นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เงินปากผี

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1
    • 2
    • 3

    วิหคภูตหรือฝูงอีกาดำที่มักปรากฏพร้อมการมาถึงของเลี้ยงบินวนเหนืออาคารหนึ่งของวัดอย่างบ้าคลั่ง หลวงตาอ่ำรู้ดีว่าเป็นสัญญาณบางอย่าง และไม่รอช้าไปดูเลี้ยงที่บ้านร้าง

    เลี้ยงไม่ได้อยู่ในโลงศพเหมือนเคย แต่หมอบกับพื้น เมื่อหลวงตาอ่ำกับตันไปถึง จึงพยายามลุกไหว้

    “บาดเจ็บมารึโยมเลี้ยง...ใครทำล่ะ”

    “จูหยวน...ซินแสจูหยวน”

    ชื่อของซินแสใหญ่คู่ปรับของเลี้ยง ทำให้หลวงตาอ่ำถอนใจยาว

    “เกาะเกี่ยวกันมาหลายภพหลายชาติ ถ้ายังไม่มีฝ่ายใดอโหสิให้กันล่ะก็...คงต้องคิดทำร้ายกันอย่างนี้ต่อไป”

    “ผมไม่เข้าใจ”

    “โยมเลี้ยงให้อภัยเขาซะ แล้วไปผุดไปเกิด หลวงตาจะช่วยสวดส่งวิญญาณโยมเลี้ยงให้”

    เลี้ยงส่ายหน้าไม่ยอม ร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจที่โดนทำร้ายแสนสาหัส หลวงตาอ่ำพยายามหว่านล้อม

    “ทำไมล่ะ...ไม่อยากไปชดใช้กรรมแล้วมาเกิดอีกหรือ ไม่มีอะไรมีค่าเท่ากับได้เกิดมาเป็นมนุษย์นะโยมเลี้ยง”

    “ไม่...ผมยังไปผุดไปเกิดไม่ได้ ผมยังมีห่วง”

    “บอกหลวงตาได้ไหมโยมเลี้ยง ถ้าหลวงตาช่วยคลายห่วงโซ่แห่งความอาวรณ์ของโยมเลี้ยงได้ หลวงตาก็จะทำ”

    “ผมไม่อยากให้ใครมีบาปเพราะผม”

    “การแก้ปัญหา...ไม่จำเป็นต้องทำรุนแรงจนมีบาปติดตัวนี่”

    “แต่ผมต้องฆ่ามัน ผมจะจองเวรกับมัน!”

    “ถ้าโยมเลี้ยงต้องการยังงั้น หลวงตาก็ช่วยไม่ได้ กรรมเป็นของใครของมัน”

    เลี้ยงต้องกลายเป็นสัมภเวสีไม่มีฤทธิ์เดชเหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่แค่เพราะถูกอาคมของจูหยวนคู่ปรับ แต่เพราะเหรียญลายดอกไม้หรือเงินปากผีที่เขาปลุกเสกกับมือถูกพวกวันพุธขโมยด้วย แม้วันพุธจะเก็บไว้เฉยๆ ไม่ได้นำไปเร่ขาย แต่ทศกับธงชาติกลับทำตรงข้าม และเวลานี้สองลูกศิษย์วัดก็กำลังตามหาที่มาของเหรียญเหล่านี้ด้วยใจจดจ่อ

    ระหว่างที่สถานการณ์ในวัดวุ่นวาย...ทั้งเรื่องเลี้ยงและพวกทศที่ค้นหาประวัติของเหรียญ บรรยากาศในบ้านเสริมก็ร้อนระอุ เมื่อมาลินถูกจับได้ว่าแอบเข้าไปเปิดตู้เซฟในห้องของเสริม

    พินทุอรขู่จะฟ้องพ่อ มาลินจะตบสั่งสอน โชคดีที่วันพุธกับอุไรมาช่วยไว้ มาลินเจ็บใจมากแต่ทำไม่กลัว หัวเราะเย้ยหยัน วันพุธทนไม่ไหว ประกาศกร้าว

    “จำไว้ด้วย ผมกับน้องไม่มีวันยอมคุณเด็ดขาด ไม่ว่าเรื่องอะไรทั้งนั้น!”

    ขาดคำก็พาน้องสาวกับแม่บ้านเก่าแก่ออกจากห้องพ่อ ทิ้งมาลินฮึดฮัด อาละวาดใส่ผียายซิ้มของจูหยวน

    “อีพวกผีบ้า...เอามารกบ้านแท้ๆ แทนที่จะช่วยกัน กลับปล่อยให้มันด่าฉัน คอยดูนะ...จะฟ้องซินแสให้สะกดวิญญาณไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด...อยู่ที่ไหน!”

