เส้นตายสลายโสด
ตอนที่ 7
ดินยังคงไกวชิงช้าให้น้ำฟ้าอย่างเงียบๆ น้ำฟ้าพยายามทำตัวร่าเริง ถ้าดินมีอะไรให้เธอช่วยเรื่องเฟซขอให้บอก ดินฟังแล้วยิ่งเจ็บปวดหัวใจ บอกปัดความหวังดีของเธอ
“ถึงนายจะกวนประสาทฉันจนบางทีฉันก็นึกเกลียดนายมาก แต่ลึกๆแล้วฉันก็คิดว่านายคือเพื่อนของฉัน นายเคยช่วยฉัน...ฉันก็จะช่วยนาย”
ทันใดนั้น ดินรวบตัวน้ำฟ้ามากอดไว้แน่น ราวกับจะเป็นการสั่งลาครั้งสุดท้าย น้ำฟ้ารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงของตัวเอง อ่อนไหวไปกับสัมผัสอันอบอุ่นของเขา ถามเสียงเบาหวิวว่าเขาคิดจะทำอะไร
“แสดงความยินดีกับคุณไง...จากเพื่อน” ดินยังคงมีทิฐิไม่ยอมเผยความในใจ น้ำฟ้าผิดหวังมาก รีบดึงตัวออกห่าง ดินไกวชิงช้าต่อไม่พูดอะไรอีก น้ำฟ้าหวั่นไหวเกินจะทนอยู่ต่อไปได้ จับมือดินที่ไกวชิงช้าไว้
“พอเถอะ นายไม่ต้องไกวชิงช้าให้ฉันอีกต่อไปแล้ว ล่ะ...ต่อไปคนที่จะมานั่งตรงนี้ก็จะไม่ใช่ฉัน และคนที่จะมาไกวชิงช้าให้ฉันก็จะไม่ใช่นาย”
ดินค่อยๆคลายมือออกจากมือของน้ำฟ้า “ดึกแล้ว...คุณก็ควรจะกลับบ้านได้แล้วนะ”
“อือ...ไม่ต้องไปส่งนะ รถจอดอยู่แค่นี้เอง นายรีบกลับไปเถอะ” น้ำฟ้าพูดจบรีบเดินหนี กลัวดินจะเห็นน้ำตาที่กำลังไหลริน ดินมองตามผู้หญิงที่เขาหลงรักเดินจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลายไม่ต่างจากเธอ
ooooooo
เช้าวันใหม่ น้ำฟ้ามาถึงออฟฟิศด้วยมาดร่าเริง สดใสสวยบาดใจพยายามทิ้งเรื่องเมื่อคืนไว้เบื้องหลัง ต้นเดินถืออุปกรณ์ทำงานมาเห็นมาดสวยใสของน้ำฟ้าถึงกับหยุดกึก อ้าปากค้าง กอหญ้าเดินตามมาข้างหลังไม่ทันระวังชนต้นโครม ฮันนี่กับมิ้นท์เห็นท่าทางของน้ำฟ้าแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้เดินหนีกลับห้องทำงาน
น้ำฟ้าก้าวฉับๆเข้ามาหาต้น จับปากเขาให้ปิดเหมือนเดิม แล้วยื่นถุงใส่อาหารเช้าให้ ต้นดีใจมาก ยิ้มปากฉีกเกือบถึงรูหู น้ำฟ้ากวาดตามองไปรอบๆไม่เห็นดิน จะถามตรงๆก็กลัวเสียฟอร์ม เลยยกเรื่องงานขึ้นมาอ้าง
“เดี๋ยวเรามาคุยรูปแบบงานลูกค้ากันหน่อยไหม...เอ๊ะ... นายดินไปไหนเนี่ย กอหญ้า”
“ไปกับคุณเฟซแต่เช้าแล้วค่ะ เดี๋ยวคงจะมาถึงออฟฟิศแล้วล่ะ”
น้ำฟ้าลืมตัว อ้าปากจะถามว่าไปไหน ดีที่ยั้งไว้ทัน รีบเปลี่ยนเรื่องพูด ชวนทุกคนมากินอาหารเช้าที่เธอซื้อมาฝากด้วยกัน แล้วเดินนำบีบีไปที่ห้องพักผ่อนของพนักงาน ขณะที่ต้นลากกอหญ้าหลบไปอีกมุมหนึ่ง ดีใจมากคิดว่าแผนของกอหญ้าได้ผล ในที่สุดน้ำฟ้าก็สนใจเขาจนได้ ต้นอยากจะเลี้ยงขอบคุณกอหญ้าที่ช่วยเป็นแม่สื่อให้ แต่เธอขอผัดไปก่อนเย็นนี้ไม่ว่าง แล้วเตือนต้นห้ามไปพูดอะไรกับน้ำฟ้าเด็ดขาด ต้นงงทำไมถึงห้ามพูด
“ยิ่งเราเฉย ผู้หญิงยิ่งอยากเข้าหา เคยดูหรือเปล่า เจ้าชายเย็นชาน่ะ หญิงกรี๊ดสลบทั่วบ้านทั่วเมือง นายต้องทำไม่รู้ไม่ชี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เข้าใจไหม” กอหญ้าเห็นต้นพยักหน้ารับคำ แอบยิ้มเจ้าเล่ห์...
ขณะน้ำฟ้ากำลังอร่อยกับมื้อเช้า คุณวีส่งแมสเสจเข้ามาหา เธอเห็นฮันนี่ยืนชงกาแฟอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องพักผ่อน จงใจอ่านแมสเสจให้บีบีฟังเสียงดังฟังชัดเพื่อยั่วฮันนี่
“ข้อความจากคุณวี...เป็นกำลังใจให้นะครับคนเก่ง...กรี๊ดอ่ะ”
“ใจถึงใจกันตลอดเวลาแบบนี้ เอ๊ะๆๆๆๆ เขาเรียกว่าอะไรนะฟ้า” บีบีลอยหน้ายั่วฮันนี่
“เขาก็เรียกว่า...หวานจนน้ำตาลเรียกพี่นะสิบีบี”
สองสาวเพื่อนซี้หัวเราะกันคิกคัก ฮันนี่เจ็บแค้นใจอกแทบแตกตาย เดินเชิดออกไป ทั้งคู่ยิ่งหัวเราะชอบใจ จังหวะนั้น ดินถือช่อดอกไม้สวยเข้ามาในห้อง น้ำฟ้ายังงอนที่เขาหายไปกับเฟซแต่เช้า สะบัดหน้าเมินไม่มอง
“มีคนส่งดอกไม้ให้คุณฟ้า...จากคุณวี”
น้ำฟ้าทำหน้าตื่นเต้นดีใจจนเว่อร์ ปราดเข้าไปรับช่อดอกไม้จากดิน กระโดดโลดเต้นตั้งใจยั่วเขา ดินสงสัยน้ำฟ้าเห็นดอกไม้แบบนี้สวยตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำฟ้าแหวใส่ดินทันทีจะชื่นชอบชื่นชมตอนไหนก็เรื่องของเธอ
“หงุดหงิดอะไรเนี่ย แฟนอุตส่าห์ส่งดอกไม้มาให้รับอรุณ อารมณ์ดีๆหน่อยสิคุณ” ดินแซว น้ำฟ้าหน้าหงิกใส่ ก่อนจะเดินสะบัดหน้าจากไป บีบีงง เมื่อครู่ยังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ
จากนั้น น้ำฟ้าถือช่อดอกไม้ที่คุณวีให้มายังโต๊ะทำงานตัวเอง เล็งอยู่นานไม่รู้จะวางช่อดอกไม้ไว้ตรงไหนดีที่ตัวเองจะได้เห็นชัดๆ ดินเห็นหญิงสาววุ่นวายกับดอกไม้ช่อนั้น เบือนหน้าหนีไม่อยากเห็นภาพบาดตา ต้นยืนมองน้ำฟ้าอยู่ที่มุมหนึ่งอย่างปวดหัวใจ กอหญ้ารู้งานปราดเข้ามากระซิบต้น
“เจ๊เขาจงใจทำให้นายเห็น นายจะได้หึง”
“แล้วฉันควรทำไง”
“นายต้องไม่แสดงอาการใดๆไม่งั้นผู้หญิงจะคิดว่านายคือลูกไก่ในกำมือ”
ต้นพาซื่อเชื่อคำแนะนำของกอหญ้าสนิทใจ กลับทำงานของตัวเองต่อ ดินเห็นน้ำฟ้าบ้าบอกับช่อดอกไม้ไม่เลิกชักทนไม่ไหวเดินเข้ามาแขวะ น้ำฟ้าไม่พอใจ คว้าดินสอบนโต๊ะปาถูกหัวดินพอดิบพอดี ดินปากลับบ้างน้ำฟ้ายัวะจะเอาเรื่อง แต่เฟซเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เธอกลับไปสนใจช่อดอกไม้ต่อ ฮันนี่เห็นดินพาเฟซเดินผ่านหน้าห้องทำงานของเธอออกไปหน้าออฟฟิศ รีบกระชากแขนมิ้นท์ตามไปทันที...
