ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มือปราบเหยี่ยวดำ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1
  • 2

บรรยากาศจากบ้านยุทธเงียบจนไม่น่าไว้ใจ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเริ่มเปลี่ยนสี จากมืดมิดกลายเป็นแสงทองแรกของวันใหม่ พร้อมการมาถึงของเหล่าครูและนักเรียนที่มุ่งหน้ามาสอบที่โรงเรียนไม่ไกลกันนั้น

พวกตำรวจมองหน้ากันเครียดๆ ก่อนช่วยกันต้อนผู้คนละแวกนั้น โดยเฉพาะนักเรียนให้ออกนอกพื้นที่ สมศักดิ์เห็นว่าได้เวลา จึงเริ่มเจรจากับตี๋ใหญ่ที่ยังเก็บตัวในบ้านยุทธอีกครั้ง

ไม่กี่อึดใจ...ภายในบ้านยุทธก็มีความเคลื่อนไหว เมียกับลูกของยุทธนั่นเองที่ค่อยๆเดินออกจากบ้าน ส่วนตี๋ใหญ่กับพวกที่เหลือ...เมียของยุทธบอกว่าหนีไปทางหลังบ้านแล้ว

ตี๋ใหญ่กระชับปืนพกในมือแน่น วิ่งหนีเตลิดไปทางโรงเรียน ผ่านพวกชาวบ้านกับนักเรียนที่กรีดร้องด้วยความตกใจกลัว สมศักดิ์กับบรรดลวิ่งตามติด ทันได้เห็นภาพสุดสะเทือนใจ เมื่อตำรวจนายหนึ่งถูกตี๋ใหญ่ยิงตาย!

การตายของตำรวจในหน่วยทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด วสันต์พร้อมลูกน้องพยายามล้อมจับตี๋ใหญ่ แต่นอกจากจะจับไม่ได้ ยังถูกจอมโจรใหญ่ยิงโต้แทบเอาชีวิตไม่รอด

ตี๋ใหญ่เห็นวสันต์ก็ตั้งหน้าตั้งตาดวลกับอีกฝ่าย แต่พลาดท่าถูกสารวัตรใหญ่แห่งดำเนินสะดวกยิงถูกสีข้างอย่างจัง ต้องตะเกียกตะกายหนีไปซ่อนตัวในสวนผลไม้

พวกตำรวจภายใต้การนำของสมศักดิ์และวสันต์ตามรอยเลือดของตี๋ใหญ่จนถึงสวนผลไม้ แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของจอมโจรใหญ่ วสันต์รีบแยกไปหาอีกทาง ทิ้งสมศักดิ์หันไปบ่นกับบรรดลด้วยความเจ็บใจ

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะหายตัวไปไวแบบนี้”

“มันไม่หายไปไหนหรอกครับ แล้วผมก็ไม่เชื่อด้วยว่ามันจะมีอิทธิปาฏิหาริย์พรางตัวได้อย่างที่คนเขาพูดกัน”

อุดมไม่ได้ไล่จับตี๋ใหญ่ด้วย แต่เก็บกวาดลูกน้องของตี๋ใหญ่ที่มาเก็บตัวที่บ้านยุทธ โดยมีเนตรดาวกับหมีตามประกบ เพราะอยากได้ภาพข่าวการจับกุมแก๊งตี๋ใหญ่ของตำรวจ

การจับกุมลูกน้องตี๋ใหญ่ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงไม่นานอุดมก็รวบตัวได้ทั้งหมด จนเนตรดาวอดทึ่งไม่ได้ และคาดหวังว่าพวกสมศักดิ์คงจับตัวตี๋ใหญ่ได้เช่นกัน

“ได้ยินว่าตี๋ใหญ่โดนยิง คราวนี้คงหนีไปไหนไม่รอดหรอก”

“ผมก็หวังอย่างนั้น จะได้ถึงเวลาปิดบัญชีเสียที เราสองคนก็จะได้ไปหาที่โรแมนติกๆฉลองกันดีไหมครับ”

