ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มาดามดัน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เน็กซ์เดินหน้าตามหาพ่อเรื่อยๆ ไม่อินังขังขอบกับสายเรียกเข้าของพุชชี่ซึ่งเพิ่งนั่งรถไฟตามมาถึงเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ละความพยายาม โทร.รัวยิบหวังให้เขารับสักครั้ง ติณณภพเฝ้ามอง ด้วยความเหนื่อยใจ สุดท้ายทนไม่ไหวเลยดึงมือถือจากมือเธอดื้อๆ

“พี่ว่าน้องเลิกโทร.หาเน็กซ์ได้แล้วล่ะ”

พุชชี่เถียงข้างๆ คูๆ แทนว่าเน็กซ์ยังเด็ก พยศใส่เพราะไม่ได้ดั่งใจ ติณณภพส่ายหน้าเอือมๆ

“ตั้งแต่ออกจากปารีส น้อง โทร.ไม่รู้กี่สิบครั้งแล้ว ไม่เห็นเขาจะรับสายเลย เชื่อพี่เถอะ พี่เคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว มีโรงแรมอยู่ไม่กี่แห่ง ถ้ามีคนไทยมาพักยังไงก็ต้องได้เรื่อง”

พุชชี่จำใจเก็บมือถือลงกระเป๋า แต่ไม่ล้มเลิกความตั้งใจตามหาเน็กซ์ รีบขอแยกไปตามหาเผื่อเจอซุปตาร์หนุ่มมุมใดมุมหนึ่งของเมืองเล็กๆ นี้ ติณณภพมองท่าทางห่วงใยเกินเหตุของมาดามคนดังแล้วเริ่มเครียด ยิ่งเห็นเธอร้อนรนเพราะตามหาเน็กซ์ไม่เจอยิ่งเศร้าลึกในอก แต่ไม่อยากแสดงออกมากกลัวเธอโกรธว่ากังวลไม่เข้าเรื่อง

“พี่ว่าเน็กซ์เขาโตมากพอจะดูแลตัวเองได้นะ”

“โตแต่ตัวน่ะสิคะ แค่ไม่ได้อย่างใจนิดเดียวก็ทำให้คนอื่นต้องเป็นห่วงแล้ว”

พุชชี่บ่นไปพลางมองซ้ายขวาหาเน็กซ์ ติณณภพอยากรู้มากว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้ซุปตาร์หนุ่มหนีเตลิดมาคนเดียวแบบนี้ พุชชี่รู้อยู่แก่ใจแต่ไม่กล้าเล่าเพราะ กระดากปาก เฉไฉว่าเป็นเพราะซุปตาร์หนุ่มกลัวเสียหน้าที่ต้องให้เขาช่วย

ฟากเน็กซ์วางแผนชิงพุชชี่กลับคืนด้วยวิธีการถนัดที่สุด เขาจงใจปรากฏตัวกลางเมืองเพราะรู้ว่าติณ–

ณภพต้องมีพรรคพวกตามหาจนเจอแน่ แล้วก็จริงดังคาด...ไม่นานหลังจากนั้นพุชชี่ก็พุ่งหาเขาด้วยท่าทางตระหนกสุดๆ ใจหายไม่น้อยที่ซุปตาร์หนุ่มหายหน้าหายตาไปเกือบทั้งวัน เน็กซ์อมยิ้มเล็กน้อยแล้วโผเข้าหา

“ป้านี่เก่งจัง...ตามผมเจอจนได้ กำลังคิดถึงอยู่พอดี ขอกอดทีนะ”

เน็กซ์ดึงพุชชี่มากอดหน้าตาเฉยต่อหน้าติณณภพ แถมยิ้มยียวนกวนประสาทจนกัปตันหนุ่มอึ้ง พุชชี่ไม่ รู้เรื่องหน้าแดงก่ำ แต่เมื่อตั้งสติได้จึงผละออก “ปล่อย... ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย รู้ไหมว่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วง” เน็กซ์ขอโทษเสียงอ่อย “แค่ขอโทษ...แล้วทำกับฉันแบบเมื่อกี้นี้น่ะเหรอ เธอนี่...ไม่รู้จะหาคำไหนมาสั่งสอนแล้ว”

“ก็ผมดีใจที่ได้เจอป้า เมื่อกี้ผมกำลังเสียใจ หดหู่ หมดหวังพอดี อุตส่าห์ตามเบาะแสพ่อมาถึงที่นี่แล้วแต่ก็แห้วจนได้ แถมไม่เหลือเบาะแสอื่นให้ตามอีก งานนี้ผมจนปัญญาไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

เน็กซ์ตีหน้าเศร้าเล่นละครขอความเห็นใจจนพุชชี่เชื่อสนิทว่าพ่อเขาคงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว และด้วยความสงสารจึงโอบปลอบ ลูบแขนเขาเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“เห็นไหม...ฉันบอกแล้วไงว่าเธอแก้ปัญหานี้คนเดียวไม่ได้ เธอต้องให้พี่ติณช่วย”

“ผมแค่ไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวของผมไปทำให้คนอื่นต้องเสียเวลา ผมเกรงใจครับ”

ติณณภพพอจะเข้าใจสิ่งที่ซุปตาร์หนุ่มพยายามทำ เลยไปประชิดตัวพุชชี่แล้วดึงเธอมากอดบ้าง

“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก ปัญหาของพุชชี่คือปัญหาของพี่อยู่แล้ว พี่ยินดีช่วยเต็มที่จนกว่าน้องจะได้เจอพ่อ”

ติณณภพบีบไหล่พุชชี่แน่น เน็กซ์มองท่าทาง สนิทสนมนั้นด้วยแววตาไม่ชอบใจแต่ต้องข่มอารมณ์ไว้ก่อน กัปตันหนุ่มพออ่านท่าทีนั้นออกเลยชวนไปพักที่บ้านระหว่างนี้ เน็กซ์รับคำง่ายๆแล้วยื่นมือให้ติณณภพจับอย่างไม่กลัวเกรงแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะซุปตาร์หนุ่มออกแรงบีบแรงเหมือนต้องการแสดงออกถึงความต้องการที่แท้จริง...งานนี้ท่าทางพุชชี่คงต้องลำบากใจไม่น้อย เพราะถ้าเธอไม่ยอมเลือก สองหนุ่มต่างวัยคงไม่ยอมถอยแน่!

ooooooo

ติณณภพขับรถพาพุชชี่กับเน็กซ์ถึงบ้านพักหรูหราราวกับปราสาทโบราณไม่ไกลจากตัวเมืองปารีสเท่าไหร่นักในเช้าวันรุ่งขึ้น มาดามคนดังตื่นตาตื่นใจกับความกว้างใหญ่ของไร่องุ่นมาก แม้จะเคยมาเยือนแล้วแต่อดชื่นชมไม่ได้อยู่ดี เมื่อเธอถามถึงพ่อเลี้ยงของติณณภพเจ้าของบ้านตัวจริง บรรยากาศดีๆ กลับต้องหมอง

