ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ใยกัลยา

SHARE
  • แนว
  • :
  • โรแมนติก-ดราม่า-ลึกลับ
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • ชมบุหลัน
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • ภาวิต
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • นนทนันท์ ธัญญาสิริทรัพย์
  • ผลิตโดย
  • :
  • บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • สถานีโทรทัศน์ช่อง 7
  • นักแสดงนำ
  • :
  • ภัทรเดช สงวนความดี,เมลดา สุศรี,นุสบา ปุณณกันต์

ใยกัลยา ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ในการถ่ายละครฉากสุดท้ายเพื่อปิดกล้อง เป็นฉากงานแต่งงานของนางเอกกับพระเอก คือสิเรมอร กับมนัสวิน ภายในงานตบแต่งด้วยกุหลาบสีชมพูหวาน แขกที่มาในงานบ้างยืนบ้างนั่ง ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสกับงานมงคลนี้

“เชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวตัดเค้กได้แล้วครับ” เสียงพิธีกรประกาศ

เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวที่กำลังคุยกับเพื่อน ขอตัวเดินไปขึ้นเวทีที่เขียนชื่อเจ้าสาวและเจ้าบ่าวไว้ตรงกลาง เจ้าบ่าวประคองเจ้าสาวขึ้นเวทีเพื่อตัดเค้ก ท่ามกลางเสียงชื่นชมของแขกในงาน

“นังสิเรมอร...นังแพศยา!!” เสียงหนึ่งแผดขึ้น ทุกคนหันมอง เห็นหญิงสาวสวยในชุดดำหรูถือกระเป๋าราคาแพงเดินตัวตรงอย่างสง่าไปที่หน้าเวที

“แจ่มจันทร์!” พุธกันยาที่แสดงเป็นสิเรมอรตกใจปนหวาดระแวงเรียกแจ่มจันทร์ที่แสดงโดยขวัญอนงค์

“คุณกลับไปก่อนเถอะนะจันทร์...” เจ้าบ่าวพูดเบาๆ

“ไม่กลับ!!...นังสิเรมอร! นังเพื่อนทรยศ อย่าอยู่เลย” สิ้นเสียง แจ่มจันทร์หยิบปืนจากกระเป๋ายิงทันที พุธกันยากรีดร้องอย่างเจ็บปวดล้มลง เลือดทะลักชุ่มชุดแต่งงานสีขาว พระเอกผวาเข้าช้อนร่างพุธกันยาไว้เรียกอย่างตกใจเป็นห่วง พริบตานั้น แจ่มจันทร์ตวาด “เป็นห่วงมันนักก็ไปอยู่ด้วยกันเสียเลย!” แล้วยิงพระเอกฟุบไป จากนั้นหันปากกระบอกปืนยิงตัวตายตาม ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของแขกในงานวิ่งหลบกันโกลาหล...

“คัต!” เสียงเจค ผู้กำกับสั่ง พุธกันยาที่แสดงเป็นนางเอกลุกขึ้น เจคเดินปรบมือเข้ามาชม “ดีมากครับ...ดีมาก”

ทุกคนปรบมือยิ้มแย้มชื่นชม เจคเดินมาบอกว่า “กัลยา เดี๋ยวไปงานเลี้ยงปิดกล้องด้วยกันนะ”

“ฉันไปไม่ได้ค่ะ ตาศวัสไม่ค่อยสบาย ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ” เธอบอกแล้วรีบไปเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว

เจคมองตามด้วยความน้อยใจ...

