ซึ่งโสภารีบไล่ต้อยติ่งไปทำงาน ไม่งั้นจะตัดเงินเดือน ต้อยติ่งจึงรีบเผ่นหนีไป จากนั้นเมื่อใกล้เวลากลับ โสภาจึงจัดแจงลุ้นอีกยกให้ธนพไปส่งพี่พิมพ์ คาดว่าจะมีการขอแต่งงานจนได้...

ขณะที่พิมพ์ยืนรอธนพให้ไปส่งที่หน้าบ้าน วีรเทพจะออกไปตามนัด เห็นพิมพ์จึงรี่มาหาพิมพ์ทักว่าแต่งหล่อจะนัดสาวที่ไหน อยากเห็นหน้าจัง เขาปฏิเสธไม่มีแน่ พิมพ์บอกทันทีว่า หล่อๆอย่างเขาไม่มีแฟนเป็นไปไม่ได้ อย่าเลือกมากนัก...ขณะนั้นธนพเดินมาเห็นทั้งสองคุยกัน จึงชะลอฝีเท้า

"วีไม่ได้เลือกมาก แต่วียังไม่เจอคนที่ถูกใจต่างหาก"

"แล้วผู้หญิงแบบไหนถึงจะเอาชนะใจวีได้" คำถามนี้ ทำเอาวีรเทพจ้องพิมพ์ อยากจะบอกว่าอย่างพี่นี่เอง แต่ไม่กล้า... ธนพมองตาน้องชาย รู้ทันทีว่าเขาชอบพิมพ์

"เอาละ อย่ามาถามเรื่องวีเลย วีอยากรู้เรื่องพิมพ์กับพี่นพมากกว่า ได้ยินยายนุ่นคุยว่าพี่กับพี่นพกำลังจะแต่งงานกันเหรอ"

"ไม่ใช่นะวี เรายังไม่ได้คุยเรื่องนี้กันเลย นุ่นพูดแบบนี้ได้ไง"

"ทำไมจะพูดไม่ได้ เมื่อพี่ๆคบกันมานาน ต้องมีวันต้องแต่งงานกัน"

พิมพ์ยิ้มอายๆ วีรเทพหน้าหมอง หันไปเห็นธนพรีบเปลี่ยนสีหน้า บอกพี่ทั้งสองทันทีว่า ขอตัวไปก่อน เดี๋ยวไม่ทันนัดเพื่อน

ooooooo

ขวัญอุมาออกไปทานอาหารมื้อค่ำกับคณิต ลูกมหาเศรษฐีที่ตามตื๊อเธอตลอดรายการ แต่วันนี้แปลกที่ภิรมณ์คู่แข่งของคณิตหายไป แต่หลังอาหารแล้ว คณิตพยายามเอาใจอย่างเลิศเลอ ชวนไปฟังเพลงจากนักเปียโนชื่อดังจากเวียนนามาเล่นที่โอเรียนเต็ล แต่ ขวัญอุมากลับเมินเฉย ขึ้นรถขับกลับไปอย่างไม่แยแสคณิตที่ยืนมองอย่างเสียดาย

เมื่อกลับถึงบ้าน ขวัญอุมาเข้าไปหาแม่ที่ห้อง แม่กำลังสวดมนต์ เห็นลูกสาวเข้ามาหายิ่งแปลกใจ ตอบคำถามลูกสาวว่า แม่ยังไม่อยากนอน...ขวัญอุมาเอาพวงมาลัยมาด้วย แล้วทำให้แม่แปลกใจที่ขวัญอุมาก้มลงกราบเท้าแม่ ทำให้แม่

น้ำตาไหลอย่างไม่คาดฝัน ขวัญอุมาเองก็ปาดน้ำตาด้วยสำนึกบาปที่ทำกับแม่

"ขวัญขอโทษนะคะแม่ ขวัญทำให้แม่เสียใจและผิดหวัง ต่อไปนี้ขวัญจะทำตัวใหม่ จะไปทำงานตามที่แม่บอก ขวัญรักแม่นะ"

"ลูกของแม่..." แม่ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ทั้งสองคนแม่ลูกกอดกันร้องไห้

"ขวัญขอโทษนะแม่ ขวัญขอโทษ" แม่เชยคางลูก จ้องเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วแม่ก็กอดลูกอีกครั้ง แม่เหมือนมีน้ำทิพย์ชะโลมใจ...ครั้งนี้น้ำทิพย์นั้นได้ไหลย้อนกลับไปหาลูกที่สำนึกในความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่...ภาพนี้หาได้ยากในสังคมที่กำลังห้ำหั่นกันอย่างไม่ลืมหูลืมตาขณะนี้

สำหรับพิมพ์มณี เมื่อธนพมาส่งพิมพ์ที่บ้านในคืนนี้ พิมพ์ชวนเข้าไปคุยกันในบ้าน เพราะที่คุยกันที่ภูเก็ตยังไม่จบ ธนพรีบขอตัว บอกว่าเรื่องที่ภูเก็ตเขายังไม่พร้อม ขอเวลาอีกหน่อย...พิมพ์บอกเขาอย่างน้อยใจว่า นพยังไม่พร้อม แต่พิมพ์ก็รอได้ และขอบใจที่เขามาส่งเธอ

พิมพ์เดินหน้าเศร้าเข้าบ้าน แม่ตรึงใจกำลังนั่งถอดไพ่อยู่ เห็นลูกสาวกลับมาเล่นงานทันที

