เงินปากผี
ตอนที่ 4
รุ้งแก้วจำไม่ได้ว่ารับปากเลี้ยง ยอมให้เขาใช้ร่างเธอเพื่อเพิ่มบารมีหรือไม่ แต่วันต่อมาเธอก็แทบไม่รู้ตัวว่าได้พาร่างโปร่งแสงของเลี้ยงไปทำบุญและรับน้ำมนต์ในวัด
วันพุธแปลกใจมากที่เห็นแฟนสาวในบ้าน ทั้งที่ตอนเช้าเธอปฏิเสธจะมาบ้านเขาเพราะมีรายงานต้องทำ แต่กระนั้น...ความดีใจก็มีมากกว่า แต่เพียงไม่นานก็ต้องหัวเสีย เมื่อจู่ๆเสริมก็มีท่าทางเหมือนเห็นผี!
เลี้ยงนั่นเองที่แกล้งปรากฏร่างโทรมๆเหม็นๆ ให้เสริมเห็น อุไรก็เห็น นั่นทำให้รุ้งแก้วโกรธมาก ขู่จะไม่ยอมช่วยเหลืออีกหากผีหนุ่มเจ้าของเหรียญลายดอกไม้ทำให้เสริมตกใจอีกครั้ง
สภาพทรุดโทรมของเลี้ยงติดตาเสริมจนพูดไม่ออก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้ ต้องระบายกับอุไรที่รู้เรื่องทุกอย่างดี
“คุณท่านมีสภาพ...ฉันไม่อยากพูดให้เธอฟังเลยอุไร”
“อิฉันก็เห็นค่ะ คุณท่านทรุดโทรม...น่าสงสารมาก”
“ฉันเสียใจ...ฉันตกใจ ไม่คิดว่าคุณท่านจะเป็นยังงั้น...ก็เลยกลัว ฉันอยากทำบุญให้คุณท่าน...อุไรช่วยฉันทีนะ”
“พอดีเลยค่ะ พรุ่งนี้ที่วัดหน้าปากซอยเขาอุปสมบทหมู่ อิฉันจะไปขอเป็นเจ้าภาพบวชพระรูปหนึ่งให้คุณนะคะ”
“เดี๋ยวไปเอาเงินที่ฉัน ไปทำบุญให้คุณท่าน คุณท่านจะได้พ้นจากบาปกรรม วิญญาณคุณท่านจะได้มีความสุข”
“สาธุ...ขอให้คุณท่านได้รับบุญกุศลครั้งนี้ด้วยเถิด”
น้อยแอบได้ยินทุกอย่างและนำไปบอกมาลิน ซึ่งทนเก็บความสงสัยไม่ไหว ต้องบุกไปถามจูหยวนถึงศาลเจ้า
“ซินแส...ฉันอยากรู้ว่าคุณท่านที่บ้านไอ้เสริมน่ะใคร ฉันเชื่อว่าซินแสต้องรู้จัก”
“ก็ไอ้เลี้ยงไง...ผีที่มันอยู่ในรูปภาพน่ะแหละ”
“มีอิทธิพลต่อคนในบ้านหลังนั้นมากเหรอ”
“เรื่องความสัมพันธ์กับคนในบ้านนั้น ฉันไม่ค่อยรู้นักหรอก แต่รู้จักไอ้เลี้ยงเป็นการส่วนตัว เธอจะปล่อยให้มันมีพลังมากไปกว่านี้ไม่ได้ ไม่งั้น...งานของเธอจะยากขึ้น”
มาลินขอผีตัวใหม่ไปช่วยปราบพยศคนบ้านเสริม จูหยวนเลยให้ผีตายโหงมาอีกตน มาลินย่ามใจมากไม่รอช้ากลับไปที่บ้านเสริมอีก เสริมมีท่าทีหมางเมินอย่างเห็นได้ชัด แต่มีหรือมาลินจะยี่หระ
“ตาข่ายมนตราของซินแสถูกทำลาย ไอ้ผีนั่นมันถึงเข้ามาในบ้านได้ ต้องเป็นฝีมือนังอุไรแน่ๆ ดี...ท้าทายฉันมาก คอยดู...ฉันจะทำให้วุ่นวายทั้งบ้านเลย!”
ooooooo
มาลินเริ่มแผนชั่วด้วยการเข้าไปพันสายสิญจน์ปลุกเสกจากด้ายมัดตราสังศพรอบรูปถ่ายของเลี้ยง ทำให้ผีหนุ่มขยับไปไหนไม่ได้ โชคดีที่หลวงตาถอดจิตมาช่วยไว้
“ขอบคุณหลวงตามากครับ ถ้าหลวงตาไม่ถอดจิตมาช่วยผม...ผมคงแย่”
“โยมเลี้ยงต้องละความพยาบาท ความอาฆาต ถ้าจิตของโยมเลี้ยงให้อภัย ศัตรูก็ทำอะไรโยมเลี้ยงไม่ได้”
“หลวงตาจะให้ผมยอมแพ้มัน ยอมทนเห็นมันทำร้ายลูกๆผมหรือครับ”
“หลวงตาเตือนโยมเลี้ยงแล้ว จิตที่อาฆาตจะเป็นอาหารอันโอชะของมาร”
“ผมไม่ยอมให้พวกมันทำอะไรผมกับลูกๆได้หรอก...ผมไม่ยอม!”
