ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตกเย็น เพชรดีใจและโล่งใจที่คมกฤชติดต่อมาบอกว่าเจอมุกแล้ว จากนั้นเขารีบไปหาเธอที่บ้านโดยมีเจนจบติดตามไปด้วย

มุกทำเป็นนอนกะปลกกะเปลี้ยทอดขายาวบนโซฟา เพชรโผล่เข้ามาในบ้านแทบจะวิ่งเข้ามานั่งตรงหน้ามุก ถามไถ่ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด

“ทำไมไม่ติดต่อ ไม่รับโทรศัพท์ ไม่บอกว่าอยู่ไหน เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแวบไปแวบมาเหมือนผีเร่ร่อน รู้มั้ยว่า... เป็นห่วง”

“ใครคะ ใครเป็นห่วงหนูมุก”

เพชรเห็นแววตาแป๋วๆแบบแกล้งยั่วของมุกก็ถึงกับอึกอัก เฉไฉว่าคนที่สตาร์ไดมอนด์เป็นห่วง มุกรู้ทันแกล้งโอบรอบคอแล้วซบลงกับอกเขา

“โถ...หนูมุกก็นึกว่าพี่เพชร ที่จริงพี่เพชรใช่มั้ยล่ะที่เป็นห่วง หนูมุกได้ยินเสียงหัวใจพี่เพชรเต้นเป็นชื่อหนูมุก...หนูมุก สุดที่เลิฟ”

เพชรเขินที่โดนจับได้ รีบดันมุกออกห่าง “ไม่ตายก็ดีแล้ว” พูดเสร็จลุกขึ้นหันไปเห็นเจนจบมองอยู่ เพชรยิ่งกลัวเสียฟอร์ม ทำทีแข็งๆไม่สนใจมุก โบ้ยไปที่เจนจบ

“เจนจบเขาห่วงเธอมาก แทบจะไปควานหาตัวทุกโรงพยาบาล”

“หนูมุกเป็นลมบ้าหมูกะทันหันน่ะค่ะ ชักแหง็กๆกลางถนน ดีว่าพอมีแรงกดเบอร์พี่กฤช”

“ทำไมคุณคมกฤชไม่บอกเราล่ะครับ”

“หนูมุกสั่งไว้เองแหละค่ะ อยากจะลองใจว่าใครน้า...เป็นห่วงหนูมุก”

จังหวะนี้เอง สาลินีวิ่งพรวดเข้ามา พอเห็นมุกก็ถลาเข้าไปกอดราวกับรักและห่วงใยเสียเหลือเกิน

“โถ...คุณหนูมุก นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีกแล้ว ไปตกระกำลำบากที่ไหนมา หน้าแห้งเหี่ยวเชียวคะเนี่ย”

มุกพยายามดันหน้าสาลินีออกแล้วลุกขึ้น “ก็...หนูมุก ไปทำงานให้คุณสาลี่ไงคะ”

“งานอะไร สาลี่” เพชรถามเสียงแข็ง

“ตายจริง นี่ไม่มีใครรู้หรือคะว่าหนูมุกไปทำงานตามคำสั่งคุณสาลี่จนเป็นลมบ้าหมู”

“พอดีสาลี่ลืมไปน่ะค่ะ ว่าให้คุณหนูมุกออกไปเอาดอกไม้ให้ลูกค้า”

“เธอรู้มาตลอดว่ามุกอยู่ที่ไหน แต่เธอไม่พูด เธอจงใจที่จะลืม” เพชรจ้องสาลินีเขม็ง เจนจบเองก็ไม่พอใจ ตำหนิว่าสะเพร่าขนาดนี้ไม่ควรเป็นเลขาแล้ว

“อย่าค่ะ อย่าเพิ่งไล่คุณสาลี่” มุกรีบห้าม “คิดดูสิคะ ถ้าวันนี้หนูมุกตาย ก็ถือว่าตายในหน้าที่ หนูมุกดีใจค่ะ ดีใจที่ได้เสียสละชีวิตเพื่อสตาร์ไดมอนด์”

มุกทำตลกกลบเกลื่อนความจริง แต่เพชรไม่ค่อยเชื่อ มองเธออย่างสงสัย ฝ่ายสาลินีพอกลับออกมาพร้อมเจนจบ เธอถูกเขาตำหนิอีกว่า

“ผิดหวังมากใช่มั้ย ที่คุณหนูมุกไม่เป็นอะไร”

“สาลินีไม่ได้อยากให้คุณหนูมุกตายนะคะ ลุ้นซะด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่เธอจะได้มีโอกาสสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับคุณเพชร”

“นี่พูดจากใจเลยเหรอ คำพูดกับการกระทำของเธอมันไม่ได้ไปด้วยกันเลย”

“จากใจสิคะ จากก้นบึ้งของหัวใจช้ำๆ ที่ไม่มีใครเห็น สาลี่อาจจะดูร้ายๆเหวี่ยงๆ เหมือนไม่อยากให้ใครดีกว่า แต่ทั้งหมดเพราะสาลี่ห่วงคุณเพชร ใครที่สอพลอเข้าใกล้คุณเพชร สาลี่มองออก ถึงทำทุกอย่างให้คุณเพชรปลอดภัย แล้วก็ยอมเป็นคนชั่วคนเลวซะเอง ไม่เป็นไรค่ะ ให้สาลี่เป็นนางมารโผล่มาจากนรกขุมไหนก็ได้ คุณหนูมุกจะได้เป็นนางฟ้าสมใจคุณเพชร...คนเดียว”

สาลินีกรีดน้ำตาเล็กน้อยให้ดูน่าสงสาร...เจนจบยังมองเธออย่างไม่วางใจ

ส่วนในบ้าน...เพชรยังพยายามค้นหาความจริงจากมุก เขาถามเธอว่ากำลังปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า ทำไมสาลินีต้องโกหกเรื่องเธอไปเอาดอกไม้

“นั่นสิคะ พี่เพชรว่าคุณสาลี่โกหกทำไมล่ะคะ” มุกยิ้มยั่ว

“เกี่ยวกับ...ชนินทรใช่มั้ย”

“ไม่รู้สิคะ เพื่อนรักของพี่เพชรนี่ ไม่ใช่ของหนูมุก”

“หนูมุก ฉันอยากได้อะดอเรลล่าคืน อยากรู้ว่าใครพยายามทำร้ายฉัน แล้วก็มีหลักฐานลากไอ้คนที่ร่วมมือกับศักดาส่งให้ตำรวจจัดการ แต่ฉันทำคนเดียวไม่ได้”

“กำลังอ้อนวอนหนูมุกใช่มั้ยเนี่ย”

“ใช่ เธอต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ยังบอกตอนนี้ไม่ได้ค่ะ” มุกยิ้มกวนๆ เพชรดึงเธอมาประชิดตัว

“งั้นก็อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยเธอรอดหูรอดตาไปอีก เธอต้องอยู่ติดตัวฉัน ใกล้ๆฉัน”

มุกแกล้งเบียดชิดขึ้นอีก ถามยั่วว่าใกล้แค่นี้พอไหม เพชรโอบเอวเธอแน่น บอกต้องใกล้ขนาดนี้ ให้ลมหายใจรดกัน มุกเลยประชดทำโอบรอบคอเขาและมองหน้าท้าทาย

“ดีค่ะ ให้ตัวเราติดกัน หัวใจติดกันตลอดเวลา หนูมุก

ก็อยากรู้ว่าพี่เพชรจะทนอยู่กับผู้หญิงที่พี่เพชรรังเกียจได้นานแค่ไหน”

เขาและเธอจ้องตา เนื้อตัวแนบชิดเหมือนคู่ที่รักกันมาก เจนจบยืนมองภาพนั้นจากนอกบ้าน แววตาครุ่นคิด หวนนึกถึงคำพูดชนินทรที่บอกว่า “ถ้าเพชรยังหลงมัน อีกหน่อยสตาร์ไดมอนด์ต้องเป็นของมุกดา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราร่วมสร้างมากับเพชร จะพังพินาศลงในมือผู้หญิงบ้าคนเดียว”

