ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกผู้ชายไม้ตะพด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อบเชยประหลาดใจกับภาพที่ได้เห็น ว่าทิวามอบวิญญาณให้กับเวตาล นั่นหมายความว่าตัวเองรอดพ้นจากการโดนดูดวิญญาณ จึงขอบคุณท่านฤาษีที่มาช่วยรั้งตนไว้ ฤาษีกลับหัวเราะ อบเชยแปลกใจมีอะไรน่าหัวเราะ หรือมีลับลมคมในอะไร

“ข้าหัวเราะให้กับอนาคต”

“อนาคตอะไร อนาคตของฉันงั้นเหรอ ท่านรู้อนาคตของฉันหรือ”

“โชคชะตามักเล่นตลกกับคนนะ ว่ามั้ย”

อบเชยถามหมายความว่าอะไร ฤาษียิ้มให้ก่อนจะบอกว่าตนต้องไปแล้ว อบเชยขอให้บอกก่อนว่า อนาคตตนจะเป็นอย่างไร ฤาษีกลับตอบว่า “มันเรื่องของเจ้า เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”

แสงสีขาววาบเข้าตาอบเชยอีกครั้ง ทุกอย่างดับวูบลง อบเชยรู้สึกตัวขึ้นมาเห็นหน้าไม้

“นี่ฉันฝันไปอีกรึเปล่าเนี่ย”

“ไม่ได้ฝันหรอก ฉันเป็นห่วงเธอเลยตามไปที่บ้าน แล้วชาวบ้านก็มาแจ้งว่าเห็นเธอนอนสลบอยู่ที่ชายป่า เธอไปทำอะไรที่นั่นน่ะอบเชย”

อบเชยคิดทบทวนแล้วโผกอดไม้ด้วยความดีใจที่ได้กลับมาพบเขาอีก ศรนารายณ์โผล่เข้ามา ร้องเฮ้ย...บอกลูกสาวให้น้อยๆหน่อย อบเชยผละออกจากไม้อย่างเขินๆ

เวตาลกลายร่างเป็นทิวา ทั้งที่ร่างจริงนอนตายอยู่ชายป่า กลับมาบ้านด้วยท่าทีแข็งกระด้างไม่พูดจากับใคร

ooooooo

เห็นท่าทางไกรเปลี่ยนไป เจ๊กีจึงพามาทำบุญที่วัด หวังให้หลวงพ่ออบรมขัดเกลาจิตใจให้ แต่กลับเจอท่าทีแข็งกระด้างและพูดจาตอบโต้อย่างรุนแรงของไกร หลวงพ่อเตือนสติให้ฝึกสมาธิอย่างที่เคยสอนไป จิตใจที่ไม่ตั้งมั่นทำให้เป็นทุกข์ ไกรไม่อยากฟังขอตัวออกไปเดินเล่น เจ๊กีหนักใจไม่รู้จะทำอย่างไร หลวงพ่อบอกว่าโมหะ โทสะกำลังครอบงำในใจเขาอยู่

และแล้วไกรก็เดินมาเจอแพรวาที่แวะมาทำสังฆทาน มีเด็กวัดช่วยถือของ ไกรอดไม่ได้ที่จะแขวะ “แม้แต่เด็กวัดก็ยังไม่เว้น เกิดกลัวบาปที่ทำไว้ขึ้นมาละสิ ถึงได้เหยียบเข้าวัดได้”

“คุณเปลี่ยนไปมากนะคะไกร”

“อยากรู้มั้ยว่าเหตุผมที่ผมเปลี่ยนไป ใครเป็นคนทำ”

“ถ้าเป็นเพราะฉัน...ฉันก็...”

“รู้ตัวด้วยเหรอ...”

