ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สื่อรักสัมผัสหัวใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อตำรวจนำตัวเปรมกับเพนนีไปแล้ว ณัฐเดชไปที่นิติเวช เพื่อคุยเรื่องการสรุปคดีกับหมอวรวรรธ

หมอวรวรรธเอาใบตรวจค่าเปรียบเทียบจากหอยเต้าปูนและจากคอนเทคเลนส์ของใบหม่อนมาให้ดู พลางอธิบายว่า ในคอนเทคเลนส์ของใบหม่อนมีพิษของหอยเต้าปูนที่ทำให้สายตาพร่ามัว เป็นอัมพาตเฉียบพลัน ระบบหายใจล้มเหลวและตายในที่สุด

นอกจากนี้ยังพบรอยนิ้วมือของหมอรุทธ์บนมีดที่ใช้ทำร้ายร่างกายเนตรสิตางศุ์ด้วย ณัฐเดชจ้องหน้าหมอวรวรรธอย่างเอาเรื่อง หาว่าหมอพาน้องสาวตนมาเสี่ยง ตายกับหมอโรคจิต ตะคอกถาม “นี่เหรอ ที่มึงรักกัน!!”

“กรุณาฟังผมบ้าง...พี่ต้องยอมรับความจริงว่า หลายๆครั้ง ถ้าผมไม่ไปด้วย เนตรก็จะไปเองคนเดียว พี่คงไม่รู้ว่าเนตรปลอมตัวเข้าไปเป็นทีมงานที่โรงละคร เพื่อหาตัวฆาตกร เพื่อช่วยใบหม่อนไปสู่สุคติให้ได้ แล้วที่เราได้ความคืบหน้าในคดีอย่างนี้ ก็เพราะฝีมือของเนตรกับซิกซ์เซ้นส์ของเขากับเพื่อนๆ”

ณัฐเดชนิ่งไป ย้อนถามว่าแปลว่าตนเป็นคนผิดหรือ หมอติงว่าไม่ต้องคิดว่าใครผิดใครถูกได้ไหม ย้ำว่า

“พี่น่าจะรู้นิสัยน้องพี่ ว่าเขาเป็นคนไม่ยอมแพ้อะไรเลย ไม่กลัวอะไรเลย ทุกคนคิดว่าเขาอ่อนแอ บอบ บางน่าทะนุถนอมน่ะ คิดผิด เนตรเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง กล้าหาญ คิดถึงคนอื่นมากกว่าตัวเอง คิดถึงส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ผู้หญิงแบบนี้ใครไม่รักก็บ้าแล้วพี่”

ณัฐเดชฟังแล้วมองหน้าหมอวรวรรธอึ้ง พูดไม่ออก

เมื่อได้หลักฐานเช่นนี้ ณัฐเดชให้ตำรวจนำหมายศาลไปค้นและจับตัวหมอรุทธ์ที่คลินิก ปรากฏว่าวันนี้หมอรุทธ์ไม่เข้า เมื่อณัฐเดชได้รับรายงานจากตำรวจที่ไปตรวจค้นที่คลินิกว่าหมอรุทธ์อยู่ที่พัทยา เขาบอกเหมาะเลย ตนกับหมอวรวรรธกำลังอยู่เมืองชลพอดี

ooooooo

ติณห์ถูกเปรมยิงถากที่หัวไหล่ มาพักรักษาตัวที่บริษัทซิกซ์เซ้นส์ โดยมีญาณินคอยดูแล เขาอ้อนญาณินขอแต่งงาน  เธอไม่ตกลง เขาเลยดึงตัวไปนั่งตัก กอดหอมจนเธอตกใจร้องห้าม กลัวใครมาเห็นเข้า

ไตรรัตน์กับสุคนธรสมาเยี่ยม เปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี ทั้งสองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ สุคนธรสบอกว่าตนเอาน้ำมนต์จากเก้าวัดมาให้ญาณินอาบ เอามาเผื่อติณห์ด้วย แล้วเล่าให้ฟังว่า

“เจ๊...มีความคืบหน้าแจ้งให้ทราบ...พี่ณัฐกำลังจะไปจับไอ้หมอรุทธ์ รับรองว่ามันไม่รอดแน่ เรากำลังจะปิดภารกิจอีกอันได้แล้ว” สองสาวยกมือแปะแสดงความยินดีกัน สองหนุ่มมองแล้วยิ้มให้กัน

