ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลุย

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

ลุย ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

เช้า​วัน​นี้ รายการ​ภาค​ข่าว​ของ​สถานี​โทรทัศน์​แห่ง​หนึ่ง นักข่าว​กำลัง​สัมภาษณ์​นาย​สถิต​ย์ อภิ​วิริยะกิจ​อนันต์ แกน​นำ​สำคัญ​คน​หนึ่ง​ของ​คณรัฐบาล ซึ่ง​เป็น​นักการเมือง​ฝีปาก​กล้า บรรยากาศ​ใน​ห้อง​ส่ง​ขณะนี้​ เครียด​เล็กน้อย ​เมื่อ​นักข่าว​ยิง​คำ​ถาม​ว่า

“ท่าน​ยืนยัน​ใช่​ไหม​คะ​ที่​จะ​คัดค้าน​เรื่อง​ที่​กล่าว​มา​ทั้งหมด​นั้น”

“ผม​ไม่​ปล่อย​แน่ๆ” นาย​สถิต​ย์​ย้ำ​คำ​ที่​ให้​สัมภาษณ์​ไป​แล้วด้วย​ท่าที​แข็งกร้าว

“แต่...เรื่อง​นี้​เป็น​ประโยชน์​ของ​ชาติ​นะ​คะ ถ้า​ช้า​ไป​ประเทศ​เรา​อาจจะ​เสียเปรียบ​คู่แข่ง​ก็ได้​นะ​คะ”

“คง​ไม่​ถึง​ขั้น​นั้น​หรอก...ความ​จริง​เรื่อง​นี้​ผม​คัดค้าน​มา​ตั้งแต่​ต้น​แล้ว ​เพราะ​ไม่​เห็น​ด้วย​อย่าง​มาก ผู้คน​ก็​รู้​ท่าที​ของ​ผม​มา​ตลอด​แล้ว​นี่...”

“แต่...ท่าน​ทำ​แบบ​นี้ ไม่​กลัว​คน​จะ​หา​ว่า​เป็น​การ​ตี​รวน​ทางการ​เมือง​เหรอ​คะ”

“ใคร​จะ​ว่า​ยัง​ไง​ผม​ไม่​สน...” นาย​สถิต​ย์​มอง​หน้า​คน​สัมภาษณ์​ด้วย​ท่าทาง​ที่​แสดง​ว่า​เริ่ม​โมโห แต่​นักข่าว​ก็​ไม่​สน​เขา​เหมือน​กัน

“ขอ​ถาม​อีก​นิด​เถอะ​นะ​คะ...ท่าน​ไม่​รู้สึก​ผิด​ต่อ​ประเทศชาติ​บ้าง​เหรอ​คะ” ถาม​ไม่ทัน​จบ​ก็​ต้อง​สะดุ้ง​เมื่อ​นาย​สถิต​ย์​ตบ​โต๊ะ​ แล้วยกมือ​ชี้​หน้า​นักข่าว​ทันที​โดย​ไม่​คำนึง​ว่า​ตอน​นี้​กำลัง​ถ่ายทอด​ภาพ​ตัว​เอง​ไป​ทั่ว​ประเทศ

“คุณ...คุณ​คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ใคร​หา...ถาม​แบบ​นี้​คุณ​ใช้​อะไร​มา​ตัดสิน​คน​อย่าง​ผม”

“สามัญสำนึก​ไง​คะ...” นักข่าว​ก็​ไม่​ยอม​เหมือน​กัน

นาย​สถิต​ย์​ตบ​โต๊ะ​ปัง​ใหญ่​ ลุก​พรวด​ขึ้น​แสดง​อำนาจ บาตรใหญ่​ทันที

“พอๆ เลิกๆ...พูด​แบบ​นี้​ก็​ไม่​ต้อง​คุย​กัน​แล้ว...” เขา​ก้าว​ออก​ไป​จาก​โต๊ะ​สัมภาษณ์​ทันที ช่าง​กล้อง​แพน​กล้องตาม​หลัง​ไป​หน่อย​ก็​หัน​มา​จับ​ใบหน้า​นักข่าว​สาว ซึ่ง​นั่ง​หน้า​เรียบ​เฉย​และ​แก้​สถานการณ์​ด้วย​ความ​เจน​กับ​อาชีพ​ที่​ทำ​อยู่​ได้​ทันควัน เธอ​พูด​กับ​กล้อง​ต่อ​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น

“เรา​คง​จะ​ต้อง​ถาม​หา​จิต​วิญญาณ​ความ​รับ​ผิด​ชอบ​ต่อ​บ้านเมือง​จาก​นักการเมือง​คน​นี้​กัน​ต่อ​ไป บท​สรุป​ความ​ถูกต้อง​ของ​บ้านเมือง​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​กระทำ​ของ​ท่าน​สถิต​ย์​คน​เดียว​ค่ะ...”

ooooooo

คืน​เดียวกัน​นี้ ก​ริ​ช ลมกรด กำลัง​ยืน​ดู​ภาพถ่าย​ระหว่าง​เขา​กับ​ลูก​ชาย​บุญธรรม​ที่​ชื่อ​ลุย ซึ่ง​ถ่าย​เมื่อ​ตอน​ที่​ลุย​รับ​ปริญญา​ที่​ต่าง​ประเทศ และ​มี​อีก​หลาย​ภาพ​แม้​กระ​ทั้ง​ใน​สนาม​ฝึก​ยิง​ปืน ก​ริ​ช​รู้​ถึง​ฝีมือ​การ​ยิง​ปืน​ของ​ลุย​ดี​ว่า​แม่น​เหมือน​จับ​วาง นัด​ไหน​นัด​นั้น​ไม่​เคย​พลาด

จนกระทั่ง​นาย​ปกาศิต ซึ่ง​เป็น​สมาชิก 1 ใน 5 ที่​ร่วม​กันก่อตั้ง​องค์การ​นอก​กฎหมาย​มา​ด้วย​กัน​ขอตัว​ลุย​ไป​ใช้​งาน​ใกล้​ชิด​ตัว​เขา

เสียง​โทรศัพท์​ดัง​ขึ้น ก​ริ​ช​เดิน​ไป​รับ เสียง​นาย​ป​กา​ศิต​ดัง​ก้อง​มา​ตาม​สาย

“ไง​ก​ริ​ช...​มี​อะไร​คืบ​หน้า​บ้าง?”

ก​ริ​ช​ชะงัก หัน​ไป​มอง​รูป​ของ​ลุย​ที่​เขา​ดู​อยู่​เมื่อ​ครู่​นิดหนึ่ง​แล้ว​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า

“ลุย​ขอ​เวลา​ตัดสินใจ​ก่อน​ครับ”

“มัน​กล้า​ปฏิเสธ​เหรอ” ป​กา​ศิ​ตก​ระ​ชา​ก​เสียง​ถาม

ก​ริ​ชมี​สีหน้า​หนักใจ แต่​พยายาม​คุม​น้ำเสียง​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า “ก็...คง​จะ​ไม่​ปฏิเสธ...ถ้า​นาย​สถิต​ย์​เลว​จริง​อย่าง​ที่​เรา​คิด และ​ถ้า​จริง​ตาม​นั้น นาย​สถิต​ย์​ก็​จะ​มี​ลม​หายใจ​อยู่​ได้​อีก​ไม่​เกิน 24 ชั่วโมง”

นาย​ป​กา​ศิต​หัวหน้า​ใหญ่​สุด​ของ​องค์การ​ซึ่ง​มี​อิทธิพล​มาก​ที่สุด​แถม​ยัง​โหดเหี้ยม​และ​เห็นแก่​ประโยชน์​ตัว​เอง​ที่สุด​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ

สำหรับ​ลุย คน​ที่​ก​ริ​ชบ​อก​ว่า​ เขา​ขอ​เวลา​ตัดสินใจ​ก่อน​นั้น แม้​ว่า​เขา​จะ​เป็น​คน​หนึ่ง​ของ​องค์การ​นี้ แต่​ลุย​ต่าง​จาก​คน​อื่น​คือ เมื่อ​จะ​รับ​ทำ​งาน​ชิ้น​ไหน เขา​จะ​ต้อง​ตรวจสอบ​จน​มั่นใจ​แล้ว​ว่า คน​ที่​ถูก​สั่ง​ให้​ไป​เก็บ​นั้น​เป็น​คน​เลว​จริงๆจึง​จะ​ยอม​รับ​ทำ​งาน และ​มา​ถึง​วัน​นี้​นาย​สถิต​ย์​ก็​ผ่าน​การ​ตรวจสอบ​จาก​เขา​เรียบร้อย​แล้ว

ooooooo

ณ ที่​ตั้ง​พรรคการเมือง​ชื่อ พรรค​สัจจะ เช้า​นี้​พวก​นักข่าว​กำลัง​ไป​รอ​สัมภาษณ์​นาย​สถิต​ย์​กัน​เกือบ​ทุก​ฉบับ​ พอ​รถ​ตู้​สี​ดำ​ของ​นาย​สถิต​ย์​แล่น​เข้า​มา​จอด​ยัง​ไม่ทัน​สนิท พวก​บอดี้​การ์ด​ของ​เขา​ก็​เปิด​ประตู​ลง​มา​มอง​ซ้าย​มอง​ขวา​ แล้ว​จึง​เปิด​ประตู​รถ​ให้​นาย​สถิต​ย์​ลง​มา พลาง​กระจาย​ตัว​ออก​อารักขา

นักข่าว​สาว​คน​ที่​สัมภาษณ์​นาย​สถิต​ย์เมื่อ​วัน​ก่อน​ ยก​ไมค์​รายงาน​ผู้​ชม​ทันที

“นาย​สถิต​ย์ อภิ​วิริยะ​กิจ​อนันต์ แกน​นำ​คน​สำคัญ​ของ​รัฐบาล​เดินทาง​มา​ถึง​พรรค​แล้ว​นะ​คะ หลังจาก​เมื่อ​วัน​ก่อน​เพิ่ง​ประกาศ​กร้าว ไม่​ยอม​รับ​มติ​พรรค​ร่วม​รัฐบาล​แม้​ว่า​จะ​เป็น​ประโยชน์​ของ​ชาติ​ก็ตาม...”

ยัง​ไม่ทัน​พูด​อะไร​ต่อ เสียง​บอดี้​การ์ด​คน​หนึ่ง​ตะโกน​ขึ้น​ว่า

“ระวัง...มี​มือปืน​อยู่​บน​ดาดฟ้า” พูด​จบ​ก็​ยก​ปืน​ยิง​ขึ้น​ไป​บน​นั้น บอดี้​การ์ด​อีก​หลาย​คน​เข้า​มา​บัง​ตัว​นาย​สถิต​ย์เอา​ไว้ อีก​หลาย​คน​ยิง​ปืน​ขึ้น​ไป​บน​ดาดฟ้า​บ้าง และ​เสียง​ปืน​จาก​ดาดฟ้า​ก็​โต้ตอบ​กลับ​ลง​มา ทำเอา​สถาน​ที่​แห่ง​นั้น​วุ่นวาย​ไป​หมด หัวหน้า​บอดี้​การ์ด​ตะโกน​บอก​ลูกน้อง​ว่า

“คุ้มกัน​ท่าน​สถิต​ย์​เข้าที่​ทำ​การ​พรรค​เร็ว...”

ทันใดนั้น ​พวก​มือปืน​ฝ่าย​ตรง​ข้าม​อีก​หลาย​คน​ก็​โผล่​ออก​มา​จาก​มุม​ตึก​ยิง​เข้าใส่​พวก​บอดี้​การ์ด ทำให้​พวก​นั้น​หลบ​ลูกปืน​กัน​อลเวง​ไป​หมด​รวม​ทั้ง​พวก​นักข่าว​ที่​วิ่ง​หนี​เอา​ตัว​รอด​ด้วย บอดี้​การ์ด​สาว​คน​หนึ่ง​แทรก​ตัว​เข้า​มา​จนถึง​นาย​สถิต​ย์ ดัน​เขา​ให้​รีบ​เดิน​เข้าไป​ใน​พรรค ปาก​ก็​ร้อง​เร่ง

“เชิญ​ทาง​นี้​ค่ะ​ท่าน...” เธอ​พา​ตัว​นาย​สถิต​ย์​เข้าไป​ใน​พรรค​อย่าง​รวดเร็ว นาย​สถิต​ย์​วิ่ง​ตาม​การ​ดัน​ตัว​ของ​เธอ แต่​ก็​พยายาม​เอี้ยว​ตัว​มอง​หน้า​แล้ว​ชะงัก

“เธอ​เป็น​ใคร...ทำไม​ฉัน​ไม่​เคย​เห็น​หน้า” ถาม​เสียง​เกรี้ยว

“ฉัน​เพิ่ง​เข้า​มา​ทำ​งาน​เมื่อ​วาน​นี้​ค่ะ” พูด​ไม่​พูด​เปล่า ยกมือ​จับ​ต้น​แขน​นาย​สถิต​ย์​ลากเข้าหา​ตัว​เอง​คล้าย​กระชาก นาย​สถิต​ย์​ไม่​รู้​ว่า​ขณะ​นั้น​นิ้ว​ที่​สวม​แหวน​มี​ปลาย​เข็ม​แหลม​ซ่อน​อยู่​ของ​เธอ​ได้​กดลง​ฉีดยา​เข้าไป​ใน​ตัว​ของ​เขา​เสีย​แล้ว

ooooooo

หญิง​สาว​คน​ที่​เอา​ตัว​นาย​สถิต​ย์​เข้า​มา​ใน​พรรค​นั้น​ชื่อ​แวว​วัลย์ ความ​จริง​เธอ​ไม่​ใช่​บอดี้​การ์ด แต่​เป็น​คน​ที่​ลุย​ส่ง​เข้า​มา​ทำ​งาน​ให้​เขา​นั่นเอง พอ​ลาก​นาย​สถิต​ย์​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ประชุม​ได้​ แวว​วัลย์​ก็​เหวี่ยง​นาย​สถิต​ย์​ลง​ไป​ที่​เก้าอี้ นาย​สถิต​ย์​ร้อง​ลั่น

“เบาๆหน่อย​ก็ได้ ฉัน​เจ็บ”

“เจ็บ​ก็ดี​แล้ว” เธอ​เสียง​เข้ม​ใส่​แบบ​ข้า​ไม่​กลัว​แก นาย​สถิต​ย์​เลย​จ้อง​หน้า​ถาม

“เธอ​เป็น​ใคร​กัน​แน่...เอ...ฉัน​ไม่​เคย​อนุมัติ​ให้​ใช้​บอดี้​การ์ด​ผู้หญิง​นี่...”

“เงียบ...ไม่​ใช่​เวลา​ถาม...และ​อย่า​พยายาม​ขยับ​ตัว​เลย ยา​ที่​โดน​ไป​นั่น​จะ​ทำให้​นาย​เป็น​อัมพาต​ไม่​ต่ำ​กว่า​ห้า​นาที” พูด​แล้ว​ก็​หมุน​เก้าอี้​นาย​สถิต​ย์​ให้​หัน​เข้าหา​จอ​มอ​นิเ​ตอ​ร์ แล้ว​ขยับ​เข้าไป​ที่​โน้ตบุ๊ก​กด​สั่ง​โปรแกรม ​ฉับพลัน​ที่​หน้า​จอ​ก็​ปรากฏ​ใบหน้า​ของ​ลุย​เด่น​ชัด​ขึ้น​มา​พร้อม​พูด​กับ​แวว​วัลย์​ว่า

“รีบ​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​แวว​วัลย์ เดี๋ยว​จะ​ไม่​ปลอดภัย”

แวว​วัลย์​รีบ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ถอย​ออก​ไป สถิต​ย์​มอง​หน้า​ลุย​ใน​จอ​ภาพ

“แก​เป็น​ใคร?” เขา​ถาม

“แล้วแต่​แก​จะ​ตัดสินใจ​เอา...ฉัน​เป็นได้​ทั้ง​นักบุญ​มา​โปรด​คน​บาป หรือ​อาจจะ​เป็น​เพชฌฆาต​ที่มา​ส่ง​คน​ชั่ว​ไป​ลง​นรก...” ลุย​ตอบ​ด้วย​สีหน้า​เรียบ​เฉย

“แก...แก​ต้องการ​อะไร” สถิต​ย์​เสียง​สั่น​ด้วย​ความ​กลัว ไม่​มี​คำ​ตอบ​ที่​สถิต​ย์​ถาม แต่​กลาย​เป็น​คำสั่ง​จาก​ลุย​มา​แทน

“เลิก​ทำ​ชั่ว​โกง​บ้าน​โกง​เมือง เลิก​ทำลาย​ชาติ​บ้านเมือง​ได้​แล้ว นี่​คือ​โอกาส​สุดท้าย​ที่​ฉัน​จะ​ให้ แล้ว​ถอน​ตัว​ออก​จาก​พรรค​สัจจะ​ด่วน เลิก​งานการ​เมือง​ทั้งหมด มัน​ถึง​เวลา​ที่​จะ​ต้อง​ทำ​เพื่อ​บ้าน​เพื่อ​เมือง​แล้ว นี่​คือ​ข้อ​เสนอ ถ้า​ไม่...แก​จะ​มี​โอกาส​อยู่​บน​โลก​ใบ​นี้​อีก​ไม่​นาน...”

ภาพ​บน​จอ​ดับ​ไป​ทันที สถิต​ย์​ดิ้น​ทุรนทุราย​ด้วย​ความ​โกรธ ปัด​ขวด​และ​แก้ว​น้ำ​บน​โต๊ะ​ลง​ไป​แตก​กระจาย​พร้อม​กับ​แหกปาก​ดัง​ลั่น​เรียก​ให้​คน​เข้า​มา​ช่วย พวก​บอดี้​การ์ด​วิ่ง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ตรง​ไป​หา​นาย​สถิต​ย์​ โดย​ไม่​มี​ใคร​แหงน​หน้า​ขึ้น​ไป​ดู​บน​ระเบียง​ห้อง​โถง​ ซึ่ง​แวว​วัลย์​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ด้วย​สีหน้า​เหี้ยม​ก่อน​จะ​ยัก​ไหล่​แล้ว​หัน​ไป​เปิด​หน้าต่าง​ไว้​บาน​หนึ่ง​พา​ตัว​ไป​จาก​ที่​นั่น​อย่าง​รวดเร็ว

ooooooo

นาย​สถิต​ย์​ตบ​หน้า​บอดี้​การ์ด​ที่​อยู่​ใกล้​เขา​เป็น​คน​แรก ​พร้อม​คำ​ผรุสวาท ด่า​เป็น​ชุด​ว่า​ทำ​งาน​ภาษา​อะไร​กัน ​ปล่อย​ให้​พวก​ศัตรู​บุก​เข้า​มา​ถึง​ใน​พรรค แล้ว​สำทับ​ว่า​ให้​ไป​ตาม​จับ​ผู้หญิง​คน​ที่​ปลอม​ตัว​เข้า​มา​เป็น​บอดี้​การ์ด​คน​นั้น​มา​ให้​ได้ พวก​ลูกน้อง​รีบ​โทร.​ติดต่อ​กัน​ลนลาน พอดี​มี​โทร.​เข้า​มือ​ถือ สถิต​ย์​กด​รับ

“ว่า​ไง...อ๋อ...ถ้า​จะ​ให้​เซ็น​อนุมัติ ฉัน​ต้องการ​ค่าหัว​คิว​สอง​ร้อย​ล้าน น้อย​กว่า​นี้​ไม่​ต้อง​มา​คุย​กัน​เพราะ​ฉัน​ต้องการ​ถอน​ทุน​คืน”

สถิต​ย์​ปิด​มือ​ถือ​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ​เหมือน​จะ​ท้าทาย​คำ​พูด​ของ​ลุย​เมื่อกี้ จู่ๆมอ​นิเ​ตอ​ร์​ก็​มี​ภาพ​ลุย​ปรากฏ​ขึ้น สถิต​ย์​สะดุ้ง​หัน​ไป​มอง เห็น​หน้า​ลุย​จ้อง​มา​ด้วย​นัยน์ตา​แข็งกร้าว ตาม​มา​ด้วย​น้ำเสียง​ดุๆ

“ตกลง​แก​เลือก​จะ​ลง​นรก!”

สถิต​ย์​โกรธ​จัด​ปัด​โน้ตบุ๊ก​ลง​มา​แตก​กระจาย ภาพ​ลุย​หาย​ไป​ทันที สถิต​ย์​หัน​รี​หัน​ขวาง​แล้ว​เดิน​เข้า​ลิฟต์​กด​ขึ้น​ไป​บน​ชั้น​สูง​สุด ตั้งใจ​ว่า​จะ​ไป​ดู​เหตุการณ์​อยู่​บน​นั้น แต่​พอ​ลิฟต์​เปิด​ออก เจอ​เลขาฯ​สาว​ยืน​อยู่ บอก​เขา​ว่า​ท่าน​หัวหน้า​พรรค​ เชิญ​ที่​ห้อง สถิต​ย์​เลย​ต้อง​กลับ​เข้าไป​ใน​ลิฟต์​ใหม่ หา​รู้​ไม่​ว่า​ขณะ​นี้​มัจจุราช​ซึ่ง​ใน​มือ​มี​ปืน​พก​อยู่​ด้วย​กำลัง​ยืน​รอ​เวลา​ ขณะ​อยู่​ใน​ลิฟต์​มือ​ถือ​สถิต​ย์​ดัง​ขึ้น จึง​หยิบ​ออก​มา​กด​รับ ส่งเสียง​ฮัลโหล​ออก​ไป​แต่​ไม่​มีเสียง​ตอบ เพราะ​มัจจุราช​ลุย​รอ​จนถึง​เวลา​ที่​กะ​ไว้​แล้ว​จึง​พูด​มา​ทาง​โทรศัพท์

“พิพากษา...ประหารชีวิต”

จบ​คำ​พูด​พร้อม​เสียง​ปืน​ดัง​เปรี้ยง​ขึ้น กระสุน​นัด​นั้น​จาก​ลำกล้อง​ปืน​ของ​ลุย​แหวก​อากาศ​พุ่ง​ตรง​ไป​ผ่าน​หน้าต่าง​ที่​แวว​วัลย์​เปิด​เอา​ไว้​   ไป​ยัง​ช่อง​เซอร์วิส​ลิฟต์​ด้าน​ข้าง​ที่​เปิด​ไว้​รอ​แล้ว​เช่น​กัน กระสุน​พุ่ง​ตรง​เข้า​ตู้​แผง​วงจร​เหนือ​ลิฟต์​ทำให้​ไฟช็อต สาย​ไฟ​และ​สลิง​ลิฟต์​เด้ง​หลุด​ออก​มา ไฟ​แลบ​แปลบปลา​บ  ลิฟต์​ทั้ง​ลิฟต์​หลุด​ออก​จาก​สลิง​พุ่ง​ตาม​ราง​ลง​มา​อย่าง​รวดเร็ว​ก่อน​ตกลง​สู่​พื้น สถิต​ย์​ตาเหลือก​ลา​ญ​ด้วย​ความ​ตกใจ

ไม่​นาน​หลังจาก​นั้น พวก​นักข่าว​โทรทัศน์​ช่อง​ต่างๆก็​ไป​รายงาน​ยัง​ที่​เกิด​เหตุ โดย​กล่าว​กับ​คน​ดู​ว่า ไม่​น่า​เชื่อ​ว่า​ท่าน​สถิต​ย์ อภิ​วิริยะ​กิจ​อนันต์ ต้อง​จบ​ชีวิต​ลง​เพราะ​อุบัติเหตุ​ลิฟต์​ตก หลังจาก​รอดชีวิต​จาก​การ​ลอบ​สังหาร​จาก​มือปืน​เพียง​ไม่​กี่​นาที ใน​เบื้องต้น​ตำรวจ​วินิจ​ฉัย​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ แม้​จะ​มี​รายงาน​ว่า​ชาว​บ้าน​ได้ยิน​เสียง​ปืน​ยิง​ต่อสู้​กัน​หลาย​นัด สำหรับ​รายงาน​ข่าว​คืบ​หน้า​ทาง​ทีม​ข่าว​จะ​นำ​มา​เสนอ​ต่อ​ไป

ขณะ​นั้น​ที่​มุม​ตึก ลุย​เดิน​ออก​ไป​พร้อม​กับ​แวว​วัลย์​ซึ่ง​เดิน​กะเผลก​นิดหน่อย​เพราะ​ถูก​ยิง​จาก​พวก​บอดี้​การ์ด​ลุย​พา​แวว​วัลย์​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น แม้​จะ​ผ่าน​การ​ตรวจค้น​ของ​ตำรวจ แต่​ก็ได้​ขรร​ชัย ผู้​การ​ตำรวจซึ่ง​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​สมาชิก​องค์การ​นอก​กฎหมาย​ช่วย​เอา​ไว้ ขรร​ชัย​เคย​เป็น​ทหาร​จี​ไอ หน่วย​ก่อ​วินาศกรรม​มา​ก่อน เขา​เชี่ยวชาญ​ด้าน​การ​ใช้​ระเบิด​มาก แต่​มี​ข้อ​เสีย​เรื่อง​ผู้หญิง

ขรร​ชัย​มอง​ตาม​รถ​ของ​ลุย​ไป​จน​ลับตา ขณะบอก​ให้​พวก​ตำรวจ​ถอน​กำลัง​ออก​จาก​ที่​นั่น

ooooooo

กลับ​ถึง​บ้าน​แวว​วัลย์ ลุย​รีบ​ทำ​แผล​ให้​เธอ​อย่าง​ตั้งอกตั้งใจ เขา​บอก​ว่า​โชค​ดี​ที่​กระสุน​แค่​ถาก​ไป​เท่านั้น แล้ว​ตำหนิ​ตัว​เอง​ว่า ไม่​ควร​ดึง​แวว​วัลย์​ไป​ทำ​งาน​นี้​ด้วย​เลย มัน​เสี่ยง​เกินไป แวว​วัลย์​รีบ​ห้าม

“เรา​สัญญา​กัน​แล้ว​นะ​คะ​ว่า​จะ​ไม่​พูด​เรื่อง​นี้​อีก...บุญคุณ​ที่​พี่​เคย​ช่วย​แวว​มา​ทุก​อย่าง​ยัง​ไง​แวว​ก็​ไม่​มี​วัน​ลืม​หรอก​ค่ะ”

“แต่​พี่​ทำให้​แวว​ต้อง​ทำ​ผิด​กฎหมาย”

“แต่​พี่​ยอม​ทำ​ผิด​เพื่อ​ความ​ถูกต้อง​ของ​สังคม แวว​นับถือ​น้ำใจ​พี่​ค่ะ ไม่​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​แวว​จะ​ช่วย​พี่​ตลอด​ไป” เธอ​มอง​เขา​ด้วย​ดวงตา​สุกใส

ลุย​ยิ้ม​ตอบ มอง​เธอ​ด้วย​นัยน์ตา​ของ​พี่​ชาย​มอง​น้อง​สาว ยกมือ​แตะ​ไหล่​บอก​ว่า

“ขอบใจ​มาก...ตอน​นี้​ดึก​มาก​แล้ว...แวว​พักผ่อน​เถอะ​นะ พี่​กลับ​ก่อน​ละ” ลุย​ลุก​ขึ้น แวว​วัลย์​รีบ​บอก​ว่า

“แล้ว​เจอ​กัน​ค่ะ​พี่...” มอง​ตาม​เขา​ด้วย​ความ​รัก​โดย​ลุย​ไม่​รู้ตัว

ลุย​กลับ​ถึง​บ้าน​ตัว​เอง พอ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ก็​เห็น​รูป​แวว​วัลย์​ที่​ถ่าย​คู่​กับ​สิงห์​ผู้​เป็น​พ่อ เขา​นึกถึง​ภาพ​วัน​สุดท้าย​ก่อน​ที่​สิงห์​จะ​ตาย คำ​ขอร้อง​ของ​สิงห์​เหมือน​จะ​ดัง​ขึ้น​มา​ใน​หู...ลุย...

พี่​ฝาก​ลูก​สาว​พี่​ด้วย ดูแล​แวว​วัลย์​แทน​พี่​ด้วย...แถม​คำ​พูด​ของ​ตัว​เอง​ที่​รับปาก​ก็​ดัง​ซ้อน​ขึ้น​มา

“พี่​สิงห์...ผม​จะ​ดูแล​แวว​วัลย์​ให้​ดี​ที่สุด”

ลุย​ถอน​ใจ รู้สึก​ผิด​ที่​วัน​นี้​ใช้​ให้​เธอ​ไป​ทำ​งาน จน​เธอ​ได้​รับ​บาดเจ็บ

ooooooo

ที่​บ้าน​กริช​ใน​ห้อง​ทำ​งาน กริช​กำลัง​คุย​กับ​ป​กา​ศิต​ทาง​โทรศัพท์​อยู่ ป​กา​ศิต​ชม​ลุย​ว่า​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​แผน กริช​ตอบ​ไป​ว่า เหมือน​ทุก​ครั้ง ถ้า​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​เงื่อนไข​ลุย​ก็​จะ​ทำ​งาน​จน​สำเร็จ​ ป​กา​ศิต​ตอบ​มา​ด้วย​น้ำเสียง​หยันๆ

“มัน​ตั้งใจ​จะ​เป็น​ผู้​พิทักษ์​คุณธรรม​ใน​โลก​มืด ฆ่า​แต่​คน​เลว​แบบ​นี้​ไป​ตลอด​รึ​ไง โลก​เปลี่ยน​ไป​ทุก​วัน...เดี๋ยวนี้​ไม่​มี​อะไร​ขาว​จัด​ดำ​จัด​ชัดเจน​ห​รอก”

“พูด​เหมือน​องค์กร​ของ​เรา​จะ​เปลี่ยน​อุดมการณ์​แน่ะ”

“บน​โลก​ใบ​นี้ คน​จะ​ยิ่ง​ใหญ่​ได้​ต้อง​รู้จัก​เปลี่ยน​ตาม​ โลก พวก​จม​อยู่​แต่​กับ​ความ​สำเร็จ​ใน​อดีต​ไม่​มี​วัน​เจริญ...เอา​เถอะ... คน​อย่าง​ไอ้​ลุย​มัน​คง​ไม่​เข้าใจ​เรื่อง​แบบ​นี้...เงิน​ค่า​จ้าง​จะ​โอน​ให้​พรุ่งนี้ แล้ว​บอก​มัน​ให้​เตรียม​รับคำ​สั่ง​ต่อ​ไป​ได้”

“เพิ่ง​ทำ​งาน​เสร็จ มัน​ไม่​เร็ว​เกินไป​เหรอ​ที่​จะ​ให้​รับ​งาน​ใหม่” กริช​ถาม​อย่าง​กังวล

“ครั้ง​นี้​เป็น​เรื่อง​จำเป็น องค์กร​ของ​เรา​กำลัง​จะ​มี​การ​เปลี่ยนแปลง บางที​การ​อยู่​แต่​เบื้องหลัง​มัน​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้​มาก...เออ เรา​จะ​ได้​คุย​เรื่อง​นี้​กัน​แน่ๆใน​วัน​ประชุม​องค์กร...แล้ว​เจอ​กัน...” เขา​กด​ปิด​บลู​ธูท​ทันที​ด้วย​สีหน้า​เหี้ยมเกรียม

ooooooo

คืน​นี้​ลุย​กลับ​บ้าน​ค่อนข้าง​ดึก​หน่อย แต่​ก็​ไม่​ลืม​ซื้อ​โจ๊ก​ไป​ฝาก​ลูก​ชาย​ตาม​ที่​สั่ง แต่​แม้​จะ​กลับ​ดึก​ยัง​ไง ไทร​งาม​เมีย​ของ​เขา​ก็​จะ​นั่ง​คอย​อยู่​เหมือน​ทุก​ครั้ง ไทร-งาม​เป็น​แม่บ้าน​ที่​ดี​มาก​และ​เธอ​ก็​รัก​สามี​มาก​ด้วย

เธอ​รับ​ถุง​โจ๊ก​จาก​เขา​แล้ว​รายงาน​ว่า​ตอน​นี้​ลูก​ชาย​เข้า​นอน​ไป​แล้ว ลุย​เลยเ​ดิน​ไป​ที่​ห้อง​ลูก​ชาย เจ้าตัว​เล็ก​ตื่น​ทันที​ที่​พ่อ​เข้าไป​ลูบ​ผม แต่​ปฏิเสธ​ที่​จะ​กิน​โจ๊ก​บอก​ว่า​เอา​ไว้​กิน​พรุ่งนี้ ตอน​นี้​ขอ​นอน​ก่อน ลุย​จึง​เดิน​ออก​มา​หา​ภรรยา​ซึ่ง​ชง​กาแฟ​รอ​ท่า​ไว้​ให้​แล้ว พอ​หย่อน​ก้น​ลง​นั่ง​ข้าง​สามี ไทร​งาม​ก็​ถาม​ถึง​งาน​ที่​ไป​ทำ​วัน​นี้​ว่า​เรียบร้อย​ไหม และ​ยัง​ถาม​ถึง​แวว​วัลย์​ด้วย ลุย​ถอน​ใจ​ก่อน​เล่า​ว่า​แวว​วัลย์​บาดเจ็บ​เล็กน้อย และ​เลย​พูด​กับ​ไทร​งามว่า​เขา​อยาก​จะ​เลิก​ทำ​งาน​แบบ​นี้​แล้ว

