ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สื่อรักสัมผัสหัวใจ2

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

6 หนุ่มสะบักสะบอมมอมแมมกลับมาที่บริษัทซิกซ์เซ้นส์ รู้สึกเงียบผิดปกติ ณัฐเดชฉุกคิดทันทีว่าสมคิดหลอกพวกตนออกไปเพื่อมาตลบหลังที่บริษัท

ทุกคนร้อนใจไม่รู้ว่าห้าสาวหายไปไหน โทร.ก็ไม่รับสายหรือไม่ก็ไม่มีสัญญาณ ติณห์ถือปืนถีบประตูเข้าไปก่อนเพื่อน ทุกคนบุกเข้าไปมาดใครมาดมัน แต่พอเข้าไปถึงกลางบ้านก็หันหลังชนกันพร้อมสู้!

ป้าออวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า ตนพยายามติดต่อพวกเขา แต่ติดต่อไม่ได้เลยไปนั่งไหว้พระสวดมนต์

“เกิดอะไรขึ้นครับ ทุกคนหายไปไหนกันหมด” ติณห์ร้อนใจ

“คุณสุพิชชาเอาตัวหนูเนตรไปค่ะ”

ทุกคนตกใจ ป้าออเล่ารายละเอียดให้ฟังแล้วบอกว่า เมื่อสุพิชชาพาเนตรสิตางศุ์ไป และอีกสี่สาวขับรถไล่ตามไปแล้ว ตนก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย เร่งพวกหนุ่มๆให้รีบไปช่วยพวกเธอ

ณัฐเดชกับหมอวรวรรธพุ่งแยกกันออกไปทันที พลันทุกคนก็ตกใจเมื่อกรอบรูปของ 5 สาวที่แขวนอยู่จู่ๆก็ตกลงมา กระจกแตกละเอียด!

ทุกคนหน้าเสียกับลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนี้

ติณห์เข้าห้องพระไปนั่งสมาธิ นั่งอยู่นานมาก จุนจีรอจนหงุดหงิด ถามว่าติณห์มีซิกซ์เซ้นส์ด้วยหรือ ส่วนไตรรัตน์ก็ให้กำลังใจเพื่อนๆว่า สุคนธรสไม่มีวันทิ้งเพื่อนแน่

“ผมจะไม่รอแล้ว!!” พงอินทร์ทนไม่ไหวโพล่งขึ้น ไตรรัตน์ถามว่าจะไปไหน “ไปตามหา ไปทำอะไรก็ได้ที่มันมีประโยชน์กว่านั่งรอเฉยๆ”

“จะไปตามที่ไหน สำนักของเบญจาเหรอ? รู้เหรอว่าอยู่ไหน? พวกเราไม่รู้ ไม่มีเบาะแสอะไรสักอย่างที่จะตามไปได้เลย ออกไปสุ่มหาก็เสียเวลาเปล่า พวกนายก็รู้ดี สิ่งที่เราทำได้คือเชื่อมั่นในตัวไอ้ฝรั่ง หรือไม่ก็ช่วยกันภาวนาให้ผู้กองกับไอ้หมอเค้นความจริงจากสุพิชชาให้ได้” ไตรรัตน์พูดอย่างมีเหตุผล เป็นการเป็นงาน จนพงอินทร์สงบลง

ooooooo

สุพิชชาขับรถกลับบ้าน เธอชะงักเมื่อเห็นณัฐเดชกับหมอวรวรรธรออยู่หน้าบ้าน

ทันทีที่เธอจอดรถ หมอเข้าไปกระชากประตูรถแต่เปิดไม่ออกเพราะเธอล็อกไว้

“คุณเอาคุณเนตรไปไหน หา!! คุณคิดจะทำอะไรบอกมา!!” หมอตะโกนอย่างโกรธจัด

“พีช...มีคนบอกว่าพีชพายัยเนตรขึ้นรถออกไป จริงหรือเปล่า” ณัฐเดชพูดอ่อนโยนทั้งที่ร้อนใจ

“ไม่นะ พีชไม่รู้เรื่อง” เธอทำหน้าตายตามเคย ไม่ว่าสองหนุ่มจะใช้ทั้งการคาดคั้นหรือหว่านล้อม เธอก็ยืนยันคำเดียวว่าไม่รู้เรื่อง แต่พอณัฐเดชเห็นหมออารมณ์ขึ้นคว้าหินก้อนใหญ่จะทุ่มกระจกรถ ก็ร้องปรามทั้งยังปกป้องสุพิชชา ไล่หมอให้ไปอยู่ห่างๆ ตนจะคุยกับเธอเอง

“ถ้าพี่ณัฐทำไม่ได้ ผมจะทำเอง แล้วถ้าพี่ยังมาขวางผมอีก รับรอง วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่ผมจะไม่ยอมพี่!”