"ไง ถวายชีวิตให้ไอ้ผู้ชายเฮงซวย มันเคยเห็นความดีแกบ้างไหม" พิมพ์ยืนฟังนิ่งไม่โต้ตอบแม่ "ผู้ชายไฮโซรวยๆในวงการมีถมไปไม่รู้จักคว้ามาควง ถ้าฉันจะให้แกควงไอ้บ้าที่ไหน ฉันจะถีบให้แกเข้าวงการทำไม" พิมพ์ถามแม่ว่าพูดจบแล้วใช่ไหม...พิมพ์รีบเดินปึงปังเข้าบ้าน แม่ของขึ้นทันที

"นังลูกไม่รักดี" แล้วก็มีลูกแถมอีกตามเคย...

ooooooo

ขณะที่ยลดาสั่งทุกคนในที่ทำงานซันไชน์แอร์ไลน์ มาตั้งแถวต้อนรับการกลับมาของบอสสาว คุณขวัญอุมานางแบบไฮโซขี้วีนตามฉายาที่ธนพตั้งให้ หลังจากตั้งแถว รออย่างพร้อมพรัก เมื่อประตูเปิด ขวัญอุมาใส่หมวกปีกกว้างสวมแว่นตาดำในมาดไฮโซสุดๆ ยลดารีบมาต้อนรับ

"ขวัญจะมาทำงานไม่บอกล่วงหน้า ดาไม่ได้เตรียมตัวต้อนรับเลย"

"ไม่เป็นไรหรอก ขวัญเป็นคนง่ายๆอยู่แล้ว" จากนั้นถอดหมวกถอดแว่นให้ยลดาถือแทบไม่ทัน ขวัญอุมาเดินสำรวจพนักงานทีละคน มาหยุดที่พนักงานชายสั่งให้รีบไปเช็ดรองเท้าให้ดี อีกคนทาลิปสติกสีเลอะสั่งให้ไปเปลี่ยน...ผ่านกลิ่นน้ำมันใส่ผมพนักงานชายสั่งให้รีบไปเปลี่ยนกลิ่น พนักงานหญิง

อีกคนถูกว่าที่นี่ไม่ใช่มาโชว์โคโยตี้ แม่นั่นรีบกลัดกระดุมอกเสื้อโดยเร็ว

จากนั้นบ่นยลดาว่าดูแลพนักงานแบบนี้ได้ไง   ไม่ สมประกอบซักคน จากนั้นถามถึงคุณอาอมรกับพี่วิทย์อยู่ไหน... แล้วจึงเข้าไปในห้องทำงาน พบอาอมรกับพี่วิทย์

ขวัญอุมารีบสอบเรื่องงานไล่ลูกระนาดเป็นเรื่องๆไป พอเจอช่องโหว่อย่างไม่น่าจะเป็น ขวัญอุมาถึงทุบโต๊ะเปรี้ยง ทุกคนหัวหด ขวัญอุมาจ้องอาอมรเขม็ง

"คุณอากับพี่วิทย์ทำงานกันยังไงไม่ใช่มืออาชีพเสียเลย คัดคนเข้ามาทำงานดูไม่ได้ แย่มาก"

"น้องขวัญลืมไปรึเปล่า เราเป็นบริษัทการบิน ไม่ใช่งานแฟชั่นแมกกาซีน" วิทย์ย้อนเกล็ด

"มันก็เหมือนกันแหละค่ะพี่วิทย์ ภาพลักษณ์ที่ดีเป็นแรงดึงดูดลูกค้า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ขวัญจะปรับปรุงครั้งใหญ่ และอากับพี่วิทย์ต้องจัดการทุกอย่างตามที่ขวัญสั่ง"

คุณอากับพี่วิทย์ตัวสั่นเทิ้มด้วยความแค้น แต่ยังทำอะไรไม่ได้

เมื่อพ่อลูกกลับเข้ามาในห้องทำงานของเขา ต่างระบายความไม่พอใจออกมาไม่ยั้ง ดูถูกว่านังเด็กวานซืนจะรู้อะไรนอกจากแฟชั่น ลูกชายบอกว่าที่นังพรพรรณส่งลูกมันมา มันคงไม่ไว้ใจพวกเรา อมรบอกลูกชาย มันจะทำอะไรเราได้ ไม่เกินสามวันมันต้องลาออกไปแล้ว

"ยังไงวันนี้เราควรรับน้องหน่อยแล้วกัน" อมรบอก ลูกชายยิ้มร้าย บอกว่าจัดให้ได้เลย...

ooooooo

โสภาหรือยายนุ่นของธนพ รู้เรื่องที่ธนพไม่ยอมขอพิมพ์แต่งงานยังไม่พอ ยังพูดให้พิมพ์เสียใจด้วย จึงต่อว่าพี่ชายใหญ่โต

"นุ่นเชียร์พี่พิมพ์ เพราะพี่พิมพ์เป็นคนดี อยากให้มาเป็นพี่สะใภ้ แต่พี่นพทำให้พี่พิมพ์เสียใจ พี่นพเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุด" ยายนุ่นน้องแสนงอนเดินปึงปังหนีอย่างไม่พอใจ

ธนพถูกน้องสาวเล่นงานจนอ่วม พอหันมา น้องชายนายวีรเทพก็โผล่มาหน้าตาถมึงทึง จิกพี่ชายเรื่องพิมพ์เหมือนกัน

"ผมบอกแล้วใช่ไหม ถ้าพี่ทำให้เขาเสียใจ ผมจะเลิกนับถือพี่"

"ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันรู้ พิมพ์รักฉัน ดีกับฉันตลอดมา แต่ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะแต่งงาน ถ้าฉันรับปากเขา เท่ากับฉันทำร้ายพิมพ์ เขาจะเสียใจ อนาคตจะมาหยุดที่ฉัน..."