    ผียายซิ้มค่อยๆโผล่หน้าช้ำๆเพราะโดนเลี้ยงเล่นงานจากใต้เตียง แต่มาลินไม่สนใจ สั่งเสียงเข้ม

    “ไป...เป็นผีก็ต้องหลอกคน มามุดหัวอยู่ใต้เตียงทำไม คืนนี้อย่าให้มันนอนได้สักคนเดียว ให้มันหดหัวอยู่ในห้องทั้งสามคนเลยนะ!”

    ooooooo

    พินทุอรรอดจากมาลินได้ก็โทร.เม้าท์กับรุ้งแก้ว แต่เพียงไม่นานก็ถูกผียายซิ้มทำร้ายจนต้องร้องครวญคราง เช่นเดียวกับอุไรที่ถูกผียายซิ้มทำร้ายจนเกือบตกบันได

    รุ้งแก้วตกใจที่จู่ๆพินทุอรก็ตัดสาย รีบโทร.หาวันพุธซึ่งเพิ่งออกจากห้องน้ำให้ไปดู โชคดีเขาคว้าเหรียญเงินที่ได้จากปากเลี้ยงติดมือไปด้วย พวกผียายซิ้มเลยกลัว หายตัวไปทันที

    เลี้ยงไม่มีพลังมากพอจะรับรู้เรื่องในบ้านเสริม แม้แต่จะสวดมนต์ให้ตัวเองยังทำไม่ได้ ร้อนถึงรุ้งแก้วต้องช่วยและชวนวันพุธกับพินทุอรไปทำบุญด้วยกันที่วัดในวันต่อมา

    ผลบุญทำให้เลี้ยงมีสภาพดีขึ้น แม้ยังไม่หายบาดเจ็บ แต่พอมีแรงลุกขึ้นมาสวดมนต์ให้ตัวเอง รุ้งแก้วสบายใจและตามวันพุธกับพินทุอรไปช่วยอุไรจัดห้อง เพราะเสริมจะออกจากโรงพยาบาลวันรุ่งขึ้น

    มาลินแวะมาค่อนแคะแดกดันเหมือนเคย เลยถูกพินทุอรตอกหน้าหงาย รุ้งแก้วเห็นท่าไม่ดี ขอตัวกลับ วันพุธกับพินทุอรจะไปส่ง สวนกับเมฆาที่เพิ่งมาถึงพอดี

    สองพี่น้องเจ้าของบ้านมองเมฆาแบบเหยียดๆ ก่อนผละไป ทิ้งอุไรให้รับหน้าสองพี่น้องใจโฉดตามลำพัง มาลินหัวเสียมาก เพราะนอกจากผียายซิ้มจะไม่ยอมไปหลอกวันพุธกับพินทุอรตามสั่ง อุไรยังทำตัวกระด้างกระเดื่อง

    “ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญ หัดทำใจยอมรับเสียทีว่าฉันกับเมฆานี่แหละที่จะมาเป็นนายตัวจริงของแก”

    “นายของอิฉันชื่อเสริม ชื่อวันพุธ และชื่อพินทุอร แต่ที่อิฉันรับใช้คุณก็เพราะอิฉันเห็นแก่คุณเสริมหรอกค่ะ คุณมันแค่คนอาศัย ทราบไว้ด้วยนะคะ”

    มาลินโกรธมาก เงื้อมือจะตบสั่งสอนแม่บ้านเก่าแก่

    “ปากดีนัก ดี...ฉันก็อยากรู้ว่าถ้านายแกตายหมด แกจะทำใจรับใช้ฉันได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็เฉดหัวไปจากบ้านนี้!”

    อุไรหน้าเสีย กลัวบรรดาเจ้านายจะตายจริง เมฆาได้จังหวะ ขู่สำทับ

    “ผมว่าให้มันออกไปจากบ้านเราดีกว่าพี่...ถ้ามันไม่เต็มใจรับใช้เรา ก็ไม่ต้องให้มันอยู่”

    “ให้ถึงวันนั้นก่อนเถอะเมฆา แล้วพี่จะบอกเองว่าจะให้มันอยู่หรือไป!”

