ในรอยรัก
ตอนที่ 18
ทะเลาะกันแล้วต่างก็มาเสียใจ ม่านมัสลินนอนก่ายหน้าผากนึกถึงคำพูดของเกวลินที่ว่าตนดูถูกเธอ และโทษว่า ตนต่างหากที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ที่คิมต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะตน ตนต่างหากที่เป็นตัวซวย
กานนมาหาม่านมัสลินที่บ้าน พัดขึ้นมาตาม “คุณมัสขา คุณกานนมา”
“มาทำไม คนกำลังหงุดหงิด ไปบอกเขาว่า ฉันนอนหลับ ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น”
“จะดีหรือคะ”
“ดี ไปบอกตามนี้เลย” ม่านมัสลินล้มตัวลงนอน
พัดเดินหน้าเจี๋ยมเจี้ยมกลับมารายงานกานนตามที่ม่านมัสลินสั่ง กานนรู้ทัน
“งั้นขึ้นไปบอกว่า ถ้าไม่ตื่น ฉันจะขึ้นไปปลุกเอง”
พัดกับแป้นสะดุ้งพร้อมกัน ถามจะดีหรือ กานนย้ำว่าดีและทำจริงด้วย พัดรีบกลับขึ้นไป
“อะไรอีกล่ะ” ม่านมัสลินหงุดหงิดเมื่อพัดกลับเข้ามา
“คุณกานนบอกว่า ถ้าคุณมัสไม่ลงไป จะขึ้นมาปลุกเองค่ะ”
“กล้าเรอะ”
“ดูจากท่าทางแล้วคงจะกล้าค่ะ”
ม่านมัสลินเม้มปากอย่างโกรธๆเธอจำต้องลงมาหากานนที่ห้องรับแขก และถามเขา
“ขอโทษ คุณใหญ่มาจากไหน ฉันหงุดหงิด ฉันเพลีย ฉันจะนอนรู้เอาไว้ด้วย”
“ผมรู้ว่าคุณหงุดหงิดเรื่องอะไร”
“พี่เก๋ฟ้องฝากคุณดุสิตมาล่ะสิ”
“พวกคุณเป็นเพื่อนรักกัน ไม่จำเป็นต้องโกรธกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง”
“อ๋อ มันเป็นเรื่องเลย เรื่องใหญ่ด้วย พี่เก๋พาไอ้ฆาตกรนั่นไปเยี่ยมคุณคิม”
“คุณคิมของคุณไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ เราคอยดูแลไว้อย่างดี”
“ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น”
“คุณต้องหัดไว้ใจคนอื่นบ้าง” กานนเตือน
“ไม่ คิมเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน ฉันเป็นหนี้ชีวิตเขา”
“คุณเป็นหนี้บุญคุณเขา ไม่ใช่หนี้ชีวิต คุณตอบแทนบุญคุณเขาได้ แต่ไม่ใช่อุทิศทั้งชีวิตให้เขา แล้วผมก็คิดว่า คนอย่างคิมไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนหรอก”
ม่านมัสลินนิ่งไปสักพัก ถอนใจสบตาเขาก่อนจะถาม “แล้วคุณมาที่นี่ทำไม ถ้าหากคิดว่าจะมาปลอบใจฉันละก็ ขอบอกว่าฉันไม่เป็นไร ยิ่งกว่านี้ฉันก็เคยโดนมาแล้ว”
“รู้แล้วว่าคุณน่ะเก่ง” กานนประชด
“ฉันคงเป็นตัวซวยอย่างที่พี่เก๋ว่าจริงๆฉันเข้าใกล้ใคร เขาถึงเดือดร้อนไปหมด” ม่านมัสลินเสียงเครือด้วยความอัดอั้น
“ไม่เอาน่า ผมไม่เห็นจะเดือดร้อนเลย” กานนปลอบ
“ทำไมจะไม่เดือดร้อน คุณต้องเลิกกับแฟน ทุกคนเดือดร้อนวุ่นวายกันไปหมด” ม่านมัสลินร้องไห้ออกมาจนตัวสั่น
“ผมไม่ได้โทษคุณ คนเราถ้าไม่ใช่เนื้อคู่มันก็ต้องเลิกจนได้” กานนโอบปลอบโยกตัวไปมาราวกับกล่อมเด็ก
ooooooo
วันต่อมา เตชแวะมาดูบัวบงกชที่ห้องทำงาน อดไม่ได้ที่จะต่อว่า ว่าเอาแต่ห่วงลูกแฟนเก่าจนไม่สนใจว่าลูกสาวตัวเองหน้าตาบอบช้ำ ช่วยหันมาดูลูกบ้าง บัวบงกชย้อนถามแล้วเขาล่ะ