อุดมวกเข้าเรื่องจีบดื้อๆ เนตรดาวถึงกับไปไม่ถูก ต้องแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้

“ฉลองเรื่องอะไรเหรอคะคุณตำรวจ”

“ถามได้...ก็เรื่องงานที่สำเร็จลุล่วง แล้วก็เรื่องอนาคตอันสดใสของเราไงครับ”

“อ๋อเหรอคะ...เพ้อเจ้อ! ไปทำงานต่อดีกว่า”

ooooooo

ระหว่างที่พวกสมศักดิ์กับวสันต์ตามรอยเลือดของตี๋ใหญ่เข้าไปในสวนผลไม้ เนตรดาวถือโอกาสรายงานสดการจับกุมลูกน้องของตี๋ใหญ่ โดยมีหมีเป็นตากล้อง

“หลายชั่วโมงแล้วกับปฏิบัติการไล่ล่าตี๋ใหญ่ครั้งล่าสุด ซึ่งยังไม่มีบทสรุปแน่ชัดว่าจะเป็นอีกครั้งหรือไม่ที่ตี๋ใหญ่จะรอดพ้นเงื้อมมือของตำรวจไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นการค้นหาก็ยังดำเนินต่ออย่างไม่หยุดยั้ง”

รายงานสดของเนตรดาวถูกถ่ายทอดทั่วประเทศ นพวรรณนั่งฟังด้วยหัวใจร้อนรนและเป็นห่วง กลัวเหลือเกินว่าบรรดลจะเป็นอันตราย เพราะจนป่านนี้ยังจับจอมโจรใหญ่ไม่ได้

สำอางกับแตนก็นั่งดูข่าวการจับกุมลูกน้องของตี๋ใหญ่ในห้องพักของโรงพยาบาลด้วยสีหน้าวิตก เมื่อสุภาพตื่นมาเห็นท่าทางแปลกๆของเมียกับลูกสาวก็สงสัย คาดคั้นจนสำอางต้องเล่าให้ฟัง

“ไอ้ตี๋มันถูกตำรวจล้อมจับ แต่มันแหกวงล้อมตำรวจไปได้ ตำรวจเขาเลยระดมกำลังตามจับมันกันอยู่”

สุภาพถึงกับน้ำตาตก สำอางต้องปลอบให้ทำใจ

“พี่...อย่าคิดมากนะ ไอ้ตี๋มันจะเป็นยังไงก็สุดแท้แต่เวรแต่กรรม เราช่วยอะไรมันไม่ได้หรอก”

ปรีชาผ่านมาได้ยินสองผัวเมียคุยกันแล้วได้แต่ละเหี่ยใจ ก่อนโผล่ไปเรียกสำอางมาคุยตามลำพังข้างนอก และมอบเงินถุงใหญ่ที่ตี๋ใหญ่เพื่อนรักฝากมาให้ครอบครัวใช้จ่าย

สำอางอึ้งไปเล็กน้อย อยากซักไซ้หมอหนุ่มให้มากกว่านี้ แต่ปรีชาตัดบทและขอตัวดื้อๆ ทิ้งสำอางยืนมองเงินในมืองงๆ แม้รู้ดีว่าผัวคงไม่เห็นด้วย แต่ค่ารักษาพยาบาลของเขาก็ต้องใช้เงินจริงๆ...

พวกตำรวจตามรอยเลือดของตี๋ใหญ่ออกจาก สวนผลไม้ไปถึงศาลเจ้าแม่ทับทิม อุดมพาเนตรดาวกับหมีมาสมทบ รวมทั้งนักข่าวอีกสองสามสำนักที่เพิ่งมาถึง วสันต์เห็นใบมะละกอบนพื้นก็นิ่วหน้า เรียกคนอื่นๆมาดู

“มีคนขยำใบมะละกอแล้วเอามาวางไว้ เหมือนเป็นการแก้เคล็ดบางอย่าง แบบพวกเล่นของน่ะ”