ขณะลาภกำลังเตรียมอาหารให้หมอรุทธ์ ก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งจากทางคลินิกเรื่องตำรวจนำหมายค้นหมายจับหมอรุทธ์มาที่คลินิก และเวลานี้พวกตำรวจกำลังไปที่บ้านหมอรุทธ์ที่พัทยา ลาภตอบเรียบๆ ว่า “ผมจะบอกหมอรุทธ์ให้”

หลังจากนั้นก็มีคนลึกลับเข้าไปในห้องใต้ดิน  ตรงไปที่ตู้เลี้ยงสัตว์ทะเลมีพิษ กระชับถุงมือ เป้าหมายอยู่ที่งูทะเลปล้องดำ

เมื่อลาภทำอาหารเสร็จยกไปตั้งโต๊ะ ยืนคอยรับใช้หมอรุทธ์ที่เพิ่งลงมา ลาภจับตาดูหมอรุทธ์ทานอาหารลุ้นๆ

ครู่หนึ่งมีเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น หมอรุทธ์สั่งลาภว่า “ฉันไม่รับแขก” ลาภรับปากแล้วเดินออกไปครู่เดียว ก็พาณัฐเดชกับหมอวรวรรธเข้ามา หมอรุทธ์มองลาภอย่างตำหนิที่ขัดคำสั่ง นั่งทานอาหารจนเสร็จจึงถามผู้มาเยือนว่ามีธุระอะไร

หมอวรวรรธเปิดแฟ้ม กางภาพมีดเล่มที่คนร้ายเคยจะทำร้ายเนตรสิตางศุ์ให้ดู บอกว่าพบมีดเล่มนี้อยู่ที่ โรงละคร หมอรุทธ์ทำหน้านิ่งถามว่า “แล้วยังไง?”

ณัฐเดชบอกว่ามีคนพยายามฆ่าน้องสาวตนด้วยมีดเล่มนี้ และเราพบรอยนิ้วมือของหมออยู่บนมีดเล่มนี้ แจ้งข้อหาว่า “คุณเป็นผู้ต้องหาพยายามฆ่าน้องสาวผม”

หมอรุทธ์ปฏิเสธว่าตนไม่รู้เรื่อง ณัฐเดชจึงถามเรื่องพบพิษในหอยเต้าปูนที่คอนแทกต์เลนส์ของใบหม่อน เมื่อหมอปฏิเสธอีก ณัฐเดชจึงพูดเรื่องที่หมอเลี้ยงสัตว์ทะเลมีพิษไว้ที่ห้องใต้ดิน คราวนี้หมอรุทธ์โวยวายว่าตนเลี้ยงไว้จริง แต่ไม่เคยรีดพิษมันมาฆ่าใคร พลันก็ฉุกคิดอะไรได้ ลุกขึ้นแต่ยืนไม่ติด ชี้หน้าณัฐเดชก็มือสั่นริกๆ อ้าปากจะพูดก็พูดไม่ได้ หมอจับคอตัวเองตาเหลือกมองที่จานอาหาร

พริบตาเดียวหมอรุทธ์ก็ล้มทั้งยืน  มือปัดจานอาหาร ตกแตกกระจาย หมอวรวรรธและลาภรีบเข้าประคองถามว่าเป็นอะไร หมอวรวรรธบีบกรามหมอรุทธ์ให้อ้าปาก ส่องดูในปาก

“ไม่มีรอยไหม้ กินพิษเข้าไป เขาหายใจไม่ออก นี่นาย...ไข่...นายเก็บไข่ไก่ไว้ที่ไหน ไปเอามาเร็ว เอามาให้หมด”

หมอวรวรรธสั่งลาภไปเอาไข่ไก่มา เพื่อกรอกไข่ขาว ให้หมอรุทธ์อาเจียนพลางบอกณัฐเดชให้โทร.เรียกพยาบาล

หมอรุทธ์ยังไม่หมดสติ เห็นลาภกำลังเดินไปเอาไข่ ที่ห้องครัว เขาชี้มือสั่นริกๆพยายามพูด “มัน...มัน...” แต่พูดไม่ออก ลาภหันมองหมอรุทธ์ยิ้มสมใจก่อนเดินเข้าไปในครัว

ที่แท้ ลาภแอบรีดพิษใส่อาหารที่ทำให้หมอรุทธ์ ก่อนยกไปตั้งโต๊ะ!

ooooooo

เนตรสิตางศุ์ กรรัมภา กรรณา และก๊องได้ข่าวหมอรุทธ์พากันมาเยี่ยม ปรากฏว่าเนตรสิตางศุ์ลืมหยิบแว่นมา เธอไม่กล้าลืมตากลัวเห็นสารพัดวิญญาณในโรงพยาบาล จึงเดินคลำกำแพงตามเพื่อนไป

