ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    ต้นรักริมรั้ว

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    วันเกิดนลินจัดเลี้ยงที่บ้านเธอ ติณณ์ถือโอกาสนี้บอกชลัชว่า

    “คุณอาครับ ผมจะให้พี่ณุกามาสู่ขอคุณบัว”

    ยศภัทรได้ยินพุ่งเข้ามาติงว่า “อย่าเพิ่งเลย คบหาดูใจกันสักพักก่อนดีกว่า ว่านิสัยใจคอเข้ากันได้ไหม” เมื่อติณณ์ยืนยันว่าตนมั่นใจว่าเข้ากันได้ ก็ถูกติงอีกว่า “คบแบบคนรู้จักกับคบแบบแฟนมันไม่เหมือนกัน อาว่าศึกษากันให้ดีกว่านี้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีดีกว่า”

    ชลัชฉุนขึ้นมาถามว่าลูกสาวตนมีข่าวเสียหายขนาดนี้แล้วยังจะให้มานั่งดูใจอะไรกันอีก แล้วบอกติณณ์ว่า

    “อาว่างทุกเสาร์อาทิตย์ สะดวกวันไหนนัดมาได้เลย”

    “ครับ” ติณณ์รับคำด้วยความดีใจ ก็พอดีนลินเดินลงมา เธอถามติณณ์ว่ามานานแล้วหรือ ติณณ์ยืนขึ้นมองเธออย่างอ่อนโยนตอบอย่างสุภาพ “ก่อนคุณลงมาแป๊บเดียว...สุขสันต์วันเกิดครับ” ติณณ์ยื่นกล่องของขวัญให้ นลินรับของขวัญเอ่ยขอบคุณด้วยความปลื้มปีติ

    ระหว่างทานข้าว...ติณณ์ตักอาหารให้นลินอย่างใส่ใจและถูกใจ จนนลินเปรยๆว่า

    “นี่ถ้าเป็นกบคงตักแต่ของที่บัวไม่ชอบให้ทานแล้วละค่ะ”

    ยศภัทรเหน็บว่าเหงาหรือที่ไม่มีคนแกล้ง เธอบอกว่าไม่เหงา ดีใจด้วยซ้ำที่ไม่ต้องทะเลาะกันให้หงุดหงิด

    ชลัชเอ่ยอย่างชื่นชมว่า หวังว่าติณณ์จะดูแลนลินแบบนี้ตลอดไป ติณณ์สัญญาว่าจะดูแลเธอให้มีความสุขตลอดชีวิต ชลัชขอบใจ ยศภัทรโวยชลัชว่า

    “ลำเอียง! ตอนที่นายกบสัญญา คุณขู่กลับว่าถ้าผิดสัญญาคุณจะฆ่านายกบ แต่ติณณ์สัญญาเหมือนกันเปี๊ยบ คุณไม่ขู่กลับ แล้วยังขอบใจด้วย”

    “ผมเชื่อใจติณณ์มากกว่าลูกชายจอมกะล่อนของคุณ”

    “ลูกผมแค่เป็นคนขี้เล่น ไม่ได้กะล่อน”

    “ให้ท้ายอย่างนี้ไง นายกบถึงไม่ค่อยรู้ตัวว่าตัวเองนิสัยไม่ดี”

    ยศภัทรทำท่าจะโต้ยาว แต่พอได้ยินเสียงกมลากระแอมปรามก็เปลี่ยนเสียงเป็นว่าไม่อยากเถียงให้เสียบรรยากาศ

    ooooooo

    กษิดิฐดินเนอร์กับแตงกวาเซ็งๆ แตงกวาไม่สนใจ ขอแต่เพียงมีเขาอยู่ด้วยเธอมีความสุขก็พอแล้ว

    ส่วน ปราณพยายามจะมอมเจน แต่เธอขอน้ำส้มบอกว่าตนไม่ดื่มแอลกอฮอล์เดี๋ยวเมา แต่พอปราณคะยั้นคะยอไม่กี่คำก็ยอมดื่ม แต่ดื่มไปไม่กี่อึกก็เกิดอาการเมาเซจะล้มซบปราณ

    ขณะปราณประคองร่างเจน ต่างมองหน้ากันด้วยแววตาปรารถนา ขณะกำลังจะจูบกันนั่นเอง เจนก็ถูกกระชากออกจนหน้าหงายพร้อมเสียงตวาด “นังแพศยา! ผู้ชายคนนี้ผัวฉันอย่ายุ่ง!!”

    อณุกานั่นเอง! ปราณหน้าเหลือสองนิ้ว อณุกาตบหน้าเจนแล้วลากปราณออกไป

    เป็นผับที่ปภพมานั่งกินดื่มคนเดียวเพราะดารินทร์ค้างที่ปราณบุรี เขาเห็นเจนถูกตบจึงลุกไปถามเจนว่าเกิดอะไรขึ้น  พอรู้เรื่องก็บ่นว่า ถ้ารู้ว่าเธอจะมากับปราณตนจะห้าม เพราะรู้ว่าอณุกาหึงปราณมาก

    เมื่อตก อยู่ในสถานการณ์คับขัน ปราณก็เอาตัวรอดโทษว่าเจนหลอกล่อออดอ้อนให้ตนพามา ส่วนเจนก็โทษว่าปราณเป็นคนคะยั้นคะยอชวนมา ปภพจึงจะพาเธอไปส่งบ้าน

    เมื่อพลาดจากปราณ เจนเล็งจะจับปภพแทน เพราะเคยได้ยินเอ็ดดี้เล่าว่า ปภพร่ำรวยได้เงินปันผลจากครอบครัวแต่ละเดือนเป็นล้าน เจนวางแผนจับปภพทันที หาทางถ่วงเวลา ทำเป็นว่าตนยังตกใจอยู่ขอนั่งพักก่อนแล้วค่อยกลับ