หมีลดกล้องในมือ พลางบอกถึงสิ่งที่ตัวเองเคยพบ

“เป็นไปได้นะครับ...ผมเคยได้ยินพวกนักข่าวพูดกันว่าโจรพวกนี้มันมีคาถาบังตา บางทีมันยืนอยู่ ตรงหน้าเราแท้ๆ แต่เรากลับเห็นมันเป็นอากาศธาตุ”

บรรดลไม่ค่อยเชื่อนัก “คุณกำลังบอกว่าตี๋ใหญ่มีอิทธิฤทธิ์จริงๆอย่างนั้นเหรอ”

“ก็ไม่ได้ฟันธงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ผมทำข่าวมานาน เจอเรื่องพรรค์นี้มานับครั้งไม่ถ้วน ประเภท

สักหนังเหนียว ยิงฟันไม่เข้า หรือคาถาพรางตัวหายตัว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ”

“แต่ยังไงผมก็ยังไม่เชื่อ แล้วถ้าเกิดที่นี่มีเจ้าสิงสถิตจริงๆ ผมก็มั่นใจว่าเจ้าคงไม่ช่วยคนเลวๆอย่างตี๋ใหญ่หรอก”

“นั่นน่ะสิ...ผมก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน”

สมศักดิ์พูดแล้วแยกตัวไปทางอื่น  โดยไม่รู้เลยว่าคำบอกเล่าทั้งจากวสันต์และหมีเป็นเรื่องจริง...ตี๋ใหญ่ใช้วิชาพรางตัวจากอาจารย์ทองที่นั่งทำพิธีร่ายคาถาช่วยให้ลูกศิษย์เอกรอดหูรอดตาจากพวกตำรวจไปได้

ข่าวการตามจับตี๋ใหญ่รู้ถึงหูสมาชิกแก๊งที่เหลือจนได้ ทิพย์ร้อนรนนั่งไม่ติด และพาลลงกับประทีป เพื่อนสมัยเด็กของตี๋ใหญ่ที่มักตามไปไหนต่อไหนด้วยกันเสมอ

“ไอ้ทีป...ทำไมถึงเป็นอย่างงี้วะ มึงไปกับมันแต่ดันไม่อยู่ด้วยเหมือนทุกที แล้วก็ดันพอดีกับที่มีตำรวจมาล้อมจับ อย่างงี้แปลว่าอะไรวะ”

“ก็บอกแล้วไงเจ๊ว่าฉันไปส่งมัน แล้วก็รีบกลับไปหาเมีย”

ท่าทางเหมือนไม่ยี่หระของประทีปทำให้ทิพย์โมโห ควักปืนมาขู่

“มึงบอกกูมาตรงๆ มึงเป็นสายให้ตำรวจหรือเปล่า”

“ถ้าเจ๊คิดว่าฉันจะทำหมาๆกับเพื่อนได้ก็เอาเลยเจ๊ ยิงเลย ยิงสิเจ๊”

ประทีปท้าทายแบบไม่กลัว โตที่นั่งฟังเงียบๆ ต้องช่วยไกล่เกลี่ย

พอเถอะเจ๊ ถ้าใครในพวกเรามันหักหลังจริงๆ อีกไม่นานก็รู้เองแหละ ค่อยคิดบัญชีกับมันตอนนั้นก็ยังทัน” พูดพลางปรายตาไปทางประทีป ซึ่งร้อนตัวขึ้นมาทันที

“มึงด้วยอีกคนเหรอวะโตที่คิดว่ากูหักหลัง หลอกไอ้ตี๋ให้ไปติดกับดักตำรวจน่ะ”

“เปล่า...ก็แค่พูดลอยๆ ใครบริสุทธิ์ใจก็อย่าร้อนตัวสิวะ”

“กูกับไอ้ตี๋โตด้วยกันมาแต่เด็ก ตั้งแต่มันยังไม่มาทางนักเลงซะด้วยซ้ำ กูไม่มีวันทรยศมันหรอกเว้ย”

“เออ...ก็รอดูกันต่อไป”

