เงินปากผี
ตอนที่ 9
นอกจากวางแผนซ้อนจะฮุบสมบัติของเสริมแทนมาลิน อาคมยังนอกใจเธอเล่นชู้กับมธุรสเลขาฯสาวสวยที่เขาแกล้งบอกมาลินเมื่อวันก่อนว่าไม่มีอะไรพิเศษต่อกัน
อาคมแอบไปหามธุรสและหายหน้าหายตาจนมาลินเครียดจัด เมฆาซึ่งไม่ไว้ใจอาคมอยู่แล้ว พยายามบอกให้พี่สาวเตรียมใจจะเจอเรื่องช็อก หากอาคมมีคนอื่นจริง แต่ต้องผิดคาดเพราะอาคมไหวตัวทันและกล่อมให้มาลินเชื่อได้อีกครั้งว่าเขายังรักและซื่อสัตย์กับเธอคนเดียว...
พินทุอรผิดหวังในตัวพี่ชายมากที่ยอมรับข้อเสนอเรียนไสยเวทกับจูหยวนเพื่อปราบเลี้ยง
“พี่คิดดีแล้วเหรอถึงรับปากไอ้ซินแสนั่น เท่ากับพี่กลายเป็นพวกนังมาลินไปแล้วนะ แต่ก่อนพี่เคยเห็นมันเป็นศัตรู แล้วทำไมวันนี้พี่ถึงเข้าข้างมัน”
“พี่แค่อยากกำจัดไอ้เลี้ยงเท่านั้น ถ้าไม่มีมันบ้านเราคงไม่วุ่นวายยังงี้”
“ป่านนี้นังมาลินมันคงนั่งยิ้มสบายใจที่ได้พี่พุธเป็นเครื่องมือของมัน พินไม่คิดเลยว่าพี่จะโง่อย่างนี้”
ท่าทางหัวเสียของพินทุอรทำให้วันพุธยิ่งอยากเอาชนะ เพราะคิดว่าเลี้ยงเป็นต้นเหตุให้น้องสาวต่อต้านเขาแบบนี้ แต่ที่เขาไม่รู้คือพินทุอรรักและหวังดีกับเขาจริงๆ จนต้องโทร.ไประบายกับรุ้งแก้ว
“พินไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะพี่รุ้ง...พี่พุธไม่ฟังพินเลย”
“พี่กลัวว่าพุธจะต้องเสียใจ หากรู้ว่าสุดท้ายผีคุณคอยช่วยพุธกับพินอยู่”
“พี่รุ้งติดต่อกับคุณคนนั้นได้ใช่ไหม พี่รุ้งติดต่อเขาหน่อยสิคะ...”
ระหว่างที่รุ้งแก้วพยายามติดต่อเลี้ยงผ่านการนั่งสมาธิและส่งกระแสจิต วันพุธตัดสินใจนำเหรียญเงินและเหรียญทองไปฝากอุไร เพราะคิดว่าเหรียญมีมูลค่าจะช่วยให้พ่อกับแม่บ้านเก่าแก่อยู่กันอย่างสบาย
อุไรตกใจมากเมื่อเห็นเหรียญทองหรือเงินปากผีของเลี้ยง พยายามซักไซ้วันพุธถึงที่มาของเหรียญ แต่นอกจากเขาจะไม่บอกยังตัดบทบอกว่าจะไปเรียนไสยเวทจากจูหยวนเพื่อปราบเลี้ยง
“คุณพุธอย่าไปเชื่อคนชั่วๆอย่างไอ้ซินแสจอมเลวทรามนะคะ มันจะลวงให้คุณพุธไปเป็นเครื่องมือของมัน”
วันพุธหงุดหงิดมากเมื่อได้ยินอุไรพูดเข้าข้างเลี้ยง “ป้าก็เหมือนยัยพินกับรุ้งแก้วที่เห็นไอ้ผีเลี้ยงมันแสนดี...ถ้ามันดีจริง มันคงไม่เข้าสิงยัยพิน แล้วก็คงไม่ทำให้พวกเราต้องตกอยู่ในสภาพนี้”
“มันไม่จริงค่ะ มันไม่ใช่เรื่องจริง”