“ช่วงนี้ท่านงอนไม่อยากเจอหน้าพี่ก็เลยหนีไปเที่ยวแอฟริกาคนเดียว”

พุชชี่ทำหน้าตื่น เข้าใจว่าเขาต้องทำผิดร้ายแรงแน่ถึงถูกทิ้งให้เฝ้าไร่องุ่นคนเดียว แต่ติณณภพส่ายหน้ายิ้มๆ

“เปล่าหรอกจ้ะ...ท่านงอนเรื่องพี่ปฏิเสธจะแต่งงานกับเลดี้ที่ท่านอยากให้เป็นมาดามของพี่ต่างหาก” พุชชี่ชะงัก เน็กซ์หันมาฟังอย่างสนใจ ติณณภพจับบ่ามาดามคนดังพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่น้องพัฒไม่ต้องห่วง พี่อธิบายให้พ่อเลี้ยงเข้าใจแล้วว่าพี่มีผู้หญิงที่พร้อมมาเป็นมาดามของพี่อยู่แล้ว...ใช่ไหมจ๊ะมาดามพุชชี่”

“เอ่อ...พี่ติณพูดกับท่านแบบนั้นท่านถึงได้โกรธพี่ไง”

“ไม่หรอก...ถ้าท่านรู้ว่าว่าที่มาดามของพี่อยู่ที่นี่แล้วล่ะก็ ท่านคงรีบบินกลับมาดูหน้าทันทีเลยล่ะ”

เน็กซ์อดไม่ได้กระแอมขัดคอ “ขอโทษนะครับพี่ นั่งรถมาตั้งหลายชั่วโมง ผมอยากเข้าห้องพักแล้ว บ้านพี่ใหญ่ขนาดนี้ ปล่อยให้ผมเดินหาคนเดียวคงหลงทางแน่”

ติณณภพหัวเราะเบาๆ แล้วผายมืออีกทางคือตึกเล็กไม่ไกลกันนัก ไม่ใช่ตึกใหญ่ตรงหน้าที่เขาจะพักร่วมกับพุชชี่ เน็กซ์ค้านทันทีเพราะไม่อยากอยู่คนละที่ แต่กัปตันหนุ่มกลับเห็นว่าซุปตาร์หนุ่มคงต้องการความสงบและความเป็นส่วนตัว พุชชี่ไม่รู้เรื่องเห็นดีเห็นงาม เน็กซ์เลยไม่กล้าขัดเพราะไม่อยากให้เธอสงสัย

“ผมอยู่ได้ครับ ในเมื่อป้ามั่นใจว่าพี่ติณจะช่วยตามหาพ่อให้ผมได้ ผมก็คงอยู่ที่นี่แค่ไม่นาน...ใช่ไหมพี่ติณ”

“พี่เริ่มให้พรรคพวกที่รู้จักกันตามหาเบาะแสพ่อนายแล้ว ได้เรื่องยังไงจะคอยบอกนายตลอด”

ติณณภพจะขอตัวพาพุชชี่ไปพักผ่อน แต่เธอขอคุยกับเน็กซ์ตามลำพังโดยอ้างว่ามีเรื่องต้องกำชับ กัปตันหนุ่มไม่ขัดเพราะไม่อยากให้เธออึดอัด มาดามคนดังรอจนเขาลับตาจึงหันไปต่อว่าซุปตาร์หนุ่มเสียงเขียวที่ก่อเรื่องให้ปวดหัวไม่หยุด เน็กซ์ไม่สะทกสะท้านแถมแขวะเรื่องเธออยากเป็นมาดามที่นี่จนตัวสั่น พุชชี่โกรธมากแต่พยายามข่ม

“ฉันจะเป็นมาดามที่นี่หรือที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับเธอ แต่จะเตือนเธอให้รู้ว่าอยู่ที่นี่อย่าทำตัวมีปัญหาเด็ดขาด” เน็กซ์น้อยใจที่เธอคิดว่าเขาชอบสร้างปัญหา “เพราะฉันรู้จักนิสัยเธอไง ที่ยอมตามมาอยู่ที่นี่ ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งบอกฉันว่า...”

“ว่าผมรักป้าน่ะเหรอ” พุชชี่ชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะ กล้าพูดตรงๆ “ผมยอมเสียหน้า ยอมให้คู่แข่งของผมช่วย ตามหาพ่อ ยอมเป็นไอ้เด็กกะโปโล กวนประสาทให้ป้า เปรียบเทียบกับหนุ่มใหญ่ที่ทั้งหล่อทั้งรวย ผู้หญิงทุกคนเห็นแล้วต้องเลือกไปเป็นแฟน...แต่ผมไม่แคร์!”

พุชชี่กุมขมับอยากจะบ้า พยายามบอกให้เขาหยุดพูดแต่เขาไม่ฟัง “ตั้งแต่ผมออกจากบึงโขงหลงมา อนาคตผมก็อยู่ในมือผู้หญิงคนนี้แล้ว เพราะฉะนั้นผมจะสู้...สู้เพื่อผมจะได้มีฝันร่วมกับเธอ”

เน็กซ์ตอกย้ำความตั้งใจด้วยการดึงเธอมากอดแน่น พุชชี่ชะงักในอ้อมกอดอุ่นก่อนจะผลักเขาออก

“เชิญฝันไปคนเดียวเถอะย่ะ ฉันแก่กว่าเธอ ฉันต่างกับเธอ”

“โลกนี้ไม่ได้มีผมคนแรกที่ทุ่มหัวใจให้ผู้หญิงแก่กว่า เอาเป็นว่าป้าฟังเสียงหัวใจตัวเองแล้วค่อยให้คำตอบผม”

เน็กซ์ยืนยันให้เก็บไปคิดแล้วผละขึ้นตึก พุชชี่หนักใจไม่รู้จะจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง ไม่รู้ตัวเลยว่าติณณภพแอบมองจากอีกมุมหนึ่ง...ท่าทางพุชชี่ทำให้กังวลแต่เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ซุปตาร์หนุ่มจากบึงโขงหลงเป็นอันขาด!

ooooooo

ติณณภพพาพุชชี่ไปชมไร่องุ่นแต่เช้า เน็กซ์ขอตามไปด้วย ไม่อยากทิ้งให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง มาดามคนดังสงสัยท่าทางคุกคามแปลกๆ ของเน็กซ์ พยายามส่งสายตาปรามแต่ไม่ค่อยได้ผล ส่วนกัปตันหนุ่มรู้ดีว่าถูกประกาศศึกท้าทายแต่ไม่กลัว ยอมให้ซุปตาร์หนุ่มนั่งรถไปชมไร่ด้วยแต่โดยดี