“ไกรคะ ทั้งหมดมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ ตอนนี้ฉันกับไม้ก็แทบจะไม่ได้เจอกัน”

ไกรไม่สนใจ แพรวาจับมือเขาขอร้องให้ฟังเรื่องที่ตนจะเล่า แต่เขากลับหาว่าเธอมารยา ขนาดในวัดยังกล้าจับมือถือแขนผู้ชาย แพรวาเริ่มโกรธจะให้ตนทำอย่างไรถึงจะฟังกันบ้าง ไกรจึงลากเธอไปขึ้นรถของเธอ แล้วขับพาออกไปจากวัด

“คุณจะพาฉันไปไหน”

“ผมก็จะพาคนเลวๆอย่างคุณไปที่ที่เหมาะกับคนอย่างคุณไง”

แพรวาหน้าเสียตกใจ ไกรขับรถเร็วมากจนเธอกลัว เขาเข้ามาจอดในโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง ลากเธอถูลู่ถูกังลงมา

“คุณเป็นบ้าอะไรคะไกร คุณไม่ใช่คนที่รังแกผู้หญิงแบบนี้”

“อย่ามาบอกว่าผมควรจะเป็นคนยังไง ทั้งที่คุณก็ไม่ได้ดีกว่าผมซักเท่าไหร่ ชอบไม่ใช่เหรอโรงแรมน่ะ นอนกับใครมากี่ครั้งแล้วล่ะ วันที่ผมตื่นมาไม่รู้เรื่องที่นี่ คงเป็นเพราะคุณวางยาสินะ”

“ฉันเปล่า นั่นเป็นเพราะ...”

“จะอ้างคนอื่นอีกล่ะสิ ไม่เบื่อรึไง แก้ตัวอะไรเดิมๆ”

“ไกร ถ้าคุณจะทำแบบนี้เพื่อให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่คุณรู้สึก ฉันจะบอกว่าคุณทำสำเร็จแล้ว จริงๆคุณแค่อยู่เฉยๆไม่ต้องทำอะไรฉันก็เจ็บปวดมากพออยู่แล้ว”

“ผมจะบอกอะไรให้นะ ว่าตอนนี้ผมรู้สึกรังเกียจคนแบบคุณมาก สิ่งที่ผมแสดงออกยังไม่เท่าที่ผมรู้สึก และความเจ็บปวดที่คุณรู้สึกอยู่น่ะ ผมว่าไม่พอ ผมจะทำให้คุณเจ็บยิ่งกว่านั้น”

ไกรลากแพรวาขึ้นเตียง ปลุกปล้ำเธอโดยไม่ฟังคำขอร้องของเธอ...เมื่อความหื่นกระหายผ่านไป ไกรรู้สึกผิดที่เห็นแพรวาร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่ยังกลบเกลื่อนด้วยความก้าวร้าว หาว่าแพรวาทำเหมือนไม่เคยมาก่อน แพรวาสะอื้นฮัก

“ทำไมฉันต้องมารับในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำด้วย คุณคิดว่าฉันไม่มีหัวใจรึไง ทำไมฉันไม่เกลียดคุณไปตั้งแต่แรก”

ไกรอึ้ง เขาขับรถพาเธอมาส่งบ้าน แพรวาพูดอย่างเย็นชาว่า ตนจะพยายามเกลียดเขาให้เหมือนกับที่เขาเกลียดตน ไกรชะงักเจ็บปวดในใจแต่ยังทำแข็งกร้าวลงรถเดินจากไป

เข้าห้องมาได้ แพรวาก็ร้องไห้อย่างหนัก ราตรีผ่านมาได้ยินเปิดประตูเข้ามาถามว่าเป็นอะไร แพรวาไล่ให้ออกไป ราตรีไม่พอใจกลับออกมา เดินผ่านห้องครัวเห็นทิวายืนอยู่หน้าตู้เย็น จึงทักว่าทำอะไร ทิวาหันมา ปากยังคาบเนื้อสดๆอยู่ ราตรีร้องกรี๊ด ทิวารีบคายเนื้อสดออกเช็ดปากแล้วแก้ตัวว่าตนหิว ราตรีโวยทำไมไม่ให้แม่บ้านทำอะไรให้กิน ทิวาเดินตัวแข็งออกไป

