พ่อยุ่งลุงไม่ว่าง
ตอนที่ 10
ooooooo
ที่แท้ปั๊มเป็นคนนัดเต็งให้มาพบชิดดาว ปั๊มรู้ว่าชิดดาวรักเต็ง เขาเองก็รักเธอมาก มากจนไม่อาจทำให้เธอเจ็บปวดได้ เขาจึงโทร.นัดเต็งให้มาเจอ
ชิดดาว นัดผู้ใหญ่วันให้มาเป็นผู้ใหญ่ในงาน และนัดนายทะเบียนมาจดทะเบียนสมรสให้
เมื่อเต็งพบกับชิดดาวแล้ว เขาขอโทษแทนกาโม่ ที่ทำเรื่องแย่ๆอย่างนั้น ชิดดาวบอกว่าตนไม่โกรธแต่คิดไม่ถึง...
“ผมไม่เชื่อว่ากาโม่จะคิดทำเรื่องแบบนี้ได้เอง ผมมั่นใจว่ามีคนยุ” ชิดดาวขอร้องอย่าพูดถึงมันอีกเลย เต็งพูดอย่างตัดพ้อว่า “คุณใจร้ายมากนะที่ทิ้งผมหนีมาแต่งงานกับคนอื่นอย่างนี้”
“ดาวคงมีความสุขบนความทุกข์ของกาโม่ไม่ได้” ชิดดาวน้ำตารื้น เต็งถามว่าแล้วเธอคิดหรือว่าทำแบบนี้แล้วจะมีความสุข “ดาวไม่รู้...ตอนทำ คิดแค่ว่าทำอะไรก็ได้ให้ไปพ้นๆจากครอบครัวคุณ คิดสั้นๆว่าถ้าดาวแต่งงานกับปั๊มไปเสีย ทุกอย่างก็จบ”
“ต้องขอบคุณคุณปั๊มที่โทร.หาผม”
เต็งเข้าใจความรู้สึกของชิดดาวและซึ้งใจปั๊มที่นอกจากจะโทร.บอกแล้วยังช่วยจัดการพิธีการต่างๆให้อย่างรอบคอบ ชมปั๊มว่า
“ปั๊มเป็นผู้ชายที่มีน้ำใจนักกีฬามาก ที่สำคัญรักคุณดาวมากกว่ารักตัวเองเสียอีก” พูดแล้วมองหน้าชิดดาว “ผมถามอะไรหน่อยสิ...คุณเสียใจเรื่องที่กาโม่ ทำเมื่อเช้า แต่คุณยังรักผมเหมือนเดิมใช่ไหม” ชิดดาว น้ำตาท่วมขึ้นมาอีก “ถ้าวันนี้ผมไม่ตัดสินใจตามมาที่นี่ คุณแต่งงานกับปั๊มไป แล้วคุณจะเลิกรักผมไหม”
ชิดดาวพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าร้องไห้ เต็งกอดเธอไว้แน่น บอกด้วยน้ำเสียงปีติว่า
“เราแต่งงานกันนะ”
ชิดดาวเอาแต่ร้องไห้ กอดเต็งไว้แทนคำตอบ
เมื่อเต็งจูงมือชิดดาวกลับมาที่จัดงาน พนักงานโปรยดอกไม้ให้คู่บ่าวสาว ปั๊มเก็บภาพคลิปวีดิโอไว้ตลอดทาง มองชิดดาวยิ้มแย้ม แต่หัวใจแอบเศร้า...