ติณณภพทำหน้าที่เจ้าบ้านได้ดีมาก อธิบายทุก ขั้นตอนการทำงานอย่างคล่องแคล่วจนเน็กซ์อดทึ่งไม่ได้ พุชชี่บ่นเสียดายที่อาจไม่ได้อยู่ร่วมเทศกาลย่ำองุ่นอันลือชื่อ ติณณภพจึงเอ่ยปากชวนให้อยู่ถึงวันนั้น แต่มาดามคนดังยังลังเล เน็กซ์กลัวใจเธอเลยถามแทรกถึงช่วงรอองุ่นออกผลว่าต้องทำอะไรบ้าง ติณณภพเลยตอบเสียงเรียบ

“ถือเป็นช่วงสำคัญเลยล่ะ เพราะองุ่นก็เหมือนกับผู้หญิงที่เรารัก ในเมื่อเราดูแลประคบประหงม เฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดีตั้งแต่เริ่มปลูก ก็ต้องป้องกันไม่ให้พวกแมลงมาทำให้ต้นองุ่นเสียหาย...มาแย่งของที่เรารักไป”

น้ำเสียงจริงจังของติณณภพทำให้พุชชี่นิ่วหน้า เริ่มสังหรณ์ว่าสองหนุ่มต่างวัยต้องมีเรื่องอะไรบางอย่าง เมื่อคนงานมาตามกัปตันหนุ่มไปคุยด้วย เธอจึงสนับสนุนเต็มที่แล้วถือโอกาสลากเน็กซ์ไปเคลียร์อีกด้าน...มานี่เลยไอ้เด็กแสบ...ทำหน้าอย่างกับจะกินหัวกันได้ทุกเมื่อ มีเรื่องอะไรเล่ามาให้หมดเลยนะ ไม่งั้นนายตายแน่!
ฝ่ายแพตตี้ทำหน้าเมื่อยหิ้วกระเป๋าเข้าบ้านเจ๊เมี่ยงที่เมืองไทย ยุวดีไปรับหน้าพร้อมประจบสอพลอตามประสา มั่นใจเต็มร้อยว่าคุณหนูคนสวยต้องสอบผ่านงานโกอินเตอร์ แพตตี้สะเทือนใจมากเหวี่ยงใส่

“ข่าวดงข่าวดีอะไร...ถ้ารู้ว่าต้องกินแห้วไกลถึงฝรั่งเศส ฉันอยู่เป็นนางเอกเบอร์หนึ่งที่นี่ไปแล้ว”

ยุวดีหน้าเสียเพราะทักผิด เจ๊เมี่ยงส่ายหน้าเซ็งๆ แล้วถามหาลอร่า เมื่อรู้ว่าออกไปทำงานกับเด็กในสังกัดคนอื่นเลยไล่ให้ยุวดีไปเก็บข้าวของแพตตี้ทั้งหมดกลับบึงโขงหลง แพตตี้ตาเหลือก หัวเสียสุดๆ ที่ถูกเฉดจากบ้านอย่างไม่ทันตั้งตัว แถมเจ๊ดันคนดังยังไม่ยอมอธิบายอะไรมากไปกว่าให้ทำตามคำสั่งเท่านั้น

“ไม่...หนูเบื่อแล้วกับไอ้คำสั่งเผด็จการไร้เหตุผลของเจ๊ ตั้งแต่ที่ฝรั่งเศสแล้ว แทนที่จะให้หนูอยู่สู้ต่อ สู้เพื่ออาชีพหนู สู้เพื่อให้ได้เน็กซ์คืนมา แต่เจ๊กลับลากหนูกลับมาให้กลายเป็นนังขี้แพ้” เจ๊เมี่ยงพยายามปลอบว่าไม่ใช่อย่างที่คิดแต่แพตตี้ไม่เชื่อ “ถ้าตอนนี้หนูกลับไปบึงโขงหลงตามที่เจ๊สั่ง ทุกคนจะเรียกหนูว่านังขี้แพ้”

“ไม่ใช่...หนูไม่เข้าใจ เจ๊ให้หนูกลับไปอยู่บ้าน เพราะเจ๊...” เจ๊เมี่ยงอึกอักพูดไม่ออก แพตตี้คาดคั้นเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล “ไว้วันหนึ่งเจ๊จะบอกหนูเอง แต่ตอนนี้หนูต้องกลับไปอยู่บึงโขงหลง ไปให้พ่อหนูดูแลก่อน”

แพตตี้ยังห่วงเรื่องงาน เจ๊เมี่ยงต้องสัญญาจะช่วยดูให้และจะเรียกตัวกลับมาเมื่อถึงเวลา ซุปตาร์สาวทนไม่ไหวโพล่งออกไป “เรื่องเจ๊...อะไรๆ ก็เรื่องของเจ๊ ชีวิตหนู ความฝันหนูมันก็เรื่องของเจ๊ แล้วเมื่อไหร่มันจะเป็นของหนูเองสักที”

ขาดคำก็ผลุนผลันไปข้างนอก เจ๊เมี่ยงไม่คิดอะไรมาก เข้าใจเองว่าซุปตาร์สาวคงอยากสงบสติอารมณ์เงียบๆ คนเดียว แต่ผิดคาด...เพราะเมื่อเขาชะโงกไปดูหน้าบ้านอีกครั้งกลับไม่เห็นรถยนต์ตัวเองอยู่ที่นั่นแล้ว!

แพตตี้โมโหมากและต้องการพูดกับใครสักคน และคนที่เธอเลือก โทร.หาก็คืออาร์ท ดาราหนุ่มแปลกใจนิดหน่อยแต่ยอมลากขาที่ยังเข้าเฝือกมาพบ หวังสุดใจจะได้ยินคำว่าขอโทษแต่กลับเป็นท่าทางกวนประสาทแทน

“ว่าแล้วเชียว...ไอ้ที่โทร.ตามให้ออกมาเจอกันเนี่ย ไม่ใช่เพราะน้องอยากขอโทษที่ทำให้พี่ต้องเป็นแบบนี้หรอก แต่มีวาระซ่อนเร้นชัวร์” แพตตี้เชิดหน้าทำไม่รู้ ไม่ชี้ “เด็กสมัยนี้เอาแต่ก้มหน้าดูจอมือถือ ห่างวัดห่างวาไม่รู้จักเวรกรรม

พี่ก็ไม่ได้อยากได้คำขอโทษจากน้องหรอก เพราะเวรกรรมที่น้องทำไว้มันส่งผลให้น้องต้องถ่อไปกินแห้วไกลถึงฝรั่งเศส”

“ไอ้เฒ่า...พูดอย่างนี้มันน่ากระทืบให้เป๋อีกข้าง”

“กล้าก็ลองดูสิน้อง คราวนี้พี่สู้กลับแน่ เอาแบบทบต้นทบดอกให้น้องลืมไม่ลงเลย” แพตตี้ชะงักเพราะดูท่าอาร์ทจะเอาจริง “พี่ว่าน้องพูดความจริงมาดีกว่า เพิ่งกลับจากฝรั่งเศสมาแบบตดไม่ทันหายเหม็น มาหาพี่แบบนี้มีธุระอะไร”

