ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มายาสีมุก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ชลลดาวาง แผนให้ภัททิมาเดินชนไข่มุกกลางบันไดบ้าน เพื่อให้ตกลงมาแท้งลูก แต่กลายเป็นว่าผิดแผน ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว ภัททิมาเป็นฝ่ายกลิ้งลงมาขาแทบหัก ส่วนไข่มุกที่เบี่ยงตัวหลบทันไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

ในวันเดียวกัน นุชนารถแอบนัดพบวัฒนาแล้วต่อว่าเรื่องลอบทำร้ายคีรินทร์ทั้งที่ตกลงกันไว้ ว่าจะจัดการแต่ไข่มุกไม่ยุ่งกับเขา วัฒนาพูดไม่ออกเพราะความจริงแค่ รับปากส่งเดชเพื่อต้องการเธอเป็นแนวร่วม พอได้ยินเธอประกาศกร้าวว่าต่อไปจะไม่ช่วยเขาอีกแล้ว ห้ามเขาติดต่อมาอีก วัฒนาก็สัญญาไม่ทำอะไรคีรินทร์แน่ แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องช่วยเขาอีกครั้ง

วัฒนา ต้องการเงินทองของมีค่าเพื่อหนีไปตั้งตัว โดยให้นุชนารถขโมยคีย์การ์ดห้องทำงานเขมทัตมา แล้วฉวยโอกาสตอนเขมทัตอยู่สะสางงานดึกดื่นเปิดห้องเข้ามาข่มขู่ให้เขาเปิด ตู้เซฟซึ่งมีเงินทองจำนวนมาก แถมยังบังคับให้โทร.หาไข่มุกนัดออกมาพบเพื่อลักพาตัวเธอ

หลังจากได้ ทุกอย่างตามต้องการแล้ว วัฒนาจับเขมทัตมัดไว้ในห้องก่อนขับรถของเขาไปรับไข่มุก แต่คีรินทร์เห็นโดยบังเอิญจึงขับรถตามไปถึงโกดังร้างที่นุชนารถรออยู่แล้ว ซุ่มดูเพื่อหาทางช่วยเหลือ

ไข่มุกตกใจที่เห็นนุชนารถร่วมมือกับวัฒนา ถามเธอว่าทำไมทำแบบนี้ ไหนบอกว่าจะกลับตัวไม่ทำร้ายคีรินทร์

“ฉันบอกว่าไม่ทำรินทร์แต่ไม่ได้แปลว่าจะไม่ทำแก นังตัวมารคอยขัดขวางความสุขทุกอย่าง รินทร์เปลี่ยนไปก็เพราะแก เขาทิ้งฉันเพราะแก”

“ถ้าเขาจะเปลี่ยนก็เพราะตัวคุณ ไม่ใช่ฉัน ถามตัวเองสิว่าทำอะไรลงไปบ้าง ทำไมเขาถึงไม่รักคุณเหมือนเดิม”

นุชนารถเงื้อมือขึ้นจะตบ แต่ชะงักเพราะไข่มุกจ้องตาสู้อย่างไม่ยอมแพ้

“อยาก พูดอะไรก็พูดไปเถอะ เพราะแกอาจจะไม่ได้เห็นหน้าฉันไปอีกตลอดชีวิต ฉันจะส่งแกไปชายแดน ถ้าโชคดีอาจจะมีเศรษฐีซื้อไปสักคน แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องรินทร์นะ เพราะฉันจะดูแลเอง”

ไข่มุกถูกนุชนารถ คุกคามตบตีโดยที่วัฒนาไม่คิดจะห้ามปราม ทันใดคีรินทร์เดินเข้ามาสั่งนุชนารถให้ปล่อยไข่มุก วัฒนาชักปืนเล็งใส่เขาอย่างเร็ว

“มารนหาที่ตายถึงที่ ดี...วันนี้จะได้จบๆไปซะที”

“นายนั่นแหละที่ควรจบซะที ฉันให้โอกาสนายนะวัฒน์ เอาปืนลงตอนนี้ยังทัน”