    ระหว่าง นั้นก็หลอกล่อเลียบเคียงถามว่า มานั่งคนเดียวมีเรื่องเครียดอะไรหรือ พอเขาบอกว่านิดหน่อย เธอจึงหยิบแก้วเหล้าให้ “งั้นก็ดื่มหน่อยนะคะ จะได้หายเครียด” ปภพรับไปดื่มดับความน้อยใจดารินทร์ที่ลืมนัดฉลองวันแต่งงานกัน

    เจนมองปภพ ยิ้มอย่างสมใจกับแผนการของตน แล้วเร่งทั้งมอมทั้งอ่อย จนปภพหวั่นไหวเมาไม่ได้สติ จึงพาไปบ้านตัวเอง จันทร์ดีใจรีบมาช่วยประคองนึกว่าเป็นปราณ แต่พอรู้ว่าไม่ใช่ก็ปล่อยมือจนทั้งสองแทบล้ม เจนถามว่าปล่อยทำไม

    “แบกแต่คนรวยโว้ย ไม่รวยไม่แบก” จันทร์ทำท่าจะผละไป

    “ไม่รวยฉันไม่พามาให้เสียแรงหรอก คนนี้ทำงานที่เดียวกับฉัน เป็นลูกเจ้าของสวนยาง  มีเงินเป็นสิบล้าน”

    “สิบล้าน! แบบนี้ค่อยมีแรงแบกหน่อย” แล้วจันทร์ก็เข้ามาช่วยประคองปภพพาเข้าห้องที่เตรียมไว้แล้ว ชมเปาะว่า “ถือว่าแกเฮงมากนะเนี่ยที่รอดจากผู้ชายที่เกาะเมียกินแล้วได้ลูกเจ้าของสวน ยางมาแทน...มั่นใจได้เลยว่า ไม่มีใครตามมาลากไอ้นี่กลับแบบคราวคุณกบ คืนนี้แกได้ผัวเศรษฐีแน่ๆ” จันทร์ฝันหวานถึงวันพรุ่งนี้ที่จะได้เงินฟ่อนมาใช้อย่างเบิกบานใจ

    ปภพเมาเกือบไม่ได้สติ พร่ำเรียกแต่เจน...เจน...พอเธอเข้าไปหาก็คว้าไปจูบอย่างโหยหา

    ooooooo

    นลินกับติณณ์เดินเล่นกันอยู่แถวริมรั้วหน้าบ้าน เห็นกษิดิฐจอดรถลงมาเปิดประตูรั้ว เธอทักว่ากลับมาแล้วหรือ ถูกเขาตอบกวนๆว่าไม่กลับแล้วจะเห็นตนอยู่ตรงนี้หรือ

    กษิดิฐหงุดหงิดที่เห็นเธออยู่กับติณณ์อย่างมีความสุข  เขาหุนหันขึ้นรถขับเข้าบ้านไป นลินมองทั้งหมั่นไส้ทั้งขำ

    กลับถึงห้องนอนแล้ว กษิดิฐจับตาดูอยู่จนเห็นติณณ์กลับไปแล้วจึงโทร.เรียกนลินให้ลงมา แล้วปีนข้ามรั้วไปมอบของขวัญให้เธอ นลินรับของขวัญแล้วจะกลับเข้าบ้าน เขาบอกว่าให้เปิดดูก่อนอยากรู้ว่าชอบไหม แล้วพากันไปนั่งเก้าอี้ใกล้ต้นรักริมรั้ว

    พอนลินเปิดออกดู เป็นกล่องดนตรีสวยงามกำลังบรรเลงเพลงเพราะอยู่ เขาบอกเธออย่างภูมิใจว่า

    “เอาไว้ฟังเวลาเครียด ดนตรีบำบัดทำให้หายเครียดได้” นลินบอกว่าตอนนี้ตนไม่เครียด แต่กำลังมีความสุขมาก กษิดิฐหน้าเสียตำหนิตัวเองว่าซื้อของให้ไม่ดูกาลเทศะเลย “ใช่...ไม่ใส่ใจเลยว่าตอนนี้บัวรู้สึกยังไง แต่ยังไงก็ขอบใจสำหรับของขวัญนะ แกะของขวัญแล้ว เข้าบ้านได้รึยัง”

    “จะไปไหนก็ไปเถอะไป” ตอบเสียงมะนาวไม่มีน้ำ เลยถูกทุบอย่างหมั่นไส้ถามว่า

    “ถามดีๆ ตอบดีๆไม่ได้รึไง”

    กษิดิฐมองตามนลินที่เดินงอนๆกลับเข้าบ้านไปแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

    เมื่อนลินกลับถึงห้อง เอาของขวัญของกษิดิฐวางแล้วเปิดของขวัญของติณณ์ดู มีการ์ดสวยเขียนไว้ว่า

    “คิดว่าของขวัญชิ้นนี้คงถูกใจคุณนะครับ” พอเปิดออกดู เป็นแม็คบุ๊กรุ่นใหม่ล่าสุดก็ยิ่งตื่นเต้น แต่พอเอาของขวัญสองชิ้นมาเทียบกันก็พึมพำขำๆ

    “คุณติณณ์ให้อุปกรณ์ทำงาน แต่กบให้กล่องดนตรี...ของขวัญของกบสาระเหมือนกบเลย”

    ooooooo

    เช้านี้ นลินเตรียมตัวจะไปทำงาน กษิดิฐกำลังจะไปเหมือนกัน เขาบอกให้รอด้วย ถึงไปรถคนละคันก็อยากไปด้วยกัน แล้วรีบไปเปิดประตูรั้ว ผลีผลามไม่ระวังถูกประตูรั้วหนีบมือจนร้องลั่น

    นลินรีบลงจากรถมาดูและหายาทาให้อย่างเป็นห่วง ทำไปก็บ่นไปว่าทำอะไรไม่ระวังเลย เขาโอดครวญว่าก็กลัวเธอจะไม่รอ นลินหมั่นไส้เลยแกล้งทายาแรงๆ บ่นว่ารอแล้วยังว่ากันอีก เลยกลายเป็นหยอกล้อหัวเราะขำกันเอง