"คิดว่าผมจะเชื่อคำแก้ตัวของพี่เหรอ คำแก้ตัวโง่ๆ คิดว่าที่พี่พูดนี่ทำให้พี่ดูเป็นสุภาพบุรุษนักหรือไง"

"เอ๊ะ ฉันไม่ต้องการเป็นสุภาพบุรุษ" ธนพเริ่มของขึ้นหน่อยๆแล้ว "ที่พูดนี้ ฉันต้องการให้พิมพ์ได้สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต"

"แต่พี่คือสิ่งที่ดีที่สุดของพิมพ์ พิมพ์เขาถึงเลือกพี่"

"ถึงแม้พิมพ์จะเลือกฉัน แต่มันก็ยังไม่สาย หากพิมพ์จะได้เจอคนที่ดีพอสำหรับเขา"

"พี่จะพูดให้ดูดียังไงก็ได้ แต่สุดท้ายพี่ก็ทำให้พิมพ์ เสียใจ ฉะนั้น ต่อไปนี้เราไม่ต้องมานับถือเป็นพี่เป็นน้องกันอีก"

วีรเทพหันหลังเดินหนีทันที...ธนพยืนเซ่อเหมือนไม้ตายซาก

ooooooo

แล้วการดัดหลังขวัญอุมาก็เริ่มขึ้นที่ห้องประชุมซันไชน์แอร์ไลน์ในวันนี้ ท่ามกลางเจ้าหน้าที่เกี่ยวข้อง อมรหันไปพยักหน้าให้วรวิทย์หรือนายวิทย์ ลูกชายสรพัดพิษ...ลุกขึ้นปิดไฟในห้อง ทุกคนหันไปทางจอยักษ์ที่มีไดอาแกรมและตัวเลขเกี่ยวกับเรื่องน้ำมันเต็มพรืด เลื่อนไหลไปตามจังหวะชี้แจงของวิทย์

"...ดังที่ท่านทุกคนทราบดีว่า ภาวะเศรษฐกิจขณะนี้ทำให้การท่องเที่ยวชะลอตัว ปัจจัยหนึ่งที่สำคัญคือราคาน้ำมัน...น้ำมันดิบตลาดไนเม็กทะยานแตะ 66 ดอลล์ต่อบาร์เรล... ไอเออีประกาศลดตัวเลขประมาณการผลิต ส่งผลกระทบภาระต้นทุนเชื้อเพลิง ทำให้หลายสายการบินปรับค่าตั๋วโดยสารตามไปด้วย..."

ขณะที่วิทย์ บรรยายไป...ขวัญอุมาหรือขวัญหน้าเหรอ เพราะไม่รู้เรื่องนี้ อมรหันมาถามอย่างจงใจ

"ขวัญรู้เรื่องรึเปล่า"

"รู้สิคะ ขวัญกำลังตั้งใจฟัง" อมรฟังแล้วหันไปยิ้มกับลูกชาย วิทย์ว่าต่อไปเรื่องราคาน้ำมันปรับตัวสูงขึ้น พร้อมชี้ตัวเลขตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา...ขวัญฟังจนสับสน เหมือนไม่ได้ยิน...

เมื่อแสงไฟเปิดสว่างขึ้น...วิทย์หันมาหาขวัญ

"น้อง ขวัญมีอะไรสงสัยไหม อยากถามอะไร ถามมาเลย" ขวัญเจอไม้นี้ อึ้งกิมกี่ไปหลายอึดใจ

"เอ่อ...เท่าที่ฟัง ไม่ได้สงสัยอะไร ยังไงขวัญขอกลับไปอ่านเอกสารการประชุมในวันนี้อีกก็แล้วกัน"

ขวัญรีบ ลุกขึ้นเดินออกไป ก่อนที่จะมีการตั้งคำถามอีกต่อไป...อมรกับวิทย์มองตากันรู้ดีว่า ขวัญไม่รู้เรื่องอะไรเลย...

ขวัญกลับเข้าไปในห้องทำงาน โยนแฟ้มลงบนโต๊ะปังทันที

"ฉันรู้จักแต่พราด้า กุชชี่ แฮเมส...ไอ้ตลาดไนเม็กนำมันไล้ท์สวีทมันเหมือนห้องสวีทหรือเปล่ายังไม่รู้ ยิ่งดีมาน ซัพพลาย...อะไรของมัน...แล้วจะทำยังไงดีฟะ" ขวัญก้มหน้า เห็นทีจะบ้อท่าแน่แล้ว...

ตรงข้ามกับสองพ่อลูก คุณอมรกับนายวิทย์ถึงกับเปิดไวน์ฉลองความสำเร็จในการบดขยี้จิกตีขวัญจน กระเจิงในคราวนี้ แล้วก็พนันกันแข่งกับพวกพนันบอลโลกว่า ขวัญจะลาออกกี่โมง?