“สายไปแล้ว ไอ้เพื่อนรัก”

นุช นารถเห็นวัฒนาจะลั่นไกใส่คีิรินทร์ก็ผละจากไข่มุกไปผลักเขาปืนกระเด็นหลุด มือ แล้วเกิดชุลมุนแย่งปืนกันเป็นเหตุให้ไข่มุกถูกผลักล้มกระแทกของแข็งตัวงอ ด้วยความเจ็บปวด และอาจโดนนุชนารถกับวัฒนาทำร้ายซ้ำจนแท้งลูกถ้าตำรวจมาไม่ทัน

วัฒนา กับนุชนารถถูกตำรวจจับไปดำเนินคดีตามกฎหมาย ส่วนคีรินทร์รีบพาไข่มุกส่งโรงพยาบาล จินจูกับคธารู้เรื่องรุดมาดูลูกสาว เช่นเดียวกับเขมทัตและมณีพอทราบข่าวก็รีบมา โดยมีชลลดากับภัททิมาติดสอยห้อยตามมาด้วย

ไข่มุกได้รับความกระทบ กระเทือนอย่างรุนแรงต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล จินจูโกรธคีรินทร์มากกล่าวโทษเขาเป็นต้นเหตุและไม่ยอมเข้าใกล้ไข่มุก แถมปิดป้ายห้ามเยี่ยมหน้าห้องและส่งคนมาคอยเฝ้าอย่างเข้มงวด คีรินทร์เลยต้องถอยกลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อน พอรุ่งขึ้นก็กลับมาใหม่ แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม คนของจินจูไม่ยอมให้เข้าไปเยี่ยมจนเกือบจะมีเรื่องกันถ้าคธาไม่ออกมาปราม โดยมีจินจูเดินตามหลังมาด้วย

“คุณคธา...ไข่มุกเป็นยังไงครับ ดีขึ้นหรือยัง ผมเอาดอกไม้มาเยี่ยม”

“เขาอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่อยากเจอใครตอนนี้ เดี๋ยวดอกไม้ผมเอาเข้าไปให้”

“แต่ผมไม่ใช่คนอื่น เป็นสามีของเขานะครับ”

“สามีที่ดีแต่หาเรื่องล่ะสิ มีแบบนี้ไม่ต้องมีดีกว่า” จินจูตวัดเสียงอย่างเคืองๆ

“คุณแม่...ฟังผมก่อน”

“ใคร ให้เรียกว่าแม่ ตอนนี้ลูกสาวฉันต้องการพักผ่อนมากๆ ห้ามมีเรื่องมากระทบกระเทือนจิตใจ ถ้าคุณไม่อยากให้เขาแท้งก็อยู่ห่างไข่มุกสักพัก ถือว่าฉันขอร้องก็ได้”

“แต่ผมอยากเข้าไปเยี่ยมเมียกับลูก”

“พูดไม่รู้เรื่อง” ว่าแล้วจินจูหันไปสั่งคนของตน “ห้ามผู้ชายคนนี้เข้ามาในห้องเด็ดขาด”

พูด จบก็จับมือคธาเดินเข้าห้องไป คีรินทร์จะตามก็ถูกปิดประตูใส่ จำต้องถอยออกมาอย่างผิดหวังปนเสียใจ  จินจูถือดอกไม้เข้ามาในห้อง ไข่มุกถามเสียงแผ่ว

“เขากลับไปแล้วเหรอคะ”

“จ้ะ แต่มีดอกไม้มาด้วย”

“เดี๋ยวก็คงมาอีก หนูอยากเจอเขามั้ย”

ไข่มุกนิ่งไปอย่างสองจิตสองใจ จ้องมองดอกไม้ในมือจินจูอย่างลังเล

“ผู้ชายแบบนี้อยู่ด้วยมีแต่เสียใจ หนูรีบรักษาตัวนะลูก หนุ่มเกาหลีรักเดียวใจเดียวมีเยอะ กลับไปที่นั่นหนูอาจจะได้เจอคนดีๆสักคน”