แต่พอพุธกันยาเดินมาที่ลานจอดรถ ก็ถูกนักข่าวกรูกันเข้ามาถามเซ็งแซ่

“จริงไหมคะ ที่เขาลือกันว่าคุณพุธกันยามีครอบครัวแล้ว?”... “หมายถึงมีลูกมีสามีแล้วน่ะครับ”...“จริงหรือเปล่าคะ ประชาชนอยากทราบความจริงค่ะ”

พุธกันยาตะลึง พอตั้งสติได้ก็แหวกนักข่าวเดินอ้าวไปที่รถ มีเสียงถามตามมาว่า “จะรีบไปไหนครับคุณพุธกันยา”

“ขอโทษนะคะ...ยังไม่สะดวกที่จะตอบนะคะ” เธอเดินอ้าวไปที่รถก็ยังถูกนักข่าวไล่ตามถาม เธอก็ยังตอบคำเดิมว่า “ยังไม่สะดวกที่จะตอบค่ะ” รีบเปิดประตูรถสตาร์ตแล้วขับออกไปอย่างเร็ว พวกนักข่าวยังตะโกนไล่หลังอย่างไม่พอใจ

พุธกันยากลับถึงห้องนอน เปิดประตูเข้าไปอย่างรีบร้อนแล้วปิด ทิ้งตัวนั่งพิงประตูหลับตาอย่างว้าวุ่น คำถามและใบหน้าของนักข่าวที่กลุ้มรุมกันเมื่อครู่ยังตามหลอน จนเธอร้องไห้อย่างอัดอั้น

พุธกันยาพยายามกลั้นสะอื้น ลุกเดินไปที่เตียง หยิบยาที่หัวเตียงเทใส่มือแล้วเอาเข้าปาก รินน้ำดื่มตามแล้วเอนตัวลงนอนหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อน น้ำตาไหลเป็นสายออกทางหางตา...

นั่นคืออดีตเมื่อยี่สิบแปดปีที่ผ่านมา...

ooooooo

บ้านของพุธกันยา อยู่ในซอยที่ค่อนข้างเงียบเพราะเป็นซอยที่มีแต่บ้านเศรษฐี

หอมน้ำกับสินีนุชหรือเขน สองนักศึกษาฝึกงาน นั่งแท็กซี่เข้ามาพลางมองหาตามบ้านเลขที่ที่จดมาตาไม่กะพริบ พอเจอ หอมร้องบอกแท็กซี่อย่างตื่นเต้น

“ถึงแล้ว...จอดหลังหน้าขวามือเลยค่ะ!”

แท็กซี่แฉลบไปจอดหน้าบ้าน เขนเอารูปที่ถ่ายมาเช็กดูให้แน่ใจ เห็นว่าใช่ หอมจึงจ่ายค่าแท็กซี่ลงจากรถ

ตรงไปที่ประตูรั้วมองเข้าไปแล้วปรารภกันว่า เงียบอย่างกับป่าช้า

เขนกดกริ่งมองเข้าไปในบ้าน หอมรู้สึกเหมือนถูกใครมองลงมาจากหน้าต่างข้างบน แต่พอมองขึ้นไป ก็เห็นหลังไวๆของผู้หญิงผมสั้นใส่เสื้อคอปาดสีฟ้าจุดขาวกำลังเดินผละไปจากหน้าต่าง หอมรีบตะโกนเรียก เขนถามว่าเรียกใครหรือ?

“ผู้หญิง สงสัยจะเป็นเจ้าของบ้าน” หอมบอกแล้วตะโกนต่อ “คุณคะ...คุณ” เขนยังพยายามกดกริ่งแต่

ทุกอย่างก็เงียบสนิท สองสาวได้แต่ชะเง้อมองข้างในอย่างรอคอย

ooooooo

กนกรัตน์เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน ร้องเรียกวันทนาสาวใช้ที่อายุมากกว่ากนกเล็กน้อย บุคลิกดีกว่านายจ้างมากให้ไปดูว่าใครมาร้องเรียกอยู่หน้าบ้านท่านบุรี

“ก็ช่างเขาเป็นไรล่ะคะ ไม่เกี่ยวกับคุณหนกหรือวันสักหน่อย”

“นังวันทนา! ฉันสั่งให้แกออกไปดูเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ ‘อย่างว่า’ มันจะชิงตัดหน้าแก”