"อีก ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ยายเด็กนั่นร้องไห้ขี้มูกโป่ง ลาออกไปแน่ คนหยิบโหย่ง ไม่เป็นโล้เป็นพายแบบนั้น ไม่มีทางมาบริหารซันไชน์แอร์ไลน์ได้หรอกน่า" อมรว่าแล้วพาลูกชายหัวเราะครึ่กๆในคอ...

ooooooo

ขวัญมานั่ง หน้ากระจกในร้านทำผมอันดับไฮโซขนานแท้...ช่างทำผมสาวประเภทสองเดินมา

จีบ ปากจีบคอต้อนรับขับสู้ ต่อว่าเล็กๆที่ขวัญไม่มานาน พร้อมกับถามและเสนอจะทำอะไรบ้าง ขวัญบอกสั้นๆว่ามันเครียด อยากฆ่าเวลา จึงให้ทำฟูลคอร์สได้เลย...แม่นั่นแอบค้อนให้   แล้วบอกว่ามีช่างเพิ่งมาจากอิตาลี   ฝีมือระดับยอดไผ่ยังเตี้ยไป  โปรดรอสักครู่

ไม่นาน มีเสียงทักทายสวัสดีครับคุณขวัญอุมา...ขวัญหันขวับไปแทบช็อกตาย เมื่อธนพมายืนยิ้มกวนโอ๊ยอยู่โทนโท่

"นาย...ไอ้...ไอ้กะเพรา"

"จุ๊ๆๆ อย่าเรียกเรียมแบบนั้นสิครับ...ผมชื่อคาร์ลอส ช่างทำผมระดับโลก" ก้มชิดใบหู "ดีใจที่ได้เจอกันอีกแล้วนะครับ"

"คาลงคาร์ลอส...ไอ้บ้า รถหายรึไง...นายมาทำไม จะมาทำอะไรฉันอีก"

"อ้าว อยู่ร้านทำผมก็เป็นช่างทำผมสิครับ เอาน่า วันนี้ จะเอาทรงอะไรดีครับคุณน้อง"

ขวัญสุดแสนจะทนได้อีกต่อไป ลุกพรวดขึ้นจะเผ่นหนี เขาขวางไว้ทันที

"ฉันจะบ้าตาย...มันฝันร้ายแท้ ...ฉันไม่ทำมันแล้ว"

"นี่ร้านทำผม เข้ามาแล้วต้องทำ ต้องตัด" ธนพขยับกรรไกรแช็กๆๆ แยกเขี้ยวใส่ให้หวาดผวา...ขวัญผงะ กรี๊ดสนั่นลั่นโลก แต่หาผู้ใดเข้ามามองไม่ ถึงจะดิ้นรนหาทางเอาตัวรอดประการใดก็หาได้พ้นมือธนพไปไม่...ไม่นานขวัญก็มอง สำรวจตัวเอง แล้วคอตกที่ถูกจับมัดติดเก้าอี้อย่างแน่นหนา นอกจากการทำสงครามปากแล้ว เสียงด่าสลับฉากไม่ขาดปาก ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต แล้วก็อยาก
รู้มาแกล้งเธอทำไม...ธนพไม่สน นอกจากหัวร่อร่า พร้อมใช้กรรไกรหั่นผมเธอดังฉับๆๆ แล้วก็หันมาจ้องมอง ถามว่าทรงนี้เป็นไง คำตอบคือการด่าแทบไม่หายใจติดต่อกันยาวเป็นรางรถไฟสุดเหนือสุดใต้

"เฉย น่า...ยังไงก็ช่วยไม่ได้ อยากเป็นศัตรูกับผมก่อนทำไม มันต้องเจอแบบเนี้ย" ยื่นจมูกเข้ามาเป็นยาขัดฟันใกล้ชิด "จำไว้นะขวัญอุมา ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนในโลกนี้ ผมจะตามไปราวีวิสาสะคุณ ตลอดกาลนานเทอญ" หน้านายกะเพราน่ากลัวสุดๆ จี้ปลายแหลมกรรไกรมาใส่ ขวัญผวาร้องสุดเสียง...

ขวัญ ดิ้นหนีจนตกเก้าอี้ จนร้องตกใจ คลำเอวป้อยๆ มองไปมา จึงตั้งสติ

"นี่ เราฝันไปเหรอเนี่ย...แล้วผมฉันล่ะ" ขวัญเอากระจกในกระเป๋าออกมาส่องดู คิดว่าถูกนายกะเพราะหั่นตามฝัน พอเห็นทรงผมเหมือนเดิม จึงโล่งอก

"เฮ้อ...ไอ้ กะเพรา ไอ้บ้าเอ๊ย ยังตามมาหลอนในฝันจนได้ คนยิ่งเครียดๆอยู่นะ"

แล้ว ขวัญต้องตั้งท่า เมื่อเสียงเคาะประตูดัง ให้เข้ามาได้ ยลดาเดินเข้ามา ขวัญรีบบอก

"ถ้าจะมาทวงงาน ขอบอกว่ายังไม่เสร็จ ให้รอก่อน"

"ไม่ ได้มาทวง แต่คิดว่าขวัญคงต้องการความช่วยเหลือ ดาเลยต้องพาที่ปรึกษาทางด้านบิสสิเนสระดับโลกมาช่วย"