“ฮึ...ป้าคงไม่ทราบว่าตั้งแต่ผมได้เหรียญพวกนี้มา ที่บ้านก็มีแต่เรื่องยุ่งๆ และไอ้เหรียญนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ป้าต้องออกมาจากบ้านด้วย”
อุไรอ่อนใจกับอคติของวันพุธมาก อยากเล่าความจริงใจแทบขาด แต่คำสัญญาที่เคยให้กับเลี้ยงค้ำคอจนต้องตัดสินใจรับฝากเหรียญไว้บางส่วนแทน
“ป้าขอเก็บเหรียญเงินไว้ ส่วนเหรียญทองนี่ ป้าคืนให้คุณพุธ...แต่สัญญากับป้านะคะว่าจะไม่เอาเหรียญของป้าไปให้ใคร แล้วก็จะต้องเก็บไว้กับตัวตลอดเวลา”
“เพื่ออะไรล่ะครับ ทำไมผมจะต้องเก็บเหรียญนี่ไว้”
“เพื่อ...เอ้อ...เพื่อจะได้นึกถึงป้าไงคะ”
“ได้สิครับ ถ้าป้าพูดยังงี้ ผมก็มีกำลังใจ ผมต้องชนะไอ้ผีเลี้ยง ป้าคอยดูสิ”
วันพุธกลับไปแล้ว ทิ้งอุไรให้ยืนน้ำตาคลอ หัวใจแทบสลายเมื่อคิดได้ว่าพ่อลูกจะฆ่ากันเอง...
ooooooo
รุ้งแก้วนั่งสมาธิส่งกระแสจิตจนติดต่อเลี้ยงได้ เลี้ยงซาบซึ้งใจความห่วงใยของพินทุอรที่ไม่อยากให้เขาถูกวันพุธทำร้าย จึงฝากรุ้งแก้วไปบอกว่าเขาจะไม่มีวันทำร้ายวันพุธเด็ดขาดแม้ว่าวิญญาณของเขาจะต้องดับสูญ
“รุ้งดีใจค่ะที่รู้ว่าพุธจะปลอดภัย แต่คุณขา...ถ้าคุณไม่ปรากฏตัวต่อหน้าพุธ การสู้รบก็ต้องไม่เกิดขึ้น รุ้งว่า...”
“หนูยังเด็ก...ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมของมนุษย์หรอก เสือจะสู้กัน มันยังคำรามบอกกันก่อน งูก็ยังขู่ฟ่อใส่กัน แม้แต่หมา มันก็ยังส่งสัญญาณให้กันก่อน แต่มนุษย์ทำร้ายกันได้ทั้งที่กำลังยิ้มให้กัน”
“การต่อสู้...มีแต่จะทำให้เกิดความสูญเสีย ความพินาศ หนูไม่ชอบความรุนแรงทุกอย่างค่ะ”
“ฉันก็ไม่ชอบ ฉันเคยหนี เคยหลีกเลี่ยง แต่ขนาดร่างฉันนอนนิ่งในโลงศพ พวกมันยังหยิบยื่นความรุนแรงให้”
ไม่ใช่แค่รุ้งแก้วกับพินทุอรที่ห่วงเลี้ยง อุไรก็ร้อนใจ รีบนำถุงบรรจุเหรียญเงินจากวันพุธไปคืนเลี้ยงที่บ้านร้าง
“อิฉันมีข่าวมาบอกคุณท่าน มันร้อนอยู่ในอก ไม่รู้จะหันหน้าพึ่งใคร”
“ถ้าเป็นเรื่องวันพุธถูกไอ้ซินแสจูหยวนหลอกใช้ให้มาฆ่าฉันล่ะก็...ฉันรู้หมดแล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ฆ่าลูกตัวเองหรอก ยิ่งเธอเอาเหรียญมาคืนให้ฉันยังงี้ ฉันยิ่งไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น”