    ยศภัทรกับกมลาที่ยืนดูอยู่พลอยยิ้มไปด้วย ยศภัทรกระซิบว่า

    “เห็นตากบเจ็บก็รีบแจ้นลงจากรถมาทายาให้ ห่วงตากบขนาดนี้ เมื่อไหร่บัวจะรู้ตัวซะทีว่า รักตากบไม่ได้รักติณณ์”

    “เวลาเท่านั้นที่จะทำให้บัวรู้ใจตัวเอง...ขอให้บัวรู้ใจตัวเองก่อนแต่งงานกับคุณติณณ์ด้วยเถอะ...” กมลาภาวนา

    ooooooo

    ปภพรู้สึกตัวในตอนเช้า เขาตกใจมากเมื่อเห็น เจนนอนกระซิกๆ อยู่ข้างๆ และตัวเองก็อยู่ในสภาพที่ เปลือยอยู่ในผ้าห่ม

    คิดทบทวนแล้ว ปภพจำได้แค่เจอกับเจนที่ผับ หลังจากนั้นจำอะไรไม่ได้ เจนเล่าไปร้องไห้ไปว่าตนเห็นเขาเมามากเลยพามานอนที่บ้าน แต่พอตนจะออกไปนอนกับแม่ก็ถูกเขาดึงไว้ แล้วก็...เจนร้องไห้โฮๆ ปภพเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ทันไร จันทร์ก็มาร้องเรียกเจน ทำเป็นเปิดประตูเข้ามาเจอปภพ โวยวายร้องไห้ฮือๆ เสียใจที่เจนพาผู้ชายมานอนที่บ้าน

    “ทุกอย่างเป็นความผิดของผมเองครับ” ปภพแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ

    จันทร์ยื่นคำขาดให้เขาต้องรับผิดชอบ เจนบอกว่าเขามีเมียแล้วจะมารับผิดชอบตนได้อย่างไร จันทร์เลยยิ่งโวยว่าอย่างนี้แล้วเจนจะใช้ชีวิตที่มีตราบาปติดตัวต่อไปอย่างไร เจนทำตัวเป็นนางเอกที่แสนดีตามเคย บอกแม่ว่าตนจะอดทนให้ได้

    “ผมจะรับผิดชอบเจนครับ ผมจะดูแลเจนเหมือน ที่ผมดูแลรินทร์ เพราะตอนนี้เจนก็เป็นเมียผมเหมือนที่รินทร์เป็น”

    สองแม่ลูกหายเศร้าเลิกโวยเป็นปลิดทิ้ง เจนยัง คร่ำครวญที่ตนต้องตกเป็นเมียน้อยโดยไม่ตั้งใจ

    “พี่ขอโทษที่ทำลายชีวิตเจน มีอะไรไว้เราค่อยคิดแก้ปัญหากันใหม่นะ ตอนนี้พี่ขอกลับบ้านก่อน เดี๋ยวรินทร์กลับมาแล้วหาพี่ไม่เจอจะเป็นเรื่องใหญ่”

    แต่พอปภพจะกลับจริงๆ จันทร์ก็กุมหัวใจร้องอย่างเจ็บปวด เจนบอกว่าโรคหัวใจแม่กำเริบ ยังไงก็ให้ปภพช่วยเรียกแท็กซี่ให้ตนพาแม่ไปโรงพยาบาลก่อนค่อยกลับ เขาจึงควักเงินให้ปึกหนึ่งแล้วรีบออกไป

    พอปภพออกไป จันทร์ก็แย่งเงินจากเจนไปนับมือเป็นระวิง ปรากฏว่าได้มาสองหมื่น เจนแบ่งให้จันทร์ ห้าพัน ถูกโวยว่าเล่นละครเหนื่อยพอกันก็ต้องแบ่งเท่าๆ กัน แต่เงินอยู่ในมือเจน เมื่อแบ่งให้ห้าพันก็ต้องแค่ห้าพัน จันทร์ได้แต่ตะโกนด่า

    “กับแม่กับเชื้อยังเขี้ยว อีลูกอกตัญญู!”

    ooooooo

    ฝ่ายดารินทร์กับมัญจาไปหาหลักฐานจากรีสอร์ต แม้จะได้มาแค่ภาพนลินถูกไอ้โม่งบุคลิกเหมือนปราณโปะยาสลบแต่ทั้งสองก็เชื่อว่าเป็นหลักฐานที่จะลบมลทินให้นลินได้

    กลับมาถึงบ้านดารินทร์ตกใจที่ปภพยังไม่ไปทำงาน เขาบอกว่าวันนี้มีนัดคุยกับลูกค้าเลยไปสายหน่อย ส่วนรถที่ไม่ได้เอากลับบ้านเพราะเสียลากไปซ่อมที่อู่เดี๋ยวจะนั่งแท็กซี่ไปเอา

    “ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ ต้องรีบเข้าออฟฟิศ” ดารินทร์รีบเดินไป ปภพมองตามอย่างรู้สึกผิดมากแต่ยังไม่กล้าบอก

    พอไปถึงออฟฟิศ ดารินทร์บอกทรายแก้วว่าขอพบอณุกา เมื่อได้รับอนุญาต ดารินทร์เข้าไปบอกว่า

    “คือรินทร์อยากรบกวนเชิญคุณณุกากับคุณปราณ ไปที่ห้องประชุมหน่อยค่ะ”

    “ไปทำไม”

    “อธิบายไปมันไม่ได้อารมณ์ เชิญคุณณุกาไปดูด้วยตัวเองดีกว่าค่ะ ได้อารมณ์กว่าเยอะ”

    อณุกากับปราณมองดารินทร์อย่างสงสัย

    เมื่อเข้าไปในห้องประชุม ปราณเห็นกษิดิฐมานั่ง อยู่ด้วย เขาถามว่ามาทำไม ในนี้มีแต่พนักงานของภัทรฯ เขาเกี่ยวอะไรด้วย กษิดิฐตอบกวนๆว่าเรื่องนี้ต้องถามมัญจาเพราะเธอเป็นคนไปตามตนมา