"จริงเหรอ..." ขวัญตื่นเต้นดีใจ "เชิญเขาเข้ามาเลยดา" มองตามยลดาเดินไปเปิดประตู แล้วขวัญก็อุทานออกมา ตกใจแทบช็อกตายเมื่อคนที่มาคือธนพนั่นเอง เขาขอบคุณยลดา ยลดารีบออกไป ขวัญเรียกไว้ก็ไม่ทัน...ขวัญลุกขึ้นจะตามยลดาออกไป แต่ธนพขวางไว้

"ไอ้ บ้า นี่นายมาได้ไง"

"ผมบอกแล้วไง ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนบนโลกนี้ ผมจะตามไปราวีคุณ...แหม คิดถึงสุดๆเลยนะเนี่ย"

"ทุเรศ...แต่ฉันไม่ คิดถึงนาย ไม่แม้แต่อยากจะเห็นหน้านายด้วย...ไอ้บ้า ออกไปเลยนะ...เอ๊ะ แกจะทำอะไรฉัน" นั่นเพราะเขาย่างสามขุมมาหา ขวัญผงะถอยจนทรุดนั่งเก้าอี้ เขาใช้สองมือจับเท้าแขนเก้าอี้...แล้วคำรามฮึ่มฮั่ม   "วันนี้... คุณเสร็จผมแน่"

ขวัญตกใจแทบตาย ตาพร่าพราย แล้วเขม้นมองอีกครั้ง ถูกมัดติดเก้าอี้เหมือนในฝันไม่มีผิด จึงร้องตะโกนเรียก ใครอยู่ข้างนอกมาช่วยด้วย ร้องให้คนช่วยไปทั่ว ส่วนธนพก็ย่างสามขุมจะขบหัวคั่วแห้งให้ตายดับลับโลกให้ได้

"ไอ้ กะเพรา...ปล่อยฉันนะ...อย่า...อย่า..." ธนพเอาเทปมาปิดปากเธอทันที จึงมีแต่เสียงอู้อี้ ส่วนธนพได้แต่พูดยั่วยวนกวนบาทาว่า สะใจจริงๆที่ได้ทรมานเธอ แล้วเข้าไปจั๊กจี้เธอจนร้องดิ้นพราดๆ   นายกะเพรากลับหัวร่อร่าอย่างสะใจ...

เสียงแฟ้มกองโตบนโต๊ะของขวัญ หล่นโครมลงพื้นดังตึงใหญ่   ขวัญผงกหัวมอง   ปากร้องลั่น...อย่า...แต่มองแล้ว ในห้องกลับไม่มีนายกะเพรา หรือใครๆเลย

"ตกลง นี่มันเป็นความฝันซ้อนฝันรึไง...รึว่ามันเป็นความจริง"

เสียงเคาะ ประตูดัง...แล้วยลดาเดินเข้ามา มันเหมือนในฝัน ยลดากำลังจะพูด ขวัญดักคอ

"อย่า บอกนะคะว่ามีคนมาช่วยงานขวัญ" พอยลดา บอกว่าไม่มีนี่ ขวัญถอนใจโล่ง ยลดาผงะ เมื่อเห็นแฟ้มกระจายที่พื้น  อุทานอย่างแปลกใจ  ขวัญรีบบอกว่ามันอุบัติเหตุ  ยลดาช่วยเก็บให้ด้วย

"เธอเข้ามาหาฉัน มีธุระอะไรเหรอ"

"ดามาตามเอกสารที่ขวัญต้องเซ็น ตอนนี้พวกผู้บริหารกำลังรออยู่ ขวัญเซ็นหรือยัง"

"ก็แฟ้มพวกนั้นที่ เธอเก็บ คิดว่าฉันจะเซ็นเสร็จหรือ...ฉันต้องใช้เวลาอ่านแต่ละแฟ้มอย่างละเอียด ถ้าเกิดผิดพลาดมา บริษัทจะเสียหาย ขอเวลาหน่อยแล้วกัน ฉันจะออกไปกินข้าวเอางานไปทำด้วย ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงจะกลับมา" ยลดาพยักหน้ารับ ขวัญดึงแฟ้มมา แล้วเดินเชิดฉิ่งออกจากห้องไป...

ที่ หน้าห้อง อมรกับวิทย์ยืนรออยู่แล้ว อมรถามว่าหอบของจะกลับบ้านแล้วหรือ ขวัญรีบบอกว่าอยากกลับ แต่ยังทำงานไม่เสร็จ เธออยากเปลี่ยนที่ทำงาน ในห้องอุดอู้ ขวัญรีบขอตัวไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูขับไปทันที วิทย์มองตามสวดส่งว่า ทำเป็นฟอร์มใหญ่ เดี๋ยวหน้าจะเหลือสองนิ้วครึ่ง

ขวัญ หาทางออกด้วยการโทร.นัดคณิตกับภิรมย์มาพบเธอที่สปาแห่งหนึ่ง เอางานในแฟ้มให้ทั้งสองอ่านดู ส่วนขวัญเองนอนให้เขานวดอย่างสบายเนื้อตัว เมื่อสองหนุ่มรับปากจะดูงานให้เธออย่างเรียบร้อย จากนั้นขวัญขอไปเข้าสตรีมก่อน เสร็จออกมาคิดว่าทั้งสองคงเสร็จ กรุณาอย่าช้าจนขวัญต้องรอก็แล้วกัน สองหนุ่มรีบทำตามขวัญสั่งอย่างเคร่งครัด

ooooooo

ทั้ง อมรและวิทย์มองแฟ้มวางซ้อนกันไว้ตรงหน้าในห้องประชุมอย่างตะลึงลาน ไม่คาดฝันว่าขวัญจะทำได้ แต่ขวัญก็ได้ย้ำอย่างมั่นใจ