“ทำไม ผมเป็นยังไง”
“คุณกลับไปควงแม่ของมัสลิน” เตชชะงัก บัวบงกชรีบพูดต่อ “ลำพังฉันน่ะ ไม่เป็นไรหรอก เพราะไม่ได้รักใคร่ใยดีคุณ แต่ลูกเดียร์ล่ะ แกจะคิดยังไง”
“เราก็แค่เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวเท่านั้น”
“นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่มัสลิน คุณว่าฉันแต่คุณก็ทำซะเอง”
“ผมทำเพราะมันสะใจดี คุณเป็นแฟนเก่าผัวเขา เขาเป็นแฟนเก่าผัวคุณ อีนุงตุงนังพิลึก”
บัวบงกชว่าไร้สาระ ให้เขากลับไป ตนจะทำงาน เตชเดินหน้าตาหงุดหงิดออกมา สวนกับเขา ม่านมัสลินที่ถือกระเช้าของฝากเข้ามา เตชแขวะว่ามาส่งของอภินันทนาการกันถึงที่ ม่านมัสลินไม่อยากโต้เถียงจะเดินต่อ เตชตวาดถามว่ามีความสุขนักหรือที่ได้ทำให้ครอบเขาแตกแยก ม่านมัสลินหันขวับมาย้อนถามว่าใครกันแน่ที่ทำ เตชเข่นเขี้ยวด้วยความโกรธ...
ม่านมัสลินเคาะประตูห้อง เสียงบัวบงกชหงุดหงิด ยังหาเรื่องตนไม่พออีกหรือ ม่านมัสลินจึงบอกว่าตนเอง บัวบงกชเงยหน้ามองเปลี่ยนสีหน้าดีใจ เข้ามาต้อนรับ
“มัสมาขอบคุณที่ช่วยวันนั้น พอดีติดงานแล้วคุณยายก็ไม่สบาย เลยมาเอาวันนี้”
“ไม่ป็นไร ขอบใจมากนะหนู ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาเลย ฉันยินดีและเต็มใจที่สุด”
บัวบงกชชวนทานของว่างด้วยกัน แต่ม่านมัสลินปฏิเสธและขอตัวกลับ บัวบงกชเดินมาส่งถึงรถ เตชเห็นแล้วยิ่งเจ็บใจ...เตชเรียกจิรดาออกมาฟังเขาบ่นอีก จิรดาจึงว่าเขาคิดมากไปเองไม่ยอมเชื่อว่าม่านมัสลินเป็นลูกตน เตชบอกให้หยุดพูด แต่จิรดาพูดแทงใจว่า
“คุณคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่อง ลูกใครหว่า อยู่นั่นแหละ คิดอย่างอื่นบ้างสิ เช่นวันนี้เราจะไปเที่ยวที่ไหนดี เอ๊ะ หรือว่าจะไปต่างประเทศเลย”
เตชยอมรับว่า ต่อให้หนีออกนอกโลกเขาก็หนีใจตัวเองไม่ได้จิรดาเข้าใจให้กลับไปเผชิญหน้ากับปัญหา...จิรดารู้ดีว่าความทุกข์ใจแบบนี้เป็นอย่างไร เธอรู้สึกสบายใจขึ้นที่เตชได้รู้ซึ้งบ้าง แต่อดไม่ได้ที่จะโทร.ไปแหย่บัวบงกชว่าสามีมาทานข้าวกับตน บัวบงกชหงุดหงิด
“รุ่นนี้ไม่มีหึงแล้ว เพียงแต่เห็นใจมัสลินว่าจะรู้สึกยังไง ที่มีข่าวแม่ตัวเองกับสามีชาวบ้านเขาบ่อยๆ หมดธุระแล้วใช่มั้ย ฉันต้องทำงาน เวลาเป็นของมีค่า ไม่สมควรจะเอาไปหายใจทิ้งไปวันๆ มันไร้สาระ” บัวบงกชวางสาย...จิรดายิ้มเยาะรู้แล้วว่าบัวบงกชก็มีใจให้เตชเหมือนกัน
ooooooo
ความดีของม่านมัสลิน ทำให้อุษยาเริ่มใจอ่อน จิรดาเองก็ทำร้ายจิตใจลูกอีกไม่ไหว มธุรินโดนพินสุดาปล่อยคลิปทำลายชื่อเสียง ม่านมัสลิน กุเทพยื่นมือเข้ามาช่วย มธุรินจึงยอมรับในตัวทั้งสองคน...ศักดาส่งคนมากำจัดคิมอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ พินสุดากลัวความผิด แล่นมาต่อว่าศิธา ศิธาโกรธมีปากเสียงกัน ศิลาชักปืนออกมา
พีระพลตกใจเข้าไปแย่งปืนไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่