    “ทุกคนใจเย็นๆนะคะ มากันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วเดี๋ยวก็ได้รู้แน่นอนว่ามิ้นท์กับพี่รินทร์ตามทุกคนมาทำไม” มัญจาประกาศแล้วกดรีโมตเครื่องเล่นดีวีดี

    ทีวีปรากฏภาพนลินถูกโปะยาสลบแล้วอุ้มออกไป ทุกคนตกใจ สารัชโวยวายขึ้นทันทีว่า

    “คุณบัวโดนโปะยาสลบอย่างที่บอกจริงๆด้วย คุณบัวไม่ได้โกหก”

    ดารินทร์กับมัญจาช่วยกันชี้แจงจากภาพที่เห็นว่า แสดงว่ามีผู้ไม่ประสงค์ดีจับติณณ์กับนลินไปนอนด้วยกัน ไม่ได้นัดแนะกันอย่างที่ทุกคนเข้าใจ

    “เสียดายไม่ได้ภาพหน้าห้องคุณติณณ์มาด้วย ไม่อย่างนั้นทุกคนอาจจะได้รู้ก็ได้ว่าใคร...เป็นคนวางแผนชั่วนี้” พูดพลางปรายตาไปทางแตงกวา ฝ่ายนั้นทำเชิดหน้าคอแข็งอย่างไม่แยแส

    เมื่อเรื่องเข้าทางตนเช่นนี้ อณุกาตัดสินว่าเมื่อติณณ์ไม่ได้มีอะไรกับนลินก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับเธอ ติณณ์สวนขึ้นทันควันว่า

    “ครับพี่ณุกา...ผมไม่ได้แต่งงานกับคุณบัวเพราะความรับผิดชอบ แต่ผมแต่งงานกับคุณบัวเพราะความรัก”

    “ฮิ้ววววววว...หวานอ่ะ” มัญจาร้องอย่างโดนใจ นลินยิ้มอย่างมีความสุข แต่อณุกามองติณณ์อย่างไม่พอใจ

    นลินขอบคุณดารินทร์กับมัญจาที่ช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน ส่วนคนรอบข้าง ทุกคนต่างรู้สึกผิดที่ไม่เชื่อคำชี้แจงของนลินแต่แรก ต่างพากันขอโทษเธอ

    มัญจาพูดขึ้นอย่างทึ่งว่า แตงกวาเก่งมากที่ทำให้ปราณยอมร่วมมือด้วยได้

    “พี่ณุกาให้คุณพ่อของแตงกวาช่วยเรื่องธุรกิจ ผมว่าที่คุณปราณเอาใจคุณแตงกวาก็เพื่ออยากให้คุณพ่อของคุณแตงกวาพอใจ...ผมขอโทษนะครับคุณบัว” นลินถามว่าขอโทษตนเรื่องอะไร ติณณ์จึงเล่าว่า “คุณแตงกวาเคยชวนผมให้ช่วยทำให้คุณกับกบเลิกกัน แต่ผมไม่ร่วมมือ เขาเลยบอกว่าจะทำทุกอย่างเอง ทริปทะเลผมรู้อยู่แล้วว่าเขาจะแกล้งคุณแต่ก็ยังระวังไม่ดีพอ คุณแตงกวาเลยแกล้งคุณสำเร็จ”

    มัญจาถามว่าเราจะทำอย่างไรกับแตงกวาและปราณดี ติณณ์บอกว่าหลักฐานแค่คำพูดของดารินทร์กับมัญจาคงทำอะไรพวกเขาไม่ได้ กษิดิฐพูดอย่างมีอารมณ์ว่าเราไม่ควรปล่อยให้คนชั่วลอยนวล เราต้องทำอะไรสักอย่างให้เขารับกรรมบ้าง

    “ถ้าแก้แค้น พวกเขาก็ต้องโกรธ แล้วก็ต้องหาทางแกล้งให้คุณบัววุ่นวายอีก เราว่าไม่ควรแก้แค้น แต่อยู่ห่างๆ พวกเขาแล้วก็ระวังตัวให้มากขึ้นดีกว่า” ติณณ์เสนอ ดารินทร์ถามความคิดเห็นนลิน เธอตอบอย่างเบื่อหน่ายว่า

    “บัวเหนื่อยกับการมีเรื่องกับแตงกวาเต็มทีแล้วค่ะ บัวเลือกทำตามคำแนะนำของคุณติณณ์”

    ติณณ์ยิ้มดีใจ ทุกคนเห็นด้วยกับติณณ์ ทำให้กษิดิฐยิ่งรู้สึกเจ็บปวดที่นลินยืนอยู่ข้างติณณ์อีกตามเคย...

    ooooooo

    แตงกวาไม่พอใจปราณมากที่ทำงานไม่รอบคอบจนเรื่องเกือบพัวพันถึงตน

    ปราณพูดอย่างผยองว่าต่อให้มีภาพเธอกับตน พ่อเธอกับอณุกาก็ต้องช่วยเราอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครว่าอะไรเราได้ และนลินก็กำลังจะแต่งงานกับติณณ์ไม่ว่าเขาจะนอนด้วยกันมาแล้วหรือไม่ นลินก็ไม่กลับไปหากษิดิฐอีกแล้ว ถามว่า...