ปื๊ดเป็นห่วงตี๋ใหญ่ไม่แพ้คนอื่น พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของสมาชิกแก๊งให้หาทางช่วยตี๋ใหญ่ ทิพย์จนปัญญาเพราะเวลานี้ตำรวจคงล้อมและจับตาดูทุกที่ที่สันนิษฐานว่าเป็นที่ซ่อนตัว โตเห็นด้วย แต่ยังเชื่อมือตี๋ใหญ่

“ฉันว่าใครก็เอามันไม่อยู่หรอก ถ้าจะจับก็ต้องจับตายเท่านั้น แล้วมีเหรอที่มันจะยอมตายคนเดียว”

พวกตำรวจควานหาตัวตี๋ใหญ่จากเช้ามืดถึงเที่ยงวัน แดดร้อนๆทำให้วิสัยทัศน์รอบตัวดีขึ้น แต่ยังหาตัวไม่พบ วสันต์สงสารลูกน้องต้องอดหลับอดนอนข้ามคืน สมศักดิ์เข้าใจดีแต่อยากตรึงกำลังตามล่าตัวจนกว่าจะพบ

ขณะที่พวกตำรวจอ่อนแรงเพราะตามล่าตัวเขาหลายชั่วโมงติด ตี๋ใหญ่ซ่อนตัวในบ่อน้ำของสวนผลไม้ โดยหายใจผ่านก้านมะละกอ...วิธีซ่อนตัวที่เขาเรียนรู้ตั้งแต่เด็กเพราะที่บ้านมีสวนผลไม้

ภาพความทรงจำวัยเด็กผุดในหัวอีกครั้ง ตี๋ใหญ่จำได้ว่าเขาใช้วิธีนี้ซ่อนตัวจากพ่อกับแม่ แต่สุภาพรู้ทันและตามตัวเขาเจอ ตามประสาชาวสวนที่คุ้นเคยกับต้นไม้และวิถีชีวิตแบบนี้มานาน

พวกตำรวจคิดไม่ถึงว่าตี๋ใหญ่จะซ่อนตัวในบ่อน้ำ เพราะเดินวนเวียนบริเวณนั้นหลายชั่วโมงแต่ไม่พบร่องรอยของจอมโจรใหญ่ สมศักดิ์เหนื่อยใจมากแต่ไม่ท้อ สั่งบรรดลกับอุดมกลับไปพัก แล้วเรียกลูกน้องกลุ่มใหม่มาค้นหาแทน

ooooooo

บรรดลออกจากพื้นที่ค้นหาก็มุ่งหน้าหานพวรรณที่หอพัก พยาบาลสาวที่ใจไม่ดีเพราะติดตามรายงานข่าวของเนตรดาวตลอด ถึงกับถลาไปกอดเขาด้วยความดีใจและโล่งอก

“รู้ไหมว่าวรรณห่วงคุณแค่ไหน วรรณกลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้เจอคุณอีก”

“ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”

พูดพลางกระชับอ้อมแขนแน่น ลูบหลังปลอบใจที่ทำให้ใจเสีย นพวรรรกอดเขาจนพอใจจึงผละออก

“แล้วคืนนี้คุณยังต้องกลับไปที่เกิดเหตุอีกหรือเปล่าคะ”

“ไม่ต้องแล้วครับ แต่คงต้องเตรียมตัวไว้ตลอด เรียกตัวเมื่อไหร่ก็รีบไปทันที”

“ค่ะ...แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม อย่าลืมเด็ดขาดว่ามีคนคอยห่วงคุณอยู่”

“ครับ...ผมจะระวังตัวอย่างดีที่สุด”

ไม่ใช่แค่บรรดลที่ทำตามหัวใจ อุดมก็ได้พักผ่อนและถือโอกาสพาเนตรดาวไปกินบะหมี่ ท่าทางกินอย่างหิวโหย ไม่ห่วงสวยของเธอทำให้เขานึกเอ็นดู

“นี่คุณ...ไม่คิดจะพูดจะจากันมั่งเลยเหรอ”

“ก็มันหิวนี่นา ทำงานมาทั้งวัน เพิ่งได้กินอะไรจริงๆก็ตอนนี้แหละ”