แพตตี้ตีหน้าเศร้าเล่าถึงความผิดหวังจากการคัดตัว แถมเรื่องเน็กซ์ที่จะทิ้งเธอไปหามาดามคนดังอีกต่างหาก อาร์ทอยากจะทึ้งผมตัวเองตายที่เสียเวลามาฟังเรื่องดราม่า แถมต้องส่ายหน้าเซ็งๆ เมื่อเธอขอให้หาทางติดต่อเน็กซ์ให้

“น้องควรเลิกตามเน็กซ์ได้แล้ว สำหรับไอ้เน็กซ์...น้องน่ะเป็นได้แค่น้องสาวเพราะมันรักพุชชี่ ต่อให้น้ำเน่าเป็นละครขู่จะฆ่าตัวตายก็เปลี่ยนใจมันไม่ได้เพราะพระเอก เขาไม่โง่” แพตตี้นิ่งงันด้วยความช้ำใจ อาร์ทได้ใจเลยยิ่งขู่ “แต่ถ้าน้องยังดื้อจะเอาแต่ใจตัวเองอีก สุดท้ายน้องนั่นแหละจะไม่เหลือใคร”

“ใช่สิ...ฉันมันกลายเป็นนังขี้แพ้ไปแล้วนี่ ฉันสู้ยายป้านั่นไม่ได้เน็กซ์ถึงไม่รักฉัน ฉันมันไม่สวยพอ แถมฝีมือก็ห่วยถึงอดได้งานโกอินเตอร์ เจ๊เมี่ยงเลยตัดหาง ปล่อยวัด ไล่ฉันกลับบึงโขงหลง”

แพตตี้ระเบิดความเสียใจอย่างน่าสงสาร ระหว่างนั้นเจ๊เมี่ยงโทร.หาอาร์ทไม่หยุดแต่เขาไม่กดรับ แพตตี้ขอร้องอย่าบอกให้เจ๊ดันคนดังรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนแล้วจะผละไป อาร์ทแพ้น้ำตาผู้หญิงเลยจะอยู่ดูแลเผื่อมีเรื่องช่วยเหลือ แพตตี้ปฏิเสธอยากอยู่คนเดียวมากกว่า แต่อาร์ทปฏิเสธเพราะห่วงไม่อยากให้เธออยู่คนเดียว

“ถ้าอยากไปน้องก็ต้องขับรถทับพี่ คราวนี้เอาให้ตายคาล้อเลยนะ เพราะถ้าพี่ไม่ตาย พี่จะไม่เลิกดูแลน้อง”

ooooooo

พุชชี่ประสาทเสียมากเมื่อต้องคุยกับเน็กซ์เรื่องติณณภพ เด็กหนุ่มยืนกรานให้คิดดีๆ เรื่องความรู้สึกที่มีต่อเขา แต่มาดามคนดังปฏิเสธแล้วขอร้องให้เลิกทำตัวป่วนยั่วโมโหติณณภพเสียที

“ผมบอกแล้วไง ถ้าคำตอบของป้าแค่ผ่านสมอง แต่ไม่ใช้หัวใจกลั่นกรองออกมาด้วย...ผมไม่ฟัง”

เน็กซ์จะเดินหนีแต่พุชชี่ตามมาขวาง เบื่อที่ต้องพูดเรื่องซ้ำซากกับเด็กนิสัยเอาแต่ใจอย่างเขา

“แน่ใจเหรอป้าว่านิสัยดื้อเนี่ยเป็นเฉพาะเด็ก ผมว่ายิ่งแก่จะยิ่งดื้อกว่านะ” พุชชี่ชะงัก ตั้งท่าด่าเต็มที่แต่ไม่ทันเน็กซ์ “เลิกเอาเรื่องอายุเป็นข้ออ้างสักที ผมไม่ได้เด็กจนป้าต้องโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ซะหน่อย”

“แต่ฉันเป็นผู้หญิง รู้ไหมว่าผู้หญิงน่ะแก่เร็วกว่าผู้ชาย วันนี้ฉันอาจจะดูไม่ต่างกับเธอ แต่พอผมฉันเริ่มหงอก นมเริ่มเหี่ยว แข้งขาเริ่มเดินไม่ไหว ฉันก็จะดูเหมือนแม่เธอ ดีไม่ดียายด้วยซ้ำ”

“มันก็จริง...แต่คิดดูแล้วก็น่าอิจฉามากกว่านะป้า แก่ขนาดนั้นแต่ยังมีผู้ชายอ่อนกว่าคอยประคอง คอยดูแลแล้วบอกรักอยู่ตลอดเวลา อยู่กับเขา ดีไม่ดีป้าอาจเห็นเขาแก่ตายก่อน แล้วก็ต้องเป็นม่ายตอนแก่ แต่อยู่กับผมจะมีคนกุมมือป้าทุกคืนโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าผมจะจากไปก่อน”

ได้ยินคำสารภาพรักตรงๆ พุชชี่ใจเต้นระรัวแทบคุมไม่อยู่ “พอแล้ว...ฉันไม่ได้ประกวดเดอะวอยส์นะ ถึงต้องชักแม่น้ำทั้งห้าดึงฉันไปอยู่ด้วยเนี่ย”

“ไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกที่ชักแม่น้ำแย่งป้า ผมว่าตอนนี้กัปตันเขารู้แล้วล่ะว่าผมคิดยังไง เขาถึงไม่ยอมแพ้ผมไง”

พุชชี่มองตามสายตาเน็กซ์ไปทางติณณภพที่ขับรถแทรกเตอร์มาขอแรงซุปตาร์หนุ่มไปช่วยงาน ท่าทางนิ่งๆ เหมือนเป็นเครื่องยืนยันกัปตันหนุ่มรู้ตัวแล้วอย่างที่เน็กซ์บอก พุชชี่กลัวมีปัญหาเลยขอตามไปด้วยแต่ติณณภพปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ...งานของผู้ชาย น้องเดินเล่นแถวนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาเน็กซ์กลับมา”

พุชชี่เครียดหนัก กังวลสารพัดว่าจะมีเรื่องเพราะเธอ แต่สิ่งที่สองหนุ่มทำกลับเป็นการคุยกันอย่างลูกผู้ชาย

“ใช่...ถ้าพี่ดูผมไม่ออกคงเสียชื่อผู้ชายที่ทั้งเก่งและฉลาดอย่างพี่แล้วล่ะครับ”

“นายก็ใช่ย่อย สมกับที่พุชชี่พูดถึงนายให้พี่ฟังบ่อยๆ”

“ไอ้เด็กยียวนกวนประสาท หัวแข็ง ปากเสียน่ะเหรอครับ มันแค่การแสดงออกที่ผมใช้เรียกร้องความสนใจจากคนที่ผมรักเพื่อทำให้เขาเห็นผมอยู่ในสายตาตลอดเวลา”

