พ่อยุ่งลุงไม่ว่าง
ตอนที่ 10
ooooooo
โต๊ด พาย พ่อ แม่ และกาโม่ นั่งรถกลับบ้านอย่างเบิกบานใจ อิ่มท้องแล้วยังมีหิ้วกลับบ้านด้วย
แต่พอมาถึงหน้าบ้านก็แปลกใจที่ข้างบ้านมีตำรวจเต็มไปหมด คนที่ร้อนใจกว่าเพื่อนคือกาโม่ ชะเง้อคอยาวพยายามดูว่าเกิดอะไรขึ้น ใจก็ห่วงคุณหลวงเพื่อนซี้ที่เล่นอะไรสนุกๆด้วยกันเสมอ
พอโต๊ดจอดรถ กาโม่ก็เปิดประตูรถวิ่งไปที่หน้าบ้านคุณหลวงทันที กวาดตามองหาคุณหลวงเห็นแต่คุณหญิงยืนร้องไห้อยู่ที่สนามข้างรั้วบ้าน กาโม่จะวิ่งเข้าไปในบ้านถูกตำรวจกันไว้ โต๊ดกับพายวิ่งมาดึงกาโม่ออกไป
“ขอโทษนะครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” โต๊ดถามคุณหญิงที่ยืนร้องไห้อยู่
คุณหญิงเล่าว่า คืนนี้พวกตนจะออกไปงานสังสรรค์กัน คุณหลวงขอไม่ไปเพราะไม่ชอบเพื่อนพ่อขอนอนดูการ์ตูนที่บ้านดีกว่า
พอคุณหญิงกับคุณชายไปงาน คุณหลวงหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงไม่เจอจึงเดินลงมาที่ห้องโถงเพื่อเอาโทรศัพท์มือถือ พลันก็ชะงัก เมื่อได้ยินเสียงหนูหริ่งคุยโทรศัพท์มือถืออยู่กับใครบางคนว่า
“ไอ้เด็กแว่นไม่ยอมไปน่ะซิ เสียแผนหมดเลย เปลี่ยนเป็นวันอื่นดีไหมพี่” หนูหริ่งนิ่งฟังปลายสายพูดอย่างกังวลว่า “พี่อย่าถึงกับฆ่าแกงคุณหลวงมันเลยนะ สงสารเด็กมัน”
คุณหลวงตกใจหน้าซีดเผือด รีบกลับขึ้นข้างบนไม่กล้ามาเอาโทรศัพท์มือถือ จะใช้โทรศัพท์บ้านก็ถูกเก็บเครื่องหมด วิ่งไปที่ห้องพ่อกับแม่ประตูก็ล็อก!
คุณหลวงกลัวมาก พยายามคิดหาทางให้คนข้างนอกรู้ คิดถึงกาโม่ขึ้นมาจึงออกไปที่ระเบียงหมายตะโกนบอกกาโม่ให้ช่วย แต่พอออกไปก็ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดหน้าบ้านแล้ว
คุณหลวงเห็นมัดลงจากรถและเดินเข้ามาในบริเวณบ้านจึงรีบวิ่งเข้าห้องปิดประตูล็อก คุณหลวงกลัวจนตัวสั่นคว้าหุ่นยนต์ตัวโปรดที่เตียงมากอดไว้แน่น
มัดเข้ามาหาหนูหริ่ง ทั้งสองช่วยกันหยิบฉวยของมีค่าใส่ถุง มัดถามว่าของอย่างอื่นล่ะ หนูหริ่งบอกว่าใส่กระเป๋าเก็บไว้ในห้องแล้ว บอกมัดว่าแค่นี้พอแล้วมั้ง