ความคับแค้นของหมอวรวรรธ สะใจสุพิชชายิ่งนัก!

ooooooo

ส่วนสี่สาวกับก๊องและกุมาริกายังอยู่ที่โรงพยาบาลร้าง ทุกคนร้อนใจเป็นห่วงเนตรสิตางศุ์ไม่รู้ว่าเธออยู่ตรงไหน ซ้ำยังถูกวิญญาณในโรงพยาบาลป่วนจนหัวปั่น ทั้งส่งเสียงหวีดร้อง เข็นอุปกรณ์การแพทย์มากีดขวางกลั่นแกล้งสุดแท้แต่จะทำ

สุคนธรสเอาขวดน้ำหอมจากในย่ามออกมาพนมมือท่องคาถาเป่าพ่วงแล้วฉีดออกไป ทำให้วิญญาณต่างๆผงะ เสาน้ำเกลือและอื่นๆ ที่มากีดขวางหยุดกึก เพราะบรรดาผีเหล่านั้นก็ถอยไปกันหมด

“เราสัญญาว่าจะช่วยปลดปล่อยให้พวกคุณได้ไปสู่ที่ที่ดีกว่านี้ ได้โปรดอย่าขัดขวางเราเลย” ญาณินบอกกล่าวกับบรรดาผีเหล่านั้น

“แล้วถ้าจะให้ดี ช่วยบอกให้เรารู้ด้วยว่าตอนนี้เพื่อนของเราอยู่ที่ไหน ไป กรรณ แก้ม รีบไปช่วยยัยเนตร” สุคนธรสสั่งการ แต่พอทั้งสองขยับก็ถูกผีนายลาภมายืนประกบ จับกรรณาเหวี่ยงไปยังอีกห้องกระแทกพื้นถึงกับกระอัก

สุคนธรสโมโหจะเข้าลุย ถูกผีนายลาภขู่ว่า ไม่มีใครไปจากที่นี่ได้ ญาณินบอกเพื่อนๆว่า ผีนายลาภควบคุมที่นี่อยู่ ถ้าไม่จัดการมันก่อนก็ไม่มีทางจะหาเนตรสิตางศุ์ได้เจอ

สุคนธรสหวังใช้อาคมของขลังต่อสู้กับวิญญาณที่มาป่วน แต่พอใช้ก็กลับทำให้วิญญาณคลุ้มคลั่งเดือดดาลและกลั่นแกล้งหนักขึ้น ญาณินเสนอว่าให้แผ่เมตตา...แล้วเริ่มนำขึ้นก่อน สุคนธรสจำต้องทำตาม

ได้ผล! บรรดาวิญญาณเหล่านั้นสงบลง แม้แต่ผีนายลาภก็อ่อนแรงจนกระทั่งคุกเข่าลง แต่ยังไม่ปล่อยมีดที่ถืออยู่

“พวกแกทำอะไรฉัน” ผีนายลาภถามเสียงระโหย

“บุญกุศลใดๆ ที่พวกเราบำเพ็ญมาด้วยกาย วาจา จิต ตั้งแต่เล็กจนปัจจุบัน เราขออุทิศให้กับพวกท่านทั้งหลายเป็นผู้มีส่วนร่วม ขอให้พวกท่านจงอนุโมทนาบุญกับเรา แล้วไปเกิดดีถึงสุขเสีย”

ฉับพลันนั้น เสาน้ำเกลือที่เลื่อน ลอย พุ่งเข้ามาก็ล้มตึงๆๆๆ ระนาบระนาว เหล่าวิญญาณได้รับการปลดปล่อยล่องลอยหายไป แต่ผีนายลาภยังอยู่ แม้จะอ่อนระโหยแต่ก็ยังพูดแข็งกร้าวว่า

“ฉัน...ฉันเกลียดพวกแก ฉันไปจากที่นี่ไม่ได้ถ้าพวกแกยังมีชีวิตอยู่” สุคนธรสถามว่ามีใครบางคนบังคับให้เขาทำกับพวกตนใช่ไหม “ฉันไม่รู้...แต่...แต่มันเหมือนกับว่า ถ้าพวกแกไม่ตาย ฉันจะไม่มีวันไปไหนได้”

