รอยอาฆาต

อัณศยา น้านงและอินทิราไปทำบุญให้พีท น้านงกับอัณศยาไปปล่อยปลาที่ท่าน้ำวัด อินทิรายืนมองอยู่ น้านงรำพึงว่าตอนนี้พีทคงอยู่กับแม่

บนสวรรค์แล้ว อัณศยาบอกว่าเหลือแต่พวกเราที่ยังไม่หมดทุกข์สักที

“ถ้ายังหาตัวคนที่ฆ่าพีทไม่เจอ น้าจะนอนตายตาหลับได้ยังไง”

“น้านงคะ บางครั้งเราก็ต้องปล่อยวางบ้างนะคะ ไม่งั้นคนที่ทุกข์มากที่สุดก็คงกลายเป็นตัวน้านงเอง”

“นั่นสินะ น้าเองก็แก่แล้ว ถ้ายังต้องตามล่าฆาตกรไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ น้าคงเส้นเลือดแตกตายไปก่อน”

“จ้ะ น้าจะพยายามตัดใจ ปลงกับเรื่องนี้ให้ได้”

ทุกคนมองไปที่สายน้ำเหมือนระลึกถึงพีท อึดใจเดียวโทรศัพท์ของอินทิรามีสายเข้า เธอขอตัวเลี่ยงไปรับสาย

“ว่าไงตัวเอง...เหรอ...อืม...ขอบใจมากนะที่บอก แค่นี้ก่อนนะ เรามีธุระ”

อินทิราวางสาย มองไปที่ท่าน้ำ แววตาเป็นกังวลทันทีเมื่อเห็นอัณศยากับน้านงยังนั่งคุยกันอยู่...

ooooooo

ฝ่ายตำรวจ เมื่อได้ข้อมูลที่มีหลักฐานชัดเจนแล้ว สารวัตรคมกริชก็นำกำลังไปที่บ้าน นงนารถ ซื่อโกศล วางกำลังกระจายปิดล้อม คมกริชกำชับ อย่าให้หนีไปได้

นรีกดกริ่งเรียกอยู่นานก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆในบ้าน นรีบอกว่าสงสัยจะไม่อยู่บ้าน คมกริชสั่งบุกเลย เมื่อเข้าไปในบ้านแล้วก็กระจายกำลังตรวจค้น คมกริชไปที่ห้องนั่งเล่นเห็นถ้วยใส่ข้าวแช่ยังมีฝาชีครอบไว้อย่างดี

“สอบถามข้างบ้านให้ข้อมูลว่า มีคนมาเยี่ยมครูนงนารถสองคน เป็นผู้หญิงแล้วก็ออกไปทำบุญ สักครู่ครูนงนารถก็กลับมารีบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกไป” นรีรายงาน วิษณุพูดอย่างมีข้อสังเกตว่า

“หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากบ้าน แต่ไม่ปิดประตู ลักษณะเหมือนจะรู้ตัวก่อนยังไงไม่รู้นะครับ”

ขณะที่ตำรวจกำลังค้นที่บ้านอยู่นั้น น้านง

มือถือกระเป๋าเสื้อผ้า กำลังโทรศัพท์อยู่ที่วัด ท่าทางร้อนใจมาก เมื่อปลายสายรับ น้านงรีบบอก

“ชิดชัย...นั่นแกใช่ไหม...ตำรวจตามรอยเราเจอแล้วนะ...ตอนนี้มันบุกมาที่บ้านฉันแล้ว” ชิดชัยถามว่าตอนนี้ครูอยู่ที่ไหน “แถววัด...ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี แกต้องมาช่วยฉันนะ”

“หลบอยู่ที่นั่น อย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวผมไปรับ”

“รีบๆมานะ” น้านงเร่ง กระวนกระวาย

ชิดชัยวางสายแล้วหันไปบอกเสธ.เป้าว่า

ตนต้องไปช่วยครูนงนารถ เสธ.บอกให้เอาคนไปด้วย ชิดชัยรับคำแล้วรีบออกไป

ที่บ้านน้านง...นรีเข้ามารายงานคมกริช

ขณะเขายืนมองรูปพีทกับขวัญใจอยู่ว่า ตนส่งรูปพรรณสัณฐานครูนงนารถไปให้ด่านตำรวจที่อยู่รอบๆ

แถวนี้แล้ว ตอนนี้ยังไม่มีรายงานความคืบหน้า