ส่วนสาลินีที่ร้อนใจกลับไปออฟฟิศ เธอเข้ามาพบชนินทร บ่นอย่างเป็นกังวลว่า

“เกือบตาย...คุณเพชรกับคุณเจนจบกำลังสงสัยสาลี่ ทำยังไงดีคะ สาลี่ไม่อยากโดนไล่ออก ไม่อยากตกงาน เกิดนังหนูมุกมันอาฆาตเรา”

“มันจะทำอะไรเราได้”

“คุณชนินทรไม่กลัวเลยเหรอคะ”

ชนินทรยิ้ม ท่าทางไม่ใส่ใจเลย สาลินีมองตามหนาวๆร้อนๆ

“หรือว่าคุณชนินทรจะบอกว่าเป็นฝีมือสาลี่ อย่านะคะ สาลี่ไม่รู้ไม่เห็น สาลี่ทำตามคำสั่งคุณอย่างเดียว”

“เงียบซะบ้างเถอะน่ะสาลินี พูดมาก ระวังจะไม่เหลือปากไว้ให้พูด” ชนินทรสั่งแล้วเดินหนี สาลินีมองตาม เริ่มระแวงว่าตัวเองจะถูกปล่อยเกาะ

วันรุ่งขึ้น สาลินีถูกเจนจบไล่บี้เรื่องให้มุกไปรับดอกไม้อีก ซึ่งเขาเช็กกับร้านแล้ว ที่นั่นยืนยันไม่มีการสั่งดอกไม้จากบริษัท ไม่มีการโทร.ไปแจ้งว่าจะมีคนไปรับ แสดงว่าสาลินีหลอกให้มุกออกไปข้างนอก

“ไม่ได้หลอกนะคะ ร้านนี้เป็นร้านใหม่ เพิ่งสั่งกันครั้งแรก สาลี่จำได้ว่าเป็นวันเกิดลูกค้าคุณหญิง...เมียท่านรัฐมนตรีไงคะ”

“ไม่มีคำสั่งจากเพชรหรือผม คุณจะส่งดอกไม้ไปโดยพลการได้ยังไง คนระดับนั้น เพชรหรือผมต้องเป็นคนเทก-แคร์เองอยู่แล้ว มันจะง่ายกว่าการโกหกพลิกลิ้นไปเรื่อยๆนะสาลินี ถ้าคุณจะบอกว่าทำลงไปตามคำสั่งใคร”

“คำสั่ง...คำสั่งใครคะ ไม่มี” สาลินีปฏิเสธแล้วหยิบแฟ้มเอกสาร ขอตัวไปทำงาน แต่เดินไปได้แค่สองก้าวก็ต้องชะงักกับเสียงเข้มดุของเจนจบ

“ยังไปไม่ได้...สาลินี อย่าเจ้าเล่ห์ อย่าตลบตะแลงให้เกิดการกินแหนงแคลงใจภายในบริษัท ถ้าจะให้ดี คุณควรทุ่มเทกับงานให้เต็มที่ เพราะคุณอาจจะเหลือเวลาทำงานให้สตาร์ไดมอนด์ไม่มากอย่างที่คิด...ไปได้”

สาลินีมองเจนจบอย่างเกรงๆ กลับออกไปด้วยสีหน้าวิตกกังวล เธอคิดจะพึ่งพาชนินทร แต่รายนั้นกลับย้อนถามอย่างไม่แยแสว่า

“จะให้ฉันช่วยอะไร มันเรื่องของเธอ”

“แน่ใจแล้วเหรอคะ ที่พูดออกมา”

“ผู้จัดการกับเลขา หมามันยังดูออกเลยว่าควรเชื่อใคร ระวังพูดมากจะเดือดร้อน”

“ถ้าสาลี่เดือดร้อน สาลี่ก็ต้องเปิดปากเหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่ง...คุณชนินทรทราบใช่ไหมคะว่าใครเป็นคนสั่งสาลี่ให้ทำร้ายหนูมุก”

ชนินทรหน้าบึ้งตึงมองสาลินีที่แววตาแข็งขืน ไม่ยอมซวยคนเดียวแน่!

ooooooo

มุกอยู่กับเพชรที่บ้าน สองคนยั่วยวนกันไปมา โดยเฉพาะมุกที่ชอบยั่วเพราะอยากแกล้งไอ้พี่เพชร สุดท้ายก็เลยโดนเขาถึงเนื้อถึงตัวจริงๆ จนเธอหลุดตัวตนจับเขาเหวี่ยงแล้วขึ้นคร่อมร่างอย่างว่องไว คุณปักแอบเห็นถึงกับตาค้างกับท่วงท่าหวาดเสียวของทั้งคู่

เพชรมองเธออึ้งๆ มุกรู้ว่าเสียท่าแสดงพิรุธออกมาก็รีบลุก ทำสะบัดดัดจริตแบบหนูมุกจอมติงต๊อง

“หนูมุกไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ ยอมให้พี่เพชรจับจูบลูบคลำได้ตามใจชอบ”

“ก็เพิ่งเห็นว่าไม่ใช่ผู้หญิงหน่อมแน้ม” เพชรรวบตัวมุกกอดจากด้านหลังไว้แน่น “เอาเลย จับฉันทุ่มลงไปเลย”

มุกคิดนิดเดียวแล้วแกล้งทำเป็นพยายามทุ่มเพชร แต่ไม่มีแรงทุ่มไม่ได้ ขัดขาตัวเองลื่นล้มลงหัวกระแทกพื้นสลบไป คุณปักตกใจร้องวี้ดว้ายวิ่งเข้ามากล่าวหาว่าคุณเพชรปล้ำหนูมุกจนล้มหัวฟาดพื้น เพชรหน้าเสีย รีบอุ้มมุกไปนอนในห้อง โดยมีคุณปักตามติดมาด้วยความเป็นห่วง

“จะเป็นเจ้าหญิงนิทราหรือเปล่าคะ”

“บ้าน่า...คุณปัก ล้มนิดเดียว”

“ไม่รู้ล่ะ คุณเพชรต้องรับผิดชอบนะคะ ถ้าคุณหนูมุกไม่ฟื้นต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำเธอไปจนกว่าความตายจะมาพรากให้สองเราจากกัน โอว...รักนิรันดร์”

จังหวะนี้เจนจบมาหาเพชร พอเห็นมุกนอนหมดสติก็ตกใจซักถาม แต่เพชรให้ออกไปคุยกันข้างนอก พอสองหนุ่มออกไปแล้ว มุกที่แกล้งสลบก็หลับตาละเมอเดินไปที่ประตู คุณปักเขย่าตัวก็ไม่รู้สึก เลยนึกว่าเธอถูกผีเข้า วิ่งหน้าตาตื่นจะไปบอกเจ้านาย

เจนจบมาด้วยเรื่องสาลินี เล่าให้เพชรฟังว่า “ถึงสาลินีจะยังปากแข็ง แต่ถ้าเราเค้นหนักๆ สุดท้ายก็ต้องหลุดออกมาจนได้ บางทีเราอาจจะเจอเรื่องที่อะดอเรลลาหายไปด้วย ฉันมั่นใจว่าผู้หญิงอย่างสาลินีไม่ใช่คนวางแผน ต้องมีอีกคนที่บงการอยู่”

“นายจับตาดูไว้ ฉันเองก็รู้สึกว่าหนูมุกน่าสงสัย วันนี้เขาเผลอเกือบจะทุ่มฉัน”

“นายก็ไม่ไว้ใจคุณหนูมุก”

“ฉันไม่ได้ฟังความข้างเดียวนะเจนจบ หนูมุกเองก็ทำตัวลับๆล่อๆ หายไปหลายครั้ง เราไม่รู้เลยว่าเขาไปไหน ทำอะไรกับใคร”