“คุณไปได้...คุณแค่หยุดความอาฆาต อย่าให้ความแค้นใดๆมาเป็นบ่วงผูกมัดตัวคุณเอง แค่คุณตั้งจิตให้มั่นถึงที่ที่คุณอยากไป ไม่มีอะไรที่คุณทำไม่ได้” ญาณินชี้ทาง

“พวกเราจะช่วยนำทางให้คุณเอง” เนตรสิตางศุ์เอ่ยขึ้น ทุกคนหันมองด้วยความดีใจที่เธอกลับมา เธอยังพูดกับผีนายลาภต่อไปว่า “เรารู้ว่าคุณไม่ได้อยากทำอย่างนี้ ไปเถอะค่ะ พวกเราไม่มีใครโกรธแค้นคุณ เราอโหสิกรรมให้”

เนตรสิตางศุ์พูดจบ ทั้ง 5 สาวก็ช่วยกันตั้งจิตแผ่เมตตา ผีนายลาภค่อยๆสงบลง...สงบลง...แล้วพื้นที่ตรงหน้าผีนายลาภก็หมุนๆๆเหมือนน้ำวน แล้วร่างสีแดง 4 ร่างก็ผุดขึ้นจากพื้นพาผีนายลาภหายลงไปใต้พื้นดิน แล้วพื้นก็กลับสมานสนิทเหมือนเดิม...

ส่งผีนายลาภแล้ว 4 สาวก็หันมาถามไถ่เนตรสิตางศุ์อย่างห่วงใย เธอบอกว่าเกือบตายแต่ก็ยังไหว

“รีบไปเถอะ ฉันอยากไปทำบุญให้กับดวงวิญญาณที่เสียชีวิตที่นี่ ฉันเห็นทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ ฉันสงสารพวกเขา” กรรัมภาเอ่ยอย่างสะเทือนใจ

ขณะ 5 สาวกำลังดีใจที่ได้พบกันนั่นเอง เบญจา สมคิด และกรกฎก็ปรากฏตัวขึ้น! ทั้ง 5 สาวตึงเครียดขึ้นทันที!

จิตของเบญจาไปข้างหลังของ 5 สาว ใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างกุมศีรษะสุคนธรสและญาณินอย่างแรงแล้วท่องอาคม สองสาวโดนอาคม ตาเหลือก ตัวสั่น และร่วงหมดสติไปกับพื้น!

กรรัมภา กรรณา และเนตรสิตางศุ์ตกตะลึง กุมาริกาผงะแล้วหายแว้บไปทันที

ooooooo

ติณห์นั่งสมาธิ...จิตด่ำลึกไปในความเวิ้งว้าง ว่างเปล่าขาวโพลน กำลังตามหาใครบางคนอยู่ เมื่อไปถึงปลายทาง ก็พบกับกำนันพงษ์นั่งสมาธิอยู่

กำนันพงษ์รับรู้จุดประสงค์การมาของติณห์ ชิงพูดขึ้นก่อนว่า “ฉันช่วยอะไรไม่ได้”

“ไม่จริง!! ทำไม...คุณเป็นถึงกำนันพงษ์ อดีตผู้ที่เชี่ยวชาญคาถาอาคมยิ่งกว่าหมอสมคิด คุณต้องพอมีวิธีที่จะช่วยผมตามหาพวกคุณณินได้...แล้วที่ผมสามารถมาเจอคุณได้อย่างนี้ ส่วนหนึ่งต้องเป็นเพราะคุณก็อยากเจอผมด้วยใช่ไหม”

กำนันพงษ์บอกติณห์ว่า เขาเข้าใจถูกแล้วแต่ตนก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดีเพราะ “ฉันรู้เท่าที่ฉันควรรู้”

ติณห์ยังพยายามหว่านล้อมว่ากำนันพงษ์ต้องรู้อะไรมากกว่าตน ต้องชี้แนะอะไรตนได้ เวลานี้ทั้งญาณินและเพื่อนกำลังตกอยู่ในอันตราย ย้ำกับกำนันพงษ์ว่า

“ถ้าไม่มีห้าสาวซิกซ์เซ้นส์ก็จะไม่มีใครต่อกรกับหมอสมคิดและเบญจาได้ คุณต้องช่วยผม ไม่มีใครที่ผมจะพึ่งได้แล้วนอกจากคุณ”

กำนันพงษ์บอกว่า เหตุนี้มืดสนิท บอกให้เขาปล่อยวาง อย่าเอาใจผูกติดและยึดเหนี่ยว ไม่มีอยู่ ไม่มีตาย ไม่มีสิ่งใดเป็นจริง ติณห์ปฏิเสธจะไม่ปล่อยวาง จะช่วยญาณินให้ได้ ต่อให้ต้องตายตนก็จะทำ