เหรียญเงินได้กลับไปหาเจ้าของตัวจริงอย่างเลี้ยง อุไรสบายใจขึ้นเล็กน้อยจึงขอตัวกลับ ธงชาติกระวนกระวายเพราะกลัวความลับแตก อดไม่ได้จะคาดคั้นตันซึ่งพาอุไรมาบ้านร้าง แต่ไม่ทันได้เรื่อง อุไรก็ออกมาเจอเขาเสียก่อน
“คุณน่ะเอง...มีอะไรเหรอคะ ทำไมมองป้ายังงั้น”
“ป้าไปที่บ้านหลังนั้นทำไมครับ ไม่กลัวผีเหรอ”
“เราไม่ได้คิดร้ายกับเขา ต่อให้ผีน่ากลัวแค่ไหน เขาก็ไม่ทำร้ายเราหรอกค่ะ เอ๊ะ...คุณถามทำไมเหรอคะ”
“บ้านร้างนั่นปิดตายมานานแล้ว...เขาลือกันว่ามีผีน่ะ ผมเลยคิดว่าไอ้บ้าสมองเสื่อมมันหลอกให้ป้าไปที่นั่น”
“ป้าแค่อยากรู้ว่าในนั้นมีอะไร”
ท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องของอุไรทำให้ธงชาติหงุดหงิด เข้าประชิดและถามเสียงเครียด
“ป้าเอาเหรียญจากวันพุธไปคืน...เอ่อ...เขาใช่ไหม”
อุไรไม่สะทกสะท้าน ยิ้มเย็น เตือนสติธงชาติทิ้งท้าย
“คุณก็น่าจะเอาไปคืนเสียนะคะ จะได้ไม่ต้องหวาดระแวงว่าเขาจะมาทวงคืน!”
ooooooo
วันพุธไปพักกับจูหยวนที่ศาลเจ้าเพื่อฝึกไสยเวท ทศเฝ้ามองด้วยความอิจฉาเพราะซินแสใหญ่ถ่ายทอดวิชาดีๆให้เพื่อนรักตั้งแต่วันแรก ไม่เหมือนเขาต้องทนท่องคาถาเรียกผีและวิชาเดิมๆ
ไม่มีใครรู้ว่าวันพุธหายตัวไปไหน พินทุอรกับรุ้งแก้วเป็นห่วงมาก โดยเฉพาะรายแรก จนไม่ทันระวังตัวเกือบ ถูกอาคมฉุดไปทำมิดีมิร้าย โชคดีที่มาลินมาเห็น อาคมเลยยั้งมือและเปลี่ยนเป็นใส่ความพินทุอรว่าให้ท่าเขา มาลินหึงเลือดขึ้นหน้า คว้าตัวลูกเลี้ยงสาวมาตบไม่ยั้ง แม้น้อยกับเมฆาจะห้ามเพราะรู้จักนิสัยพินทุอรดี มาลินก็ไม่สนใจ
อาคมลำพองใจมากที่ทำให้มาลินหลงโงหัวไม่ขึ้น เมฆารู้ทันและอยากซัดให้หายคลั่ง แต่มาลินขวางไว้
“อย่านะเมฆา ถ้าเมฆารักพี่ เมฆาต้องไม่ทำยังงี้”
“พี่ลินไม่รู้จริงๆเหรอว่ามันโกหก”
มาลินอึ้งไป ปฏิเสธไม่ออกว่าสัมผัสได้ตามสัญชาตญาณผู้หญิง แต่แกล้งทำไม่รู้
“อย่ามองคุณอาคมในแง่ร้ายสิ เมฆากำลังทำให้พี่ไม่สบายใจนะ”
“พี่ลินบอกว่าเกลียดความจน ผู้ชายคนนี้จะฉุดเราให้พ้นจากความจนได้ แต่ตอนนี้พี่ลินรวยแล้ว และพี่ก็กำลังฉุดให้มันพ้นจากความจนด้วยการให้มันเกาะชายกระโปรงพี่กิน!”
ขาดคำอาคมก็ต่อยเมฆาหน้าคว่ำ มาลินถึงกับกรี๊ด วิ่งไปบังน้องชายและขอไม่ให้ชู้รักเอาเรื่อง อาคมโกรธมาก ผละไปหามธุรสเพื่อระบายอารมณ์ ทิ้งสองพี่น้องใจโฉดให้นั่งร้องไห้กอดกันด้วยความคับแค้นใจ...