เพื่อนๆย้อนกลับมารับ เธอบอกให้ไปกันก่อนก็ ไม่มีใครยอมไป ก๊องฉุกคิดได้เอารถเข็นมาให้นั่ง

เนตรสิตางศุ์จึงนั่งหลับตาไปบนรถเข็น

ที่หน้าห้องฉุกเฉิน ปาณัทมาพบณัฐเดชและหมอวรวรรธ เขาบอกทั้งสองว่า

“ผมไม่แปลกใจเลยถ้าหมอรุทธ์เป็นคนทำร้ายคุณเนตรและฆ่าใบหม่อน ที่จริงผมสงสัยเขาตั้งแต่แรกแล้ว หมอรุทธ์ชอบใบหม่อน แต่เธอเลือกผม เขาโกรธเธอมาก เขาพยายามทำให้เธอสวยที่สุดในจักรวาล”

“แต่คุณก็ยังคบเขา” หมอวรวรรธติง ระหว่างนั้นไม่มีใครสังเกตว่าลาภแอบฟังอยู่ตลอดเวลา

ปาณัทชี้แจงว่าเพราะหมอรุทธ์เป็นสปอนเซอร์รายใหญ่จำเป็นที่ตนต้องพึ่ง ด่าหมอรุทธ์ว่าไอ้ฆาตกร ถูกณัฐเดชติงว่าหมอรุทธ์ยังเป็นแค่ผู้ต้องสงสัยเท่านั้น

ระหว่างนั้นพวกเนตรสิตางศุ์มาถึง ทั้งหมดหยุดคุยกันอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน วาโยร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างลาภ เธอเห็นวาโยชี้ไปที่ลาภ ปากขมุบขมิบ “มันฆ่าเขา! มันฆ่าเขา!!” เนตรสิตางศุ์พยายามอ่านปากวาโย รู้แค่ว่าเธอพูดว่า “ฆ่า...”

ลาภกับเนตรสิตางศุ์ต่างมองกันอย่างไม่ไว้ใจ

ครู่หนึ่งลาภหันหลังเดินออกไป จนกระทั่งเพื่อนๆจะออกไปซื้ออาหารมากินกัน แต่ต่างก็ขอเข้าห้องน้ำก่อน

เนตรสิตางศุ์จึงรออยู่หน้าห้องน้ำ เธอถูกลาภมาเข็นรถลักพาตัวไป

เพื่อนๆออกจากห้องน้ำ ปรากฏว่าเนตรสิตางศุ์หายไปแล้ว ทุกคนตกใจรีบบอกณัฐเดช เขาร้อนใจมากวิ่งตามหาก็ไม่เห็น ขอดูกล้องวงจรปิดจากโรงพยาบาลจึงเห็นลาภเข็นรถเนตรสิตางศุ์ไปจากหน้าห้องน้ำ

ลาภพาเนตรสิตางศุ์ไปที่มุมหนึ่งของโรงพยาบาลแล้วฉีดยาสลบจนเธอหมดสติ จากนั้นมันพาไปขึ้นรถหมอรุทธ์ ระหว่างนั้น  ณัฐเดชโทร.เข้ามือถือเธอ พอลาภเห็นก็เอาโทรศัพท์โยนทิ้งไปนอกรถ

เนตรสิตางศุ์อยู่ในสภาพสะลึมสะลือตาลอยเพราะเมายานอนหลับ ลาภพูดอะไรเธอก็พูดตาม เขาให้ทำอะไรเธอก็ทำตามเหมือนหุ่นยนต์

ณัฐเดชโทร.ขอกำลังตำรวจดักสกัด แต่ยังไม่เจอ เขาเชื่อว่ามันยังอยู่ในพัทยา คำรามอย่างแค้นใจ

“ไอ้ลาภ ถ้าแกแตะต้องน้องสาวฉันแม้แต่ปลายเล็บ แกตายแน่!”