ครู่ต่อมา ดินเดินมาส่งเฟซที่รถ ขอบคุณเธอที่เอากระเป๋าใส่เงินของเขาที่ลืมทิ้งไว้มาคืน
“เฟซสิคะต้องขอบคุณคุณที่ยอมไปเป็นเพื่อนเฟซ ทั้งๆที่มันเช้ามาก...ไปนะคะ แล้วเจอกันเย็นนี้ค่ะ”
“ครับ...เจอกันเย็นนี้” ดินยืนส่งเฟซจนลับสายตา แล้วจึงกลับเข้าออฟฟิศ ฮันนี่ค่อยๆโผล่หัวออกจากที่ซ่อน มองตามดินแค้นใจมาก ทั้งจิกทั้งทึ้งมิ้นท์อย่างลืมตัว มิ้นท์เจ็บมากร้องลั่น บีบีโผล่มาด้านหลังสองสาวตัวแสบ ตะคอกถามมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ทั้งคู่สะดุ้งโหยง มิ้นท์ปากไวตอบไม่ทันคิด
“มาสอดแนมเรื่องชาวบ้านค่ะ”
ฮันนี่รีบตะปบปากมิ้นท์ไว้ แต่งเรื่องว่ากำลังจะไปหาลูกค้า แล้วลากมิ้นท์ถูลู่ถูกังออกไป บีบีไม่ได้สนใจสองสาวอีก แต่พอนึกถึงเรื่องที่แอบได้ยินดินกับเฟซคุยกันแล้วทำหน้าจะร้องไห้
ooooooo
บีบีอุตส่าห์ข่มความช้ำใจเรื่องดินกับเฟซไว้ได้ตั้งนาน ระหว่างจะไปกินมื้อเที่ยงกับน้ำฟ้า เธอเกิดบ่อน้ำตาแตกขึ้นมาดื้อๆ น้ำฟ้าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น บีบีแอบได้ยินมาว่า เมื่อเช้าดินกับเฟซนัดกันไปใส่บาตรปล่อยนกปล่อยปลา เพราะวันนี้เป็นวันเกิดเฟซ เท่านั้นยังไม่พอ เย็นนี้ทั้งคู่ยังจะนัดเจอกันอีก
น้ำฟ้าตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ แนะให้ถอนตัวถอนใจจากดินได้แล้ว เธอไม่มีทางสู้อะไรเฟซได้ แถมยังมียัยฮันนี่ตัวแสบคอยจ้องจะงาบดินอยู่ทุกวันอีกคน บีบีไม่ยอมแพ้ เส้นทางรักแท้ย่อมมีอุปสรรคและเธอจะฝ่าฟันไปให้ได้ น้ำฟ้าทักท้วง รักแท้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร ถ้าอีกคนหนึ่งไม่เล่นด้วย บีบีถึงกับอึ้งที่เพื่อนพูดแทงใจดำ
“เสียเวลาชีวิตเปล่าๆ ยังไงฉันก็เชื่อว่ายังมีผู้ชายอื่นที่เหมาะสมกับแกรอแกอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งบนโลกนี้”
สิ้นเสียงน้ำฟ้า ธีรเทพโผล่พรวดเข้ามาทักทาย บีบียังโกรธธีรเทพเรื่องวันก่อนไม่หาย ไม่อยากพูดด้วย จูงมือน้ำฟ้าหนีเข้าร้านขายอาหารข้างออฟฟิศ เดินเลยโต๊ะที่ดิน กอหญ้ากับต้นนั่งอยู่ก่อน ไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่งต่างหาก กอหญ้าชวนน้ำฟ้ากับบีบีมานั่งด้วยกัน
“ไม่ล่ะ ไม่สะดวก อีกอย่างเจ๊ก็แค่กินน้ำ เพราะไม่ค่อยหิว อิ่มบุญ” น้ำฟ้าไม่วายแดกดันดิน
“กอหญ้า...สั่งเพิ่มให้พี่อีกชาม วันนี้กินได้เยอะ โลกเป็นสีชมพู” ดินเย้ยกลับ
น้ำฟ้าหมั่นไส้ดินมาก แต่ยังไม่จะโวยใส่ คุณวีเดินเข้ามาในร้านเสียก่อน น้ำฟ้าเปลี่ยนอารมณ์ทันที ถามคุณวีเสียงหวานว่ากินอะไรมาหรือยัง คุณวียังไม่ได้กินอะไร ตั้งใจจะมากินมื้อนี้กับน้ำฟ้า
“แต่คุณฟ้าบอกว่าอิ่ม กินอะไรไม่ลงนี่ ระวังอ้วกนะ” ดินแขวะ
“แต่พอเห็นหน้าคุณวี ทำให้ฟ้าเจริญอาหารขึ้นมาทันทีเลยค่ะ” น้ำฟ้าตั้งหน้าตั้งตาหวานใส่คุณวีเย้ยดินตลอดเวลา จนดิน กอหญ้า ต้น และธีรเทพ แม้แต่บีบีเพื่อนรักของเธอเองยังทนเลี่ยนไม่ไหวพากันลุกหนี...
น้ำฟ้าหวานใส่คุณวีในร้านอาหารไม่พอ พากันมาหวานต่อหน้าออฟฟิศ ดินอดหมั่นไส้น้ำฟ้าไม่ได้ แกล้งทำนิตยสารเล่มหนาในมือหล่นใส่เท้าน้ำฟ้าอย่างจัง
“โทษๆๆๆมือไม้อ่อนแรงไงไม่รู้ รู้สึกคลื่นเหียนวิงเวียน เลี่ยนจะอ้วก” ดินว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาล้อ น้ำฟ้าเคืองจัดหาทางแก้เผ็ดดิน หันไปยิ้มหวานให้คุณวี ขอตัวพาดินไปอ้วกก่อน เธอลังเลอยู่อึดใจ ก่อนจะเขย่งตัวหอมแก้มคุณวีหนึ่งฟอด คุณวีตกใจ ขณะที่ดินถึงกับอึ้ง ธีรเทพเข้ามาเห็นพอดี เดินหน้าจ๋อยหลบไปทันที
“แล้วเจอกันนะคะคุณวี...นายดิน...จะอ้วกเหรอ มาช่วยลูบหลังให้” น้ำฟ้าว่าแล้วทุบหลังดินไม่ยั้ง
ดินปัดมือเธอออกไม่ต้องช่วยแล้วหายแล้ว น้ำฟ้ายิ้มเย้ยดินก่อนจะเดินสะบัดเข้าออฟฟิศ ดินขยับจะตามแต่คุณวีรั้งไว้ มีเรื่องจะขอปรึกษา เขาเห็นดินกับน้ำฟ้าท่าทางจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ดินน่าจะรู้ว่าน้ำฟ้าชอบหรือไม่ชอบอะไรมากกว่าเขาซึ่งเพิ่งรู้จักกับเธอ เขาอยากทำให้เธอมีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ความรักที่จริงใจครับ” ดินตอบโดยไม่ต้องคิด “ต่อให้คุณทำอะไรไม่ถูกใจเธอ แต่ถ้าคุณทำด้วยความรัก ที่จริงใจ มันก็จะทำให้เธอมองข้ามความไม่ถูกใจไปได้...เมื่อคนสองคนรักกันแล้ว อะไรก็ไม่ใช่ปัญหา”
“มีแต่ผมที่สารภาพรักคุณฟ้า...แต่คุณฟ้ายังไม่ยอมรับรักผมครับ” คุณวีเสียงอ่อย...
ด้านธีรเทพรับไม่ได้ที่เห็นน้ำฟ้าหอมแก้มคุณวี ยืนตะโกนระบายความร้าวรานใจอยู่ที่ลานจอดรถข้างออฟฟิศ ยามได้ยินเสียงโวยวายวิ่งเข้ามาถามธีรเทพว่าเป็นอะไรไป
“ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาสนใจ คนอย่างฉันมันไม่มีค่า” ธีรเทพพูดจบเดินคอตกหลบไปอีกทางหนึ่ง
ooooooo
หลังจากส่งคุณวีกลับไปแล้ว ดินเข้าไปเตือนน้ำฟ้าซึ่งนั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องพักผ่อนพนักงานว่า เวลาของเธอเหลือน้อยเต็มที ทำไมยังเล่นตัวไม่บอกรักคุณวีสักที เดี๋ยวเขาก็ถอดใจไปเสียก่อน น้ำฟ้าตกใจดินรู้ได้อย่างไร ดินไม่ตอบ กลับย้อนถามเธอมัวแต่รีรออะไรอยู่ หรือรอตัวเลือกอีกคนหนึ่งเผื่อเจอข้อบกพร่องของคุณวี
“นี่...ฉันไม่หลายใจคบเผื่อเลือกเหมือนนายหรอกนะ”
“ผมคบเผื่อเลือกตรงไหน”
“ก็ทั้งคุณเฟซ ยัยฮันนี่แล้วยังมาให้ความหวังลมๆแล้งๆกับเพื่อนฉันจนไม่ยอมตัดใจจากนาย เผื่อเลือกมั้ย”
“อ้อ...ที่หงุดหงิดใส่ผมตั้งแต่เช้าเพราะโกรธแทนเพื่อนคุณหรือ”
“เออ” น้ำฟ้ายอมรับไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่จริงๆแล้วเธอหงุดหงิดเพราะหึงเขากับเฟซต่างหาก
ดินเตือนเสียงเข้มให้เธออยู่เฉยๆถ้าไม่อยากเสียความเป็นเพื่อนกับเขา น้ำฟ้าไม่ฟังคำเตือน ถ้าเธอจะทำ เขาไม่มีทางห้ามเธอได้ ต่างฝ่ายต่างไม่พอใจซึ่งกันและกันเดินแยกกันไปคนละทาง...