“แล้วนายคิดว่า คุณหนูมุกร่วมมือกับใคร”

“ฉันมั่นใจว่าหนูมุกไม่ได้ร่วมมือกับใครทำร้ายฉัน ฉันถึงต้องหาคำตอบด้วยตัวเองไว้ยืนยันไม่ให้ชนินทรมันจ้องหาเรื่องว่าหนูมุกอีก”

“เพชร นายรู้ตัวหรือเปล่า ว่านายกำลังเป็นห่วงคุณหนูมุกจากหัวใจ”

เพชรนิ่งปฏิเสธไม่ออก พอคุณปักวิ่งมารายงานอาการหนูมุก สองหนุ่มจึงกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ปรากฏว่ามุกฟื้นแล้วแต่แสร้งทรงตัวไม่อยู่จนเพชรต้องเข้ามาประคอง

เจนจบแนะนำให้มุกไปหาหมอเช็กอาการสักนิดจะได้สบายใจ แต่มุกปฏิเสธ แถมยังฟ้องเขาด้วยว่า

“ไม่หรอกค่ะ หนูมุกอึด ถึก ทน ไม่ตายง่ายๆคุณเจนจบน่าจะมาเร็วกว่านี้นะคะ จะได้ช่วยหนูมุกจากผู้ชายฉวยโอกาส ลวนลาม โลมเลีย เอาเปรียบสุภาพสตรี...อึ๋ย เห็นหน้าแล้วขยะแขยง”

“ขอดีดรับขวัญสักป้าบได้มั้ย” เพชรหมั่นไส้

“ดูค่ะดู คุณเจนจบช่วยหนูมุกด้วย พี่เพชรโหดร้ายทารุณที่สุด” มุกอ้อนเจนจบ เพชรยิ่งหมั่นไส้ ตรงข้ามกับ คุณปักหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

“น่ารักน่าหยิกที่สุด เหมือนปักเมื่อสาวๆไม่มีผิด อึด ถึก...มากค่ะ”

“ถึงเวลาสาวถึก อึด สวยสะท้านต้องกลับแล้วค่ะ”

“จะไหวหรือครับ” เจนจบแสดงความเป็นห่วง...มุกยิ้มหวาน บอกว่าจะโทร.ให้พี่กฤชมารับ

แต่เวลานั้น คมกฤชกับแอนดี้กำลังเช็กข้อมูลลูกน้องทุกคนของภูผาที่ได้รูปมาหมดแล้ว ซึ่งทุกคนไม่ได้อยู่ในบัญชีแก๊งอาชญากรข้ามชาติ แสดงว่ามันรวมตัวกันเพื่อปล้นอะดอเรลลาอย่างเดียว

คมกฤชปิดเสียงมือถือเอาไว้ เมื่อมุกติดต่อมาจึงไม่ได้พูดคุยกัน เจนจบเลยอาสาไปส่งมุกเอง แต่คุณปักเจ้ากี้เจ้าการให้เพชรไปส่งฐานะคู่รัก เจนจบจึงได้แต่มองเพชรกับมุกยั่วหยอกกันอีกพัก ก่อนจะกลับออกมาด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว

ส่วนที่บริษัทประกันภัยของคมกฤช รุจาตั้งใจมาพบคมกฤช ขณะจะขึ้นไปบนตึกเธอตาไวเห็นขุนพลในชุดพนักงานเมสเซนเจอร์ขึ้นลิฟต์ไปก่อน เธอจำมันได้ตอนยิงต่อสู้กับคมกฤชในลานจอดรถห้างสรรพสินค้า จึงรีบแจ้งให้คมกฤชรู้ตัวว่ามีคนของแก๊งภูผามาที่นี่

ภูผา แมงมุม และบลูอยู่ในที่กบดาน พวกเขาปล่อยให้ขุนพลแสดงฝีมือเด็ดหัวคมกฤชไปก่อน ส่วนนังหนูมุกน้องสาวของมัน มุงแมมอาสาจัดการเอง

นับเป็นโชคดีของคมกฤชที่รุจาเห็นขุนพลก่อน เขาจึงเป็นฝ่ายรุกก่อน โดยแอนดี้ร่วมด้วยช่วยกัน แต่กระนั้นขุนพลก็หนีรอดไปได้ แถมยังทำให้รุจาบาดเจ็บที่แขนเล็กน้อยด้วย

คมกฤชห่วงใยรุจาหายามาให้เธอนวดแขน แต่แอนดี้อาสานวดให้แถมยังพูดจาล้อเล่นกับเธอเหมือนจะจีบ ทำให้คมกฤชหน้าตึงไม่ชอบใจ ลึกๆก็หึงหวงรุจานั่นแหละ แต่ทำเป็นฟอร์มจัดไม่ยอมรับว่ารู้สึกดีๆกับเธอ

เมื่อรุจากลับไปออฟฟิศนิวส์ไทม์ของพ่อบรรพต เธอรายงานความคืบหน้าเรื่องคดีอะดอเรลลาอย่างข้องใจว่า

“อยู่ๆก็มีคนมาเกี่ยวกับเรื่องเพชรเพิ่มขึ้นอีกคน ถึงคุณแอนดี้จะบอกว่าเป็นเพื่อนคุณหนูมุก แต่รุจาสงสัย...ทำไมเขาถึงกล้าวิ่งตามพวกปล้นไป ไม่กลัวตาย”

“จะใครตามใคร สงสัยใคร ไปคุยกันที่ร้าน พ่อรอกินข้าวจนน้ำย่อยกัดไส้แล้ว”

บรรพตจับแขนลูกสาวจะดึงออกไป รุจาร้องโอ๊ยเจ็บแปลบขึ้นมา เลยโดนพ่อซักไซ้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะบรรพตไม่พอใจคมกฤชอย่างมาก กล่าวโทษเขาเป็นต้นเหตุให้ลูกสาวของตนเจ็บตัว

รุจาทั้งห้ามทั้งขอร้องพ่ออย่าไปเอาเรื่องเขา เดี๋ยวลูกจะเสียแหล่งข่าว บรรพตบอกไม่สน เพราะพ่อมีนักข่าวคนอื่นที่จะทำข่าวนี้แทน ซึ่ง บก.สมพลก็ขานรับอย่างทันที แต่รุจาไม่ยอม ย้ำว่าข่าวนี้ต้องเป็นตนเท่านั้น

พ่อลูกเถียงกันไปมา จนพ่อเริ่มโมโหเสียงดังใส่ลูกสาว “อะไรทำให้ลูกบ้าบิ่น ไม่คิดถึงพ่อ คมกฤชใช่มั้ย”

“ไม่ใช่คมกฤช”

“ใช่...ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ลูกรักมันหลงมัน จนลืมความเป็นห่วงของพ่อ”

“รุจาไม่ลืม แต่ทุกอย่างที่รุจาทำทั้งหมดก็เพื่อพิสูจน์ ตัวเอง ว่าสมควรกับการเป็นลูกสาวนายบรรพต เจ้าของหนังสือพิมพ์ คุณภาพ”

“ไม่ต้องพิสูจน์อะไรแล้ว พ่อขอสั่ง หยุดพิสูจน์ หยุดเข้าใกล้ไอ้คมกฤช ไม่งั้นพ่อจะเล่นงานมัน เอาให้ไม่ได้ผุดได้เกิด เอาให้จมธรณี ให้บริษัทประกันภัยมันเจ๊ง”

“พ่อไม่มีเหตุผล พ่อใจร้าย” รุจาผิดหวังและน้อยใจวิ่งหนีไป

บรรพตเองก็น้อยใจลูกถึงกับนั่งตาแดงจะร้องไห้ สมพลต้องคอยปลอบเจ้านายให้เข้าใจบ้างว่า เด็กมันกำลังมีความรัก ย่อมเห็นผู้ชายดีกว่าพ่อเป็นธรรมดา

“อีกหน่อยมันคงควงแฟนมาให้ฉันเห็น”