    “ภาพนั้นไม่เห็นจะมีผลอะไรกับคุณเลย คุณจะโกรธไปทำไม”

    “ฉันเกลียดคนทำงานไม่รอบคอบ เพราะมันจะนำความหายนะมาให้ฉัน...ทำอะไรไม่ได้เรื่องได้ราว อย่างนี้น่ะสิถึงไปไหนไม่รอด ต้องทนอยู่ให้พี่ณุกาโขกสับอยู่อย่างนี้”

    “ที่ผมไม่ไปไหน เพราะผมรักคุณณุกา ไม่ใช่เพราะเป็นคนไม่ได้เรื่อง” ปราณโต้อย่างไม่พอใจแล้วหุนหันออกไป

    แตงกวาหางตามองตามปราณไปอย่างไม่เชื่อว่าเขารักอณุกาจริง

    เจนมาทำงานในวันรุ่งขึ้น เธอเอาเงินหนึ่งหมื่นสี่พันสามร้อยแปดสิบบาทมาดักคืนให้ปภพ บอกว่าเหลือจากที่พาแม่ไปหาหมอ แสดงความซื่อจนปภพซึ้งใจบอกให้เธอเก็บไว้ใช้ พอดีเจอเอ็ดดี้เลยชวนกันขึ้นห้องทำงาน

    เมื่อมาถึงห้องทำงาน เจนดูแลปภพเป็นพิเศษบอกว่าอยากทำหน้าที่ของ...ปภพรีบบอกว่าไม่ใช่ที่นี่ ไม่นานกษิดิฐก็เข้ามา เจนวางแผนต่อทันที เธอเข้าไปขอลาออกอ้างว่าทนกับการระรานของแตงกวาไม่ไหว กษิดิฐเห็นใจให้เงินล่วงหน้า 3 เดือนชดเชย บอกว่าเอาไว้ใช้ระหว่างหางานใหม่ ทั้งยังจัดเลี้ยงส่งเจนเที่ยงนี้ด้วย

    ปภพตามเกมเจนไม่ทัน ดักเรียกเธอไปตำหนิว่าจะลาออกทำไมไม่ปรึกษากันก่อน เจนมารยาต่อทันทีทำเสียงเครือว่า

    “เจนกลัวพี่ภพไม่ให้ออก เพราะเจนลาออกเพราะพี่ภพ” ทำให้ปภพรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นที่ทำให้เธอต้องลำบากหางานใหม่ เจนตีหน้าเศร้าพูดอย่างแสนซื่อว่า “ก็ยังดีกว่าคนอื่นรู้ว่าเราเป็นอะไรกันแล้วพี่ภพเดือดร้อน”

    “ขอบใจมากนะที่เสียสละเพื่อพี่” ปภพเอ่ยอย่างซึ้งใจและรู้สึกผิดมาก

    ooooooo

    เพราะเป็นโปรเจกต์ที่ตัวเองรับผิดชอบ นลินจึงต้องมาดูแลการเลือกนายแบบโฆษณายาแก้ไอของกัญญา แต่ผ่านไปหลายคนก็ไม่ถูกใจกัญญา

    จนกระทั่งมานั่งสรุปกัน กัญญาบอกว่าชอบคอนเซปต์จีบสาวย้อนยุคที่ทักว่า “จะไปไหนจ๊ะน้องสาว” แต่นายแบบแต่ละคนไม่ได้เรื่องเลย นลินบอกว่าเดี๋ยวจะรีบแคสมาให้ดูใหม่ กัญญาบอกว่ายังมีเอกสารที่จะให้แต่อยู่ที่รถให้ตามไปเอา

    ขณะที่นลินตามไปเอาเอกสารนั้น เจอกษิดิฐที่หน้าลิฟต์ เขาทักนลินอย่างร่าเริงขี้เล่นตามแบบของตัวเองว่า

    “จะไปไหนจ๊ะน้องสาว”

    กัญญาชอบใจมาก ถามว่าเป็นใคร นลินบอกว่าเพื่อน กัญญาระบุว่า ต้องการเพื่อนเธอคนนี้เป็นนายแบบ

    แต่พอนลินไปคุยกับกษิดิฐ เขาเล่นตัวว่าไม่ชอบชีวิตที่วุ่นวายและอายเมื่ออยู่หน้ากล้อง จนเธอต้องขอร้องว่า

    “ถ้ากบไม่มาเป็นนายแบบให้ คุณกัญญาจะต้องว่าบัวว่าไร้ฝีมือ แล้วก็อาจจะโกรธจนไปจ้างบริษัทอื่น งานนี้อายแค่ไหนกบก็ต้องมาเป็นนายแบบให้บัว” กระนั้นเขาก็ยังปฏิเสธ จนเธอต้องยอ “กบสุดหล่อ สุดแสนใจดี

    มีน้ำใจ ช่วยบัวหน่อยนะ...นะ” เขาจึงตกลงเป็นนายแบบให้

    ข่าวนี้รู้ถึงหูปราณ เขาไปบอกแตงกวาทันทีว่ากษิดิฐเป็นนายแบบให้งานของนลิน แตงกวาลิ่วไปหาอณุกาเสนอว่า

    “พี่ณุกาคะ แตงกวาไม่อยากให้กบกลับไปใกล้ชิดกับบัวอีก แตงกวาอยากทำโปรเจกต์นี้เอง” แต่อณุกาอ้างว่าลูกค้าชอบงานของนลินมากและชื่นชมที่นลินเอากษิดิฐมาเป็นนายแบบได้ ถ้ายกโปรเจกต์นี้ให้เธอลูกค้าคงไม่ยอม

    “พี่ณุกาจะไม่ช่วยแตงกวาเหรอคะ” เธอเสียงแข็งขึ้น

    “โธ่น้องแตงกวาก็รู้ว่าพี่ช่วยน้องแตงกวามาตลอด ตอนนี้นลินเป็นแฟนติณณ์ อยู่ใกล้กบยังไงก็ไม่คิดอะไรมากไปกว่าเพื่อนหรอก น้องแตงกวาอย่าคิดมากไปเลย”

    แตงกวาเดินกลับไปอย่างไม่พอใจ ปราณเข้าไปพูดกับอณุกาทันทีว่า

    “ผมไม่ได้แอบฟังนะ แต่บังเอิญมาได้ยินพอดี แล้วก็รู้ว่าคุณเอาโปรเจกต์นี้ให้คุณแตงกวาได้ แล้วทำไมคุณไม่ให้”