ขณะกอหญ้ากำลังอธิบายแปลนงานลูกค้าให้บีบีกับต้นฟัง แต่ทั้งคู่กลับไม่สนใจ บีบีมัวแต่มองค้อนดิน ส่วนต้นมองตามน้ำฟ้าไม่วางตา กอหญ้าเซ็งสุดๆตำหนิทั้งสองที่ไม่แยกแยะตอนไหนเวลาทำงาน ตอนไหนเวลาส่วนตัว ทำแบบนี้จะพากันตายหมู่เพราะโดนบอสซ่าส์เล่นงาน และยังแช่งทั้งคู่ให้อกหักรักคุด
“ตายๆๆๆมาแช่งกันอย่างนี้ได้ไง กอหญ้า”
“ไม่มีใครตายเพราะอกหักหรอกเจ๊บีบี มีแต่ตายเพราะตกงานไม่มีเงินกินข้าว” กอหญ้ายอกย้อน
ทันใดนั้น แววแม่บ้านประจำออฟฟิศ วิ่งหน้าตื่นเข้ามาแจ้งให้ทุกคนรู้ว่าธีรเทพเป็นอะไรไม่รู้ ปีนขึ้นไปตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่บนต้นไม้ ครู่ต่อมา ดินกับน้ำฟ้า บีบี ต้น และกอหญ้า วิ่งตามแววมายังลานจอดรถด้านหลัง เห็นยามกำลังตะโกนเรียกธีรเทพให้ลงจากต้นไม้ พอซักไปซักมารู้ว่าธีรเทพจะฆ่าตัวตาย ทุกคนเลิกใส่ใจพากันเดินกลับ ธีรเทพตะโกนเรียกทุกคนกลับมาก่อน ตัดพ้อต่อว่าที่ไม่สงสารเห็นใจเขา
“แกเป็นบ้าอะไรวะไอ้ธี...ลงมา เสียเวลาทำงานคนอื่นเขา” ดินเอ็ดเสียงเข้ม
“ชีวิตมันเศร้า รักคนที่เขาไม่รักเรา มันเจ็บ อยากตาย”
น้ำฟ้ารำคาญ ชวนทุกคนกลับไปทำงานต่อ ถ้าธีรเทพอยากตายนักก็ปล่อยให้ตายไป ธีรเทพน้อยใจ ต่อว่าต่อขานน้ำฟ้าเป็นการใหญ่ บีบีทนฟังอยู่นาน เดินไปหยิบก้อนหินก้อนเขื่องปาใส่ธีรเทพ
“เฮ้ย...หยุดนะ ทำอะไรเดี๋ยวฉันก็ตกลงไปหรอก”
“ก็อยากตกลงมาตายไม่ใช่เหรอ” บีบีพูดจบ หาก้อนหินมาขว้างใส่ธีรเทพอีก คราวนี้โดนเต็มหัว เขาถึงกับมึนงงปล่อยมือที่เหนี่ยวกิ่งไม้ หล่นตุ้บลงมานอนแผ่อยู่ที่พื้น...
ไม่นานนัก ธีรเทพฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟารับรองแขกของออฟฟิศโดยมีดินนั่งมองอยู่ข้างๆ น้ำฟ้ากับบีบีเดินผ่านไปผ่านมาไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางเขา ธีรเทพแค้นใจมากที่ไม่มีใครสนใจ ดินต่อว่าธีรเทพทำตัวปัญญาอ่อนแบบนี้ ใครที่ไหนจะมาสนใจ
“ก็ฉันเสียใจ คุณฟ้า...มีแฟนแล้ว หอมแก้มกันแล้วด้วย อีกไม่นานคง...” ธีรเทพเริ่มสะอึกสะอื้น
“ขนาดนี้แล้วตัดใจซะ...คนอย่างแกไม่ใช่ว่าจะไม่มีที่ไป” ดินตบไหล่เพื่อนให้กำลังใจ
ooooooo
ให้บังเอิญเหลือเกิน หลังเลิกงานคุณวีกับน้ำฟ้ามาเที่ยวตลาดนัดที่เดียวกับต้นและบีบี ต้นหวังจะมาเดินดูของคลายเครียดจากเรื่องของน้ำฟ้า กลับเครียดหนักขึ้นเมื่อเหลือบเห็นน้ำฟ้ามาเดินชมตลาดกับคุณวีอยู่อีกด้านหนึ่งไกลๆ ต้นเซ็งมากรีบหลบฉาก บีบีมองน้ำฟ้าเพลิน พอหันมาอีกทีต้นหายไปแล้ว พลันมีเสียงสะอื้นคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง บีบีหันขวับเห็นธีรเทพนั่งดื่มน้ำเคล้าน้ำตาอยู่ ขยับจะหนี แต่ธีรเทพเห็นเสียก่อน
“ยัยบีบีบี้แบน...หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
บีบีไม่หยุด กลับเร่งฝีเท้าหนี ธีรเทพไล่ตามไปติดๆ...
ฝ่ายต้นเดินหนีมาที่อีกมุมหนึ่งของตลาดนัด พยายามโทร.หากอหญ้าซึ่งกำลังจัดแผงขายของกับเพื่อนผู้ชายของเธออยู่ด้านหลังต้นพอดี เสียงจอแจของผู้คนในตลาดนัดทำให้กอหญ้าได้ยินเสียงต้นไม่ถนัด บอกให้เขาพูดดังๆหน่อย ต้นร้อนใจเรื่องน้ำฟ้า ตะโกนใส่มือถือเสียงลั่น
“ได้ยินหรือยัง คอจะแตกแล้ว”
กอหญ้าสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงต้นชัดมาก หันมองตามเสียง ตกใจแทบช็อกเห็นต้นยืนหันหลังอยู่หน้าแผงขายของของเธอเอง เธอรีบมุดใต้ราวแขวนเสื้อผ้า ต้นไม่ได้ยินเสียงกอหญ้าชักหงุดหงิด ตะโกนใส่มือถืออีกครั้ง
“กอหญ้า...ทำไมไม่พูด...ฮัลโหลๆๆ”
กอหญ้าทำเสียงขาดๆหายๆเหมือนสัญญาณมือถือไม่ชัด แล้วรีบวางสาย ต้นเดินหัวเสียออกไป เพื่อนของกอหญ้าเห็นกอหญ้านั่งตัวลีบอยู่ใต้ราวแขวนเสื้อผ้า ก้มลงมาถามเข้าไปทำอะไรในนั้น กอหญ้ากระซิบกับเพื่อนอย่าเพิ่งเอาเสื้อยืดของเธอออกมาแขวน วันนี้เธอยังไม่ขาย เพื่อนไม่ขัดกอหญ้าว่าอย่างไรว่าตามกัน...
ด้านคุณวีเดินผ่านร้านขายสัตว์เลี้ยง เห็นหน้าร้านมีกรงใส่ลูกหมาน่ารักน่าเอ็นดู ชวนน้ำฟ้าแวะดู น้ำฟ้าได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ คุณวีหันมาถามว่าลูกหมาพวกนี้น่ารักไหม
“เอ่อ...ฟ้าไม่ชอบหมาค่ะ...รวมทั้งสัตว์เลี้ยงทุกชนิด แล้วก็...ที่จริงแล้ว ฟ้าไม่ได้ชอบดอกไม้หรอกนะคะ คุณวีไม่ต้องซื้อให้ฟ้าอีกนะคะ...น่าผิดหวังใช่มั้ยคะ”
“ผมจะผิดหวังถ้าคุณฟ้าบอกผมว่า คุณไม่ชอบผู้ชาย”
“บ้า...ฟ้ายังคอนเฟิร์มค่ะว่าชอบและ...รักได้” น้ำฟ้าหัวเราะคิกคัก
“แค่นี้ก็พอแล้วครับ แต่ผม...ขอดูแป๊บหนึ่งได้มั้ยครับ”
น้ำฟ้าเชิญเขาตามสบาย อยากทำอะไรทำได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เธออยากให้เราสองคนเป็นตัวของตัวเอง คุณวีก็ชอบให้เป็นอย่างนั้นเช่นกัน น้ำฟ้าประทับใจในความใจกว้างของเขา จังหวะนั้น น้ำฟ้าได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นหูดังมาจากในร้านขายสัตว์เลี้ยง เธอหันมองตามเสียงเห็นดินกำลังดูลูกหมาอยู่กับเฟซซึ่งท่าทางรักหมาสุดๆ น้ำฟ้าถอนใจเซ็ง ทำไมโลกถึงกลมขนาดนี้
ooooooo
อีกมุมหนึ่งของตลาดนัด ธีรเทพไล่ตามบีบีทันที่หน้าร้านขายของเล่น คว้าแขนของเธอไว้ทวงค่าเสียหายที่ทำให้เขาต้องหัวโน บีบีแกล้งถามว่าหัวโนข้างไหน ธีรเทพพาซื่อชี้ให้ดู บีบีคว้าไม้เบสบอลเด็กเล่นที่วางอยู่หน้าร้านตีหัวอีกข้างหนึ่งของเขาอย่างแรงจนร้องลั่น แล้วควักเงินจ่ายค่าไม้เบสบอลให้คนขาย ก่อนจะชี้ไม้ขู่ธีรเทพ
“ถ้าอยากโนทั้งหัวก็ตามมา”
บีบีเดินหนี โดยมีธีรเทพไล่ตาม อารามรีบร้อนบีบีชนกอหญ้าที่กำลังโบกมือลาเพื่อนใกล้ๆแผงขายของของกอหญ้า บีบีหันขวับเงื้อไม้เบสบอลจะฟาด กอหญ้าร้องห้ามลั่น
“อย่าเจ๊...หนูเอง...เจ๊จะมาฆ่าใครเนี่ย”
“ตาธีรเทพ มันมาที่นี่ด้วย เจ๊หนีมันอยู่ แล้วนี่เจอไอ้ต้นแล้วหรือยัง มันก็มานะ” บีบีกวาดตามองไปรอบๆเห็นต้นเดินอยู่ ตะโกนเรียกให้มาทางนี้ ต้นเข้ามาเห็นกอหญ้าอยู่กับบีบี แปลกใจมาทำอะไรที่นี่ แต่พอหันไปเห็นเพื่อนผู้ชายของกอหญ้าตั้งแผงขายของอยู่ใกล้ๆถึงบางอ้อ กอหญ้ามาช่วยแฟนขายของนี่เอง กอหญ้าปฏิเสธว่าไม่ใช่แฟนต้นพูดมั่วๆ ต้นไม่ได้มั่ว ที่กอหญ้าปากแข็งไม่ยอมรับเพราะกลัวดินจะรู้
“แนะนำให้เจ๊รู้จักหน่อยสิ รับรองไม่บอกคุณดินหรอก” บีบีว่าแล้วลากกอหญ้าไปที่แผงขายของ...