    แม้ผลบุญจะทำให้เลี้ยงไม่บาดเจ็บทุรนทุรายแล้ว แต่เพื่อให้พลังฟื้นดังเดิม ผีหนุ่มเจ้าของเหรียญลายดอกไม้จะต้องบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจัง คืนนี้จึงมาเข้าฝันบอกรุ้งแก้วถึงหอพัก

    “ฉันจะมาลาหนู”

    “คุณลุงจะไปไหน”

    “บุญที่หนูทำให้มันไม่เหมือนกับที่ฉันปฏิบัติเอง ฉันพยายามปฏิบัติเพื่อเร่งสร้างบารมี แต่ศัตรูมันคอยทำร้ายฉัน ทำให้ฉันปฏิบัติไม่สำเร็จเสียที วันใดที่ฉันมีบารมีแข็งกล้ากว่านี้ ฉันจะกลับมา...อีกไม่นานหรอก”

    ooooooo

    วันพุธกับพินทุอรตื่นแต่เช้าเพื่อไปรับเสริมจากโรงพยาบาล แต่กลับต้องเจอเรื่องปวดประสาท เมื่อมาลินบอกให้เมฆารื้อห้องที่เตรียมไว้ให้เสริมจนกระจุย

    อุไรร้องห้าม แต่เมฆาไม่สนใจ รื้อผ้าปูเตียงตามคำสั่งพี่สาว วันพุธโผล่ไปห้าม เลยถูกมาลินแหวใส่

    “เอ๊ะ...นี่มันเป็นเรื่องการปกครองในบ้านนี้ ตามหน้าที่ที่ฉันได้รับมอบหมายจากพ่อเธอ ทำไมถึงต้องมาขวาง”

    “ให้ไอ้เมฆามารื้อของออกจากห้องคุณพ่อเนี่ยเหรอ เป็นเรื่องการปกครองของคุณ”

    “แกล้งพวกเราต่างหากล่ะ” พินทุอรโพล่งขึ้น

    “ฉันไม่ได้แกล้ง นังอุไรเข้าไปเอาข้าวของในห้องฉัน อ้างว่ามาจัดของให้พ่อเธอ ฉันก็เข้ามาดูว่านังอุไรมันแอบขโมยอะไรมาบ้างหรือเปล่า นี่ฉันดูแลผลประโยชน์ให้พ่อของเธอนะวันพุธ”

    คำพูดดูถูกของมาลินทำให้อุไรของขึ้น วันพุธเข้าขวางและปกป้องแม่บ้านเก่าแก่ด้วยความเชื่อมั่นว่าไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น มาลินแสยะยิ้มร้าย เดินไปรื้อหมอนกับผ้าห่ม แล้วพบว่ามีแหวนวงหนึ่งตกในซอกเตียง!

    อุไรหน้าซีด ปฏิเสธเสียงสั่นว่าไม่ได้ขโมย เมฆาจะจับส่งตำรวจ วันพุธกับพินทุอรไม่ยอมเพราะไม่เชื่อ ประกาศกร้าวว่าเสริมจะเป็นคนตัดสินเรื่องนี้ เพราะแหวนเป็นสมบัติของเสริม...ไม่ใช่มาลิน!

    มาลินไม่สะทกสะท้านสายตาเอาเรื่องของสองพี่น้องเจ้าของบ้าน ถือแหวนเดินเข้าห้องตัวเองเงียบๆ โดยมีเมฆาตามติดด้วยความสงสัย เพราะยังปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้

    “มันเอาแหวนไปจริงๆหรือพี่”

    “มันจะหยิบไปได้ยังไง”

    พูดพลางเอาแหวนเก็บใส่กล่องอย่างดี เมฆาเลยเพิ่งถึงบางอ้อว่าทุกอย่างเป็นแผนใส่ร้ายอุไรของพี่สาว

    “พี่นี่ฉลาดจริงๆ...ว่าแต่ไอ้สองคนนั่นมันไม่เชื่อพี่น่ะสิ”

    “ไอ้เด็กหัวแข็งนั่น มันต้องได้รับบทเรียนจากฉัน แกมีอะไรก็ไปทำเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ”

    “งั้นผมไปหาเพื่อนดีกว่า ไม่อยากเจอหน้าไอ้แก่เสริม”

    เมฆาขอเงินจากพี่สาวไปเที่ยวแล้วผละไป ทิ้งมาลินให้นั่งหน้ายุ่ง คว้าขวดใสบรรจุผียายซิ้มของจูหยวนมาเปิด แต่คราวนี้ไม่มีแม้แต่ควันพวยพุ่งออกมา...หายหัวไปไหนกันหมด!