หลังจัดการรูปถ่ายของเลี้ยง มาลินก็เปิดขวดของจูหยวน เรียกผีตายโหงมาสวมรอยเป็นเลี้ยง
“ผีร้ายตายโหงที่ข้าเพิ่งปลุกขึ้นมา จงสำแดงอิทธิฤทธิ์สถิตอยู่ในร่างของอีนังพินทุอร...โอม อิทธิฤทธิ์ จงสดับรับคำสั่งของข้า สมมตินามที่เจ้าต้องใช้ชื่อว่าไอ้เลี้ยง...เป็นเจ้าของบ้านนี้!”
ขาดคำพินทุอรก็ถูกผีตายโหงเข้าสิง อุไรกับวันพุธได้ยินเสียงเอะอะก็รีบมาดู
“กูชื่อเลี้ยง เคยอยู่ที่บ้านนี้ กูชื่อเลี้ยง เคยอยู่ที่บ้านนี้”
อุไรมั่นใจว่าพินทุอรถูกผีเข้า รีบไปเอาน้ำมนต์ในห้องมากรอกปาก ก่อนคาดคั้นเสียงเข้ม
“แกไม่ได้ชื่อเลี้ยง แกเป็นใคร บอกมานะ”
“โอ๊ย...ข้าชื่อเลี้ยง...ข้าชื่อเลี้ยง”
“ไม่ใช่...คุณท่านอยู่ที่ใด มาจัดการไอ้ผีตัวนี้ทีเถอะค่ะ”
มาลินเห็นท่าไม่ดี เข้ามาปัดขวดน้ำมนต์กระเด็น ผีตายโหงเลยเปลี่ยนมาสิงร่างอุไร เลี้ยงสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายในบ้าน จึงรีบมาช่วย และรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายไล่ผีตายโหงออกจากร่างอุไร
ผีตายโหงหนีกลับไปหาจูหยวนแล้ว มาลินเจ็บใจมากที่ผิดแผนอีกครั้ง เสริมเชื่อว่าผีที่สิงพินทุอรกับอุไรต้องไม่ใช่เลี้ยง แต่วันพุธไม่คิดเช่นนั้น เพราะถูกมาลินเป่าหูว่าเลี้ยงคือผีบ้านผีเรือนที่อุไรกับเสริมเซ่นไหว้มาตลอด!
วันพุธไปคาดคั้นเสริมกับอุไรให้เล่าความจริงเกี่ยวกับเลี้ยง แต่ทั้งสองไม่บอก เพราะรับปากเลี้ยงไว้จะเก็บความลับนี้จนตาย และไม่อยากให้วันพุธต้องผูกใจเจ็บพ่อแท้ๆของตัวเอง แต่นั่นยิ่งทำให้วันพุธโกรธจัด โดยมีมาลินคอยปั่นหัว และพาลูกเลี้ยงหนุ่มไปดูรูปถ่ายของเลี้ยงในห้องเก็บของจนได้
“วันพุธ...ดูนังอุไรมันทำ เพราะมันเซ่นผีเลี้ยงตัวนี้ไง มันถึงได้สิงคนจนวุ่นวายไปหมด คงกลัวว่าความเดือดร้อนจะมาถึงตัว เลยแอบเอามาซ่อนไว้ ไอ้เราไม่รู้เลยใส่กุญแจด้วยความหวังดี”
“ไม่จริง...อย่ามาตอแหล”
อุไรพยายามจะอธิบาย แต่วันพุธไม่สนใจ ท้าทายอิทธิฤทธิ์ของเลี้ยง ทำลายกรอบรูปและจะฉีกรูปทิ้ง
“อย่าค่ะ...คุณพุธ เกิดมาป้าไม่เคยขออะไรคุณพุธเลย แต่ครั้งนี้ป้าขอนะคะ”
คำขอร้องของแม่บ้านเก่าแก่ที่ดูแลกันตั้งแต่เด็ก ทำให้วันพุธยอมรามือและผลุนผลันจากไป โดยไม่รู้เลยว่า
ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เลี้ยงได้รับเพราะถูกลูกชายแท้ๆทำร้าย กระทบไปถึงรุ้งแก้วซึ่งนั่งเรียนในมหาวิทยาลัยด้วย โดยมีทศ ธงชาติ และพินทุอร เป็นพยานว่ารุ้งแก้วมีอาการเหมือนถูกผีเข้า!
สภาพของเลี้ยงสาหัสกว่าที่หลวงตาอ่ำเคยเห็นครั้งไหน เพราะถูกวันพุธฟาดและทำลายรูปถ่ายสถานที่สิงสถิตของวิญญาณแบบไม่ยั้ง หลวงตาอ่ำเวทนามาก เสนอให้ผีหนุ่มปลีกตัวไปปฏิบัติบารมีจนกว่าพลังจะฟื้น
เลี้ยงยอมทุกอย่าง อยากได้พลังและวิชาอาคมคืน หลวงตาเลยให้ไปเก็บตัวในโลงศพ
“หลวงตาจะสะกดวิญญาณของโยมเลี้ยงชั่วคราวนะ ใครจะทำร้ายโยมเลี้ยงไม่ได้ หลวงตาจะติดต่อกับโยมเลี้ยงทางสมาธิ ถ้าเห็นว่าโยมเลี้ยงมีบารมีแก่กล้า วิชาอาคมขลังดังเดิม หลวงตาจะปล่อยโยมเลี้ยงเอง”
ooooooo