“พูด อย่างนี้หนุ่มไทยน้อยใจแย่ คนดีๆก็มีน่า ไม่งั้นคุณจะรักผมเหรอ” คธาหยอดนิ่มๆ จินจูท่าทีเขินอายทักท้วงไม่ให้เขาพูดต่อหน้าลูก...คธากลับยิ่งแหย่ “ไม่ต้องเขินหรอก ลูกดีใจมากกว่าที่เห็นเรารักกันดี”

“ใช่ค่ะ ไว้แม่จัดงานแต่งเมื่อไหร่หนูจะคอยถือชายผ้าคลุมให้นะคะ”

“แน่นอน แต่ตอนนี้ลูกต้องทำใจให้สบายที่สุด อย่าเพิ่งคิดเรื่องอะไรทั้งนั้นเพื่อหลานของพ่อกับตัวหนูเองนะลูก”

หลัง จากนั้นไม่นาน หมอเข้ามาตรวจอาการซ้ำอีกครั้ง ปรากฏว่าเด็กในท้องปลอดภัยและแม่ก็แข็งแรงขึ้น แต่ยังต้องพักผ่อนมากๆไม่ให้ร่างกายกระทบกระเทือนรุนแรง หมอแนะนำว่าระยะนี้ควรออกกำลังกายเล็กๆน้อยๆ หรือไม่ก็ออกไปเดินเล่นจิตใจจะได้แจ่มใส ดังนั้นคธากับจินจูจึงพาไข่มุกออกไปสูดอากาศภายในสวนโรงพยาบาล โดยคธาเข็นรถให้ลูกสาวนั่งด้วยความเต็มใจ

สามคนพ่อแม่ลูกพูดคุยกัน อย่างมีความสุข สักครู่คธาขอตัวไปซื้อน้ำ จินจูตามมาช่วยถือ ไข่มุกจึงอยู่คนเดียว ชลลดากับภัททิมาที่จับจ้องอยู่แล้วฉวยโอกาสนี้เข้ามาหมายทำร้ายไข่มุก...

ขณะ อยู่ในร้านกาแฟ จินจูเห็นคีรินทร์ถือของเยี่ยมเดินผ่านไป เธอรีบเดินตามอย่างไม่ชอบใจ คธาเหลือบเห็นก็ก้าวตามไปอีกคน กลัวจะมีเรื่องมีราวกันเพราะความใจร้อนของจินจู

คีรินทร์ชะงักกึกเมื่อจินจูเดินมาดักหน้าและมองเขาตาขวาง

“คือผมมาเยี่ยม...”

“ยังไม่เข็ดอีก บอกว่าห้ามเยี่ยม จะมาทำไม”

“ผมก็มาดูลูกดูเมียผมสิครับ ใครก็ห้ามผมไม่ได้ แล้วไข่มุกอยู่ไหน...มาครับ เดี๋ยวผมช่วยถือแก้วให้”

“ไม่ต้อง กลับไปดีกว่าก่อนที่การ์ดของฉันจะลากตัวคุณไป”

“ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอคุณ ไม่เอาน่า อีกหน่อยก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ค่อยๆพูดกันสิ”

“ขอบคุณครับคุณพ่อ”

“ฉัน ไม่นับญาติกับคุณจนกว่าคุณจะเลิกกับผู้หญิงทุกคน แล้วห้ามทำให้ลูกฉันเสียใจอีก แต่อย่างคุณให้เวลาเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งกับเราดีกว่า”

“เดี๋ยวสิครับคุณแม่...เอ่อ ...คุณจินจู ผมขอแค่ไปดูไข่มุกก็ได้ รับรองว่าจะไม่ทำอะไรกระทบกระเทือนไม่พูดมาก อย่าไล่ผมเลย ผมคิดถึงเขาจริงๆ”

ขณะที่สามคนยังตกลงกันไม่ได้...อีกด้านหนึ่ง ไข่มุกกำลังตกอยู่ในอันตราย ถูกสองแม่ลูกตัวร้ายเข็นรถพาไปในมุมปลอดคน ไข่มุกห่วงลูกในท้องพยายามขอร้องแต่ดูท่าจะไม่เป็นผล