    “คุณกัญญาเป็นลูกค้าใหม่ ฉันอยากให้คนที่ฉันเชื่อมือที่สุดทำงานให้ เขาจะได้ประทับใจแล้วก็เป็นลูกค้าประจำของบริษัทเรา”

    ปราณลอบมองอณุกาอย่างสมเพชที่ทำทุกอย่างเพื่อธุรกิจของตัวเองทั้งสิ้น

    ooooooo

    แผนของอณุกากับปราณได้ผล  เพราะทั้งติณณ์ และนลินต่างมีงานมากจนไม่มีเวลาแม้แต่จะพบปะ หรือทานข้าวด้วยกัน

    ฝ่ายปภพที่ผิดหวังไม่ได้ไปดินเนอร์ฉลองครบรอบวันแต่งงานกับดารินทร์ เมื่อเธอกลับมา เขาเอาสร้อยเพชรให้เป็นของขวัญ แต่พอเอาให้กลับถูกบ่นว่าซื้อมาทำไมตนมีอยู่หลายเส้นแล้ว พูดแข็งๆว่าวันหลังไม่ต้องซื้อ เปลืองสตางค์เปล่าๆ

    ความแข็งกระด้างของดารินทร์ ทำให้ปภพคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา บอกเธอว่า เพื่อนเพิ่งโทร.มานัดทานข้าวกัน ตนขอออกไปทานข้าวกับเพื่อน ดารินทร์บอกให้ไปเลย ไปเฮฮากับเพื่อนๆบ้าง ชีวิตจะได้สมดุล

    “ครับ” ปภพรับคำเซ็งๆ

    ที่แท้ปภพน้อยใจ โทร.นัดเจนไปกินข้าวกัน เจนดีใจมาก แต่พอบอกจันทร์ที่กำลังไหว้ต้นไม้มีมาลัยหลากสีคล้องอยู่ จันทร์ก็ขอไปด้วย เจนไม่ให้ไป อ้างว่ากินข้าวเสร็จตนจะอ้อนให้ปภพพาเข้าโรงแรมแล้วแม่จะไปด้วยได้ยังไง

    “ไม่ให้ไปด้วยแล้วมาบอกทำไมวะ” จันทร์บ่นกระปอดกระแปด

    “แม่กลับบ้านไม่เจอฉันจะได้ไม่โวยวายไง ฉันแต่งตัวก่อนนะแม่”

    “สมาธิกระเจิงหมดแล้ว ต้องตั้งต้นใหม่เลย” จันทร์บ่นแล้วหันไปไหว้ต้นไม้ใหม่

    ooooooo

    เพราะกษิดิฐรับปากจะเป็นนายแบบให้นลิน จึงถูกเธอบังคับควบคุมอาหารและการออกกำลังกาย เพิื่อให้ร่างกายเฟิร์มในวันถ่ายแบบ

    อันดับแรกต้องควบคุมอาหาร ให้กินแต่ผักกับเนื้อสัตว์ที่ต้มหรือนึ่งเท่านั้น กษิดิฐบ่นว่า แค่ถ่ายแบบทำไมต้องทำให้ชีวิตยุ่งยากขนาดนี้ด้วย แต่ก็ถูกนลินขู่แกมบังคับให้ทำตามข้อกำหนดของตน

    และเพื่อกันถูกตุกติก นลินให้กษิดิฐนอนบ้านตนด้วย แต่ให้เขานอนพื้น ตัวเองนอนโซฟา

    ยังไม่ทันนอน นลินก็ได้รับโทรศัพท์จากติณณ์ เธอเอามือถือไปคุยข้างนอก คุยเสร็จกลับมาเห็นเขายังไม่นอน ถามว่าทำไมถึงยังไม่นอน กษิดิฐบอกว่าหิวเธอให้กินน้ำ เขาบ่นว่ากินน้ำไม่อิ่ม เธอเลยปอกแอปเปิ้ลให้กิน

    กษิดิฐได้ที ไม่ยอมกินเอง อ้าปากรอรับอย่างเดียว นลินจำต้องป้อนให้ เธอป้อนอย่างกระแทกกระทั้น กษิดิฐยิ้มขำที่แกล้งเธอได้

    ooooooo

    ปภพพาเจนไปทานอาหารในร้านหรู เจนดูแล เขาอย่างเอาอกเอาใจจนปภพยิ้มอย่างสบายใจ เจน

    ถามว่ายิ้มอะไรหรือ?

    “พี่คิดไม่ถึงน่ะว่ามาทานข้าวกับเจนแล้วจะสบายใจอย่างนี้”

    “เหมือนที่เจนก็ไม่คิดว่าอยู่ใกล้พี่ปภพแล้วจะอบอุ่น แล้วนึกยังไงคะถึงชวนเจนออกมาทานข้าว”

    “พี่คิดถึงเจน” ปภพตอบมองหน้าเจนอย่างมีความสุข

    ที่ร้านอาหารเดียวกัน แตงกวาพาอภิชาติมาทานข้าวอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง แตงกวาไปเห็นเจนกำลังออกจากห้องน้ำ เธอเอะใจว่าลำพังเจนจะมีปัญญามากินอาหารร้านนี้หรือ จึงสะกดรอยไปจนถึงโต๊ะ เห็นเจนเข้าไปนั่งคนเดียวเพราะเป็นจังหวะที่ปภพลุกไปเข้าห้องน้ำพอดี

    “เป็นไปไม่ได้ที่แกจะมาคนเดียว” แตงกวาไม่เชื่อ จึงรีรอเพื่อจะจับให้ได้ว่าเจนมากับใคร แต่พอปภพเดินกลับมาที่โต๊ะ แตงกวากลับไม่ทันเห็นหน้าเขาเพราะถูกพนักงานถือกระดานดำแผ่นใหญ่จะไปวางที่หน้าร้านเดินมาบังพอดี

    “มากับผู้ชายจริงๆด้วย ขอดูหน้าหน่อยเถอะว่าใคร”