“จะ​สำเร็จ​เหรอ​คะ​ลุย คุณ​เคย​เอ่ย​ปาก​มา​ตั้งแต่​ฉัน​ท้อง​ทอม​แน่ะ แต่​นาย​ไม่​เคย​อนุญาต​เลย​สัก​ครั้ง”

“ก็​คง​ต้อง​ลอง​พูด​ดู​อีก​ครั้ง ผม​ไม่​อยาก​เอา​คุณ​กับ​ลูก​มา​เสี่ยง​กับ​ผม”

ไทร​งาม​เอื้อม​มือ​มา​จับ​มือ​เขา​อย่าง​ให้​กำลังใจ เธอ​เอียง​หัวลงซบ​ไหล่​พลาง​พูด​ว่า

“ฉัน​มั่นใจ​ว่า​ฉัน​เลือก​หัวหน้า​ครอบครัว​ไม่​ผิด​ค่ะ ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ฉัน​คิด​ว่า​คุณ​ทำ​ดี​ที่สุด​แล้ว​ค่ะ ลุย”

สอง​คน​นั่ง​ซบ​กัน​ด้วย​ความ​รัก​และ​เข้าใจ ก่อน​จะ​พา​กัน​ไป​นอน และ​คืน​นั้น​ลุย​ก็​ฝัน​ถึง​เรื่องราว​ของ​สิงห์​พ่อ​ของ​แวว​วัลย์​กับ​เขา​ตอน​ที่​ไป​ทำ​งาน​ด้วย​กัน แล้ว​เกิด​อุบัติเหตุ​ตอน​ลุย​กำลัง​ยิง​หัว​คนร้าย​ที่​จับ​ตัว​สิงห์​อยู่​นั้น ลูกปืน​พลาด​ไป​ถูก​สิงห์​เพราะ​เขา​ล้ม​ลง​มา​พอดี ตั้งแต่​นั้น​มา ลุย​ก็​เจ็บปวด​อยู่​ใน​ใจ​ไม่​หาย แม้​จะ​ไม่ได้​มี​เจตนา​ก็ตาม ยิ่ง​เห็น​ลูก​ของ​สิงห์​คือ​แวว​วัลย์​ที่​ฝาก​เขา​ไว้​ก่อน​สิงห์​จะ​ตาย ลุย​ก็​จะ​รู้สึก​เจ็บปวด​ทุก​ครั้ง

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น ลุย​ไป​วิ่ง​ออกกำลัง​กาย แอบ​เห็น​แวว​วัลย์​ กำลัง​ใส่​บาตร​และ​คุย​กับ​พระ​ว่า​วัน​นี้​ครบ​รอบ​วัน​ตาย​ของ​พ่อ​เธอ ลุย​ยิ่ง​ปวด​ใจ​มาก รู้สึก​ผิด​อยู่​ร่ำไป​จึง​อยาก​เลิก​อาชีพ​นี้​เสียที

พอก​ลับ​เข้า​บ้าน​มี​อีเมล์​เข้า​มา กด​เปิด​ดู​เห็น​ข้อความ​ว่า​เงิน​โอน​เรียบร้อย ซึ่ง​หมาย​ถึง​เรื่อง​ที่​จัดการ​กับ​นาย​สถิต​ย์​นั่นเอง แถม​พอ​เปิด​โทรทัศน์​ดู​ก็​เห็น​นักข่าว​กำลัง​รายงาน​ถึง​เรื่อง​นาย​สถิต​ย์​เสีย​ชีวิต​เพราะ​ลิฟต์​ขาด แถม​ยัง​ย้อน​หลัง​ให้​ผู้​ฟัง​ได้​นึกถึง​เหตุการณ์​ว่า​เมื่อ​ต้น​ปี รัฐมนตรี​ชื่อ​ยุทธการ กิตติ​ดำรง​คุณ ที่​ใครๆพูด​กัน​ว่า​เป็น​เจ้าพ่อ สร้าง​ตัว​เอง​จาก​การ​ค้า​อาวุธ​เถื่อน​ก็​จบ​ชีวิต​ด้วย​รถ​คว่ำ​โดย​ไม่​ทราบ​สาเหตุ และ​ราย​ต่อ​มา​เป็น​นัก​ธุรกิจ​ชื่อ​ดัง คือ​นาย​สุร​พล จิต​ต์​น้อม​วิริยะ ที่​มี​ข่าว​ว่า​อยู่​เบื้องหลัง​เครือ​ข่าย​ค้า​มนุษย์​ที่​ตาย​เพราะ​เกิด​เพลิง​ไหม้​จาก​เหตุ​แก๊ส​ระเบิด​ใน​ระหว่าง​งาน​เลี้ยง ที่​เชื่อ​กัน​ว่า​เป็น​การ​จัด​เพื่อ​ต้อนรับ​เอเย่นต์​ค้า​มนุษย์​ด้วย​กัน จนกระทั่ง​มา​ถึง​กรณี​นาย​สถิต​ย์​เมื่อ​ไม่​กี่​วัน​มา​นี้​เอง

นักข่าว​ที่​รายงาน​ข่าว​บอก​ว่า​ทั้ง​สาม​คน​ที่​ตาย ไม่​ว่า​จะ​เป็น​อุบัติเหตุ​หรือ​อาชญากรรม​ก็ตาม แต่​คง​ปฏิเสธ​ไม่ได้​ว่า​นี่​เป็น​ปรากฏการณ์​ที่​ทำให้​สังคม​ไทย​เปลี่ยน​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดี​ขึ้น หรือ​นี่​อาจจะ​เป็น​คำ​พิพากษา​จาก​มัจจุราช​คุณธรรม​เพื่อ​ความ​ถูกต้อง​ของ​สังคม​ไทย​อย่าง​ที่​ผู้คน​กล่าว​กัน​หรือ​ไม่ ไม่​มี​ใคร​รู้

ลุย​ถอน​ใจ ยิ้มเยาะ​กับ​สมญา​นาม​ที่​ผู้สื่อข่าว​ตั้ง​ให้​เขา ก่อน​จะ​ทรุด​ลง​นั่ง​บน​เก้าอี้​หน้า​คอมพิวเตอร์ กด​คีย์​ป้อน​ข้อมูล​เป็น​ตัวเลข​แล้ว​กด​เอน​เท​อร์ หน้า​จอ​ระบุ​ข้อมูล​ออก​มา​ว่า เป็น​การ​โอน​เงิน​เข้า​มูลนิธิ​เพื่อ​เด็ก​กำพร้า​และ​ด้อย​โอกาส​จำนวน 1 ล้าน​บาท

หลังจาก​นั้น​ก็​มี​จดหมาย​ตอบ​กลับ​มา​ว่า มูลนิธิ​เพื่อ​เด็ก​ขอ​ขอบพระคุณ​ใน​ความ​อนุเคราะห์​ของ​ท่าน ขณะ​นี้​เด็ก​กำพร้า​ใน​ความ​อนุเคราะห์​สามารถ​สอบ​เข้า​เรียน​แพทย์​เรียบร้อย​แล้ว

ooooooo

คำ​ว่า​เด็ก​กำพร้า​ที่ทาง​มูลนิธิ​ตอบ​มา ทำให้​ลุย​หวน​คิดถึง​ตัว​เอง​ตอน​ยัง​เด็ก​และ​อาศัย​ข้าว​วัด​กิน เพราะ​หลวง​ลุง​เอา​มา​อุปการะ​ไว้ ลุย​มี​เรื่อง​ชก​ต่อย​กับ​พวก​เด็ก​วัด​เป็น​ประจำ แต่​เขา​ไม่​รังแก​ใคร​ก่อน นอกจาก​จะ​ปกป้อง​เพื่อนๆที่​ถูก​คน​ตัว​ใหญ่​กว่า​มา​รังแก ลุย​จำ​ได้​ว่า​วัน​หนึ่ง​ต้อง​ชก​ต่อย​กับ​นักเลง​ใหญ่​ที่​บุก​เข้า​มา​ลัก​ตัด​เศียร​พระ​ใน​วัด วัน​นั้น ​เขา​ล้ม​นักเลง​ใหญ่​ได้​ก็​ เพราะ​คำ​สอน​ของหลวง​ลุง

วัน​นั้น​เป็น​วัน​ที่​ชีวิต​เขา​เปลี่ยน​ไป​เหมือน​กัน เมื่อ​หลวง​ลุง​พา​คน​ชื่อ​กริช​เข้า​มา​หา และ​บอก​ให้​เขา​กราบ​กริช และ​พูด​ต่อหน้า​ลุย​ว่า

“ฝาก​ด้วย​นะ​คุณ​กริช...ดวง​ไอ้​ลุย​ความ​ตาย​ขึ้น​อยู่​ใน​มือ​เต็ม​พรืด​ไป​หมด ช่วย​ที​เถอะ​นึก​ว่า​เอา​บุญ อบรม​มัน​ให้​ดี​ มัน​จะ​ดี แต่​ถ้า​ร้าย ไอ้​นี่​จะ​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​โจร...”

จาก​วัน​นั้น​ถึง​วัน​นี้ ชีวิต​ของ​ลุย​ก็​เปลี่ยน​ไป เพราะ​กริช​เลี้ยง​ลุย​แบบ​ลูกบุญธรรม​ส่ง​ให้​เรียน​จน​จบ​ถึง​เมืองนอก​เมือง​นา แต่​แล้ว​ชีวิต​ก็​หักเห​จน​ได้ เมื่อ​วัน​หนึ่ง​กริช​กำลัง​เอา​ปืน​ชนิด​ต่างๆออก​มา​ทำ​ความ​สะอาด แล้ว​ลุย​ที่​ไป​ด้อมๆ มองๆเกิด​ถูกใจ​ปืน​แม็กนั่ม 357 กระบอก​หนึ่ง อดใจ​ไม่​ไหว​ก็​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​ขึ้น​ดู แต่​โดน​กริช​ดุ​ให้​เอา​วาง​ไว้​ที่​เก่า

“ฉัน​ไม่​ชอบ​ให้​ใคร​มา​แตะต้อง​ปืน​ของ​ฉัน”

“ขอโทษ​ครับ” ลุย​รีบ​วาง​ปืน แต่​ยัง​พูด​อีก “เอ้​อ...ผม​ว่า​มัน​น่า​รัก​มาก​เลย​ครับ”

กริช​หัวเราะ​อย่าง​ขำๆ “เออ...พูด​ยัง​กับ​ปืน​มัน​เป็น​ผู้หญิง​งั้น​แหละ...เ​อ้า ชอบ​ก็​ลอง​จับ​ดู​ซิ”

ลุย​รีบ​จับ​ขึ้น​มา​ดู​อย่าง​ดีใจ แถม​พูด​ไป​ด้วย​ว่า

“กระบอก​มัน​ใหญ่...แต่​กระชับ​มือ​มาก​ครับ...ผม​ชอบ​จัง แต่​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​มัน​เป็น​ปืน​อะไร ไม่​เคย​เห็น”

“357 แม็กนั่ม กระบอก​นี้​เคย​ยิง​คน​ตาย​ไม่​ต่ำ​กว่า 6 คน​ แล้ว ถึง​จะ​ใหญ่​แต่​ยิง​นิ่ม​มาก เบา ​และ​แน่น​ที่สุด​ด้วย” ก​ริ​ช อ​ธิบา​ยอ​ย่าง​ภูมิใจ

“ยิง​แม่น​หรือ​ไม่​แม่น​อยู่​ที่​คน​ยิง...ไม่​ใช่​ที่​ปืน” คำ​ตอบ​ของ​ลุย​ทำเอา​ก​ริ​ช​มอง​หน้า

“มั่นใจ​ใน​ตัว​เอง​เหลือเกิน​นะ...เอาละ...ฉัน​เป็น​คน​ไม่​เชื่อ​ใคร​ง่ายๆซะ​ด้วย​ซิ ไป...ไป​ลอง​ดู ยิง​กัน​คน​ละ​นัด ถ้า​แก​ยิง​แม่น​กว่า​ฉัน​ยก​ปืน​กระบอก​นี้​ให้​เลย”

“แล้ว​ถ้า​ผม​แพ้​นาย​ล่ะ”

“ก็​ไม่​มี​อะไร แค่​นอน​ลง​แล้ว​ให้​ฉัน​กระทืบ​รับ​ความ​ขี้​คุย​ของ​แก...”

ลุย​ตอบ​ตกลง และ​การ​ท้าทาย​วัน​นั้น​ก็​จบ​ลง​ที่​ก​ริ​ช​ต้อง​เสีย​ปืน​กระบอก​นั้น​ให้​กับ​ลุย​เพราะ​เขา​ยิง​เข้า​กลาง​รู​ลูกปืน​ที่​ก​ริ​ช​ยิง​ไป​ก่อน​หน้า​นี้ แถม​ยัง​คุย​ทับ​อีก​ว่า

“นัด​แรก​ที่​ยิง​ ผม​ยิง​ไม่​ผิด​หรอก​ครับ ผม​ตั้งใจ​ยิง​ลอด​รู​กระสุน​เดิม​ที่​นาย​ยิง​ต่างหาก...ขอบคุณ​นะ​ครับ​นายกับ​ปืน​กระบอก​นี้...” ลุย​คว้า​ปืน​ไป​กอด​อย่าง​ดีใจ

ระหว่าง​ทาง​เดิน​จาก​สนาม​ที่​ลอง​ปืน ​ลุย​ลูบๆคลำ​ปืน​ใน​มือ​แบบ​ไม่​ยอม​ให้​ห่าง​ตัว ก​ริ​ช​เดิน​ออก​หน้า​แต่​หัน​กลับ​ไป​มอง​ลุย​อยู่​เรื่อยๆ แล้ว​ใน​ที่สุด​ก็​หยุด​เดิน หัน​ไป​บอก​ลุย​ว่า​หยุด​คุย​เดี๋ยว ลุย​รีบ​ถาม​ว่า​จะ​เปลี่ยนใจ​ยึด​ปืน​คืน​เหรอ ก​ริ​ช​ส่าย​หน้า

“เปล่า...ไหนๆก็​ไหนๆแล้ว ฉัน​ให้​ปืน​แล้ว​ไม่​ให้​กระสุน​ได้​ยัง​ไง​จริง​มั้ย”

ก​ริ​ช​โยน​กระเป๋า​ใส่​กระสุน​ให้​ลุย ลุย​ยิ้มแป้น​รับ​มา​เปิด​ดู เห็น​กระสุน​เรียงราย​อยู่​ใน​ซอง​แบบ​รูด​ซิบ​เต็ม​ไป​หมด ยกมือ​ไหว้​ติดๆกัน​หลาย​ครั้ง

“ขอบคุณ​ครับ​นาย...”

ก​ริ​ช​พยัก​หน้า​รับ พอดีลูกน้อง​ขอ​งก​ริช​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​หาก​ริ​ช​ด้วย​ท่าทาง​ตกใจ ละล่ำละลัก​บอก​ว่า​แย่​แล้วๆอยู่​นั่น จน​ก​ริ​ช​ต้อง​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​จึง​ตอบ​ได้​ว่า มีๆ...แต่​ยัง​พูด​ไม่​จบ​ก็​มีเสียง​ปืน​ดัง​เปรี้ยง​แล้วลูกน้อง​ขอ​งก​ริ​ช​คน​นั้น​ก็​ล้ม​ลง​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา ลุย​รีบ​ดึง​ตัว​ก​ริ​ช​เข้า​หลบ​กระสุน​อีก​ทาง​หนึ่ง มอง​ไป​เห็น​พวกก​ะ​เห​รี่​ยง​ดา​หน้า​เข้า​มา​สาด​กระสุน​ใส่​พวก​ก​ริ​ช  ลุย​เลย​พา​ก​ริ​ช​หลบ​ไป​อีก​ทาง ไป​เจอ​ลูกน้อง​ก​ริ​ช​สอง​คน​อยู่​ตรง​นั้น​พอดี ก​ริ​ช​ถาม​ว่า​พวก​ที่มา​ก่อกวน​เป็น​ใคร ลูกน้อง​ตอบ​ว่า

“นาย​ถูก​หักหลัง ไอ้​พะ​อี​ซอ​เพื่อน​ของ​นาย มัน​นำ​พวก​คน​งาน​ต่าง​ชาติ​มา​เก็บ​นาย​ครับ มัน​บอก​ต้องการ​ทั้ง​เงิน​ทั้ง​ชีวิต​ของ​นาย” พูด​จบ​ก็​หัน​ไป​ยิง​สู้​กับ​พวก​บุกรุก​โดย​ก​ริ​ช​ยิง​ด้วย ลุย​มอง​สถานการณ์​แล้ว​ทำท่า​ไม่สบาย​ใจ​บอก​ก​ริ​ช​ว่า

“พวก​มัน​อยู่​ใน​ที่​ที่​ดี​กว่า​เรา เรา​อยู่​ใน​ที่​โล่ง​และ​ต่ำ​กว่า เสียเปรียบ​มัน”

“แล้ว​เอา​ไง​ดี สัญญาณ​โทรศัพท์​ก็​ใช้​ไม่ได้ เรียก​หา​คน​มา​ช่วย​ไม่ทัน​แน่”

ลุย​นิ่ง​คิด​พลาง​หัน​ไป​มอง​ต้นไม้​ดู​ทิศทาง​ลม เขา​ยิ้ม​ออก​มา​ได้ บอก​กับ​ก​ริ​ช​ว่า​เขา​จะ​ทำให้​พวก​นั้น​เสียเปรียบ​ให้​ได้ แล้ว​สั่ง​ให้​ก​ริ​ช​และ​คน​งาน​นั่น​ช่วย​ยิง​คุ้มกัน​ให้​เขา​ด้วย และ​พูด​อย่าง​มั่นใจ​กับ​ก​ริ​ช​อีก​ว่า

“ผม​จะ​ทำให้​พวก​มัน​วิ่ง​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน โผล่​ให้​นาย​ยิง​แบบ​ตัว​เป็นๆเลย”

ลุย​ผละ​ไป​อย่าง​รวดเร็ว ก​ริ​ช​เลย​สั่ง​ลูกน้อง​ให้​ยิง​คุ้มกัน​ให้​ลุย ซึ่ง​ขณะ​นี้​เขา​วิ่ง​ไป​ที่​รถ​จี๊ป ถลา​เข้า​ใต้​ท้อง​รถ​แล้ว​เปิด​ฝา​น้ำมัน​ออก เอา​ผ้า​ที่​ห้อย​อยู่​ข้าง​รถ​ยัด​เข้าไป​ใน​ถัง​น้ำมัน​ให้​มี​ชาย​ผ้า​ห้อย​อยู่ เขา​จุด​ไฟ​ที่​ปลาย​ผ้า​ผืน​นั้น​แล้ว​โดด​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​วน​เป็น​วงกลม​จน​น้ำมัน​ที่​ถูก​ผ้า​ลาก​อยู่​กระจาย​กว้าง หลังจาก​นั้น​ก็​เอา​เชือก​มัด​พวงมาลัย​ไว้​กับ​เกียร์ กะ​จังหวะ​ให้​รถ​วิ่ง​ผ่าน​ป่า​รก​ที่​พวก​เหล่า​ร้าย​ซุ่ม​อยู่ แล้ว​ถีบตัว​ออก​จาก​รถ​อย่าง​รวดเร็ว​กลิ้ง​ไป​หลบ​อีก​มุม​หนึ่ง โดยที่​รถ​คัน​นั้น​วิ่ง​ตรง​ไป​ยัง​บริเวณ​ที่​คนร้าย​หลบ​อยู่​แล้ว​เสย​เข้า​กับ​ต้นไม้​ต้น​หนึ่ง ไฟ​ที่​ลุก​อยู่​ปาก​ถัง​น้ำมัน​ลุก​พึ่บ​ขึ้น​ทันที​พร้อม​กับ​เสียง​ระเบิด​ของ​รถ แถม​ยัง​ลุกลาม​ไป​ทั่ว​บริเวณ​ที่​ลุย​ลาก​ผ้า​ราด​น้ำมัน​เมื่อกี้

กริช​ร้อง​บอก​ลูกน้อง​ว่า “ไฟ​ติด​ลุกลาม​ไป​ทั่ว​แล้ว เรา​อยู่​เหนือ​ลม...ลม​กำลัง​พัด​ทำให้​ไฟ​คลอก​พวก​มัน!”

“ผึ้ง​แตก​รัง​แล้ว​ครับ​นาย เลือก​ยิงตาม​สบาย​เลย”เสียง​ลุย​พูด​อยู่​ข้างๆตัว กริช​ยิ้ม​อย่าง​ชอบใจ

ทั้ง​ฆ่า​ตาย​ทั้ง​จับเป็น​พวก​กะเหรี่ยง​นั่น​แล้วแต่​กริช​ก็​ยัง​ไม่​วางใจ เขา​กับ​ลูกน้อง​จึง​ยัง​กุม​สถานการณ์​อยู่​ที่​นั่น​จนถึง​กลางคืน กริช​เดิน​มา​ทรุด​ตัวลง​นั่ง​ข้าง​ลุย​ชมว่า​ฝีมือ​ของ​ลุย​เยี่ยม​กว่า​ที่​เขา​คิด​ไว้​มาก และ​ต้อง​ขอบใจ​ลุย​ด้วย​เพราะ​ลุย​มี​ บุญคุณ​กับ​เขา​และ​คน​งาน​ที่​นี่

ลุย​ส่าย​หน้า “บุญคุณ​อะไร​กัน​ครับ นาย​ชุบเลี้ยง​ผม...

แค่​นี้​ผม​ก็​ทดแทน​บุญคุณ​ไม่​มี​วัน​หมด​แล้ว​ครับ”

เสียง​มือ​ถือ​ดัง​ขึ้น กริช​กด​รับ​สาย​แล้ว​สีหน้า​ก็​เปลี่ยน​ไป​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ป​กา​ศิต​ดัง​มา​ว่า​เขา​เพิ่ง​รู้​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น แล้ว​ถาม​ตรงๆว่า

“ได้​มือดี​มา​ทำ​งาน​ด้วย​ใช่​มั้ย​กริช...”

“เอ้​อ...ก็​แค่​เด็ก​ใหม่” กริช​อึกอัก

“เด็ก​ใหม่ แต่​ฝีมือ​ไม่​ใหม่ ฉัน​ต้องการ​ให้​รับ​เด็ก​คน​นี้​เข้า​ทำ​งาน​ใน​องค์กร​ของ​เรา...ไม่​ต้อง​ปฏิเสธ​อะไร​ทั้งสิ้น ไอ้​ลุย​ต้อง​เข้า​ทำ​งาน​ที่​องค์กร​ตั้งแต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป” พูด​จบ​ก็​ตัด​สาย​ทันที กริช​หัน​มา​มอง​ลุย​ด้วย​ความ​ไม่สบาย​ใจ ลุย​ถาม​ว่า​มี​อะไร​เหรอ กริช​ตอบ​ว่า

“นาย​ใหญ่​ต้องการ​รับ​แก​เข้า​ทำ​งาน​ด้วย​ที่​ใน​องค์กร”

กลับ​ถึง​บ้าน กริช​คุย​กับ​ลุย​สองต่อสอง เขา​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า เขา​เอง​ก็​ทำ​งานให้กับ​องค์กร และ​อธิบาย​เมื่อ​ลุย​ถาม​ว่า​องค์กร​อะไร

“เป็น​องค์กร​นอก​กฎหมาย...มี​สมาชิก​เป็น​นัก​ธุรกิจ​และ​ผู้​นำ​ใน​สังคม​หลาย​คน...เอ้​อ...เกือบ​ร้อย​คน​เห็นจะ​ได้...พวก​เรา​ทำ​งาน​นอก​กฎหมาย​ทุก​ประเภท โดย​มี​จุด​ประสงค์​เพื่อ​ทำให้​สังคม​นี้​น่า​อยู่​ขึ้น...องค์กร​ของ​เรา​รับจ้าง​ฆ่า​คน​ที่​ทำ​ผิด ทั้ง​นักการเมือง​โกง​ชาติ​ที่​ต้องการ​กอบโกย​อำนาจ หรือ​พวก​เจ้าพ่อ​ผู้​ทรง​อิทธิพล​ที่​อยู่​เหนือ​กฎหมาย”

กริช​อธิบาย​ถึง​หน้าที่​ที่​ต้อง​กระทำ​อย่าง​หมดเปลือก และ​สรุป​ว่า “คน​ชั่ว​เท่านั้น...ที่​จะ​ถูก​พิพากษา​ให้​ตาย​โดย​องค์กร​ของ​เรา...”

กริช​มอง​หน้า​ลุย​ก่อนจะ​กล่าว​ประโยค​สุดท้าย​ออก​มา​ว่า

“จะ​ทำ​หรือ​ไม่...ทุก​อย่าง​เป็น​สิทธิ์​ของ​นาย แต่​ตอน​นี้​องค์กร​เลือก​นาย​ให้​ทำ​งาน​ด้วย​แล้ว”

ooooooo

ลุย​ยัง​นั่ง​อึ้ง​อยู่​ตรง​หน้า​จอ​คอมพิวเตอร์​แม้​จะ​นึกถึง​ความหลัง​จน​จบ​ไป​แล้ว เขา​นั่ง​มอง​ตรา​สัญลักษณ์​ของ​องค์กร​อยู่​ด้วย​แวว​ตา​ครุ่นคิด หัน​ตัว​ไป​หยิบ​ปืน​แม็กนั่ม​ขึ้น​มา​ดู​นิดหนึ่ง​ก่อน​จะ​ได้ยิน​เสียง​ไทร​งาม​ถาม​ว่า

“คิดถึง​ความหลัง​เก่าๆอีก​แล้ว​เหรอ​คะ...เหตุการณ์​ทั้งหมด​มัน​ผ่าน​มา​หลาย​สิบ​ปี​แล้ว​นะ​คะ”

“หลาย​สิบ​ปี...กับ​หลาย​สิบ​ชีวิต​ที่​ต้อง​ตาย​เพราะ​ปืน​กระบอก​นี้”

“คุณ​เลือก​ทำ​ผิด​เฉพาะ​กับ​คน​ที่​สมควร​ลงโทษ​นี่​คะ”

“แต่​มัน​ก็​เป็น​ตราบาป​อยู่ดี ผม​ไม่สบาย​ใจ​เลย​ที่​ต้อง​ทำ​งาน​แบบ​นี้”

ไทร​งาม​เดิน​เข้า​มา​โอบ​ไหล่เขา บอก​ว่า “ไม่​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น ฉัน​จะ​อยู่​เคียง​ข้าง​คุณ​เสมอ​นะ​คะ​ลุย ครอบครัว​ของ​เรา​จะ​ก้าว​ผ่าน​มัน​ไป​ด้วย​กัน...”

พูด​ไม่ทัน​จบ ทอม​ลูก​ชาย​ของ​สอง​คน​ก็​วิ่ง​ตื๋อ​เข้า​มา​บอก​ว่า​ถึง​ยัง​ไง​ครอบครัว​นี้​ก็​ต้อง​มี​เขา​อยู่​ด้วย​แน่ๆ  ทำเอา​พ่อ​กับ​แม่​อด​หัวเราะ​ไม่ได้ ทอม​เข้า​มา​ชวน​พ่อ​ให้​รีบ​ไป​ส่ง​เขา​เพราะ​จะ​ต้อง​แวะ​รับ​เพื่อน​ชื่อ​บอย​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​เดือน​เพื่อน​รัก​ของ​ลุย​ไป​โรงเรียน​ด้วย​กัน พอ​ไป​ถึง​บ้าน​นั้น​บอย​ก็​คอย​อยู่​แล้ว แถม​เดือน​พ่อ​ขอ​งบ​อย​ยัง​ร้อง​สั่ง​ลุย​ว่า​ฝา​กบ​อย​ด้วย และ​วัน​นี้​โรงเรียน​เลิก​ให้​รับ​บอ​ยก​ลับ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ลุย เขา​เสร็จ​งาน​แล้ว​จะ​ไป​รับ​กลับ ที่​เดือน​พูด​อย่าง​นี้ ก็​เพราะว่า​บอย​กำพร้า​แม่​นั่นเอง ลุย​พยัก​หน้า​รับคำ​สั่ง​เพื่อน​ที่​ขาด​เมีย​แล้ว​ก็​เลย​คิดถึง​เรื่อง​ระหว่าง​เขา​กับ​ไทร​งาม​ตอน​ยัง​หนุ่ม​ยัง​สาว​ที่​เพิ่ง​รู้จัก​กัน

ooooooo

เขา​คิดถึง​เมื่อ​อดีต​ที่​ยัง​อยู่​ต่าง​จังหวัด เพิ่ง​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​อำเภอ​นั้น​ได้​เพียง​วัน​เดียว​ก็​รู้จัก​กับ​ไทร​งาม​เพราะ​เธอ​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เจ้าของ​ร้าน​อาหาร​ตาม​สั่ง ไทร​งาม​เป็น​คน​เอา​อาหาร​ที่​เขา​สั่ง​มา​เสิร์ฟ​ให้ สอง​คน​คุย​กัน​พัก​เดียว​เหมือน​ได้​รู้จัก​กัน​มา​เป็น​ปี

แล้ว​ก็​มา​ถึง​เหตุการณ์​ที่​ไทร​งาม​ถูก​พ่อ​ยก​ให้​กับ​เส่ย หนุ่ม​เจ้าของ​โรง​เลื่อย​หัวไม้ มี​ลูกน้อง​ล้อม​หน้า​ล้อม​หลัง​เวลา​ไป​ไหน​ไม่​เคย​เห็น​หัว​คน วัน​นี้​มา​ทวง​หนี้​ที่​ร้าน​เตี่ย​ของ​ไทร​งาม​จึง​พูดจา​ข่มขู่​จะ​เอา​ลูก​สาว​ไป​เป็น​เมีย​ให้​ได้ เตี่ย​จำเป็น​ต้อง​ยก​ให้​โดย​เส่ย​บอก​ว่า​จะ​จัด​งาน​แต่งงาน​วัน​พรุ่งนี้  ไทร​งาม​รู้​เรื่อง​ร้องไห้​เป็น​วัก​เป็น​เวร แต่​ไม่​สามารถ​ขัด​เตี่ย​กับ​แม่​ได้
วัน​รุ่ง​ขึ้น​จึง​ต้อง​เข้า​พิธี​แต่งงาน​ด้วย​น้ำตา​อาบ​หน้า

และ​วัน​นั้น​เอง  ลุย​ก็​ลุย​เข้าไป​ใน​งาน​สม​ชื่อ ​กำ​รา​บลู​ก​น้อง​ของ​เส่ย​จน​เรียบ​ไม่​เหลือ แล้ว​อุ้ม​ไทร​งาม​ขึ้น​มอเตอร์ไซค์​ขับ​ข้าม​หัว​เส่​ยอ​อก​ไป​หน้าตา​เฉย แต่​เส่ย​ที่​เก่ง​แต่​ปาก​ไม่​กล้า​หือ

ลุย​พา​ไทร​งาม​ไป​ที่​บ้าน​หลัง​หนึ่ง บอก​กับ​เธอ​ว่า สอง​คน​จะ​หลบ​อยู่​ที่​บ้าน​หลัง​นี้​สัก​พัก​หนึ่ง เพราะ​เส่ย​อาจจะ​ส่ง​คน​ไป​เที่ยว​ตาม​หา​จน​ทั่ว​เมือง​ก็ได้ ไทร​งาม​ถาม​ว่า​พ่อ​ของ​เส่ย​เป็น​ผู้​มี​อิทธิพล​เขา​ไม่​กลัว​หรือ ลุย​ถาม​กลับ​ทำไม​ต้อง​กลัว ทำเอา​ไทร​งาม​อึ้ง​และ​นึก​ชอบ​ลุย​ขึ้น​มา

“คืน​นี้​นอน​ห้อง​นี้​แหละ เสื้อ​ผ้า​ฉัน​เตรียม​ไว้​ให้​แล้ว คิด​ว่า​คง​ใส่​ได้”

ไทร​งาม​เดิน​ไป​เปิด​ตู้ ใน​นั้น​มี​เสื้อ​ผ้า​แขวน​อยู่​หลาย​ตัว ลุย​ยัง​บอก​อีก​ว่า เขา​เดาๆเอา​ว่า​เธอ​ใส่​เสื้อ​ผ้า​เบอร์​อะไร พูด​แล้ว​ก็​ทำท่า​เขินๆกัน​ทั้ง​คู่ พอ​ถึง​กลางคืน​ลุย​ก็​บอก​ให้​ไทร​งาม​นอน​บน​เตียง เขา​จะ​นอน​ข้าง​ฝา​นี่​เอง

ลุย​ทำ​ตาม​ที่​ปาก​พูด​ไว้ ตลอด​เวลา​เจ็ด​คืน​เขา​นอน​อยู่​ที่​เก่า​จน​ไทร​งาม​รู้สึก​สงสาร จน​ใน​ที่สุด​ก็​เรียก​ให้​ลุย​ขึ้น​ไป​นอน​ด้วย​กัน​บน​เตียง และ​ตั้งแต่​นั้น​มา​สอง​คน​ก็​อยู่​ด้วย​กัน​จน​มี​ลูก​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ก็​คือ​ทอม​นั่นเอง

ooooooo

ลุย​ชะงัก​ความ​คิด​เมื่อ​รถ​แล่น​มา​ถึง​โรงเรียน​ของ​เด็ก​ทั้ง​สอง เสียง​ทอม​ร้อง​ดัง​ลั่น​ว่า​ถึง​โรงเรียน​ตาม​แผนที่​วาง​ไว้​เลย เพราะ​บอย​พูด​ไว้​ว่า พ่อ​ลุย​ของ​ทอม​จะ​ขับ​รถ​ถึง​หน้า​โรงเรียน​ภายใน​เวลา 31 นาที 20 วินาที