“แหงล่ะ สาวๆที่ไหนจะควงพ่อ ลูกน่ะเลี้ยงได้แต่ตัวครับท่าน ดีเท่าไหร่แล้ว มันเลือกคบคนมีการมีงานทำ มีการศึกษา ฐานะมั่นคง หน้าตาก็ดี ถือว่าตาถึง อีกหน่อยแต่งงานแต่งการกันไป มีลูกมีเต้า เราก็สบาย”

“แต่งงาน!! ใครอนุญาตให้ลูกสาวฉันแต่งงานกับไอ้คมกฤช” บรรพตแผดเสียงจนสมพลสะดุ้งโหยง ท่าทีเขาโมโหราวกับองค์ลง

ฝ่ายรุจา เย็นนั้นเธอไปหาคมกฤชที่คอนโดฯ เกริ่นอย่างวิตกกังวลแทนเขาว่า “พรุ่งนี้นิวส์ไทม์คงลงข่าวบริษัทนายใกล้เจ๊ง”

“เรื่องแค่นี้เอง รับรองบริษัทผมไม่เจ๊งเพราะหนังสือพิมพ์เล่มเดียว”

“ยังไงฉันก็ขอโทษไว้ก่อน”

“แค่คำขอโทษ คงไม่พอ...” คมกฤชเดินเข้ามาใกล้ จ้องรุจาตาวาว พอเธอถามจะทำอะไร เขาแกล้งลูบคาง ทำหน้าหื่นใส่ “จินตนาการดูสิ ผู้ชายหน้าตาดีๆอย่างฉัน กับผู้หญิงพอดูได้อย่างเธอ...อยู่กันในห้อง”

รุจาถอยกรูด แล้วร้องลั่นเมื่อเขาคว้าแขน “โอ๊ย...ถ้านายแตะฉันมากกว่านี้ รับรองชีวิตนายจะพัง พังมากกว่าที่นายจะคิดได้”

“ผมเคยกลัวคำขู่ของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ใกล้นิดใกล้หน่อยเล่นตัวเหลือเกิน” เขากระชากเธอเข้ามาปะทะอกแมนๆ รุจามือไวพอๆกับใจ ฟาดหน้าเขาดังผัวะแล้วผลักไส

คมกฤชหน้าตึงเหมือนโมโห กระชากรุจาเหวี่ยงไปบนโซฟาก่อนตามมาตรึงร่างไว้

“ผมก็อยากรู้ ถ้าลูกสาวสุดที่รักของนายบรรพตกลายเป็นของเล่นชิ้นนึงของผม ชีวิตใครกันแน่ที่จะย่อยยับ”

รุจากลัวจริงๆ ขอร้องเขาพัลวัน โดยไม่รู้ว่าเขาแค่แหย่เล่น จนกระทั่งเธอดิ้นรนร้องโอ๊ยเจ็บแขน เขาจึงขอโทษ และแสดงความห่วงใยอย่างจริงใจ แต่รุจากลับซัดหมัดเข้ากลางอกเขาก่อนลุกหนีไปยืนห่างๆ

“ไหนว่าเจ็บแขน”

“ไม่เล่นมุกนี้ ก็ไม่รู้ว่าใครฉลาดกว่าใคร”

“มารยา...” คมกฤชกัดฟันกรอด

“ลืมไป ฉันควรจะรีบไปบอกคุณแอนดี้ว่าฉันเจ็บ เจ็บมาก เจ็บไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงหัวใจ เขาจะได้ดูแลฉันอย่างดี”

“ไปเลย เชิญไปเร็วๆเลย” เขาผายมือไปทางประตู ปรากฏว่ารุจาเชิดหน้าหันขวับออกไปทันที “อ้าวเฮ้ย...ไปจริงเหรอ” คมกฤชเดินตามออกมาถึงหน้าลิฟต์ เป็นจังหวะที่ลิฟต์เปิดพอดี รุจาจะก้าวเข้าไป แต่บรรพตกับสมพลก้าวพรวดออกมา

เป็นเรื่องทันที! บรรพตกล่าวหาคมกฤชล่อลวงลูกสาวของตนมาถึงคอนโดฯ คมกฤชโมโหจี๊ด ย้อนยอกด้วยถ้อยคำรุนแรง

“พูดใหม่มั้ยครับ ถ้าไม่บ้าหรือโง่ก็คงเห็นว่าผมจะหลอกล่อมาได้ยังไง ถ้าลูกสาวสุดรักสุดหวงของคุณไม่เต็มใจเดินเข้ามาหาเอง”

“แกหาว่าลูกสาวฉันมาหาแกถึงที่ แกหลอกลูกสาวฉัน หวังจะให้ลูกสาวฉันช่วยปิดข่าวบริษัทแกที่กำลังจะเจ๊ง ล้มละลาย ไม่มีเงินจ่ายค่าประกันเพชร”

รุจาเห็นท่าไม่ดีพยายามห้ามพ่อ แต่สมพลปรามเธอให้เฉยไว้

“นี่เหรอครับ ความคิดของคนเป็นกระจกสะท้อนสังคม ผมบอกไว้เลยนะ ผมไม่เคยคิดจะสนิทสนมกับลูกสาวคุณเพื่อผลประโยชน์ รุจาต่างหากที่วิ่งโร่เข้ามาหาผมเพราะอยากได้ข่าว ถามลูกสาวคุณสิครับว่าวิ่งตามผมทำไม”

“แกหาว่าสตรีที่มีเกียรติอย่างหนูรุจาวิ่งตาม แกมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ” สมพลจ้องหน้าคมกฤชอย่างเดือดดาล

“พวกคุณก็ไม่ใช่เหมือนกัน ถึงได้เที่ยวมาฟาดหัวฟาดหางกับคนอื่น ถือว่าหนังสือพิมพ์ตัวเองใหญ่คับฟ้า ทุกคนต้องยอมสยบให้ ไม่กล้ามีปากมีเสียง”

“เห็นหรือยังรุจา ลูกกำลังหลงผู้ชายห่วยๆคนนึงที่มันดูถูกลูก”

“งั้นก็เก็บลูกสาวคุณใส่กุญแจล็อกไว้กับแท่นพิมพ์เลยสิครับ จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายให้คนอื่นเดือดร้อน แล้วผมบอกไว้เลยนะ คุณอยากลงข่าวบริษัทผมให้เสียหายแค่ไหนก็ได้ ผมไม่แคร์”

“แกไม่ต้องท้า แล้วแกจะได้รู้จักคนอย่างบรรพต” บรรพตทิ้งท้ายแล้วดึงแขนรุจา แต่เธอขืนตัวไว้ ถามคมกฤชว่าคิดอย่างนั้นจริงหรือ ที่ว่าเธอวิ่งตามเขา

คมกฤชรู้สึกผิดในใจ แต่ไม่อยากยอมรับต่อหน้าบรรพต

“ใช่...เลิกมาวุ่นวายกับผมสักที คุณต่างหากที่ใช้ผมเป็นทางลัดให้ตัวเองได้ข่าว”

รุจาผิดหวังสุดๆ ยอมกลับไปพร้อมพ่อ ส่วนคมกฤชกลับเข้าห้องด้วยความโมโห คว้าหนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์บนโต๊ะปาลงพื้น...