“เซฟมันอยู่ในห้องนอนใหญ่ไม่ใช่เหรอ” มัดโลภ หนูหริ่งบอกว่าเรารีบไปกันก่อนดีกว่า “จะมาปอดแหกอะไรตอนนี้ล่ะ เธอเฝ้าหน้าห้องเอาไว้”
มัดพยายามปลดล็อกประตูห้องนอนใหญ่ หนูหริ่งยืนลุ้นอยู่ คุณหลวงแอบย่องลงบันได มือกอดหุ่นยนต์ไว้แน่น
คุณหลวงลงมาโทร.หาแม่ คุณหญิงกับคุณชายกำลังสังสรรค์กับเพื่อนอยู่ไม่ได้ยินเพราะเสียงในห้องดังมาก คุณหลวงลุ้นใจระทึกให้แม่รับโทรศัพท์ ตาก็มองขึ้นชั้นบนอย่างระแวดระวัง
มัดเปิดประตูห้องนอนใหญ่ได้สำเร็จ มัดบอกหนูหริ่งว่า
“เธอไปแอบดูซิไอ้เด็กแว่นมันหลับแน่รึยัง เดี๋ยวเสียงจะดังหน่อย” หนูหริ่งขอร้องมัดอย่าทำอะไรคุณหลวง “เออน่า อย่าให้มันตื่นก็แล้วกัน”
หนูหริ่งจับลูกบิดประตูห้องนอนคุณหลวง ปรากฏว่าประตูล็อก เลยเอาหูแนบฟังเสียงในห้องแทน
ooooooo
คุณชายเพิ่งได้ยินเสียงโทรศัพท์เรียก เห็นเป็นสายจากคุณหลวง คุณชายถามว่าคุณหลวงจะนอนแล้วหรือ ได้ยินเสียงคุณหลวงพูดเสียงสั่นจะร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวว่า
“พ่อช่วยด้วย ขโมยเข้าบ้าน”
คุณชายตกใจมาก รีบบอกคุณหญิง คุณหญิงถามว่าคุณหลวงเป็นยังไงบ้าง คุณชายบอกว่าหลบอยู่หลังโซฟา แต่ตนแจ้งตำรวจแล้ว ตำรวจกำลังไปที่บ้าน
คุณชายบอกคุณหญิงให้ตั้งสติดีๆ ค่อยๆขับรถกลับบ้าน แต่ตัวเองจะเรียกมอเตอร์ไซค์กลับไปก่อน ว่าแล้ววิ่งออกไปทันที
มัดโลภมาก ได้สมบัติไปมากมายแล้วยังอยากได้พระเครื่องที่เป็นของเก่าในห้องพระอีก หนูหริ่งกลัวเร่งให้รีบไปได้แล้วเดี๋ยวคุณหญิงกับคุณชายกลับมาเป็นเรื่องแน่ แต่มัดไม่สนใจขึ้นไปที่ห้องพระ หนูหริ่งจึงจำต้องตามขึ้นไป
คุณหลวงแอบมองตามทั้งสองขึ้นไปใจสั่นลุ้นว่าเมื่อไหร่พ่อกับแม่จะกลับมาเสียที ย่องออกจากหลังโซฟาไปทางประตูโถง แต่ความกลัวกับตื่นเต้นทำให้ชนกองหนังสือล้มเสียงดัง คุณหลวงตกใจกอดหุ่นยนต์ไว้แน่น บอกหุ่นยนต์ “ช่วยคุณหลวงด้วยนะ...”