“ตรง​เป๋ง​เลย​ครับ” บอ​ยส​นับ​สนุน​เพื่อน ส่วน​ลูก​ชาย​เขา​ยกนิ้ว​ให้​บอก​ว่า​แน่​จริงๆ ลุย​เลย​บอก​ว่า

“ไป​เรียน​หนังสือ​กัน​ได้​แล้ว ช้า​เกิน​กว่า​นี้​อีก​สัก​วินาที​อาจจะ​สาย​ได้”

สอง​คน​ยกมือ​ไหว้​สวัสดี​แล้ว​ลง​จาก​รถ ลุย​ร้อง​บอก​ว่า “วัน​นี้​อา​ไทร​งาม​จะ​มา​รับ​นะ​ครับ...บ๊ายบาย” เด็ก​สอง​คน​พา​กัน​เข้าไป​ใน​โรงเรียน  ลุย​ขับ​รถ​กลับ  ​ขณะ​กำลัง​ติด​ไฟ​แดง​อยู่​มี​โทรศัพท์​เข้า พอ​รู้​ว่า​เป็น​กริช​ ลุย​จึง​ตอบ​รับ เสียง​กริช​พูด​มา​เร็ว​จี๋

“เกิด​เรื่อง​ใหญ่​แล้ว​ลุย”

“มี​อะไร​ครับ” ลุย​ชัก​เกร็ง

“เดือน​เพื่อน​รัก​ของ​แก​ถูก​สาย​หักหลัง พวก​มัน​เป็น​สายลับ​สอง​หน้า ตอน​นี้​เดือน​ถูก​ล้อม​อยู่​ที่​โกดัง​เก็บ​ของ​ริม​น้ำ”

“เตรียม​คน​ของ​เรา​ให้​พร้อม​นะ​ครับ​นาย ผม​จะ​ไป​ช่วย​เดือน​เดี๋ยวนี้”

จบ​การ​พูด​พร้อม​กับ​ไฟ​เขียว​พอดี ลุย​ตบ​เกียร์​ขับ​รถ​พุ่ง​ตรง​ไป​ยัง​ที่หมาย​อย่าง​รวดเร็ว

ตอนที่ 2

เดือน​เพื่อน​ลุย​กำลัง​ถูก​พวก​สายลับ​สอง​หน้า​ทรมาน​อยู่​ใน​โกดัง​ริม​น้ำ​สาย​หนึ่ง โดย​ใช้​โซ่​สำหรับ​มัด​ของ​ผูก​โยง​ห้อย​หัว​ลง​มา​กับ​ขื่อ​กลาง​โกดัง เขา​ถูก​เตะ​ถีบ​รุม​ซ้อม​จน​ตัว​แกว่ง​ไป​มา​ใน​อากาศ​พร้อม​การ​สอบ​เค้น​เอา​ความ​จริง

“พวก​เอ็ง​อยู่​ที่ไหน...บอก​มา” สายลับ​คน​นึง​ตวาด​ถาม

แต่​เดือน​กลับ​หัวเราะ​แทน​คำ​ตอบ ยัง​ผล​ให้​พวก​มัน​มอง​หน้า​กัน​เลิ่กลั่ก เจ้า​คน​ที่​ถาม​เมื่อกี้​รู้สึก​เสียหน้า​เลย​ยิ่ง​โมโห

“หัวเราะ​หา​พ่อ​มึง​หรือ​ไง​วะ”

“พ่อ​ข้า​ตาย​ไป​นาน​แล้ว” คราว​นี้​เดือน​ตอบ​มัน แล้ว​หัวเราะ​อีก

“แล้ว​เอ็ง​หัวเราะ​หา​พระแสง​ด้าม​ยาว​อะไร”

“ก็​หัวเราะ​ที่​พวก​เอ็ง​กำลัง​จะ​ไป​เจอ​พ่อ​ข้า​ไง...” จบคำ​พูด​พร้อม​กับ​เหวี่ยง​ตัว​เต็ม​แรง​เอา​โซ่​ที่​เหลือ​อีก​ด้าน​ไป​รัด​คอ​วายร้าย​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​ใกล้​สุด ไอ้​หมอ​นั่น​ตาเหลือก​ลา​น พวก​ที่​เหลือ​ยก​ปืน​จะ​ยิง​เดือน แต่​เดือน​ใช้​ความ​ไว​ก้ม​ลง​ล้วง​ปืน​จาก​ไอ้​คน​ที่​โดน​เขา​เอา​โซ่​รัด​คอ​ไว้​ยิง​ใส่​ไป​ก่อน แถม​ยัง​เอา​ไอ้​คน​ที่​อยู่​ใน​กำมือ​แล้ว​เป็น​กำบัง​ให้​ตัว​เอง​อีก เสียง​ปืน​ยิง​โต้ตอบ​กัน​ดัง​หูดับตับไหม้

ด้าน​นอก​โกดัง​รถ​กระบะ​ของ​พวก​มัน​ที่​ยก​กำลัง​มา​เสริม​วิ่ง​เข้า​มา​จอด พอได้​ยิน​เสียง​ปืน​ก็​พา​กัน​โดด​พรวด​วิ่ง​เข้าไป​ใน​โกดัง​พร้อม​อาวุธ​ครบมือ​ทั้ง​สิบ​คน

ooooooo

ข้าง​ใน​โก​ดัง​พวก​ที่​ซ้อม​เดือน​อยู่​ถูก​เดือน​ยิง​ตาย​หมด​แล้ว เดือน​จึง​เงย​หน้า​เล็ง​ปืน​ไป​ที่​โซ่​บน​ขื่อ​พร้อม​กับ​เหนี่ยว​ไก แต่​รู้สึก​แปลก​ใจ​ที่​เขา​ยิง​ไป​นัด​เดียว​ทำไม​จึง​มีเสียง​ปืน​ดัง​ตัด​โซ่​หลาย​นัด พอ​ก้ม​ลง​มอง​จึง​เห็น​พวก​ที่​เพิ่ง​เข้า​มา​ใหม่​กำลัง​ช่วย​ยิง​ด้วย และ​ตอน​นี้​โซ่​ก็​ขาด​ลง​มา​แล้ว เดือน​ตก​แอ้​กล​ง​มา​กับ​พื้น พอ​เงย​หน้า​ขึ้น​ก็​เห็น​ปืน​สิบ​กระบอก​กำลัง​จ่อ​มา​ที่​เขา

“เ​ฮ่อ...นึก​แล้ว ว่า​มัน​ต้อง​ไม่​ง่าย​อย่าง​ที่​คิด” เดือน​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​ปืน​ที่​ตกลง​มา​ด้วย​ก็​โดน​ไอ้​คน​หนึ่ง​เตะ​ปืน​จน​กระเด็น พอ​หัน​ไป​มอง​หน้า​คน​เตะ​ก็​เจอ​ลูก​เตะ​อีก และ​มัน​ช่วย​กัน​เตะ​ส่ง​เขา​ไป​ให้​กัน​ที​ละ​ตีน​จน​รอบ​วง เดือน​ช้ำ​จน​แทบ​ยืน​ไม่​ไหว

พวก​มัน​เห็น​อาการ​เขา​ก็​หยุด​เตะ เจ้า​คน​หนึ่ง​ล็อก​เขา​ให้​ยืน​ขึ้น​พลาง​เอา​ปืน​จ่อ​หลัง

“พวก​เอ็ง​ที่​เหลือ​อยู่​ที่ไหน”

“ข้า​ไม่​เสวนา​กับ​พวก​หมา​รับ​ใช้” เดือน​ตะคอก​ใส่

“งั้น​ก็​ตาย​ไป​ซะ” มัน​จ่อ​ปืน​ใส่ แต่​ยัง​ไม่ทัน​ลั่นไก เสียง​มอเตอร์ไซค์​ดัง​กระหึ่ม​ขึ้น ก่อน​ที่​จะ​เห็น​ว่า​แทนที่จะ​เข้า​มา​ทาง​ประตู​มัน​กลับ​พุ่ง​เข้า​มา​ทาง​หน้า​กระจก เสียง​เพล้ง​ของ​กระจก​ที่​ร่วง​ลงพื้น​ยัง​ไม่ทัน ​สิ้น​เสียงมอเตอร์ไซค์​คัน​นั้น​ก็​พุ่ง​ลง​มาก​ลาง​วง​ล้อม​ของ​พวก​มัน​เหมือน​ปาฏิหาริย์ พวก​มัน​ยิ่ง​ประหลาด​ใจ​กำลัง​สอง ​เพราะ​คน​ขับ​เข้า​มา​เป็น​ผู้หญิง

แวว​วัลย์​เปิด​หมวก​ออก สะบัด​ผม​ให้​ดู​ซะ​ด้วย ยัง​ไม่ทัน​ตั้ง​สติ​พวก​มัน​ก็​โดน​เธอ​กราด​​ปืนยิง​ใส่​จน​ตาย​ไป​หลาย​คน พวก​มัน​โดด​หลบ​อย่าง​อก​สั่น​ขวัญหาย แวว​วัลย์​ขับ​มอเตอร์ไซค์​ฉวัดเฉวียน​ไล่​ยิง​พวก​ที่​เหลือ พร้อม​กับ​ตะโกน​บอก​เดือน

“พี่​เดือน ​มา​ทาง​นี้​เร็ว...” พลาง​ขับ​รถ​พุ่ง​เข้าไป​จะ​รับ มือปืน​คน​หนึ่ง​ตวัด​โซ่​เข้าไป​ใน​ล้อ​ทำให้​รถ​เสียหลัก​ล้ม​ลง แวว​วัลย์​กลิ้ง​ไป​บน​พื้น เดือน​เข้าไป​ช่วย สอง​คน​หัน​หลัง​ชน​กัน​ต่อสู้​กับ​พวก​ที่​เหลือ​ห้า​คน​นั่น คน​หนึ่ง​กระชาก​ตัว​แวว​วัลย์ไป แล้วเอาปืนจ่อที่เอวเธอ

“อยากเห็นนังนี่ตายมั้ย...” มันถามเดือน แต่แวววัลย์ ตะโกนบอกว่า

“พี่​เดือน ไม่​ต้อง​ห่วง...ฉัน​ยอม​ตาย...” แวว​วัลย์​ร้อง​บอก​เดือน​ไม่ทัน​ขาด​เสียง ฉับพลัน​มีเสียง​ดัง​ครืดๆที่​ประตู​โกดัง ทุก​คน​หัน​ไป​มอง เห็น​แผ่น​เหล็ก​บาน​ประตูพะเยิบพะยาบ แล้ว​ก็​หงาย​ออก​ไป มอง​เห็น​รถ​คัน​หนึ่ง​กำลัง​ลาก​บาน​ประตู​  พวก​วายร้าย​สาม​คน​ผละ​จาก​เดือน​กับ​แวว​วัลย์​หัน​ไป​ยิง​ใส่​รถ​คัน​นั้น​ทันที

เดือน​กับ​แวว​วัลย์​รู้​เลย​ว่า​เป็น​ใคร​ไป​ไม่ได้​นอกจาก​ลุย​ที่มา​ช่วย จึง​ร้อง​ตะโกน​พร้อม​กัน​ให้​ลุย​ระวัง มือปืน​คน​หนึ่ง​รีบ​ล้วง​ระเบิด​ขว้าง​ไป​ที่​รถ พอ​เสียง​ระเบิด​ดัง​ขึ้น​ไฟ​ก็​ลุก​ท่วม​รถ พวก​มัน​หัวเราะ​ร่า

“นี่​เหรอ​วะ ลุย หล่ม​สัก ที่​เขา​ว่า​ฝีมือ​ระดับ​ยมทูต...ถุย...”

เดือน​โกรธ​จัด ตวัด​ศอก​เข้าใส่​มือปืน​ที่​ยืน​อยู่​ข้างๆตัว​จน​มัน​ล้มคว่ำ เขา​วิ่ง​ไป​ที่​รถ​ของ​ลุย แต่​โดน​อีก​คน​หนึ่ง​ยิง​ใส่​เข้า​ไหล่​เดือน​จน​ล้ม แวว​วัลย์​ฮึด​สู้​เลย​โดน​มือปืน​อีก​คน​หนึ่ง​ตบ​ด้วย​ปืน​จน​หน้าคว่ำ ​แถม​เตะ​เข้าที่​กลาง​ลำ​ตัว​อีก​พลั่ก แวว​วัลย์​ จุก​จน​ร้อง​ไม่​ออก

เดือน​เห็น​สภาพ​ของ​แวว​วัลย์​แล้ว​ฮึด​ขึ้น​มา​อีก พยายาม​จะ​เข้าไป​ช่วย แต่​เขา​กลับ​โดน​ยิง​ซ้ำ​เข้าที่​ขา​อีก​นัด​หนึ่ง เดือน​ลง​คลาน มือปืน​อีก​คน​ขยับ​เข้า​มา​ยก​แขน​เหยียด​ปืน​ตรง​ไป​ที่​ร่าง​ของ​เดือน​ซึ่ง​อยู่​ไกล​จาก​มัน​นิดหน่อย ​กะ​ว่า​คราว​นี้​จะ​เอา​ให้​ตาย​ไป​เลย เดือน​หัน​มา​เห็น​แต่​ช่วย​อะไร​ตัว​เอง​ไม่ได้​แล้ว คิด​ว่า​คราว​นี้​คง​ตาย​แน่

“ปัง...” ไอ้​เจ้า​นั่น​ลั่นไก​ปืน​ทันที เดือน​เห็น​กระสุน​พุ่ง​ตรง​เข้าหา​จึง​หลับตา

“เปรี้ยง...” เสียง​กระสุน​ดัง​ขึ้น​จาก​มุม​สูง​ใต้​หลังคา​นัด​หนึ่ง และ​กระ​สุน​นัด​นั้น​เอง​ที่​พุ่ง​มา​ชน​กับ​กระสุน​ที่​มือปืน​ยิง​เดือน สะเก็ด​ลูกปืน​ทั้ง​สอง​นัด​แตก​ละเอียด​กลาง​อากาศ​พร้อม​เสียง​เปรี้ยง​อีก​นัด คราว​นี้​เจาะ​เข้า​กลาง​อก​มือปืน​อีก​คน เดือน​เงย​หน้า​มอง ยิ้ม​อย่าง​ดีใจ​เมื่อ​เห็น​ลุย​ยืน​อยู่​บน​นั้น

ลุย​โหน​โซ่​ลง​มา​จาก​หลังคา ขณะ​เดียวกัน​ก็​เก็บ​พวก​มือปืน​ไป​ด้วย​ที​ละ​คน​ตาย​เรียบ พอ​ถึง​พื้น​ก็​วิ่ง​เข้าหา​ทั้ง​คู่ แซว​เพื่อน​ว่า

“ปล่อย​ให้​พวก​สวะ​ลูบคม​ได้​ยัง​ไง​วะ...เสียชื่อ​เดือน แรม​กล้า​หมด” ยิ้ม​ให้​อีก แต่​เดือน​ไม่​ยิ้ม​ตอบ​กลับ​ร้อง​บอก​ลุย​ให้​ระวัง ลุย​ม้วน​ตัว​กลับ​กด​ไก​ปืน​อีก​ครั้ง​เพื่อ​ส่ง​เจ้า​คน​ที่​วิ่ง​มา​จาก​ข้าง​นอก​ไป​พบ​เพื่อน​มัน ​แล้ว​ร้อง​บอก​สอง​คน​นั่น​ว่า

“ไม่​เหมาะ​แน่ อยู่​ที่​นี่​เป็น​เป้า​นิ่ง​อย่าง​เดียว” เอา​แขน​คล้อง​ไหล่​เพื่อน​ดึง​ขึ้น​มา​พลาง​ร้อง​บอก​แวว​วัลย์​ให้ไป​หา​รถ​มา​รับ​เดือน

ออก​มา​ด้าน​นอก ขณะ​รอ​แวว​วัลย์​ไป​หา​รถ ลุย​บอก​กับ​เพื่อน​ว่า

“ฉัน​รู้​ว่า​ตอน​นี้​กระสุน​มัน​ยัง​ไกล​หัวใจ​แก​อยู่...แต่​อยาก​รู้​ว่า​พวก​มัน​เป็น​พวก​ไหน​วะ​เดือน”

“ตำรวจ​ชั่ว​กลุ่ม​หนึ่ง​ มัน​ส่ง​สาย​มา​ล่อ​ซื้อ​ของ​นาย​กริช แล้ว​ดัด​หลัง​จะ​ฮุบ​ทั้ง​เงิน​ทั้ง​ของ กะ​ให้​ฉัน​เปิด​ปาก​โยง​ไป​ถึง​นาย​ใหญ่...”

ลุย​ส่าย​หน้า “มัน​ไม่​รู้​รึ​ไง​ว่า​เล่น​อยู่​กับ​ใคร​น่ะ”

เดือน​ยัง​ไม่ทัน​จะพูดอะไรอีก มีเสียง​ปืน​กระหน่ำ​ยิง​มา​จาก​ตู้​คอน​เทน​เนอร์ ลุย​กด​หัว​เดือน​ให้​หมอบ​ลง​แล้ว​หัน​ไป​จัดการ​พวก​ที่​อยู่​บน​นั้น​ที​ละ​คน​จน​หมด พอดี​แวว​วัลย์​ขับ​รถ​เก่า​บุโรทั่ง​ที่​หา​ได้​แถว​นั้น​เข้า​มา​จอด ลุย​จึง​ลาก​เดือน​ขึ้น​รถ ระหว่าง​ทาง​ยัง​เจอ​กับ​การ​ตาม​ล่า​ตาม​ล้าง​อีก​จน​แวว​วัลย์​ต้อง​ขับ​รถ​ลง​ใน​คลอง​ทำเอา​เดือน​เกือบ​ตาย แต่​ลุย​ถึง​ยัง​ไง​ก็​ไม่​ยอม​ทิ้ง​เพื่อน​ แม้​กระทั่ง​สุดท้าย​ยัง​ถูก​ตาม​ล่า​ด้วย​เครื่อง​ยิง​ระเบิด แต่​ใน​ที่สุด​ลุย​ก็​พา​เพื่อน​รัก​และ​แวว​วัลย์​มา​ถึง​บ้าน​เขา​จน​ได้

ooooooo

ลุย​พา​เดือน​มา​ทำ​แผล​ที่​บ้าน​เขา​โดย​ไทร​งาม​เป็น​คนทา​ยา​และ​ผ้าพันแผล​ให้​​ พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ได้ เดือน​กล่าว​ขอบใจ​แวว​วัลย์​กับ​ลุย ลุย​ยิ้ม​ให้​เพื่อน​บอก​ว่า​จะ​ขอบใจ​เขา​ทำไม  เขา​จะ​ปล่อย​ให้​เพื่อน​รัก​อย่าง​เดือน​ตาย​ไม่ได้​หรอก สอง​คน​ยิ้ม​ให้​กัน​อย่าง​มิตรแท้

ขณะ​ที่​ไทร​งาม​ไป​หยิบ​กล่อง​พยาบาล​ข้าง​นอก​ห้อง เจอ​แวว​วัลย์​นั่ง​กอด​อก​หนาว​สั่น​อยู่​มุม​หนึ่ง ไทร​งาม​รีบ​เข้าไป​ถาม​ว่า​ทำไม​ไม่​เข้าไป​ใน​บ้าน แวว​วัลย์​บอก​ว่า​เกรงใจ​ไทร​งาม ไทร​งาม​ร้อง​โธ่ แล้ว​เข้าไป​กอด​แวววัลย์ เอา​ผ้า​ขนหนู​คลุม​ตัว​ที่​เปียก​ปอน​ให้ บอก​ว่า

“อย่า​คิด​ว่าที่​นี่​เป็น​ที่​อื่น​เลย​นะ...เธอ​ทำ​งาน​กับ​ลุย...ลุย​เขา​เล่า​เรื่อง​ของ​เธอ​ให้​ฉัน​ฟัง​อยู่​ตลอด...คิด​เสีย​ว่า​เธอ​มี​พี่​สาว​ชื่อ​ไทร​งาม ที่​จะ​คอย​ห่วง​คอย​ดู​​แล​เธอ​อีก​คน​นะ​จ๊ะ”

แวว​วัลย์​รู้สึก​ซาบซึ้ง ขณะ​เดียวกัน​ก็​รู้สึก​ผิด​อยู่​ใน​ใจ​ที่​ตัว​เอง​ไป​ชอบ​ลุย​ซึ่ง​เขา​มี​เมีย​อยู่​แล้ว แถม​ยัง​เป็น​เมีย​ที่​ดี​อีก​ด้วย

ไทร​งาม​เข้าไป​ใน​ห้อง เห็น​เดือน​หน้าซีด ปาก​ขาว นอน​ไม่​รู้สึก​ตัว​อยู่​บน​ที่นอน เธอ​รีบ​บอก​สามี​ว่า​เดือน​จะ​ต้อง​ผ่า​ตัด​แน่ๆ แต่​ตอน​นี้​จะ​เอา​หมอ​มา​จาก​ไหน ลุย​รีบ​โทร.​ไป​บอก​กริช​ทันที ไม่​นาน​หลังจาก​นั้น​หมอ​ก็​มา​ถึง​บ้าน​พร้อม​กับ​พยาบาล​และ​ลงมือ​รักษา​เดือน​โดย​ด่วน

ขณะ​ที่​หมอ​รักษา​เดือน​อยู่ แวว​วัลย์ ไทร​งาม​และ​ลุย​ต้อง​ออก​ไป​นอก​ห้อง ไทร​งามหน้า​เครียด​ถาม​ลุย​เบาๆว่า ถ้า​คน​ที่​อยู่​บน​เตียง​นั่น​เป็น​เขา​ล่ะ ลุย​นึก​รู้​ว่า​ไทร​งาม​หวาดหวั่น​จึง​ปลอบ​ว่า

“วัน​นี้​เดือน​แค่​โชค​ร้าย​ไป​หน่อย...อย่า​กังวล​เลย​ไทร​งาม มัน​จะ​ไม่​เกิด​ขึ้น​กับ​ผม​หรอก”

“ทำไม​คุณ​มั่นใจ​ขนาด​นั้น ชีวิตคน​ทุก​คน​มี​ค่า​เสมอ​นะ​คะ ถึง​เขา​จะ​เป็น​คน​เลว​ที่สุด​ก็​เถอะ...คน​พวก​นั้น​มี​ค่า​สำหรับ​ญาติ​พี่น้อง มี​คน​ข้าง​หลัง​ที่​ต้อง​รับ​ความ​สูญเสีย...วัน​หนึ่ง​ความ​เจ็บ​ชํ้า​จะ​ทำให้​พวก​เขา​ต้อง​มา​แก้แค้น แล้ว​ถึง​วัน​นั้น​ฉัน​กับ​ทอม...ก็​จะ​ต้อง​กลาย​เป็น​คน​ที่​ต้อง​ร้องไห้​นํ้า​ตา​แทบ​เป็น​สายเลือด ที่​ต้อง​เสีย​คุณ​ไป​ให้​กับ​งาน​ที่​ไร้​มนุษยธรรม...” ไทร​งาม​เดิน​หนี​ไป ลุย​คอตก แวว​วัลย์​ขยับ​เข้า​มา​ใกล้​เขา ปลอบ​ว่า

“ตอน​นี้​คุณ​ไทร​งาม​เธอ​กำลัง​กลัว  คง​ไม่ได้​ตั้งใจ​ว่า​พี่​ หรอก​ค่ะ”

“ไทร​งาม​พูด​ถูก  แวว​วัลย์...” ลุย​ตอบ​เบาๆ “มือ​ของ ​เรา​เปื้อน​เลือด  ต่อ​ให้​เรา​เลือก​แล้ว​ว่า​เป็น​เลือด​ชั่ว​ก็​เถอะ สัก​วัน​มัน​ต้อง​พลาด...”

ลุย​มอง​แวว​วัลย์​แล้ว​นึกถึง​ความหลัง​ที่​เคย​พลั้ง​มือ​ฆ่า​สิงห์​พ่อ​ของ​แวว​วัลย์

“บาป​ที่​ทำร้าย​คน​ดี​จะ​ติดตัว​เรา...เหมือน​เงา...สลัด​เท่า​ไหร่​มัน​จะ​ยิ่ง​เกาะ​กุม​ใน​ใจ...” ลุย​มอง​แวว​วัลย์​อีก ภาพ​วัน​ที่​สิงห์​ถูก​เขา​ยิง​พลาด​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ​วัน​นั้น​ชัด​ขึ้น​ใน​ความ​คิด​เมื่อ​เธอ​บอก​ว่า

“มัน​ควร​จะ​หยุด​ที่​ฉัน...ฉัน​ไม่​น่า​พา​เธอ​มา​เดิน​เส้นทาง​สาย​นี้​เลย​แวว​วัลย์”

“ฉัน​เต็มใจ​ค่ะ ถ้า​ไม่​มี​คน​ที่​ชื่อ​ลุย ป่านนี้​เด็ก​กำพร้า​อย่าง​ฉัน​ก็​คง​เร่ร่อน​ไม่​มี​อนาคต ไม่​ว่า​ใคร​จะ​ว่า​พี่​ยัง​ไง แวววัลย์​คน​นี้​จะ​นับถือ​บูชา​พี่...เหมือน​พ่อ​ผู้​ให้​กำเนิด...”

ลุย​ยิ่ง​ฟัง​ยิ่ง​รู้สึก​เสียด​แทงใจ เขา​เดิน​หนี​ออก​ไป​จาก​ตรง​นั้น​ทันที สายตา​แวว​วัลย์​หมอง​ลง มอง​ไป​เห็น​ภาพถ่าย​ของ​ลุย​ใน​กรอบ​รูป​และ​อีก​หลาย​ภาพ​ที่​ถ่าย​กับ​ครอบครัว  แวว​วัลย์ เดิน​ไป​หยิบ​ภาพ​เดี่ยว​ของ​ลุย​มา​ถือ​ไว้

“พี่​ลุย...พี่​สำคัญ​กับ​ชีวิต​ของ​ฉัน...ยิ่ง​กว่า​รัก...ยิ่ง​กว่า​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ค่ะ...”

ooooooo

เย็น​วัน​นั้น ไทร​งาม​เป็น​คน​ขับ​รถ​ไป​รับ​เด็ก​สอง​คน​ที่​โรงเรียน จอด​รถ​แล้ว​ไทร​งาม​ก็​ไม่​เปิด​ประตู​ออก​ไป เพราะ​มัว​แต่​นั่ง​เหม่อ​คิดถึง​แต่​เรื่อง​งาน​ที่​ลุย​กับ​เพื่อนๆทำ​อยู่ เธอ​รู้​ว่า​มัน​เป็น​งาน​ที่​อันตราย​มาก​หมาย​ถึง​ชีวิต​ทีเดียวถ้า​พลาด จนกระทั่ง​ได้ยิน​เสียง​เคาะ​ประตู​รถ  เธอ​จึง​สะดุ้ง หัน​ไป​ดู เห็น​ลูก​ชาย​ตัว​เอง​กับ​เพื่อน​ยืน​อยู่

“แม่...แม่​ครับ...แม่​เป็น​อะไร​ใจลอย​ฟิ้ว​เลย ประตู​รถ​ก็​ไม่​เปิด”

ไทร​งาม​รีบ​กด​ล็อก​เปิดประตู​ให้ พอ​ลูก​ชาย​กับ​เพื่อน​ขึ้น​นั่ง เธอ​รีบ​ขอโทษ

“ขอโทษ​นะ​จ๊ะ...แม่​กำลัง​คิด​ว่า...” พยายาม​หา​ข้ออ้าง​แต่​ยัง​นึก​ไม่​ออก ลูก​ชาย​รีบ​ต่อ​ให้

“แม่​กำลัง​คิด​ว่า...เย็น​นี้​จะ​ทำ​อะไร​ให้​พวก​เรา​กิน​ดี​ใช่​ไหม​ครับ” ไทร​งาม​รับ​สมอ้าง​ว่า​ใช่  เด็ก​สอง​คน​ชู​มือ​ร้อง​เย้​อย่าง​ถูกใจ ไทร​งาม​ออก​รถ​ทันที แต่​พอ​ถึง​บ้าน​ทอม​กับ​บอย​จะ​จับ​ประตู​รถ ไทร​งาม​รีบ​ร้อง​ห้าม​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ลง บอย​กับ​ทอม​สงสัย

“ทำไม​ล่ะ​ครับ...มี​อะไร​ใน​บ้าน​หรือ​เปล่า...อ๋อ...รู้​แล้ว... มี​มนุษย์​ต่าง​ดาว​บุก​โลก​อยู่​ใน​บ้าน​เรา​แน่ๆเลย”

ทอมพูดเพราะชินกับเรื่องนี้มาก พ่อกับแม่ชอบพูดบ่อยๆ เด็กสองคนหัวเราะกันลั่น แต่ไทรงามไม่ขำด้วย กำชับอีกว่า

“ห้ามลงจากรถ จนกว่าแม่จะมา เข้าใจมั้ย” ไทรงาม เสียงเครียด ก้าวลงจากรถไป บอยถามเพื่อนว่า

“ทอม...ทำไมวันนี้คุณอาไทรงามเป็นอะไร ไม่ เห็นยิ้มเลย”

ทอมไม่มีคำตอบให้เพื่อน แต่กลับชวนเพื่อนลงจาก รถเข้าบ้านโดยไม่ฟังคำสั่งของแม่ ไทรงามที่ลงก่อนรีบตะโกน เพื่อส่งสัญญาณให้สามี

“ลุย...แวววัลย์ ลุย...ลูกกลับมาแล้วนะคะ...”

กำลังเอื้อมมือจะเปิดประตูห้อง เสียงทอมก็ร้องเรียก พ่ออยู่ข้างหลังเธอนั่นเอง

“พ่อครับ...ผมกลับมาแล้วครับ”

ไทรงามสะดุ้งหันขวับไปดู เด็กชายสองคนยืนยิ้มแป้น หิ้วกระเป๋าหนังสืออยู่ เธอแทบเป็นลม ดุสองคนนั่นด้วยเสียงเข้มๆ แต่ประตูถูกเปิดออกมาพร้อมเสียงของลุย

“ไม่เป็นไรหรอก ไทรงาม...ยังไงผมกับเดือนก็มี เซอร์ไพรส์พร้อมแล้ว”

ไทรงามรีบหันกลับมาดู แต่เด็กๆสองคนต่างคนต่าง โผเข้ากอดพ่อตัวเองที่อยู่ในชุดพ่อครัวน่ารัก ทอมรีบถามหา ของที่พ่อบอกว่าเซอร์ไพรส์ทันที ลุยก้มลงอุ้มลูกมาที่โต๊ะอาหาร โดยเดือนจูงลูกตามมาด้วย เขาไม่กล้าอุ้มลูก เพราะ แผลยังเจ็บมาก พอถึงโต๊ะอาหาร ทอมกับบอยเห็นคาโบนารา ฝีมือสองพ่อก็ยิ้มแก้มแทบปริ สองคนแข่งกันกินจนพุงกางถึง กับหลับคาโต๊ะเลย

ต่างคนต่างอุ้มลูกตัวเองพาไปนอน ระหว่างเดินเข้าห้อง ลุยเอาอีกมือที่ยังว่างจากการอุ้มลูกมาโอบไทรงามพาเดินเข้าห้องด้วยกัน เขากระซิบบอกเธอว่า

“คุณกับลูก คือหัวใจของผม”

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เดือนมาหาลุยแล้วพากันเดินไป เที่ยวที่ทุ่งกว้างข้างหมู่บ้าน เดือนบอกกับลุยว่า ถ้า เมื่อวานลุยไม่ไปช่วย เขาคงไม่มีโอกาสได้กอดลูก อีกแน่ๆ

“ต่อให้นายไม่มีคำสั่ง...ฉันก็ต้องไป เพราะแกคือ เพื่อนคนเดียวของฉัน” ลุยบอกเสียงหนักๆ

เดือนหยุดเดิน จ้องหน้าเพื่อน “ลุย...ฉันไม่เก่งเท่าแก สักวันฉันอาจจะพลาด...ถึงตอนนั้น ฉันฝากบอยด้วย นะเพื่อน...ฉันมั่นใจว่าแกกับไทรงามจะดูแลบอยได้”

“ฉันไม่รับฝาก” ลุยพูดหน้าเฉย เห็นเดือนชะงัก ลุยเลยพูดต่อ “บอยคือลูกชายคนเดียวของแก แกต้องมีชีวิตรอด คอยดูบอยเติบโตมาเป็นคนดี มีอนาคต มีศักดิ์ศรี ที่ดี...ดีกว่าพวกเรา...จำไว้...”