    ooooooo

    ศพของเฮียเปี๊ยกเซียนพระชื่อดังกลายเป็นข่าวใหญ่หลายวัน โดยเฉพาะสภาพศพที่มีลายดอกไม้พาดทั่วใบหน้าและลำตัว อาคม เพื่อนสนิทของเฮียเปี๊ยก พร้อมด้วยจือกับเซี้ย ลูกน้องคนสนิท รีบมาดูศพถึงโรงพยาบาล และพยายามถามหมอถึงสาเหตุการตาย แต่ไม่มีใครตอบได้

    เสริมนั่งรถเข็นออกจากโรงพยาบาล เห็นพวกนักข่าวรุมถ่ายรูปศพของเฮียเปี๊ยกที่มีลายดอกไม้ทั่วตัวกับใบหน้าก็ถึงกับหน้าถอดสี รู้ดีว่าสาเหตุการตายคืออะไร

    ท่าทางเหมือนมีเรื่องให้คิดตลอดเวลาของเสริม ทำให้วันพุธกับพินทุอรอดสงสัยไม่ได้

    “คุณพ่อคิดอะไรอยู่คะ”

    “ก็คิด...เรื่องตะกี้นี้น่ะ ที่ว่าคนตายมีลายดอกไม้ขึ้นที่หน้า”

    “อาจเป็นโรคประหลาดโรคใหม่มั้งครับ ตอนนี้โลกเรามีอะไรแปลกๆเยอะแยะไปหมดจนหมอวินิจฉัยไม่ทัน”

    “ความแปลกในโลกนี้น่ะ...มีมานานแล้วละพุธ”

    พินทุอรนิ่วหน้า ก่อนอดไม่ได้ แขวะถึงมาลินตามประสาคนปากไว

    “กลับบ้าน...คุณพ่ออาจพบอะไรแปลกๆกว่า ที่คิดก็ได้ โดยเฉพาะยัยมาลิน...เมียของพ่อ”

    “พิน...ไม่เอาน่า คุณพ่อกำลังไม่สบายนะ”

    “พินอยากพูดให้คุณพ่อเตรียมใจไว้ก็เท่านั้นพี่พุธ”

    วันพุธปรามน้องสาวไม่ให้เอาเรื่องไม่ดีมาพูด พินทุอรยอมสงบปากสงบคำเพราะเห็นแก่พ่อ เสริมได้แต่มองท่าทางลูกทั้งสองด้วยความรู้สึกผิดปนเหนื่อยใจ...ไม่รู้เรื่องนี้จะจบอย่างไร

    ทศกับธงชาติทำลับๆล่อๆหน้าบ้านร้างของเลี้ยง อยากทดสอบฤทธิ์เดชผีเจ้าของบ้าน แกล้งปาหินใส่เพื่อหยั่งเชิง ตันไม่ชอบที่เลี้ยงถูกลบหลู่ แกล้งปาหินใส่สองลูกศิษย์วัดบ้าง เลยถูกทศเล่นงานจนน่วม

    “จำไว้...อย่าขว้างหินใส่หัวข้าอีก”

    ตันร้องไห้สะอึกสะอื้น พร่ำเรียกให้เลี้ยงมาช่วย “คุณ...คุณท่าน...ช่วยด้วย”

    “ไอ้บ้า...ทำไมเอ็งเรียกมันว่าคุณท่าน มันมีบุญคุณกับเอ็งตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้ตัน!”

    ทศหงุดหงิดมาก ตันไม่ยอมปริปาก วิ่งหนีไปดื้อๆ ธงชาติปลอบให้เพื่อนรักใจเย็น แต่ทศร้อนรนแทบคลั่งตายเพราะเพิ่งเห็นข่าวเฮียเปี๊ยกที่ตายโดยไม่ทราบสาเหตุ และมีลายดอกไม้ตามตัวและใบหน้า ซึ่งลวดลายเหมือนดอกไม้บนเหรียญที่ขโมยจากศพในบ้านร้างนี้ไม่มีผิด!

    ธงชาติกับทศมีความหวังจะพิสูจน์อาถรรพณ์ของเหรียญได้ในเร็ววัน จะได้ขายออก โดยไม่รู้เลยว่ากลิ่นอายความโลภของทั้งสองจะทำให้เลี้ยงซึ่งพยายามอยู่อย่างสงบในโลงต้องเดือดพล่าน

    “นี่มันจะไม่ให้ข้าได้ปฏิบัติบารมีเลยเหรอ ทำไมถึงได้กวนใจกันจริงๆ”

    อุไรดีใจน้ำตาไหลเมื่อเห็นเสริมนั่งรถเข็นเข้ามาในบ้าน มาลินมองมาด้วยแววตาเย้ยหยัน ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเศร้าโศก โถมตัวหาเสริมเพื่อออดอ้อนเหมือนเคย