"ช่วยตรวจดูด้วยนะคะ ว่าขวัญเซ็นครบทุกหน้าหรือเปล่า"

สองพ่อลูกพลิกดู มีลายเซ็นขวัญทุกหน้า แถมมีความเห็นอีกด้วย ขวัญเอ่ยขึ้นอีก

"ขอโทษค่ะ พอดีขวัญอ่านบทวิเคราะห์ราคาน้ำมันดิบโลกแล้วไม่เห็นด้วย เลยคอมเมนต์ลงไว้นิดหน่อย คุณอากับพี่วิทย์คงไม่ว่านะคะ"

"หลานขวัญนี่ทำงานละเอียดรอบคอบดีจริง อย่างนี้อาก็หมดห่วง"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ไม่สวยไม่เริ่ดทำไม่ได้หรอก ขวัญหวังว่าคุณอากับพี่วิทย์คงเห็นถึงศักยภาพของขวัญที่จะทำงานที่นี่ได้ แล้วนะคะ เพราะตอนนี้ขวัญมีโปรเจกต์ด่วนที่ต้องให้ ทุกคนช่วย และทุกคนต้องฟังคำสั่งจากขวัญคนเดียวเท่านั้น"

ขวัญกอดอกยืดอย่างผู้พิชิตดินฟ้าอากาศ...สองพ่อลูกแอบมองจนตาเหล่เพราะแค้น

ooooooo

ตอนที่ 4

ขณะที่พิมพ์นั่งคิดถึงและอาวรณ์ธนพอยู่ที่บ้าน คิดถึงวันเก่าๆที่มหาวิทยาลัยจนทำให้เธอน้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความน้อยใจ แล้วเสียงมือถือดังขึ้น เธอกดรับเมื่อรู้ว่าวีรเทพโทร.มา ถามว่าเป็นไงบ้าง ทำไมไม่ไปทำงาน เธอไม่สบาย

เขาจึงถามว่ากินอะไรหรือยัง เขาซื้อสปาเกตตีที่เธอชอบมาฝาก...พิมพ์มองไปทางหน้าบ้าน ยิ้มออกมาได้ เมื่อวีรเทพหิ้วของเข้าบ้านมาหาเธอแล้ว...

เมื่อทั้งสองจัดของกินมาวาง แล้วลงมือกินกัน พอเธอถามว่าไม่มีนัดกับสาวที่ไหนเหรอ

"มีสิ...ก็สาวนี้ไง ถือว่าเป็นผู้โชคดีที่ได้ทานอาหารกับหนุ่มสุดฮอตร้อนฉ่า ใครแตะมือพองแน่"

เขาพยายามพูดให้เธอหัวเราะ แต่พิมพ์กลับเฉย แล้วยังเตือนเขาว่า อย่าพยายามช่วยเธอเลย เธอผิดเองที่ไปเร่งรัดนพ ซึ่งเขาอึดอัดมาก วีรเทพยืนยันว่าพิมพ์ไม่ผิด พี่นพผิด เห็นแก่ตัว คุยกับพิมพ์มาตั้งนาน ทำให้พิมพ์ไม่มีโอกาสได้เจอใคร แต่พิมพ์กลับพูดถึงธนพอย่างเห็นอกเห็นใจ

"ไม่มีอะไรทำให้พิมพ์เปลี่ยนใจจากพี่นพได้เลยใช่ไหม"

"วีหมายความว่าอะไร" พิมพ์จี้ติด วีรเทพพูดไม่ออก กลับขอไปเอาน้ำมาให้พิมพ์ดื่ม...เขาลุกพรวดพราดมือปัดจานตกพื้นแตกกระจาย... พิมพ์รีบก้มลงเก็บ แล้วร้องขึ้น เมื่อเศษจานบาดนิ้วเลือดไหล วีรเทพรีบจับมือพิมพ์มามองอย่างสารภาพผิด พิมพ์บอกไม่เป็นไร เขาจับที่หัวใจ บอกเธอว่า แต่เจ็บตรงนี้สาหัสกว่าใช่ไหม...พิมพ์รู้ดีว่าวีรเทพเข้าใจเธอมากกว่าธนพ เพราะเรียนห้องเดียวกันมาหลายปี

"นั่นไม่ใช่เหตุผล...ที่เข้าใจพิมพ์ดีเพราะวีเป็นห่วงความรู้สึกพิมพ์ มากกว่าพี่นพต่างหาก" วีรเทพยังไม่ยอมปล่อยมือพิมพ์ "วีอยากให้พิมพ์มองวีอย่างที่มองพี่นพบ้าง วีรับรองว่าจะไม่ทำให้พิมพ์เสียใจเด็ดขาด วีรักพิมพ์ พิมพ์ให้ โอกาสวีนะ" พิมพ์ตกใจ ร้องเรียกชื่อวีเหมือนคนแปลกหน้า แต่เขาดึงเธอมากอดไว้แน่น...เธอแตกตื่น ผลักเขากระเด็นออกมา

"วีทำอย่างนี้ไม่ได้นะ พิมพ์คบกับพี่ชายวีอยู่"