ตั้งแต่กลับถึงออฟฟิศ รุจาเอาแต่นั่งซึม บรรพตเห็นแล้วเป็นห่วงจะเข้าไปคุยด้วย แต่สมพลรีบดึงไว้ เตือนว่าความเป็นห่วงต้องมีขอบเขต

“ฉันไม่ได้ทำผิด”

“ไม่ผิด แต่ก็ไม่ควร เด็กสองคนนี้อาจจะรู้จักกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ”

“ฉันไม่เชื่อ มองหน้าฉันก็รู้แล้วว่า เจ้าเล่ห์อย่าง

ไอ้คมกฤชมันไม่รักใครจริง สิ่งที่มันต้องการจากลูกสาวฉันคือ... ใช้รุจากลบข่าวเน่าเหม็นของบริษัทมัน”

สมพลอ่อนใจไม่รู้จะพูดยังไงกับเจ้านาย ส่วนรุจาดูเหมือนจะคิดและตัดสินใจแล้ว ถึงได้บอกกับตัวเองว่า

“ถ้าเป็นเพื่อนมันยากเกินไป ฉันกับนายเป็นศัตรูกันก็ได้...นายคมกฤช”

ooooooo

ชั่วข้ามคืน หนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์ลงข่าวโจมตีบริษัทประกันของคมกฤช ประไพเห็นข่าวก็ไม่สบายใจ ถามลูกชายว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาลงข่าวแบบนั้น

“พี่กฤชทะเลาะอะไรกับรุจามาหรือเปล่า” มุกเดาได้ตรงจุด

“ยายนั่นน่ะไม่เท่าไหร่  นายบรรพตพ่อจอมวุ่นวายต่างหาก หาว่าฉันไปหลอกลูกสาว...รุจาน่ะนะสวยมาก สวยจนขนลุก”

“ก็ปากแบบนี้ ไปว่าลูกสาวเขา พ่อที่ไหนได้ยินก็ต้องโมโห นัดคุณบรรพตให้หน่อยสิกฤช แม่จะไปคุยกับเขาเอง”

“ไม่ต้องเลยแม่ อย่าไปก้มหัวให้พวกบ้าอำนาจ อยากหาเรื่องผมก็ลองดู”

“แม่ไม่ได้ทำเพื่อแกนะกฤช แม่ทำเพื่อบริษัท”

“ให้พี่กฤชลองแก้ปัญหาก่อนนะคะแม่”

“อะไรกันนักหนา เพราะเพชรเม็ดเดียววุ่นวายไปหมด เมื่อไหร่จะหาเจอ”

มุกมองคมกฤช สีหน้าหนักใจแทนพี่...แต่ต่อมาอีกสักพัก เมื่อแม่ประไพพาหนูมุกไปที่บ้านคุณมรกต ความไม่สบายใจของประไพก็ถูกขจัดหมดไปอย่างง่ายดาย

“ปล่อยหน้าที่หาเพชรให้ตำรวจเขาทำเถอะค่ะ ยังไงครอบครัวเราก็ยังรักกันเหมือนเดิม แล้วก็คงจะรักกันเพิ่มขึ้น” มรกตยิ้มแย้มกับประไพอย่างมีนัย พลางมองเลยไปที่เพชรกับมุกที่นั่งโซฟาอีกตัว

เพชรรับมุกคุณแม่ทันที ขยับมาโอบไหล่สาวมุก “จริงด้วยครับ ตอนนี้ความรักมันล้น...จนทะลักแล้ว จริงไหมจ๊ะหนูมุก”

มุกนิ่งเงียบ แต่มะดันกับคุณปักนี่สิถึงกับโห่ฮิ้วดีใจ เลยโดนเผ่าพงศ์เหล่มองตาขวางจนเงียบไป

“เรื่องข่าวไม่เป็นปัญหา ผมจะให้เจนจบคุยกับนักข่าวว่าคุณคมกฤชจ่ายเงินประกันบางส่วนมาแล้ว”

“ขอบใจมากนะคะลูกเพชร ที่ช่วยเรา” ประไพเอ่ยปาก

“ไม่เป็นไรครับ เล็กน้อยมากถ้าเทียบว่าผมทำเพื่อ... ผู้หญิงที่แสนดีของผม”
เพชรทำสวีตกุมมือมุก บรรดากองเชียร์ยิ้มหน้าบาน แต่มุกหาว่าพี่เพชรกำลังซ้อมบทพระเอกหนังรักเกาหลี

“โธ่ หนูมุกจ๊ะ ไม่ต้องเขินหรอก หนูมุกก็รู้พี่เพชรทำจากหัวใจ ไม่ต้องการอะไรตอบแทนนอกจากรางวัลเล็กๆ น้อยๆให้ชื่นใจบ้าง”

สองคุณแม่เนื้อเต้น โดยเฉพาะคุณมรกตรีบหันไปส่งซิกแม่บ้านสาวใหญ่ให้ช่วยชง พอปักกับมะดันเริ่มต้นอย่างนี้ต้องมีคิส มรกตกับประไพก็ร่วมด้วยช่วยยุ

เพชรยุขึ้นเสียด้วย เขาจูบแก้มมุกที่ไหวตัวไม่ทันอย่างแรง เป็นที่ถูกอกถูกใจของกองเชียร์ มีแต่คุณเผ่าพงศ์เงียบอยู่คนเดียว กระทั่งมุกลุกหนีไปอย่างเขินอาย คุณเผ่าพงศ์ถึงบอกลูกชายว่า

“รีบตามไปสิ เผื่อจะได้สักฉาดสองฉาดเป็นของแถม” แต่พูดไปแล้วต้องชะงัก ท่าทีสงบเสงี่ยมเจียมตัว เพราะโดนเมียจอมบงการหันมาว้าก “ฉันล่ะอยากซ้อมสักฉาดสองฉาดฟาดปากคนแถวนี้จริงๆ”

เพชรตามไปยั่วโมโหมุก แล้วทำท่าจะจูบเธอซ้ำอีก แต่คราวนี้ไม่ง่าย มุกผลักอกเขาเต็มแรงกะให้ตกสระน้ำ แต่เขาระวังอยู่แล้ว ดึงเธอตกลงไปด้วยกัน

มุกสะบัดว่ายหนีไปอีกด้านด้วยท่วงท่าสวยงามทะมัด– ทะแมง ทำให้เพชรเอะใจสงสัย ตั้งข้อสังเกตว่าคราวก่อนยังว่ายน้ำไม่เป็น ต้องให้ชนินทรช่วย มุกรู้ตัวว่าเผลออีกแล้ว รีบทำงอนเฉไฉว่าพี่เพชรชอบหาเรื่อง

เพชรยิ้มบางๆ ว่ายตามมารวบตัวมุกแนบชิด “เดี๋ยวนี้เอาแต่หนี ทำไมไม่อยากเข้าใกล้ฉันเหมือนก่อนล่ะ หรือว่ามีอะไรปิดบัง”

“ไม่มีหรอกค่ะ หรือถึงมี...ผู้ชายตาเซ่ออย่างพี่เพชรก็ไม่มีวันเห็น”

มุกยิ้มยั่ว เพชรห้ามใจไม่อยู่ก้มลงจะจูบ แต่มุกหลบทันแถมยังเอาหัวโขกเขาซะหน้าหงาย แล้วหนีขึ้นไปยืนโบกมือบ๊ายบายบนขอบสระ “ว่ายน้ำเล่น...แก้บ้าไปคนเดียวก่อนนะคะ”

ooooooo

วันเดียวกัน คมกฤชบุกไปถึงนิวส์ไทม์ เจอทั้งบรรพต สมพล และรุจา เขาต่อว่าสมพลกับบรรพตอย่างหัวเสีย แต่พอรู้ว่าทั้งคู่ไม่ใช่คนเขียนข่าว แต่เป็นรุจาที่ยอมรับอย่างหน้าชื่น คมกฤชไม่คาดคิดมาก่อน ถึงกับยืนอึ้งไปทันที

“อ้าปากค้างเลยล่ะสิ คิดว่าฉันต้องเปิ่น โง่ ทำอะไรไม่ได้เรื่อง เป็นลูกไล่ของนายวันยังค่ำ รู้หรือยังว่านายคิดผิด ผิดมาก ผิดมหันต์ ผิดอย่างไม่มีวันให้อภัย”

“แล้วถ้าจะฟ้องก็เชิญเลยนะ บก.สมพลเขายังมีหมายเรียกไปศาลอีกเป็นตั้ง” บรรพตท้าทาย

คมกฤชมองรุจาอย่างเสียใจ “ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นเหมือนพ่อ”