“ตราบใดที่คุณยังเห็นเงาตัวเองในกระจก คุณยังไม่เข้าใจ” ติณห์ฟังแล้วหงุดหงิดขอให้กำนันพูดให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม “สิ่งที่ฉันรู้ ฉันพูดชัดเจนแล้ว ที่เหลืออยู่ที่คุณจะมองเห็นมันได้ทะลุปรุโปร่งแค่ไหน” พูดแล้วกำนันพงษ์ก็หายไป

“เดี๋ยว  ผมไม่เข้าใจ...กำนันพงษ์...กำนันพงษ์...” ติณห์ร้องเรียกอย่างร้อนใจ แต่พอลืมตาก็ผงะ เมื่อป้าออมาถามว่า

“เป็นไงบ้างคะคุณติณห์ ได้เรื่องอะไรบ้างไหม”

ติณห์นิ่งอึ้งยังสับสน ร้อนรน ไม่มีคำตอบใดๆ

ooooooo

พงอินทร์ไปติดต่อขอดูภาพซีซีทีวีของตำรวจ กลับมาเล่าเซ็งๆ สรุปได้ว่ากล้องในจุดที่จะใช้เป็นหลักฐานได้นั้นเสียหมด

ไตรรัตน์เชื่อว่านั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่เป็นการจงใจทำให้กล้องใช้งานไม่ได้ของคนบางคน ติณห์ฟันธงว่าคือเบญจา

ติณห์ยืนยันเด็ดเดี่ยวว่าไม่ว่ากำนันพงษ์จะพูดอย่างไร ตนก็จะไม่ทอดทิ้งห้าสาวเด็ดขาด ต่อให้รู้แน่ว่าต้องแพ้ตนก็ยอมดีกว่าจะต้องมีชีวิตอยู่ในสังคมที่ถูกครอบงำด้วยพ่อมดหมอผี ตายเพื่อปกป้องความดี ดีกว่ามีชีวิตอยู่ด้วยการสูบเลือดเนื้อเพื่อนมนุษย์เหมือนพวกมัน!

ขณะที่ทุกคนกำลังฮึกเหิมจะเข้าไปช่วย 5 สาวนั่นเอง กุมาริกาก็พรวดเข้ามาบอกอย่างตระหนกว่า

“พวกเจ๊ๆ กำลังจะตายแล้ว รีบไปช่วยเร็ว!!”

ณัฐเดชกับหมอวรวรรธยังเค้นสุพิชชาว่าเอาเนตรสิตางศุ์ไปไว้ที่ไหน สุพิชชาก็ยังปากแข็งว่าไม่รู้อยู่ดี จนณัฐเดชทนไม่ได้ มองเธออย่างขยะแขยง เจ็บปวด ก็พอดีหมอได้รับโทรศัพท์จากติณห์

“ว่าไง...จริงเหรอ!! ที่ไหน!! ได้ผมจะรีบตามไป”หมอวางสายแล้วบอกณัฐเดช “ติณห์รู้ที่อยู่ของพวกสาวๆ แล้ว”

สองหนุ่มวิ่งไปขึ้นรถขับออกไปทันที สุพิชชามองอึ้ง พึมพำแค้น

“ไม่จริง!ไม่! หมอจะตามไปช่วยยัยเนตรไม่ได้ ฉันไม่ยอม!!”

ooooooo

ที่โกดังร้างเก็บของหลังโรงพยาบาล 5 สาวถูกมัดไว้ด้วยกัน ญาณินกับสุคนธรสอาการหนักจนไม่ได้สติ ก๊อง กรรณา และกรรัมภาพยายามช่วยกันแก้มัด จนกรรัมภาหลุดออกมาได้ แล้วรีบแก้ให้คนอื่น

เมื่อแก้มัดเสร็จ 3 สาวจับมือกันเพื่อถ่ายเทพลังไปเยียวยาญาณินและสุคนธรส ไม่นานทั้งญาณินและสุคนธรสก็รู้สึกตัวลืมตาขึ้น ทันใดนั้นเบญจาก้าวเข้ามายืนดูอึ้ง ขณะนั้นเอง สมคิดเข้ามาเอามือวางบนบ่าเบญจาบงการ...