    เสริมรู้ซึ้งมาระยะหนึ่งถึงธาตุแท้ของเมียใหม่ เอ่ยเสียงเย็น

    “คนอย่างฉัน...ไม่ตายง่ายๆหรอกมาลิน ยังต้องกลับมาเห็นหน้าพวกเรา...โดยเฉพาะเธอ”

    น้ำเสียงห้วนกระด้างของเสริมทำให้มาลินชะงัก แต่ทำไม่รู้ไม่ชี้ ออเซาะฉอเลาะจนน่าสะอิดสะเอียน โดยมีเมฆาเป็นลูกคู่ วันพุธไม่อยากให้พ่อเสวนากับสองพี่น้องใจโฉด ตัดบทพาไปส่งห้องซึ่งจัดใหม่ให้อยู่ชั้นล่างเพื่อความสะดวกในการดูแล แต่มีหรือมาลินจะยอม  ตามไปออดอ้อนเสริม

    “ไม่เป็นไรค่ะ...ลินจะลงมารับใช้คุณพี่ที่ห้องนี้ คุณพี่ไม่ต้องห่วงนะคะ ลินไม่ยอมให้คุณพี่อยู่อย่างโดดเดี่ยวหรอกค่ะ...ลินรักคุณพี่ที่สุดในโลกเลยค่ะ”

    รุ้งแก้วตามมาส่งเสริมถึงบ้านด้วย พลันสายตาก็เหลือบเห็นร่างเบาบางของเลี้ยงตรงมุมห้อง หญิงสาวอ้าปากจะทัก แต่เลี้ยงก็ทวงสัญญาไม่ให้เธอบอกใครเรื่องที่ติดต่อกับเขาได้

    เลี้ยงลับร่างหายไปแล้ว รุ้งแก้วจึงหันมาสนใจภาพตรงหน้าอีกครั้ง เสริมขอบใจทุกคนที่ช่วยดูแลบ้านอย่างดี มาลินฉวยจังหวะนี้ใส่ไฟอุไรว่าเป็นหัวขโมยแหวน

    เมฆาเป็นลูกคู่รับมุกเหมือนเคย โกหกหน้าตายว่าอยากไปแจ้งความแต่เกรงใจเจ้าของบ้านอย่างเสริม พินทุอร ทนไม่ไหว ตอกกลับเสียงห้วนว่าสองพี่น้องใจโฉดนั่นแหละที่เป็นหัวขโมยตัวจริง!

    มาลินเห็นท่าจะเสียเปรียบ เจ็บใจมากและพาลไปลงกับรุ้งแก้ว

    “นั่นก็อีกคน...มาทุกวัน กะจะล้างผลาญให้บ้านนี้ล่มจมรึไง”

    วันพุธโต้แทนแฟนสาวทันที

    “รุ้งไม่ใช่คนอย่างนั้น สัญชาติเปรตขอส่วนบุญน่ะคือคุณกับน้องชาย...ไม่ใช่รุ้งแก้ว”

    เมฆาโมโหแทนพี่สาว ถลาหาจะต่อย แต่วันพุธ หลบทันและสวนหมัดกลับ เมฆาล้มเซไปกระแทกรถเข็นของเสริม มาลินกรีดร้องอย่างน่าหมั่นไส้ หาว่าลูกเลี้ยงหนุ่มจะฆ่าพ่อตัวเอง วันพุธหัวเสียมาก ปึงปังออกจากบ้าน ทันที

    มาลินแค้นใจที่ทำอะไรครอบครัวเสริมไม่ได้ ผละเข้าห้องหลังจากนั้นเพื่อโทร.หาจูหยวน แต่ยุรีเป็นคนรับสาย

    “ฉันต้องการพบซินแส มีธุระให้ช่วย รับรองว่าจ่ายอย่างงาม”

    “อ้อ...มีค่าจ้างด้วยเหรอ...รอเดี๋ยวนะ”

    “ทุเรศ...ที่แท้ก็เห็นแก่เงิน”

    จูหยวนมารับสายอึดใจต่อมา เมื่อรู้เรื่องจากมาลินก็รับปากจะช่วย

    “ฉันจะทำพิธีขึงตาข่ายมนตรา วิญญาณร้ายเข้าไปรบกวนเธอไม่ได้...รับรอง”

    “โอ้...ดีใจจังค่ะ ถ้าสำเร็จนะ...ฉันจะสมนาคุณซินแสอย่างงามเลย  อย่าลืมนะซินแสทำพิธีให้ฉันคืนนี้เลย”

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 10:52 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์