“นั่นไงพี่ว่าแล้ว นายมันโตเกินอายุ มีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าพุชชี่ด้วยซ้ำ”

“ก็ดีครับ...เราจะได้เปิดอกคุยกันตรงๆ...ผมรักเธอและผมจะไม่ยอมแพ้ จะไม่ถอดใจจนกว่าเธอจะเลือก”

เน็กซ์กำหมัดแน่นขบกรามจนขึ้นสันด้วยสีหน้าจริงจัง ต่างจากติณณภพที่สุขุมนิ่งกว่ามาก

“ก่อนที่นายจะมั่นใจว่าอยากสู้กับพี่จริงๆ นายรู้ไหมว่าความรักไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ไม่ใช่มิวสิกวีดิโอที่ดูแล้วอิน ไม่ใช่หนังรักเกาหลีที่ดูแล้วอยากซึ้งตาม แต่ความรักมันคือการที่คนสองคนต้องใช้ชีวิตด้วยกัน”

“ผมรู้...คนสองคนที่ต้องผ่านการศึกษานิสัยใจคอ รักกัน เกลียดกัน ทะเลาะกัน ดูแลกัน งอนกัน ลำบากด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน ทุกข์ด้วยกัน”

“ใช่...ในเมื่อนายเข้าใจความรักจริงๆ ก็ดี งั้นนายคงเข้าใจด้วยว่าคนที่มีความพร้อมที่สุดก็คือคนที่เธอจะเลือก”

“ถ้าความพร้อมของพี่หมายถึงอายุที่คู่ควร หน้าที่การงานมั่นคง บ้านช่องใหญ่โต ผมคงไม่มีอะไรสู้ได้ เพราะผมมีแค่สองมือกับนิสัยไม่ยอมแพ้ และผมพร้อมเหนื่อยเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว จะไม่ยอมให้คนรักต้องลำบากเด็ดขาด”

“หมายความว่า...สำหรับผู้หญิงคนนี้ พี่ขอกับน้องดีๆ ไม่ได้”

“พี่เป็นคนดีนะครับพี่ติณ...ทั้งที่รู้ว่าผมเป็นคู่แข่งแต่พี่ยังรับปากช่วยผมตามหาพ่อ ถ้าพี่อยากอัดผมก็เชิญได้ตามสบาย แต่เรื่องเดียวที่ผมให้ไม่ได้คือ...ผมรักเธอ”

เน็กซ์หลับตายื่นหน้ายอมให้ต่อยเต็มที่แต่ติณณ-ภพกลับซ้อนแผนด้วยการผละไปดื้อๆ ทิ้งซุปตาร์ไว้กลางไร่องุ่นคนเดียว กว่าจะรู้ตัวกัปตันหนุ่มก็ขับรถไปไกลแล้ว เน็กซ์มองตามด้วยความเจ็บใจ

“ก็ได้...วันนี้ก็แค่แพ้ความเก๋าแก่ประสบการณ์ให้แค่นั้นแหละ!”

ooooooo

แพตตี้ไม่ยอมกลับบ้าน นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจเพราะทุกอย่างที่หวังพังทลายไม่เป็นท่า อาร์ท ได้แต่นั่งมองพลางส่งทิชชูให้ด้วยความเวทนา แต่ไม่คิดไปไหนเพราะเป็นห่วงกลัวเธอคิดสั้น แต่ถึงกระนั้นซุปตาร์สาวก็ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ได้แต่ก้มหน้าก้มตาสะอึกสะอื้นจนเขาต้องแหย่

“เอ่อ...น้องครับ ถ้าเห็นพี่เป็นกระโถนขนาดนี้ พี่ว่าน้องกระทืบเท้า ฟาดงวงฟาดงาดีกว่านะ พี่รับได้มากกว่า” แพตตี้ปรี๊ดแตกจะด่าแต่อาร์ทไม่กลัว “รุ่นนี้แล้วไม่หลอกด่าหรอก ด่ามันตรงๆ สอนกันเห็นๆ นี่แหละ ที่จริงอยากจะเอาไม่เรียวฟาดตูดด้วยนะ แต่ดื้อขนาดนี้ไม้เรียวใช้ไม่ได้ผลหรอก”

แพตตี้โมโห เงื้อมือจะตบแต่อาร์ทคว้าหมับ “เวลาเสียใจฟูมฟายแล้วปล่อยให้อารมณ์เป็นเจ้านายสติ ก็ไม่ต่างกับหลับตาขับรถ มีแต่ชนประสานงาอย่างเดียว สุดท้ายมีแต่เจ็บไม่มีรอด” แพตตี้ไม่สนคำเตือน แต่อาร์ทไม่ละความพยายาม “ผู้หญิงเกิดมาสวย เก่ง ฉลาด ฟังคำเตือนอย่างหวังดีจากผู้ใหญ่แล้วเก็บไปคิดก็สมควรกับคุณสมบัตินั้น แต่ถ้าทำหูทวนลมหยิ่งจองหอง ควรเรียกตัวเองใหม่ว่าสวยแต่โง่ไม่เผื่อฉลาด ตกลงน้องสวยแบบไหน”

แพตตี้ชะงัก แกะมือเขาออกแล้วเดินหนี อาร์ท ก้าวตามพลางยิ้มมุมปาก ตะโกนไล่หลังเตือนสติเรื่องความรักด้วยคำคมที่จำมาจากในอินเตอร์เน็ต “ความรักเป็นเรื่องของการให้และให้ ไม่ใช่การให้และรับ”

แพตตี้ยกมืออุดหูแต่อาร์ทไม่หยุดพูด “ความรักไม่ใช่แค่การมองหาคนที่ใช่ แต่ต้องทำตัวเองให้ใช่สำหรับใครสักคนด้วย” แพตตี้เจ็บจี๊ดในอกน้ำตาคลอ อาร์ทเห็นใจแต่อยากให้เธอตาสว่างมากกว่า “ยิ่งซ่อนความรู้สึกมาก ยิ่งแสดงให้เห็นมาก ยิ่งปฏิเสธความรู้สึกมาก ยิ่งเติบโตในใจ และยิ่งหนีหน้าไม่เจอใคร ยิ่งหนีใจตัวเองไม่พ้น”

“พอสักที...สั่งสอนกรอกหูไม่หยุดแบบนี้แล้วฉันจะมีอารมณ์ร้องไห้เสียใจได้ยังไง”

อาร์ทพูดจากวนประสาทจนแพตตี้เหลืออดจะทุบตี แต่กลับถูกเขาดึงไปใกล้จนหน้าแทบประชิด

“พี่แค่อยากทำให้น้องสบายใจ ถ้าพี่ทำอะไรให้ได้ก็บอกมาแล้วกัน”

“ฉันทำกับนายไม่มีดีเลยสักอย่าง แต่นายอยากช่วยฉันเนี่ยนะ”

“พี่ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น คือเกิดมาหล่อ นิสัยดี ชอบช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้เลยไม่รู้จะอธิบายยังไง”

“ไอ้เฒ่าขี้โม้...ก็ได้...ถ้าอยากช่วยจริงๆ คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนได้ไหม”

อาร์ทตาเหลือก แม้จะชอบใจความน่ารักของซุปตาร์สาวไม่น้อย แต่อยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้ทั้งคืนคงไม่ดีแน่ เกิดใครมาเห็นเข้า เขากับเธอคงได้กลายเป็นคลิปฉาวดังไปทั่วเมืองแน่...