ราตรีรีบมาจะฟ้องพันเทพ แต่เขากำลังรำพันกับรูปถ่ายทิพย์ว่าลูกรักคนอื่นมากกว่าตน ไม่ยอมให้ไม้ตะพด ตนจะทำอย่างไรดี ราตรีพรวดพราดเข้ามาจึงถูกพันเทพเอ็ดและว่าไม่สนใจเรื่องของทิวา ราตรีถึงกับงงว่าวันนี้คนในบ้านเป็นอะไรกันไปหมด

ooooooo

พันเทพส่งจดหมายมานัดเมฆไปที่โกดังร้างบ่ายโมง ให้เอาไม้ตะพดไปแลกกับชีวิตทิวา พันเทพเข้ามาในห้องทิวา เห็นนอนหลับจึงพูดว่า พรุ่งนี้จะเอาเขาไปแลกกับไม้ตะพด เมื่อพันเทพกลับออกไป ทิวาก็ลืมตาโพลง ยิ้มอย่างพอใจที่ตนจะได้ไม้ตะพด

ทั้งสองอันในวันพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น เมื่อไม้ออกไปสมัครงาน เมฆตัดสินใจไปตามที่พันเทพนัดหมาย ส่วนพันเทพก็พาทิวามาที่โกดังร้าง มาถึง เมฆเดินออกมาจากกองของระเกะระกะ พันเทพเยาะ

“มาจนได้นะแก นึกว่าจะเบี้ยวซะแล้ว”

“ชีวิตคนทั้งคน ฉันไม่ปล่อยให้แกทำแบบนั้นหรอก”

พันเทพถามหาไม้ตะพดวิญญาณ ทิวาหูผึ่ง เมฆควงไม้ตะพดบอกพันเทพว่า ตนไม่อาจให้ไม้ตะพดแก่เขา และไม่ยอมให้เขาทำร้ายทิวาด้วย พันเทพโมโห

“แกคงหวังสูงเกินไปแล้วไอ้เมฆ คนอย่างแกจะทำอะไรฉันได้” พันเทพจะทำร้ายทิวา

เมฆเข้าขวางปกป้องทิวา ทั้งสองต่อสู้กันดุเดือด ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ทิวาจ้องมองไม้ตะพดทั้งสองอัน

ขณะเดียวกัน ไม้กลับมาบ้านไม่พบเมฆ พอดีอบเชยแวะเอาขนมมาฝาก ทั้งสองเห็นจดหมายนัดของพันเทพจึงรีบตามไป ระหว่างนั้น ทิวากำลังจ้องจะชิงไม้ตะพดวิญญาณจากเมฆ ไม้กับอบเชยมาถึงร้องเตือนให้เมฆระวัง ทิวาเกือบคว้าไม้ตะพดได้ ทิวารีบออดอ้อนเมฆ

“เอาไม้มา เอาไม้มาให้ลูกสิพ่อ เอามา”

“มันไม่ใช่ทิวา เวตาลมันดูดวิญญาณทิวาไปแล้ว นี่คือเวตาลต่างหาก” อบเชยรีบบอก

ทั้งเมฆและพันเทพตกใจ ทิวายังรำพันขอไม้ตะพดจากเมฆ ไม้เตือนเมฆอย่าไปเชื่อ พันเทพเห็นแววตาทิวาก็เชื่อว่าเป็นเวตาล จึงใช้ไม้ตะพดเลือดฟาดลงไป ทิวากระเด็นค่อยๆลุกขึ้น

“เจ้าฆ่าเพื่อนเจ้าได้ลงคอเลยเหรอ แต่ข้าเสียใจด้วย เพราะพลังของข้าตอนนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าพวกเจ้าทั้งหมดรวมกันซะอีก ไม้ตะพดอันเดียวฆ่าข้าไม่ได้หรอก”

พันเทพให้เมฆส่งไม้ตะพดวิญญาณมา ตนจะฆ่าเวตาล เมฆไม่ให้ พันเทพจึงบอกให้ช่วยกันฆ่า ทิวาหันมาทำหน้าเศร้ามองเมฆ ทำให้เมฆสงสารยั้งมือ พันเทพโวยเดี๋ยวได้ตายกันหมด ทิวาฉวยโอกาสโบกลมพัดอย่างแรง เมฆกับพันเทพกระเด็น ไม้ตะพดหลุดมือทั้งสองคน ทิวากลายร่างเป็นเวตาลใช้พลังจับพันเทพขึ้นลอยเหนืออากาศ เข่นเขี้ยว