ปืนเกิดลั่นโดนพินสุดาล้มลง ทั้งสองตกใจ พีระพลรีบพาพี่สาวส่งโรงพยาบาล สุดท้ายพินสุดาเป็นอัมพาตครึ่งตัว พีระพลถูกตำรวจจับ ศิธาหนีหัวซุกหัวซุน
ม่านมัสลินโทร.คุยกับแม็กกี้ ปรึกษาว่าจะจัดการกับศิธาอย่างไรดี แม็กกี้ยืนยันจะจัดการเอง เกวลินตาสว่าง ขอโทษทั้งม่านมัสลินและดุสิต...ศัดดาโกรธที่ทุกอย่างพังเพราะม่านมัสลินจึงให้คนไปจับตัวเธอมา บัวบงกชรู้เรื่อง ตกใจมากพลั้งปากบอกความจริงเตชว่าม่านมัสลินเป็นลูกตนกับเขาให้ไปช่วยลูก เตชไม่อยากเชื่อ จิรดาเองก็ร้อนใจยืนยันกับเตชว่าตนโง่เองที่เข้าใจผิด
แม็กกี้กลับมาเมืองไทย เพื่อวางแผนจับตัวศิธาไปต่อรองกับศักดา ศิธาถูกซ้อมจนสะบักสะบอม ศักดาเห็นสภาพลูกชายแล้วยอมยกมือไหว้ขอชีวิตลูก ศิธารู้สึกผิด ยิ่งเห็นพ่อยอมทำขนาดนี้ จึงรู้ว่าพ่อรักตนมาก ศักดาขอแลกตัวศิธากับม่านมัสลิน
กานนกับเตชพาม่านมัสลินซึ่งถูกทำร้ายจนสลบ กลับมาพักฟื้นที่บ้านบัวบงกช เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา บัวบงกชเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง ม่านมัสลินทำใจไม่ได้ กลับไปหาจิรดา จิรดาซึ้ง
ใจที่ลูกยังรักตน พอหายดี ม่านมัสลินก็หลบไปพักใจที่ชายทะเล และอยากจะเปิดโอกาสให้กานนคืนดีกับมธุริน แต่กานนเปิดใจกับมธุรินว่าตนไม่อาจรักเธอได้ เพราะตนรักเธอเหมือนน้องสาวมาแต่แรก กานนตามม่านมัสลินไปที่บ้านพักชายทะเล ม่าน–มัสลินไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อีก จึงยอมมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับกานน แต่ก็รู้ว่าผิดเพราะตนมีพันธะกับคิมอยู่ จึงทิ้งจดหมายลาไว้ แล้วหนีจากไป กานนเสียใจมาก
ม่านมัสลินตามแม็กกี้กลับไปดูแลคิมที่ฮ่องกง จนเขาฟื้นตัวได้ดี แต่คิมยังจำเธอไม่ได้ ม่านมัสลินสบายใจขึ้นเพราะตนก็ไม่สามารถรักใครได้อีกเช่นกัน นอกจากกานน...วันเวลาผ่านไป คิมเริ่มสานสัมพันธ์กับพยาบาลชาวฮ่องกง ม่านมัสลินจึงเดินทางออกจากฮ่องกง คิมเศร้าใจเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับม่านมัสลินเลย แต่เขาไม่อาจทนอยู่กับเธอเพียงเพราะความรับผิดชอบได้
สี่ปีผ่านไป...กุเทพตั้งใจทำงานที่บริษัทและได้สนิทสนมกับมธุรินอย่างคนรู้ใจกัน ขณะที่กานนทำงานออกต่างประเทศบ่อยๆ หวังจะตามหาม่านมัสลินไปด้วย แต่เขาไม่เคยได้รับข่าวเธอเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง กลางสวนสาธารณะในนิวยอร์ก กานนพบเด็กชายคนหนึ่ง ทำหมวกปลิวมาตกที่เขา แกวิ่งมาขอคืน กานนรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้มาก เขาหยอกล้อกับเด็กจนแม่เด็กตามมาเรียก เขาแทบช็อก เพราะแม่เด็กคือม่านมัสลิน
เด็กชายคนนั้นชื่อ อานนท์ ม่านมัสลินยอมรับว่าอานนท์เป็นลูกของกานน ทั้งสองต่างขอโทษกันและกัน และสัญญากันว่า จะไม่ยอมให้อะไรมาพรากเราจากกันอีกตลอดไป
ooooooo
-อวสาน-