ด้านติณณภพ...พาพุชชี่ไปเดินเล่นในเมืองเล็กๆ ไม่ห่างจากบ้านพักมากนักเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ มาดามคนดังสูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอดทำให้สบายใจขึ้นบ้างเล็กน้อย กัปตันหนุ่มหายไปครู่ใหญ่จึงกลับมาพร้อมช่อดอกไม้เล็กๆ ในมือ พุชชี่อึ้งไม่คิดว่าเขาจะทำโรแมนติกแบบนี้

“ขอบคุณค่ะ พี่ติณเนี่ยชอบมีอะไรให้น้องประหลาดใจอยู่เรื่อย”

“พี่กลัวน้องอยู่กับพี่แล้วจะเบื่อ เลยต้องหาเรื่องอยู่ในสายตาน้องตลอดเวลาไง”

พุชชี่นิ่วหน้า คำพูดเขาคุ้นหูอย่างประหลาดเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง ติณณภพไม่อธิบายอะไรมากแล้วชวนไปซื้ออาหารทะเลมาทำมื้อเย็นเผื่อเน็กซ์ แต่เมื่อเธอไปตามซุปตาร์หนุ่มมาทานกลับถูกปฏิเสธ ไม่ใช่แค่ไม่ชอบอาหารฝรั่งอย่างเดียวแต่คงเพราะไม่ชอบน้ำหน้าคนทำด้วย พุชชี่ส่ายหน้าเอือมๆ

“นี่...ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเธอแล้วนะเน็กซ์ ถ้าเธอได้เจอพ่อเมื่อไหร่ เธอก็จะเลิกเป็นเด็กในสังกัดของมาดามพุชชี่ เราคงต้องเดินกันคนละทาง ใช้ชีวิตคนละอย่าง”

“ถ้าป้าเลือกผม แล้วผมจะออกไปจากชีวิตป้าได้ยังไง”

พุชชี่อยากจะบ้าตาย ไม่อยากเลือกใครทั้งนั้นแต่ดูเหมือนไม่มีใครสนใจ เน็กซ์เคืองที่เธอไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองเลยผละขึ้นห้องพัก พุชชี่ได้แต่มองตามอย่างหัวเสีย แต่ถึงกระนั้นก็ดูดายไม่ได้ต้องหา

ผลไม้สดไปวางหน้าห้อง พร้อมเขียนข้อความแปะไว้ด้วย “หาให้ได้เท่านี้แหละ ถ้ายังหยิ่งไม่กินอีก ก็เชิญงี่เง่าไปคนเดียวเถอะเด็กบ้า!”

เน็กซ์ยิ้มปลื้มดีใจ เคี้ยวแอปเปิ้ลอย่างเอร็ดอร่อย “น่ารักแบบนี้ไม่รักก็แมวแล้ว จุ๊บๆ...มาดามพุชชี่ที่รักของผม”

ooooooo

อาร์ทไม่มีทางเลือกต้องอยู่เป็นเพื่อนแพตตี้จนเกือบเช้า ซุปตาร์สาวร้องไห้โวยวายจนหมดแรงเข้าไปนอนในรถ เมื่อตื่นก็อาละวาดใส่ดาราหนุ่มที่ทิ้งให้เธอนอนคนเดียว อาร์ทถอนใจยาวเหนื่อยหน่าย

“น้องครับ...น้องให้ความหวังพี่ว่าอยากให้อยู่เป็นเพื่อน แต่ดันให้นั่งหลังขดหลังแข็งถ่างตาฟังน้องร้องเพลงเศร้าปลอบใจตัวเองเป็นมิวสิกวีดิโอเกือบทั้งคืน นอกจากขาพี่จะเดี้ยงแล้ว ตอนนี้หลังพี่ก็เริ่มจะเดี้ยงด้วย”

“สมน้ำหน้าไอ้เฒ่า อย่าสำคัญตัวผิด นี่ไม่ใช่ละครน้ำเน่าที่พอนางรองอกหักเสียใจก็หันไปคว้าเพื่อนพระเอกทันที...เพราะฉันน่ะนางเอกย่ะ”

“โอเค...เข้าใจได้ว่าน้องน่ะนางเอก แต่อย่าลืมนะว่าพี่ก็เคยเป็นพระเอกมาก่อน บางทีนี่อาจเป็นภาคต่อของละครอีกเรื่องก็ได้” แพตตี้ชะงัก อาร์ทยื่นมือถือ

ให้ “เอาล่ะ...ถ้าสบายใจแล้วก็ถึงเวลาที่ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า อย่าติดหล่มที่ตัวเองขุด กลับบ้านไปร้องไห้ให้พอ เข้มแข็งเมื่อไหร่แล้วค่อยกลับมาสู้ใหม่”

แพตตี้นิ่งมองมือถือ ลังเลเพราะไม่อยากกลับบ้าน แต่เมื่อถูกเขาย้ำเลยจำใจรับมาโทร.อย่างเสียไม่ได้

“ป๋าเหรอคะ...ป๋ามารับหนูกลับบึงโขงหลงได้ไหม ป๋าอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้...หนูอยากกลับบ้าน”

ขณะที่แพตตี้ทุกข์หนักต้องกลับบึงโขงหลง...เน็กซ์เดินหน้าเต็มเหนี่ยวทำคะแนนกับมาดามคนดัง พุชชี่แปลกใจเล็กน้อยแต่เมื่อถูกบังคับให้ขึ้นรถเลยต้องไปด้วย เน็กซ์ชอบใจมากถือโอกาสพาไปเที่ยวปราสาทสวยนอกเมือง พุชชี่เคลิ้มกับบรรยากาศแต่ยังฟอร์มมากแขวะเขาว่าขโมยรถติณณภพมาเที่ยวเถลไถล

“ขโมยที่ไหนป้า...พูดซะผมเสียหมด ก็บอกว่ายืมมาไง” พุชชี่ย้อนว่าเชื่อเขาคงออกลูกเป็นสุนัข “อ้าว...งั้นก็ลูกผมเลยสิ ผมไอ้บักหมาไง...แสดงว่าป้าเลือกผมแล้วใช่ไหมถึงอยากมีลูกกับผม”

“อี๋...มั่วแล้วไอ้เด็กบ้า เลอะเทอะไร้สาระ อย่ามาพูดกับฉันแบบนี้อีกนะ”