ขณะที่กอหญ้ากำลังพาบีบีกับต้นเลือกชมสินค้าฝีมือเธอเอง ธีรเทพโผล่พรวดเข้ามา บีบีวางไม้เบสบอลไว้บนแผงขายของของกอหญ้า ปราดเข้าไปจะคว้า ธีรเทพรู้ทันตะครุบไม้ท่อนนั้นได้พร้อมกับเธอ สองคนยื้อแย่งไม้เบสบอลกันไปมา จนเสียหลักล้มใส่แผงของกอหญ้าข้าวของกระจาย ผู้คนแถวนั้นตกใจร้องเอะอะ กอหญ้ากับต้นเข้าไปช่วยกันห้ามบีบีกับธีรเทพแต่ไม่สำเร็จ จังหวะนั้นมีเสียงนกหวีดของรปภ.ตลาดนัดดังขึ้น
“สมน้ำหน้า ได้เข้าไปฟัดกันต่อในคุกแน่เจ๊” ต้นเยาะเย้ย
บีบีกับธีรเทพเหลียวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะจูงมือกันวิ่งหนีหน้าตั้ง รปภ.ของตลาดนัดจะวิ่งตาม กอหญ้าเข้าไปขวางหน้าไว้ขอร้องให้ปล่อยพวกนั้นไป แค่คนบ้าทะเลาะกันเธอไม่ติดใจเอาความอะไร รปภ.เห็นเจ้าของแผงค้าไม่เอาความ พากันกลับไป กอหญ้ากับเพื่อนมองข้าวของที่เละไม่มีชิ้นดีอย่างเซ็งๆ...
ขณะท่ีกอหญ้ากำลังกุมขมับที่ข้าวของของเธอกับเพื่อนพังยับอยู่ที่มุมหนึ่งของตลาดนัด ดินซึ่งอยู่ที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง ตัดสินใจซื้อลูกหมาให้เฟซเป็นของขวัญวันเกิด เฟซยื่นลูกหมาน่ารักมาให้น้ำฟ้าลองอุ้ม แต่เธอเบี่ยงตัวหนี โบ้ยให้คุณวีอุ้มแทน เฟซกับคุณวีคุยเรื่องลูกหมาถูกคอกันมาก น้ำฟ้าไม่ปลื้มสัตว์เลี้ยง เลยเดินเลี่ยงออกมาดูห่างๆ ดินเข้ามาถามว่าลูกหมาน่ารักไหม
“ก็ไม่รู้สินะ ฉันไม่เคยเห็นหมาน่ารัก ไม่เหมือนนาย เลี้ยงหมาเป็นครอกอยู่ในปาก” น้ำฟ้าพูดจบเดินหนี
“ใครกันแน่...ที่เลี้ยงหมาไว้ในปาก แม่คุณ” ดินตะโกนด่าไล่หลัง น้ำฟ้ายัวะย้อนกลับมาหยิกดินอย่างแรงหนึ่งที แล้วเดินไปชวนคุณวีกลับกันได้แล้ว คุณวีทักท้วง ยังไม่ทันมืดเลยจะรีบกลับไปไหน
“ช่วงนี้นอนเร็วค่ะ เป็นห่วงสุขภาพกลัวไม่ฟิตตอนแต่งงาน...แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะคะคุณเฟซ” น้ำฟ้าอวยพรจบ ลากคุณวีออกจากร้าน ทิ้งให้ดินกับเฟซอึ้งอยู่กับลูกหมาที่ดินเพิ่งซื้อให้เป็นของขวัญ...
แทนที่น้ำฟ้าจะกลับบ้านอย่างที่พูด เธอกลับชวนคุณวี เข้าร้านขายน้ำผลไม้ ระหว่างที่เธอกำลังดูดน้ำผลไม้ปั่นอย่างมีความสุข ต้องหยุดกึกเมื่อดินพาเฟซซึ่งอุ้มลูกหมาเข้ามาในร้าน ดินไม่วายแขวะน้ำฟ้า
“อ้าว...ไม่กลัวไม่ฟิตแล้วหรือครับคุณฟ้า”
“ก็ยังกลัวอยู่ เลยมาเติมความฟิตก่อนไง” น้ำฟ้าว่าแล้วดึงหลอดดูดน้ำจากแก้วคุณวีมาใส่แก้วตัวเอง ส่งตาหวานชวนคุณวีดูดน้ำจากแก้วเดียวกัน คุณวีชะงัก น้ำฟ้าสั่งเสียงเข้มให้เขาดูดน้ำ คุณวีรีบทำตามสั่ง ดินหมั่นไส้ เลยเลียนแบบน้ำฟ้าบ้าง สั่งน้ำผลไม้มาแก้วเดียวแต่ขอหลอดสองอัน
“ดื่มจากแก้วเดียวกัน....ชื่นใจกว่านะครับคุณเฟซ”
เฟซพยักหน้ารับคำเขินๆ น้ำฟ้าหมั่นไส้ ยิ้มหวานให้คุณวีแล้วตั้งหน้าตั้งตาดูดน้ำผลไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย ดินส่งตาหวานให้เฟซขณะที่ดูดน้ำผลไม้จากแก้วเดียวกันประชดน้ำฟ้าบ้าง น้ำฟ้าไม่ยอมแพ้ดูดน้ำในแก้วคุณวีหมด คว้าแก้วน้ำของตัวเองมาดูดต่อ
ดินกับน้ำฟ้าประชดกันไปประชดกันมาปรากฏว่าสั่งน้ำผลไม้มาดื่มเต็มโต๊ะ ดื่มกันจนท้องจะแตก คุณวีกับเฟซดื่มต่อไม่ไหวยกธงขาวยอมแพ้ และพร้อมใจกันขอตัวไปเข้าห้องน้ำ น้ำฟ้ากับดินมองหน้ากันเขม็ง ไม่มีใครยอมใคร ก่อนจะเรอออกมาพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างขายขี้หน้าเบือนหน้าไปคนละทาง...
ระหว่างที่ดินกับน้ำฟ้ากำลังท้องอืดจากการดื่มน้ำผลไม้ประชดประชันกัน ธีรเทพกับบีบีวิ่งจูงมือกันหนี รปภ. ของตลาดนัดมาหยุดหอบแฮ่กที่มุมปลอดคน บีบีรู้สึกตัวรีบสะบัดมือที่กุมมือธีรเทพออกอย่างเขินๆ
ทั้งคู่รู้สึกดีๆให้กันได้ครู่เดียว โต้เถียงกันอีกว่าใครจะจ่ายค่าเสียหายให้กอหญ้า ธีรเทพให้เอาเงินที่บีบีต้อง
จ่ายค่าหัวโนของเขาไปให้กอหญ้า เพราะเรื่องวุ่นๆที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะบีบีก่อวีรกรรมเอาไว้ บีบีอ้าปากจะเถียง แต่เห็นท่าทางเอาเรื่องของธีรเทพแล้ว จำใจต้องรับปากจะเคลียร์เรื่องนี้กับกอหญ้าเอง...
ด้านต้นสงสารกอหญ้ามาก เข้ามาช่วยเธอเก็บข้าวของที่กระจุยกระจายจากฝีมือของบีบีกับธีรเทพ พอต้นรู้ว่ากอหญ้ามาขายของที่นี่เป็นประจำ ออกปากชมว่าขยัน ไหนจะต้องฝึกงานที่บริษัท ไหนจะทำของมาขายที่นี่อีก กอหญ้ามองเหล่ ไม่ไว้ใจต้นตกลงชมจริงๆหรือประชด
“ชมจริงๆ คนอย่างต้นไม่ค่อยได้ชมใครหรอกนะ จะบอกให้” ต้นยิ้มให้กอหญ้า แล้วช่วยเธอเก็บของต่อ
ooooooo
น้ำฟ้ามาถึงออฟฟิศแต่เช้า แปลกใจที่เห็นแววกำลังดูแลลูกหมาของเฟซอยู่หน้าประตูทางเข้า เธอถามหาแม่หมาไปไหนทำไมไม่มาดูแลเอง ได้ความว่าเฟซไม่อยากเอาลูกหมาเข้าออฟฟิศเลยฝากแววไว้ชั่วคราว
“แล้วรับฝากหมาเขาน่ะ ว่างแล้วหรือไง แวว”
“ไม่ว่างหรอกค่ะ งั้นแววฝากหมาไว้ก่อนนะคะ คุณเฟซบอกว่าอย่าปล่อยให้คลาดสายตา เขากำลังซนแป๊บเดียวค่ะ” แววอุ้มลูกหมายัดใส่มือน้ำฟ้า แล้ววิ่งเข้าออฟฟิศอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังคำทัดทานของน้ำฟ้า...