“เอาอีกแล้ว...วันบอกไม่รู้กี่หนแล้วว่า ผี...เอ๊ย! ‘อย่างว่า’ ของคุณน่ะไม่มีจริง เฮ้อ...พูดไปก็ได้เท่านั้น” วันทนารำพึงหน่ายๆ

หอมกับเขนยืนชะเง้อชะแง้อยู่นานไม่มีทั้งคนและการเคลื่อนไหวใดที่บ่งบอกว่ามีคนอยู่ในบ้าน เขนเสนอให้ถ่ายคลิปส่งไปให้พี่โค้กดูก็แล้วกัน ถ้าเขาไม่โอเคก็จะได้กลับไม่ต้องรอให้เสียเวลา ว่าแล้วเขนก็สอดแขนพร้อมมือถือเข้าไปเพื่อจะถ่ายรูปบ้าน แต่เพราะมือเขนอวบมากสอดมือเข้าตาข่ายถี่ๆไม่ได้ เลยเรียกหอมที่เพรียวกว่าให้มาถ่ายแทน

ระหว่างนั้นเอง รถเก๋งคันหนึ่งเลี้ยวแล้วแล่นตรงมา สองสาวยังวิพากษ์วิจารณ์กันว่า ข้างในสวยมาก เจ้าของบ้านคงรวยพิลึก

ตอนที่ 2

ศวัสยังนั่งอยู่ในห้องรับแขกนิ่งๆ เยาว์เข้ามาถามว่าคุณพ่อขึ้นไปแล้วหรือ

“ครับ...ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพ่อถึงเข้าข้างเด็กนั่น” พอนึกอะไรได้ก็บอก “ผมขอกุญแจห้องคุณแม่หน่อยได้ไหมครับน้าภา” เยาว์ถามว่าทำไม ถ้าอยากได้อะไรตนจะไปหยิบให้ “ผมอยากเข้าไปดูเฉยๆ น่ะครับ ไม่มีอะไร”

ตอนที่ 3

หอมกลับไปที่ห้องแต่งตัว ทับทิมกับเขนถามว่า เป็นอย่างไร ตกลงใช่ไหม หอมพยักหน้าตอบเนือยๆว่า

“แต่ถ้าคราวนี้หอมเล่นไม่ได้จริงๆ ก็เลิกเชียร์กันได้เลยนะคะ หอมทำตามทุกคนแล้ว ทุกคนต้องเห็นแก่หอมบ้าง”

แต่พอเข้าฉากจริงๆ ขวัญอนงค์พูดบทของตนเสร็จ หอมกลับยืนนิ่งตาเบิ่งโพลง จนเจคเอามือลูบหน้ากลุ้มใจสั่งคัต!

ขวัญอนงค์ขออนุญาตพาหอมไปทำความคุ้นเคยกันอีกหน่อย เจคย้ำว่าอย่านานนะ

ขวัญอนงค์พาหอมไปนั่งที่หลังบ้านศวัส หอมพูดอย่างถอดใจว่าตนเล่นไม่ได้จริงๆ เสียงพุธกันยาบอกว่า

“บอกแล้วให้ทำตามคำแนะนำของฉัน” หอมปฏิเสธว่าไม่ค่ะ ขวัญอนงค์มองหน้าหอมงงๆ เพราะตนยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วชวนหอมลองซ้อมกันดู พุธกันยาพูดแทรกขึ้นว่า “ไม่ได้ผลหรอก”

“กรุณาอย่ายุ่งกับหนูได้ไหมคะ” หอมพนมมือขอ ขวัญอนงค์ตกใจถามว่าหอมพูดกับใคร “เปล่าค่ะหนูรู้ว่าหนูเล่นไม่เป็น เล่นไม่ได้” แล้วหอมก็ขออยู่คนเดียวสักพัก ขวัญอนงค์จึงลุกเดินออกไป