พุชชี่ผลักเน็กซ์กระเด็นแล้วแยกไปอีกทาง เน็กซ์ยิ้มร่าพอใจที่ได้แหย่ให้เธอมีอารมณ์บ้าง มาดามคนดังงอนก้าวดุ่ยๆ ไปดูปราสาทด้านในคนเดียว เน็กซ์ตามไปทำท่าทางตลกๆ พร้อมหน้าตาทะเล้นใส่จนเธออดขำไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นยังทำมาดเข้มจะตีสั่งสอนแต่ดันล้มผิดจังหวะหลุดไปในอ้อมแขนเขาแทน เน็กซ์สบตาเธอพร้อมพูดจริงจัง

“ผมอาจไม่มีทุกอย่างพร้อมเหมือนกัปตันติณณ-ภพ แต่อย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจว่าจะทำให้ป้าได้ทุกๆวันไม่มีเบื่อก็คือ...ผมทำให้ป้ามีความสุขมากกว่าเขา”

คำพูดเขาทำให้มาดามคนดังขมวดคิ้ว พยายามปะติดปะต่ออะไรบางอย่างจึงถึงบางอ้อว่าเน็กซ์กับติณณภพกำลังแข่งขันกันโดยมีเธอเป็นรางวัลชนะเลิศ

ซุปตาร์หนุ่มยอมรับง่ายๆ แถมอธิบายกติกาให้ฟังอีกต่างหาก

“ครับ...เมื่อวานผมยอมเสียเปรียบให้เขาเป็นฝ่ายทำคะแนนก่อน วันนี้เลยเป็นทีของผม” พุชชี่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำขนาดนี้ “เพราะเราสองคนรักผู้หญิงคนเดียวกัน ในเมื่อยังไม่มีคำตอบจากเธอ ก็ยังไม่มีคนแพ้คนชนะ”

“งั้นทั้งหมดที่เธอกับพี่ติณทำก็แค่ต้องการเอาชนะใจฉัน...แค่นั้นใช่ไหม”

เน็กซ์จับมือเธอมากุม “ถ้าป้าไม่อยากให้ผมกับพี่ติณทำแบบนี้ คงต้องถึงเวลาต้องเลือกซะที” พุชชี่สะบัดมือไม่ยอม “ทำไมล่ะครับ...แค่ฟังเสียงหัวใจตัวเองว่าใครคือคนที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขที่สุด ไม่เห็นยากเลย”

“เธอไม่รู้หรอกเน็กซ์ มันมีเหตุผลมากกว่านั้น ฉันถึงเลือกใครไม่ได้”

พุชชี่เดินหนี เน็กซ์จะตามแต่ถูกเธอห้ามเพราะอยากอยู่คนเดียว ซุปตาร์หนุ่มเลยได้แต่มองตามเซ็งๆ...โธ่เว้ย!

ooooooo

ขณะที่เน็กซ์ทำคะแนนกับพุชชี่...ติณณภพได้ข่าวจากพรรคพวกที่ขอให้ช่วยสืบเรื่องอังเดร กัปตันหนุ่มไม่รอช้าไปที่โบสถ์หินเก่าแก่หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางทะเลทันที เมื่อพบหลวงพ่อประจำที่นั่นเลยตัดสินใจแนะนำตัวง่ายๆ

“ผมเป็นเพื่อนลูกชายของมิชชันนารีชื่ออังเดร เขา เคยไปสอนภาษากับศาสนาที่เมืองไทยเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน”

หลวงพ่อคิดนิดเดียวก็จำได้ “อังเดรนั่นเอง เขาเคยมาช่วยงานที่นี่ช่วงหนึ่ง”

ติณณภพดีใจมาก แต่เมื่อขอพบกลับต้องได้รับรู้ ความจริงอีกอย่างเกี่ยวกับอังเดรที่ทำให้อึ้ง...เมื่อกลับถึงบ้านพักในคืนเดียวกันจึงตัดสินใจบอกพุชชี่ว่าเจอที่อยู่พ่อของเน็กซ์แล้ว แต่เมื่อมาดามคนดังคาดคั้นเท่าไหร่ เขากลับไม่ยอมบอก แถมตัดบทให้เธอไปนอนเพราะต้องตื่นเช้าไปโบสถ์นอกเมืองด้วยกันพร้อมกับเน็กซ์

ฝ่ายเน็กซ์พักเรื่องพุชชี่ไว้ก่อนเพราะตื่นเต้นจะได้เจอพ่อผู้ให้กำเนิดเป็นครั้งแรกในชีวิต พุชชี่กับติณณภพเดินตามจนเหนื่อยแต่เหมือนจะไม่ทันใจซุปตาร์หนุ่มที่เร่งยิกๆ ให้รีบเดิน

“เธอดีใจจะได้เจอพ่อ เธอเลยไม่เหนื่อย แต่ฉันไม่ใช่ลูกเขานี่จะได้ตื่นเต้นจนลืมเหนื่อย เธอไปก่อนเถอะ”

“ไม่...ผมอยากให้ป้าเจอพ่อด้วย ผมรอเวลานี้ทั้งชีวิต นาทียิ่งใหญ่ของผม ผมอยากให้ป้าอยู่ร่วมนาทีนั้นด้วย”

สีหน้าซุปตาร์หนุ่มจริงจังมากจนปฏิเสธไม่ลง “ได้...แต่ขอฉันพักหายใจหน่อย เธอขึ้นไปก่อนแล้วฉันจะตามไป”

เน็กซ์ยิ้มรับแล้วรีบเดินต่อ พุชชี่คว้ายาดมมาสูดแล้วตั้งท่าจะตามไป แต่ไม่ทันขยับติณณภพก็คว้าข้อมือเธอไว้ พร้อมขอให้เน็กซ์ขึ้นไปที่โบสถ์คนเดียว มาดามคนดังนิ่วหน้าไม่เข้าใจ กัปตันหนุ่มจึงตัดสินใจบอกความจริง

“พี่ว่าตอนนี้เราควรจะปล่อยให้เน็กซ์มีเวลาส่วนตัวนะ เพราะพอขึ้นถึงโบสถ์แล้วเขาจะอยากอยู่คนเดียว” พุชชี่ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร “เรื่องพ่ออังเดรของเน็กซ์ พี่รู้ตั้งแต่มาตามหาเมื่อวานแล้ว”

พุชชี่หน้าเจื่อน สังหรณ์ใจว่าอาจไม่ใช่เรื่องดีนักติณณ– ภพหนักใจแต่จำต้องเล่าให้ฟังว่าอังเดรตายไปเมื่อปีก่อน

ฟากเน็กซ์ยืนรอพุชชี่อยู่นานแต่เธอไม่มาสักที ซุปตาร์หนุ่มไม่รอช้าตัดสินใจไปต่อเพราะอยากเจอพ่อเต็มแก่ เมื่อเจอกับหลวงพ่อประจำโบสถ์เลยถามหาอังเดรด้วยความตื่นเต้น