เสียงมือถือลุยดังขึ้น ลุยมองเบอร์ที่เรียกเข้ามาแล้ว หน้าเครียด ยกขึ้นจ่อปากตอบกลับไปสั้นๆ

“ครับ นายกริช”

“งานใหม่...ลับที่สุด พลาดไม่ได้นะลุย เดี๋ยวจะส่ง ข้อมูลทั้งหมดไปให้ทางมือถือ” เสียงกริชตอบมา

“นายกริชโทร.มาเหรอ...ทำไมยังมีงาน ธรรมดาองค์กร ไม่รับงานติดต่อกันแบบนี้นี่” เดือนถามเพื่อน

“ชีวิตอย่างพวกเราเลือกได้เหรอ”

“แต่อีกไม่กี่วันจะมีประชุมใหญ่”

“ประชุมใหญ่อีกแล้วเหรอ” ลุยมีสีหน้าคิดๆ “ระยะ หลังฉันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ...องค์กรสั่งฆ่าเป้าหมายบ่อย

ขึ้นกว่าเดิม หลายคนเป็นคนรุ่นใหม่ที่ประวัติไม่แน่ชัดว่า ด่างพร้อย”

“แกสงสัยอะไร”

“ยังตอบไม่ได้ แต่ฉันคงไม่ปล่อยให้ความไม่ถูกต้อง ชี้นำชีวิตหรอก” ลุยผละเดินจากเพื่อนไปจนถึงมุมหนึ่ง จึง​ยก​โทรศัพท์​ตัว​เอง​ขึ้น​เปิด​ดู​ภาพ​ที่​ส่ง​มา​ให้ พอ​เห็น​ภาพ​ชัด​ก็​อุทาน​ด้วย​ความ​แคลงใจว่า​เป็น ส.ส.​อภิ​ชัย​เอง​หรือ  ​ทั้งนี้​ก็​เพราะ​ลุย​ไม่​แน่ใจ​ว่า ส.ส.​ผู้​นี้​จะ​เป็น​คน​เลว​นั่นเอง

ooooooo

สอง​วัน​หลังจาก​วัน​ที่​ลุย​ได้​รับคำ​สั่ง​ก็​ถึง​วัน​ที่ ส.ส. ​อภิ​ชัย​ต้อง​ไป​สวนสาธารณะ​แห่ง​หนึ่ง​เพื่อ​เป็น​ประธาน​เปิด​งาน และ​แน่นอน​ว่า​ลุย​ได้​มา​เตรียมพร้อม​งาน​ของ​เขา​ตาม​ที่​เจ้านาย​สั่ง​มา​แล้ว ขณะ​นั้น​ใน​งาน​มี​พวก​ตำรวจ​เดิน​เพ่นพ่าน​ไป​ทั่ว ประชาชน​ที่มา​ใน​งาน​แต่งตัว​สวย​เตรียม​มา​ซื้อ​ข้าวของ​ราคา​ประหยัด​กัน โทรทัศน์​ก็​มา​ทำ​ข่าว​เพียบ นักข่าว​กำลัง​รายงาน​ว่า

“อีก​ไม่​กี่​นาที​แล้ว​นะ​คะ​ที่​ท่าน​อภิ​ชัย​จะ​มา​เป็น​ประธาน​เปิด​งาน ท่ามกลาง​กระแส​ข่าว​ลือ​ว่า​อาจ​มี​การ​ล้ม​กระดาน​ทางการ​เมือง เพื่อ​เปิด​ทาง​ให้​นักการเมือง​น้ำดี​รุ่น​ใหม่​อย่าง​ท่าน​อภิ​ชัย​เข้า​มา​เป็น​ผู้​นำ​แก้​วิกฤติ​ของ​ชาติ​ที่​กำลัง​ย่ำแย่​ใน​สายตา​ประชาคม​โลก เรา​สังเกต​ดู​นะ​คะ รู้สึก​ว่า​วัน​นี้​ตำรวจ​ที่มา​อารักขา​รอบ​งาน​จะ​มี​มาก​กว่า​ปกติ เพราะ​มี​ข่าว​ลือ​ว่า อาจ​มี​กอง​กำลัง​ใต้ดิน​ที่​ต้องการ​ขัดขวาง​การขึ้น​สู่​ตำแหน่ง​ของ​ท่าน อ้อ...มา​ถึง​แล้ว​นะ​คะ​ท่าน​อภิ​ชัย นักการเมือง​คลื่น​ลูก​ใหม่​ผู้​ที่​จะ​มา​เปลี่ยนแปลง​การเมือง รถ​จอด​แล้ว​ค่ะ​ท่ามกลาง​การ​อารักขา​อย่าง​แน่นหนา ขอ​แนะนำ​อีก​นิด​นะ​คะ...ผล​งาน​เด่น​ของ ส.ส.​หนุ่ม​อภิ​ชัย คือ​การ​อภิปราย​โครงการ​สร้าง​สนาม​บิน​แห่ง​ใหม่ ที่​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​โครงการ​อภิ​มหา​กิน​บ้าน​กินเมือง​ของ​ท่าน​สถิต​ย์​ที่​เพิ่ง​เสีย​ชีวิต​ไป...”

โฆษก​ยัง​บรรยาย​ภูมิ​ประวัติ​ของ ส.ส.​อภิ​ชัย​ไป​เรื่อยๆ โดย​หา​รู้​ไม่​ว่า​ทุก​คำ​บรรยาย​ลุย​เก็บ​เข้า​เมมโม​รี่​ใน​หัว​เขา​จน​หมดสิ้น สีหน้า​เขา​เครียด​ขึ้น​เรื่อยๆ แม้​ว่า​ขณะ​นี้​เขา​อยู่​บน​หลังคา​รถ​โอ​บี โดย​มี​ผ้ายาง​คลุม​ตัว​เอา​ไว้​มิดชิด และ​ปืน​ก็​เล็ง​ไป​ที่​อภิ​ชัย​เรียบร้อย​แล้ว

ooooooo

เวลา​เดียวกัน​นี้​ที่​ตลาดน้ำ​อัมพวา​ซึ่ง​เป็น​สถาน​ที่​นัด​ประชุม​ของ​พวก​องค์กร​นอก​กฎหมาย ทุก​คน​ที่​ถูก​เรียก​เข้า​ประชุม​แยกย้าย​กัน​มา​จาก​ทิศ​ต่างๆเพื่อ​จะ​มา​รวม​ตัว​กัน กริช​มา​ด้วย​เรือ​ยนต์​ลำ​หนึ่ง​ใน​เสื้อ​ผ้า​สีสัน​แบบ​สบายๆ ด้าน​หลัง​ของ​เขา​มี​เดือน​กับ​บอดี้​การ์ด​ อีก​สอง​คน​นั่ง​อย่าง​ระมัดระวัง​อยู่ กริช​หยุด​เรือ​ซื้อ​ของ​จาก​พวก​แม่​ค้า​กิน​ด้วย​ท่าที​ปกติ แต่​พอ​จะ​เลี้ยว​เข้า​อีก​ทาง​ก็​มี​เรือ​อีก​ลำ​วิ่ง​ตัด​คลื่น​มา​ปาด​หน้า

กริช​เหลือบ​มอง​คนใน​เรือ​ลำ​นั้น เห็น ​เทียว สิบ​ทิศ ซึ่ง​เป็น​คนใน​องค์กร​เดียวกัน แต่​ไม่ค่อย​จะ​กินเส้น​กัน นั่ง​อยู่​กับ​ลูกน้อง เดือน​กับ​บอดี้​การ์ด​ของ​กริช​ยกมือ​แตะ​ปืน​ที่​เอว​ทันที แต่​กริช​กลับ​ส่าย​หน้าเป็น​เชิง​ห้าม แล้ว​เขา​ก็​ร้อง​ทัก​ว่า

“ไม่​นึก​ว่า​เทียว สิบ​ทิศ จะ​มี​อารมณ์​นั่ง​เรือ​เล่น”

“ฮ่า ฮ่า...นานๆจะ​ได้​เปลี่ยน​บรรยากาศ​ออก​มา​สูด​อากาศ​ดีๆ ใคร​จะ​พลาด​ล่ะ ท่าน​กริช​ จริง​มั้ย...” หัวเราะ​อีก​แบะ​ท่า​นักเลง​เต็มที่

“มัว​แต่​นั่ง​สูด​อากาศ​ดีๆ เดี๋ยว​ก็​เข้า​ประชุม​ไม่ทัน​หรอก” กริช​หยอก​กลับ​ไป​บ้าง

“ไม่​ต้อง​กังวล​หรอก ลืม​ไป​แล้ว​หรือ​ว่า ที่​นี่​ถิ่น​ใคร” เทียว​เก​ทับ  สอง​คน​มอง​กัน​แบบ​ไม่ค่อย​เป็น​มิตร​กัน​เท่า​ไหร่ พอ​ขับ​เรือ​มา​ถึง​บ้าน​ชาย​น้ำ​ที่​ประชุม​ต่าง​คน​ต่าง​ขึ้น​จาก​เรือ... บน​ฝั่ง เด็ด​กำลัง​ยืน​คอย​อยู่ เขา​รีบ​บอก​ว่า

“นาย​ใหญ่​ป​กา​ศิต​ให้​มา​รับ​ทุก​คน...ไป​เร็วๆหน่อย”

ooooooo

ที่​สวนสาธารณะ ส.ส.​อภิ​ชัย​เดิน​ทักทาย​เจ้าหน้าที่​และ​ผู้​มา​ร่วม​งาน​ด้วย​ใบหน้า​ยิ้มแย้ม บอดี้​การ์ด​ที่​เดิน​ประกบ​อยู่​บังเอิญ​เหลือบ​ไป​เห็น​จุด​แดงๆที่​อก​เสื้อ​อภิ​ชัย​ก็​ตกใจ หัน​ไป​กวาดตา​ดู​รอบๆ มอง​ขึ้น​ไป​บน​รถ​โอ​บี​ที่มา​ทำ​การ​ถ่ายทอด​สด​เห็น​มี​ผ้าใบ​สี​ดำ​นูนๆคลุม​อยู่​จึง​ร้อง​ออก​มา​ดัง​ลั่น

“บน​รถ​โอ​บี...ย้ำ บน​รถ​โอ​บี...”

พวก​บอดี้​การ์ด​ขยับ​ตัว แต่​ยัง​ไม่ทัน​ทำ​อะไร​เสียง​ปืน​ก็​ดัง​ขึ้น​หลาย​นัด กระสุน​โดน​ถัง​แก๊ส​ของ​แม่​ค้า​ใน​แผง​หลาย​แผง​ทำให้​เกิด​ระเบิด​ขึ้น เสียง​ระเบิด​ยิ่ง​ทำให้​ผู้คน​โกลาหล บอดี้​การ์ด​รีบ​เข้า​มา​ล้อม​อภิ​ชัย​พา​แยก​ออก​ไป หัวหน้า​ตะโกน​สั่ง​ให้​พา​เขา​ไป​ที่​รถ ส่วน​พวก​ที่​เหลือ​กระโจน​ขึ้น​ไป​บน​รถ​โอ​บี กระชาก​ผ้า​คลุม​ออก แต่​ไม่​มี​ใคร​อยู่​ใน​นั้น

บอดี้​การ์ด​สอง​คน​ที่​กัน​ตัว​อภิ​ชัย​ออก​ไป​รีบ​พา​เขา​ไป​ที่​ลาน​จอด​รถ พอ​ถึง​ก็​ดัน​ตัว​อภิ​ชัย​ให้​ขึ้น​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​ คน​หนึ่ง​รีบ​ขึ้น​ด้าน​หน้า​ออก​คำสั่ง​คน​ขับ​ซึ่ง​ใส่​หมวก​สี​ดำ​นั่ง​คอย​อยู่​แล้ว​ว่า

“ออก​รถ...เร็ว...”

คน​ขับ​ทำ​ตามอย่าง​รวดเร็ว รถ​กระชาก​ตัว​ออก​แล้ว​เพิ่ม​ความเร็ว​ทันที​เมื่อ​ถึง​ทาง​ตรง พอ​จะ​ถึง​ทาง​แยก​เขา​ก็​สั่ง​คน​ขับ​ให้​เลี้ยว​ซ้าย แต่​คน​ขับ​กลับ​เลี้ยว​ขวา เลย​ถูก​บอดี้​การ์ด​ตวาด​ว่า

“ฉัน​สั่ง​ให้​เลี้ยว​ซ้าย​ไง...”

“ผัวะ...” คน​ขับ​หัน​มา​ฟาด​สัน​มือ​ใส่​บอดี้​การ์ด​สอง​คน​นั่น​อย่าง​รวดเร็ว​จน​สลบ​คาที่ แถม​บอก​อภิ​ชัย​ว่า​แค่​สลบ​ไม่​ถึง​ตาย​หรอก อภิ​ชัย​สีหน้า​เปลี่ยน​ไป​นิดเดียว​แล้ว​ถาม​ออก​มา​ว่า

“คุณ​คือ​คน​ที่​จะ​ลอบ​สังหาร​ผม​ใช่​ไหม”

“ยิ่ง​ถาม​จะ​ยิ่ง​ตาย​เร็ว” เป็น​เสียง​ตอบ​จาก​ลุย

“บน​โลก​ใบ​นี้​ใคร​หนี​ความ​ตาย​พ้น​บ้าง​ล่ะ” คำ​ตอบ​เนือยๆของ​อภิ​ชัย​ทำให้​ลุย​ชะงัก มอง​สบตา​อภิ​ชัย​แล้ว​ยิ้มเยาะ

“นักการเมือง​เลวๆมัก​จะ​กลัว​ความ​ตาย เพราะ​อยาก​อยู่​เสพ​เงิน​ที่​ปล้น​ชาติ​บ้านเมือง​ไป​นานๆ”

“แต่...นักการเมือง​ดีๆที่​ไม่​เคย​โกง​กิน​ประชาชน​ยัง​มี​อีก​หลาย​คน ประเทศชาติ​ไม่​มี​วัน​สิ้น​หวัง​หรอก”

“ผม​จะ​มั่นใจ​ใน​ตัว​คุณ​ได้​ยัง​ไง” ลุย​ถาม​เอา​ดื้อๆ

“คุณ​มั่นใจ​ไม่ได้​หรอก...อดีต​กำหนด​ปัจจุบัน​และ​อนาคต...ชั่ว​ชีวิต​ของ​ผม​ไม่​เคย​คิด​ร้าย​ต่อ​ประเทศ ผม​รู้จัก​พอ ต้องการ​ตอบแทน​คุณ​แผ่นดิน​เกิด...วัน​นี้ เวลา​นี้...คุณ​คง​ต้อง​เชื่อ​ใน​ความรู้สึก​ตัว​เอง”

ลุย​จ้อง​หน้า​อภิ​ชัย ซึ่ง​เขา​ก็​มอง​ตอบ​แบบ​ไม่​สะทก สะท้าน ทั้ง​สอง​คน​ยัง​แลกเปลี่ยน​การ​พูด​คุย​กัน​อีก​ครู่​หนึ่ง​ก่อน​จะ​ไป​จาก​กัน

ที่​ระเบียง​บ้าน​ริม​น้ำ พวก​ป​กา​ศิต​กำลัง​นั่ง​ประชุม​กัน​อยู่ กริช​ถาม​ว่า​ทำไม​ต้อง​นัด​ประชุม​ด่วน​ขนาด​นี้ เทียว​เสริม​ว่า​อีก​หลาย​คน​ก็​ยัง​ไม่​กลับ​จาก​ต่าง​ประเทศ​ด้วย​ซ้ำ แต่​ป​กา​ศิต​ตอบ​เสียง​เฉียบ​ว่า

“ขณะ​นี้...องค์กร​ต่าง​ชาติ​ต้องการ​ร่วมมือ​กับ​เรา...เพื่อ​ต่อ​ยอด​อำนาจ​ใน​ภูมิภาค​นี้...เขา​ส่งตัว​แทน​เข้า​มา​เจรจา​กับ​พวก​เรา​แล้วด้วย” ป​กา​ศิต​หัน​ไป​พยัก​หน้า​กับ​เด็ด ซึ่ง​ก็​รีบ​ไป​เปิด​ประตู​ทันที

ผู้หญิง​สาว​สวย​เข้ม​คน​หนึ่ง​เดิน​เข้า​มา​อย่าง​สง่า ทุก​คน​แปลก​ใจ​เมื่อ​เห็น​ว่า​เป็น​สร้อย​คีรี เพราะ​เธอ​ก็​เป็น​หนึ่ง​ใน​สมาชิก​ระดับ​หัวหน้า​ของ​องค์​กรมา​ก่อน สร้อย​คีรี​นวยนาด​เข้า​มา​ยืน​อยู่​หัว​โต๊ะ เธอ​ยิ้ม​ให้​กับ​ทุกๆคน

“ฉัน...ใน​นาม​ของ​มิสเตอร์​ทา​กา​ดะ ยินดี​ที่​ได้​พบ​ทุก​ท่าน​อีก​ค่ะ”

ป​กา​ศิ​ตรี​บ​อธิบาย​ให้​สมาชิก​ฟัง​ว่า “สร้อย​คีรี​เป็น​ตัวแทน​ของ​องค์กร​ต่าง​ประเทศ นับ​ตั้งแต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป​องค์กร​ของ​เรา​จะ​ไม่​อยู่​แค่​เบื้องหลัง​ความ​สำเร็จ​ทางการ​เมือง​อีก​แล้ว แต่​เรา​จะ​ก้าว​มา​อยู่​เบื้องหน้า...”

“คิด​จะ​ทำ​พรรคการเมือง​เหรอ” เทียว​ถาม

“ไม่​ใช่...เรา​จะ​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​นั้น เรา​จะ​เป็น​ผู้​บงการ ผู้​มี​อำนาจ...” ป​กา​ศิต​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ​ที่​เคย​คิด​เอา​ไว้

“งั้น...งาน​สั่ง​ฆ่า​ท่าน​อภิ​ชัย​คง​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​แผน​นี้​น่ะ​ซิ...เพราะ​ท่าน​อภิ​ชัย​ไม่​ยอม​ให้​องค์กร​บงการ​ใช่​ไหม” กริช​ซัก

ป​กา​ศิต​นิ่ง​ไม่​ตอบ  ​เพียง​แต่​หัน​ไป​สบตา​กริช​เท่านั้น กริช​เข้าใจ​ความ​หมาย​ทันที

“แต่...ท่าน​อภิ​ชัย​เป็น​นักการเมือง​น้ำดี​นะ...”

ป​กา​ศิต​ส่าย​หน้า​ตอบ​ว่า “ทุก​คน​ที่​ขวาง​องค์กร...มัน​ไม่​มี​สิทธิ์​มี​ชีวิต...ไม่​เกิน​ค่ำ​วัน​นี้​อภิ​ชัย​จะ​ไม่ได้​อยู่​บน​โลก​ใบ​นี้​แล้ว”

ooooooo

รถ​ของ ส.ส.​อภิ​ชัย​เลี้ยว​เข้า​มา​หน้าที่​ทำ​การ​พรรคการเมือง​ที่​เขา​สังกัด​อยู่ ขรร​ชัย​ที่​ดูแล​บริเวณ​หน้า​พรรค​รีบ​พุ่ง​เข้าไป​ข้าง​รถ​พร้อม​กับ​พวก​นักข่าว​ก็​ฮือ​ตาม​เข้าไป นักข่าว​สาว​คน​เดิม​ลาก​สาย​ไมค์​ตาม​เข้าไป​ด้วย ​ปาก​ก็รายงาน​ว่า​รถ​ของ​ท่าน​อภิ​ชัย​มา​ถึง​หน้า​พรรค​แล้ว ​หลังจาก​ขาด​การ​ติดต่อ​ไป​นับ​ชั่วโมง ตอน​นี้​ยัง ​ไม่​รู้​ว่า​ท่าน​จะ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​รถ​ของ​ท่าน​หรือ​เปล่า

“ถอย​ออก​ไป​ก่อน...ใคร​ไม่​เกี่ยว​ถอย ให้​ตำรวจ​เข้าไป​ก่อน” ขรร​ชัย​จัดการ​ไล่​แบบ​ไม่​ไว้หน้า รถ​จอด​สนิท​พอดี อภิ​ชัย​ เป็น​คน​เปิด​ประตู​รถ​ออก​มา​เอง แสง​แฟลช​วูบวาบ​ไป​หมด นักข่าว​แย่ง​กัน​เอา​ไมค์​จ่อ​ปาก​เขา คำ​ถาม​ต่างๆพรู​ออก​มา

“ใคร​ลอบ​สังหาร​ท่าน​คะ...​ท่าน​รอด​มา​ได้​ยัง​ไง​ครับ...มี​การ​ลักพา​ตัว​ท่าน​ไป​หรือ​เปล่า​คะ...”

“ผม​ปลอดภัย​ดี​ครับ...ขอตัว​สัก​ครู่​นะ​ครับ” อภิ​ชัย​รีบ​เดิน​จะ​เข้า​พรรค ขรร​ชัย​เหลือบ​ไป​ทาง​ประตู​รถ​ที่​เปิด​อยู่​มอง​เห็น​บอดี้​การ์ด​สอง​คน​นอน​สลบ เขา​หน้า​เครียด​ทันที แหวก​ผู้คน​ตาม​หลัง​อภิ​ชัย​เข้าไป​ใน​พรรค​รีบ​เชิญ​อภิ​ชัย​ไป​ที่​ห้อง​ประชุม

ใน​ระหว่าง​ที่​ขึ้น​ลิฟต์ไป​ด้วย​กัน ขรร​ชัย​ซัก​อภิ​ชัย​ถี่ยิบ​ว่า​คน​ที่​เอา​อภิ​ชัย​ไป​เป็น​ใคร แล้ว​อภิ​ชัย​เห็น​หน้า​หรือ​เปล่า แต่​อภิ​ชัย​ไม่​ตอบ พอ​ถึง​ชั้นที่​อภิ​ชัย​ต้อง​ออก​จาก​ลิฟต์กลับ​โดน ขรร​ชัย​กั้น​เอา​ไว้ ถาม​ตะคอก​อย่าง​ลืมตัว​ว่า

“ผม​ถาม​ว่า​มัน​เป็น​ใคร!”

อภิ​ชัย​จ้อง​หน้า​แล้ว​บอก​ว่า “ท่าน​ผู้​การ​เข้าใจ​อะไร​ผิด​ไป​หรือ​เปล่า คุณ​เป็น​ตำรวจ...ไม่​ใช่​ผม! ถ้า​คุณ​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น...แล้ว​ผม​จะ​รู้​ได้​ยัง​ไง...”

“แล้ว​ทำไม​ท่าน​ไม่​เป็น​อะไร” ขรร​ชัย​ยัง​ไม่​รู้ตัว​อีก​ว่า​ท่าทาง​เขา​ไม่​ควร​ทำ​กับ​อภิ​ชัย​แบบ​นั้น

“ผม​บอก​ได้​แค่​ว่า...มัจจุราช​คุณธรรม​พิพากษา​ไว้​ชีวิต​ผม” อภิ​ชัย​ปัด​มือ​ขรร​ชัย​ที่​กั้น​ตัว​เอา​ไว้​ออก​เดิน​ไป​เลย ​ขรร​ชัย ​ชะงัก  สีหน้า​ไม่​พอใจ กด​ปุ่ม​บลู​ทูธ​โทร.​ออก​ไป​ทันที

“ไอ้​ลุย​ทรยศ​องค์กร! อภิ​ชัย​ไม่​ถูก​ลอบ​สังหาร!”

ooooooo

ป​กา​ศิต​ที่​ประชุม​อยู่​หัน​ไป​จ้อง​หน้า​ก​ริ​ชอ​ย่าง​กับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ ตะคอก​ออก​มา​ว่า ไอ้​ลุย หล่ม​สัก ​ลูก​ชาย​นอก​ไส้​ของ​แก​มัน​กล้า​ขัด​คำสั่ง​องค์กร ก​ริ​ช​ชะงัก​ไป​นิดหนึ่ง​เพราะ​เขา​คิด​อยู่​แล้ว​ว่า​ลุย​ต้อง​ไม่​ยอม​ฆ่า​คน​ที่​ไม่​เลว​แน่ๆ ส่วน​สร้อย​คีรี​สะดุ้ง​นิดๆเมื่อ​ได้ยิน​ชื่อ​ลุย เพราะ​เคย​เป็น​คน​รัก​กัน​มา​ก่อน ปกาศิต​พูด​กับ​ขรร​ชัย​ทาง​โทรศัพท์​ต่อ

“ทำ​ตาม​แผน​สอง...ลอบ​ยิง​ไอ้​อภิ​ชัย​ทันที...อะไร​นะ ...เฮ้ย...ไม่​มี​คำ​ว่า​แต่...ถ้า​ไม่​มี​ใคร​ยิง​มัน​ได้ แก​นั่นแหละ​ขรรชัย ...ที่​ต้อง​ฆ่า​ไอ้​อภิ​ชัย​ด้วย​ตัว​เอง!”

สร้อย​คีรี​ที่​ฟัง​อยู่​ด้วย​หน้า​ถอดสี รู้สึก​เป็น​ห่วง​ลุยขึ้น​มา แต่​ขรร​ชัย​พี่​ฟัง​คำสั่ง​ปกาศิ​ตอ​ยู่​ทาง​โ​น้​นก​ลับ​รู้สึก​หายใจ​ไม่​ทั่ว​ท้อง

ooooooo

ขรร​ชัย​เดิน​ไป​เดิน​มา​อยู่​ที่​หน้า​ห้อง​ประชุม​พรรคการเมือง คิด​หา​หนทาง​ที่​จะ​ฆ่า​อภิ​ชัย​ตาม​คำสั่ง​ของ​ป​กา​ศิ​ตอ​ยู่​พัก​ใหญ่ ใน​ที่สุด​ก็​ตัดสินใจเดิน​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​อภิ​ชัย​กับ​สมาชิก​พรรค​คน​อื่นๆกำลัง​ช่วย​กัน​เตรียม​ข้อมูล​แถลงข่าว​อยู่  เข้าไป​ก้ม​ตัว​บอก​เบาๆว่า

“ทีม​งาน​เตรียมพร้อม​แถลงข่าว​แล้ว​ครับ  ที่​หน้าที่​ทำ​การพรรค”

อภิ​ชัย​ชะงัก “มัน​ไม่​เสี่ยง​เกินไป​เหรอ ท่าน​ผู้​การ”

“ผม​เตรียม​คน​คุ้มกัน​ไว้​เรียบร้อย​แล้ว ถ้า​จัด​แถลง​ภายใน​พรรค​เกรง​จะ​ไม่​ปลอดภัย”

“ก็ได้...ถ้า​คุณ​ต้องการ​แบบ​นั้น” อภิ​ชัย​เดิน​ตาม​ขรร​ชัย​ออก​ไป

ที่​ด้าน​นอก พวก​นักข่าว​มา​กัน​เกือบ​ทุก​สำนัก  ใน​ ขณะ​ที่​พวก​มือปืน​ของ​ขรร​ชัย​ก็​เพียบ​เหมือน​กัน​เตรียม​การ​ฆ่า​อภิชัย​เต็มที่

อภิ​ชัย​ก้าว​ขึ้น​โพเดียม​ที่​เตรียม​ไว้​แล้ว​เปิด​การ​แถลง​ทันที​ด้วย​สีหน้า​เรียบ​เฉย​ไม่​แสดง​อาการ​ตื่นเต้น​หวาด​กลัว​ที่​ตัว​เขา​เพิ่ง​จะ​ผ่าน​เรื่องราว​ระทึกใจ​มา​สดๆร้อนๆ  เล่า​เหมือน​คุย​อยู่​กับ​เพื่อน​สนิท

“วัน​นี้​ผม​เกือบ​จะ​ตาย​โดย​คน​ที่​ไม่​รู้จัก แต่​ผม​ก็​รอด​มา​ได้”

พวก​ผู้สื่อข่าว​ฮือ​ฮา​กัน​ใหญ่ อภิ​ชัย​กล่าว​ต่อ

“เรา​อาจจะ​เรียก​คน​ที่​ลอบ​สังหาร​ผม​วัน​นี้​ว่า มัจจุราช​ก็ได้ แต่​ผม...ถือว่า​เขา​คือ​มัจจุราช​คุณธรรม...มัจจุราช​ลึกลับ​คน​นี้​ไว้​ชีวิต​ผม​เพื่อ​แลก​กับ​สัจจะ​บาง​ข้อ...” อภิ​ชัย​หยุด​ทบทวน​การ​สนทนา​กับ​คน​ที่​เขา​เรียก​ว่า​มัจจุราช​คุณธรรม เพราะ​ลุย​บอก อภิ​ชัย​ว่า​เขา​เชื่อ​ใน​ความ​ดี​ของ​อภิ​ชัย​ที่​เคย​ทำ​มา และ​ที่มา​วัน​นี้​ก็​เพื่อ​มา​เตือน​ว่า ชีวิต​ของ​อภิ​ชัย​กับ​ประเทศชาติ​กำลัง​อยู่​ใน​อันตราย ขอ​ให้​ใช้​เวลา​ที่​เหลือ​ของ​ชีวิต​ทำ​ความ​ดี​เพื่อ​ตอบแทน​คุณ​แผ่นดิน​เกิด ทำลาย​คน​ชั่ว​ให้​หมด​ไป​ด้วย​วิธีการ​และ​อาชีพ​ของ​อภิ​ชัย​กับ​อนาคต​ของ​ประเทศ​นั้น​อยู่​ใน​มือ​แล้ว...

อภิ​ชัย​ไม่ได้​บอก​ว่า​นัก​ฆ่า​คุย​อะไร​กับ​เขา​บ้าง แต่​จบ​การ​สัมภาษณ์​ว่า “ผม​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​เขา...ผม​จะ​ขอ​เปิด​อภิปราย​ใน​สภา จะ​ไม่​มี​การ​ปกปิด​ข้อมูล​ลับ​ที่​ใช้​ใน​การ​อภิปราย ประชาชน​จะ​ได้​รู้​ว่า​นักการเมือง​คน​ไหน​บ้าง​ที่​กำลัง​ทำลาย​ชาติ​บ้านเมือง​ของ​เรา...”

อภิ​ชัย​และ​นักข่าว​กับ​ทุก​คน​ที่​ฟัง​การ​ให้​สัมภาษณ์​อยู่​นั้น​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​ใน​ขณะ​ที่​อภิ​ชัย​พูด เขา​ถูก​มือปืน​ของ​ขรร​ชัย​แอบ​ยิง​ใส่​มา​สอง​ครั้ง​แล้ว แต่​ถูก​ลุย​ยิง​พวก​นั้น​ก่อน​ทุก​ครั้ง เพราะ​เขา​อยู่​ใน​ที่​สูง​และ​เช็ก​สถาน​ที่​ที่​พวก​นั้น​ซุ่ม​ไว้​หมด​ทุก​คน แต่​เจ้ามือ​ปืน​คน​ที่​สาม​กำลัง​เหนี่ยว​ไก​ก็​โดน​ลุย​ยิง​ใส่​จน​ล้ม​ควํ่า​ลง​ไป​ต่อหน้า​นักข่าว จึง​เกิด​โกลาหล​อลหม่าน​ไป​ทั่ว ขรร​ชัย​เห็น​ผิด​แผน​รีบ​ตะโกน​บอก​ว่า

“มี​คน​จะ​ลอบ​ยิง​ท่าน​อภิ​ชัย...” แล้ว​ก็​รีบ​ถลา​เข้าไป​ทำท่า​เหมือน​จะ​เข้าไป​ช่วย แล้ว​ลาก​อภิ​ชัย​ไป​อีก​ทาง ปาก​ก็​บอก​อภิ​ชัย​ให้​หนี​ตาม​เขา​ไป ลุย​เห็น​เหตุการณ์​ตลอด เขา​พูด​บลู​ทูธ​ที่​ติด​อยู่​ที่​หู​ทันที

“ขรร​ชัย...จะ​ทำ​อะไร​มี​สติ​ยั้ง​คิด​ด้วย... ฉัน​รู้​ว่า​แก​จะ​ใช้​ความ​โกลาหล​ยิง​ท่าน​อภิ​ชัย แล้ว​ป้าย​ความ​ผิด​ให้​มือปืน​ที่​เป็น​ศพ​พวก​นั้น...ไม่​ต้อง​มอง​หา​ฉัน​หรอก  ​เพราะ​ยัง​ไง​ก็​ไม่​เจอ ล้มเลิก​ความ​คิด​ที่​จะ​ฆ่า​คน​ดี​ซะ​ที ไม่​งั้น​แก​นั่นแหละ​ที่​จะ​ตาย...เก็บ​ปืน​ใน​มือ​ซะ...”