สองแม่ลูกรุมด่าไข่มุกหาว่าแย่งคีรินทร์ ปล่อยตัวให้ท้องเพื่อจับเขาแล้วทำตีหน้าซื่อให้คนสงสาร

“ฉันไม่ยอมให้แกแย่งรินทร์ไปหรอก นังมุก”

“ฉันไม่เคยแย่ง ถ้าคุณรินทร์ไม่รักคุณลูกไก่ก็เพราะนิสัยคุณเองต่างหาก”

“แกว่าฉันนิสัยไม่ดีเหรอ สวยเริ่ดเพอร์เฟกต์อย่างฉันเนี่ยนะ ตักน้ำใส่กะลาดูตัวเองก่อนเหอะ”

“ฉันไม่ได้พูดอะไร คุณยอมรับเอง”

ภัททิมาแค้นใจ ประกาศจะทำให้ไข่มุกแท้งให้จงได้ คีรินทร์จะได้กลับมาหาตน

“อย่านะ ถึงเขาจะยังไม่ได้เกิดมา แต่เขาก็เป็นลูกฉัน มีชีวิต มีจิตใจ เป็นคนเหมือนคุณ ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้”

“ใจร้าย แล้วไง ใจดีแล้วโดนรังแก อยู่อดๆอยากๆ ฉันไม่เอาหรอกย่ะ บอกไว้ก่อน คนอย่างชลลดาต้องได้ ทุกอย่างที่อยากได้ ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม”

ไข่มุกชะงัก สีหน้าหวาดกลัว ชลลดากระชากรถเข็นไปตามทางเดิน

“คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ คุณชลลดา คุณลูกไก่”

ชลลดาไม่ฟัง เข็นรถเร็วขึ้นอย่างน่ากลัว โดยมีภัททิมาก้าวตามด้วยความสะใจ

ชลลดาโหดเหี้ยมอำมหิตตั้งใจเข็นรถไข่มุกลงทางลาดชันให้ถูกรถยนต์ที่แล่นผ่านทับตายแต่ไม่สำเร็จเพราะคีรินทร์เข้ามาช่วยทันเวลา

ไข่มุกปลอดภัยแต่คีรินทร์หัวแตกต้องรีบไปทำแผล เสร็จแล้วกลับออกมาเจอพวกจินจูกับสองแม่ลูกตัวแสบ ชลลดากลบเกลื่อนความผิดตัวเองด้วยการต่อว่าไข่มุกเป็นต้นเหตุให้คีรินทร์หัวแตก รู้ว่าป่วยแต่ไม่เจียม อยากเข็นรถเองจนไหลลงไป ดีที่ไม่โดนรถชนตาย พอไข่มุกจะชี้แจงความจริง ชลลดาก็ไม่เปิดโอกาส พูดแทรกตลอดเวลาหาว่าไข่มุกจะใส่ความ

จินจูทนเห็นลูกสาวถูกรังแกไม่ไหว อีกทั้งชลลดาก็ปากร้ายพาดพิงถึงเธอด้วย ครั้นเถียงไปเถียงมาก็ยอมรับว่าแกล้งไข่มุก จินจูเลยจัดหนักจนสองแม่ลูกแทบเดี้ยง นั่งร้องโอดโอยอย่างหมดท่า

หลังจากพาไข่มุกกลับห้อง จินจูยังโมโหไม่หาย ตั้งใจจะพาไข่มุกกลับเกาหลีเพราะอยู่ที่นี่มีแต่อันตราย

คีรินทร์ได้ยินก็ยอมไม่ได้ ย้ำว่าไข่มุกเป็นเมียตน

“แน่ใจเหรอ เมียหรือตัวอะไรกันแน่ ทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นมารังควานไม่หยุดไม่หย่อน”