จบคำก็สั่งบะหมี่เพิ่มอีกชาม อุดมถึงกับกลั้นขำไม่อยู่

“ไหนคุณเคยบอกว่ากลัวอ้วนไง อ้วนแล้วเข้ากล้องไม่สวย ตอนนี้ไม่กลัวแล้วเหรอ”

“ไม่สน...อ้วนเป็นอ้วน ขอกินก่อน อย่างอื่นว่ากันทีหลัง”

อุดมไม่ขัดใจ ปล่อยเธอกินทุกอย่างที่ขวางหน้าจนหนำใจ จึงพาส่งบ้าน

“ขอบใจนะที่เลี้ยงบะหมี่”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เอาไว้คราวหน้าจะพาไปร้านหรูๆ โรแมนติกๆ ประเภทสองคนจ้องตากันภายใต้แสงเทียน ดนตรีบรรเลงสดอยู่ข้างๆขณะที่เราสองคนจับมือกันแบบนี้”

พูดพลางสบตาหวาน ทำตีเนียนจะขอจับมือ แต่เนตรดาวชักมือหลบ

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ บรรยากาศเป็นเรื่องรอง แค่ได้กินข้าวกับคนรู้ใจ ที่ไหนๆก็โรแมนติกทั้งนั้นแหละค่ะ”

“แล้วกินข้าวกับผมนี่โรแมนติกไหมครับ”

เนตรดาวตอบปฏิเสธหนักแน่น แต่อุดมไม่หวั่น ถามใหม่

“ถามอีกอย่าง...คลุกคลีตีโมงกับตำรวจมาขนาดนี้ ตอนนี้คุณเริ่มชอบตำรวจบ้างหรือยังครับ”

คำตอบของเนตรดาวก็ปฏิเสธเหมือนเดิม อุดมส่ายหน้าขำๆ ไม่ถือสาความปากไม่ตรงกับใจของเธอ ได้แต่หวังว่าความพยายามและความจริงใจของเขาจะชนะใจเธอได้สักวัน...

ooooooo

นพวรรณกลับไปเข้าเวรในคืนเดียวกัน สุภาพอาการดีขึ้นแต่ตรอมใจเรื่องลูกชายคนโต และหนักใจเรื่องเงินค่ารักษาพยาบาล สำอางปลอบไม่ให้คิดมาก แต่ไม่ยอมบอกเรื่องเงินของตี๋ใหญ่ที่ปรีชานำมาให้เมื่อวันก่อน

บรรดลกลับไปพักที่อู่รถของอาเจ็กเพื่อสืบข่าวตี๋ใหญ่ สมศักดิ์ยังอยู่ที่เดิมเพื่อตามความคืบหน้าเรื่องการจับกุม บรรดลได้แต่นั่งมองรายงานสดจากทางโทรทัศน์ ก่อนคิดได้ว่าตี๋ใหญ่อาจซ่อนตัวในที่ที่คิดไม่ถึง

พลันบรรดลก็คิดถึงบ่อน้ำในสวนผลไม้ ที่ที่เขากับพวกตำรวจไม่ได้สนใจจะค้นหาอย่างจริงจัง และไม่รอช้าโทร.หาสมศักดิ์ทันทีให้ช่วยค้นแทน

“บ่อน้ำเนี่ยนะ...จะเป็นไปได้ยังไงล่ะดล ไม่มีใครอึด ทนดำน้ำข้ามวันข้ามคืนได้แบบนั้นหรอก ยกเว้นก็แต่...คนที่ตายไปแล้วเท่านั้น”

“ก็ไม่แน่นะครับ เพราะถ้ามันไม่บินขึ้นฟ้า ดำดินหนี หรือหายตัวไปอย่างที่คนร่ำลือกัน ผมว่าก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะครับ นอกจากซ่อนตัวในบ่อน้ำนั่น”

“ก็นั่นน่ะสิ...เพื่อให้แน่ใจว่าเราไม่ได้พลาดอะไร ยังไงคงต้องจัดทีมลงไปดู แต่กลางคืนอย่างนี้คงไม่มีประโยชน์...รอให้ถึงเช้าก่อน”