ooooooo
เก่งกับชิดจันทร์ได้รับรายงานการแต่งงานของเต็งกับชิดดาวที่รีสอร์ตตลอดเวลา ทุกคนที่มางานที่โรงแรมต่างยินดีกับข่าวดีนี้ และจัดการอาหารที่เต็งสั่งและจ่ายเรียบร้อยแล้ว ทั้งกินและใส่ถุงกลับบ้านกันอย่างชื่นมื่น
ลูกกวาดเลี่ยงไปคุยกับกาโม่ที่ยังกลัวถูกลุงเต็งทำโทษ ลูกกวาดบอกว่าลุงเต็งไม่อยู่ กาโม่ยังไม่เชื่อเบะจะร้องไห้บอกว่าลุงเต็งไม่รักกาโม่แล้ว ลุงไล่กาโม่ให้ไปอยู่กับพ่อ
“เชื่ออากวาดนะกาโม่ ลุงเต็งพูดไปเพราะความโมโห ไม่ได้ตั้งใจไล่กาโม่อย่างที่พูดหรอกค่ะ”
ขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารกันอยู่นั้น เก่งเข้ามาบอกอย่างตื่นเต้นว่า
“ทุกคนครับ มีข่าวดี คุณเต็งเจอกับดาวแล้วครับ ตอนนี้กำลังเข้าพิธีแต่งงานกันอยู่...จดทะเบียนสมรสแล้วด้วยครับ...คุณเต็งพูดแล้วครับ” เก่งดูโทรศัพท์มือถือรายงานอย่างตื่นเต้น ทุกคนรุมกันเข้ามาดู
ในจอโทรศัพท์มือถือของเก่ง เต็งจับมือชิดดาวไม่ยอมปล่อยขณะพูดบนเวที
“ตอนแรกผมคิดว่าวันนี้จะเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตของผมแล้วเสียอีก ผมนึกว่าผมจะต้องเสียเจ้าสาวคนนี้ของผมไปตลอดชีวิตเสียแล้ว นี่ผมยังไม่เชื่อเลยว่าผมฝันไปรึเปล่า”
ชิดดาวน้ำตาคลอ เต็งมองไปที่ปั๊มขอบคุณที่ทำให้ตนได้โอกาสนี้กลับคืนมาอีกครั้ง สัญญาว่าจะดูแลผู้หญิงที่เรารักให้ดีที่สุด และจะรักเธอคนเดียวไปตลอดชีวิต
ชิดดาวยิ้มปลื้มน้ำตาท่วม ส่วนปั๊มอึ้งที่เต็งกล้าพูดตรงขนาดนี้ เต็งบอกให้ชิดดาวพูดบ้าง ชิดดาวมองหน้าเต็งคล้ายสารภาพกับเขาว่า
“ดาวเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอไม่เข้าท่า ไม่กล้าเผชิญหน้ากับอะไรสักอย่าง ขี้ขลาด ดีแต่วิ่งหนี...วันนี้เหมือนกันดาวไม่สนใจเลยว่าจะต้องมีคนเดือดร้อนเพราะการตัดสินใจโง่ๆ สิ้นคิดของตัวเองมากขนาดไหน คิดแค่อยากหนีไปให้พ้นๆ ดึงใครต่อใครมาเดือดร้อนด้วย เหมือนคนเห็นแก่ตัว”
ไม่เพียงชิดดาวที่พูดไปน้ำตาไหลไป บรรดาที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยงที่โรงแรมก็เช็ดน้ำตาป้อยๆไปด้วย
“มีเรื่องนึงที่ดาวตั้งใจจะพูดบนเวทีที่กรุงเทพฯ เมื่อตั้งใจแล้วดาวก็อยากจะพูด แม้ว่าน้องกาโม่คนที่ดาวอยากบอก จะไม่ได้ยิน”
ชิดดาวหยุดตั้งสติสะกดอารมณ์จึงพูดต่อได้
“เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นวันนี้ อาอยากจะบอกกาโม่ว่าอาไม่โกรธกาโม่เลย เข้าใจกาโม่ด้วย อายอมทำทุกอย่างขอแค่ให้กาโม่มีความสุข แต่แล้วอาก็ทำไม่สำเร็จ...อาขอโทษ”