“แล้วคิดว่าฉันต้องเป็นแบบไหน วิ่งตามนายไปวันๆ ล่ะสิ ลืมไปได้เลย คมกฤช ไอ้คนเจ้าเล่ห์”

“ตีสองหน้า ลิ้นร้อยแฉก” บรรพตเสริมต่ออย่างสะใจ

“เพราะฉะนั้นธุรกิจนายก็ต้องเอาเปรียบเหมือนตัวนาย ฉันจะสาวไส้เรื่องเพชรหายมาเป็นข่าวใหญ่แห่งปี โลกนี้มันไม่ได้มีนายคนเดียวหรอกที่เป็นแหล่งข่าวของฉัน”

รุจาเล่นไม้แข็ง ใส่เป็นชุด คมกฤชอึ้งแล้วอึ้งอีก กลับออกมาด้วยความโมโห ส่วนรุจายังเดินหน้าตามที่ประกาศ เธอดิ้นรนไปขอสัมภาษณ์ศักดาถึงเอสเคไดมอนด์

“คิดยังไงกับเรื่องเพชรอะดอเรลลาที่หายไปคะ คุณศักดาคิดว่าเป็นการโจรกรรม หรือสร้างกระแสเพื่อปั่นราคาเพชรให้สูงมากขึ้นคะ”

“ผมไม่ออกความเห็นเรื่องนี้ได้ไหมครับ แต่ถ้าคุณนักข่าว...”

“รุจาค่ะ รุจา...จากนิวส์ไทม์”

“รุจา...ผมจำชื่อคนไม่ค่อยเก่งน่ะครับ จำได้แต่หน้าใสๆ กับรอยยิ้มน่ารัก” ศักดาหยอด...ตาหวานเยิ้ม “พอดีวันนี้ผมมีนัดต่อ ถ้าคุณรุจาอยากได้ข่าวมากกว่านี้ เรานัดพบกันอีกทีดีไหมครับ ผมจะเล่าเรื่องอื้อฉาวของสตาร์ไดมอนด์ให้ฟังด้วย ว่างไหมครับ”

“ว่างค่ะ ว่างมาก” นักข่าวสาวตอบรับด้วยท่าทีกระตือรือร้น...

เวลาเดียวกันนั้นเอง มุกกำลังให้ข้อมูลแอนดี้เรื่องศักดา ว่าเขาคือคู่แข่งคนสำคัญของสตาร์ไดมอนด์ ต้องการอะดอเรลลามากที่สุด แอนดี้ฟังแล้วไม่ต้องคิดมาก บอกมุกว่า ถ้ามีแต่คนอยากได้ เราก็ต้องทำให้อะดอเรลลาปรากฏตัว

ส่วนที่สตาร์ไดมอนด์ ชนินทรกับสาลินีมาบ่นกับเจนจบที่เพชรไม่ยอมเข้าออฟฟิศ เหมือนไม่สนใจงาน มัวแต่ขลุกอยู่กับหนูมุก พอเจนจบบอกว่าพวกเขาทำงานกันที่บ้าน สาลินีก็ทำสุ้มเสียงประชดว่า

“เลขาส่วนตัว ไม่รู้ว่าทำงาน...หรือทำอย่างอื่น”

“สาลินี! เธอไม่มีสิทธิ์วิพากษ์วิจารณ์เรื่องเจ้านาย ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วสำหรับปากไม่สร้างสรรค์ของเธอ อย่าให้มีครั้งต่อไป ฉันกับคุณเพชรจะไม่ให้อภัยเธออีก”

เจนจบเด็ดขาดขึงขัง สาลินีถึงกับหน้าซีด รีบขอโทษปากคอสั่น ส่วนชนินทรก็โดนหางเลขไปเหมือนกัน

“เรื่องที่แกอยากรู้ ฉันคือคนที่แกต้องถาม ทุกเรื่องที่เพชรรู้ ฉันรู้” เจนจบบอกเรียบๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะเพชร หยิบใบออเดอร์ที่ชนินทรต้องการออกมาดู

ชนินทรขวางหูขวางตากับท่าทีราวเจ้าของบริษัทของเจนจบ เดินหน้าตึงจากห้องไปโดยมีสาลินีซอยเท้าตามยิกๆ

“ตั้งแต่มีเรื่อง คุณเพชรก็ไม่มาออฟฟิศเลย ให้คุณเจนจบดูงานทุกเรื่องแทนตลอด หมายความว่ายังไงคะ ทำไมไม่สั่งงานไว้กับผู้จัดการอย่างคุณ แต่ไปฝากไว้กับหัวหน้าฝ่ายการตลาด”
“ฉันไม่ใช่เพชร แล้วฉันจะรู้มั้ย หรือเธออยากรู้มาก”

“ไม่เลยค่ะ ไม่ได้อยากรู้มาก แค่สงสัย...หรือว่าคุณเพชรกำลังจะเปลี่ยนผู้จัดการ”

ชนินทรหันขวับมามองจ้อง แต่สาลินีทำไม่รู้ไม่ชี้

“อุ๊ย สาลี่ลืมค่ะ มีเอกสารต้องให้คุณเพชรดู แต่คุณเพชรไม่มา สาลี่ขอตัวเอาไปให้คุณเจนจบดูก่อนนะคะ แทนคุณเพชรได้เหมือนกัน” สาลินีสะบัดบั้นท้ายไปแล้ว ชนินทรสีหน้าวิตก พูดกับตัวเองแค้นๆ

“หรือพวกแกกำลังสงสัยฉัน เพราะเชื่อคำพูดนังมุก”

ooooooo

หลังวางแผนกันเรียบร้อยแล้ว มุกกับแอนดี้กลับออกจากบริษัทประกันของคมกฤชพร้อมกัน โดยไม่รู้ว่าเพชรแอบสะกดรอยตามมาจนถึงบ้านมุก
เพชรเห็นคาตาว่าสองคนหายเข้าไปในบ้าน แต่พอเขาปรากฏตัว ไอ้หนุ่มคนนั้นกลับหายไปราวมนุษย์ร่องหน ส่วนมุกก็ยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่มีใครจริงๆ แล้วเธอก็กำลังจะไปเยี่ยมเพื่อนที่เป็นโรคติดต่อร้ายแรง แต่เพชรไม่เชื่อ ต้อนมุกไปมาเพื่อจะไปกับเธอให้ได้

“นี่พี่เพชรป่วยหรือเปล่า อยู่ๆก็มาเกาะหนึบหนูมุกยังกะตุ๊กแกข้างฝา”

“ไม่ดีเหรอ ฉันอยากดูแล คุ้มครองเธอไง ให้สมกับการเป็นว่าที่เจ้าบ่าว หรือว่าเธออึดอัด”

“ไม่อึดไม่อัดเลยซักนิดค่ะ หนูมุกอยากเกาะหนึบพี่เพชรจะตาย”

มุกแกล้งโอบรอบคอโน้มหน้าเขาต่ำลง เพื่อให้แอนดี้ที่ซ่อนตัวตรงระเบียงโดดหนีออกไปอย่างง่ายดาย...