“ฉันจะฆ่าแกคนแรก โทษฐานที่กดขี่ข่มเหงฉันมาตลอด”

ไม้กับอบเชยคลานเข้าไปเก็บไม้ตะพด อบเชยโยนให้ไม้ เมื่อได้ไม้ตะพดทั้งสองอัน ไม้รู้สึกถึงพลังมหาศาล เวตาลหันมองเห็นเงาของฤาษียืนยิ้มอยู่ข้างไม้ จึงรู้ว่าไม้นี่เองที่ฤาษีบอกว่าจะปลิดชีวิตตน มันหันมาต่อสู้กับไม้ทันที ไม้ซัดเวตาลด้วยไม้ตะพดทั้งสองอันไม่ยั้ง เวตาลแปลงร่างเป็นทิวาขอให้เมฆช่วย เมฆใจอ่อนโผเข้าปกป้อง ไม้ต้องชะงักทำให้เวตาลกระแทกฝ่ามือเข้าที่อกไม้ แต่ไม้ก็ฟาดไม้ตะพดทั้งสองลงบนตัวเวตาลเกิดแสงจ้า มันกระอักเลือดบินหนีไป

พันเทพแอบเก็บไม้ตะพด อบเชยเห็นเหยียบมือเขาไว้และต่อว่า “อย่าคิดจะทำแบบนั้นเลยพันเทพ ไม้เป็นคนช่วยแกไว้นะ”

อบเชยดึงไม้ตะพดวิญญาณโยนให้เมฆ พันเทพจึงได้เพียงไม้ตะพดเลือดของตัวเอง เมฆไล่ให้พันเทพกลับไป เพราะศัตรูของเขาจริงๆแล้วคือเวตาล ไม่ใช่ตนกับไม้ จากนั้นเมฆกับอบเชยช่วยกันประคองไม้กลับบ้าน

ปฐมพยาบาลไม้จนดีขึ้น อบเชยซักถามถึงความรู้สึกที่ได้จับไม้ตะพดทั้งสองอัน ไม้เล่าถึงพลังที่ตนรับรู้ได้ เมฆแปลกใจว่าเวตาลทำไมถึงมีอำนาจขึ้นมา เตือนไม้ให้ระวังมันจะกลับมาอีก ไม้หยั่งเชิงถามเมฆว่าถ้าฆ่าเวตาลก็เท่ากับฆ่าทิวา เมฆรู้ดีก้มหน้านิ่งข่มความรู้สึกเสียใจ...ไม้เดินมาส่งอบเชย ต่างคนต่างเป็นห่วงกัน เผอิญ แพรวาขับรถมาจอดข้างๆตาเธอบวมช้ำ

“ไม้ ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ...ฉันขอเวลาไม่นานหรอกอบเชย”

อบเชยยิ้มๆไม้ให้เธอรอเขาอย่าเพิ่งกลับไป ไม้มานั่งคุยกับแพรวาในรถ เขาปลอบเธอด้วยความรู้สึกของพี่ชายปลอบน้องสาว อบเชยยังไม่รู้ว่าไม้เป็นลูกพันเทพ เห็นความสนิทสนมของทั้งสองคนก็สะเทือนใจ...เมื่อแพรวาได้ระบายความเสียใจกับไม้ก็รู้สึกดีขึ้น เธอบอกลาไม้จะกลับไปอยู่อเมริกากับแม่ ไม้อาสาจะไปอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ไกรฟัง แต่เธอไม่ต้องการ แพรวากลับไป ไม้เดินมาไม่เห็นอบเชยตรงนั้นแล้ว...