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องทำงานของฮันนี่ ดินกับฮันนี่ยื่นรูปถ่ายที่แคมป์ปิ้งให้เฟซดู ลูกค้าอยากให้เฟซเลือกรูปที่ชอบที่สุดมาสักสองสามรูปจะได้เอาไปลงโฆษณาในนิตยสาร เฟซเลือกไม่ถูกเพราะสวยทุกรูป ดินเลยช่วยเลือก ฮันนี่อิจฉาตาร้อนเห็นสองคนอยู่ใกล้ชิดกัน ระหว่างนั้น แววยื่นหน้าเข้ามาบอกเฟซ
“แววฝากน้องหมาไว้กับคุณน้ำฟ้านะคะ”
“เกรงใจจัง แป๊บเดียวค่ะ เดี๋ยวเฟซก็เสร็จแล้ว” เฟซรีบดูรูปอย่างรวดเร็ว
ฮันนี่คิดแผนชั่วร้ายขึ้นมาได้ ปลีกตัวออกมาโทร.หาม้ินท์ “ยังอยู่ที่ออฟฟิศมั้ย...ดี...ฉันมีเรื่องจะให้เธอทำ งานนี้ ต้องมีการเสียน้ำตา” ฮันนี่ยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะบอกแผนการให้มิ้นท์ฟัง...
ทางด้านน้ำฟ้าอุ้มลูกหมาไว้สุดแขนให้ห่างตัวเองมากที่สุด ลูกหมาทำตาละห้อยมาให้ น้ำฟ้าใจอ่อนเอาลูกหมามาอุ้มไว้แนบอก บ่นอุบเมื่อไหร่แม่หมาจะมาเอาลูกคืนไป พลันเธอรู้สึกมีอะไรอุ่นๆที่อก ก้มมอง
“ฉี่ใส่ฉันได้ยังไง...อ๊าย...เลี้ยงไม่เชื่อง อกตัญญู”
น้ำฟ้ามองเสื้อที่เปียกฉี่ลูกหมาเป็นทางอย่างหัวเสีย ตัดสินใจวางลูกหมาลง เอาสายจูงของมันพันไว้รอบๆเสา แล้ววิ่งเข้าออฟฟิศ พอน้ำฟ้าไปพ้นสายตา มิ้นท์ค่อยๆโผล่ออกมาจากที่ซ่อนเหลียวซ้ายมองขวาเห็นปลอดคน รีบตรงไปที่ลูกหมาทันที...
หลังจากทำความสะอาดเสื้อผ้าที่เปียกฉี่น้องหมาเรียบร้อย น้ำฟ้าออกจากห้องน้ำเจอดิน ฮันนี่กับเฟซพอดี ฮันนี่ถามน้ำฟ้าว่าถุงทองน้องหมาของเฟซอยู่ไหน
“ก็อยู่ข้างหน้าไง ฉันผูกเอาไว้ ทีหลังก็เลี้ยงให้ฉี่เป็นที่เป็นทางหน่อยนะ ไม่ใช่เห็นตัวคนอุ้มเป็นส้วม”
ดินถามย้ำแน่ใจว่าล่ามถุงทองเอาไว้ดีแล้ว น้ำฟ้าไม่เข้าใจทำไมต้องตื่นเต้นกับหมาแค่ตัวเดียว เฟซกับดิน และฮันนี่รีบวิ่งไปหน้าออฟฟิศ แต่ไม่เจอถุงทองที่นั่น เฟซใจเสีย ยิ่งได้ฟังข้อสันนิษฐานของฮันนี่ที่ว่าลูกหมาอาจจะหลุดออกไปโดนรถทับตาย เฟซถึงกับปล่อยโฮ น้ำฟ้า บีบี กอหญ้ากับต้นตามมาสมทบ
ฮันนี่สบโอกาสโยนความผิดให้น้ำฟ้าทันที “เพราะเธอคนเดียว ทำหมาเขาหลุดไป”
น้ำฟ้ามั่นใจตัวเองผูกถุงทองไว้แน่นแล้ว ดินขอร้องทุกคนช่วยกันออกตามหาเผื่อถุงทองยังอยู่แถวนี้ ฮันนี่แอบยิ้มสะใจ ก่อนจะแกล้งอู้ไม่ช่วยตามหาถุงทอง อ้างมีธุระต้องคุยโทรศัพท์กับลูกค้าแล้ววิ่งลิ่วเข้าออฟฟิศ...
ขณะดิน เฟซกับพวกของน้ำฟ้ากำลังตามหาถุงทองกันให้ขวักไป ถุงทองถูกมิ้นท์ลักพาตัวออกไปที่ริมถนนใหญ่ เธอมองถุงทองอย่างลังเลใจ เพราะฮันนี่สั่งให้เธอวางยาเบื่อมัน มิ้นท์สงสารลูกหมาทำไม่ลง แต่คิดไม่ตกจะเอามันไปไว้ที่ไหนดี
ooooooo
ดินกับเฟซตามหาถุงทองมาถึงร้านขายข้าวข้างออฟฟิศ แต่ไม่มีใครพบเห็นมัน เฟซโผซบดินร้องไห้โฮ น้ำฟ้ากับบีบีเข้ามาเห็นภาพบาดตา ชะงัก ยิ่งเฟซรู้ว่าน้ำฟ้ากับบีบีก็ไม่เจอถุงทองเช่นกัน เธอยิ่งร้องไห้หนัก ดินต้องโอบไหล่เธอไว้เพื่อปลอบ น้ำฟ้าหมั่นไส้ดิน แขวะทันที
“อ่ะ...กอด ปลอบใจกันอยู่นั่น ไม่ห่วงหมาแล้วหรือไง”
“ห่วงค่ะ แต่เฟซ...เฟซกลัว...กลัวถุงทองจะ...” เฟซพูดได้แค่นั้นก็ร้องไห้อีก
“ก็รีบออกไปตามหาสิคะ มัวแต่ร้องไห้ มันคงโผล่มาหรอกค่ะ...ไป...บีบีไปตามหากันทางโน้น” น้ำฟ้าลากบีบีที่มองดินแบบงอนๆออกไป ดินชวนเฟซออกตามหาถุงทองต่อ โดยแยกไปคนละทางกับน้ำฟ้า...
ผ่านไปพักใหญ่ น้ำฟ้า บีบี ดินกับเฟซ และกอหญ้ากับต้นกลับมารวมตัวกันที่หน้าออฟฟิศ ไม่มีใครพบถุงทอง เฟซเข่าอ่อน ทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้ กอหญ้าแนะให้โทร.ไปแจ้งรายการวิทยุให้ช่วยประกาศตามหา
ดินสั่งให้กอหญ้ารีบไปโทร.แจ้ง น้ำฟ้าเห็นเฟซร้องไห้จนตาช้ำแล้วสงสาร ขอโทษเฟซที่เธออาจจะล่ามถุงทองไม่ดี มันเลยหลุดหนีไป ดินมองน้ำฟ้าไม่พอใจ ลากเธอออกไปคุยกันตามลำพัง แล้วต่อว่าต่อขานเป็นการใหญ่ หาว่าเธอจงใจทำถุงทองหายเพราะอยากทำร้ายจิตใจเฟซ น้ำฟ้าจะทำอย่างนั้นเพื่ออะไร
“เพื่อเพื่อนคุณไง”
บีบีตั้งใจจะตามมาคุยกับดินและน้ำฟ้าชะงักฝีเท้าหยุดฟัง น้ำฟ้าถึงกับอึ้ง ที่ดินคิดว่าเธอชั่วร้ายขนาดใช้หมาเป็นเครื่องมือแกล้งเฟซ ดินเชื่อว่าคนอย่างน้ำฟ้าทำได้ทุกอย่างโดยเฉพาะเรื่องการทำร้ายจิตใจคนอื่น
“สงสารบีบีนะที่มีเพื่อนร้ายกาจอย่างคุณ ผมคิดผิดจริงๆ ที่คิดว่าคุณน่าจะเป็นเพื่อนผมได้”
“พอแล้ว...เออ...ฉันมันร้ายกาจ ฉันเป็นคนตั้งใจปล่อยให้หมามันหลุดไป อยากให้มันไปถูกรถชนตาย อยากให้แฟนของนายเสียใจกินไม่ได้นอนไม่หลับ เครียดจนประสาท แล้วฉันก็จะหาทางดันเพื่อนฉันให้เข้าไปแทนที่ เพื่อนฉันจะได้สมหวัง มีความสุข นี่คือแผนชั่วร้ายทั้งหมดของฉัน...ชั่วมาก พอใจหรือยัง...ฉันก็คิดผิดที่คิดว่านายน่าจะเป็นเพื่อนฉันได้” น้ำฟ้าว่าประชดตัวเอง แล้ววิ่งหนีไปอย่างเสียใจสุดๆ
บีบีใจเสียที่ดินกับน้ำฟ้าทะเลาะกันใหญ่โตโดยมีตัวเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย...
ที่ริมถนนใหญ่ไม่ห่างจากออฟฟิศนัก มิ้นท์ตัดสินใจจะเอาถุงทองไปฝากให้เพื่อนของเธอเลี้ยงไว้ก่อน ขณะโบกมือเรียกแท็กซี่ รถของคุณวีแล่นเข้ามาจอดเทียบ มิ้นท์ตกใจจะเดินหนี คุณวีลงจากรถมาถามมิ้นท์ว่าจะเอาหมาของเฟซไปไหน มิ้นท์โกหกจะพาถุงทองไปเดินเล่น คุณวีเห็นท่าทางมีพิรุธของมิ้นท์ จ้องเขม็ง
“แน่ใจหรือครับว่าคุณตั้งใจพาหมามาเดินเล่น”
“จริงๆค่ะ พอดีมิ้นท์ว่างไม่มีอะไรทำเลยพาหมามาเดินเล่น” มิ้นท์มีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด คุณวีบอกให้มิ้นท์ขึ้นรถ เขาจะไปส่งที่ออฟฟิศให้ มิ้นท์ถึงกับหน้าเสีย...
