สกาวเดือน

ในวันที่เจอกันแวบๆในสตูดิโอ กระต่ายเห็นทรงกลดใกล้ชิดหญิงสาวคนหนึ่ง เข้าใจไปเองว่าอาจเป็นคนรักของเขา เลยงอนทรงกลดยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อคืนนี้ได้คุยกับเพ็ญลักษณ์ กระต่ายถามอาเล็กว่าโกรธทรงกลดไหมที่มีแฟนแล้ว เพ็ญลักษณ์เจ็บแปลบแต่ทำใจยอมรับ

“อาจะไปมีสิทธิ์โกรธเขาได้ยังไง เรื่องส่วนตัวของเขา ถ้าเขาจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนแล้วจริงๆ อาก็ต้องแสดงความยินดีกับเขา”

“ไม่เห็นจะเข้าใจ...อาเล็กทำใจได้ยังไง”

“ให้ต่ายโตกว่านี้ก่อนแล้วต่ายจะเข้าใจเอง คนเราไม่จำเป็นต้องโกรธกันเพียงแค่เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ใจตรงกับเรา...นอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ก่อนนอนก็ลองทบทวนดูอีกที อย่าลืมว่าคุณกลดกับต่ายเคยเป็นเพื่อนซี้กันมากขนาดไหน เพื่อนกันจะไม่ให้อภัยกันเลยเหรอ”

เพ็ญลักษณ์ออกจากห้องไปแล้ว กระต่ายนอนลืมตาโพลงในความมืด ครุ่นคิดเรื่องทรงกลดจนนอนไม่หลับ

ooooooo

ทรงกลดเพิ่งรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดว่ากระต่ายคือมิรันตี เขาทึกทักเธอออกสองครั้งสองคราเพราะกระต่ายไว้ผมยาวดูโตเป็นสาวสวยหวาน...เช้าวันนี้เขาจึงตั้งใจมาขอโทษเธอที่บ้าน แต่ต้องผิดหวังเมื่อปัทมาบอกว่าเพ็ญลักษณ์เพิ่งพากระต่ายกลับไปไร่ที่ศรีราชา

ก่อนหน้าที่กระต่ายจะไปศรีราชา เธอรู้จากอาเล็กว่าสราวุธเขียนจดหมายหลายฉบับส่งมาจากเมืองนอก สราวุธไปเรียนต่อหลังจากหายดี แต่ยังส่งจดหมายถึงกระต่ายด้วยความคิดถึง เขาไม่เคยถือโทษโกรธเธอ

เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้น ขณะเดียวกันมิรันตีก็ได้รับจดหมายจากเขาด้วย ซึ่งผ่านมือเพ็ญลักษณ์เหมือนกันกับของกระต่าย

มิรันตีรักและรอคอยสราวุธอยู่ตลอด เมื่อกัณหา

สุมไฟด้วยการแอบเอาจดหมายที่สราวุธเขียนถึงกระต่ายมาให้ มิรันตีโกรธแทบดิ้นตาย พอรู้ว่าสราวุธที่เพิ่งกลับจากเมืองนอกจะมาที่บ้าน แต่เกิดเปลี่ยนใจกะทันหันหลังรู้ว่ากระต่ายไปไร่ที่ศรีราชา มิรันตีพาลอาละวาดเอากับอนิล

กระต่ายดีใจที่ได้กลับไร่ ตรงดิ่งไปหาป๋อง แกละ และจ้อนด้วยความคิดถึง แต่ทั้งสามคนไม่กล้าเข้าใกล้เพราะลูกพี่เปลี่ยนไปมาก กระต่ายเลยต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาพูดคุยกันได้เหมือนเดิม ทั้งสามคนดีใจเมื่อรู้ว่าลูกพี่มาอยู่ที่ไร่จนกว่าโรงเรียนจะเปิดเทอม

ตกเย็นกระต่ายแวะไปที่กระท่อมของทรงกลด เข้ามาภายในก็ยิ่งคิดถึงคืนวันเก่าๆ ทรงกลดโผล่มาเงียบๆ ดีใจมากที่เห็นกระต่ายเต็มตาเป็นครั้งแรก เธอสวยหวานเป็นสาวสะพรั่งไม่มีเค้าของกระต่ายคนเดิม

“เจอจนได้...”

กระต่ายไม่ยิ้มไม่ทักทายแถมจะเดินหนี ทรงกลดคว้ามือเธอไว้แน่น

“ต่าย...พี่ขอโทษ”

“ขอโทษเรื่องอะไร มีหลายเรื่องมากเลยนะสำหรับเราสองคน”

“เอาเป็นว่า...เอาเรื่องนี้ก่อน เรื่องที่พี่จำต่ายไม่ได้ พี่ขอโทษจริงๆ ส่วนเรื่องอื่นซึ่งพี่ไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรผิด แต่ถ้าต่ายอยากให้พี่ขอโทษ พี่ก็จะทำ ถ้าต่ายจะหายโกรธพี่”

เธอดึงมือเขาออก ทำให้เขาเห็นจิ๊กซอว์รูปพระจันทร์ในมือเธอ “ยังเก็บไว้อยู่อีกเหรอ พระจันทร์แทนใจ” กระต่ายตกใจชักมือกลับแต่จิ๊กซอว์ถูกทรงกลดแย่งไป “ใครนะที่บอกให้พี่เอาติดตัวไปแทนคำสัญญาว่าจะกลับมาเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขา”

“ทิ้งเอาไว้นั่นแหละ”

“ดีใจไหมที่พี่กลับมา”