วันพุธคร่ำเคร่งกับการฝึกไสยเวท ทศหมั่นไส้มากส่งของไปเล่นงาน จูหยวนช่วยลูกศิษย์คนใหม่ไว้ทันเวลาและหันไปเล่นงานคนส่งของทันที
“แกบังอาจทำร้ายคนของฉัน แกต้องได้รับบทเรียนจากฉัน...ไอ้ศิษย์เนรคุณ!”
ทศหนีแบบไม่คิดชีวิต จูหยวนมองตามเซ็งๆ ก่อนตาลุกโชนเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาถึงของเลี้ยงซึ่งบุกมาเอาเรื่องที่อีกฝ่ายคิดร้ายกับลูกทั้งสองของเขา ซินแสใหญ่ต่อสู้เต็มกำลังแต่ต้านพลังของเลี้ยงไม่ไหว วันพุธตกตะลึงมาก ยิ่งเห็นจูหยวนบาดเจ็บ ยิ่งแค้นใจอยากช่วยเอาคืน แต่ยุรีห้ามไว้เพราะเขายังไม่พร้อม
จูหยวนเจ็บใจมากที่แพ้เลี้ยง พาลเอ็ดวันพุธที่มีของดีแต่ไม่ยอมบอก
“เจ้าทศมันเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว...ฉันอยากได้เงินปากผีของไอ้เลี้ยง”
วันพุธชะงัก นึกถึงคำขอร้องของอุไรให้เก็บเรื่องเหรียญเป็นความลับ
“ไม่มีครับ...ผมเอาไปขายหมดแล้ว”
“โกหก! ลูกเศรษฐีอย่างแกน่ะเหรอเอาเหรียญไปขายกิน...อย่าโกหกฉัน”
“ซินแสก็รู้ว่าคุณมาลินโกงสมบัติพ่อผมไปหมด ว่าแต่ซินแสอยากได้เหรียญนั่นไปทำไม...ผมไปซื้อคืนมาให้ก็ได้”
“ถ้าเผาเหรียญนั่นพร้อมคาถาทำลายมัน วิญญาณมันจะถูกทำลาย...นี่คือความลับที่ฉันไม่เคยบอกใคร”
ooooooo
ทศหนีไปตั้งหลักวัดหลวงตาอ่ำ และถือโอกาสบังคับธงชาติให้เอาเหรียญทองมาให้ ธงชาติปฏิเสธ บอกว่าเอาเหรียญให้วันพุธหมดแล้ว ทศโกรธมากจะทำร้ายเพื่อนรัก โชคดีที่หลวงตาอ่ำซึ่งกำลังอาพาธหนักมาขวางไว้ ธงชาติเลยรอดมาได้และพาหลวงตากลับกุฏิทันที
ธงชาติกับตันอยากอยู่เป็นเพื่อนหลวงตาอ่ำซึ่งอาการไม่ค่อยดี แต่หลวงตาไม่ยอม ไล่ทั้งสองให้ออกไป แต่กระนั้นก็ไม่วายสั่งสอนธงชาติทิ้งท้าย
“คนเราย่อมรู้ผิดชอบชั่วดีอยู่แก่ใจของตน หลวงตาหวังว่าเอ็งจะคิดและทำแต่สิ่งที่ดีๆนะ เพื่อนคนไหนที่มันจะพาไปในทางชั่วก็เลิกคบซะ ทำผิดแล้วรู้สำนึก ใครๆก็ให้อภัย”
หลวงตาอ่ำหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน รอจนกระทั่งธงชาติกับตันออกจากกุฏิ จึงส่งกระแสจิตถึงบุญคง อดีตลูกศิษย์ที่เคยถ่ายทอดวิชาไสยเวทให้เมื่อหลายปีก่อน
บุญคงเป็นเจ้าของกิจการเหมืองแร่ทางใต้ ได้รับกระแสจิตจากหลวงตาอ่ำเพราะหมั่นปฏิบัติ จึงไม่รอช้าจะนั่งสมาธิเพื่อส่งกระแสจิตตอบกลับ
“ไอ้บุญคงได้วิชาจากหลวงตามาปกป้องตัวเองและธุรกิจของตัวเองจนได้ดีมีสุขทุกวันนี้ ไอ้บุญคงไม่ลืมหรอกครับหลวงตา...เมื่อหลวงตาจะละสังขาร หลวงตาต้องการให้ผมทำอะไรก็บัญชามาเถอะครับ...”