หนูหริ่งขึ้นถึงบันไดขั้นสุดท้ายได้ยินเสียงกองหนังสือล้ม หันขวับมองลงมา คุณหลวงรีบออกจากหลังโซฟาจะวิ่งหนี เห็นหนูหริ่งยืนจ้องอยู่ที่หัวบันไดก็ตกใจสุดขีดรีบยกมือไหว้ จะร้องไห้
หนูหริ่งที่ดูแลคุณหลวงมานาน มีความรักและผูกพันไม่อาจทำร้ายคุณหลวงได้ บอกคุณหลวงให้รีบหนีไป
พอคุณหลวงวิ่งออกจากห้องโถง หนูหริ่งก็วิ่งไปหามัดเพื่อถ่วงเวลาให้คุณหลวงหนี
ooooooo
คุณหลวงวิ่งมาที่ประตูรั้วพบว่าล็อกกุญแจ เลยหันหลังวิ่งไปทางประตูหลัง สะดุดอะไรบางอย่างทำให้ตุ๊กตาหุ่นยนต์กระเด็นจากมือจึงวิ่งไปเก็บ
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือคุณหลวงดังขึ้น เป็นสายจากคุณชายที่มาซุ่มอยู่ข้างรั้วบ้าน คุณหลวงรับสายร้องไห้โฮบอกพ่อช่วยตนด้วย ตนอยู่หลังบ้าน คุณชายเป็นห่วงลูกตัดสินใจปีนรั้วเข้าไป
มัดได้ยินเสียงโทรศัพท์รู้ว่าคุณหลวงอยู่ไหน มัดวิ่งมาทางหลังบ้านออกไปเจอคุณหลวงมัดยกปืนเล็งทันที หนูหริ่งพุ่งเข้ากระแทกมัดเซไป พลางตะโกนให้คุณหลวงหนีไป
พอมัดตั้งหลักได้ก็เล็งปืนไปที่คุณหลวง เป็นจังหวะที่คุณชายวิ่งมาถึงพุ่งเตะปืนมัดกระเด็นไป พลางตะโกนให้คุณหลวงหนีไป หนูหริ่งตกใจคว้าที่โกยผงฟาดท้ายทอยมัดสุดแรง พร้อมกับเสียงปืนคำรามขึ้นนัดหนึ่ง อึดใจเดียวเสียงปืนดังขึ้นอีกเป็นนัดที่สอง!
มัดยิงหนูหริ่งก่อนแล้วยิงคุณชายตายทั้งที่ตายังเบิกโพลงด้วยความเป็นห่วงคุณหลวง...
ตำรวจกรูกันเข้ามา มัดหนีไปได้ ตำรวจพบหนูหริ่งที่พยายามจะหนี แต่ถูกตำรวจจับได้เสียก่อน
คุณหญิงวิ่งตามตำรวจเข้ามามองหาคุณหลวงเจอคุณชายนอนเสียชีวิตถึงกับหมดสติล้มทั้งยืน กาโม่วิ่งมามองหาไม่เห็นคุณหลวง จึงวิ่งกลับไปคว้าจักรยานขี่ออกไป โต๊ดตกใจวิ่งตามร้องเรียก
“กาโม่...จะไปไหนลูก”
กาโม่ไปที่อุโมงค์ซีเมนต์ที่เคยเข้าไปหลบกับคุณหลวง เจอคุณหลวงจริงๆ โต๊ดวิ่งตามมาเจอเด็กทั้งสองกอดกันกลัวตัวสั่นอยู่ในอุโมงค์ซีเมนต์ โต๊ดเข้าไปกอดปลอบกาโม่...
“ไม่ต้องกลัวนะกาโม่ พ่ออยู่กับลูกแล้ว”
กาโม่กอดโต๊ดไว้อย่างหวาดกลัวรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในอ้อมกอดของพ่อ โต๊ดแอบดีใจที่ลูกกอดอย่างเป็นที่พึ่ง กอดกระชับกาโม่ไว้แน่น
คุณหลวงมองกาโม่กอดกับพ่อก็ร้องไห้โฮ โต๊ดปลอบว่า
“คุณหลวงออกมาเถอะครับ ปลอดภัยแล้ว” คุณหลวงออกมาวิ่งเข้าไปกอดโต๊ดกับกาโม่อีกคน โต๊ดกอดเด็กทั้งสองไว้ ปลอบคุณหลวงว่า “ไม่ต้องกลัวแล้วนะครับ”
คุณหลวงเหลือบมองโต๊ด ถามทั้งที่สะอื้นฮักว่า
“พ่อผมเป็นยังไงบ้างครับ...”
