หนึ่งด้าวฟ้าเดียว

ทันใดนั้นพระยาตากกับพันหาญก็คุมทหารบุกมาจากทางซ้าย และหลวงพิชัยบุกเข้าทางขวา ทหารอังวะถูกตีกระหนาบจึงรู้ว่าหลงกลแล้ว ขุนพลสั่งหนีทันที ทหารอังวะถูกตีกระหนาบจนตั้งตัวไม่ติดหนีกระเจิง

มังมหานรธาตกใจเครียดหนัก ที่นับแต่บ่ายคล้อยจนตะวันตกดินเราเสียไปถึงสามค่าย พูดถึงคราวที่เข้าตีเมืองเพชรบุรี พระยาเพชรบุรีก็มีฝีมือการรบกล้าหาญเป็นที่ประจักษ์ คราวนี้ก็พระยาตากอีก อโยธยาไม่สิ้นคนดีจริงๆ สั่งให้ทุกค่ายมารวมตัวกันที่ค่ายใหญ่ให้หมด

“พระยาตากผู้นี้ชาญศึกนัก จะจัดการอย่างไรดีขอรับ” ทหารนายหนึ่งถามหน้าเครียด

“พวกเราเองคงยากจะทำได้ ต้องให้ไทฆ่าไทกันเองเท่านั้น” มังมหานรธายิ้มร้าย

ooooooo

แมงเม่าอยู่ข้างในท้ายจระนำที่จุดเทียนให้แสงสว่าง ยืนเกร็งมองตุ๊กแกตัวเขื่องที่เกาะมุมกำแพงและส่งเสียงร้องตลอดเวลา พึมพำ...ผีก็มี ตุ๊กแกก็มี ฝนก็ตก...กลัวจนอยากร้องไห้...

พลันก็สะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงฟ้าร้องลั่นขึ้นมา พอเสียงฟ้าเงียบก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น แมงเม่าขวัญผวาถามว่าใครก็ไม่มีเสียงตอบแต่เคาะประตูรัวหนักกว่าเดิม คิดเข้าข้างตัวเองว่าคงเป็นแม่เป้ารีบไปเปิดประตู

พอเปิดประตูแมงเม่าก็ร้องลั่นด้วยความกลัวสุดขีด เมื่อเห็นร่างหนึ่งมีผ้าคลุมปิดหน้าปิดตาอยู่ในความมืด พอประตูเปิดร่างนั้นก็เบียดเข้ามาแล้วปิดประตูทันทีและดึงผ้าคลุมหน้าออก

“ออกพระศรี” แมงเม่าอุทานดีใจสุดชีวิต แต่อารมณ์ค้างไม่วายค้อนใส่งอนๆปนน้อยใจ ประชดว่า “ฉันนึกว่าออกพระศรีต้องอยู่เฝ้าเจ้าจอมเพ็ญเสียอีก”

ขันทองบอกว่าคืนนี้ตั้งใจจะมานั่งเป็นเพื่อนคนที่ต้องโทษในท้ายจระนำ แมงเม่าถามว่ารู้สึกผิดหรือ ไม่ต้องใส่ใจดอกตนก็แค่แมงเม่าตัวหนึ่ง จะไปเทียบอันใดกับดวงโสมที่ลอยบนฟ้าเรืองรองนั่นได้เล่า

“หยุดประชดได้แล้ว แม่คนเจ้าคารม” ยื่นหน้าเข้าไปถาม “เจ้าก็รู้ไม่ใช่รึ ว่าฉันห่วงเจ้าเพียงใด ขนาดแขนตัวเองฉันยังกรีดเพื่อช่วยเจ้าได้เลย”

แมงเม่าเขินจนเบือนหน้าไปทางอื่น ขันทองขำๆปนเอ็นดู หยิบพู่กัน หมึกฝนและจานรองหมึกมาวางที่พื้น ถามว่าเมื่อหลายวันก่อนมีเรื่องสำคัญจะบอกไม่ใช่รึ เพลานี้โอกาสดีแล้วให้รีบบอกมาเถิด

แมงเม่ายังแง่งอน แต่พอขันทองบอกว่าถ้าไม่บอกตนจะได้กลับ แมงเม่าก็รีบบอกว่า “บอกเจ้าค่ะ” รีบเอากลักจากชายพก หยิบกระดาษเล็กๆออกมายื่นให้ บอกว่า “นี่เจ้าค่ะความลับที่ฉันจะบอก”

พอขันทองเห็นอักษรบนกระดาษก็ตะลึงพึมพำ “พิสดารถึงปานนี้” แต่อย่างไรก็ต้องลองถอดดู แล้วขันทองก็เริ่มจากกลบทไทหลงซึ่งเป็นกลบทที่สอนแต่เฉพาะจารบุรุษหรือแม่ทัพที่คุมศึกเท่านั้น แมงเม่ารีบฝนหมึกเร่งขันทองให้บอกมาเถิดตนจะจดเอง