ขรร​ชัย​เลิ่กลั่ก ก้ม​ลง​มอง​หน้าอก​ตัว​เอง เห็น​มี​แสง​เลเซอร์​สี​แดง​วง​อยู่​ยิ่ง​สั่น เสียง​ลุย​สั่ง​มา​อีก

“เก็บ​ปืน​แล้ว​พา​ท่าน​อภิ​ชัย​ไป​ที่​บอดี้​การ์ด​ส่วนตัว​ของ​ท่าน...เดี๋ยวนี้...”

ooooooo

ลุย​จัดการ​กับ​ขรร​ชัย​เสร็จ​แล้ว​ก็​ขับ​รถ​ไป​กะ​ว่า​จะ​ไป​หา​ป​กา​ศิต​ถาม​เรื่อง​อภิ​ชัย​นั่นเอง แต่​พอดี​ได้​รับ​โทรศัพท์​จาก​เดือน​โทร.​เข้า​มา​บอก​ว่า​ให้​รีบ​หนี​ไป​เสีย เพราะ​ขณะ​นี้​ป​กา​ศิ​ตอ​อก​คำสั่ง​ไป​ทั่ว​ประเทศ​แล้ว​ว่า​หน่วย​งาน​ไหน​ของ​องค์กร​เจอ​ลุย​ให้​จับตาย แต่​ลุย​ไม่​ฟัง​กลับ​บอก​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​พบ​กับ​นาย​ป​กา​ศิต​ให้​ได้  เสียง​พูด​ของ​เดือน​หาย​ไป ได้ยิน​แต่​เสียง​พวก​แม่​ค้า​ร้อง​ขาย​ขนม​แซ่​เข้า​มา ลุย​จึง​รู้​ว่า​เดือน​คง​จะ​พูด​มา​จาก​ตลาด​นํ้า​อัมพวา​นั่นเอง จึง​รีบ​หัน​หัว​รถ​กลับ​ขับ​ไป​ที่​นั่น

เทียว​กับ​ลูกน้อง​กำลัง​จะ​ลง​เรือ​กลับ แต่​ยัง​ไม่​วาย​ทำ​ก​ร่าง​ด้วย​ความ​สะใจ หัน​ไป​สั่ง​ลูกน้อง​ว่า “ไอ้​ลุย​ต้อง​ตาย​สถาน​เดียว เจอ​ที่ไหน​ควํ่า​ที่​นั่น”

กำลัง​ก้าว​ลง​เรือ แต่​เรือ​อีก​ลำ​มา​เกย​ใส่ เทียว​เกือบ​หัว​คะมำ หัน​กลับ​ไป​ตวาด กลาย​เป็น​ลุย​ลุก​ขึ้น​มา​จาก​เรือ​ลำ​ที่​เขา​นั่ง พูด​กับ​เทียว​ว่า​เขา​ต้องการ​มา​เจอ​นาย​ป​กา​ศิต

“แต่​นาย​เขา​ไม่​อยาก​เจอ​แก​ตอน​เป็นๆโว้ย...จับ​มัน” เทียว​ตะโกน​สั่ง​ลูกน้อง ซึ่ง​ก็​รีบ​ควัก​ปืน​ยิง​ใส่​ลุย​ทันที ลุย​กระโดด​หลบ แต่​ยัง​พูด​อย่าง​ใจเย็น

“ผม​ต้องการ​เจอ​นาย​ใหญ่ ใคร​ไม่​เกี่ยว​อย่า​ขวาง”

“ข้า​เกี่ยว...เพราะ​นาย​สั่ง​ให้​ล่า​หัว​เอ็ง” พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ถูก​ลุย​ยิง​เฉี่ยว​หมวก​จน​เป็น​รู​กระเด็น​ตกลง​ตรง​หน้า​เจ้าของ เทียว​ตะลึง ตกใจ​จน​ตัว​แข็ง​ไป​หมด

ooooooo

ตอนที่ 3

กริช​กับ​เดือน​ที่​ยืน​อยู่​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​ค​ลอง​เห็น​เหตุการณ์​ทั้งหมด​ที่​เทียว​กับ​ลุย​สู้​กัน เห็น​เทียว​ที่​หาย​จาก​ตกใจ​แล้ว​ร้อง​สั่ง​ลูกน้อง​ให้​ฆ่า​ลุย​ให้​ได้ แต่​เวลา​ผ่าน​ไป​ไม่​นาน​นัก​ลุย​ก็​เก็บ​พวก​นั้น​จน​หมด​โดย​ไม่ได้​ทำให้​ถึง​ตาย​แม้แต่​คน​เดียว​  เพียง​เจ็บ​แค่​แขน​บ้าง​ขา​บ้าง ​เพื่อ​ให้​สู้​กับ​เขา​ไม่ได้​เท่านั้น​เอง พอ​จัดการ​เสร็จ​ลุย​ก็​เดิน​ต่อ​เพื่อ​ไป​พบ​ป​กา​ศิต​ให้​ได้

“ลุย...อย่า​ไป​เลย...ถ้า​นาย​ใหญ่​ไม่​อนุญาต​แก​ไม่ได้​พบ​เขา​หรอก” กริช​ร้อง​ตะโกน​เตือน​ข้าม​ฝั่ง​มา

“แต่​ผม​ต้องการ​คำ​อธิบาย​จาก​ปาก​นาย​ใหญ่” ลุย​ร้อง​ตอบ

เดือน​มี​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ ทำท่า​จะ​วิ่ง​ตาม​แต่​ถูก​กริช​ห้าม​ให้​ปล่อย​ลุย​ไป เดือน​ยัง​ทำท่า​จะ​ตาม​อีก​กริช​เลย​ตวาด

“ฉัน​บอก​ให้​ปล่อย​มัน​ไป​ไง...”

เดือน​หยุด​ทันที ลุย​จึง​ได้​โอกาส​วิ่ง​ต่อ พอ​ไป​ถึง​สถาน​ที่​ประชุม ไม่​เห็น​ใคร​แม้แต่​คน​เดียว ลุย​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา​ร้อง​ตะโกน​ว่า

“นาย​ป​กา​ศิต ผม​ต้องการ​คำ​อธิบาย...ผม​ไม่​ต้องการ​ฆ่า​คน​ดี”

เงียบ ไม่​มีเสียง​ใคร​อยู่​ที่​นั่น​เลย ลุย​กวาดตา​มอง​ไป​รอบๆอย่าง​ผิดหวัง สายตา​เหลือบ​ไป​เห็น​ระเบิด​มัด​รวม​กัน​เป็น​แท่ง​อยู่​ที่​ขา​โต๊ะ​ประชุม ลุย​หัน​กลับ​พุ่ง​ตัว​ออก​ทาง​หน้าต่าง​ลง​ไป​ใน​คลอง​หน้า​บ้าน​พร้อมๆกับ​เสียง​ระเบิด​ดัง​กึกก้อง สะเก็ด​ปลิว​ว่อน​ไฟ​ลุก​ท่วม​แดง​ฉาน

ooooooo

ลุย​ทะลึ่ง​ขึ้น​จาก​น้ำ​หลังจาก​นั้น พอ​เงย​หน้า​ก็​เจอ​ปาก​กระบอก​ปืน​จ่อ​อยู่​ที่​ขมับ เขา​มอง​ไล่​จาก​มือ​ที่​ถือ​ปืน​ขึ้น​ไป​ก็​เห็น​ดวง​หน้า​ของ​สร้อย​คีรี​ที่​กำลัง​เอา​ปืน​จ่อ​หัว​เขา​โดย​มี​ลูกน้อง​สอง​คน​ยืน​อยู่​ด้าน​หลัง เธอ​พูด​เสียง​หวาน

“ฉัน​มา​รับ​นักโทษ”

“ฮึ...ไม่​ง่าย​หรอก สร้อย​คีรี” ลุย​บอก​พร้อม​กับ​เอื้อม​มือ​มา​จับ​กราบ​เรือ​ที่​ข้าง​ขา​เธอ

“จำ​สร้อย​ได้​เหรอ​คะ​ลุย...ดีใจ​จัง...แต่​ถึง​ยัง​ไง​คุณ​ก็​ต้อง​โดน​ทำโทษ​ที่​ขัดขืน​คำสั่ง​ของ​องค์กร” มือ​ข้าง​ที่​จับ​ปืน​ยัง​จ่อ​หัว​เขา​อยู่​เช่น​เดิม ส่วน​ข้าง​ที่​เหลือ​เอื้อม​ลง​มา​จิกหัว​ลุย​โขก​กับ​กราบ​เรือ​ไม่​แรง​นัก แต่​ก็​ทำเอา​ลุย​มึน​ไป​พัก​หนึ่ง แต่​ชาติ​เสือ​อย่าง​เขา​ก็​ทำเอา​สร้อย​คีรี​แสบ​ไป​เหมือน​กัน เพราะ​ลาก​เธอ​ลง​จาก​เรือ​มา​อยู่​ใน​น้ำ​กับ​เขา​ได้ แต่​แทนที่จะ​โกรธ สร้อย​คีรี​กลับ​ยิ้ม​ให้​ก่อน​ที่​จะ​ปีน​ขึ้น​เรือ​ไป​ยืน​ตัว​เปียก เสื้อ​ผ้า​แนบ​ส่วน​เว้า​ส่วน​โค้ง​ให้​ลุย​จ้อง​แทบ​ตา​ไม่​กะพริบ

“คุณ​ยัง​ไม่​ลืม​ฉัน​เลย​นะ...ลุย...ไม่​กลัว​ที่​จะ​ต้อง​อยู่​ใกล้​ฉัน​เหรอ...”

ถาม​แบบ​ไม่​ต้องการ​คำ​ตอบ เธอ​เอื้อม​มือ​ลง​มา​จับ​แก้ม​แล้ว​กรีด​เล็บ​ยาว​ที่​เคลือบ​สี​สด​ลง​ไป​ที่​แก้ม​ลุย​จน​เลือด​หยด​ก่อน​จะ​ยืน​ตัว​ตรง​บอก​เขา​ว่า

“วัน​นี้​ฉัน​แค่​มา​ทักทาย...เรา​จะ​ได้​เจอ​กัน​อีก​แน่...ลุย...”

ลูกน้อง​สร้อย​คีรี​ขับ​เรือ​พา​เจ้านาย​ห่าง​ออก​ไป​แล้ว แต่​ลุย​ที่​มอง​ตาม​เรือ​ลำ​นั้น​กลับ​คิด​ไป​ถึง​เรื่อง​เก่า​ระหว่าง​เขา​กับ​สร้อย​คีรี​ใน​สระว่ายน้ำ​กลางคืน​คืน​หนึ่ง​ที่​เธอ​ใช้​อุบาย​หลอก​เขา​ว่า​ว่ายน้ำ​ไม่​เป็น​ทำให้​เขา​ต้อง​โดด​ลง​ไป​ช่วย​แล้ว​ถูก​เธอ​เข้า​มาก​อด​และ​จูบ​เขา​อย่าง​ดูดดื่ม

ooooooo

สร้อย​คีรี​กลับ​บ้าน​เปลี่ยน​ชุด​เสร็จ​ก็​เรียก​ป​กา​ศิต​ไป​พบ​ที่​ศาลา​ริม​ตลาดน้ำ เธอ​พูด​เหมือน​สั่ง​เขา​ให้​หยุด​คำสั่ง​ฆ่า​ลุย​เสีย แต่​ป​กา​ศิต​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่ได้ สร้อยคีรี​เสียง​เข้ม​ทันที

“นี่​เป็น​ความต้องการ​ของ​มิสเตอร์​ทา​กา​ดะ”

“แน่ใจ​เหรอ​ว่า​เป็น​ความต้องการ​ของ​ทา​กา​ดะ” ป​กา​ศิต​พูด​อย่าง​รู้ทัน

“ฉัน​กับ​ทา​กา​ดะ​เหมือน​คนคนเดียวกัน เขา​คง​ไม่​พอใจ​นัก​หรอก​ถ้า​รู้​ว่า​คุณ​ขัดใจ​ฉัน” เสียง​เรียบ แต่​แฝง​ด้วย​อำนาจ

ป​กา​ศิต​กำมือ​แน่น​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง​จึง​ต้อง​โทร.​ไป​หา​พวก​ลูกน้อง ยกเลิก​คำสั่ง​ตาม​ล่า​ลุย แล้ว​สั่ง​ให้​พวก​เด็ก​ที่​ไป​รัง​ควาน​ที่​บ้าน​ของ​ลุย​ให้​ออกมา​จาก​ที่นั่น​ทันที

ดังนั้น เมื่อ​ลุย​รีบ​กลับ​บ้าน​เพราะ​เป็น​ห่วง​ไทร​งาม​กับ​ลูก จึง​ไม่​พบ​อะไร​ผิด​ปกติ​นอก​จาก​รูป​เดี่ยว​ที่​เขา​ถ่าย​ใส่​กรอบ​ไว้​บน​โต๊ะ​ใน​ห้อง​หาย​ไป​รูป​หนึ่ง ซึ่ง​ก็​คือ​รูป​ที่​แวว​วัลย์​แอบ​เอา​ไป​นั่นเอง

ooooooo

ป​กา​ศิต​ยัง​คา​ใจ​เรื่อง​ที่​สร้อย​คีรี​มี​คำสั่ง​ให้​เลิก​ตาม​ล่าลุย​ไม่​หาย  คืน​นั้น​ไป​หา​สร้อย​คีรี​ที่​คอน​โดฯ​ของ​เธอ ​ขณะ​ที่​เขา​ยืน​มอง​แสง​สี​ของ​กรุงเทพฯ​ยาม​ค่ำคอยสร้อย​คีรี​อยู่​นั้น สร้อย​คีรี​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ใน​ชุด​กิโมโน​สั้น เดิน​มานั่ง​ลง​ที่​โซฟา ป​กา​ศิต​เดินเข้า​ มา​หามอง​ด้วยสายตา​โลม​เลีย เธอ​จึง​ขยับ​ขา​ไขว่ห้าง ​ให้​ป​กา​ศิต​รู้ตัว

“ไอ้​ลุย​มัน​ขัด​คำสั่ง...มัน​ต้อง​ตาย”  ป​กา​ศิต​เอ่ย​ขึ้นแก้ขวย

“ก็​แค่​ขัด​คำสั่ง...เขา​ยัง​ไม่ได้​ฆ่า​คน​ของ​องค์กร​ตาย​แม้แต่​คน​เดียว วัน​นี้​ก็​โดน​ยิง​แค่​ที่​แขน​ที่​ขา​เพื่อ​ไม่​ให้​ต่อสู้​กับ​เขา​ได้​เท่านั้น”

“ฉัน​ไม่​เข้าใจ...เธอ​ห้าม​ไม่​ให้​ฉัน​ฆ่า​ไอ้​ลุย​ทำไม หรือ​ว่า ​เพราะ​เรื่อง​ใน​อดีต”

ป​กา​ศิต​พูด​ไม่ทัน​จบ​สร้อย​คีรี​ลุก​พรวด​เอา​มีด​สั้น​ที่​ชาย​แขน​เสื้อ​จ่อ​คอ​เขา​ทันที

“อย่า​ลืม​สิ​ว่า ตอน​นี้​ฉัน​เป็น​ใคร”

ป​กา​ศิต​ชะงัก​จ้อง​หน้า​สร้อย​คีรี​เขม็ง “...นี่​ถ้า​ไม่​ใช่​เมีย​มิสเตอร์​ทา​กา​ดะ เธอ​ไม่​มี​สิทธิ์​ยืน​อยู่​ตรง​นี้แน่” เขา​ปัด​มีด​ สั้น​ของ​เธอ​ออก​ไป​อย่าง​ไม่​กลัว ยกมือ​ชี้​หน้า “ฉัน​ยอม​ให้​แค่​ครั้ง​นี้​เท่านั้น...” ป​กา​ศิต​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​หัวเสีย ยัง​ไม่ทัน​พ้น​ห้อง​เสียง​สร้อย​คีรี​ดัง​ตาม​หลัง

“ห้าม​ใคร​แตะ​ลุย...จนกว่า​คำสั่งตายจะ​ออก​จาก​ฉัน”

ป​กา​ศิ​ตก​ระแทก​ประตู​ปิด​ดัง​โครม สร้อย​คีรี​เดิน​ไป​ที่​รูป​ถ่าย​ของ​เธอ​กับ​ทา​กา​ดะ หยิบ​มัน​โยน​ลง​ถัง​ขยะ​ทันที พูด​กับ​ตัว​เอง​ว่า

“ผู้ชาย​คน​เดียว​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ฉัน​ตั้งแต่​วัน​แรก​ถึง​วัน​นี้ คือ​คุณ​เท่านั้น...ลุย”

ooooooo

หลังจาก​วัน​นั้น​แล้ว ลุย​ซื้อ​กล้อง​วงจรปิด​มา​ติด​ที่​บ้าน​หลาย​ตัว​เพราะ​เริ่ม​ไม่​ไว้ใจ​ป​กา​ศิต ไทร​งาม​ถาม​ทำไม​ต้อง​มากมาย​อย่าง​นี้ ลุย​บอก​ว่า​เขา​เป็น​ห่วง​เธอ​กับ​ลูก ไทร​งาม​กลับ​คิด​ว่า​พวก​ที่มา​วัน​นั้น​คง​เป็น​แค่​โจร​ธรรมดา​เท่านั้น​เอง​เพราะ​ไม่​มี​อะไร​หาย​ไป​เลย​นอกจาก​รูป​ของ​ลุย​ใบ​เดียว​เท่านั้น ลุย​คิด​ว่า​คง​ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​ไทร​งาม​คิด​แน่ๆ เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น​ลุย​ไป​ส่ง​ทอม​ที่​โรงเรียน​เอง

พอ​คุณ​ครู​ออก​มา​รับ ลุย​สั่ง​บอย​ว่า “เย็น​นี้​อา​ไทร​งาม​จะ​มา​รับ​นะ...จำ​ไว้ อย่า​ไป​ไหน​กับ​ใคร​ทั้งนั้น​รอ​อยู่​ใน​โรงเรียน​ทั้ง​สอง​คน”

เด็ก​สอง​คน​รับปาก ลุย​จึง​ขับ​รถ​ไป​บ้าน​กริช พอ​เจอ​หน้า ลุย​บอก​กับ​กริช​ว่า

“ผม​ต้องการ​คุย​กับ​นาย​ใหญ่ อุดมการณ์​ของ​องค์กร​เรา​เปลี่ยน​ไป​แล้ว พา​ผม​ไป​รับ​โทษ​กับ​นาย​ใหญ่​เถอะ ผม​ไม่​ต้องการ​ให้​ครอบครัว​เดือดร้อน​มาก​ไป​กว่า​นี้...”

“นาย​ใหญ่​ยกเลิก​โทษ​ตาย​ของ​แก​แล้ว เพราะ​เป็น​คำสั่ง​จาก​หุ้นส่วน​ใหม่​ของ​องค์กร...”

“สร้อย​คีรี...” ลุย​โพล่ง​ทันที

“ลุย...” กริช​เรียก​คำเดียว​เท่านั้น​ลุย​ก็​รู้​ว่า​กริช​จะ​พูด​อะไร​ต่อ

“นาย​ครับ...ผม​รู้​ว่า​นาย​กำลัง​จะ​เตือน​เรื่อง​สร้อย​คีรี... ผม​ไม่​เคย​คิด​อะไร​กับ​เธอ​เลย ตั้งแต่​แรก​จนถึงวินาที​นี้...”

“แก​อาจจะ​ไม่​เคย​คิด แต่​ผู้หญิง​คน​นี้​ร้าย​กว่า​ที่​แก​คิดมาก ระวัง​ตัว​ไว้​หน่อย​ก็ดี​นะ​ลุย...”

คำ​เตือน​ของ​กริช​ทำให้​ลุย​รู้สึก​กังวล​ขึ้น​มา

ooooooo

ความ​กังวล​ของ​ลุย​เป็น​ความ​จริง เพราะขณะ​ที่​ไทร​งาม​กำลัง​ซื้อ​ของ​อยู่​ใน​ซุปเปอร์มาร์เกต เธอรู้ สึก​ว่า​กำลัง​ถูก​ใคร​สัก​คน​หนึ่ง​ติดตาม​อยู่  ไทร​งาม​รีบวาง​ ตะกร้า​ของ​แล้ว​หนี​ออก​ไป​จาก​ที่​นั่น  แต่​ก็​เหมือน​โดน​ติดตาม​แบบ​ไม่​ปล่อย ท้าย​ที่สุด​ไทร​งาม​ก็​ขับ​รถออก ​ไป​จาก​ห้าง​นั้น​ด้วย​ใจ​เต้น​เป็น​ตี​กลอง

ขณะ​ขับ​รถ​เธอ​พยายาม​โทร.​หา​ลุย แต่​เผอิญ​ลุย​ลืมมือ​ถือ​ไว้​ใน​รถ​จึง​ไม่​มี​คน​รับ ไทร​งาม​จึง​โทร.​หา​เดือน​บอก​ว่า​ตอน​นี้​​ เธอ​ติด​ธุระ​ด่วน​มากให้​เขา​ไป​รับ​ทอม​กับ​บอย​ที่​โรงเรียน​ให้​ที

“ได้​สิ ไม่​ต้อง​ห่วง  เอ้​อ...เธอ​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า​ไทรงาม เสียง​เธอ​เหมือน​เครียดๆชอบกล...”

“ไม่...ไม่​มี​อะไร เดือน ฉัน​โทร.​หา​ลุย​เขา​ไม่​รับ​สาย... เธอ​พา​เด็ก​สอง​คน​นั่น​ไป​กิน​ไอ​ติ​ม​ก่อน​นะ อย่า​เพิ่ง​เข้า​บ้าน แล้ว​โทร.​บอก​ลุย​ให้​ติดต่อ​ฉัน​ด้วย แบ​ต​ของ​ฉัน​กำลัง​จะ​
หมด ดู​ทอม​ด้วย​นะ​เดือน อย่า​ให้​ลูก​ฉัน​เป็น​อะไร​ไป...” เสียง​โทร.​ขาด​หาย​เพราะ​แบ​ต​ของ​ไทร​งาม​หมด

เดือน​รีบ​โทร.​หา​ลุย บอก​ว่า​ตอน​นี้​เขา​มา​รับ​ทอม​กับ​บอย​แล้ว เพราะ​ไทร​งาม​สั่ง “...เออ​ลุย...ฉัน​คิด​ว่า​มัน​มี​อะไร ​แปลกๆนะ​โว้ย...ตอน​เขา​โทร.​มา​เสียง​รีบ​ร้อน​มาก​เลย...”

ลุย​ที่​กำลัง​ขึ้น​รถ​แล้ว​รีบ​กลับ​ลง​ไป​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​กริช​อีก ร้อง​ถาม​ว่า

“นาย...มี​ใคร​สั่ง​ให้​จอง​เวร​เมีย​ผม...”

“เฮ้ย...ไม่​มี”

“แน่​นะ...” ลุย​ถาม​ย้ำ​อีก​ครั้ง กริช​ตอบ​คำ​เดิม

ooooooo

ไทร​งาม​ขับ​รถ​หนี​การ​ติดตาม​ออก​ไป​ต่าง​จังหวัด ตา​ก็​มอง​รถ​คัน​หลัง​ที่​จี้​ตาม​มา​ไม่​หยุด ถึง​ทาง​แยก​เข้า​บ้าน​โป่ง ไทร​งาม​รีบ​เลี้ยว​รถ​เข้า​เส้นทาง​นั้น​อย่าง​รวดเร็ว คัน​ที่​ตาม​เลี้ยวไม่ทัน​จึง​เลย​ไป​แล้ว​เลี้ยว​กลับ​มา​ใหม่​ตาม​เข้าไป​บ้าง ไป​เจอ​รถ​ของ​ไทร​งาม​จอด​อยู่ แต่​ประตู​รถ​เปิด​ทิ้ง​ไว้ สร้อย​คีรี​ลง​จาก​รถ​ตัว​เอง​มอง​ไป​รอบๆ

ไทร​งาม​วิ่ง​เข้า​สวน​โดย​ถอด​รองเท้า​ทิ้ง​แล้ว​วิ่ง​ต่อ​ด้วย​เท้า​เปล่า กำลัง​จะ​ข้าม​ท้องร่อง​เธอ​สะดุด​ขา​ตัว​เอง​ล้ม​ลง พอ​จะ​ลุก​ก็​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ก้าว​เข้า​มา​ดัก​ไว้ เป็น​สร้อย​คีรี​นั่นเอง ไทร​งาม​ตัว​สั่น​ด้วย​ความ​กลัว

“เธอ...เธอ​คือ​ใคร ต้องการ​อะไร​จาก​ฉัน...” พูด​พลาง​ถอย​หลัง แต่​ไป​เหยียบ​ตะปู​เลย​ร้อง​อุ๊ย​ด้วย​ความ​เจ็บ​ก่อน​จะ​ทรุด​ลง​นั่ง

“นี่​เหรอ​ผู้หญิง​ของ​ลุย...อ่อนแอ เหยาะแหยะ น่า​สมเพช” มอง​ไทร​งาม​อย่าง​เหยียดๆ

“เธอ​จะ​ทำ​อะไร​กับ​ครอบครัว​ฉัน...ตาม​ฉัน​มา​ทำไม”

“เ​ฮ่อ...นอกจาก​อ่อนแอ​แล้ว ยัง​ฉลาด​น้อย​อีก​ด้วย...แล้ว​มี​ดี​อะไร​นะ ลุย​ถึง​ยอม​ให้​เป็น​แม่​ของ​ลูก​เขา”

“เธอ...เธอ​ผิดหวัง​ที่​ลุย​ไม่ได้​รัก​แต่​มา​รัก​ฉัน​ใช่​ไหม” ไทร​งาม​เริ่ม​เอะใจ

สร้อย​คีรี​เงื้อ​มือ​ขึ้น​ทันที แต่​ยัง​ไม่ทัน​ถึง​ตัว​ไทร​งาม มะพร้าว​ทั้ง​ทะลาย​ก็​หล่น​ลง​มา​เฉียด​หัว​สร้อย​คีรี​ไป​นิดเดียว​เมื่อ​เสียง​ปืน​ลูก​ซอง​ดัง​ขึ้น​นัด​หนึ่ง ทั้ง​สอง​คน​หัน​ไป​เห็น​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ยืน​ถือ​ปืน​อยู่ สร้อย​คีรี​ชัก​มีด​สั้น​ปา​ใส่​ทันที แต่​ผู้หญิง​คน​นั้น​เอียง​ตัว​หลบ​มีด​ไป​ปัก​อยู่​ที่​ต้น​มะพร้าว​พร้อม​กับ​เสียง​กระชาก​ลูก​เลื่อน​ของ​ปืน​ลูก​ซอง​ดัง​ขึ้น ปาก​กระบอก​ของ​มัน​เล็ง​ไป​ที่​สร้อย​คีรี​พร้อม​เสียง​ตวาด

“ที่​นี่....อำเภอ​ร่มเย็น ทุก​ตาราง​นิ้ว​อยู่​ใน​ความ​ดูแลของ​ฉัน”

“แก...แก​กล้า​ผิด​เวลา​แล้ว” สร้อย​คีรี​กำลัง​จะ​ปา​มีด​สั้น​ใส่​อีก

“เปรี้ยง...” สร้อย​คีรี​ถูก​ผู้หญิง​คน​นั้น​ยิง​ทะลุ​แขน​เสื้อ​ของ​เธอ​พร้อม​คำ​พูด

“บ้านเมือง​ไม่​ใช่​ของ​พวก​มี​อิทธิพล ออก​ไป​ให้​พ้น​ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​เปลี่ยนใจ​ยิง​แค่​ชาย​เสื้อ”

ไทร​งาม​รีบ​วิ่ง​ไป​อีก​ฝั่ง สร้อย​คีรี​ขยับ​ตัว​จะ​ตาม เสียง​ปืน​ดัง​เปรี้ยง​อีก​ครั้ง

“ฉัน​บอก​ให้​ไป​ซะ มา​ตาม​ล่า​เมีย​คน​อื่น​ก็​น่า​อาย​ไร้ศีลธรรม​ มาก​พอ​แล้ว จะ​ต้อง​ให้​โดน​ข้อหา​บุกรุก​ข่มขู่​ด้วยใช่​มั้ย...”

สร้อย​คีรี​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง​เลย​ได้​แต่​ฝาก​คำ​อาฆาต​ไว้​ว่า “แก​กับ​ฉัน​ไม่ได้​เจอ​กัน​แค่​วัน​นี้​แน่!”

สร้อย​คีรี​กระแทก​เท้า​เดิน​กลับ​ไป​แล้ว บุ​ป​ผา​รีบก้าว​เข้าไป​หา​ไทร​งาม สอง​คน​กอด​รัด​กัน​อย่าง​ดีใจ เพราะ​เป็นเพื่อน​กัน​มา​ก่อน ไทร​งาม​ขอบใจ​บุ​ป​ผา​ที่​ช่วย​เธอ​เอา​ไว้ แล้ว​เล่าถึง​เรื่องราว​ทั้งหมด​ให้​ฟัง บอก​ว่า​เธอ​ไม่​รู้จัก​ด้วย​ซ้ำ​ว่า​ผู้หญิง​คน​นั้น​เป็น​ใคร​และ​ชื่อ​อะไร แต่...เหมือนกับ​จะ​ตาม​เอาชีวิต​เธอ

“ฮื่อ”...บุ​ป​ผา​เห็น​ด้วย “ผู้หญิง​คน​นั้น​ท่าทาง​ไม่​ธรรมดา​เลย​นะ ถ้า​แค่​รัก​สามี​เธอ​เขา​ก็​ไม่​น่า​หึง​โหด​ตาม​มา​ถึง​นี่...ว่า​แต่​เธอ​เถอะ ผัว​มี​กิ๊ก​แบบ​นี้​มัน​อันตราย​ไป​หน่อย​นะ”

“ไม่​หรอก...ลุย​ไม่​เคย​มี​คน​อื่น” ไทร​งาม​รีบ​บอก​เพื่อน​อย่าง​มั่นใจ ทำให้​บุป​ผา​ชัก​อยาก​เห็น​หน้า​สามี​ของ​เพื่อน และ​ยัง​ถาม​อีก​ว่า​ลุย​ทำ​งาน​อะไร ไทร​งาม​อึกอัก​แล้ว​ก็​ตอบ​ส่งๆว่า

“เขา​ทำ​งาน​รับจ้าง...เอ้​อ รับจ้าง​ทั่วไป​น่ะ”

บุ​ป​ผา​แคลงใจ​ที่​ไทร​งาม​พูด​อึกอัก​เมื่อ​ถาม​ถึง​อาชีพ​ของ​ลุย เพราะ​เธอ​คิด​ว่า​จะ​เกี่ยว​กับ​ผู้หญิง​ที่​ตาม​มา​ทำร้าย​ไทร​งาม​เมื่อกี้​หรือ​เปล่า ก็​ไม่​รู้

ooooooo

ไทร​งาม​โทร.​บอก​ลุย​ว่า ​ตอน​นี้​เธอ​อยู่​ที่ไหน ลุย ​จึง​ตาม​มา​รับ ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน​ของ​บุ​ป​ผา ลุย​ไม่​เห็น​ว่า​สร้อย​คีรี​แอบ​จอด​รถ​รอ​อยู่ ด้วย​คิด​จะ​หา​ทาง​เข้าไป​ฆ่าไทร​งาม​ให้​ได้ แต่​ก็​ต้อง​ผิดหวัง​แถม​ยัง​เพิ่ม​ศัตรู​ขึ้น​มา​อีก​คน​หนึ่ง​คือ​กำนัน​บุ​ป​ผา​นั่นเอง เพราะ​พอ​เจอ​กับ​ลุย​ซึ่ง​เดิน​เข้า​มา​ใน​สวน​ตอน​มืดๆ บุ​ป​ผา​คิด​ว่า​ลุย​เป็น​ศัตรู​ของ​ไทร​งาม​จึง​เกิด​การ​ต่อสู้​กัน​ขึ้น และ​จบ​ลง​เมื่อ​ไทร​งาม​ร้อง​บอก​ว่า สอง​ฝ่าย​เป็น​เพื่อน​กัน บุ​ป​ผา​เริ่ม​รู้สึก​ติดใจ​ฝีมือ​และ​หน้าตา​หล่อเหลา​ของ​ลุย​เสีย​แล้ว แม้​พยายาม​ห้าม​ใจ​ยัง​ไง​ก็​ไม่​สำเร็จ

ลุย​พา​ไทร​งาม​กลับ​ถึง​บ้าน เขา​ขอโทษ​เธอ​ที่​งาน​ที่​ทำ​พา​เอา​ไทร​งาม​ต้อง​เข้า​มา​เกี่ยว​ด้วย แต่​ไทร​งาม​บอก​ว่า​คง​ไม่​ใช่ เพราะ​คน​ที่​ตาม​เธอ​ไป​เป็น​ผู้หญิง และ​จาก​การ​พูดจา​ดูเหมือน​โกรธ​เคือง​ว่า ​เพราะ​เธอ​เป็น​เมีย​ของ​ลุย ทำให้​ลุย​นึกออก​ว่า​น่า​จะ​เป็น​สร้อย​คีรี​นั่นเอง จึง​คิด​ว่า​จะ​หา​โอกาส​ไป​ตักเตือน​สร้อย​คีรี​เสีย​หน่อย​ไม่​ให้​มา​ยุ่ง​กับ​ไทร​งาม

ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​ป​กา​ศิต เขา​กับ​เด็ด​ สมุน​สนิท​กำลัง​ดู​ภาพ​ของ​สร้อย​คีรี​ใน​จอ​แอล​ซี​ดี เห็น​ภาพ​ของ​เธอ​ใน​อิ​ริ​ยา​บถ ต่างๆที่​ถ่าย​ใน​ญี่ปุ่น​หลาย​สิบ​ภาพ ส่วน​ใหญ่​แล้ว​จะ​ถ่าย​กับ​นาย​ทา​กา​ดะ ทำ​งาน​ร่วม​กัน​บ้าง ออกงาน​ร่วม​กัน​บ้าง เด็ด​เอ่ย​ขึ้น​ว่า

“ตั้งแต่​สร้อย​คีรี​ออก​จาก​องค์กร​ของ​เรา​ไป​อยู่​กับ​ทา-​กา​ดะ ผู้หญิง​คน​นี้​ไป​ไกล​กว่า​ที่​เรา​คิด​นะ​ครับ”

“แน่​ละ​สิ...เพราะ​ทา​กา​ดะ​มัน​เป็น​เบอร์​ต้นๆของ​องค์กร​ต่าง​ประเทศ​นี่...แต่...คง​อีก​ไม่​นาน​หรอก...”