ครู่ต่อมา รถของคุณวีแล่นเข้ามาจอดหน้าออฟฟิศ เพอร์เฟคดรีม มิ้นท์เปิดประตูรถลงมาพร้อมกับถุงทองในอ้อมแขน เฟซดีใจมาก เข้าไปรับถุงทองมากอดแนบอก ดินสงสัยมิ้นท์ไปเจอถุงทองที่ไหน หญิงสาวอึกๆอักๆ
“ผมเห็นคุณมิ้นท์พาถุงทองไปเดินเล่นอยู่ที่....ฝั่งโน้นน่ะครับ” คุณวีตอบคำถามแทนมิ้นท์
“ใช่ค่ะ...ไปเดินเล่น มิ้นท์เห็นหมาน่ารัก น่าเอ็นดูเลยถือวิสาสะอุ้มออกไปค่ะ”
“เย้...เจ๊ฟ้าของต้นเป็นผู้บริสุทธิ์แล้ว...เฮ้” ต้นส่งเสียงเฮด้วยความดีใจ ดินอยากเขกหัวตัวเองนักที่ไปกล่าวหาน้ำฟ้าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการหายไปของถุงทอง
ooooooo
ดินสำนึกผิดที่ต่อว่าน้ำฟ้าเสียๆหายๆรีบเข้าไปขอโทษและขอให้น้ำฟ้าให้อภัยที่เขาด่วนตัดสินเธอ น้ำฟ้านิ่งไม่โต้ตอบ ดินขอร้องอย่าเงียบแบบนี้ เธอจะให้เขาทำอย่างไรให้เธอยกโทษให้ เขายอมทำทุกอย่าง น้ำฟ้าไม่อยากฟังและไม่มีวันให้อภัยเขา ขยับจะเดินหนี ดินขวางไว้ไม่ให้ไป น้ำฟ้าคว้าแก้วน้ำใกล้มือ มาสาดใส่หน้าดิน
“รู้สึกยังไง...เหมือนโดนหยามศักดิ์ศรีใช่มั้ย...เหมือนกัน”
น้ำฟ้าผลักดินออก แล้วก้าวฉับๆออกไป ดินรู้สึกแย่มากที่ทำผิดต่อเธอ...
ทันทีที่รู้ว่ามิ้นท์ทำพลาด ฮันนี่เรียกเข้าไปพบที่ห้องทำงานของเธอ แล้วด่าๆๆมิ้นท์ไม่ยั้ง สั่งให้กำจัดถุงทอง ทำไมไม่ทำตามสั่ง มิ้นท์หน้าเจื่อน ขอร้องอย่าด่าตนอีกเลย อย่างน้อยแผนนี้ก็ได้ผล
“ยัยเฟซร้องไห้ซะไม่มีดี และทำให้ยัยน้ำเน่าทะเลาะกับคุณดินจนมองหน้ากันไม่ติด แถมไม่มีใครรู้ความจริงว่าจริงๆ แล้วหัวหน้าให้มิ้นท์เอาหมาไปฆ่า”
“จะตะโกนประจานฉันให้คนอื่นได้ยินกันหรือไง...แต่คราวนี้ถือว่ายกประโยชน์ให้จำเลย เธอรอดตัวไป” ฮันนี่ยิ้มสะใจ ก่อนจะหัวเราะเสียงลั่นราวกับคนโรคจิต มิ้นท์มองแล้วสยอง...
น้ำฟ้าโกรธดินมาก ทนอยู่ในออฟฟิศไม่ไหวเดินลิ่วจะออกไประบายแค้นข้างนอก บีบีเข้ามาขวางไว้ มีธุระสำคัญจะคุยด้วย แล้วเดินนำน้ำฟ้ามาบริเวณลับตาคน ถอนใจเฮือกๆ ก่อนจะรวบรวมสติบอกเพื่อนรักว่าจากนี้ไปเธอจะตัดใจจากดิน น้ำฟ้าเอามือมาอังหน้าผากบีบี เช็กดูว่าไม่สบายหรือเปล่าถึงได้พูดแบบนี้ออกมา
“ฉันปกติดี และฉันก็คิดดีแล้วถึงได้บอกแก”
น้ำฟ้าคาดคั้นเอาความจริงจากบีบี ทำไมถึงตัดใจจากดินได้ ทีแรกบีบีไม่ยอมบอก แต่สุดท้ายก็เปิดเผยความจริงว่าเธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้น้ำฟ้ากับดินทะเลาะกันจนตัดขาดความเป็นเพื่อนกัน น้ำฟ้าขอบใจบีบีที่เป็นห่วงแต่มันสายไปแล้ว เธอไม่เหลือความเป็นเพื่อนให้ดินอีกแล้ว
“แต่คุณดินเป็นคนดีนะ เขาอาจจะกำลังโกรธ เลยคิดว่าเป็นฝีมือแก ขอร้องล่ะฟ้า อย่าให้การเสียสละของฉันต้องเสียเปล่าเลย”
“ไม่หรอกบีบี อย่างน้อยแกก็จะได้เริ่มต้นใหม่กับเนื้อคู่ตัวจริงที่อาจจะรอแกอยู่...และจำไว้นะว่าที่ฉันโกรธนายดินเพราะความหูเบาของนายนั่น ไม่ใช่เพราะแก...พูดถึงชื่อนี้แล้วหงุดหงิด...ฉันจะกลับบ้าน” น้ำฟ้าว่าแล้วกลับเข้าไปในออฟฟิศ คว้ากระเป๋าถือจ้ำพรวดมาที่รถตัวเอง เฟซอุ้มถุงทอง เดินตามมาขอโทษน้ำฟ้าแทนดิน และขอโทษที่เธอเป็นต้นเหตุทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกัน
“ฉันยกโทษให้คุณเฟซค่ะ แต่กรุณาอย่ามาเป็นกาวสมานใจให้นายดินกับฉันอีก เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ยกโทษให้คุณเฟซ”
เฟซพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่ยอมหลบทางให้ ตื๊อน้ำฟ้ายกโทษให้ดิน ฮันนี่เห็นสองสาวคุยกัน รีบหลบมุมแอบฟัง น้ำฟ้าขอร้องเฟซอย่าเพิ่งมายุ่งกับเธอตอนนี้ได้ไหม
“ถ้าคุณฟ้าไม่อยากให้เฟซยุ่ง...งั้น...ช่วยคืนดีกับคุณดินได้ไหมคะ” เฟซส่งสายตาอ้อนวอน น้ำฟ้าถอนใจเฮือก หนักใจ ฮันนี่แอบได้ยินทุกคำพูด ยิ้มอย่างมีแผนร้ายอีกแล้ว
ooooooo
ไม่นานนัก เฟซลากน้ำฟ้ามาถึงหน้าบ้านดินจนได้ น้ำฟ้าลังเลทำท่าจะกลับ แต่พอเหลือบเห็นรถของฮันนี่จอดอยู่ เธอเปลี่ยนใจทันที กลายเป็นฝ่ายจูงมือเฟซเปิดประตูรั้วเดินลิ่วเข้าไปข้างใน...