เสียงชิดดาวสั่นเครือแล้วขาดหายไป อึดใจจึงพูดต่อได้ แต่เสียงยังสั่นเครือและขาดหายเป็นช่วงๆ
“อาอยากจะบอกว่าอารักกาโม่มาก อาไม่มีวันแย่งความรักของลุงเต็งมาจากกาโม่เด็ดขาด อาก็เคยบอกกาโม่แล้วว่า ถ้าอามีลูกของอาเอง อาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะรักเขาเท่ากับกาโม่ได้หรือเปล่า อารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ”
กาโม่จ้องจอมือถือของเก่ง ฟังไป...ฟังไปก็เริ่มเบะในที่สุดก็ร้องไห้ออกมา พนมมือพูดสะอึกสะอื้น
“กาโม่ขอโทษครับอาดาว กาโม่เสียใจ กาโม่ไม่ทำอีกแล้ว...ตำรวจจะจับกาโม่ไหมครับแม่”
กาโม่หันถามพาย ร้องไห้โฮ พายกอดกาโม่ไว้ปลื้มปีติอย่างที่สุดเมื่อได้ยินกาโม่เรียกแม่เป็นครั้งแรก
“เด็กซนสารภาพผิดแล้ว ตำรวจก็ยกโทษให้ครับ” โต๊ดปลอบกาโม่ที่ร้องไห้อย่างนัก
ที่ชิดจันทร์รีสอร์ต เมื่อเสร็จงานพิธีแล้ว ปั๊มบอกชิดดาวว่า
“ที่ดาวพูดทั้งหมด น้องกาโม่ได้ยินหมดแล้วนะ กาโม่เสียใจ ยกมือไหว้ขอโทษดาวบอกว่าเสียใจ จะไม่ทำอีก ทางโน้นเขาฝากมาบอกให้ดาวสบายใจได้ไม่ต้องห่วงเรื่องกาโม่อีกแล้วนะครับ”
ทั้งชิดดาวและเต็ง ต่างขอบคุณปั๊มที่ทำให้พวกตนมีวันนี้ ปั๊มพูดสบายๆ จริงใจว่า
“มันหน้าที่ของเพื่อนอยู่แล้ว และของคู่กันแล้วยังไงก็ต้องได้คู่กันอยู่ดี แฮปปี้เอนดิ้งนะครับ”
ปั๊มแสดงความยินดี ชมว่าทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกับจริงๆ และตนก็คงหมดหน้าที่แล้วหวังว่าเราคงไม่มีโอกาสได้เจอกัน เต็งติงว่าต้องเจอเพราะพรุ่งนี้เราต้องกินข้าวกันก่อนตนกลับกรุงเทพฯสักมื้อ
“ได้ครับ ผมขอเป็นเจ้ามือเอง”
ปั๊มขอตัวกลับ เขาอดมองชิดดาวอย่างตัดใจไม่ได้อีกครั้ง ชิดดาวขอเดินไปส่ง เต็งขอรอตรงนั้น แต่ก็อดที่จะมองทั้งสองที่เดินไปด้วยกันไม่ได้
ooooooo
เต็งรอชิดดาวที่ล็อบบี้โรงแรมอดกระวนกระวายใจไม่ได้ จนเมื่อชิดดาวกลับมาจึงจูงมือกันไปเดินเล่นที่ชายหาดอย่างมีความสุข...
ฝ่ายปั๊ม...กลับถึงร้านอย่างว้าเหว่เดียวดาย เปิดประตูร้านเข้าไป มองไปรอบร้านเหงาๆ แล้วลากเก้าอี้นั่งที่กลางร้านเงียบๆ ท่ามกลางความมืด...
ปั๊มสะดุ้งตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนฟุบหลับที่โต๊ะและฝันร้าย...
แม้ว่าปั๊มจะทำในสิ่งที่ดีที่สุด เพื่อให้คนที่ตนรักมีความสุข โดยตัวเองยอมรับความผิดหวังพ่ายแพ้และเจ็บปวดอย่างผ่าเผย...แต่ความรักที่จริงใจ ฝังใจ ทำให้ปั๊มตัดสินใจ ตัดปัญหาทั้งหมดออกไป...