“นาย​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง​ครับ”

ป​กา​ศิต​ยิ้ม กด​ปุ่มเลื่อน​ไป​เป็น​เครื่องหมาย​ของ​องค์กร คำ​ว่า​ลับ​สุด​ยอด​ปรากฏ​ขึ้น​ก่อน​จะ​เปลี่ยน​เป็น​ใบหน้า​ของ​ทา​กา​ดะ​เต็ม​หน้า​จอ

“เพิ่ง​มี​คำสั่ง​จาก​ต่าง​ประเทศ...ทา​กา​ดะ​เป็น​นาย​ใหญ่​ของ​องค์กร​ญี่ปุ่น​ก็​จริง...แต่...คน​เรา​ยิ่ง​สูง​ยิ่ง​หนาว องค์กร​ต่าง​ประเทศ​เพิ่ง​มี​คำสั่ง​ขอ​ความ​ร่วมมือ​จาก​เรา...เก็บ​ทา​กา​ดะ​ ซะ​ที่​เมือง​ไทย!!”

ooooooo

และ​วัน​นี้​ที่​สนาม​บิน​สุวรรณภูมิ ​เด็ด​ได้​รับคำ​สั่ง​จาก​ป​กา​ศิต​ให้​ไป​ที่​นั่น สอง​คน​ติดต่อ​กัน​ทาง​โทรศัพท์ จนกระทั่ง​นาย​ทา​กา​ดะ​ออก​มา​ด้าน​นอก​แล้ว เด็ด​ก็​โทร​.ไป​รายงาน

“นายครับ...ไอ้ทากาดะมาถึงเมืองไทยแล้ว กำลัง จะเดินทางไปรับนังสร้อยคีรีที่ไหนไม่รู้ เดี๋ยวผมจะตามมัน ไปนะครับ”

สร้อยคีรีกำลังทำสปาอยู่ในห้องนวด มีพนักงาน สาวสองคนกำลังปรนนิบัติ กำลังนวดอยู่ดีๆ เสียงพูดคุยของ พนักงานสองคนนั่นเงียบไป สร้อยคีรีพลิกตัวขึ้นมอง กลายเป็น ลุยยืนอยู่ข้างเตียง เธอยิ้มหวานให้

“คิดถึงฉันจนทนไม่ไหวเลยเหรอคะ”

“ไม่ใช่ความคิดถึง...แต่จะมาบอกว่า ไทรงามไม่เกี่ยว ถ้าคุณตามรังควานเธออีก...”

“ทำไม...เมียรักไปฟ้องว่ายังไงล่ะ”

“ไทรงามจิตใจดีกว่าที่คุณคิดเยอะ...และที่สำคัญ เขาคือผู้หญิงที่ผมรัก...ถ้าคุณหรือคนขององค์กรเข้าใกล้ไทรงามอีกก้าว เดียว... ถ้าคนที่ผมรักเจ็บ... ผมจะจองเวรไอ้คนทำ ให้มันเจ็บ จนไปถึงชาติหน้า” ลุยกระชากสร้อยคีรีเหวี่ยงไปกระแทกกับโต๊ะ แจกันดอกไม้หล่นลงมาดอกไม้กระจาย เขาเดินออกไป สร้อยคีรีลุกขึ้นกระทืบดอกไม้เหล่านั้นพลางด่า

“คุณไม่รัก ฉันยังไม่เจ็บเท่าเชิดชูผู้หญิงอ่อนแออย่าง ไทรงาม ลุย...ผู้หญิงที่คู่ควรและจะทำให้คุณแกร่งมาก​กว่านี้ คือฉัน ไม่ใช่ใครทั้งนั้น”

ooooooo

ลุยเดินออกมาจากสปา กำลังจะขึ้นรถ เสียงมือถือเข้าจึงหยุด กดรับ เสียงกริชดังมาทันทีบอกว่า องค์กรมีงานใหม่จะให้ทำ งานนี้ลุยจะได้แก้ตัวจาก ข้อหาคนทรยศ ตอนนี้กำลังจะส่งรายละเอียดไปให้

กริชวางโทรศัพท์แล้วพูดกับปกาศิตที่ยืนอยู่ด้วยว่า งานนี้เท่ากับส่งลุยไปตาย ปกาศิตตอบว่า

“มันขัดคำสั่งองค์กรก็เท่ากับตายไปแล้ว ที่ฉันยังให้ โอกาสหายใจ ปล่อยให้ลูกเมียมันใช้ชีวิตอยู่ถึงเดี๋ยวนี้ ยัง เมตตาไม่พออีกเหรอ...หรือแกจะตายแทนไอ้ลูกชายนอกไส้ก็ได้นะ กริชฉันจะจัดให้...แต่ขอให้จำไว้ว่า แกกำลังเอาชีวิตทุกคน ในตระกูลมาแลกกับชีวิตของไอ้ลุยเพียงคนเดียว...”

กริชพูดไม่ออก ปกาศิตหันไปกดปุ่มโปรเจกเตอร์ด้าน หลังขึ้นภาพทากาดะ ปกาศิตยิ้มชอบใจ

“นี่ไง...งานแก้ตัวของคนทรยศอย่างไอ้ลุย เป้าหมายใหญ่...”

ลุยที่กำลังกดปุ่มโหลดภาพในมือถือชะงักเมื่อภาพของทากาดะปรากฏขึ้นชัดเจน

กลับถึงบ้าน ขณะที่ไทรงามกำลังทำกับข้าว และเด็ก สองคนกำลังเล่นเกมกันอยู่ ลุยดึงเดือนออกมาคุยกันด้าน นอก    บอกว่าองค์กรเพิ่งสั่งงานใหม่มาโดยนายใหญ่อ้างว่า เพื่อชดใช้ความผิดที่เขาขัดคำสั่งครั้งที่แล้ว คราวนี้เป็นคนที่แก แทบคิดไม่ถึงเลย

ลุยหยุดพูดนิดหนึ่งด้วยท่าทางขบคิด แล้วบอก กับเพื่อนว่า“ถึงองค์กรจะเปลี่ยนอุดมการณ์ แต่ยังไงซะ...ฉันก็ ไม่มีวันยอมฆ่าคนดีๆแน่”

เดือนจับมือเพื่อนมาบีบ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันอยู่ ข้างแกเสมอ ลุย”

ลุยยิ้ม หันไปมองเด็กสองคนที่กำลังเล่นกันอยู่ พลางเอ่ยออกมาว่า  เดือนไม่คิดจะหาแม่ใหม่ ให้บอยบ้าง เหรอ... เด็ก...บางครั้งก็ต้องการมาก​กว่าพ่อนะ ลุยพูดเพราะนึกไป ถึงแวววัลย์นั่นเองซึ่งเขาคิดว่าเหมาะกับเดือนมาก
พอดีวันรุ่งขึ้น โรงเรียนของทอมกับบอยมีการแข่งขัน กีฬาหลายอย่าง บางอย่างก็ต้องให้พ่อแม่และลูกแข่งด้วยกัน ไทรงามเลยแอบชวนแวววัลย์ไปด้วยและภาพของแวววัลย์กับเด็กๆวัน

นั้นก็ทำให้เดือนเริ่มนึกชอบเธอขึ้นมา

ooooooo

เช้าอีกหลายวันต่อมา ทากาดะกับสร้อยคีรี ที่ไป พักผ่อนที่พูลวิลล่าริมทะเลกันอยู่ สร้อยคีรีแอบเมสเสจ ไปหาลุย บอกว่าคิดถึงลุยที่สุด แถมมีภาพสร้อยคีรีที่ถ่าย อยู่หน้ารีสอร์ตส่งมาให้ พอลุยเห็นก็รู้ว่าเป็นที่ไหน จึง ตามไปเพื่อทำงานให้องค์กร ตอนแรกก็หลอกให้สร้อยคีรี ออกมาห่างจากทากาดะ   จัดการเก็บเธอใส่ร่างแห เพื่อไม่ให้ไปขัดขวางงานของเขา แล้วตัวเองก็เข้ามา จัดการกับบอดี้การ์ดของทากาดะทั้งหกคนนั่น ก่อนจะ จัดการกับทากาดะ  ซึ่งก็ค่อนข้างยาก เพราะทากาดะ เก่งรอบตัว  กว่าจะได้ตัวลากขึ้นไปที่เกาะเล็กๆ ก็ใช้เวลา พอสมควร

ตอนที่สร้อยคีรีส่งข้อมูลมาให้ลุยนั้นพอดีไทรงามแอบเห็น เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากแต่ไม่รู้ว่าสร้อยคีรีคือใคร พอดี แวววัลย์ไปที่บ้านถามหาลุย เธอจึงถามแวววัลย์ ว่ารู้จักคนชื่อนี้ไหม พอแวววัลย์รู้ก็ตกใจรีบไปหาเดือน เค้นเอาความจริง ว่าตอนนี้ ลุยไปทำงานที่ไหน เดือนทนตื๊อไม่ไหว จึงเปิดจีพีเอสใน โทรศัพท์ของลุยแล้วบอกแวววัลย์ว่าลุยกำลังไปทำงานสำคัญ อยู่ที่เกาะช้าง แวววัลย์จึงขับรถตามไปทันที

ส่วนสร้อยคีรี พอหลุดจากร่างแหได้ก็เที่ยวเดินหา ทากาดะ พบแต่พวกบอดี้การ์ดนอนสลบอยู่จึงโทร.ไปหาปกาศิต กรอกเสียงลงไปว่า

“ฉันต้องการรู้ว่าตอนนี้ทากาดะอยู่ที่ไหน”

ปกาศิตที่กำลังยืนมองจอโปรเจกเตอร์ เห็นพิกัดกูเกิ้ล กำลังซูมไปหาทากาดะอยู่จนเห็นอักษรกะพริบถี่ๆบอกมาว่าเกาะช้าง แต่เขาไม่ยอมบอกสร้อยคีรี กลับถามเธอว่า

“ทำไมฉันต้องบอกเธอ”

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”

ปกาศิตหัวเราะเยาะ “สถานะของคนเปลี่ยนไปได้ ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะยอมรับความจริงได้แค่ไหน” เขาพยักหน้า ให้เด็ดออกไปทำตามที่เขาสั่งไว้

“แกกับองค์กรทรยศฉัน” สร้อยคีรีแทบจะตะโกนใส่

“ไม่ใช่ฉัน...แต่เป็นพวกแกที่เล่นงานกันเองต่างหาก งานนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แต่เพื่อผลประโยชน์ล้วนๆ ทากาดะ ตายซะคน ฉันกับองค์กรต่างชาติจะทำงานง่ายขึ้น ลาก่อน... สร้อยคีรี” พูดจบก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ฮ่า ฮ่า...ให้มัน ได้อย่างงี้สิ...ไอ้ลุย”

ooooooo

ทากาดะถูกลุยขุดทรายฝังไว้โผล่แต่หน้า เขากำลังถามเอาความจริงจากทากาดะ เรื่องความ เปลี่ยนแปลงอุดมการณ์ขององค์กร ทากาดะตอบว่า

“โลกนี้ไม่มีคนดี มีแต่คนฉลาดกับคนโง่ แกอยาก เป็นคนประเภทไหนล่ะ แต่ที่แน่ๆ เจ้านายที่สั่งแกมา มันคือคนโง่ที่คิดกำจัดฉัน”

“ทำไมเราต้องกำจัดคุณ...”

“เพราะฉันอาจจะเป็นคนดีที่เหลืออยู่...ในนิยามของแกไง...อุดมการณ์ฆ่าคนเลว สนับสนุนคนดี คงใช้ไม่ได้แล้วในโลก สมัยใหม่ ฉันเป็นคนเดียว ที่ต้องการให้องค์กรสืบทอดเจตนารมณ์นี้ต่อไป...องค์กรในเมืองไทยที่แกทำงานอยู่...อุดมการณ์กำลังจะเปลี่ยนไปเช่นกัน...อำนาจกับผลประโยชน์มีใครบ้างที่ไม่ต้องการ...”

ลุยชะงักนิ่งฟังอย่างขบคิด

“ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้มาตายในดินแดนที่แสนสงบอย่างเมืองไทย ชีวิตคนในองค์กรไม่เคยมีใครออกไปได้ทั้งที่ ยังมีลมหายใจ...ทันทีที่แกฆ่าฉันสำเร็จ ขอให้แกมีชีวิตรอด ได้กลับไปเจอคนที่แกรัก...ฝากบอกสร้อยคีรีด้วย เขาเป็น ผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ฉันมีความสุข และคิดจะวางมือตั้ง ต้นชีวิตครอบครัว ที่มีสร้อยคีรีเป็นแม่ของลูก...”

ลุยมองแววตาของทากาดะที่เรียบเฉย สงบก่อนจะหลับ ตายอมรับความตาย โดยมีลุยยืนอยู่เหนือหลุม เสียงปืนดังเปรี้ยง ขึ้นหลายนัดซ้อนๆกัน

ที่ห้องทำงานของปกาศิต เขากำลังนั่งหลับตาฟังเพลง ด้วยความสบายใจ กดโทรศัพท์พูดกับเด็ดทางปลายสาย “เด็ด...คนอย่างไอ้ลุย...ถ้าตั้งใจมันไม่เคยพลาด...จ่ายค่าตอบแทน ให้มันอย่างสาสมด้วยนะ”

ooooooo

ที่​ริม​ทะเล คน​ของ​องค์กร​ร่วม​ยี่สิบ​คน​กำลัง​บอก​กับ​สร้อย​คีรี​ว่า​องค์กร​โดย​คำสั่ง​ของ​ป​กา​ศิต​ให้​มา​รับ​ตัว​เธอ​ไป​จาก​ที่​นี่ สร้อย​คีรี​ตะคอก​ว่า​จำเป็น​ที่​จะ​ต้อง​เชื่อ​พวก​มัน​ด้วย​หรือ พร้อม​กับ​ลั่น​กระสุน​ใส่​พวก​นั้น​ทันที คน​ของ​องค์กร​ล้ม​ลง​คน​แล้ว​คน​เล่า แต่​ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​ถูก​พวก​มัน​จับ​ตัว​ไป

ลุย​กำลัง​เดิน​มา​ตาม​ชายหาด ทันใดนั้น​ก็​มี​เรือ​แล่น​เข้า​มา​จอด เด็ด​นำ​ลูกน้อง​กระโดด​ลง​จาก​เรือ​พร้อม​สาด​กระสุน​ใส่​ลุย ลุย​ยิง​ต่อสู้ เสียง​เด็ด​ตะโกน​บอก​ลูกน้อง​ว่า

“ใคร​ฝาก​กระสุน​ไว้​ที่​อก​ไอ้​ลุย​ได้ นาย​จะ​เลื่อน​ตำแหน่ง​ให้​โว้ย”

ป​กา​ศิต​กำลัง​ดู​การ​ต่อสู้​ของ​พวก​ลูกน้อง​กับ​ลุย​อยู่​ที่​บ้าน ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​จอ​เป็น​เรื่อง​ของ​ลุย อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​เป็น​เรื่อง​ของ​สร้อย​คีรี ป​กา​ศิต​นั่ง​ดูเหมือน​ดู​หนัง

“ไอ้​ลุย...วัน​นี้​ฉัน​จะ​จบ​ตำนาน​ของ​แก​ให้​เหลือ​แต่​ซาก...ส่วน​นัง​สร้อย​คีรี...วัน​นี้​แก​จะ​ไม่​มี​ทั้ง​ผัว​ทั้ง​ชู้​เก่า ฉัน​จะ​รอ​ดู​นํ้า​หน้า​ว่า​มัน​จะ​เหนือ​ฉัน​ไป​ได้​ยัง​ไง”

ooooooo

สร้อย​คีรี​เตรียมตัว​ตาย​เต็มที่ ขณะ​ที่นั่ง​รถ​มา​กับ​พวก​สมุน​ของ​ป​กา​ศิต​ตาม​ชายหาด ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ออก​มา​ยืน​ขวาง​ถนน​แล้ว​ยิง​เข้าใส่​พวก​ลูกน้อง​ของ​

ป​กา​ศิต​ร่วง​ลง​ไป​ที​ละ​คน​สอง​คน ขณะ​เดียวกัน​ชาย​คน​นั้น​ก็​เดิน​เข้าหา​รถ​เรื่อยๆ สร้อย​คีรี​ตัดสินใจ​ม้วน​ตัว​พุ่ง​ออก​จาก​รถ ยัง​ได้ยิน​เสียง​ปืน​อีก​หลาย​นัด พอ​เธอ​ยืน​ได้​ก็​หัน​ไป​ดู แล้ว​ร้อง​ออก​มา​ด้วย​ความ​ดีใจ

“ทา​กา​ดะ...” แล้ว​พุ่ง​ตัว​เข้าไป​หา​อย่าง​รวดเร็ว

ทาง​ด้าน​ลุย​ก็​กำลัง​ต่อสู้​กับ​พวก​เด็ด​อย่าง​เต็มที่ บางที​ก็​แอบ​หลัง​ก้อน​หิน​ยิง​ใส่​พวก​นั้น บางที​ก็​ยิง​กัน​ซึ่งๆหน้า จน​เข้า​มา​ใกล้​เด็ด ซึ่ง​ร้อง​อย่าง​ย่าม​ใจ​เสียง​สั่น แต่​ลุย​อาศัย​จังหวะ​นั้น​โดด​เข้า​เอา​ปืน​จ่อ​อก​เด็ด​ซะ​แล้ว

“เป็น​เกียรติ​จริงๆโว้ย ที่​จะ​ได้​ตาย​ด้วย​กระสุน​ของ​มัจจุราช​คุณธรรม​อย่าง​ลุย หล่ม​สัก” เด็ด​ทำใจ​ดี​สู้​เสือ แต่​เสือ​ไม่​เล่น​ด้วย ตะคอก​ว่า

“นาย​ป​กา​ศิต​ใช้​ให้​แก​มา​ใช่​ไหม”

“ฉัน​มี​นาย​คน​เดียว” เด็ด​เล่นลิ้น

“งั้น​ดีแล้ว...ฝาก​กระสุน​นัด​นี้​ไป​ให้​นาย​ป​กา​ศิต​ด้วย” ลุย​ยิง​ที่​ขา เด็ด​ร้อง​ลั่น ลุย​ซํ้า​อีก​นัด บอก​ว่า​เอา​ไว้​เตือน​ความ​จำ เด็ด​ถูก​ยิง​ขา​สอง​ข้าง​จน​ทรุด​ลง​ไป​นั่ง​คุกเข่า เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​เห็น​ปาก​กระบอก​ปืน​อยู่​ใกล้​แค่​คืบ

“แก​กับ​ฉัน​ไม่​เคย​มี​ความ​แค้น​ส่วนตัว เป็น​ลูกน้อง​ที่​รับคำ​สั่ง​เหมือน​กัน เพราะฉะนั้น​แก​ไม่​ควร​มา​ตาย​เพราะ​ฉัน...”

ลุย​กด​อีก​นัด เด็ด​นอน​คราง​ขา​ลาก ลุย​ก้าว​ข้าม​ผ่าน​ไป เด็ด​มอง​ด้วย​ความ​แค้น ล้วง​ระเบิด​ออก​มา​จาก​เสื้อ

“มึง​คิด​ว่า​​แน่​กว่า​คน​อื่น​นัก​เหรอ​วะ​ไอ้​ลุย...คน​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​เป็น​ใหญ่ ต้อง​ไม่​ใช่​คน​ใจอ่อน​อย่าง​เอ็ง​โว้ย”

เด็ด​เงื้อ​มือ​จะ​ขว้าง​ระเบิด แวว​วัลย์​ก้าว​เข้า​มา​ทาง​ข้าง​หลัง​ยิง​แขน​ของ​มัน​ทันที แต่​เด็ด​ยัง​ไม่​ยอม​ปล่อย​ระเบิด​ใน​มือ​แม้​เลือด​ที่​แขน​กำลัง​ไหล​พลั่กๆ มัน​เงื้อ​มือ​ที่​กำ​ระเบิด​อีก ลุย​หัน​มา​เห็น​พอดี​ร้อง​บอก​ให้​แวว​วัลย์​หลบ แต่​แวว​วัลย์​กลับ​ถลัน​เข้า​เอา​ตัว​บัง​ลุย​ไว้​พลาง​ผลัก​เขา​ให้​หลบ​เข้า​โขด​หิน ส่วน ตัว​เอง​ถูก​ระเบิด​เข้า​เต็ม​แผ่น​หลัง​ล้ม​ลง เด็ด​รีบ​คลาน​หนี​ไป​ทันที ลุย​กระโจน​ออก​มา​อุ้ม​แวว​วัลย์​ถาม​ว่า​มา​ที่​นี่​ทำไม แวววัลย์​ตอบ​เสียง​ปน​สะอื้น​ว่า “มา​ช่วย​พี่​ลุย...”

ลุย​ฟัง​แล้ว​แทบ​จะ​ร้องไห้​โฮ​ออก​มา กอด​ร่าง​แวว​วัลย์​ไว้​แน่น

ooooooo

เด็ด​กลับ​ถึง​องค์กร ถูก​ส่ง​ไป​ทำ​แผล​เสร็จ​ก็​กลับ​ไป​หา​ป​กา​ศิต​อีก ป​กา​ศิต​เดิน​เข้าไป​ถีบ​ไม้เท้า​ที่​เด็ด​ใช้​พยุง​ตัว ร้อง​ด่าลั่น

“ทำไม​แก​ไม่​ตาย รอด​กลับ​มา​ให้​ทุเรศ​ลูก​ตา​ฉัน​ทำไม”

เด็ด​ถูก​ถีบ​จน​ล้ม​ แต่ก็ยัง​มอง​เจ้านาย​ด้วย​ดวงตา​ที่​ซื่อสัตย์​ เหมือน​หมา​มอง​เจ้าของ

“ไอ้​ลุย​มัน​ตั้งใจ​ปล่อย​ผม เพราะ​มัน​จะ​ท้าทาย​นาย”

“ท้าทาย...” ป​กา​ศิต​สั่น​ด้วย​ความ​โกรธ

“เรา​ไม่​เจอ​ศพ​ทา​กา​ดะ คน​ที่​ส่ง​ไป​เก็บ​นัง​สร้อย​คีรี​ก็​ตาย​เรียบ​เหมือนกับ​มี​คน​มา​ช่วย​พวก​มัน”

“ไอ้​ลุย...ถ้า​มัน​กล้า​จะ​ลอง​ของ​กับ​องค์กร มัน​ได้​ลอง​สมใจ​แน่”

ป​กา​ศิต​แค้น​จน​แทบ​กระอัก

ooooooo

ทาง​บ้าน​ของ​ลุย ทอม​กับ​บอย​ไม่​รู้​ว่า​แวว​วัลย์​ตาย​แล้ว เฝ้า​แต่​ถาม​พวก​ผู้ใหญ่​ว่า​ทำไม​แวว​วัลย์​ไม่​มา​เล่น​ด้วย​แต่​ไม่​มี​ใคร​กล้า​บอก ลุย​กับ​เดือน​ก็​แทบ​จะ​ไม่​พูด​อะไร​เลย​เอาแต่​เงียบ สีหน้า​เครียด​ทั้ง​สอง​คน​ หลังจาก​นั้น​ที่​บ้าน​ของ​ลุย​ถูก​พวก​มือปืน​มา​ตาม​ล่า​แต่​ไม่​เจอ​ใคร​ใน​บ้าน​เลย ป​กา​ศิต​ไป​หา​กริช​คาดคั้น​ว่า​ลุย​หนี​ไป​ไหน แต่​กริช​บอก​ว่า​ไม่​รู้ ป​กา​ศิต​ชี้​หน้า

“ถ้า​แก​คิด​จะ​ปิดบัง​ละ​ก็...”

“องค์กร​ส่ง​มือดี​มา​ล่า คิด​ว่า​ผม​จะ​ปกป้อง​มัน​ได้​เหรอ”

“แต่​แก​เหมือน​พ่อ​มัน”

“พ่อ​ที่​ส่ง​ลูก​ให้​คน​อื่น​ฆ่า...” กริช​พูด​อย่าง​เจ็บใจ จ้อง​หน้า​ป​กา​ศิ​ตอ​ย่าง​แค้นๆ

“คน​เรา ต่อ​ให้​ยิ่ง​ใหญ่​แค่​ไหน แต่​ถ้า​เป็น​คน​ไร้​คุณธรรม​ก็​ไม่​มี​ใคร​อยาก​จดจำ​สรรเสริญ​หรอก” เขา​ผละ​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​ไม่​แคร์ ป​กา​ศิ​ตม​อง​ตามอย่าง​เดือดๆ

“จะ​เอา​ยัง​ไง​ดี​ครับ​นาย” เด็ด​ถาม

“ตาม​ตัว​มัน​ให้​พบ ทั้ง​ไอ้​ลุย​ทั้ง​ทา​กา​ดะ​กับ​นัง​สร้อย​คีรี เรา​จะ​ปล่อย​ให้​มัน​ลอยนวล​อยู่​อย่าง​นี้​ไม่ได้”

“ครับ​นาย...” เด็ด​หัน​ไป​พยัก​หน้า​เรียก​ลูกน้อง​แล้ว​พา​กัน​ออก​ไป

ooooooo

ลุย​พา​ลูก​กับ​เมีย​ไป​หลบ​อยู่​ที่​อื่น หลังจาก​ที่​ทำบุญ​ไป​ให้​แวว​วัลย์​แล้ว ไทร​งาม​ไป​ถอน​เงิน​ออก​จาก ​ธนาคาร​ทั้งหมด​โดย​การ​ปิดบัญชี​เตรียม​ย้าย​ไป​ต่าง​จังหวัด ลุย​บอก​กับ​เธอ​ว่า

“คุณ​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน...ทำ​ตาม​ที่​ผม​สั่ง​นะ...สำหรับ​ผม​เสร็จ​ธุระ​แล้ว​จะ​ตาม​คุณ​กับ​ลูก​ไป​เอง”

ส่งไทร​งาม​กับ​ลูก​แล้ว ลุย​ก็​ไป​หา​เดือน เดือน​กำลัง​ทดลอง​ระเบิด​ที่​ประกอบ​อยู่​เพราะ​เขา​ชำนาญ​ใน​เรื่อง​นี้ พอ​ลุย​ร้อง​ถาม​ว่า​ทำ​อะไร เดือน​สะดุ้ง รีบ​เอา​ผ้า​มา​ปิด​ของ​ที่​กำลัง​ทำ​อยู่ ตอบ​ว่า

“ไม่​มี​อะไร...ลอง​ทำ​เล่นๆ...เผื่อ​สัก​วัน​อาจ​ได้​ใช้” เดือน​คิด​ไป​ถึง​แวว​วัลย์​ที่​ตาย​เพราะ​ระเ​บิด​แล้ว​เส​ไป​เรื่อง​อื่น “ยัง​ไม่​มี​ใคร​ได้​ข่าว​สร้อย​คีรี​กับ​ทา​กาดะ”

“นั่น​แสดง​ว่า​สอง​คน​นั้น​ยัง​ไม่​ตาย”

เดือน​หัน​มอง​หน้า​เพื่อน “ลุย...แก​รู้​หรือ​ยัง...นาย​ใหญ่​สั่งทุก​คน​ตาม​ล่า​แก”

“ถ้า​ฉัน​ไม่​รู้ ฉัน​คง​ไม่​มา​หา​แก​ที่​นี่” ลุย​บอก​เสียง​ต่ำๆ

“แก​รู้ความ​ลับ​อะไร​ของ​องค์กร​มาก​กว่า​ที่​ฉัน​รู้​เหรอ”

“ทา​กา​ดะ​บอก​ฉัน​หมด​แล้ว องค์กร​กำลัง​จะ​ยิ่ง​ใหญ่​จากซาก​ศพ​ของ​ทุก​คน ไม่​เลือก​ว่า​ชั่ว​หรือ​ดี ต้องการ​คุม​อำนาจ​บริหาร​บ้านเมือง​ไว้​กับ​คน​ของ​ตัว​เอง...”

“แก​พอ​มี​เวลา​หนี​นะ...”

“ฉัน​ไป​แน่ แต่​ก่อน​ไป...ฉัน​มี​งาน​สำคัญ​ต้อง​สะสาง​ให้​เสร็จ” น้ำเสียง​ของ​ลุย​กร้าว เดือน​มอง​หน้า​เพื่อน​รัก​ทันที

“ฉัน​เป็น​มือ​ระเบิด แก​มา​หา​ฉัน​แบบ​นี้ แก​ต้องการ​อะไร”

ลุย​นิ่ง ไม่​ตอบ​คำ​ถาม​นั้น

ooooooo

ตอนที่ 4

วัน​นี้ พวก​นาย​ป​กา​ศิต​พา​กัน​ไป​ที่​สนามม้า จุด​ประสงค์​ใหญ่​ก็​คือ​ไป​เล่น​ม้า ขณะ​เดียวกัน​ก็​ไป​เปิด​ตัว​ต่อหน้า​ประชาชน​ให้​รู้จัก​เขา​ไว้ โดย​เด็ด​พา​ลูกน้อง​ไป​คอย​คุ้มกัน​ให้​ด้วย ป​กา​ศิต​ขึ้น​ไป​นั่ง​เด่น​เป็น​สง่า​อยู่​กลาง​อัฒจันทร์ ราย​ล้อม​ไป​ด้วย​บอดี้​การ์ด นัก​พนัน​คน​หนึ่ง​ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ เห็น​ที่​ว่าง​ห่าง​จาก​พวก​นั้น​ไป​สาม​ที่​จึง​เดิน​เข้าไป​จะ​นั่ง แต่​ถูก​เด็ด​เหวี่ยง​แทบ​ตก​อัฒจันทร์

เสียง​พิธีกร​สนาม​ประกาศ​ได้ยิน​ไป​ทั่ว​ว่า “การ​แข่ง​ม้า​การ​กุศล​ครั้ง​นี้ ต้อง​ขอบพระคุณ​คุณ​ป​กา​ศิต จอม​พลัง​ผู้​อุปถัมภ์​หลัก​ของ​รายการ นอกจาก​นี้​คุณ​ป​กา​ศิต​ยัง​ได้​บริจาค​เงิน​สมทบ​ทุน​ให้​กับ​มูลนิธิ​เด็ก​ด้อย​โอกาส​จำนวน 1 ล้าน​บาท​ด้วย​ครับ”

ผู้คน​ที่นั่ง​ฟัง​อยู่​ตบมือ​กัน​เกรียวกราว ป​กา​ศิต​ยิ้ม​อย่าง​คน​ใจดี หัน​ไป​โบก​มือ​กับ​คน​เหล่า​นั้น พอ​เสียง​คน​ซา​ลง เขา​หัน​ไป​ถาม​เด็ด​ว่า

“อัศวิน​ของ​ฉัน​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง”

“จ๊อกกี้​ของ​นาย​รับประกัน​ครับ...ยัง​ไง​วัน​นี้​ทุก​คน​ก็​จะ​ทำให้​ม้า​อัศวิน​ของ​นาย​เข้า​เป็น​ที่​หนึ่ง​ได้”

ป​กา​ศิต​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ มอง​ไป​ที่​ซอง​ม้า​ซึ่ง​เตรียม​จะ​เริ่ม​แข่ง พอ​เสียง​ปืน​สัญญาณ​ปล่อย​ม้า​ดัง​ขึ้น ม้า​ทุก​ตัว​ก็​พุ่ง​ออก​จาก​ซอง เสียง​พิธีกร​เชียร์​ลั่น “ม้า​ออก​แล้ว...ขณะ​นี้​อัศวิน​เป็น​ตัวนำ...ตาม​ด้วย​ขวัญใจ​ตัว​ที่ 2 ถัด​มา​เป็น​เดือน​งาม​แล้ว​ก็​เจมส์ โ​อ๊ะๆ...สิงห์​คู่ใจ​ที่​อยู่​รั้ง​ท้าย​สุด​ตอน​นี้​นำ​มา​เป็น​ตัว​ที่​หนึ่ง​อย่าง​ไม่​คาด​ฝัน อัศวิน​ตก​ไป​เป็น​ตัว​ที่​สอง​แล้ว​ครับ...”