อีกมุมหนึ่งในห้องนั่งเล่น ดินหมดอารมณ์ดูทีวีต่อ คว้ารีโมตมาปิดทีวี ลุกขึ้นจากโซฟาจะเข้าห้องนอน ต้องตกใจที่เห็นฮันนี่ยืนยิ้มอยู่ หญิงสาวออกตัวว่าเห็นประตูบ้านไม่ได้ล็อกก็เลยถือวิสาสะเข้ามาแล้วเดินรุกไล่เข้าหา ดินนุ่งกางเกงตัวเดียวไม่สวมเสื้อ ขอตัวไปสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน ระหว่างที่ดินเดินผ่านฮันนี่
เธอแกล้งเซใส่ ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปบนโซฟา โดยฮันนี่นอนอยู่บนตัวดิน ตาสบตากันนิ่งงัน เป็นจังหวะเดียวกับน้ำฟ้าและเฟซเปิดประตูบ้านเข้ามาเห็น ถึงกับตะลึง ดินตกใจรีบผลักฮันนี่ออก
“คุณฟ้า...คุณเฟซ...เวรแล้วมั้ยล่ะ”
“เฟซขอโทษค่ะ...ที่เสียมารยาท...เรากลับกันเถอะค่ะคุณฟ้า” เฟซน้ำตาคลอเบ้า จูงมือน้ำฟ้าจะกลับ น้ำฟ้าสะบัด
มือออก แล้วพุ่งเข้าจิกทึ้งดินด้วยความหึงหวง แต่เอาชื่อเฟซขึ้นมาอ้าง
“ทำอย่างนี้กับคุณเฟซทำไมหา...นี่ๆๆๆ มีคุณเฟซอยู่แล้วทั้งคนยังไม่พอ ไหนบอกว่าเลือกแล้วไง แล้วทำไม... ทุเรศ...อุบาทว์...ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”
ดินพยายามอธิบายให้ฟังว่าไม่ได้มีอะไรกับฮันนี่ แต่น้ำฟ้าไม่ฟัง เตะผ่าหมากดินจนลงไปกองกับพื้น แล้วเดินจากมาด้วยความสะใจ ฮันนี่วิ่งตามน้ำฟ้าจนทัน ต่อว่าต่อขานทำร้ายดินขนาดนี้แล้วคิดจะหนีไปง่ายๆได้อย่างไร น้ำฟ้าด่าฮันนี่หน้าไม่มียางอาย เที่ยวมาอ่อยเหยื่อแฟนคนอื่นถึงบ้าน
“เหรอ...ไม่เห็นเคยได้ยินดินแนะนำกับใครเลยว่าแม่นั่นเป็นแฟน ทึกทักเอาเองไม่ว่า”
“ลืมไปว่าคนอย่างเธอไม่ค่อยฉลาด อาจจะเข้าใจอะไรง่ายๆไม่เป็น...นังสมองมด”
ฮันนี่โกรธ ปราดเข้าไปตบ แต่น้ำฟ้ากันไว้ได้ แล้วตบสวนเข้าเต็มหน้า จนเซถลาเป็นนกปีกหักไปชนดินและเฟซที่กำลังจะเข้ามาห้าม ฮันนี่ได้ทีฟ้องดินฉอดๆว่าโดนน้ำฟ้ารังแกเพราะพยายามจะปกป้องดิน น้ำฟ้าหมั่นไส้นังสตรอเบอร์รี่ตัวแม่เต็มทน จะเข้าไปตบซ้ำ ดินขอร้องน้ำฟ้าหยุดได้แล้ว แล้วบอกให้ฮันนี่กลับไปก่อน ฮันนี่ทำท่าจะขัดขืน แต่พอเห็นสายตากร้าวของดิน จำใจกลับ น้ำฟ้ามองดินอย่างผิดหวัง ก่อนจะหันไปทางเฟซ
“คิดเอาเองนะคุณเฟซว่าผู้ชายแบบนี้มีค่าพอที่คุณจะมาเสียเวลาด้วยหรือเปล่า” น้ำฟ้าว่าแล้วผละจากไป เฟซถอนใจเฮือก ผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ooooooo
ค่ำวันเดียวกัน ที่แผงขายของของกอหญ้าภายในตลาดนัด กอหญ้ากำลังเก็บแผงขายสินค้าเตรียมปิดร้านตอนที่บีบีแวะเอาเงินค่าเสียหาย
มาจ่ายให้ และขอโทษเธอด้วยที่ทำเรื่องวุ่นวายไว้เมื่อวานนี้
“ไม่เป็นไร...แล้วก็ค่าเสียหายนี่ ไม่ต้องหรอก
มีคนจ่ายให้แล้ว เพิ่งมาแล้วก็เพิ่งไปเมื่อตะกี้”
พอบีบีรู้ว่าธีรเทพเอาเงินค่าเสียหายมาจ่ายให้กอหญ้าแทนเธอรีบตามหา เจอเขานั่งซึมอยู่ริมฟุตปาทบีบีเข้ามา
นั่งลงข้างๆ ไหนธีรเทพบอกให้เธอเป็นคนชดใช้ค่าเสียหายให้กอหญ้า แล้วทำไมเขามาจ่ายเสียเอง
“ฉันเพิ่งมาคิดได้...ฉันควรจะเป็นพระเอก...ที่ผ่านมาฉันทำตัวเป็นแบดบอย ฉันเลยอกหัก คนเรามันต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ถ้าอยากให้อะไรๆมันดีขึ้น”
“จะบอกอะไรให้เอาบุญนะ ผู้หญิงควรจะรักนายที่ตัวจริงของนาย ไม่ใช่รักในสิ่งที่นายพยายามเป็น”
“เธอพูดถูก เวลาจีบใคร ฉันควรจะเป็นตัวของตัวเอง... แต่ถามคำว่า ฉันซึ่งเป็นฉันมาจีบเธอเธอจะชอบมั้ย”
“บ้าเปล่า...ชาติหน้าตอนบ่ายๆยังจะคิดดูก่อนเลย” บีบีตอบแบบไม่ต้องคิด ธีรเทพตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่ เป็นจริงอย่างเขาว่าไม่มีผิด ถ้าผู้หญิงเห่ยๆอย่างบีบียังไม่เอาเขา ดังนั้นเขาจึงต้องทำตัวเป็นพระเอกต่อไป ถ้าอยากได้นางเอกมาเป็นเจ้าสาว บีบีขี้เกียจพูดกับคนสมองนก อธิบายไปก็เท่านั้น ลุกหนี ธีรเทพตะโกนไล่หลัง
“เลิกทำตัวเป็นนางเอกรอพระเอกมาเดินชนได้แล้ว ตัดใจจากดินได้เมื่อไหร่บอกฉัน เดี๋ยวจะหาแฟนให้ไม่ยาก...
ไปตามป่าช้า”
บีบีโกรธหันกลับมาด่าทันทีว่าไอ้บ้า แล้วเดินต่อ ธีรเทพมองตามหัวเราะชอบใจ...
ทางด้านกอหญ้าหลังจากส่งเพื่อนกับถุงใส่ข้าวของที่เอามาขายขึ้นรถแท็กซี่เรียบร้อย เธอเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ต้นขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดเทียบพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อกให้ กอหญ้าตกใจกลัวต้นจับได้ว่าเธอเอาเสื้อยืดที่เขาทำให้น้ำฟ้ามาขาย ซักถามชุดใหญ่ว่ามานานหรือยัง แวะไปที่แผงของเธอหรือเปล่า และมาที่นี่ทำไม
“เพิ่งเสร็จงานก็มาเนี่ย...แวะมาดูเผื่อเจอ จะไปส่งเอาใจแม่สื่อหน่อยสิ ช่วงนี้ผลงานตกนะไม่มีความคืบหน้า”
กอหญ้าบอกต้นใจเย็น จะจีบสาวต้องใช้ทฤษฎีหนังสติ๊กยิ่งดึงยิ่งห่าง แต่ถ้าเราปล่อยมือมันจะเด้งกลับ
มาเอง ความสัมพันธ์ของชายหญิงก็เหมือนกัน ถ้าฝ่ายหนึ่งเข้าหาอีกฝ่ายมากเกินไป จะทำให้เธอหรือเขายิ่งหนีและทิ้งระยะห่างเพราะอึดอัด แต่ถ้าฝ่ายหนึ่งอยู่เฉยๆจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าน่าค้นหา น่าเข้าใกล้ ต้นไม่ค่อยเข้าใจที่กอหญ้าพูดนัก แต่ทำฟอร์มเข้าใจ กอหญ้ารู้ทันว่าเขาไม่เข้าใจ แต่ขี้เกียจอธิบายอะไรอีก...
ดึกแล้วดินนอนไม่หลับ พยายามโทร.เข้ามือถือน้ำฟ้าเพื่อง้อขอคืนดี แต่เธอไม่รับสาย เขาเลยโทร.เข้าเบอร์บ้าน น้ำฟ้าวิ่งมาที่โทรศัพท์ แต่ไม่ยอมรับสายปล่อยให้เครื่องตอบรับทำงาน
“คุณฟ้า...ผมขอโทษ...ผมยอมทำอะไรก็ได้ ถ้าทำให้คุณหายโกรธแล้วเราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม...
ผมผิดไปแล้วให้โอกาสกันบ้างไม่ได้หรือ...ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันนะ” ดินฝากข้อความเสร็จก็วางสาย
ยิ่งได้ยินคำว่าเพื่อน น้ำฟ้ายิ่งโกรธ ตะคอกใส่โทรศัพท์ราวกับดินมาอยู่ตรงหน้า เธอไม่ต้องการให้เขามาย้ำคำนี้บ่อยๆเธอจำได้เขาคิดกับเธอแค่เพื่อนเท่านั้น น้ำฟ้าชักของขึ้น ด่าโทรศัพท์ลั่น
“แต่ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนนายแล้ว จำไม่ได้หรือไง...
ไอ้ผู้ชายหลายใจ”
ooooooo
เช้าวันใหม่อันสดใส น้ำฟ้าแต่งตัวสวยเตรียมตัวจะไปเที่ยวรีสอร์ตหรูริมทะเลกับคุณวี บีบีอิจฉาเพื่อนรักที่ได้ไปเที่ยวกับคุณวีก่อนที่เธอกับพวกที่บริษัทจะตามไปสัมมนาที่นั่นตั้งหนึ่งคืน แล้วอวยพรให้น้ำฟ้าเที่ยวให้สนุกพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน จากนั้น น้ำฟ้าหิ้วกระเป๋าใส่เสื้อผ้าลงมายืนรอคุณวีหน้าคอนโดฯด้วยท่าทางร่าเริงสุดๆ
“จะมีใครมีความสุขเท่ากับน้ำฟ้าในตอนนี้อีกล่ะ...
ไม่มี้...รอแฟนขับรถเปิดประทุนสุดหรูมารับไปชิลๆที่รีสอร์ตห้าดาว...ฮ่าๆๆๆ”
น้ำฟ้าหัวเราะค้างทันทีที่เห็น รถเต่าเก่าๆที่ดินเป็นคนขับแล่นมาจอดเทียบ ยิ่งได้รู้ว่าเธอต้องนั่งรถสับปะรังเคคันนี้ไปรีสอร์ตแทนรถหรูเปิดประทุนของคุณวี ก็ยิ่งโกรธ คว้ามือถือกดหาคุณวี
“ผมขอโทษ เมื่อคืนเกิดเรื่องที่โรงงานของผม ไม่อยากทำให้คุณฟ้าหมดสนุก ใจเย็นๆนะครับ ที่ผมรบกวนคุณดินเพราะคุณดินเป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุดว่าจะดูแลคุณฟ้าได้ อีกอย่าง เพื่อนควรจะปรับความเข้าใจกันนะครับ...เออคุณฟ้าครับ ผมต้องไปแล้วแล้วผมจะรีบตามไป ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณฟ้าเรียบร้อยแล้ว เที่ยวให้สนุกนะครับ” คุณวีวางสาย รีบตรงไปห้องประชุมกับทีมงานทันที
น้ำฟ้าหงุดหงิดมาก ตั้งใจจะไม่ยอมไปกับดินเด็ดขาด ก้มจะหยิบกระเป๋าใส่เสื้อผ้าของตัวเอง แต่ดินยกไปใส่รถเต่าเรียบร้อย น้ำฟ้าปราดเข้าไปเอากระเป๋าของเธอคืน แต่ดินขวางไว้
“อย่าให้ความหวังดีของแฟนเป็นหมันเลยคุณฟ้า...