    แตงกวารีบตามไป ปรากฏว่าปภพกับเจนขึ้นรถออกไปแล้ว เลยยืนหงุดหงิด ปภพบอกเจนว่าจะไปส่งที่บ้าน เจนขอร้องให้อยู่ด้วยกันอีกหน่อยได้ไหมเพราะตนยังไม่อยากกลับบ้าน

    “แม่เจนไม่สบาย...เจนไม่ต้องรีบกลับไปอยู่กับแม่หรือ”

    “เมื่อกี๊เจนโทร.หาแม่แล้ว แม่บอกว่าค่อยยังชั่วขึ้นมาก กินยาแล้วกำลังจะเข้านอนไม่ต้องห่วงค่ะ เจนคิดถึงพี่ี่ภพ เราอยู่ด้วยกันอีกหน่อยนะคะ” เจนอ้อน ปภพพยักหน้ายิ้มให้อย่างอ่อนโยน

    ทั้งคู่ไปจบกันที่โรงแรม เจนนอนมองปภพอย่างมีความสุข สมหวัง บอกเขาว่า

    “พี่ปภพคะ เจนคิดว่า...เจนรักพี่ค่ะ...เจนเคยได้ยินแต่คนอื่นพูดว่า ถ้าเราตกเป็นของผู้ชายคนไหน เราก็จะรักผู้ชายคนนั้น...ตอนแรกเจนไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เจนเชื่อสนิทใจเลยค่ะ พี่ภพล่ะคะ รักเจนบ้างรึเปล่า”

    ถามแล้วเห็นปภพอ้ำอึ้ง เจนตัดพ้ออย่างน้อยใจว่า “ในใจพี่มีแต่พี่รินทร์จะรักเจนได้ยังไง เจนไม่น่าถามโง่ๆเลย”

    “ถึงพี่จะไม่รักเจนเท่ารินทร์แต่พี่ก็มีความสุขมากนะเวลาที่ได้อยู่กับเจน”

    “ถ้ามีความสุข พี่ภพก็ออกมาอยู่กับเจนแบบนี้อีกนะคะ เจนไม่รบกวนเวลาพี่ี่ภพมากหรอกค่ะ ขอแค่อาทิตย์ละวันก็พอ”

    ปภพมองเจนอย่างชื่นชมที่เธอขออย่างเจียมตัว

    กว่าปภพจะกลับถึงบ้านก็ดึกแล้ว เขาเข้าห้องนอนเห็นดารินทร์นอนหลับอยู่ เขามองเธอ...ถอนใจอย่างรู้สึกผิด

    ooooooo

    เพราะถูกนลินจับมาเคี่ยวเข็ญทั้งเรื่องกินเรื่องนอน จนกษิดิฐบ่นว่าถ้ารู้ว่าเป็นนายแบบแล้วต้องทำแบบ นี้ตนไม่เป็นแล้ว บอกนลินให้ไปหาคนใหม่มาแทนเลย

    ไม่เพียงถูกสั่งให้กินแต่ผักเยอะๆ เวลานอนและตื่นยังต้องตรงเวลา กษิดิฐอึดอัดใจยิ่งกว่านั้นเมื่อนลินให้ติณณ์มาเป็นเทรนเนอร์ให้เขาด้วย แต่เพราะไม่คุ้นชินกับเครื่องออกกำลังกาย ติณณ์จึงทำให้ดูเป็นตัวอย่าง พอเห็นติณณ์ในชุดออกกำลังขึ้นเดินบนลู่วิ่งให้ดู กษิดิฐถามว่า “ทำไมติณณ์ทำแล้วมันดูง่ายจัง”

    “ก็เพราะคุณติณณ์เก่งไง” นลินตอบทันที ไม่เพียงเท่านั้น พอติณณ์เพิ่มความเร็วแล้ววิ่ง นลินอุทานอย่างตื่นเต้น “คุณติณณ์เขาเท่เนอะ” ทำเอากษิดิฐเซ็งจนแทบไม่อยากฝึกเลย

    ฝ่ายแตงกวา หลังจากข่มขู่จนเจนลาออกจากงานไปแล้ว ก็หาเลขาคนใหม่มาให้กษิดิฐเป็นหญิงอายุ 50 เศษ เป็นเลขามาแล้ว 30 ปี บอกกษิดิฐว่า “รับรองช่วยงานกบได้มากกว่านังเจน”

    กษิดิฐไม่พอใจที่แตงกวาทำให้เจนลาออกแล้วยังมาวุ่นวาย แตงกวาพูดเย้ยว่า

    “จะบอกให้รู้ไว้นะว่าที่นังเจนลาออกเพราะมันจับผู้ชายได้แล้ว วันก่อนแตงกวาไปทานอาหารฝรั่งเศสกับคุณพ่อ แตงกวาเห็นมันไปกินข้าวกับผู้ชาย”

    ปภพนั่งฟังอยู่เขาใจหายวาบเงี่ยหูฟังตัวแข็งทื่อ แต่พอแตงกวาบอกว่าเสียดายที่ตามไปดูหน้าไม่ทันเลยไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ปภพก็โล่งอก

    “จะเป็นใครก็เรื่องของเจนอย่าไปยุ่งกับเขาเลย เอา เป็นว่า กบขอรับพนักงานเองนะ” กษิดิฐตัดบทหันไปทางคนใหม่ที่แตงกวาหามา “ขอโทษนะครับที่ทำให้เสียเวลา”

    หลังจากติณณ์ขอให้อณุกาไปขอนลินให้ตนแล้ว วันนี้เขามาหานลินที่ออฟฟิศเห็นเธออยู่คนเดียวถามว่าคนอื่นหายไปไหนหมด นลินบอกว่าออกกองกันหมด

    “ผมกำลังจะออกไปหาลูกค้าเหมือนกัน แต่จะมาขอให้คุณช่วยนัดคุณพ่อคุณแม่ให้ก่อน ผมจะให้พี่ณุกาไปสู่ขอคุณวันเสาร์นี้นะครับ”