บรรดลกลับไปช่วยค้นหาพร้อมอุดมเช้าวันต่อมา และร่วมกันดำลงไปในน้ำเพื่อตามหาตัวตี๋ใหญ่ แต่ไม่พบแม้แต่เงา เพราะอาจารย์ทองร่ายคาถาช่วยพรางตาไว้ได้เหมือนเคย

สุภาพยังนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล โดยมีสำอางกับแตนคอยเฝ้า สองแม่ลูกพยายามกันไม่ให้เขาดูข่าวโทรทัศน์เพราะมีแต่ข่าวตี๋ใหญ่ แต่กระนั้น...ท่าทางพิรุธของทั้งสองก็ปิดบังความจริงจากเขาไม่ได้

“ไอ้ตี๋มันมาที่นี่ใช่ไหม”

สำอางตัดสินใจเล่า “ใช่...มันเอาเงินมาฝากหมอปรีชาให้เอามาให้เรา”

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปเอาเงินของมัน”

“แต่เราจำเป็นต้องใช้เงินนะพี่”

“จำเป็นยังไงฉันก็ไม่อยากได้เงินชั่วๆของมัน!”

นพวรรณได้ยินเสียงเอะอะของสุภาพจึงรีบไปดู ทันเห็นสีหน้าเป็นทุกข์ด้วยความใยลูกชายของสองผัวเมีย พยาบาลสาวพลอยเศร้า แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากปลอบให้ทำใจ...

ตี๋ใหญ่หนีรอดการตามล่าของพวกตำรวจได้ในที่สุด หอบร่างสะบักสะบอมและบาดเจ็บสาหัสเพราะถูกวสันต์ยิง ไปหาสมาชิกแก๊งที่อู่นายฟื้น แหล่งซ่อนตัวอีกแห่งของเขา เหล่าสมาชิกทึ่งมาก แทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าจอมโจรใหญ่จะรอดชีวิต แถมหนีการจับกุมได้อีกต่างหาก

ทิพย์ให้ปื๊ดไปตามปรีชามารักษาแผลถูกยิง ตี๋ใหญ่เบาใจลง และตัดสินใจเล่าเรื่องตอนหนีว่าซ่อนตัวในน้ำเป็นวันๆ ก่อนจะคลานไปบ้านชาวบ้านแถวนั้น

ชาวบ้านมาเห็นเขาขโมยเสื้อผ้าบนราวเปลี่ยนพอดี ตี๋ใหญ่เลยควักปืนขู่ ชาวบ้านกลัวตายยอมให้เขาพักจนหายเหนื่อย เอาน้ำให้กิน และให้เงินติดตัวไปด้วย

“ขอบใจนะ...ถ้าฉันหนีไปได้ ฉันจะเอาเงินมาคืน พร้อมด้วยค่าข้าว ค่าน้ำ แล้วก็ค่าเสื้อผ้า ให้สมกับบุญคุณของพี่ แต่ถ้าแจ้งตำรวจจับฉัน ฉันก็จะกลับมาเหมือนกัน พร้อมปืนกระบอกนี้...คงรู้นะว่าต่อจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันไม่บอกใครหรอก”

ตี๋ใหญ่ลงเรือของชาวบ้านหลังจากนั้นเพื่อหนี ชาวบ้านอดไม่ได้โพล่งถาม

“ถามตรงๆ...เอ็งเป็นตี๋ใหญ่จริงๆเหรอ”

“แล้วคิดยังไงล่ะ”

“ไม่รู้สิ...คิดว่าถ้าเป็นตี๋ใหญ่ตัวจริง น่าจะยิงกระจุยไปแล้ว”

“ถ้าปกติก็ไม่แน่เหมือนกัน”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.3 "เก้า" รุกหนัก บุกหา "หมาก" ทวงสัญญาการแต่งงาน

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.3 "เก้า" รุกหนัก บุกหา "หมาก" ทวงสัญญาการแต่งงาน
27 พ.ย. 2563

08:03 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2563 เวลา 08:39 น.