ผมสัญญา ผมจะขับรถเงียบๆไม่พูด ไม่แอะอะไรสักคำให้คุณไปถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพและพอไปถึงผมก็จะอยู่ของผมเงียบๆรอทำงานของผม”
“ฉันไม่ไป” น้ำฟ้ายืนยันเสียงแข็ง
“งั้นคุณวีคงทำงานแก้ปัญหาไม่ค่อยมีสมาธิ ถ้ารู้ว่าคุณไม่ไปกับผม” ดินยกคุณวีมาขู่ น้ำฟ้ามองหน้าเขาไม่พอใจ ในเมื่อไม่มีทางเลือกอย่างอื่น น้ำฟ้าจำใจนั่งรถไปกับดิน...
เกือบเที่ยงวันแล้ว น้ำฟ้ายังเดินทางได้ไม่ถึงครึ่งทาง รถเต่าของดินแล่นเป็นเต่าสมชื่อ น้ำฟ้าทั้งร้อนทั้งเมื่อย บ่นเป็นหมีกินผึ้ง ดินขับรถแบบนี้พรุ่งนี้จะถึงที่หมายไหม ชายหนุ่มขับรถไปเงียบๆไม่พูดไม่ตอบโต้ น้ำฟ้าปรี๊ดแตก ตะคอกใส่หูดินที่ถามเมื่อครู่ได้ยินไหม ดินสัญญากับเธอไว้แล้วจะขับรถเงียบๆไม่พูดไม่แอะสักคำ แล้วที่น้ำฟ้าชวนเขาคุย หายโกรธเขาแล้วใช่ไหม
“ไม่ และโกรธมากกว่าเดิม เอารถสับปะรังเคอะไรมาให้ฉันนั่ง ระวังรถไอติมแซงนะ”
“ผมอยากให้คุณนั่งชมวิวสองข้างทางไปแบบช้าๆเก็บภาพประทับใจไปเรื่อยๆ เคยได้ยินมั้ย จุดหมายปลายทางไม่สำคัญเท่ากับระหว่างทางที่เราเดินทางไป”
“ทำไมจะไม่สำคัญ ฉันอยากไปถึงจุดหมายปลายทางเร็วๆเพราะฉันหิว ฉันร้อน ฉันเหนื่อย ฉันเมื่อย” น้ำฟ้าตะคอกเสียงลั่น ดินจุ๊ปากให้เธอพูดเบาๆหน่อย เดี๋ยวรถของเขาเกิดตกใจขึ้นมาจะยุ่ง ไม่ทันขาดคำเครื่องยนต์รถกระตุกสองสามที ก่อนจะดับไปดื้อๆ ดินรีบเบนรถเข้าข้างทาง...
ระหว่างที่น้ำฟ้ากำลังลุ้นระทึกกับรถเต่าล้านปีของดินอยู่แถวถนนนอกเมือง บีบีซึ่งอยู่ที่ออฟฟิศกำลังหาทางไล่ธีรเทพที่วันนี้ใส่ชุดขาวมาในมาดพระเอกเกาหลีไปพ้นๆหน้า ธีรเทพไม่ยอมไปไหนจนกว่าบีบีจะบอกมาก่อนว่าน้ำฟ้าอยู่ไหน บีบีขอร้องเลิกตามรังควานเพื่อนของเธอเสียที
“ฉันไม่ได้ไปรังควานคุณฟ้า แค่อยากจะไปบอกลา... แบบพระเอกๆ” สีหน้าและน้ำเสียงที่ธีรเทพพูดฟังแล้วน่าสงสารมาก บีบีลังเลจะบอกที่อยู่น้ำฟ้าให้เขารู้ดีหรือไม่
ooooooo
รถเต่าของดินหมดทางเยียวยาแก้ไข นอกจากเครื่องยนต์จะดับแล้ว หม้อน้ำยังระเบิดไอน้ำพุ่งควันโขมงไปต่อไม่ได้ ดินต้องยกกระเป๋าเสื้อผ้าของน้ำฟ้ากับของตัวเองออกจากรถ จากนี้เราสองคนคงต้องโบกรถเข้าเมืองแล้วไปต่อรถทัวร์อีกทอด น้ำฟ้าฉุนขาด อยากจะร้องกรี๊ดๆ ดินยุส่ง เชิญเธอกรีดร้องตามสบาย
คนอย่างน้ำฟ้าไม่ยอมให้ใครมาท้าทาย จัดให้ดินแบบเต็มๆกรีดร้องเสียงสนั่นลั่นทุ่ง ฝูงควายที่อยู่ด้านหลังทั้งคู่ส่งเสียงฟืดฟาดไม่สบอารมณ์ น้ำฟ้ากับดินชะงัก ค่อยๆหันไปมอง เห็นควายทั้งฝูงยืนจ้องมาทางตนเองเขม็ง น้ำฟ้าไม่รอช้าเผ่นแน่บโดยมีดินหิ้วกระเป๋าใส่เสื้อผ้าสองใบวิ่งตัวเอียงตามไปติดๆ
ทั้งคู่วิ่งเตลิดมาพักใหญ่ เริ่มเหนื่อยหอบ ดินร้องบอกน้ำฟ้าหยุดหนีได้แล้ว พอตั้งสติได้ดินเพิ่งสังเกตเห็นว่าตนเองอยู่กลางทุ่งนาเวิ้งว้างที่ไหนก็ไม่รู้
“แล้วตอนนี้ เราอยู่ที่ไหนเนี่ย” น้ำฟ้ามองไปรอบๆอย่างใจเสีย...
ขณะที่น้ำฟ้ากับดินหลงทางอยู่กลางทุ่งนา ต้นจับได้ว่ากอหญ้าเอาเสื้อยืดที่เขาทำให้น้ำฟ้ามาวางขายที่ตลาดนัด กอหญ้าตามมาขอโทษ แต่ต้นไม่สนใจเดินหนี กอหญ้าวิ่งตามมาขวางหน้าไว้
“พูดอะไรสักคำสิ จะด่าฉันก็ได้”
“ลองมาเป็นฉันดูสิ...แล้วเธอจะรู้ว่าทำไมมันพูดอะไรไม่ออก” ต้นทั้งโกรธทั้งเสียใจและผิดหวัง เดินกระแทกไหล่กอหญ้าจากไป
ooooooo
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้วตอนที่น้ำฟ้ากับดินเดินหาสัญญาณมือถือมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งปลายทุ่งนา ดินเข้าไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าของบ้าน รถของเราสองคนเสีย เดินหลงทางมา มือถือก็ใช้ไม่ได้ จะรบกวนขอตากับยายเจ้าของบ้านใช้โทรศัพท์โทร.เรียกเพื่อนมารับ
ตากับยายไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีแม้แต่น้ำประปาหรือไฟฟ้าด้วยซ้ำ แถมรถที่จะเข้าตัวเมือง ต้องรอหกโมงเช้าพรุ่งนี้ ดินกับน้ำฟ้ามองหน้ากันไม่รู้จะทำอย่างไรดี ยายชวนให้ค้างที่นี่ ก่อน ค่ำๆมืดๆออกไปเดินสุ่มสี่สุ่มห้าจะโดนงูฉกเอาได้ แถวนี้ งูชุม น้ำฟ้าตกใจโผกอดดินแน่น พอรู้ตัวรีบถอยห่าง
“ถ้าไม่เป็นการรบกวนตากับยายก็จะยินดีมากครับ”
“จะดีเหรอนายดิน ใครก็ไม่รู้ คนแปลกหน้า” น้ำฟ้า กระซิบ
“คนบ้านนอก เขาใจดีอย่างนี้แหละ ไม่ต้องกลัวหรอก หรือจะออกไปเดินล่องูข้างนอก” ดินแกล้งขู่
“งั้นขอสองห้องนะคะยายขา” น้ำฟ้าเสียงอ่อนเสียงหวานขึ้นมาทันที
“มีห้องเดียวเท่านั้นแหละนังหนู ผัวเมียกันจะนอนแยกห้องกันทำไม...เอ๊ะ...หรือไม่ใช่ผัวเมีย ตายล่ะ...มาค้างอ้างแรมกันแบบนี้ได้ยังไง คนกรุงเทพฯ ละสิเนี่ย ตา...ฉันไม่เอาหรอกนะ เดี๋ยวคนจะนินทาฉันกันทั้งบาง”
ตากับยายทำท่าจะเปลี่ยนใจไม่ให้ทั้งคู่ค้างคืนที่นี่ ดินกับน้ำฟ้าพร้อมใจกันรับสมอ้างว่าเป็นผัวเมียกัน ยายถอนใจโล่งอก เดินนำน้ำฟ้ากับดินขึ้นบ้าน น้ำฟ้าหน้าเสียที่ต้องนอนห้องเดียวกับดิน
ooooooo