ในที่สุด ปั๊มลุกขึ้นเดินออกไปปิดประตูร้านและแขวนป้ายไว้หน้าร้านว่า
“ปิดกิจการ”
ooooooo
ทอยที่ไปทำงานกับละอองและโต้ แต่ใจยังตัดเต็งไม่ขาด เมื่อรู้ข่าวเต็งกับชิดดาวแต่งงานกัน ค่ำนี้จึง โทร.หาลูกกวาดที่กลับบ้านแล้ว
“ทำใจเหอะแก ตอนนี้เขาลงเอยกันแล้ว ความฝันแกมันไม่มีทางเป็นไปได้แล้วล่ะทอยแกควรจะยินดีกับเขามากกว่า คิดซะว่าเขาไม่ใช่คู่ของเรา”
“ฉันไม่ใช่แม่พระ”
“ถึงไม่ใช่ ก็ไม่ควรทำบาปนะทอย” ลูกกวาดพยายามหว่านล้อม พอดีเวนิสออกจากห้องน้ำถามว่าคุยกับใคร ลูกกวาดทำปากบอกว่าทอย แล้วคุยกับทอยต่อ “อยู่ที่รีสอร์ตของพี่สาวของดาวเขา กลับเมื่อไหร่ฉันก็ไม่รู้”
จู่ๆเวนิสก็เข้าไปกอดลูกกวาด พูดเสียงดังเข้าโทรศัพท์ให้ทอยได้ยินว่า
“นี่มันเวลาของผัวเมียเขาจู๋จี๋กัน ไม่ใช่เวลาคุยมือถือ...วางเลยที่รักจ๋า ป่านนี้เฮียเข้าหอแล้ว”
ทอยถูกขัดจังหวะ ซ้ำได้ฟังเรื่องบาดหูบาดใจ ด่าเวนิสแล้วตัดสายอย่างหัวเสีย แต่ใจยังหมกมุ่นขุ่นมัว จึงโทร.หาโต้เล่าเรื่องชิดดาวกับเต็งแต่งงานกันให้ฟังหวังยุโต้ให้หวงก้าง
“ฉันต่างหากที่เป็นแฟนดาวมาก่อน ไอ้เต็งนั่นแหละมันฉวยโอกาสแย่งไปตอนฉันเผลอ” โต้ของขึ้น
“มาก่อนมาหลังไม่สำคัญเท่าใครได้ไปหรอก” ทอยยุ หัวเราะหยัน ทำให้โต้ยิ่งโมโห เมื่อยุจนได้ที่แล้วทอยทำเป็นพูดว่า “แต่อย่างโต้ หาผู้หญิงดีกว่าชิดดาวได้เยอะแยะ อย่าไปเสียดายเลย ทั้งคุณหนมอบ คุณละออง ดีกว่าเห็นๆ ชิดดาวเนี่ย...คนละชั้นกันเลย”
“ไม่จริง...ดาวคือผู้หญิงที่ดีที่สุดที่ฉันเคยคบมาในชีวิต”
“รู้มานานแล้วเหรอโต้ หรือว่าเพิ่งจะมารู้ตอนเสียไปแล้ว” ทอยยั่วยุขำๆ แล้วคอยฟังปฏิกิริยาของโต้ว่าจะยุขึ้นอีกไหม
โต้พยายามโทร.หาชิดดาว แต่ติดต่อไม่ได้ยิ่งหงุดหงิด จะเอาชนะให้ได้ จึงฝากข้อความไว้
“โต้นะดาว...โต้ไม่ยินดีกับดาวหรอกนะ แช่งให้เลิกกันเร็วๆด้วยซ้ำ โต้มีเรื่องอยากพูดให้ดาวเข้าใจพี่ละอองก็แค่ทางผ่านให้อาชีพของโต้ คนที่โต้รักคือดาว โต้ยอมพูดเปิดใจขนาดนี้แล้ว ช่วยโทร.กลับหาโต้ด้วยนะ”
ที่หน้าห้อง ละอองแอบฟังอยู่อย่างเจ็บใจ ได้ยินโต้คำรามเบาๆเมื่อฝากข้อความแล้วว่า
“ทิ้งฉัน ก็อย่าหวังจะมีความสุขเลย”
“ใครกันแน่ ทางผ่าน...รู้จักฉันน้อยไปแล้ว ไอ้เด็กเมื่อวานซืน” ละอองจิกตาร้ายคำรามแค้น