“อย่าดูเฉยๆสิ ลูกรักของพ่อ”

เบญจารับบัญชา เรียกกลุ่มวิญญาณสัมภเวสีพุ่งเข้ามาทำร้ายห้าสาวจนมือที่จับกันหลุดจากกันหมด! สมคิดผยองสุดขีด ประกาศกร้าวว่า

“ฉันจะกลับมา เป็นท่านอาจารย์สมคิดผู้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง และมันต้องมากกว่าเดิม เพราะฉันมีเบญจา คนเดียวที่มีทุกอย่างเหนือกว่าพวกแกทั้งห้ารวมกัน เบญจาจะช่วยให้ฉันควบคุมประเทศนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ!”

สมคิดยังคิดพูดถึงเหตุการณ์ผู้บริหารบริษัทที่เพิ่งตายว่า

“ลองคิดสิ...ว่าคนที่ขึ้นไปบริหารแทนคนที่ตายไป เป็นลูกศิษย์ใคร? หึๆคนสมัยนี้ไม่มีใครเล่นกันในกรอบแล้ว ความโลภอยากได้ทางลัดไปสู่ลาภยศสรรเสริญให้เร็วกว่า มากกว่าคนอื่นนี่แหละ ที่จะทำให้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน เพราะใครที่อยากสมหวังก็จะต้องคลานเข้ามาให้ฉันดลบันดาลให้ และเมื่อพวกมันสมหวังก็จะไม่มีใครกล้าขัดใจฉันเพราะพวกมันรู้ดีว่าฉันทำอะไรได้บ้าง”

สมคิดบัญชาให้เบญจาทำให้ 5 สาว “ไม่มีซิกซ์เซ้นส์ไม่มีอาคมพลังพิเศษใดๆกลายเป็นคนธรรมดาๆ”

5 สาวตะลึง ขณะนั้นเองเบญจาก็รู้ถึงการมาของ 6 หนุ่ม เธอบอกญาณินว่า “รู้สึกว่า ผู้ชายของพวกเธอจะมาถึงแล้ว” พูดเย้ยว่า ตนปล่อยให้กุมาริกาหนีไปก็เพื่อจะได้ชักนำ 6 หนุ่มมาดูคนที่เขารักตายไปกับตา!

เพื่อกำจัดพลังที่จะมาต่อต้านเบญจา และเบญจาจะได้ยิ่งใหญ่ไม่มีพลังใดมาต้านทานได้อีก เธอทำตามคำบงการของสมคิด ร่ายควันดำพุ่งเข้าสู่ 5 สาว ทำให้ 5 สาวถูกดูดพลังจนตัวเกร็ง! สมคิดมองภาพนั้นอย่างสมใจ สะใจ!

ooooooo

เมื่อ 6 หนุ่มมาถึง ต้องเผชิญหน้ากับผีที่ถูกปล่อยมาต่อต้าน แต่ 6 หนุ่มทำอะไรมันไม่ได้ เพราะจับต้องมันไม่ได้  หมอเสนอว่าผีก็ต้องใช้ผีด้วยกันไปจัดการ ทุกคนมองหากุมาริกาทันที

กุมาริการับหน้าที่อย่างกล้าหาญ พุ่งเข้าไปช่วยติณห์ที่ถูกผีบีบคอ แล้วไตรรัตน์ก็เอาผ้ายันต์ที่สุคนธรสให้แปะที่หน้าผากผีทันที วิญญาณผีร้ายแผดเสียงร้องและผงะหายไปทันที

ส่วน 5 สาวถูกดูดพลังจนทรุดไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด ก๊องจะเข้าไปดูแลพี่ๆก็ถูกเบญจากระ-ชากเหวี่ยงลอยไปอย่างแรง ตวาดว่า “หมดเวลาของพวกแกแล้ว”

“หมดเวลาของเธอต่างหากเบญจา” ติณห์เดินนำพวกผู้ชายเข้ามา ไตรรัตน์ที่เดินตามมา ปามีดหมออาคมพุ่งเข้าไปแต่เบญจาหลบได้หวุดหวิด มีดพุ่งไปปักที่ผนัง เบญจาหลุดจากการท่องอาคมทันที กลุ่มพลังงานที่รุมทำร้ายพวก 5 สาวก็หายไป พวกหนุ่มๆต่างวิ่งเข้าไปดู 5 สาว แล้วติณห์ก็หันพูดกับเบญจาว่า

“เบญจา เธอเลิกทำร้ายคนอื่นเถอะ วิชาอาคมที่เธอเรียนมา ถ้าเอามาใช้ให้ถูกต้อง มันจะเป็นบุญกับตัวเธอมากกว่า”

“ใช้ให้ถูกต้อง เหมือนยัยญาณินน่ะเหรอ นี่พี่ติณห์คิดว่า...เบญจาทำอะไรก็ผิดทุกอย่าง ไม่มีอะไรที่สู้ยัย

ญาณินได้เลยใช่ไหม!” เบญจาย้อนถาม ถูกสมคิดพูดแทรกทันทีว่า

“แกไม่ต้องไปฟังมัน จัดการปิดเซ้นส์และถอนอาคมของพวกผู้หญิงให้หมดเดี๋ยวนี้!!”