หอมนั่งกุมขมับอย่างกลุ้มใจ

ooooooo

ขวัญอนงค์เดินกลับไปที่เจคกับบุรีนั่งคุยกันอยู่ บอกเจคว่าหอมขออยู่คนเดียว เจคถอนใจคิดว่าท่าทางคงยาก

“ถ่ายฉากอื่นไปก่อนไม่ได้หรือ ลองให้เวลาแก หน่อย” บุรีเสนอ

“ก็คงต้องทำอย่างนั้นล่ะครับ โค้ก...ไปบอกให้ดาราที่เข้าฉากต่อไปเตรียมตัว”

หอมอยู่คนเดียวยิ่งท้อร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ แต่พอเงยหน้าขึ้นหอมมองอึ้ง เมื่อเห็นศวัสมายืนพิงประตูกอดอกมองอยู่ ครู่หนึ่งเขาเดินมายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ แต่ไม่วายพูดประชด...

“ร้องไห้เก่งขนาดนี้น่าจะเป็นนางเอกเจ้าน้ำตา ดราม่าทะลุจอได้”

หอมฉุนหันหลังให้ศวัสจะลุกเดินไป พริบตานั้น พุธกันยาปรากฏตัวขวางหอมไว้ หอมตกใจสุดขีดหวีดร้องและโผเข้ากอดศวัส เขากางแขนรับโดยสัญชาตญาณ หอมซบอกขอให้ช่วยด้วย

ศวัสปล่อยให้หอมซุกอกร้องไห้อยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่จึงบอกว่า พอได้แล้ว หอมรู้สึกตัวผละออกเอ่ยขอโทษอุบอิบแล้วจะไป พุธกันยาบอกหอมว่าเดี๋ยวก่อน หอมส่ายหน้าพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

“ไม่ตกลงค่ะ ไม่ตกลงเด็ดขาด!”

พุธกันยาบอกว่าตนอุตส่าห์ยอมให้กอดลูกชายแล้ว หอมเบิกตาโพลงโต้ “โอ๊ะ อย่างกับหนูอยากกอดนักนี่”

“ตกลงอยากกอดหรือไม่อยากกอด” ศวัสถาม เห็น หอมนิ่งก้มหน้าอับอาย เขาเลิกคิ้วถาม “ว่าไง” หอมอัดอั้นไม่อาจพูดความจริงได้ บอกแต่ว่าเขาไม่เข้าใจตนหรอก “ไอ้ที่เธอโผกอดฉันเนี่ยนะ ใช่ ฉันไม่เข้าใจ แต่ถ้าจะให้เดาก็อาจจะเป็นไปได้ว่า เธออยากจะกอดฉัน”

หอมอัดอั้นมากโทษพุธกันยาว่าทำให้ตนถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม พอดีขวัญอนงค์มาเห็นศวัสก็ทัก ศวัสหันจะเดินกลับไป ขวัญอนงค์เรียกไว้อ่อยว่ามะรืนนี้จะไปทำฟันกับคุณหมอ พุธกันยาหมั่นไส้ยุลูกชายเลาะฟันให้หมดปากเลยฐานทำตาหวานกับคุณพ่อ ส่วนขวัญไม่รู้เรื่อง หันโอบไหล่หอม “มานี่...น้าจะบอกให้”

“เดี๋ยวอาเดี๋ยวน้า เปรอะไปหมด!” พุธกันยาหมั่นไส้ แล้วหายตัวไป

ooooooo

ไม่นาน ขวัญอนงค์ก็จูงมือหอมกลับมา บอกทุกคนด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า มาแล้วค่ะ...มาแล้ว

เจคมองหน้าหอมบอกว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายถ้าหอมแสดงไม่ได้อีกโค้กกับฟ้าต้องหาคนใหม่มาให้ภายในวันพรุ่งนี้ เพราะตนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว โค้กเชื่อว่าหอมต้องทำได้ ขวัญอนงค์ก็เชื่อเช่นนั้น

“เอาล่ะ...เดี๋ยวก็รู้ว่าทำได้หรือไม่ได้” เจคตัดบท พลันก็โวยวายเมื่อเห็นพระพวงใหญ่ห้อยอยู่ที่คอหอม สั่งให้ถอดออก หอมขอไม่ถอดได้ไหม ตนจะเอาซ่อนไว้ในเสื้อ “ไม่ได้! มันไม่เข้ากัน ที่นี่ไม่มีผีหรอก!”