ติณห์ ญาณิน ไตรรัตน์ และสุคนธรส กำลังบึ่งรถบ่ายหน้าไปพัทยาด้วยความเป็นห่วงเนตรสิตางศุ์

ooooooo

ลาภพาเนตรสิตางศุ์ไปที่โรงละคร มันจับเธอไปมัดไว้บนเวที เมื่อเธอฟื้น พยายามร้องขอความช่วยเหลือ

ทันใดนั้นใบหม่อนปรากฏตัวขึ้น เธอรีบบอก

“ใบหม่อนช่วยเนตรด้วยค่ะ ลาภคนขับรถของหมอรุทธ์เขาจะฆ่าเนตร”

ใบหม่อนพยายามจะแก้เชือกท่ีมัดเธอ แต่ทำไม่ได้ บอกว่า

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันช่วยเธอไม่ได้ ฉันไม่มีแรงไม่มีพลังอะไรแล้ว”

ทันใดนั้น ลาภเดินปรบมือมาจากความมืด ชมว่านี่เป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก แต่น่าเสียดายที่ไม่มีคนดู เนตรสิตางศุ์อ้อนวอนลาภอย่าทำอะไรตนเลย ถูกลาภเยาะเย้ยว่า

“ตอนที่ฉันห้ามเธอไม่ให้ยุ่งเรื่องใบหม่อน เธอกลับไม่ฟัง แต่เธอจะมาขอร้องฉันตอนนี้เนี่ยนะ”

เนตรสิตางศุ์สะดุดใจ เธอนึกรู้ทันทีว่าที่แท้ลาภนี่เองที่เขียนจดหมายขู่เธอ มันยังเปิดเผยตัวอย่างสะใจถึงเรื่องต่างๆที่มันเคยทำ ทั้งการพยายามฆ่าน้องออนซ์ และการไล่ฆ่าเธอจนหมอวรวรรธมาช่วยไว้ทัน

“คุณลาภ ทุกอย่างเป็นฝีมือคุณหมด...ทั้งจดหมายขู่ พยายามฆ่าคุณออนซ์...พยายามฆ่าฉัน แล้วก็ฆ่าคุณ

ใบหม่อนด้วย!”

ลาภหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง บอกว่า “ไอ้หมอรุทธ์น่ะมันไม่มีความเก่งกาจอะไรหรอก นอกจากเจ้าชู้ไปวันๆ เทียบอะไรกับฉันไม่ได้”

ลาภเดินไปข้างเวทีหยิบถังน้ำมันออกมาเดินราดไปรอบเวที ใบหม่อนกับเนตรสิตางศุ์ตกใจ ใบหม่อนร้องถาม

“แกจะทำอะไรกับโรงละครฉัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ใบหม่อนพยายามดึงแขนลาภแต่มือทะลุวืดคว้าไม่ได้

“คุณลาภ...อย่าทำแบบนี้เลย มันไม่ดีหรอก มีแต่จะเพิ่มเวรกรรมให้ตัวเองนะ” เนตรสิตางศุ์ใช้น้ำเย็นเข้าลูบ

“เวรกรรมแบบที่ยัยใบหม่อนมันชดใช้อยู่ตอนนี้ใช่ไหม ฮ่าๆๆ ไปเกิดที่ไหนก็ไม่ได้ ติดแหง็กอยู่แต่ที่นี่ เธอก็เหมือนกัน น่ารำคาญที่พูดถึงแต่คนตายไปแล้วอยู่ได้ ตอนเธอพูดถึงใบหม่อน ฉันยังพอทำใจได้ แต่นี่เธอยังจะพูดถึงคุณวาโยอีก คุณวาโยเธอสูงส่งเกินกว่าที่ใครจะเอามาพูดกันเล่นๆ ฉันทนไม่ได้!”

“ใครคือวาโย?” ใบหม่อนถามขึ้น

ลาภฉุกคิดขึ้นได้ หันไปตะคอกถามเนตรสิตางศุ์ว่า

“ทำไมเธอถึงรู้จักคุณวาโย ไอ้หมอรุทธ์ไม่บอกเธอแน่ๆ เพราะมันไม่เคยให้เกียรติคุณวาโยเลย มันไม่อยากให้ใครรู้ด้วยซ้ำว่า มันมีเมีย”

ใบหม่อนฟังแค่นี้ก็เดาได้ว่าใครคือวาโย แต่เนตรสิตางศุ์ก็ยังไม่ตอบ ลาภปราดเข้าไปบีบปากเธอ ยื่นหน้าเข้าไปตะคอก

“ฉันถามว่าทำไมถึงรู้จักคุณวาโย!”

ooooooo

เนตรสิตางศุ์ตกใจบอกว่าตนเห็นวาโย ลาภหัวเราะเยาะถามว่าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงเอาวาโยมาพูดเล่น ประกาศว่า