“ถ้าคิดว่าพวกเราจะยอมอยู่เฉยๆ  คิดผิดแล้ว” จุนจีตะโกน

“พวกเรามากกว่าที่จะถอนอาคม ถอนขนพวกแก” หมอวรวรรธประกาศ

กรกฎก้าวออกมาพร้อมลุย จุนจีสะอึกขึ้นมาพร้อมสู้เช่นกัน

ไตรรัตน์กับพงอินทร์และณัฐเดชจะไปช่วยจุนจีและหมอ แต่ถูกวิญญาณมากระชากพงอินทร์กับหมอวรวรรธเหวี่ยงไปติดผนังทันที!

ooooooo

เบญจาที่อยู่ในอาณัติของสมคิด มองทั้ง 5 สาวและ 6 หนุ่มเป็นศัตรูที่ต้องกำจัดให้สิ้นซากเมื่อ 6 หนุ่มถูกวิญญาณผีเล่นงานหนัก 5 สาวก็หาทางที่จะไปช่วย แต่ก็ถูกวิญญาณผีร้ายโฉบเข้ามาขวางจนไม่อาจเข้าไปช่วยได้

สมคิดชื่นชมความเหี้ยมของเบญจาว่าทำได้ดีมาก เบญจาบอกว่างานตนใกล้จะเสร็จแล้ว ให้พ่อไปทำในสิ่งที่ต้องทำเถิด ตนจะเก็บกวาดทางนี้เอง  เดี๋ยวจะเคลียร์ปัญหาส่วนตัวด้วย

“อีกไม่ถึงสองชั่วโมง นายจะสร้างประวัติศาสตร์ที่คนทั้งประเทศจะไม่มีวันลืม” กรกฎสอพลอ

“เช้านี้...จะเป็นเช้าที่ฉันมีความสุขที่สุด” สมคิดเดินนำกรกฎออกไปอย่างฮึกเหิม

ขณะที่พวกญาณินและติณห์กำลังถูกพวกวิญญาณที่เบญจาเรียกมาทำร้ายอย่างสาหัสนั้น ติณห์ที่ถูกบีบคออยู่ หลับตาลง พลันก็ได้ยินเสียงกำนันพงษ์

“ปล่อยวาง!!” ติณห์ลืมตาผึงก็เห็นกำนันพงษ์ยืนอยู่ตรงหน้า บอกด้วยอาการสงบว่า “ปล่อยวาง...เข้าถึงความว่าง...อย่าเอาใจไปผูกติดและยึดเหนี่ยว ไม่มีเขา ไม่มีเรา ไม่มีสิ่งใดเป็นจริง”

“อะไร...ไม่เข้าใจ”

“ธรรมคือธรรมชาติ ธรรมชาติคือจิตดั้งเดิมที่ไม่มีสิ่งปรุงแต่ง ไม่มีดี ไม่มีชั่ว ทุกสภาวะไหลเวียนเปลี่ยนไป ไม่คงที่ไม่มีตัวตนของใครเลย ที่จะรับรู้หรือตัดสิน ว่าไอ้นั่นคือไอ้นี่ ว่าคือชอบ คือไม่ชอบ ว่าสวย ว่าน่าเกลียด ว่ากล้า ว่ากลัว ไม่มีอุปาทานไม่มีอวิชชา...”

“ไม่มีอวิชชา...” ติณห์พึมพำหลับตาลง...ราวกับสิ้นใจ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาเขาใสบริสุทธิ์ปราศจากอารมณ์ใดๆ พูดอย่างที่กำนันพงษ์พูดมองหน้าผี ยิ้มให้ พูดเสียงสงบ แน่วแน่ แต่กังวานก้อง...“เจ้าไม่มีตัวตน!!!”