สิ่งที่ไกรทำลงไป เขาเองก็รู้สึกผิด พยายามมาดักรอแพรวาหน้าบ้าน แต่เธอใจแข็งไม่ยอมพบ แถมปล่อยให้สมุนของพ่อโยนเขาออกไปท่ามกลางสายฝน

วันรุ่งขึ้น เจ๊กีเข้ามาปลุกไกร พบว่าตัวร้อนจัดจนเพ้อเรียกหาแต่แพรวา ด้วยความสงสารลูก เจ๊กีจึงมาพบแพรวา เพื่อขอให้ไปหาไกร แพรวาครุ่นคิดเพราะกำลังจะกลับอเมริกา สุดท้ายก็ตัดสินใจไปเยี่ยมไกรก่อน เจ๊กีดีใจมาก ปล่อยให้แพรวาดูแลลูกชาย

ooooooo

พันเทพรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยของตัวเอง จึงจับเต็กกงมัดมานอนบนเตียงในห้องแทนตน และจริงอย่างที่คิด เวตาลแอบเข้ามาฆ่าพันเทพ แล้วถูกตลบหลัง พันเทพเอาแหจับเวตาลไว้ได้แต่มันก็เอาตัวรอดหนีไปด้วยความแค้น

สักกับพวกวินมอเตอร์ไซค์ขาดรายได้เพราะไม่มีใครมาจ้างไปตีรันฟันแทง จึงไถเงินจากชาวบ้าน พอเห็นอบเชยเดินผ่านมาก็เข้าไปรีดไถ อบเชยไม่ยอมเกิดการต่อสู้กัน แต่พวกสักมากกว่าเธอจึงสู้ไม่ได้ โชคดีที่ลูกผู้ชายมาช่วยพร้อมกับศรนารายณ์ ลูกผู้ชายชม

“ขอบคุณมากคุณศรนารายณ์ คุณเก่งเสมอเลย”

“แหมของมันแน่อยู่แล้ว คราวนี้พวกมันคงหายซ่าแล้วล่ะเพราะไอ้สักเจ็บหนักขนาดนั้น”

ลูกผู้ชายยิ้มๆและบอกลา ชาวบ้านแถวนั้นปรบมือ

ดีใจที่ปราบพวกไอ้สักได้...ศรนารายณ์พาอบเชยกลับบ้านทำแผล ไม่ทันไร ไม้วิ่งเข้ามา ศรนารายณ์แปลกใจว่าไม้รู้ข่าวได้อย่างไร ไม้กลบเกลื่อนหลอกศรนารายณ์ว่าเจ๊กีบ่นถึง เขาดีใจรีบขอลูกสาวไปเดี๋ยวเดียว อบเชยหันมาต่อว่าไม้โกหกผู้ใหญ่เป็นบาป ไม้ยิ้มเจ้าเล่ห์

“ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะได้อยู่กับเธอสองคนมั้ยล่ะ...

นี่ยังโกรธเรื่องเมื่อคืนใช่มั้ย”

“ฉันมีหัวใจนะไม้ จะให้ฉันยิ้มที่เห็นไม้ห่วงคนอื่น สนใจคนอื่นมากกว่าฉันเหรอ”

“ฉันขอโทษที่ทิ้งเธอไว้แบบนั้น แต่วันนี้ฉันก็ไปช่วยเธอไว้นะ ดังนั้นก็หายกัน”

อบเชยขอให้ไม้สัญญาจะไม่ทำให้ตนเสียใจอีก ไม้รับปาก...

คืนนั้น เวตาลแปลงร่างเป็นทิวาด้อมๆมองๆรอบบ้านเมฆ ได้ยินสองพ่อลูกคุยกัน เมฆกำชับไม้ถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่าห่วงอะไรมากกว่าไม้ตะพด ไม้รู้สึกว่าเมฆพูดแปลกๆ เมฆยอมรับว่าเหมือนมีอะไรจ้องมองอยู่ ไม้จึงถามตรงๆ

“ถ้าถึงเวลานั้น ผมกับทิวา พ่อจะเลือกใคร”