“คุณวาโยเป็นนางฟ้าของฉัน ใครหน้าไหนก็แตะต้องเธอไม่ได้ทั้งนั้น”

ใบหม่อนบอกเนตรสิตางศุ์ว่าลาภต้องรักวาโยแน่ๆ เนตรสิตางศุ์จึงถามว่า “คุณลาภรักคุณโยเหรอ”

“คำว่ารักยังน้อยเกินไป คุณวาโยเป็นชีวิตของฉัน ฉันเฝ้าขอบคุณพ่อทุกวันที่ทิ้งฉันกับแม่ไป แม่ฉันถึง        ต้องไปทำงานที่บ้านคุณวาโย เราได้พบกัน คุณวาโย       เธอดีกับฉันมาก...ดีกว่าแม่ฉันเสียอีก...”

ลาภเล่าถึงเรื่องในอดีตอย่างด่ำลึกฝังใจว่า “ตั้งแต่เรายังเล็ก จนโตมาด้วยกัน คุณวาโยเป็นคนเดียวที่ทำให้โลกนี้น่าอยู่สำหรับฉัน ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องคุณวาโย เหมือนอย่างที่เธอปกป้องฉันตลอดมา”

ลาภเล่าอย่างภูมิใจที่เขาได้ปกป้องเธอจากความคะนองของวัยรุ่นที่ตามแซวกระทั่งคุกคาม จนพวกมันแตกหนีกันกระเจิง แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บ เมื่อกลับถึงบ้าน วาโยทำแผลให้เขา เธอพูดอย่างภูมิใจว่า

“ต่อไปนี้นะ ถ้าใครมาว่าลาภว่าใจเสาะอีกละก็ โยจะเถียงกลับใจขาดเลย”

เล่าถึงตอนนี้แล้ว ลาภหลับตาพริ้มยกมือแตะที่แผลเป็นหว่างคิ้ว พร่ำพึมพำ

“คุณวาโยครับ ผมรักคุณ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ แล้วสักวันเราจะได้รักกัน” พลันเสียงก็กลับเกรี้ยวกราดเคียดแค้นขึ้นมา “แต่มันไม่มีวันนั้น เพราะไอ้สารเลวนั่นมันมาแย่งคุณโยไป”

เล่าถึงตอนนี้แล้ว ลาภร้องไห้โฮออกมา คร่ำครวญอย่างเจ็บปวดคลุ้มคลั่งว่า

“มันไม่เคยทำอะไรเพื่อคุณ ทำไมคุณโยถึงรักมัน ทำไมไม่รักผม ทำไมๆๆ”

เนตรสิตางศุ์เห็นอาการคลั่งของลาภ เธอกลัวจนร้องไห้ พอลาภหันมาเห็นก็ตวาดให้หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้ เธอกลัวจนหยุดร้องทันที ลาภยิ้มแต่แววตาแข็งกร้าวชมว่า

“เก่งมากสาวน้อย ถ้าคุณโยหยุดร้องไห้ง่ายเหมือนเธอก็คงจะดี เธอเชื่อไหม คุณโยแต่งงานกับไอ้หมอรุทธ์ได้ไม่นาน ผู้ชายที่แสนดีของคุณโยก็ออกลาย มันไม่ได้รักคุณโยคนเดียว มันพาผู้หญิงเข้ามาในบ้าน  โดยไม่สนใจความรู้สึกของคุณโยเลย”

ลาภยังพร่ำถึงความเจ็บปวดคับแค้นว่า ตนอยากฆ่าหมอรุทธ์แต่เขากลับเป็นคนที่วาโยรัก ถ้าฆ่าหมอรุทธ์วาโยก็ต้องเสียใจ ลาภเล่าถึงการตัดสินใจครั้งนั้นว่า

“แต่ฉันก็รักคุณโยมากเกินกว่าจะปล่อยให้เธอต้องจมอยู่กับความเศร้า เธอร้องไห้ทุกวัน คร่ำครวญว่าจะหาทางออกอย่างไร แต่ในที่สุด ฉันก็ช่วยคุณโยได้”

“คุณลาภฆ่าคุณโยเหรอ”

ลาภเล่าหน้าเครียดว่า เวลาที่วาโยทะเลาะกับหมอรุทธ์เธอจะขับรถออกจากบ้านให้ใจเย็นแล้วจึงกลับ วันสุดท้ายที่เธอทะเลาะกับหมอรุทธ์ เขาตัดสินใจว่า “คุณโย...จะไม่ต้องกลับเข้ามาอยู่ในบ้านของชายใจทรามคนนั้นอีกแล้ว!”