พริบตานั้น วิญญาณผีร้ายที่บีบคอติณห์อยู่อันตรธานหายไป เบญจาตะลึงที่ติณห์หลุดรอดได้ทั้งติณห์และญาณินต่างพูดถึงการปล่อยวาง ว่างเปล่า สุคนธรสบอกว่าหลวงลุงเคยสอนว่ามันเป็นสิ่งที่ทำได้ ยากที่สุดแต่เราทุกคนต้องไปให้ถึง

แม้จะยากแต่ทุกคนก็พยายามทำจนไปถึง! ทุกคนต่างหลุดจากพันธนาการ! แม้เบญจาจะพยายามใช้อาคมขัดขวางทำลาย แต่ในที่สุดตัวเองกลับล้มลงดิ้นพล่านตาเหลือกแขนขาเกร็ง มีวิญญาณผีพุ่งเข้าออกร่างกายราวกับกำลังกัดกินเธอ

ทุกคนได้แต่มองเบญจาอย่างเวทนา...ญาณินทนดูไม่ได้เข้าไปช่วย ถูกเบญจาตวาดไล่ไม่ให้ช่วย พูดผยองว่าคนอย่างตนไม่ยอมแพ้ อีกไม่นานผู้การกับคนอีกนับไม่ถ้วนก็ต้องตายอยู่ดี ทุกคนตกใจถามว่าเธอพูดอะไร แม้เธอไม่บอกแต่ก็เดาได้ว่าสมคิดต้องคิดทำการร้ายอะไรแน่ๆ

6 หนุ่มรีบออกไปเพื่อช่วยผู้การ แม้จะห่วง 5 สาวแต่พวกเธอไม่อยากทิ้งเบญจาไว้ที่นี่ ระหว่างเดินมาที่รถนั้น ณัฐเดชพยายามติดต่อผู้การแต่ติดต่อไม่ได้ ทุกคนรีบขึ้นรถ ไตรรัตน์ขับออกไปอย่างเร็ว

ooooooo

ผู้การกำลังอยู่ในขบวนเดินรณรงค์ต่อต้านยาเสพติดที่สวนลุม รองสาโรจน์เดินตามห่างๆ

แต่ในขบวนนี้ มีทั้งสมคิด กรกฎ และบรรดาสมุนที่รับหน้าที่ต่างกันแทรกอยู่รายรอบผู้การ รอจังหวะเล่นงาน พอดีณัฐเดชติดต่อตำรวจนายอื่นได้ พอรู้ว่าผู้การกำลังเดินอยู่ที่สวนลุมก็บอกไตรรัตน์ให้รีบขับรถไปที่นั่นทันที

ระหว่างนั้น ณัฐเดชโทร.บอกตำรวจอารักขาให้พาผู้การออกไปจากขบวนก่อน ผู้การโวยวายว่าจะให้ตนทิ้งหน้าที่ประธานไปได้ยังไง ด่าว่า ไร้จรรยาบรรณที่สุด!

กรกฎรู้การมาของ 6 หนุ่ม สมคิดรับรู้หัวเราะเหี้ยมบอกว่า ได้เวลามอบรางวัลแก่ผู้ร่วมงานทั้งหลายแล้วสิ แซ่บแน่ๆ!

พริบตานั้น รถบรรทุกลากตู้คอนเทนเนอร์ที่ลูกน้องสมคิดปล้นมา ก็ขับพุ่งเข้ามาในขบวน ผู้คนแตกกันกระเจิง พอตู้คอนเทนเนอร์เปิด รถมอเตอร์ไซค์ 5 คันก็ขับพุ่งออกจากตู้คอนเทนเนอร์  คนขี่ยิงกราดไปในขบวนอย่างระห่ำ ทั่วทั้งบริเวณ ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีและร้องกันระงม

ผู้การชักปืนออกมายิงต่อต้านพลางสั่งให้ตำรวจคุ้มกันผู้ว่าฯให้หลบไปก่อน ตำรวจที่มาอารักขาขบวนถูกพวกกรกฎยิงตายเป็นเบือ

พวกณัฐเดชมาถึง แม้ไม่มีปืนติดตัวกันแต่ก็ตะลุยเข้าไป หยิบปืนจากศพลูกน้องสมคิดบ้าง จากตำรวจที่ถูกยิงบ้าง ยิงสู้กับพวกสมคิด ขณะนั้นเองเสียงไซเรนรถตำรวจก็แว่วมาแต่ไกล

“ผมกำลังไป พาผู้การหลบไปอยู่ที่ปลอดภัยก่อน!” ณัฐเดชโทร.บอกตำรวจที่ติดต่อได้ หันบอกพวกกันเองว่า “เราต้องหาตัวไอ้หมอสมคิดให้เจอ จัดการมันให้ได้ไม่ว่าจับเป็นหรือจับตาย ไป!” แล้วถือปืนนำหนุ่มๆไป