"พี่นพไม่สนใจพิมพ์แล้ว ตัดใจจากเขาซะที ถ้าพี่นพเขารักพิมพ์ เขาต้องไม่ลังเลที่จะแต่งงานกับพิมพ์ วีต่างหากที่คนอย่างพิมพ์ต้องเลือก" สองมือรวบไหล่พิมพ์อีกครั้ง เธอปัดมือเขาออกทันที

"วี ออกไปจากบ้านพิมพ์ได้แล้ว" วีรเทพยังขืนอ้อนวอน พิมพ์เสียงแข็งกร้าว "ออกไป" วีรเทพยังก้าวมา "อย่าเข้ามานะ พิมพ์ไม่คิดเลยว่าวีจะฉวยโอกาสกับพิมพ์ ที่ใครๆเขาว่าวีเจ้าชู้ เป็นเพลย์บอย ไม่เคยให้เกียรติผู้หญิง พิมพ์ไม่เชื่อจนวันนี้" พิมพ์ หันหลังเดินหนี...วีรเทพยืนซึมรู้สึกผิด ผิดอย่างเจ็บปวดที่สุด...

ด้วยความที่เจ็บปวดชอกช้ำจากพิมพ์ วีรเทพต้องไปพึ่งน้ำเมาที่ผับ ดื่มคนเดียวให้หายบ้า แต่แล้วมีสาวงามนางหนึ่งที่วีรเทพเคยพบตอนไปในเที่ยวบินสู่โตเกียวเข้ามาทัก ด้วยความดีใจ เพราะไม่ได้พบมานาน เธอคิดถึงเขาแทบคลั่ง แต่คืนนี้วีรเทพนึกถึงที่พิมพ์เคยด่าว่าเขาเป็นเพลย์บอยเจ้าชู้ ไม่เลือกกับผู้หญิง วีรเทพจึงบอกปัดเธอว่า คืนนี้เขาไม่ว่าง รีบจ่ายเงินเดินออกจากผับ

วีรเทพไม่รู้หรอกว่าสามีของแอร์สาวที่เขาเคยไปนอนด้วยจนถูกจับได้ต้องโดดคอน โดฯหนีแทบตายมากับพวก มองวีรเทพอย่างอาฆาตมาดร้าย เพิ่งมาเจออีกครั้งในวันนี้ จึงพาพวกตามออกมาหน้าผับ แล้วเกิดการตะลุยกันอย่างสนุก ระหว่างหนึ่งต่อสาม วีรเทพ สะบักสะบอม ก่อนจะถูกเหยียบเละ สายตรวจมาทันพอดี จึงถูกพากันไปคุยที่โรงพัก

ธนพอยู่ที่บ้านได้รับแจ้งจากตำรวจ จึงรีบไปประกันวีรเทพกลับมาบ้าน แม่พรรณีเห็นหน้าตาลูกชายแทบลมจับ แต่วีรเทพกับธนพกลับประคารมกัน เรื่องที่วีรเทพถูกตราหน้าว่าไปยุ่งกับลูกเมียคนอื่นจนสามีเขาเอา เรื่อง...วีรเทพหาว่า พี่ชายตำหนิเขาไม่ไว้หน้า พี่ชายท้วงว่า ถ้าไม่ไปประกันป่านนี้ก็นอนคุก...ประจันหน้ากันจนแม่เข้ามาห้าม วีรเทพฮึดฮัดเดินหนีเข้าห้องนอน ธนพระอาน้องจอมเจ้าชู้

ooooooo

ขวัญกลับบ้านไปรายงานคุณแม่พรพรรณกับน้าจันทราว่า อาอมรกับพี่วิทย์เห็นผลงานของขวัญถึงตะลึง ที่ขวัญทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ขวัญรู้ว่างานการพวกนี้ไม่เกินความสามารถของขวัญเลย ทั้งแม่กับน้าจันทราแทบจะหยุดทานอาหาร ฟังขวัญอย่างดีใจ แล้วขวัญก็เสนอสิ่งใหม่ให้แม่กับน้ารับรู้

"ตอนนี้ขวัญมีโปรเจกต์ใหม่ค่ะ ขวัญจะจัดงานแฟชั่นโชว์ เพื่อโปรโมตสายการบินของเรา เพื่อปรับลุคใหม่ซันไชน์แอร์ไลน์ให้ทันสมัยที่สุดในประเทศไทย น้าจันทราชมว่าเป็นงานที่ขวัญชอบ...ขวัญว่าแล้วหอมแก้มแม่ แล้วขอตัวไปประชุมดีไซเนอร์กับสไตลิสต์...ทั้งแม่และน้าต่างดีใจที่เห็นขวัญ ทำงานอย่างมีความสุข แต่สุขภาพของแม่พรพรรณนับว่าไม่ยอมให้ สบายนานนัก จันทราต้องพาพี่สาวกลับไปพัก ทานยาตามหมอสั่ง...