กะว่าวาโยออกจากบ้านไปถึงจุดอันตรายบนท้องถนนแล้ว เขาโทร.เข้ามือถือเธอ พอเธอล้วงมือลงในกระเป๋าถือเพื่อหยิบโทรศัพท์ ก็ถูกงูทะเลปล้องดำที่เขาแอบซ่อนไว้กัดที่ง่ามนิ้ว เธอตกใจกรีดร้องสุดเสียง เป็นจังหวะที่รถสิบล้อพุ่งมาและเกิดอุบัติเหตุ รถถูกสิบล้อชนจนไฟลุกไหม้ เผาทั้งรถและคนจนเหลือแต่ซาก!

เนตรสิตางศุ์ถามว่าแล้วทำไมเขาจึงยังอยู่กับ

หมอรุทธ์อีก ลาภบอกว่าถ้าไม่มีหมอรุทธ์ ตนก็ไม่มีปัญญาเลี้ยงสัตว์ทะเลพวกนั้น หมอรุทธ์เองก็ดีแต่ให้อาหาร แต่ไม่รู้จักใช้พวกมันให้เป็นประโยชน์

ส่วนเรื่องที่เธอถามว่าทำไมหน้าใบหม่อนจึงเหมือนวาโย ลาภหัวเราะหึๆ เล่าว่า ใบหม่อนมาหาหมอรุทธ์หลายครั้งเพื่อทำศัลยกรรม หมอรุทธ์เห็นว่าเค้าโครงหน้าเธอเหมือนวาโย จึงทำศัลยกรรมจนหน้าเธอเหมือนวาโย ซึ่งหมอภูมิใจมากกับผลงานนี้

ลาภเอะใจ ถามเนตรสิตางศุ์ว่าทำไมเธอจึงชอบพูดถึงใบหม่อน หรือใบหม่อนยังไม่ตาย เนตรสิตางศุ์ปดว่าตนแค่พูดเล่น มันยิ้มเหี้ยมพูดอย่างมั่นใจว่า

“ฉันอุตส่าห์เลือกพิษที่ร้ายแรงที่สุดเพื่อจบฉากชีวิตของใบหม่อน ยังไงก็ไม่มีทางรอด”

ใบหม่อนแค้นมาก พุ่งผลักลาภด้วยพลังมหาศาลจนกระเด็นไป ไฟแช็กในมือมันตกไฟลุกพร่ึบ เนตรสิตางศุ์ รีบแก้เชือกที่มัดตนอย่างเร็ว พอจะวิ่งหนีก็ถูกลาภเข้ามาชกท้องจนเธอจุกหมดแรง

ooooooo

ปาณัทตรวจความเรียบร้อยของโรงละคร ดูกล้องวงจรปิดมุมต่างๆจากโทรศัพท์มือถือ เจอภาพลาภ กำลังบีบปากเนตรสิตางศุ์อยู่ที่มุมหนึ่ง เขาโทร.บอกณัฐเดชทันที

ทั้งณัฐเดช หมอวรวรรธ ไตรรัตน์ และตำรวจต่างบึ่งรถบ่ายหน้าไปที่โรงละครราวกับเหาะ เมื่อมาเจอกันปาณัทเอากุญแจสำรองไขเข้าไป บอกทุกคนอย่างตึงเครียดว่า “เขาทำร้ายคุณเนตรแล้วกำลังจะเผาโรงละครด้วย”

กรรณาผงะเพราะได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของใบหม่อน เธอวิ่งพรวดเข้าไป ไฟกำลังลุกไหม้ผ้าม่านบนเวที ณัฐเดชตกใจมากตะโกนให้กระจายกำลังค้นหาเนตรสิตางศุ์ แต่ติณห์เสนอให้ช่วยกันดับไฟก่อนดีกว่า ทุกคนจึงหันมาช่วยกันดับไฟ ส่วนลาภยืนอยู่หน้าแผงควบคุมไฟ มันพยายามเลื่อนปุ่มไฟ ไฟบนเวทีสว่าง มีเปลวไฟ ควันไฟลอยวน และพวกณัฐเดชกำลังช่วยกันดับไฟชุลมุน

“สวยงามมาก” ลาภหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เป็นจังหวะที่หมอวรวรรธมาเจอ หมอกระชากลาภไปกระแทกตู้ มือเกี่ยวสร้อยพระที่คอลาภขาด ณัฐเดชวิ่งเข้ามาขอจัดการมันเอง ถามว่าเนตรสิตางศุ์อยู่ไหน มันไม่บอก