“ผมเสียใจ ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

“คราวนี้รอดมาได้ แต่ถ้าคราวหน้าช่วยไม่ทันลูกฉันไม่ตายเหรอ ไม่เอาแล้ว ยังไงฉันก็ไม่ให้อยู่กับเธอ”

“ค่อยพูดกันดีกว่า ไปๆไปข้างนอกกับผมให้ใจเย็นก่อน” คธารีบพาจินจูออกไป ในห้องจึงเหลือไข่มุกกับคีรินทร์สองคน

“ฉันจะเคลียร์กับทุกคนเอง จะไม่ให้มีใครมากวนใจ เธออีก กลับไปอยู่กับฉันได้ไหม ขอโอกาสอีกครั้งนะ กลับไปอยู่กับฉัน”

ไข่มุกนิ่งไม่ตอบ แต่น้ำตาไหลด้วยความอัดอั้น คีรินทร์เข้าใจความรู้สึกเธอ เช็ดน้ำตาให้โดยไม่เซ้าซี้อะไรอีก

ตกค่ำกลับมาที่บ้านเห็นมณีกำลังคาดคั้นเอา

เรื่องชลลดาและภัททิมาหลังทราบข่าวไปก่อเรื่องกับไข่มุกอีก ซึ่งชลลดาเถียงคอเป็นเอ็นว่าไม่ได้ทำ คีรินทร์เลยตอกหน้าเข้าให้

“เมื่อเย็นคุณเพิ่งยอมรับเองว่าทำ”

“มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ได้ตั้งใจ แค่จะเข็น แต่นังไข่มุกดิ้นจนลื่นไปเอง”

“กล้าพูด นี่หล่อนแม่ลูกเกาะลูกชายฉันหนึบเป็นตุ๊กแกไม่พอยังจะกล้าทำลูกสะใภ้ฉัน โอ๊ย...ไม่รู้จะเรียกว่ายังไงดีแล้ว”

“ก็เรียกว่ากินบนเรือนขี้รดบนหลังคาสิคะ” ช้อยเสริมขึ้นมา ชลลดาโกรธจี๊ดตบโต๊ะดังปัง!

“จะมากไปแล้วนะยะ ไม่ได้โดนผลักเองซะหน่อย จะโวยทำไม ทีนังแม่มันสาดกาแฟใส่ฉันไม่เห็นมี ใครโวยแทน”

มณีเดือดดาล ทุ่มเถียงกับชลลดาและภัททิมาอย่างไม่มีใครยอมใคร คีรินทร์เห็นแล้วเหนื่อยใจเดินหนีไปจากตรงนั้นพร้อมเขมทัตที่เบื่อไม่แพ้กัน...

รุ่งขึ้น จินจูพาไข่มุกออกจากโรงพยาบาลกลับมาอยู่โรงแรมและบอกว่าอีกสองสามวันเราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันที่เกาหลี ไข่มุกนิ่งไม่ออกความเห็น แต่

จินจูเดาได้ไม่ยาก ลงนั่งข้างๆโอบไหล่ลูกสาว

“แม่รู้ว่าหนูรักเขามาก แต่จะมีประโยชน์อะไรถ้ายังเป็นแบบนี้ ถ้าคีรินทร์รักหนู...เขาก็ต้องแสดงให้เห็นว่ารักเราจริงแค่ไหน”

“หนูไม่รู้ค่ะแม่ หนูสับสน แต่หนูไม่อยากอดทนกับเรื่องผู้หญิงของเขาแล้ว” ไข่มุกน้ำตาร่วงเผาะ จินจูกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ปลอบประโลมด้วยความสงสาร

“ไม่เป็นไรลูก แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น จะไม่มีใครมารังแกลูกแม่ได้อีกแล้ว”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ฝันเป็นจริง “เอี๊ยง” ร่วมซีน “เขตต์” นักแสดงในดวงใจ ในละคร "เรือนสายสวาท"

ฝันเป็นจริง “เอี๊ยง” ร่วมซีน “เขตต์” นักแสดงในดวงใจ ในละคร "เรือนสายสวาท"
25 ก.พ. 2563
10:37 น.