เหรียญลายดอกไม้หรือเงินปากผีของเลี้ยงกลายเป็นที่ต้องการของทุกคนเพื่อต่อกรกับเลี้ยง ยุรีอยากช่วยผัวไปรื้อห้องพักของวันพุธ แต่ไม่พบเพราะวันพุธแอบเอาเหรียญทองไปซ่อนใต้กระถางต้นไม้
มาลินก็อยากได้เหรียญมาป้องกันตัว ยื้อแย่งกับอาคมซึ่งเหลือไว้ขายเป็นเหรียญสุดท้าย แล้วดันปล่อยให้หลุดมือเวลาต่อมาเมื่อเลี้ยงโผล่มาเล่นงานเมฆาถึงบ้านเสริม
เลี้ยงขู่ให้สองพี่น้องใจโฉดเลิกวุ่นวายกับทุกคนในบ้านเสริม มาลินไม่ยอม เขวี้ยงเหรียญเงินใส่ แต่ก็ทำร้ายเลี้ยงไม่ได้ แถมเหรียญยังกลับสู่อำนาจของเลี้ยงอีกครั้ง
อาคมเห็นเหรียญหายไปกับเลี้ยงต่อหน้าต่อตา แหวมาลินเสียงดัง
“โง่! รู้ทั้งรู้ว่าเหรียญเป็นของไอ้ผีเลี้ยง ยังจะขว้างใส่มันอีก...เงินล้านหายวับไปต่อหน้าต่อตา”
“คุณจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา นั่นน้องฉันนะ ฉันก็ต้องห่วงสิ”
“เออๆ ผมมันซวยเอง ผมกลับบ้านดีกว่า”
“ถ้าซวยก็ต้องซวยด้วยกัน ลงเรือลำเดียวกันแล้ว คิดเหรอว่าแยกตัวตอนนี้แล้วไอ้ผีเลี้ยงมันจะไว้ชีวิต!”
ooooooo
บุญคงแวะมาหาหลวงตาอ่ำตามที่ท่านขอร้อง ตันกับธงชาติจะไม่ให้เยี่ยม แต่เพราะบุญคงยืนยันว่าหลวงตาถอดจิตมาตาม จึงยอมให้เข้าพบ หลวงตาอ่ำยิ้มรับอดีตลูกศิษย์อย่างมีเมตตา
“วาระจิตยังดีเยี่ยม ถึงรับกระแสจิตของเราได้”
“หลวงตามีอะไรให้ผมรับใช้ก็บอกมาเถอะครับ”
“สังขารฉันไม่ไหวแล้วบุญคง...ห่วงก็แต่วิญญาณโยมเลี้ยงที่บ้านร้าง ฉันฝากหน่อยนะ...ฝากโยมเลี้ยงกับลูกด้วย...มนต์พญาอินทรีที่ฉันให้เธอไว้คนเดียว...จะช่วยโยมเลี้ยงกับลูกได้”
“โยมเลี้ยงที่บ้านร้างใช่ไหมครับ...หลวงตาเคยเล่าให้ผมฟัง”
หลวงตาพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนกำชับเรื่องสำคัญ
“จงรักษาศพฉันไว้ในสภาพเดิม...เสร็จสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้วค่อยเผาตามประเพณีอย่างเรียบง่ายที่สุด”
“หลวงตาอย่าพูดอย่างนั้นสิครับ”
“ผู้ปฏิบัติย่อมรู้วาระของตนเสมอ...เธอก็ทราบดีมิใช่รึ”
ขาดคำหลวงตาอ่ำก็สละร่างตามอายุขัย พระสยามที่มาเฝ้าอาการถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจ เช่นเดียวกับธงชาติและตันที่ร้องไห้ระงมเพราะสูญเสียที่พึ่งคนสำคัญ มีเพียงบุญคงที่มีสติกว่าเพื่อน บอกให้ธงชาติกับตันพาไปหาเลี้ยงที่บ้านร้างเพื่อทำตามคำขอสุดท้ายของหลวงตา
ธงชาติแวะไปรับพินทุอรมาอยู่เป็นเพื่อนเสริมที่บ้านเช่า อุไรจึงไปหาบุญคงที่วัดและพากันไปหาเลี้ยง
“ผมชื่อบุญคง...เป็นเจ้าของกิจการเหมืองแร่ที่ภาคใต้ ก่อนหน้านี้กิจการของผมย่ำแย่มาก แถมถูกนายทุนคู่แข่งใช้วิชาไสยศาสตร์ทำร้าย จนผมต้องมาเรียนกับหลวงตา ท่านถอดจิตไปหาผม ตามผมมาช่วยคุณเลี้ยง”
“มาช่วยคุณท่าน...”