ooooooo
ดึกคืนนี้หลังจากโต๊ดกับพายพากาโม่เข้านอน แล้ว ลงมาคุยกับพ่อแม่ที่ห้องโถงบ้านเต็ง แม่กำชับว่า สองคนต้องดูแลกาโม่ให้ดี อย่าให้ไปเล่นกับเด็กบ้านโน้นอีก
โต๊ดติงว่าคุณหลวงเพิ่งเสียพ่อไป เด็กน่าจะต้องการเพื่อน แม่กลัวคนร้ายย้อนกลับมาอีกกาโม่จะเป็นอันตรายไปด้วย ซึ่งพ่อกับพายก็เห็นด้วย เต็งหัวเดียวกระเทียมลีบ ถอนใจแล้วขอตัวไปดูกาโม่ข้างบน
กาโม่ไม่ได้หลับ พอพ่อกับแม่ลงไปก็โทรศัพท์หาคุณหลวงถามว่าตอนนี้อยู่ไหน คุณหลวงบอกว่าอยู่โรงแรม กาโม่ถามว่าแล้วจะไปงานโรงเรียนไหม
“ไปสิ เราซ้อมกันตั้งนาน เราไม่ไปกาโม่จะเล่นกับใครล่ะ”
“แล้วคุณหลวงจะกลับมาอยู่บ้านอีกไหม”
“ไม่แล้วล่ะ แม่บอกจะย้ายไปอยู่เชียงใหม่” กาโม่ถามว่าเชียงใหม่อยู่ไหน ไกลไหม “ไกลสิ แม่บอกต้องนั่งเครื่องบินไป...” คุณหลวงนิ่งไปก่อนพูดเสียงเครือ “กาโม่ เราคิดถึงพ่อ เราไม่มีพ่อแล้ว...”
พูดถึงพ่อแล้วคุณหลวงร้องไห้ออกมา กาโม่บอกว่าอย่าร้องเดี๋ยวคืนนี้ฝันร้าย
คุณหญิงออกจากห้องน้ำพอดี ถามคุณหลวงว่าคุยกับใคร แม่ให้นอนแล้วไง คุณหลวงรีบวางสายกับกาโม่แล้วนอน
โต๊ดเข้ามาในห้องนอนกาโม่ ถามว่าคุยกับใครอยู่หรือ เท่านั้นเอง กาโม่ก็เบะจะร้องไห้ บอกว่าสงสารคุณหลวงที่ไม่มีพ่อแล้ว โต๊ดกอดกาโม่ไว้ ปลอบอย่างเข้าใจความรู้สึกของลูกว่า
“ไม่เอาครับกาโม่ อย่าคิดมากนะลูก เห็นใจเพื่อนได้แต่อย่าเศร้าไปด้วย กาโม่ไม่โชคร้ายอย่างเขา กาโม่ยังมีพ่ออยู่นะครับ คุณแม่ก็อยู่ อยู่ครบทั้งครอบครัวเลย”
กาโม่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดของพ่อ
โต๊ดขอโทษกาโม่ที่ทิ้งไปหลายปีเพราะมีความจำเป็น ไม่ใช่ไม่รักกาโม่แต่ตอนนี้พ่อกับแม่กลับมาแล้ว
กาโม่แหงนมองหน้าโต๊ดน้ำตายังท่วม โต๊ดพูดจากหัวใจกับลูกว่า
“กาโม่ให้โอกาสพ่อกับแม่แก้ตัวสักครั้งได้ไหมครับ...พ่อขอร้องนะลูก กลับไปอยู่กับพ่อแม่นะครับกาโม่”
กาโม่ร้องไห้ออกมาอีก โต๊ดกอดลูกไว้แนบอกด้วยความหวังว่าลูกจะยอมไปอยู่ด้วย...
ooooooo