ป​กา​ศิต​หน้า​เครียด​หัน​ไป​ถาม​เด็ด “ใคร​ขี่​ม้า สิงห์​คู่ใจ”

“จ๊อกกี้​ใหม่​ครับ​นาย...” ก้ม​ลง​ดู​ชื่อ​คน​ขี่​ใน​โพย ยัง​ไม่ทัน​หา​เจอ เห็น​ป​กา​ศิต​ลง​ไป​ด้าน​ล่าง​ของ​อัฒจันทร์​เลย​รีบ​ร้อง​ห้าม “นาย​ครับ อย่า​ลง​ไป” ป​กา​ศิต​ไม่​ฟัง เด็ด​กับ​พวก​บอดี้​การ์ด​รีบ​ตาม​ลง​ไป​ทันที เห็น​จ๊อกกี้​ที่​ขี่​ม้า​สิงห์​คู่ใจ​เอื้อม​มือ​ไป​ที่​เอว ควัก​ปืน​ออก​มา พอได้​ระยะ​ก็​ยิง​ใส่​นาย​ป​กา​ศิต บอดี้​การ์ด​คน​อยู่​ใกล้​ที่สุด​พุ่ง​เข้า​มา​กัน​เลย​ถูก​กระสุน​เจาะ​เข้า​อก​ยืน​โงนเงน​ก่อน​จะ​ล้ม​ลง เด็ด​ตะโกน​สั่ง​ลั่น

“คุ้มกัน​นาย​ป​กา​ศิต​เร็ว...”

พวก​ลูกน้อง​พา​กัน​คุ้มกัน​ป​กา​ศิ​ตอ​อก​ไป​ได้ เด็ด​วิ่ง​มา​ที่​ขอบ​สนาม​ยก​ปืน​ยิง​จ๊อกกี้​คน​นั้น ซึ่ง​ก็​คือ​ลุย​นั่นเอง แต่​ยิง​ไม่​ถูก จึง​วิ่ง​ไป​ที่​ลาน​จอด​รถ พวก​สมุน​พา​ป​กา​ศิต​ไป​อยู่​ที่​นั่น​แล้ว พอ​ขึ้น​รถ​กัน​หมด​ก็​รีบ​ขับ​แน่​บ​ออก​ไป​ที่​ถนน​ทันที ปรากฏ​ว่า​ลุย​ขี่​ม้า​ไป​คอย​อยู่​ก่อน พอ​รถ​แล่น​ผ่าน​ก็​ยิง​ใส่ แต่​พอ​กระทบ​กระจก​รถ​แล้ว​ตกลง ลุย​รู้​ว่า​นั่น​คือ​กระจก​กัน​กระสุน จึง​ลง​จาก​หลัง​ม้า​ยิง​เข้าใส่​ยาง คราว​นี้​ได้​ผล เพราะ​รถ​เสียหลัก​พุ่ง​ชน​เสา​ไฟฟ้า​แล้ว​จอด​นิ่ง ลุย​เดิน​เข้าไป​หา​อย่าง​ใจเย็น

นาย​ป​กา​ศิต​ลุก​ลี้​ลุก​ลน พยายาม​จะ​เปิด​ประตู​รถ​หนี ออกไปแต่​เปิด​ไม่ได้ ลูกน้อง​คน​หนึ่ง​บอก​เขา​ว่า ระบบ​เซ็นทรัล​ล็อก​โดน​ยิง​ทำลาย เปิด​ยัง​ไง​ก็​ไม่​ออก ป​กา​ศิต​เลย​บอก​เด็ด​ว่า​ให้​เรียก​กำลัง​สนับสนุนด่วน เด็ด​รีบ​ทำ​ตาม​สั่ง พอ​โทร.​เสร็จ​
ก็​บอก​ป​กา​ศิต​ว่า

“นาย​อย่า​ออก​ไป​นะ​ครับ อีก​ไม่​เกิน​ห้า​นาที​ไอ้​ลุย​โดน​ถล่ม​แน่ๆครับ พวก​เรา​กำลัง​จะ​มา​ถึง​แล้ว”

ลุย​เดิน​มา​ถึง​รถ อ้อม​มา​ที่​ป​กา​ศิต​นั่ง แม้​จะ​รู้​ว่า​เป็น​กระจก​กัน​กระสุน แต่​เขา​อด​แค้น​ไม่ได้ จึง​จ่อ​ปืน​ยิง​ใส่​อีก​หลาย​นัด ป​กา​ศิต​ยิ้ม​เย้ย​เพราะ​มั่นใจ​ว่า​ถึง​ยัง​ไง​เขา​ไม่​มี​วัน​ตาย​แน่ ลุย​คำราม​ออก​มา

“แก​ฆ่า​แวว​วัลย์​ตาย​ด้วย​ระเบิด เพราะฉะนั้น...ทุก​อย่าง​ต้อง​เท่าเทียม​กัน” ชี้​หน้า​ป​กา​ศิต​ด้วย​สีหน้า​เหี้ยม ก่อน​เดิน​ไป​ที่​หน้า​รถ กระชาก​ระเบิด​มัด​หนึ่ง​ที่​มี​นาฬิกา​ดิจิตอล​นับ​ถอย​หลัง​ติด​อยู่ ตั้ง​เวลา​แค่​ห้า​วินาที​แล้ว​วาง​ลง​หน้า​รถ เดิน​กลับ​ไป ป​กา​ศิต​ตาเหลือก เพิ่ง​จะ​รู้​ว่า​ลุย​เป็น​เสือ​จริง​ก็​เมื่อ​ตัว​เอง​จะ​ตาย​แล้ว

เสียง​ระเบิดดัง​ตูม​ รถ​ป​กา​ศิต​ลอย​ขึ้น​สูง​ก่อน​จะ​ตกลง​พื้น​ดินระเบิด​ยับ ลุย​หัน​กลับ​ไป​มอง​ด้วย​สีหน้าเรียบนิ่ง

“แวว​วัลย์...​พี่​เอาชีวิต​คน​บงการ​มา​ชดใช้​ให้​เธอ​แล้ว​นะ...”  มอง​ตาม​เปลว​ไฟ​ที่​ลอย​สูง​ขึ้น​เหมือน​ฝาก​คำ​พูด​ไป​บอกแวว​วัลย์

ooooooo

หลังจาก​นั้น​ไม่​กี่​นาที ข่าว​นี้​ก็​กระจาย​เข้า​หู​เทียว เขา​รีบ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​กริชพา​ลูกน้อง​ไป​เป็น​สิบ ผลัก​ประตู​พรวด​เข้าไป​โดย​ไม่​บอกกล่าว​เจ้าของ​บ้าน กริช​กับ​เดือน​ที่นั่ง​คุย​กัน​อยู่​หัน​ขวับ​ไป​มอง เทียว​ตั้ง​ข้อหา​ทันที

“ไอ้​ลุย​มัน​บังอาจ​มาก มัน​ฆ่า​นาย​ป​กา​ศิต”

เดือน​โต้​ทันควัน “จะ​เป็น​ฝีมือ​ลุย​ได้​ยัง​ไง ลุย​คน​เดียว แต่​นาย​ป​กา​ศิต​มี​บอดี้​การ์ด​เป็น​สิบ”

“หุบปาก​เลย​ไอ้​เดือน หรือ​แก​อยาก​ถูก​ล่า​เหมือน​หมา​อีก​คน”

“เทียว สิบ​ทิศ...เรื่อง​นี้​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​สอบสวน​ก่อน” กริช​ห้าม​อย่าง​ใจเย็น

เทียว​หัวเราะ​เย้ย “สอบสวน​เหรอ​กริช รถ​นาย​ป​กา​ศิต​โดน​ระเบิด​ไม่​เหลือ​ซาก แก​จะ​ปลุก​ศพ​ที่ไหน​มา​ถาม” เขา​กราด​สายตา​มอง​ทุก​คน​ก่อน​ประกาศ​ว่า “ทุก​คน​ฟัง​ไว้ นับ​แต่​วินาที​นี้เป็นต้น​ไป แผ่นดิน​นี้​จะ​ไม่​มี​ที่​ให้ ลุย หล่ม​สักยืน...ล่า​มัน​ให้​เหมือน​หมา​จน​ตรอก เรา​จะ​เอา​หัว​ลุย หล่ม​สัก มา​เซ่น​วิญญาณ​นาย...”

พวก​ลูกน้อง​ขยับ​ตัว แต่​กริช​กับ​เดือน​หน้า​เครียด

ooooooo

ขรร​ชัย​เอง​ก็ได้​รับคำ​สั่ง​เหมือน​กัน อาศัยที่​เป็น​ถึง​ผู้​การ​จึง​พา​ตำรวจ​ที่​ไม่​รู้​เรื่องราว​เที่ยว​ตาม​จับ​ลุย ตอน​แรก​ก็​ไป​ตั้ง​ด่าน​ตรวจ​รถ​ทุก​คัน​ที่​วิ่ง​เข้า​ออก ทาง​อากาศ​ก็​สั่ง​พวก​ทางหลวง​ให้​บิน​ค้น​หา  กริช​กับ​เดือน​นั่ง​เปิด​ดู​ภาพ​และ​ติดตาม​ข่าว​อยู่​ตลอด​เวลา​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ลุย

“ลุย​แย่​แน่ๆ ทั้ง​บน​บกบน​ฟ้า​แบบ​นี้ มัน​จะ​รอด​ไป​ได้​ยัง​ไง”

“คน​อย่าง​ลุย ถ้า​จะ​ลงมือ​ต้อง​เห็น​ทาง​รอด​แล้ว...แล้ว​ติดต่อ​ไทร​งาม​ได้​หรือ​ยัง​ล่ะ”

“ไม่ได้เลยครับ อาจจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วก็ได้...”

“เฮ้อ...ขอ​ให้​ลุย​กับ​ลูก​เมีย​รอด​ไป​ได้​ด้วย​เถอะ เพราะ​ถ้า​ไม่...แม้แต่​ซาก​ของ​พ่อ​แม่​ลูก​สาม​คน​ก็​คง​ไม่​เหลือ”   กริช​ถอน​ใจ​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

เดือน​ขยับ​ตัว​ลุก​ขึ้น “ผม​ทน​ดู​เพื่อน​ถูก​ล่า​ไม่ได้...”

“แก​รู้​เหรอ​ ว่า​ลุย​มัน​ไป​ไหน”

“ไม่​รู้​ครับ...แต่​ลุย​เป็น​เพื่อน​รัก​ของ​ผม สัญชาตญาณ​ของ​ผม​จะ​พา​ไป​เจอ​ลุย​เอง” เดือน​เดิน​ออก​ไป กริช​มอง​ตาม​หลัง​แล้ว​หัน​กลับ​ไป​ตาม​ข่าว​ลุย​ทาง​หน้า​จอ​อีก

ooooooo

ขรร​ชัย​ไป​ดัก​อยู่​ที่​ด่าน​ตรวจ​เห็น​เฮลิคอปเตอร์​ลำ​นึง​กำลัง​บิน​ฉวัดเฉวียน​โบก​รถ​ห้อง​เย็น​คัน​หนึ่ง​ให้​มา​จอด ตำรวจ​ที่​ด่าน​เดิน​เข้าไป​มองๆ คน​ขับ​เปิด​ประตู​จะ​ถาม ตำรวจ​บอก​ว่า​ขอ​ตรวจ​หน่อย​เพราะ​มี​การ​ระเบิด​เกิด​ขึ้น คิด​ว่า​ผู้​ต้อง​สงสัย​อาจ​ใช้​เส้นทาง​สาย​นี้​หนี

คน​ขับลง​จาก​รถ​ยอม​ให้​ตรวจ​โดย​ดี ตำรวจ​ตรวจตรา​ตรง​ที่นั่ง​คน​ขับ​แล้ว​ไม่​มี​อะไรจึง​ไป​ด้าน​หลัง​รถ​เห็น​กุญแจ​ล็อก​แน่นหนา หัน​ไป​บอก​ขรร​ชัย​ที่​เดิน​มา​ดู​ด้วย​ว่า ​ข้าง​ใน​เย็น​จัดน่า​จะ​ไม่​มี​ใคร​อยู่​ได้ แต่​ขรร​ชัย​ไม่​ยอมสั่ง​ให้​เปิด​ประตู​ออก เท่านั้น​ไม่​พอยัง​ให้​พวก​ตำรวจ​ขน​ของ​แช่เย็น​ลง​จาก

รถ​ให้หมด​เพื่อ​ตรวจ พวก​ลูกน้อง​ไม่ค่อย​จะ​เต็มใจ​ทำ​ตามเท่า​ไหร่ แต่​ก็​ต้อง​ทำ ​ขน​ของ​ลง​จน​ใกล้​หมด หนาว​จน​สั่น ขรร​ชัยเอง​เพียง​แต่​เข้า​ใกล้​ของ​แช่เย็น​ที่​ขน​ลง​มายัง​รู้สึก​หนาว​จน​จาม​ออก​มา ลูกน้อง​ขี้เกียจ​รื้อ​แล้ว บอก​กับ​ขรร​ชัย​ว่า “คน​เป็นๆอยู่​ไม่ได้​หรอก​ครับ​ผู้​การ เย็น​ยัง​กะ​น้ำแข็ง​ขั้วโลก”

ขรร​ชัย​จึง​ยกเลิก​คำสั่ง ปล่อย​ให้​รถ​ห้อง​เย็น​คัน​นั้น​ผ่าน​ไป​ได้ เขา​ไม่​รู้​ว่า​ถ้า​อดทน​รื้อ​ของ​อีก​นิดเดียว​ก็​จะ​เจอ​ลุย​นั่ง​ขด​ตัว​อยู่​ใน​นั้น​แล้ว พอ​ถึง​สะพานปลา​คน​ขับ​ก็​จอด​รถ​แล้ว​รีบ​พา​ลุย​ออก​มา ลุย​กล่าว​ขอบใจ​และ​ยื่น​เงิน​ปึก​ใหญ่​ใส่​มือ​ให้ คน​ขับ​เร่ง​ให้​เขา​ไป​จาก​ตรง​นั้น​เร็วๆเพราะ​ที่​นี่​คน​เยอะ

ooooooo

ลุย​นัด​เจอ​กับ​ไทร​งาม​ที่​สะพานปลา​นี่เอง และ​ตอน​นี้​เธอ​กำลัง​พา​ลูก​มา​นั่ง​กิน​อาหาร​คอย​เขา​อยู่​อย่าง​กระวนกระวาย ขณะ​นั้น​ก็​เห็น​ผู้ชาย​กลุ่ม​หนึ่ง​ท่าทาง​นักเลง​เดิน​มา​ทาง​หน้า​ร้าน คน​หนึ่ง​เอา​รูป​ส่ง​ให้​อีก​คน มัน​รับ​ไป​ดู​แล้ว​เดิน​เข้า​มา​มอง​หน้า​คนใน​ร้าน​ที​ละ​คน ไทร​งาม​เห็น​ท่า​ไม่​ดีรีบ​พา​ลูก​ชาย​หนีออก​ไป​ทาง​หลัง​ร้าน​ทันที ไป​ซ่อน​ตัว​อยู่​หลัง​แผ่น​สังกะสี​เก่าๆ กอด​ลูก​ไว้​แนบ​อก

ลุย​เดิน​มา​ถึง​ร้าน​อาหาร​ที่​นัด​กัน​ไว้ มอง​ไม่​เห็น​ไทรงาม​จึง​หยิบ​มือ​ถือ​ออก​มา​กด​หา ไทร​งาม​สะดุ้ง​เมื่อ​มือ​ถือ​ดัง​ขึ้น พวก​ที่​กำลัง​หา​เธอ​อยู่​ก็ได้​ยิน​ด้วย มัน​พยัก​หน้า​ให้​กัน​แล้ว​แยก​กัน​เพื่อ​ปิด​ล้อม พอ​เข้า​ใกล้​สังกะสี​เจ้า​คน​ที่​เป็น​หัวหน้า​พยัก​หน้า​ทันที ทุก​คน​ยื่น​ปืน​ไป​ที่​นั่น​พร้อม​กัน ไทร​งาม​รีบ​เอา​ตัว​เอง​บัง​ลูก​ไว้

เสียง​ดัง​ปุๆเบาๆ เธอ​ค่อยๆหัน​ไป​มอง เห็น​พวก​นั้น ล้ม​ลง​ที​ละ​คน​อย่าง​รวดเร็ว เพราะ​โดน​ยิง​ด้วย​ปืน​เก็บ​เสียง ไทร​งาม​แทบ​กระโดด ลุก​ขึ้น​พา​ลูก​ออก​ไป​หา​ลุย​ทันที ลุย​คว้า​มือ​เมีย​ได้​ ก็​ร้อง​บอก​คำเดียว “ไป” แล้ว​ก้ม​ลง​อุ้ม​ลูก​มาก​อด​แนบ​อก เอา​ตัว​บัง​ไม่​ให้​เด็ก​น้อย​เห็น​ศพ​เจ้า​พวก​ห้า​คน​นั่น

พา​เมีย​กับ​ลูก​เดิน​อย่าง​รีบๆไป​บน​สะพาน มอง ​เห็น​เรือ​ให้​เช่า​ลำ​หนึ่ง​จอด​อยู่ ลุย​ชี้​บอก​เมีย​ว่า​ลำ​นั้น พลาง​ยกมือ​โบก​ให้​สัญญาณ คน​ขับ​เรือ​โบก​มือ​ตอบ แต่​ยังไม่ทัน​ลด​มือ​ลง​ก็​โดน​ยิง​จาก​ปืน​ของ​พวก​ลูกน้อง​เทียวสิบ​ทิศ ตกลง​ไป​ตาย​ใน​น้ำ ลุย​ร้อง​บอก​เมีย

“พา​ลูก​ไป​ก่อน แล้ว​รีบ​เอา​เรือ​ออก ทำได้​ใช่​มั้ย”

“ค่ะ ค่ะ แล้ว​คุณ​ล่ะ​คะ”

“เดี๋ยว​ผม​จะ​ตาม​ไป ทอม...พ่อ​จะ​กลับ​ไป​ซื้อ​ของกิน​แป๊บ​นึง​นะ ทอมไป​ลง​เรือ​กับ​แม่​ก่อน” ส่งมือลูก ​ให้​เมีย​ไทร​งาม​คว้า​แล้ว​พา​ลูก​ออก​วิ่ง​ไป​ทันที ไป​ถึง​ร้อง​สั่ง​ลูก​ให้​ลง​ไป​อยู่​ใต้​ท้อง​เรือ​ก่อน ส่วนตัว​เอง​รีบ​มา​แก้​เชือก​เรือ มือ​สั่น ออก​เรือ​ช้าๆ ไทร​งาม​มอง​มา​ที่​ลุย เห็น​เขา​กำลัง​ต่อสู้​อยู่​กับ​ลูกน้อง​เทียว​อีก​ห้า​คน พอ​จัดการ​พวก​นั้น​เสร็จ​ลุย​หัน​กลับ​จะ​วิ่ง​ไป​ที่​ท่าเรือ แต่​โดน​ยิง​จาก​เฮลิคอปเตอร์​ที่​บิน​ผ่าน​ไป​มา​อยู่​แถว​นั้น
คน​ที่นั่ง ฮ.ยิง​กราด​ใส่​ลุย​ก็​คือ​ขรร​ชัยนั่นเอง ยิง​ไป​หัวเราะ​ไป​เหมือน​คน​บ้า

“ฮ่า ฮ่า...ไอ้​ลุย วัน​นี้​เอ็ง​ต้อง​สิ้น​ชื่อ​แน่...”

ไทร​งาม​ใจหายใจ​คว่ำ​มอง​เหตุการณ์​ระหว่าง​ลุย​กับ​เฮลิคอปเตอร์​ลำ​นั้น จน​เห็น​ลุย​คว่ำ​ลง​กับ​พื้น เพราะ​โดน​ยิง​เจาะ​เข้า​น่อง​ขวา ไทร​งาม​น้ำตา​ร่วง​พรู ทอม​ได้ยิน​เสียงแม่​ร้อง​เรียก​ชื่อ​พ่อ​จึง​โผล่​ขึ้น​มา แต่​ถูก​ไทร​งาม​ดุให้ลงไป​อีก ไทร​งาม​เห็น​ลุย​ลุก​ขึ้น​ลาก​ขา​วิ่ง​กะเผลก​ตามเรือ​มา

ส่วน​ขรร​ชัย​กำลัง​ย่าม​ใจ จ้อง​ปืน​เล็ง​ไป​ที่​ลุย​อีก​ตั้งใจ​ว่า​นัด​นี้​จะ​เอา​ให้​ตก​ทะเล​เลย เสียง​ปืน​ดัง​กราว​ขึ้น แต่​ไม่​ใช่​จาก​ปืน​ของ​ขรร​ชัย แต่​มัน​ดัง​มา​จาก​รถ​ติด​ฟิล์ม​ดำ​ทึบ​คัน​หนึ่ง​ที่​จอด​อยู่​บน​ริม​ฝั่ง ยิง​ใส่ ฮ.ของ​ขรร​ชัยจน ต้อง​เห​ออก​ไป ทากาดะ​ กับ​สร้อย​คีรี​ก้าว​ลง​จาก​รถ​คัน​นั้น ลุย​หัน​ไป​มอง​ว่าใคร ​ช่วย​เขา

ลูกน้อง​ของ​ทา​กา​ดะ​ยิง​จน ฮ.ต้อง​บิน​หนี ลุย​ก้มหัว​ให้​เป็น​การ​ขอบคุณ​แล้ว​จะวิ่ง​ต่อ​เพื่อ​ไป​หา​ไทร​งาม​ที่​ขับ​เรือ​รอ​อยู่ ทา​กา​ดะ​กลับ​ไป​จะ​ขึ้น​รถ ขรร​ชัย​ตัดสินใจ​เปลี่ยน​เป้าหมาย​สั่ง​คน​ขับ ฮ.​ให้​โฉบ​มา​ที่ทา​กา​ดะ แล้ว​ลั่นไก​ทันที กระสุน​จาก​มือ​ขรร​ชัย​โดน​เข้า​กลาง​อก​ทา​กา​ดะ​จน​ล้ม​ลง​กับ​พื้น เสียง​สร้อย​คีรี​ตะโกน​เรียก​ชื่อ​ทา​กา​ดะ​ทำให้​ลุย​หัน​มา พอ​เห็น​สภาพ​แบบ​นั้น ลุย​ฝืน​ความ​เจ็บ​ขา​ตัว​เอง​วิ่ง​เร็ว​จี๋​กลับ​มา​ถึง​คว้า​ปืน​ยาว​ของ​ลูกน้อง​ทา​กา​ดะ​ประทับ​บ่า​โดด​ขึ้น​บน​หลังคา​รถ

“เปรี้ยง...” กระสุน​แหวก​อากาศ​พุ่ง​ตรง​ไป​ที่ ฮ. โดน​แกน​ใบพัด​หัก ฮ.​หมุน​คว้าง ไฟ​ลุก​พรึ่บ ควงสว่าน​ตกลง​กระแทก​น้ำ​พร้อม​เสียง​ระเบิด...บึ้ม

ลุย​ไม่ได้​รอ​ดู​ผล​งาน แต่​รีบ​กระโดด​ลง​จาก​หลังคา​รถ​ตรง​เข้าไป​หา​ทา​กา​ดะ ซึ่ง​ทั้งๆที่​เจ็บปวด​แต่​ยัง​ยิ้ม​ให้​ลุย​อย่าง​ขอบใจ บอก​ลุย​ว่า “ผม​ช่วย​คุณ...เสมอ​กัน ไม่​มี​อะไร​ ติด...ค้าง​กัน​แล้ว​นะ...”

“แต่...คุณ​เจ็บ​มาก...สร้อย​คีรี รีบ​พา​ทา​กา​ดะ​ไป​หา​หมอ​เดี๋ยวนี้​เลย”

“ไม่​ต้อง...” ทา​กา​ดะ​ห้าม​ลุย​แล้ว​เบน​สายตา​ไป​ที่​สร้อย​คีรี

“ผม​ขอ​ตาย​ใน​อ้อม​กอด...ผู้หญิง​ของ​ผม” ทา​กา​ดะ​มอง​สร้อย​คีรี​ด้วย​ความ​รัก​อย่าง​ท่วมท้น สร้อย​คีรี​พูด​กับ​ลุย​ว่า

“ลุย...ต่อ​ไป​นี้...เป้าหมาย​ของ​องค์กร​คือ...จะ​ฆ่า​คน​ไม่​เลือก...”

ทา​กา​ดะ​พยัก​หน้า​กับ​ลุย จับ​มือ​เขา​มา​กุม “ผม​ดีใจ​ที่​ได้​เจอ​คุณ...ช่วย​ปกป้อง​คน​ดี​ต่อ​ไป​ด้วย...”

ทา​กา​ดะ​ยิ้ม​ให้​ลุย​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​ก่อน​จะ​คอพับ​หมด​ลม​หายใจ

ooooooo

เทียว ​สิบ​ทิศ​ที่​กำลัง​นั่ง​ดู​ภาพ​อยู่​ใน​จอ​ยกมือ​ทุบ​โต๊ะ​ปัง คำราม​ออก​มา​ว่า ไอ้​ลุย​มัน​รอด​เพราะ​นั​งอ​สร​พิษ​สร้อย​คีรี... ส่วน​กริช​ที่นั่ง​ติดตาม​ดู​ภาพ​อยู่​ใน​ห้อง​ตัว​เอง​ก็​ถอน​ใจ​ด้วย​ความ​โล่ง​อก ร้อง​ออก​มา​ว่า ลุย...โชค​ดี​ยัง​เป็น​ของ​แก​นะ...

ที่​ปลาย​สะพาน​ท่าเรือ ลุย​ยืน​อยู่​กับ​สร้อย​คีรี เขา​แสดง​ความ​เสียใจ​กับ​เธอ​เรื่อง​ทา​กา​ดะ บอก​เธอ​ว่า สามี​ของ​เธอ​เป็น​คน​ดี​มาก สร้อย​คีรี​ไม่​สนใจ​คำ​พูด​ของ​ลุย แต่​กลับ​ถาม​เขา​ว่า

“ฉัน​ต้อง​สู้​ตามลำพัง​ใช่​ไหม​ลุย...คุณ​กำลัง​จะ​ทิ้ง​เพื่อน​อย่าง​ฉัน​ไป​หา​ไทร​งาม​เหรอ...”

“ไทร​งาม​กับ​ทอม คือ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ของ​ผม...ขอบคุณ​สำหรับ​วัน​นี้”

สร้อย​คีรี​หัน​ไป​ดู​เรือ​ของ​ไทร​งาม​หยุด​เครื่อง​จอด​รอ​อยู่​ไกลๆ “แล้ว​คุณ​จะ​ไป​ยัง​ไง”

“ไม่​มี​อะไร​ขวาง​ทาง​ที่​ผม​จะ​ไป​หา​ลูก​กับ​เมีย” ลุย​โดด​ลง​น้ำ​ว่าย​ไป​ทันที ไทร​งาม​ที่​มอง​อยู่​ที่​เรือ​ถอน​ใจ​อย่าง​โล่ง​อก​เมื่อ​รู้​แน่​ว่า​ลุย​เลือก​เธอ​กับ​ลูก สร้อย​คีรี​มอง​ตาม​จน​ลุย​ว่ายน้ำ​ไป​ถึง​เรือ ​และ​ไทร​งามเอื้อม​มือ​ลง​มา​ฉุด​เขา​ขึ้น​ไป​พร้อม​กับ​ทอม​ก็​วิ่ง​ขึ้น​จาก​ท้อง​เรือ​โถม​เข้า​กอด​พ่อ แวว​ตา​ของ​สร้อย​คีรี​เปลี่ยน​เป็น​เจ็บ​ช้ำ

“ลุย...แล้ว​คุณ​จะ​ได้​รู้...ชีวิต​สงบ​สุข​มัน​ไม่​ใช่​เส้นทาง​ของ​คน​อย่าง​เรา”

ooooooo

ลุย​พา​เมีย​กับลูก​ไป​พัก​ที่​รีสอร์ต​ริม​ทะเล​แห่ง​หนึ่ง เด็กชาย​ทอม​ชอบ​เล่น​น้ำ​มาก​จึง​ลง​ไป​ลอยคอ​ใน​สระ​เกือบ​ทั้ง​วัน ปล่อย​พ่อ​กับ​แม่​นั่ง​คุย​กัน​อยู่​สอง​คน เขา​ไม่ได้​ยิน​ว่า​พ่อ​กับ​แม่​คุย​อะไร​กัน​บ้าง ไทร​งาม​ถาม​ลุย​ว่า จะ​บอก​ลูก​ว่ายัง​ไง​ที่​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​มา เพราะ​ตอน​นี้​ทอม​เข้าใจ​ว่า​ครอบครัว​กำลัง​มา​เที่ยว​เท่านั้น
“ผม​จะ​บอก​เขา​ว่า เรา​จะ​ไป​ทำ​ไร่ เรา​จะ​ไป​อยู่​กัน​อย่าง​เงียบๆ  อาจจะ​ไม่​สะดวก​สบาย​เหมือน​ที่​ผ่าน​มา...แล้ว​คุณ​ล่ะ”

“ไม่​เป็นไร​เลย​ค่ะ ขอ​แค่​มี​คุณ​กับ​ลูก...ที่​นั่น​ก็​เป็น​สวรรค์​สำหรับ​ฉัน​แล้ว”

ทอม​วิ่ง​ตึงๆเข้า​มา​หา​พ่อ​กับ​แม่​ร้องบอก​ว่า​สนุก​จัง​เลย...

ไทร​งาม​เอา​ผ้า​ขนหนู​มา​ซับ​น้ำ​จาก​ตัว​ลูก ก่อน​จะ​ห่ม​ให้ ลุย​ดึง​ลูก​ชาย​ไป​กอด​อย่าง​สุด​รัก

วัน​รุ่ง​ขึ้น เจ้า​หนู​ก็​ลง​ไป​อาบ​น้ำ​อีก​ไทร​งาม​ตาม​ลง​ไป​ดูแล​ลูก​ด้วย เสียง​สอง​คน​แม่​ลูก​หัวเราะ​กัน​อยู่​ครู่​หนึ่ง​ก็​เงียบ​ไป ลุย​ที่​กำลัง​เปิด​อินเตอร์เน็ต​เช็ก​ข่าว​อยู่​เอะใจ​ลุก​ไป​ดู​ที่​หน้าต่าง ไม่​เห็น​ลูก​กับ​เมีย​อยู่​ที่​นั่น ลุย​คว้า​ปืน​ที่​แอบ​ไว้​ใต้​หมอน​วิ่ง​ออก​จาก​ห้อง​ทันที ปาก​ก็​ตะโกน​เรียก​ชื่อ​ทั้ง​สอง​คน แต่​ไม่​มี

เสียง​ตอบ เขา​วิ่ง​เที่ยว​หา​ไป​เจอ​ด้าน​หลัง​ของ​ลูก​ชาย​กำลัง​ก้มๆเงยๆ อยู่​หลัง​พุ่ม​ไม้ ลุย​พรวด​เข้าไป​ทันที​แล้ว​ก็​ชะงัก เพราะ​เห็น​ทอม​กำลัง​เล่น​อยู่​กับ​บอย เสียง​เดือน​ดัง​ขึ้น​ด้าน​หลัง

“หนี​มา​เที่ยว​ก็​ไม่​บอก”

ลุย​ตกใจ “แก​มา​ได้​ยัง​ไง”

“นั่น...สอง​คน​นั่น...” เดือน​หัน​ไป​ทาง​เด็ก​สอง​คน ทอม​รีบ​รายงาน​เสียง​แจ๋ว

“ผม​โทร​.ไป​ชวน​บอย​มา​เอง​ครับ” เด็ก​สอง​คน​กระโดด​กอด​กัน​ด้วย​ความ​คิดถึง

ooooooo

ลุย​กับ​เดือน​เดิน​ออก​ไป​คุย​กัน​ริม​ทะเล เดือน​ถาม​ลุย​ว่า​จะ​หนี​ไป​ไหน ลุย​ตอบ​ว่า​ไป​ทำ​ไร่ พอ​เห็น​เดือน​ทำ​หน้า​เหมือน​ไม่​เชื่อถือ​จึง​ถาม​ว่า

“ทำไม...มือ​ที่​จับ​ปืน...มัน​จะ​จับ​จอบ​จับ​เสียม​บ้าง​ไม่ได้​รึ​ไง...”

“แล้ว​ทอม​ล่ะ แก​จะ​ให้​ลูก​โต​มา​แบบ​ไหน...”

“แบบ​ไหน​ก็ได้​ที่​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​ใช่​ฆาตกร...ไม่​ใช่คน ​เลว...ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​ทอม​เห็น​ภาพ​ที่​ฉัน​ไล่​ยิง​คน ไม่​อยากให้​ลูก​เห็น​พ่อ​ตาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา ฉัน​ยัง​มี​เวลา​สร้าง​สิ่ง​ดี​งาม​จาก​มือ​ที่​เคย​เปื้อน​เลือด...” ลุย​พูด​อย่าง​หนักแน่น เดือน​ส่าย​หน้า
“องค์กร​ไม่​ปล่อย​แก​ไป​ง่ายๆนะ​ลุย ค่าหัว​แก​เพิ่ม​ขึ้น​ทุก​นาที...”

“อืม...​แก​ไม่​น่า​มา​ที่​นี่​เลย เดือน”

“ฉัน​รู้​ว่า​มัน​ไม่​ปลอดภัย​สำหรับ​แก​เหมือน​กัน...”

“สำหรับ​แก​กับ​ลูก​ต่างหาก แก​ไม่​ควร​มา​เจอ​ฉัน​อีก...”