“ผมมาถึงแล้ว! ผู้การอยู่ไหน?” ณัฐเดชโทร.ถามตำรวจอารักขาท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย

ooooooo

ที่โรงพยาบาลร้าง 5 สาวพยายามช่วยเบญจาที่อาการหนัก ญาณินตัดสินใจเข้าไปช่วย

“ไม่...ฉันต้องจัดการกับไอ้ผีพวกนี้ได้” เบญจาตวาด

“เธอควบคุมอะไรไม่ได้แล้วเบญจา วิชาอาคมของเธอเสื่อมหมดแล้ว เพราะกรรมที่เธอก่อ ถ้าเธอดื้อที่จะสู้กับวิญญาณพวกนี้ เธอก็ต้องตาย” สุคนธรสเตือนสติ เบญจาร้องไห้โฮคร่ำครวญถึงติณห์ กรรณาบอกว่าติณห์ก็ช่วยเธอไม่ได้

ญาณินบอกกรรณาว่าเราต้องมีเมตตาต่อทุกคนไม่ว่าเขาจะดีหรือเลว เนตรสิตางศุ์เสริมว่า เราต้องเปลี่ยนจากโมหะโทสะให้เป็นเมตตาและเวทนา

“เบญจา ฉันคิดว่าเธอคงมีอะไรในใจที่ยังไม่ได้บอกติณห์ เธอจะตายไปทั้งๆที่ไม่ได้พูดงั้นเหรอ” ญาณินหว่านล้อม

“ฉันอยากจะ...บอกว่า...ฉันรักเขา...ด้วยความจริงใจ เพราะเขา...เป็นรักแรกของฉัน...เอิ๊กกก...ช่วยฉันด้วย...”

เบญจายอมสยบปล่อยตัวไม่ขัดขืนยิ่งถูกวิญญาณผีรุมทำร้าย

สุคนธรสตัดสินใจไล่วิญญาณพวกนั้นไปและให้พรรคพวกเข้าไปดึงเบญจาออกมา แต่พอเอาตัวออกมาได้เบญจาก็หมดสติไปแล้ว สุคนธรสบอกว่าต้องเร่งเอาของออกจากตัวเธอ ไม่อย่างนั้นเธออาจตายไปอีกไม่กี่นาทีนี้ ขณะนั้นเองสุคนธรสเห็นน้ำออกจากตัวเบญจามากมาย เธอดีดนิ้วเปาะบอกเพื่อนๆอย่างดีใจมากว่า

“ตอนฝึกวิชาอาคม ยัยนี่ต้องใช้น้ำเป็นสื่อติดต่อระหว่างทั้งสามโลกแน่ๆ เพราะงั้นเราต้องใช้น้ำนี่แหละถ่ายของออกจากตัว โกลเด้น...เตียง!”

เมื่อกุมาริกาเอาเตียงมาแล้ว ก็ต้องหาอ่างใส่น้ำมาแช่ตัวเบญจา ก๊องไปเอาอ่างอาบน้ำเด็กมาห้ิวน้ำมาเทใส่ยกตัวเบญจาไปนอนพาดในอ่าง

“เอาล่ะ...พวกเรามาท่องบทสวดพระปริตรเพื่อช่วยเบญจากัน” สุคนธรสบอกเพื่อนๆทั้ง 4 สาวพยักหน้าทันที

ไม่นาน น้ำสีดำในตัวเบญจาที่ไหลออกมาก็ทำให้น้ำในอ่างกลายเป็นสีดำขึ้นทุกที...ทุกที...ไม่นานน้ำก็เดือดปุดราวกับถูกต้มบนเตา แล้วน้ำก็ระเบิดกระจายออก จนน้ำหมดอ่างเหลือแต่ร่างที่เปียกชุ่มของเบญจา...

เบญจาลืมตาขึ้น หน้ามีสีเลือดเหมือนเดิม เธอมองไปยัง 5 สาวที่รายล้อมอยู่แล้วค่อยๆหลับตาหมดสติไปอีกครั้ง...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แค้นรักสลับชะตา EP.2 วัท ตัดสินใจสวมรอยอยู่ในร่างของ เตช ที่มีพร้อมทุกอย่าง

แค้นรักสลับชะตา EP.2 วัท ตัดสินใจสวมรอยอยู่ในร่างของ เตช ที่มีพร้อมทุกอย่าง
12 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 12 มิถุนายน 2564 เวลา 17:18 น.