ใบหม่อนพุ่งทะลุกำแพงเข้ามาบีบคอลาภ คนอื่นไม่รู้แต่ณัฐเดชเห็นอาการของลาภแล้วเดาออก บอกใบหม่อนให้หยุดเพราะถ้าลาภตายเราจะหาเนตรสิตางศุ์ไม่เจอ หลังจากหลายคนช่วยกันเกลี้ยกล่อม ใบหม่อนจึงยอมคลายมือจากคอลาภ แต่พอถามว่าเนตรสิตางศุ์อยู่ไหน ใบหม่อนเองก็ไม่รู้

ที่แท้เนตรสิตางศุ์ถูกเอาไปมัดไว้ห้องใต้เวที มีงูทะเลปล้องดำใส่โถแขวนไว้เหนือหัว ตั้งเวลาปล่อยงูลงมากัดเธอไว้ และนาฬิกาจับเวลากำลังเดินถอยหลังไปทุกที!

เนตรสิตางศุ์รู้ว่าบนเวทีกำลังค้นหาตน เธอพยายามใช้เท้าถีบพื้นให้เกิดเสียงดัง หมอวรวรรธได้ยินร้องบอกเพื่อนๆแล้ววิ่งลงไป เจอโถใส่งูที่แขวนไว้ห้อยลงมา น้ำไหลออกมารดตัวเนตรสิตางศุ์แล้วงูก็หลุดลงมาตรงตัวเธอพอดี

หมอวรวรรธโถมเข้ากอดเธอไว้ทำให้ถูกงูฉกที่หลัง พวกณัฐเดชวิ่งกรูเข้ามา แต่งูก็เลื้อยหนีไปแล้ว

ตำรวจสองคนเห็นลาภวิ่งเข้าไปจะจับ ถูกลาภใช้ศอกกระทุ้งแล้วเตะซ้ำก่อนวิ่งหนีไป มันสะดุดบางอย่างล้มลงหัวฟาดพื้น เลยถูกงูทะเลปล้องดำที่เลื้อยหนีมาฉกเข้าที่คออย่างจัง มันกระตุกเต็มแรง ตาเหลือกตายคาที่

ooooooo

หมอวรวรรธถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที เนตรสิตางศุ์เฝ้าอยู่ตลอดเวลา พร่ำบอกเขาให้ทำใจดีๆไว้ เข้มแข็งเหมือนอย่างที่เขาเคยสอนตน หมอปรือตายิ้มให้เธออย่างอ่อนแรง

การที่หมอเอาชีวิตเข้าปกป้องเนตรสิตางศุ์ ทำให้ทุกคนเห็นถึงความรักที่หมอมีต่อเธอ แม้แต่ณัฐเดชเองก็สะเทือนใจ ยิ่งเมื่อเห็นเนตรสิตางศุ์ร้องไห้เป็นห่วงหมอจนเป็นลม ก็ยิ่งเห็นถึงความรักที่ทั้งสองมีต่อกัน

หมอวรวรรธอาการดีขึ้นแล้ว และเนตรสิตางศุ์ก็ฟื้นจากเป็นลมแล้ว เมื่อพยาบาลเข็นเตียงหมอวรวรรธออกมา เนตรสิตางศุ์โผเข้าไปกอดเขาไว้ด้วยความดีใจ ทุกคนมองอย่างปีติ มีแต่ณัฐเดชที่แม้จะยอมรับความรักของทั้งสองแต่ก็ยังทำใจไม่ได้สนิท จึงได้แต่ยืนมองนิ่งๆ
ก๊องสาระแนไปรู้เบื้องลึกมา เล่าให้ทุกคนฟังอย่างภูมิใจว่า

“โชคดีที่โรงพยาบาลเพิ่งขอเซรุ่มแก้พิษงูทะเลมาจากโรงพยาบาลอื่น เพราะจะเอามาฉีดให้หมอรุทธ์”

“ไอ้วรรธกับหมอรุทธ์ก็เลยรอดด้วยกันทั้งคู่” ณัฐเดชสีหน้าแจ่มใสขึ้น เอามือตบบ่าหมอวรวรรธพูดจริงใจ “ขอบใจ มากที่ช่วยเนตร แล้วก็ขอบใจที่ไม่ทิ้งเนตรไป และนายต้องสัญญาต่อหน้าฉันและเพื่อนๆของเนตรว่า ต่อจากนี้ไปนายจะรักเนตร นายจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนมาทำให้เนตรเสียใจ จะไม่ทำให้เนตรร้องไห้ ตามใจเนตร ดูแลเนตรอย่างดีและจะไม่ทิ้งเนตรไป นายมีโอกาสสัญญาภายในสามวินาที 1...2...”