เมื่อขวัญมาเข้าห้องประชุมตามที่นัดหลายฝ่ายมาปรึกษาหารือการจัดงานเดิน แฟชั่น   ซึ่งให้ชื่อที่เก๋ที่สุดคือ "นางฟ้าติดดิน" ถึงแม้จะทำงานบริการที่หมายถึงติดดิน แต่ ความสวยสง่างามเป็นเลิศของเราก็ยังคงอยู่ ทุกคนชมว่าคอนเซปต์ อันนี้เยี่ยมสุดๆ อมรกับวิทย์ สองพ่อลูกได้แต่มองพวกคนหลายเพศและวัยที่ต่างก็ส่งเสียงเชียร์วี้ด ว้าย...แล้วยังหันมาจับเข่าลูบแขนขาสองพ่อลูก จนขนลุกขนพองโดยไม่สยิวเลย

อมรกับลูกชายไม่สบอารมณ์โก๋ที่ขวัญทำงานล้ำหน้าเขาไปมาก จึงหาโอกาสไปพบคุณพรพรรณกับจันทรา ภรรยาของอมรนั่นเอง ใส่ไฟขวัญอย่างหนักหาว่าทำงานไม่เป็น มัวไปทำแฟชั่นบ้าๆ ไร้ขอบเขต เหมือนเล่นขายของ พอจันทราแย้งว่าขวัญไม่ได้ทำเล่น ขวัญพูดนั้นถูกต้อง ภาพลักษณ์บริษัทต้องมาก่อน อมรดุเมียว่าไม่รู้เรื่อง แต่พรพรรณกลับยืนยันเข้าข้างลูกสาว

"แต่พี่เห็นด้วยกับยายขวัญนะ ให้ยายขวัญทำโปรเจกต์นี้ต่อไป ถ้ามีอะไรเสียหายพี่จะรับผิดชอบเอง"

อมรกับลูกชายพูดไม่ออก พยายามขมิบความไม่พอใจเข้าข้างในอย่างเต็มที่

ooooooo

เมื่อวีรเทพกลับมาบ้าน แม่พรรณีถามว่าทำไมกลับเร็ว ไหนว่าจะบินไง วีรเทพจึงบอกแม่ว่าเขาโดนสายการบินพักงาน เพราะไอ้บ้าที่ชกเขาวันนั้นทำเรื่องฟ้องไปที่สายการบิน เขาสอบสวนแล้วหาว่าผมประพฤติ ตัวไม่เหมาะสม เลยสั่งพักงานยาวไม่มีกำหนด ธนพจึงชี้ทันทีว่า สิ่งที่เขาทำส่งผลสะท้อนมาแล้ว วีรเทพไม่สน เขาจะลาออกอยู่แล้ว ธนพเตือนว่า ถ้าจะประชดก็อย่าดีกว่า เขาประกาศไม่ได้ประชดใคร

วีรเทพปึงปังเข้าห้อง นั่งบนเตียงแล้วร้องระบายแค้น "คนอย่างวีรเทพไม่มีวันจนตรอกหรอกเว้ย" เมื่อเสียงมือถือดัง จึงรีบรับ ต้องสวัสดียลดา เธอรู้ข่าวเขาแล้ว และเป็นห่วงมาก

"ขอบคุณที่เป็นห่วงผม ตอนนี้ผมรู้สึกแย่มากเลยครับ ผมคงไม่กลับไปทำงานที่นั่นอีกแล้ว"

"ทำไมล่ะคะ" ยลดาตกใจ "แบบนี้ดาก็ไม่ได้เจอวีอีกน่ะสิ...ไม่นะคะ ดาไม่ยอม...เอาอย่างนี้ ดาจะช่วยวีเอง คืนนี้วีว่างพอจะออกมาเจอดาได้ไหมคะ"

ยลดานัดวีรเทพไปพบที่ผับ...คืนนี้เธอมาในมาดสาวรุ่นใหม่แต่หนักไปทางเอ็กซ์ ผสานเซ็กซ์เต็มอัตรา ตั้งแต่เสื้อโชว์สะดือ กระโปรงหั่นสั้นจู๋...เมื่อเห็นวีรเทพเดินเข้ามา จึงโบกมือปิดรักแร้ยืนโชว์จนวีรเทพแทบผงะ เธอส่งเสียงทักยู้ฮู จนหลายโต๊ะหันมาทำปากจิ๊กจั๊กเสียวไส้ ยลดารีบควงแขนหมับ ทำเสียงสูงเมื่อเห็นหน้าตาของเขายังมีรอยช้ำ ถามห่วงใยว่าเจ็บมากไหมจ๊ะ วีรเทพบอกเห็นหน้าเธอก็หายเจ็บแล้ว...เขาขอบคุณที่ดาช่วยเขา

"ไม่ต้องขอบคุณ ดาเต็มใจ รับรองเลยนะคะว่าวีจะได้งานที่ดีกว่าเดิม"

เขาถามว่างานอะไร พอดีเสียงเพลงดังกระหึ่มขึ้น

ยลดากรี๊ดยาวเฟื้อย เพลงถูกใจ รีบชวนออกไปเต้นรำกัน ไม่ทันวีรเทพจะเออออ สาวเจ้าลากเขาออกไปวาดลวดลายอย่างเต็มเหวี่ยง วีรเทพมองการเต้นของยลดาที่วาดลวดลายหกคะเมนตีลังกาบ้าก็บ้าวะอยู่คนเดียว จนเหงื่อไหลเยิ้มไปถึงสายตาของเธอ พอเพลงเปลี่ยนมาเป็นช้า ก็เข้าทางยลดาอีกจนได้ เธอกอดเขาแน่น แต่กลับบอกว่าเขากอดเธอแน่นจนหายใจไม่ออก...วีรเทพกลับชมเธอว่า หน้าตาเธอเหมือนนางเอกเกาหลี ยลดาถูกใจแทบจะกรี๊ดกลางฟลอร์ จึงกระโจนใส่ทันทีว่า ใครๆก็บอกอย่างนี้กันทั้งหัวซอยท้ายซอย

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 08:18 น.