เย็นนั้น ศักดาไปฟิตเนสออกกำลังกายตามปกติ แอนดี้วนเวียนอยู่ใกล้ๆ แล้วเดินเข้าไปทักทายหลังจากศักดาคุยโทรศัพท์นัดให้สัมภาษณ์นักข่าวชื่อรุจา ที่ห้องพัก

“คุณศักดา เอสเคไดมอนด์ มีคนบอกว่า ถ้าอยากได้อะดอเรลลาให้มาหาคุณ”

คำพูดประโยคนั้นทำให้ศักดาหูผึ่งตาพอง...ครั้นกลับไปถึงออฟฟิศก็รีบบอกเล่าให้พ่อฟังด้วยความตื่นเต้น
“แล้วแกบอกไปว่าไง” สงครามย้อนถาม ท่าทีตื่นเต้นไม่แพ้ลูกชาย

“ผมไม่รู้เรื่องอะดอเรลลา แต่มันก็ไม่เซ้าซี้อะไรนะ มันให้เบอร์แล้วก็บอกว่า มันตามอะดอเรลลามานานแล้ว พอรู้ว่าหายที่เมืองไทย ก็รีบบินมา”

“มันให้ราคาหรือเปล่า”

“มันบอก...เท่าไหร่ก็ซื้อ พวกตำรวจหรือเปล่าพ่อ มันอาจจะมาหลอกถาม”

“พิสูจน์ง่ายนิดเดียว บอกให้มันโอนเงินค่ามัดจำมาก่อนห้าสิบล้าน”

เพียงเช้าวันรุ่งขึ้น เงินล่อซื้อจำนวนห้าสิบล้านก็ถูกโอนเข้าบัญชีเอสเคไดมอนด์ไปเรียบร้อย มุกบอกแอนดี้อย่างมั่นใจว่า โลภอย่างศักดา ปลาฮุบเหยื่อแน่ คมกฤชเสริมขึ้นว่า ถ้าใครมีอะดอเรลลา มันต้องควานหามาขายให้เรา

“อืม...เมื่อวานที่ฟิตเนส ผมได้ยินศักดานัดกับผู้หญิงคนนึงชื่อรุจา”

“รุจา!! นัดอะไร ที่ไหน ยังไง เมื่อไหร่ หรือว่ารุจาจะไปหาข่าวจากศักดา” คมกฤชรัวเป็นชุด แล้วฮึดฮัดฟึดฟัดบ่นรุจาคิดบ้าๆ จะเอาตัวไปเข้ากรงเสือ พอแอนดี้บอกให้เตือนเธอ คมกฤชก็ตอบกลับด้วยความโมโหว่า

“ไม่เตือน อยากเก่งนักก็ให้โดนผู้ชายชั่วๆอย่างศักดาหลอกซะให้เข็ด”

ตัวเองไม่เตือน แต่ส่งน้องสาวไปแทน มุกหนักใจเพราะไม่ว่าจะกล่อมยังไง รุจาก็ดึงดันดื้อรั้น แถมยอกย้อนว่า ถ้าเขาห่วงก็ให้เขามาเอง พอมุกถามว่างอนอะไรกัน รุจาบอกไม่ได้งอน แต่เกลียดกันต่างหาก

“ค่ะ เกลียดก็เกลียด แต่เรื่องที่คุณจะไปหาคุณศักดา...”

“เอ๊ะ ทำไมนายคมกฤชถึงรู้ว่ารุจาจะไปหาคุณศักดา”

“พอดีเลขาคุณศักดาเป็นเพื่อนสนิทกับเลขาพี่กฤช”

“งั้นฝากไปบอกพี่ชายด้วยนะคะคุณหนูมุก ว่าอย่าสาระแนเรื่องรุจา ไม่ต้องกลัวหรอกว่ารุจาจะได้เงื่อนงำเด็ดๆ ที่จะคว่ำเขาได้ เพราะรุจามีแน่ มีเพียบด้วย”

“รุจาไม่สงสารเราสองพี่น้องเลยเหรอคะ”

“สงสารค่ะ แต่แค่คุณหนูมุกคนเดียว คนอื่นก็อย่างที่บอกค่ะ...เกลียด”

มุกมองรุจาที่เชิดหน้าถือดีอย่างอ่อนใจ พอเธอกลับไปรายงานผลต่อพี่ชาย รายนั้นโกรธจัดตบโต๊ะดังปัง

“เออ จะไปสัมภาษณ์ล้วงลับตับไตกับนายศักดาที่ไหนก็เชิญ ฉันไม่สนใจยายรุจาแล้ว ไม่สนเลย”
มุกแอบยิ้ม แล้วหันไปทางแอนดี้ ถามว่าศักดาติดต่อมาหรือยัง...เวลานั้นเอง ศักดากำลังนำข่าวดีไปบอกพ่อของตน

“มันโอนเงินมาแล้ว ห้าสิบล้าน”

“อย่าเพิ่งประมาท เงินแค่นี้ ถ้าตำรวจจะล่อซื้อจริงๆ มันต้องหามาไว้แล้ว เรียกไปอีกห้าสิบล้าน ระหว่างนี้ฉันจะให้คนสืบประวัติไอ้พ่อค้าเพชรคนนี้ก่อน”

สงครามไม่ไว้ใจ ศักดาไม่ค่อยเห็นด้วยแต่ไม่กล้าหืออือ แอบบ่นลับหลังพ่อว่า จะกลัวอะไรนักหนา เงินลอยมาตรงหน้ายังไม่คว้าไว้...บ่นเสร็จก็ต่อสายถึงภูผา อยากคุยเรื่องอะดอเรลลา ภูผาถามว่าจะซื้อเท่าไหร่ ตอนนี้ราคาแพงกว่าเดิมแล้วเท่าตัว

ดูเหมือนศักดาจะไม่เกี่ยงราคา ภูผาจึงวางสายด้วยความพอใจ

ooooooo

เพชรเพิ่งเข้ามาที่ออฟฟิศ มอบหมายงานต่างๆ ให้เจนจบดูแลแทน ทำให้ชนินทรซึ่งไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งขุ่นมัวขึ้นไปอีก แถมพอรู้จากสาลินีว่าบริษัทกำลังจะสั่งเพชรลอตใหญ่แล้วตนไม่รู้ทั้งๆที่เป็น ผู้จัดการ ก็ยิ่งหงุดหงิดโมโหจนปิดไม่มิด มุกเดินมาเจอเลยกวนประสาทเขาเข้าให้

“อุ๊ย...หน้าตาบูดเน่าเหมือนโกรธใครมา มีใครทำให้คุณชนินทรหงุดหงิดอีกหรือเปล่า บอกหนูมุกได้นะคะ หนูมุกจะสั่งเก็บให้เรียบ”

“เธอช่วยเรื่องสั่งจิวเวลรี่ลอตใหม่อยู่ใช่มั้ย”

“อุ๊บ...พูดไม่ได้ หนูมุกไม่รู้หรอกค่ะ”

“ฉันแค่อยากจะเช็กว่าบริษัทเดียวกับที่เพชรให้ฉันดูหรือเปล่า”

“คงไม่มั้งคะ เห็นพี่เพชรว่าบริษัทนี้เพิ่งจะเชิญพี่เพชรไปดูเหมืองที่แอฟริกา แล้วพี่เพชรก็สนใจมาก”

“เพชรจะไปเมื่อไหร่”

“เมื่อไหร่น้า...จำไม่ได้ อ๋อ ไม่ทราบค่ะ” มุกทำตาใสแบ๊วแล้วเดินหนีไป ชนินทรสุดแค้นที่ถูกกีดกัน ส่วนมุกพอเข้าไปในห้องทำงานเพชรเพื่อเสิร์ฟกาแฟ ไม่ทันจะจัดวางเสร็จ ก็ถูกเขาตั้งคำถามทันทีว่า

“ชนินทรมาถามอะไรหรือเปล่า”

“รู้จักเพื่อนรักดีแล้วมาแกล้งถามหนูมุกทำไมล่ะคะ น่าสนุกนะคะ เกมจับขโมยของพี่เพชรเนี่ย อยากรู้จังเมื่อไหร่พี่เพชรจะจับโจรได้จริงๆ หรือว่าจะดีแต่ปากเหมือนเดิม”

“ฉันมีดีมากกว่าปาก...เธอก็รู้”

“ใช่ค่ะ พี่เพชรมีดีเยอะเลย เยอะมาก...แต่ก็น้อยกว่าที่ห่วย...ไม่ได้เรื่อง” มุกยั่วแหย่แล้วแกล้งทำถาดที่ใส่ถ้วยกาแฟเข้ามาหลุดมือหล่นลงเท้าเขา “ขอให้จับโจรกับได้อะดอเรลลาคืนเร็วๆนะคะ พี่เพชรคนเก่ง”