“ไม่ว่าผมจะตายหรือรอด...ผมรับปากหลวงตาแล้ว”
บุญคงมุ่งมั่นจะทำตามคำสั่งเสียของหลวงตา แต่เลี้ยงไม่ยอมรับความช่วยเหลือ
“นายอย่าเอาชีวิตมาเสี่ยงกับฉันเลย...เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้”
“ไม่ได้หรอกคุณเลี้ยง...ผมรับปากหลวงตาแล้ว อย่าให้ดวงวิญญาณของหลวงตามีห่วงกังวลเลย”
“กลับไป! แล้วอย่ามาที่นี่อีก”
เลี้ยงตวาดลั่น อุไรเห็นท่าไม่ดี ช่วยกล่อมอีกแรง แต่เลี้ยงยังไม่ยอมรับ แถมปล่อยวิหคภูตท้าทายบุญคง
วิหคภูตทำอะไรบุญคงไม่ได้ เพราะเขามีวิชาพญาอินทรีของหลวงตาอ่ำ เลี้ยงตะลึงมาก
“หลวงตาสอนวิชาพญาอินทรีให้แก่เจ้ารึ”
“ใช่...ท่านให้วิชานี้แก่ผม...ก่อนท่านจะประสิทธิ์ ประสาทวิชานี้ ท่านบอกว่าผมจะใช้มันก็ต่อเมื่อหลวงตาสั่งเท่านั้น ส่วนวิชาอื่นนำไปใช้ได้ตามความต้องการ”
“การจะเล่นงานไอ้จูหยวนไม่ใช่เรื่องง่าย...เธอไปคิดดูให้ดี”
เลี้ยงวูบหายไปแล้ว อุไรได้แต่มองตามอย่างอ่อนใจในความรั้นของอดีตเจ้านาย บุญคงไม่ถือสา บอกให้เธอเตรียมตัว เพราะมีเรื่องต้องทำอีกมากหลังจากนี้
“ผมคงไปๆกลับๆระหว่างบ้านกับวัดน่ะครับพระสยามให้ผมพักอยู่ด้วย...ป้าอุไรคงทราบดีว่าศพของหลวงตาอ่ำต้องสำคัญมาก ไม่อย่างนั้นท่านคงสั่งห้ามไม่ให้เผา”
“สำคัญยังไงหรือคะ”
“คนเล่นของอย่างหลวงตา เวลาสักยันต์อะไร มันไม่ได้อยู่แค่ผิวหนังแต่ลงลึกไปถึงกระดูก”
“อิฉันพอทราบมาเหมือนกันค่ะ”
“ตราบใดที่ศพหลวงตายังอยู่...เราจะชนะพวกศัตรู เพราะหลวงตาจะส่งพลังไสยเวทและพุทธคุณช่วยพวกเรา”
“หลวงตาเลือกส่งคุณมาช่วยเรา...ไม่ผิดคนจริงๆ”
“ช่วงนี้ต้องระวังตัวกันหน่อย ผมจะขออนุญาตไปดูกิจการทางใต้ก่อน ผมจะได้หมดห่วง”
ooooooo