“ไม่ได้​หรอก...แก​เป็น​เพื่อน ฉัน​ขอ​เจอ​ให้​แน่ใจ​ว่า​แก​ยัง​มี​ลม​หายใจ​อยู่...ไหน​จะ​ทอม​กับ​บอย​อีก เด็ก​สอง​คน​นี่​โต​มา​ด้วย​กัน ให้​เขา​ได้​ลา​กัน​ก่อน​จะ...” เดือน​​หยุด​แค่​นั้น กลืน​ก้อน​แข็งๆลง​ใน​ลำ​คอ ลุย​ฟัง​เพื่อน​อย่าง​เข้าใจ

ooooooo

ขณะ​ที่​พ่อ​คุย​กัน​อยู่​ ทอม​กับ​บอย​ก็​มี​เรื่อง​คุย​เหมือน​กัน พอ​ขึ้น​มา​จาก​สระ​น้ำ​บอย​ก็​วิ่ง​มา​เปิดกระเป๋า หยิบ​หุ่นยนต์​ออก​มา​ยื่น​ให้​ทอม บอก​ทอม​ว่า​นี่​คือ​หุ่น​ตัว​ใหม่​ที่​พ่อ​เพิ่ง​ซื้อ​ให้ และ​เขา​เอามา​ให้​ทอม

“ฮึ...ไม่​เอา​หรอก...เดี๋ยว​เรา​ให้​พ่อ​ซื้อ​ให้​ก็ได้...”

“เรา​ตั้งใจ​เอา​มา​ฝาก...เพราะ​เห็น​พ่อ​ว่า​นาย​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อื่น​นี่”

“ไม่​จริง พ่อ​กับ​แม่​พา​เรา​มา​เที่ยว​ทะเล​เฉยๆอีก​ไม่กี่​ วัน​ก็​กลับ​บ้านแล้ว...พ่อ​บอย​โกหก”

“พ่อ​เรา​ไม่​เคย​โกหก...เอา​ไว้​เถอะ เรา​ให้​นาย​จริงๆ...” บอย​ยื่น​หุ่นยนต์​มา​จน​เกือบ​ชิด​หน้า ทอม​อยาก​ได้​ก็​อยาก แต่​ยัง​ห่วง​เรื่อง​ที่​บอย​บอก​ว่า​ตัว​เอง​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อื่น​ไม่​กลับ​บ้าน​แล้ว​มี​มาก​กว่า เลย​ชัก​โมโห ปัด​หุ่นยนต์​ตก​จาก​มือ​บอย​แล้ว​วิ่ง​ไป​ที่​ลุย​ทันที ลุย​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน ทอม​ฟ้อง

“พ่อ​บอย​บอก​บอย​ว่า ​พวก​เรา​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อื่น ไม่​จริง​ใช่​มั้ย​ครับ​พ่อ”

บอย​มา​ยืน​หลบหน้า​จ๋อยๆอยู่​ข้าง​เดือน ลุย​ตัดสินใจ​พูด​ความ​จริง​กับ​ลูก​ว่า​จริง ทอม​เริ่ม​งอแง

“ไม่​เอา ทอม​จะ​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน​เรา”

ไทร​งาม​เข้า​มาก​อด​ปลอบ​ลูก “ทอม...ฟัง​พ่อ​ก่อน​นะจ๊ะ บ้าน​ใหม่​ที่​เรา​จะ​ไป​อยู่​มี​ที่​กว้างๆให้​ลูก​วิ่ง​เล่น มี​ม้า​ให้​ลูกขี่... มี​อะไร​อีก​ตั้ง​เยอะ​แยะ​ที่​บ้าน​เก่า​เรา​ไม่​มี...”

“แต่...ไม่​มี​บอย ไม่​มี​อา​เดือน” ทอม​สะอื้น​ฮักๆ ผู้ใหญ่​สาม​คน​หน้า​สลด ทอม​พร​รณนา​อีก “แล้ว​ใคร​จะ​คอย​ช่วย​บอย เวลา​บอย​โดน​รังแก​ที่​โรงเรียน...ใคร​จะ​ช่วย​บอย​ทำ​การบ้าน...พ่อ​ครับ เรา​พาบอย​ไป​ด้วย​ไม่ได้​เหรอ​ครับ...”

“ไม่ได้​หรอก​ทอม...” ลุย​บอก​ลูก​อย่าง​หนักใจ เดือน​รีบ​เสริม​ว่า

“วัน​นี้​ยัง​ไม่ได้...แต่​วัน​นึง...อา​จะ​พา​บอย​ไป​หา​ทอม​นะ ไป​ขอ​อยู่​กับ​พ่อ​ของ​ทอม”

“จริง​นะ​ครับ เมื่อ​ไหร่​ครับ เมื่อ​ไหร่​บอย​จะ​มา​อยู่​กับ​ทอม” ทอม​ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​หวัง แต่​ผู้ใหญ่​สาม​คน​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ตอบ บอ​ยสะ​อึก​สะอื้น​เดินเข้าหา​ทอม ยื่น​หุ่นยนต์​ให้ ทอม​รับ​มาก​อด​กับ​อก​สั่ง​ว่า

“รีบๆกลับ​มา​อยู่​กับ​เรา​นะ​บอย...​เรา​จะ​รอ...รีบ​มานะ” สอง​คน​กอด​กัน​ร้องไห้ พวก​ผู้ใหญ่​เบือน​หน้า​หนี

ooooooo

ลุย​กับ​ไทร​งาม​ออก​ไป​ส่ง​เดือน​กับ​บอย ขณะ​ที่​เด็ก​สอง​คน​ยัง​กอด​กัน​ไม่​ยอม​ปล่อย เดือน​บอก​กับ​ลุย​ว่า ลุย​ไป​ถึง​ไหน​ให้​ติดต่อ​เขา​ด้วย ลุย​รับคำ เดือน​จึง​ดึง​ลุย​เข้า​มาก​อด​พลาง​อวย​ชัย​ให้​พร

“โชค​ดี​เพื่อน...อีก​ไม่​นาน ฉัน​คง​ได้​ตาม​ไป​ขอ​พึ่ง​แก...”

ทันใด มีเสียง​ปืน​ดัง​เปรี้ยง​ขึ้น กระสุน​เฉี่ยว​ผ่านไหล่​ลุย​ไป​เจาะ​ผนัง​บ้าน ไทร​งาม​ร้อง​ว้าย​ด้วย​ความ​ตกใจ เดือน​กับ​ลุยผละห่างจากกัน ไทรงามตะโกนเรียกเด็กสองคนให้มาหาเธอ ส่วนเดือนกับลุย​ช่วย​กัน​ยิง​ต่อสู้​กับ​พวก​ที่​ติดตาม​เดือน​มา​โดย​เขา​ไม่​รู้ตัว ใน​นั้น​มี​ขรร​ชัย​ที่​รอด​ตาย​จาก​ ฮ.​ที่​โดนลุย​ยิง​ตก​เพื่อ​ช่วย​ทา​กา​ดะ​อยู่​ด้วย และ​ติดตามมา​ด้วย​ความ​แค้น พอ​เจอ​หน้า​ลุย ขรร​ชัย​ตะโกน​เสียง​ดัง​ลั่น

“ฉัน​เอง​ไอ้​ลุย...ถ้า​ฉัน​ไม่ได้​ยิง​เจาะ​หัว​แก ฉัน​คง​ตาย​ตา​ไม่​หลับ” ยิง​ใส่​ลุย​อีก ลุย​หลบ​แล้ว​ตะโกน​บอกเดือน​ให้​พา​ลูก​หนี​ไป​ก่อน แต่​เดือน​กลับ​ตะโกน​ให้​ลุย​หนี​ก่อน แถม​ยัง​มี​แก่​ใจ​บอก​ลุย​ว่า​เขา​พ่อ​ลูก​แค่​สอง​คน แต่​ลุย​มี​ถึง​สาม​เพราะ​มี​ไทร​งาม​ด้วย ลุย​อยาก​จะ​เขก​หัว​เพื่อน สั่ง​เสียง​ดัง

“แก​ไม่​ต้อง​ห่วง​ฉัน...พา​บอย​ไป​เดี๋ยวนี้”

เดือน​จำ​ใจ​วิ่ง​กลับ​ไป​ดึง​ลูก​ตัว​เอง​แยก​จาก​ทอม เด็ก​สอง​คน​ยัง​ร้อง​สั่ง​กัน​อยู่​นั่น

ลุย​ต่อสู้​กับ​ขรร​ชัย​แบบ​ตา​ต่อตา​ฟัน​ต่อ​ฟัน แต่​ขา​ของ​เขา​ที่​โดน​ขรร​ชัย​ยิง​ลง​มา​จาก ​ฮ. เมื่อ​วัน​ก่อน​ยัง​เจ็บ​อยู่​เลย​ไม่​คล่องแคล่ว​ใน​การ​ต่อสู้​ประชิด​ตัว พอ​เสียหลัก​ล้ม​ลง​จึง​โดน​ขรร​ชัย​กระทืบ​จน​ติด​พื้น แถม​ยัง​เอา​ปืน​จ่อ​หลัง​อีก คำราม​ออก​มา

“แก​ไม่​ใช่​มือหนึ่ง​อีก​แล้ว ไอ้​ลุย”

“แน่ใจ​เหรอ​ท่าน​ขรร​ชัย...ระวัง​หน่อย...เพราะ​คน​ชั่ว​ไม่​เคย​อยู่​ได้​นาน​สัก​คน”

“แต่​ฉัน​คือ​ข้อ​ยกเว้น” ขรร​ชัย​กระทืบ​ซ้ำ​แล้ว​ยก​ปืน​จะ​ยิง ลุย​รอ​จังหวะ​นั้น​อยู่​แล้ว​หัน​มา​เหวี่ยง​ขา​ใส่​ปืน​ใน​มือ​ของ​ขรร​ชัย​กระเด็น​ขึ้น​ฟ้า ลุย​เสย​ปืน​ตัว​เอง​เล็ง​ขรร​ชัย เขา​กระโดด​หลบ​เข้า​หลัง​พุ่ม​ไม้ ลุย​ยิง​ตาม​อีก​สอง​นัด​เพื่อ​สกัด แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป​ที่​ถนน ไทร​งามขับ​รถ​หนี​ออกมา​กับ​ลูก​ชาย เห็น​คน​แวบๆอยู่​ข้าง​หน้า​คือ​ลุย ​จึง​จอดรถรับแล้ว​ขับ​หนี​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

ขรร​ชัย​วิ่ง​ตาม​ออก​มา​ทัน​เห็น พอดี​รถ​ลูกน้อง​เทียว วิ่ง​มา​เขา​เลย​โดด​ขึ้น บอก​คน​ขับ​ให้​ไล่​ตาม​รถ​ลุย​ไป

ส่วน​เดือน​นั้น​โชค​ร้าย เพราะ​พา​ลูก​ชาย​หนีแต่​ไป​เจอ ​พวก​เด็ด​กลุ่ม​ใหญ่​ไล่​ตาม เห็น​จวนตัว​จึง​ผลัก​ลูกให้​ขึ้นไป​อยู่​บน​ต้นไม้ แต่​บอย​เป็น​เด็ก​ไม่​กล้า​เหมือน​ทอม​จึง​ไต่ขึ้น​ไป​ไม่​สูง ใน​ที่สุด​พวก​เด็ด​ก็​ลาก​ตัว​ลง​มา​ต่อ​รองกับ​เดือนที่​กำลัง​ต่อสู้​อยู่ เดือน​ละล้าละลัง เสีย​งบ​อย​ร้อง​เรียก​ให้​เขา​ช่วย

“พ่อ...ช่วย​บอย​ด้วย”

เดือน​มืออ่อน ไม่​กล้า​ต่อสู้​กับ​พวก​นั้น​อีก​เพราะ​เป็น​ห่วง​ลูก จึง​ถูก​พวก​มัน​ซ้อม​แล้ว​พา​กลับ​ไป​ที่​องค์กร

ooooooo

ลุย​ไม่​รู้​ว่า​เดือน​กับ​ลูก​ถูก​จับ​จึง​ยัง​หนี​ต่อ​ไป​เรื่อยๆ ลุย​บอก​ทาง​ให้​ไทร​งาม​ขับ​รถ​หนี​ไป​ทาง​น้ำตก แต่​พวก​ขรร​ชัยตาม​มา​ทัน​จึง​ยิง​ใส่​ล้อ​รถขับ​ต่อ​ไม่ได้ ลุย​พา​ลูก​กับ​เมีย​ลง​จากรถ​บอก​กับ​ไทร​งามว่าให้พาลูก​หนี​ไป​ก่อน โดย​เขา​สัญญา​ว่า​ตัว​เองจะ​ไม่​เป็น​อะไร ไทร​งาม​จึง​พา​ลูก​วิ่ง​เข้าไป​ที่​น้ำตก ขณะ​ที่​ลุยต่อสู้​กับ​พวก​ขรร​ชัย​เพื่อ​ถ่วงเวลา

ไทร​งาม​พา​ลูก​มา​ถึง​น้ำตก เห็น​สะพาน​ข้าม​เล็กๆ เธอ​ก้ม​ลง​จะ​อุ้ม​ทอม​เดิน​ข้าม​แต่​ทอม​ไม่​ยอม

“ผม​ไป​ได้​ครับ​แม่...”

“แต่...น้ำมัน​เชี่ยว​นะ​ลูก”

ทอม​ไม่​ฟัง เดิน​ข้าม​สะพาน​ที่​มี​เชือก​ขึง​ไว้​อย่าง​ระมัดระวัง ไทร​งาม​หัน​ไป​ดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ลุย เห็น​กำลัง​วิ่ง​ตาม​มา​จึง​เบาใจ ทันใดนั้น​ขรร​ชัย​โผล่​ออก​มา​จาก​พุ่ม​ไม้ เล็ง​ปืน​ใส่​เชือก​สะพาน​ที่​ทอม​กำลัง​ข้าม​อยู่ กระสุน​โดน​เชือก​ขาด ทอม​หล่น​ลง​ไป​ใน​น้ำ​ที่​เชี่ยว​กราก​นั้น​ลอย​ไป​ตาม​กระแส ลุย​โดด​ลง​น้ำตาม​อ​ย่าง​ไม่​คิด​ชีวิต ไทร​งาม​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง​เกาะ​ราว​สะพาน​ร้องไห้​ใจ​แทบ​ขาด ขรร​ชัย​เอา​ปืน​จี้​หลัง​เธอ ตวาด​ว่า

“หมด​เวลา​หนี​แล้ว...” ลาก​ไทรงาม​มา​จาก​ที่​นั่น ไทร​งาม​ดิ้นรน​ร้อง​ลั่น ​ขรร​ชัย​ไม่​ห้าม​กลับ​บอก​ว่า​ให้​แหกปากร้อง​ดังๆ ให้​ผัว​แก​ตาม​มา ไทร​งาม​ตัดสินใจ​อ้า​ปากกัด​แขนขรร​ชัย​เต็ม​แรง ขรร​ชัย​จึง​ตบ​เธอ​ล้มคว่ำ​ลง

ลุย​ว่ายน้ำ​ตาม​ไป​ช่วย​ลูก​ชาย​ไว้​ได้ พา​ขึ้น​ฝั่ง สอง​คน​พ่อ​ลูก​เหนื่อย​ใจ​แทบ​ขาด พอ​ลูก​ชาย​ถาม​ถึง​แม่​ลุย​จึง​นึก​ได้ รีบ​กลับ​ไป​ตาม​หา เห็น​รอย​ที่​ขรร​ชัย​ลาก​ไทร​งามไป​จึง​เดินตาม​รอย​นั้น

ขรร​ชัย​ยัง​ลาก​ไทร​งาม​ไป​ไม่​ไกล​เท่า​ไหร่​เพราะ​เธอ​ดิ้นรน​ต่อสู้​ไป​ตลอด​ทาง ขรร​ชัย​ลาก​ไป​ด่า​ไป

“จะ​ดิ้น​ไป​ทำไม​หา...ป่านนี้​ผัว​กับ​ลูก​แก​ตาย​ขึ้น​อืด​อยู่​ด้วย​กัน​แล้ว​มั้ง...”

พอได้​ยิน​พูด​ถึง​ลูก ไทร​งาม​ไม่​รู้​เอา​เรี่ยวแรง​มา​จาก​ไหน ลุก​ขึ้น​ตบ​ขรร​ชัย​สุดแรงเกิด “แก​นั่นแหละ​ที่​ต้อง​ตาย”

ขรร​ชัย​โกรธ​มาก มือหนึ่ง​​จิก​ผม​เธอ​กระชาก อีก​มือหนึ่ง​จ่อ​ปืน​ใส่

“ซ่า​นัก​ใช่​มั้ย...งั้น​ก็​ตาย​ซะ​เถอะ” ปืน​ที่​จ่อ​หัว​ไทร​งาม​กำลัง​ถูก​เหนี่ยว​ไก ฉับพลัน​ก็​โดน​ไม้​ท่อน​หนึ่ง​ฟาด​ลง​ที่​คอ เขา​อย่าง​แรง ขรร​ชัย​ล้ม​ลง​สลบเหมือด ลุย​ทิ้ง​ไม้​แล้ว เอา​ปืน​จ่อ​หัว​ขรร​ชัย​ทั้งๆที่​ยัง​นอน​สลบ​อยู่ ตั้งใจ​ยิง​เผาขน​เลย แต่​ไทร​งาม​รีบ​เข้า​มา​จับ​แขน​เขา​ห้าม​ไว้

“อย่า​ค่ะ...เขา​เป็น​ตำรวจ​นะ​คะ ถ้า​ฆ่า​เขา​โทษ​จะ​หนัก​มาก”

ลุย​ชะ​งัก มอง​หน้า​ไทร​งาม เขา​อยาก​จะ​พูด​ออก​มา​ว่า​ที​ตำรวจ​ทำ​กับ​ประชาชน​หนักหนา​สาหัส​กว่า​นี้​ทำไม​ไม่​ต้อง​รับ​โทษ​บ้าง แต่​ก็​พูด​ไม่​ออก เปลี่ยน​เป็น​ยกมือ​โอบ​กอด​เธอ และ​เอ่ย​ออก​มา​อย่าง​รู้สึก​ผิด

“ผม​ขอโทษ...ผม​ไม่​น่า​พา​คุณ​กับ​ลูก​มา​เจอ​ความ​เลว​ร้าย​พวก​นี้​เลย”

ooooooo

ที่​ประชุม​องค์กร เดือน​กำลัง​ถูก​เด็ด​ซ้อม​อย่าง​ทารุณ​ทั้งๆที่​เขา​บาดเจ็บ​อยู่​แล้ว ส่วน​บอย​ถูก​มัด​อยู่​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ห้อง​ประชุม ใน​ห้อง​มี​เทียว​กับ​ลูกน้อง​นั่ง​ดู​การ​ซ้อม​เดือนอยู่​ด้วย ทุก​คน​นั่ง​มอง​อย่าง​สะใจ มี​แต่​เสีย​งบ​อย​ที่​ร้อง​อ้อนวอน​ลั่นๆ

“อย่า​ทำ​พ่อ​บอย​ครับ อย่า​ทำ​พ่อ​บอย...”

แต่​เด็ก​ยิ่ง​ร้อง​ยิ่ง​ทำให้​พวก​นั้น​บ้าดีเดือด​ยิ่ง​ขึ้น เทียว​เดิน​ก​ร่าง​ลง​ไป​ร่วม​วง​กับเด็ด​ซ้อม​เดือน​ด้วย ปาก​ก็​ตะคอก​ถาม​เดือน​ให้​บอก​ว่าตอน​นี้​ลุย​อยู่​ที่ไหน เดือน​ตอบ​ว่า​ไม่​รู้ เทียว​แสยะ​ยิ้ม

“ได้...ถ้า​แก​ไม่​รู้...เด็ด...” หัน​ไป​พยัก​หน้า​กับ​เด็ด​ไป​ทา​งบ​อย เด็ด​ละ​จาก​เดือน​เดิน​ไป​หา​เด็ก​น้อย​ทันที​ เดือน​ร้อง​ลั่น

“อย่า...อย่า​แตะ​ลูก​ฉัน...ไอ้​นรก อย่า​ทำ​เด็ก”

“พ่อ...ช่วย​บอย​ด้วย” บอยสั่น​ด้วย​ความ​กลัว เมื่อ​เด็ด​เงื้อ​มือ​เข้าไป

ก​ริ​ช​พรวด​เข้า​มา​ใน​ห้อง ผลัก​เด็ด​เต็ม​แรง​ร้อง​ห้าม “อย่า...เด็ก​ไม่​เกี่ยว”

เด็ด​ยัง​เกรงใจ​กริช​อยู่​บ้าง​จึง​ชะงัก กริช​หัน​ไป​สั่ง​ลูกน้อง​ให้​เอา​เด็ก​ออก​ไป​จาก​ห้อง​นี้ แต่​บอย​ดิ้นรน

“ไม่​ไป...บอย​จะ​อยู่​กับ​พ่อ ช่วย​พ่อ​บอย​ด้วย​ครับ...อย่า​ให้​เขา​เตะ​พ่อ​อีก​เลย”

ลูกน้อง​กริช​พา​บอ​ยอ​อก​ไป​จาก​ห้อง​นั้น กริช​หัน​ไป​พูด​กับ​พวก​นั้น​โดย​ไม่​เจาะ​จง​พูด​กับ​ใคร​ว่า

“ไอ้​เดือน...เป็น​คน​ของ​ฉัน”

“แต่...มัน​เป็น​เบาะแส​เดียว​ที่​จะ​สาว​ถึง​ตัว​ไอ้​ลุย...” เทียว​ค้าน​เสียง​ดัง

“ฉัน​จะ​ถาม​มัน​เอง” กริช​จ้อง​หน้า​เทียว แต่​มัน​กลับ​ตะคอก​ว่า...ไม่ได้!

ooooooo

เสียง​สร้อย​คีรี​ดัง​ขึ้น​ก่อน​ที่​จะ​ปรากฏ​ตัว​หน้า​ประตู​ห้อง​ว่า “งาน​ง่ายๆแบบ​นี้ ต้อง​ถึง​มือ​หัวหน้า​เทียว สิบ​ทิศ ​เชียว​เหรอ แค่​เดือน แรม​กล้า ฝีมือ​ปลาย​แถว ทำไม​ต้อง​ให้​เทียว สิบ​ทิศ​มา​เสีย​เวลา​เค้น​เอา​ความ​จริง”

ทุก​คน​หัน​ไป​มอง สร้อย​คีรี​ก้าว​เข้า​มา​ด้วย​มาด​ยั่วยวน กระโปรง​สั้น​จน​อวด​โคน​ขา​เรียว​สวย และ​เสื้อ​ก็​ผ่า​แหวก​ลง​โชว์​เนิน​อก​ขาว​ผ่อง คน​ที่​จ้อง​ตาเป็นมัน​คือ​เทียว เขา​เออออ​ทันที

“นั่น​น่ะ​สิ...”

สร้อย​คีรี​เดิน​ไป​นั่ง​เก้าอี้ ยก​ขา​ไขว่ห้าง​สูง กระโปรง​ที่​สั้นอยู่​แล้ว​ยิ่ง​เลิก​ขึ้น​มอง​เห็น​ถึง​ไหนๆสะกด​สายตา​ของ​พวก​ผู้ชาย​ใน​ห้อง​ให้​มอง​ไป​ยัง​เธอ​เท่านั้น

“ปล่อย​ให้​กริช​เขา​สอบสวน​คน​ของ​เขา​เอง​ก็ได้ เรา​จะ​ได้​มี​เวลา​ไป​คุย​เรื่อง​ธุรกิจ​ร่วม​กัน​ดี​กว่า​มั้ย​คะ​เทียว” ลงท้าย​คล้าย​พูด​กับ​เทียว​คน​เดียว​ด้วย​เสียง​หวาน แถม​ทิ้ง​สายตา​ให้​อย่าง​เชิญ​ชวน

เทียว​อ่อน​เป็น​ขี้ผึ้ง​ถูก​ไฟ​ลน ขยับ​เข้า​มา​ใกล้ๆเอื้อม​มือ​แตะ​ขา​ของ​สร้อย​คีรี ตอบ​นัยน์ตา​เยิ้ม

“ได้​เลย​สร้อย...ตอน​นี้​เธอ​ก็​ไม่​ใช่​มาดาม​ของ​หัวหน้า​องค์กร​ต่าง​ชาติ​ทา​กา​ดะ​แล้ว เธอ​เป็น​แม่​ม่า​ย​หัวใจ​เปลี่ยว เรา​คง​มี​เวลา​คุย​กัน​นาน​เลย​ละ...”

สร้อย​คีรี​ไม่ได้​ปัด​มือ​เทียว​ออก เพียง​แต่​เอี้ยว​ตัว​นิดเดียว​มือ​เทียว​ก็​หลุด​จาก​ขา แต่​แกล้ง​ยื่น​หน้า​เข้า​ใกล้​แล้ว​กระซิบ​เบา​ที่สุด “เดี๋ยว​ฉัน​จะ​โทร.​ไป​หา​นะ​คะ”

เทียว​กระ​ดี๊กระ​ด๊า หัน​ไป​เรียก​ลูกน้อง​กลับ เด็ด​เข้า​มา​ขวาง​ไว้​ร้อง​เรียก​ชื่อ เทียว​ตวาด​ทันที

“หยุด  ไอ้​เด็ด  เป็น​ขี้ข้า​อย่า​สะเออะ​พูด  ถ้า​ฉัน​ไม่​ถาม นาย​ป​กา​ศิต​ตาย​ไป​แล้ว ที่​นี่​มี​แต่​เทียว สิบ​ทิศ ​ออก​คำสั่ง​ได้​เท่านั้น” เทียว​พา​ลูกน้อง​เดิน​ออก​ไป เด็ด​ขบ​ฟัน​สะกด​อารมณ์​ก่อน​จะ​เดิน​ออก​ไป​อีก​คน

สร้อย​คีรี​เปลี่ยน​ท่าทาง​ยั่วยวน​เป็น​จริงจัง เดิน​เข้า​มา​หา​เดือน​ถาม​เสียง​รัว​เร็ว​ว่า​ลุย​จะ​​หนี​ไป​ไหน เดือน​ยัง​ไม่​ตอบ สร้อย​คีรี​อ้า​งว่า รู้​ไหม​ว่า​เธอ​กับ​ลุย​สนิท​กัน​มาก​แค่​ไหน คราว​นี้​ เดือน​ตอบ​ทันที

“ลุย​ไม่​เคย​พูด​ถึง​ผู้หญิง​คน​ไหน นอกจาก​ไทร​งาม...แม่​ของ​ลูก​เขา”

สร้อย​คีรี​โมโห เอื้อม​มือ​กระชาก​ผม​เดือน​จน​หน้า​หงาย

“ฉัน​ไม่​มี​เวลา​ฟัง​แก​เล่นลิ้น ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ลุย​ตาย​อย่าง​หมา​จน​ตรอก บอกมา​ว่า​ลุย​กำลัง​จะ​หนี​ไป​ไหน”

ooooooo

คืน​นั้น ที่​บ้าน​ของ​เทียว สิบ​ทิศ เขา​อาบ​น้ำ​แล้ว​ก็​ฉีด​น้ำหอม​ทั่ว​ตัวแทบ​หมด​ขวด​จน​พวก​ลูกน้อง​จาม​กัน​ใหญ่ เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เป็น​ชุดนอน​สไตล์​เจ้าพ่อ พลาง​สั่ง​ลูกน้อง

“เดี๋ยว​พวก​เอ็ง​ออก​ไป​ให้​หมด​เลย​นะ​ตอน​สร้อย​คีรี​มา”

“ครับ​นาย...” ลูกน้อง​แอบ​ยิ้ม​กัน ด้วย​ความ​หื่น​เหมือน​เจ้านาย

เสียง​มือ​ถือ​ดัง​ขึ้น เทียวรีบ​กด​รับ... “ว่า​ไง​จ๊ะ...สร้อย​คีรี ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว​ใช่​มั้ย...”

“ค่ะ...ใกล้​ถึง​แล้ว​ค่ะ”

เทียว​หัวเราะ​ชอบใจ วาง​โทรศัพท์​ลง​หัน​ไป​บอก​พวก ลูกน้อง

“ผู้หญิง​อย่าง​สร้อย​คีรีจะ​มี​พิษสง​อะไร ผัว​ตาย ชู้​รัก​เก่า​ก็​โดน​ตาม​ล่า หัว​เดียว​กระเทียม​ลีบ​แบบ​นั้น​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​คลาน​มา​ซบ​ตีน​ข้า....”

เทียว​ไม่​รู้​ว่า​ คืน​นั้น​ต้อง​นอน​น้ำลาย​ยืด​ทั้ง​คืน ​เพราะ​สร้อย​คีรี​ไม่​มา​ตาม​นัด แต่​เธอ​ขับ​รถ​ไป​หา​ลุย​เพื่อ​ช่วย​เขา​ตาม​สถาน​ที่​ที่​เดือน​บอก​แต่​เพียง​ว่า ลุย​หนี​เตลิด​เข้าไป​ใน​ป่า...เรา​คลาด​กัน​ตรง​นั้น

ข้อมูล​จาก​เดือน​เพียง​เท่า​นี้ สร้อย​คีรี​ยัง​อุ​ต​ส่า​ห์​ขับ​รถ​มา​คน​เดียว พอ​ถึง​ชาย​ป่า​ตามท่ี​เดือน​บอก​เธอ​ก็​ลง​เดิน แม้​ป่า​จะ​มืด​แค่​ไหน ​เพราะ​เป็น​เวลา​ค่ำ​แล้ว​เธอ​ก็​ยัง​เอา​ไฟฉาย​เล็กๆส่อง​ทาง​ฝ่า​ความ​มืด​เข้าไป ส่วน​ลุย​นั้น​ถือโอกาส​ที่​มืด​แล้ว​พา​ไทร​งาม​กับ​ลูก​ออก​จาก​ป่า​เพื่อ​หนี​ไป​จาก​ที่​นั่น​ให้​ได้ พอ​มอง​เห็น​แสง​ไฟฉาย ​ลุย​รีบ​พา​ไทร​งาม​หลบ​เข้า​พุ่ม​ไม้

“สร้อย​คีรี...” ไทร​งาม​อุทาน​เมื่อ​แอบ​มอง​แล้ว​จำ​ได้ บอก​กับ​ลุย​ว่า สร้อย​คีรี​คง​มา​ช่วย​เขา

“ไม่...เรา​จะ​ไป​กันเอง” ลุย​บอก​กับ​เมีย เพราะ​รู้​ว่า​เธอ​น้อยใจ​ที่​สร้อย​คีรี​ยัง​ตาม​หาไม่​เลิก

คำ​ตอบ​ของ​สามี​ทำให้​ไทร​งาม​ยิ้ม​ออก​มา​ได้ “ขอบคุณ​ค่ะ​ลุย ที่​ไม่​ให้​สร้อย​คีรี​เข้า​มา​วุ่นวาย​กับ​ครอบครัว​ของ​เรา...ฉัน​ไว้ใจ​คุณ​ค่ะ...” ลุย​ยิ้ม พา​ไทร​งาม​กับ​ลูก​เดิน​ออก​ไป​ด้าน​ตรง​ข้าม​กับ​สร้อย​คีรี

ขณะ​ที่​สร้อย​คีรี​เดิน​มะงุมมะงาหรา​ตาม​หา​ลุย​อยู่​นั้น เทียว​ที่​คอย​เธอ​อยู่​ใน​ห้อง​นอน​ก็​เฝ้า​แต่​คอย​จน​หลับ​แล้ว​หลับ​อีก ลุก​ขึ้น​เดิน​แก้​ง่วง​ใน​ชุดนอน ใน​ที่สุด​ก็​โทรศัพท์​ไป​ตาม​บอก​ว่า​เขา​รอ​เธอ​นาน​แล้ว แต่​เสียง​สร้อย​คีรี​ตอบ​มา​อย่าง​เย็น​ชา​ว่า

“ของ​ดีๆ ถ้า​ได้​มา​ง่าย​เกินไป...มัน​จะ​มี​ค่า​เหรอ เทียว สิบ​ทิศ” พูด​จบ​เธอ​ตัด​สาย​ทันที​เลย

“อ้าว...ทำไม​พูด​แบบ​นั้น​ล่ะ” เทียว​พูด​เอง​ฟัง​เอง​อยู่​คน​เดียว ลูกน้อง​ที่​เหลือ​อยู่​คน​เดียว​ใน​บ้าน​เพราะ​คน​อื่นๆถูก​ให้​ออก​ไป​คอย​นอก​บ้าน​กัน​หมด​แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ถาม​ว่า

“นาย​ครับ...ไอ้​พวก​นั้น​ออก​ไป​ที่​อื่น​กัน​หมด​แล้ว ทำไม​สร้อย​คีรี​ยัง​ไม่​มา​ซะ​ที​ล่ะ​ครับ”

“ไม่​รู้​โว้ย...มึง​กลับ​ไป​หา​เมีย​มึง​ที่​บ้าน​เลย​ไป๊...” ว่า​แล้ว​ก็​ง้าง​ตีน​ยัน​โครม​ส่งมัน​ออก​ไป​นอก​ห้อง​เลย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 06:57 น.