“สัญญาครับ ผมจะรักเนตรคนเดียวตลอดไป” หมอวรวรรธรีบคว้ามือไปสัญญาแทบไม่ทัน เพื่อนๆพากันเฮดีใจ เนตรเขิน เธอโผเข้ากอดณัฐเดช ขอบคุณพี่ชายน้ำตาคลอ ณัฐเดชกอดน้องสาวไว้ด้วยความรัก

ooooooo

ปาณัทจุดธูปปักในกระถางหน้ารูปใบหม่อน ขอให้วิญญาณเธอไปสู่สุคติในภพภูมิที่ดี หากชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้มาเจอกัน รักกันและได้แต่งงานอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า อย่าได้มีวิบากกรรมมาพรากให้ต้องจากกันเร็วเหมือนชาตินี้เลย

หลังจากนั้น เขาได้มอบเช็คเงินสดห้าแสนบาทแก่เนตรสิตางศุ์ เธอติงว่าให้เยอะจัง ปาณัทบอกว่าพวกเธอต้องเสี่ยงชีวิตกันขนาดนี้ ตนก็ต้องให้เท่านี้ ขืนตอบแทนไม่สมควรใบหม่อนอาจโกรธตนได้ เนตรสิตางศุ์ขอบคุณและรับเช็คไว้

ละครเริ่มจะแสดงแล้ว แต่น้องออนซ์ยังร้องเพลงผิดๆเพี้ยนๆแก้ไขไม่ได้สักที ทั้งลูกข่าง แองเจโล่ และมาริโอ้ ต่างบ่นคิดถึงใบหม่อนที่ทำงานอย่างมืออาชีพจนมีแฟนคลับมากมาย

ใบหม่อนตัดสินใจเข้าสิงน้องออนซ์เล่นละครเวทีเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อช่วยน้องออนซ์ เมื่อเข้าสิงร่างน้องออนซ์แล้ว น้ำเสียงและลีลาจึงกลายเป็นใบหม่อน หลายคนเอะใจแต่ก็ไม่ติดใจ ต่างรีบเตรียมการแสดงเพราะได้เวลาแล้ว

ระหว่าง 5 สาวเข้าไปนั่งชมละคร เนตรสิตางศุ์เอาเช็ค 5 แสนออกมาให้เพื่อนๆดู กรรณาดีใจที่บริษัทรอดแล้ว ญาณินติงว่า นี่เป็นค่าจ้างติดต่อกับวิญญาณ ไม่ใช่งานออกแบบที่พวกเราอยากทำ

“โอ๊ย...ไม่ต้องคิดมากหรอกน่าเจ๊ จนป่านนี้แล้ว ยอมรับความจริงเถอะว่าอาชีพหมอผีของเราเนี่ยมันเวิร์กจริงๆ” กรรัมภาขัดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

ละครเริ่มแล้ว เป็นฉากแต่งงานของลูกสาวนายหัวใหญ่ของอาณาจักรกลางทะเลแห่งหนึ่ง ฉากที่สวยงามคลอด้วยเสียงเพลงบรรยายวิถีชีวิตแห่งท้องทะเลและงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่

ใบหม่อนในร่างของน้องออนซ์แสดงเป็นเจ้าสาว เธอสวย หวาน แต่เศร้า นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

เนตรสิตางศุ์เห็นเป็นใบหม่อน แต่เพื่อนๆยังเห็นเป็นน้องออนซ์ ครั้นทุกคนจับมือเนตรสิตางศุ์ต่อๆกันจึงเห็นเหมือนกันว่า เจ้าสาวที่นั่งอยู่บนเวทีนั้นคือใบหม่อนจริงๆ!

ครู่หนึ่งแม่เจ้าสาวเข้ามาเตือนลูกให้เปลี่ยนชุดเพราะได้เวลาแล้ว สาวใช้ถือชุดเจ้าสาวเข้ามา เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จ เจ้าสาวหมุนตัวหันมาทางหน้าเวที เสียงปรบมือกราวกึกก้องยาวนานด้วยความชื่นชมความงามสง่าของเจ้าสาว

“ใบหม่อน...ฉันคิดถึงเธอ...” ปาณัทพึมพำน้ำตาซึม...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 18:09 น.