“ผมเป็นลูกชายของพ่ออังเดร...นี่ครับจดหมายที่พ่อผมเขียนทิ้งไว้ให้”

หลวงพ่อรับจดหมายมาอ่านแล้วเงยหน้ามองเน็กซ์นิ่งๆ พลางบอกว่าเขาหน้าเหมือนอังเดรมาก

“ฉันรู้จักอังเดรดี...เขามักเล่าและพูดถึงลูกชายคนไทยของเขาเสมอ ตลอดเวลาที่เขาช่วยงานที่นี่”

“ผมอยากเจอเขาครับ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนหรือครับหลวงพ่อ”

เจ้าหน้าที่มองด้วยแววตาสงสารแล้วยื่นสมุดบันทึกปกหนังให้ “อังเดรฝากบันทึกเล่มนี้ให้เธอ ฉันเสียใจด้วยนะ”

เวลาเดียวกันที่หน้าโบสถ์...พุชชี่ตกใจมากที่ได้ยินว่าอังเดรเสียชีวิตแล้วเพราะโรคมะเร็งที่สมอง ติณณภพเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่ากัน “พ่ออังเดรของเน็กซ์พยายามมีชีวิตอยู่ให้นานที่สุด เพื่อหวังเจอหน้าลูกชายอีกครั้ง แต่เขาทนความเจ็บปวดไม่ไหวจึงเริ่มเขียนบันทึก จดความรู้สึกทุกอย่างที่มีต่อลูกชายเอาไว้”

พุชชี่น้ำตาคลอ พลอยเศร้ากับซุปตาร์หนุ่มที่ต้องเสียพ่อทั้งที่ยังไม่ได้พบหน้า เช่นเดียวกับติณณภพ

“มันเป็นความรักของพ่อที่รู้สึกผิดเมื่อต้องทิ้งลูกไว้...ตลอดชีวิตของเขาจึงไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย”

ooooooo

ข่าวร้ายเรื่องอังเดรทำให้เน็กซ์เดินคอตกออกจากโบสถ์ ทุกถ้อยคำบนสมุดบันทึกซึ่งบรรยายความรักและความรู้สึกของพ่อ  ทำให้ซุปตาร์หนุ่มแทบยืนไม่อยู่ เสียใจมากที่ไม่มีโอกาสเจอหน้าและตอบแทนบุญคุณสักครั้ง ส่วนพุชชี่โกรธติณณภพมากที่ไม่บอกเรื่องนี้กับเน็กซ์ตั้งแต่แรก

“เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญที่เน็กซ์ต้องรับรู้ด้วยตัวเองพี่ถึงต้องทำแบบนี้”

พุชชี่พยักหน้าเข้าใจแต่ไม่หมดห่วง ผลุนผลันไปตามหาเน็กซ์ข้างในโบสถ์แต่ไม่เห็น ติณณภพช่วยด้วยแต่เหมือนซุปตาร์หนุ่มจะหายตัวไปแล้ว แต่ทั้งสองก็ไม่ท้อตามจนเจอเน็กซ์ยืนนิ่งมองสมุดบันทึกในมือกลางทุ่งดอกไม้ไม่ไกลจากนั้นนัก มาดามคนดังไม่รอช้าปรี่ไปแตะไหล่แต่กลับถูกเขาปัดออกอย่างแรง

“อย่ามายุ่งกับผม ทุกคนรู้ว่าพ่อผมตายแล้วแต่ไม่มีใครบอกผมเลย” พุชชี่บอกว่าเพิ่งทราบจากติณณภพเดี๋ยวนี้เอง “ผมรอเวลาจะได้เจอหน้าพ่อมาทั้งชีวิต ยอมฝืนทำงานในวงการที่ผมไม่เคยชอบเลย หวังบินมาครึ่งค่อนโลกเพื่อจะได้กอดพ่อ แต่ทุกคนกลับปล่อยให้ผมได้แค่สมุดบันทึกจากพ่อมาเล่มเดียว”

“ฉันขอโทษเน็กซ์ ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอให้ต้องอยู่คนเดียว”

พุชชี่จะเข้าไปหาอีก แต่เน็กซ์ยังมีอารมณ์เลยผลักเธอกระเด็นไปอีกทาง ติณณภพรีบประคองแล้วต่อว่าซุปตาร์หนุ่มเคืองๆ “ถ้านายโกรธแล้วอยากลงกับใครสักคน คนนั้นควรจะเป็นฉันไม่ใช่พุชชี่”

ติณณภพดึงพุชชี่มาโอบแน่น เน็กซ์เริ่มได้สติ รู้สึกผิดไม่น้อยที่ลงไม้ลงมือกับมาดามคนดัง “ที่ฉัน ไม่บอกเรื่องนี้ให้นายรู้เพราะมันคือเรื่องส่วนตัว นายต้องรับรู้ด้วยตัวเอง” พุชชี่จะคุยกับเน็กซ์แต่ติณณภพไม่ยอม “พี่ว่าตอนนี้เขาไม่พร้อมคุยกับใครทั้งนั้น ฉันจะพาพุชชี่กลับ ถ้านายคิดว่าตัวเองพร้อมจริงๆค่อยกลับไปเจอกันที่บ้าน”

ติณณภพพาพุชชี่ออกไปแล้ว ทิ้งเน็กซ์ให้มองตามด้วยแววตาปวดร้าว...ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้!

พุชชี่เดินกลับไปกลับมาหน้าเตาผิงด้วยความเป็นห่วงเน็กซ์ รอมานานหลายชั่วโมงแต่ไม่เห็นวี่แววเขาจะกลับ ติณณภพเพิ่งวางสายจากคนงานแล้วบอกว่าเธอคงไม่ต้องรอแล้ว “เขามาเก็บกระเป๋าจากที่นี่ไป คิดว่าคงกลับเมืองไทย” พุชชี่จะไปดูแต่เขารั้งไว้ “ตามไม่ทันแล้วล่ะพุชชี่...พี่ว่าเวลานี้เขาคงไม่ต้องการใคร...แม้แต่น้อง”

พุชชี่นิ่งไปอึดใจแล้วต้องสะดุ้งเพราะเสียงมือถือ เธอรีบคว้ามากดรับเพราะคิดว่าเป็นเน็กซ์ แต่ต้องผิดคาดเพราะกลายเป็นเจ๊เมี่ยงที่โทร.มาพูดจาแปลกๆว่าประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย ตนไม่อยากทำผิดแบบในอดีตอีก พุชชี่ไม่เข้าใจว่าคู่ปรับหมายถึงอะไร อีกฝ่ายจึงขยายความ

“ก็...ไอ้สารเลวที่มันทำร้ายแอนไง ฉันทนไม่ได้อีกแล้ว แกต้องกลับมาช่วยฉันนะพุชชี่!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 16:52 น.