ว่าแล้วมุกก็กรีดเสียงหัวเราะเยาะ เดินลอยนวลออกไป ทิ้งเพชรนั่งคลำเท้าป้อยๆ เจ็บทั้งเท้าเจ็บทั้งใจ

ooooooo

รุจานัดสัมภาษณ์ศักดาเป็นการส่วนตัวเรื่องเพชรอะดอเรลลาที่หายไปอย่างลึกลับและยังหาไม่เจอ...ผลปรากฏว่า นอกจากเธอจะไม่ได้รับคำตอบแล้วยังถูกศักดาลวนลามด้วยสายตาและคำพูดจนเธอต้องชิ่งหนีออกมาด้วยความโมโห แถมยังโดนคมกฤชซ้ำเติมเข้าให้อีกทำนองว่าเธอยอมเอาตัวสังเวยเพื่อแลกข่าว

เธอโกรธมากตบหน้าเขาอย่างแรง ก่อนเน้นย้ำว่าคนอย่างเธอไม่เคยเอาตัวเข้าแลก แต่ถ้าเขาอยากได้แล้วเธอพอใจก็จะให้เอง

“โอ้...แม่เจ้า สาวฟรีเซ็กซ์” เขาปากไว เลยโดนเธอแว้ดใส่จนแสบแก้วหู

“ไอ้บ้า นายคิดว่านายหล่อเลอเลิศประเสริฐสุด เสน่ห์แรงคนเดียวหรือไง”

“อย่างน้อยผมก็ไม่หลอกผู้หญิง อ้างงานบังหน้า”

“ถ้านี่คือความเป็นห่วงของนาย ฉันขอบอกเลยนะ ว่าฉันไม่ต้องการ เก็บไปเลยความเป็นห่วงจอมปลอม ไม่มีความจริงใจ”

“ได้...ผมเตือนคุณแล้วนะรุจา แล้วอย่าคิดว่าที่ผมตามมาเพราะห่วงคุณ เปล่าเลย ผมสงสาร เพราะผมรู้ว่าคุณมันไม่ได้เรื่องแค่ไหน”

รุจาเจ็บใจเหวี่ยงกำปั้นใส่เขา แต่เขาหลบได้อย่างว่องไว ทำให้เธอยิ่งโมโหและผิดหวัง ประกาศเอาไว้ก่อนวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา

“จำไว้ ไม่ต้องมาสงสารฉัน คนอย่างฉันไม่ต้องการความสงสารจากศัตรู”

คมกฤชหน้าเศร้า คอตกกลับไปบ่นกับมุกและแอนดี้ มุกรู้ทันว่าพี่ชายห่วงรุจาแต่ยังทำปากแข็ง ขณะที่แอนดี้ก็ว่าคราวนี้สงสัยคมกฤชต้องเสียเพื่อนเป็นการถาวรแล้ว คมกฤชยิ่งฟังก็ยิ่งหงุดหงิดสั่งทั้งคู่เลิกพูดเรื่องรุจาเสียที ต่อไปนี้มีแต่เรื่องตามหาอะดอเรลลาเท่านั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น รุจาไปโผล่ที่บ้านคุณมรกตเพื่อสัมภาษณ์ เพชรเรื่องเงินประกันอะดอเรลลาที่บริษัทคมกฤชต้องจ่าย เพชรบอกว่าเขาจ่ายมาแล้วบางส่วน แต่ตนขอไม่ระบุตัวเลข

ขณะที่รุจาสัมภาษณ์เพชรอยู่ในห้องรับแขก คมกฤชกับมุกยืนมองอยู่ด้านนอก พอดีมรกตเดินผ่านมาจึงชวน ทั้งคู่เข้าไปข้างใน โดยเฉพาะมุกนั้น มรกตดึงไปแนะนำกับรุจาว่าเธอคือคู่หมั้นของเพชร อยากให้คุณนักข่าวสัมภาษณ์คู่กันเลย

รุจาดีใจไม่น้อยที่ได้ข่าวใหม่ เธอแสดงความยินดีกับมุกและเพชร แล้วจะขอล้วงลึกถึงความรักและงานแต่ง โดยไม่วายแขวะคมกฤชที่เป็นพี่ชายมุกว่า น้องสาวกำลังจะเป็นดองกับทางนี้นี่เอง เรื่องเงินประกันอะดอเรลลาที่หายไปบริษัทของเขาจะจ่ายเร็วจ่ายช้า สตาร์ไดมอนด์ถึงไม่เร่งรัด
แค่นั้นเอง คมกฤชกับรุจาก็ทุ่มเถียงกันไปมาจนเพชรต้องหาวิธียุติ เพราะส่วนตัวก็ไม่อยากให้สัมภาษณ์เรื่องความรักกับมุกอยู่เหมือนกัน โดยเพชรใช้ช่วงเวลาที่ซ้อมชกมวยแกล้งชกคมกฤชไปหนึ่งหมัดเต็มๆหน้า แล้วให้คมกฤชทำเป็นสลบ

ได้ผล รุจาตกใจและเป็นห่วงคมกฤช ยุติการสัมภาษณ์ทั้งหมดมาปฐมพยาบาลเขา แต่พอได้ยินเขาปากดียียวนกวนประสาทขึ้นมาอีก เธอก็ทั้งทุบทั้งเตะเขาพัลวัน จนเขาต้องขู่ฟ่อว่า ถ้าไม่หยุดจะโดนเตะออกไป เดี๋ยวนี้

รุจาหยุดกึกเหมือนจะกลัว แต่พอเขาเผลอเธอก็เสยหมัดเฉียดปลายคางเขาเข้าให้

“นายอย่าคิดว่าจะยืมปากคุณเพชรมาหลอกฉันได้ มาวันนี้ฉันยิ่งมั่นใจว่าเรื่องเพชรหายมันมีพิรุธ มิน่าถึงหาไม่เจอสักที ไม่รู้เหมือนกันนะว่าอะดอเรลลาจะมีจริงหรือเปล่า”

“รุจา...คอยดู ผมจะทำให้คุณต้องคุกเข่าขอโทษผม ด้วยการเอาอะดอเรลลากลับมา”

“แต่ถ้าไม่มีอะดอเรลลา นายต้องก้มลงคุกเข่าลงขอโทษฉัน ต่อหน้าคนทั้งนิวส์ไทม์เหมือนกัน”
สองสายตาปะทะท้าทายอย่างไม่ยอมกัน...มุกกับเพชรจับตามองมาอย่างเป็นกังวล

“คมกฤชไม่น่ามีเรื่องกับนักข่าวเลย” เพชรบ่น

“ก็เพราะอาถรรพณ์อะดอเรลลานั่นแหละ เมื่อไหร่พี่เพชรจะหาเจอสักทีคะ”

“เธอก็ช่วยฉันสิ...เธอก็เห็นแล้วว่าตั้งแต่อะดอเรล–ลาถูกปล้น ชีวิตฉันชีวิตเธอก็ไม่เหมือนเดิม ถึงขนาดที่เราอาจจะต้องแต่งงานกันทั้งๆที่ยังไม่มีความรักเกิดขึ้น เราต้องมาเกี่ยวข้อง เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกันเพราะอะไร...เพชรเม็ดเดียวจะอาถรรพณ์หรือไม่อาถรรพณ์ฉันไม่รู้ แต่ขณะนี้มันเดิมพันด้วยชื่อเสียงธุรกิจครอบครัวฉัน แล้วก็อนาคตบริษัทพี่ชายเธอ...ช่วยฉันนะหนูมุก ช่วยฉันจับคนที่จ้องจะเอาชีวิตเรา ช่วยให้ฉันรู้ความจริงว่าใครกันแน่ที่รักแล้วจะไม่มีวันทรยศฉัน”

เพชรมองหน้ามุกนิ่งนาน...สายตาขอร้องจากใจจริง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 07:54 น.