หอมจึงจำต้องถอดพระส่งให้เขน

ขวัญอนงค์เข้าฉากกับหอม เธอบอกหอมว่าให้ตั้งใจดีๆ พอเจคนับถอยหลังสั่งแอ็กชั่นหอมกลับยืนมองขวัญอนงค์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ทันใดนั้น ลมหายใจหอมเริ่มมีไอเย็นจางๆพร้อมกับพุธกันยาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า! หอมเบิกตากว้างขยับจะพูด พุธกันยายิ้มอย่างมีชัยแล้วเดินเข้าสิงร่างหอมทันที!

วดีคุยโทรศัพท์กับฟ้าอยู่ในห้องทำงาน ฟ้าสงสัยว่าเจคแอบคิดอะไรกับหอมหรือเปล่าถึงได้พยายามดันหอมขึ้นมาให้ได้ ทั้งที่เคยบ่นว่าหอมน่าเบื่อ

พอการถ่ายละครจะเริ่ม เจคก็ตะโกนอย่างรำคาญ “เฮ้ย! จะเริ่มได้หรือยัง คนอื่นเขารออยู่!”

“ขอทำสมาธิก่อน” หอมบอก น้ำเสียงและบุคลิกของ หอมเปลี่ยนเป็นคนละคน เจคสะดุ้งกับประโยคที่หอมพูด ทั้งยังเห็นหอมสูดลมหายใจยาวๆสามครั้งอีกด้วย เพราะนั่นคือบุคลิกประจำตัวของพุธกันยา ทุกคนมองหอมอย่างแปลกใจ

“ฉันพร้อมแล้ว” หอมลืมตาหันเผชิญหน้ากับเจคด้วยแววตามุ่งมั่น เจคตะลึงอึ้งไปครู่หนึ่งจึงนับถอยหลังสั่งแอ็กชั่น

หอมแสดงได้อย่างน่าทึ่ง จนขวัญอนงค์อึ้งลืมบทของตัวเอง เจคต้องเรียกอยู่หลายครั้งจึงรู้สึกตัว

“ขอโทษค่ะ...พี่เจค! ขวัญแปลกใจจนทำอะไรไม่ถูก!” ขวัญอนงค์หันมองหอมชมว่า “เก่งมากจ้ะหอมน้ำ!”

“อย่าลืมว่าฉันกวาดรางวัลมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว!” หอมพูดอย่างมั่นใจปรายตามองขวัญอนงค์ ทำเอาทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

วดีเจ็บใจเจคที่สั่งปลดเอิงกลางอากาศ ใช้อำนาจ บก.ของตนสั่งลิซซี่ให้ทำข่าวโจมตีทั้งหอมน้ำ เจคและโค้ก

“รับรองค่ะ ลิซซี่จะเติมว่า เด็กหอมน้ำเหมาหมดทั้งพี่โค้กทั้งคุณเจค!”

ตอนที่ 4

ศวัสยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องนอน มองลงไปที่สนามหน้าบ้าน สายตามองไปรอบๆเหมือนจะหาใครสักคนแต่ไม่เห็น

ที่มุมตึกบ้านศวัส...หอมนั่งซึมอยู่ด้วยความสงสารพุธกันยา แจ่มมาเรียกเสียงใส หอมลุกขึ้นบอกว่ากำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว แจ่มขอถ่ายรูปด้วย พลางล้วงมือถือขึ้นมาเข้าไปยืนข้างหอมเอาแก้มแนบแขนหอมยิ้มอย่างมีความสุขขณะยกมือถือขึ้นถ่ายรูป

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 07:44 น.