เมฆนิ่งไม่อาจตอบได้...ทิวายืนมองอยู่นอกหน้าต่างเข่นเขี้ยว

“เจ้าคิดว่าข้ามานี่เพื่อจะขโมยไม้ตะพดเหรอ เจ้าโง่เอ๊ย ข้ามาเพื่อฆ่าเจ้าไม้นี่ต่างหาก คำทำนายของฤาษีที่ว่า เจ้าจะเป็นคนฆ่าข้าน่ะเหรอ ข้าอยากรู้ว่า ถ้าเจ้าตายก่อน ไอ้ฤาษีมันจะว่าไง”

ทิวาย่องเข้ามาบริเวณที่สองพ่อลูกนอน มันยื่นมือที่มีกรงเล็บยาวแหลมคมออกมาเพื่อจะควักหัวใจไม้ พลันรู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มเข้ามาที่ท้อง พอก้มดูเห็นไม้ตะพดเสียบทะลุออกมา

“พ่อ พ่อแทงผมทำไม” ทิวาหันมองเมฆเป็นคนแทง

“ไม่ใช่ แกไม่ใช่ทิวา”

ไม้สะดุ้งตื่นเห็นทิวามีแผลเหวอะหวะที่ท้อง ขู่อาฆาตเมฆก่อนจะพรวดพราดหนีไป ไม้รี่เข้าหาเมฆด้วยความห่วงใย เมฆน้ำตาไหลริน มือไม้สั่น ไม้รู้ดีถึงความรู้สึกของพ่อ

ooooooo

ไม่นาน แพรวามีอาการคลื่นไส้อาเจียนจนตัวเองหวั่นใจ แอบไปซื้อที่ตรวจตั้งครรภ์ เผอิญอบเชยมาสั่งขนมที่ร้าน จึงเห็นสิ่งที่แพรวาหยิบ ถึงกับเข่าอ่อน นึกถึงวันที่เห็นแพรวากับไม้ที่โรงแรม

เมื่อแพรวากลับมาตรวจเช็กตัวเองที่บ้าน ผลออกมาว่าตั้งครรภ์ เธอร้องไห้สับสนกับชะตาชีวิตตัวเอง ตัดสินใจไปบอกเจ๊กีว่าตนคงช่วยดูแลไกรไม่ได้อีกแล้ว

“ทำไมล่ะ ลื้อกับอาไกรไม่รักกันแล้วเหรอ หรือเป็นเพราะอั๊วที่เคยห้ามพวกลื้อคบกันใช่มั้ย ต่อไปอั๊วจะไม่ไปวุ่นวายอีก ขออย่างเดียวแค่อาไกรกลับมาเป็นคนดีเหมือนเดิม ไม่เป็นอย่างที่อีเป็นตอนนี้”

“ฉันคงช่วยไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ฉันต้องขอโทษคุณด้วย ฉันรบกวนอีกเรื่องนะคะ อย่าบอกไกรว่าฉันเคยมาที่นี่” แพรวาเดินจากไปเศร้าๆ

ทุกครั้งที่มีเรื่องทุกข์ใจ สองสาวมักจะมาปล่อยอารมณ์ที่ท่าน้ำวัด ทั้งอบเชยและแพรวาจึงเจอกัน อบเชยกำลังร้องไห้เสียใจเข้าใจผิด พอเห็นหน้าแพรวาจึงพลั้งปาก

“ฉันเกลียดเธอ ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายไปซะตรงนี้ เธอชนะแล้ว ทำไมต้องตามมาเยาะเย้ยกันด้วย กลัวฉันเสียใจไม่พอใช่มั้ย”

“นี่มันเรื่องอะไร อบเชยช่วยอธิบายหน่อยได้มั้ย”

ในความคิดอบเชย คิดอยากทำร้ายแพรวาแต่ไม่อาจทำได้ จึงได้แต่พูดใส่หน้าว่าเกลียดเธอ แพรวาน้ำตาตก ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีแต่คนเกลียด ทำไมถึงมีแต่เรื่องแย่ๆ...ขณะเดียวกันราตรีเข้ามาในห้องเห็นที่ตรวจครรภ์จึงรู้ว่าแพรวาท้อง ถึงจะรีบกลับอเมริกา เธอคิดจะฟ้องพ่อ

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.