    “ช่วงนี้บัวต้องเตรียมถ่ายงานของคุณกัญญา บัวยุ่งมากเลยค่ะ เอาไว้รอให้เสร็จงานคุณกัญญาก่อนแล้วค่อยให้คุณณุกาไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่ดีกว่านะคะ” นลินพูด ด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนเลื่อนนัดกินข้าวกัน จนติณณ์ แปลกใจ แต่ก็บอกว่า

    “แล้วแต่คุณบัวครับ”

    ooooooo

    แตงกวาไม่ได้หยุดแค่นั้น เช้านี้เธอไปหากษิดิฐได้ยินเขาบ่นเรื่องมานอนบ้านนลิน เธอแว้ดใส่ทันที

    “นี่กบมานอนบ้านบัวทุกคืนเลยเหรอ”

    นลินชี้แจงเซ็งๆ ว่าก็แค่เอามาดูแลไม่ให้เขาแอบกินข้าวเย็นแล้วก็พาไปออกกำลังกายตอนเช้าเท่านั้น กษิดิฐเองก็ติงว่า นลินจะแต่งงานกับติณณ์อยู่อีกไม่กี่   วันนี่แล้ว เลิกหึงไม่มีเหตุผลเสียที

    “ถ้าไม่อยากให้แตงกวาหึง กบก็ต้องไปกับแตงกวา” นลินบอกว่าเขาต้องไปถ่ายโฆษณากับตน “ฉันก็ไม่ได้จะไม่ให้กบไป ฉันแค่จะพากบไปเอง” เธอโต้นลินแล้วบอกกษิดิฐว่า ต่อไปนี้ตนจะมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวและจะดูแลเขาเอง

    นลินฉุนขาดแต่ไม่อยากทะเลาะด้วย บอกแตงกวาว่า อยากดูแลนักก็เอาไปเลย “นัดกอง 8 โมง พากบไปให้ ตรงเวลาด้วย” พูดแล้วเดินไปขึ้นรถตู้เลย กษิดิฐมองแตงกวาเซ็งจนบอกไม่ถูก

    แตงกวาขับรถพากษิดิฐไปถึงปาลิโอเขาใหญ่ เขานั่งหลับไปตลอดทาง พอไปถึงแตงกวาปลุกบ่นว่าไม่ยอมคุยเป็นเพื่อนกันเลย

    “กบง่วงมากน่ะ ลงไปกันเถอะ กบหิวแล้ว” ว่าแล้วลงจากรถเดินดุ่ยๆ ไปเลย แตงกวามองอย่างน้อยใจแล้วตามลงไป

    ooooooo

    ระหว่างการถ่ายทำกษิดิฐยังอ้อนให้นลินช่วยทำโน่นทำนี่ให้ นลินเกี่ยงให้ผู้จัดการของเขาทำให้ ทำเอากษิดิฐเซ็ง

    กัญญาเอาขวดยาแก้ไอรสใหม่ของบริษัทมาให้เข้าฉาก แตงกวาเห็นแล้วยิ้มอย่างมีแผน

    ต่อมา เมื่อเซตพร้อม นายแบบพร้อม จึงเริ่มการถ่ายโฆษณา กัญญา อณุกา และปราณมาดูการถ่ายทำ กัญญาชมว่า

    “ทีมงานคุณเซตฉากสวยมาก ฉันชอบ”

    แต่พอเริ่มถ่ายทำ กัญญามองนายแบบ โพล่งออกมาอย่างไม่พอใจว่า

    “หยุดถ่ายเดี๋ยวนี้ หยุด! ขวดยาแก้ไอนี่เป็นของเก่าที่วางขายไปแล้ว แต่ที่จะถ่ายวันนี้เป็นยาตัวใหม่รสใหม่ ขวดแบบใหม่” พูดแล้วหันไปทางนลิน “ยาที่ฉันเอามาให้เธอเมื่อเช้าอยู่ไหน”

    นลินพากัญญาไปดูกล่องใส่ยาที่คนขับรถเอามาให้ ทุกกล่องเป็นแบบเก่าหมด กัญญายืนยันว่าตนจัดของใหม่มากับมือไม่ผิดแน่ นลินนิ่งคิด อึดใจเดียวก็บอกทุกคนว่า

    “บัวพอจะรู้แล้วค่ะว่าขวดยาเข้าฉากอยู่ที่ไหน คุณกัญญานั่งรอสักครู่นะ แป๊บเดียว เดี๋ยวได้ขวดยาแบบใหม่มาเข้าฉากค่ะ” บอกแล้วนลินเดินอ้าวออกไปอย่างโมโห กัญญา อณุกาและปราณมองตามไปงงๆ

    นลินตรงดิ่งมาหาแตงกวาที่นั่งพักอยู่กับกษิดิฐ ถามอย่างไม่พอใจว่า

    “เธอเอายาแก้ไอที่ฉันต้องเอาเข้าฉากไปไว้ที่ไหน” แตงกวามองนิ่ง “ไม่ปฏิเสธ แปลว่าเธอเอาไปจริงๆ เอาของมาคืนฉันเดี๋ยวนี้นะแตงกวา”

    แตงกวาเอามือถือออกมาเล่นเกมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กษิดิฐบอกว่างานนี้สำคัญสำหรับนลินมากอย่าแกล้งกันเลย

    “ถ้าอยากให้แตงกวาบอกว่ายาแก้ไออยู่ที่ไหน กบต้องสาบานก่อนว่ากลับไปจะแต่งงานกับแตงกวาภายใน 2 เดือน”

    นลินโมโหมาก ด่าแตงกวาว่าใช้วิธีสกปรกบังคับให้กษิดิฐแต่งงาน แตงกวาไม่สนใจ ย้ำถามกษิดิฐว่าจะสาบานไหม ทีแรกกษิดิฐลังเลเพราะคำสาบานแรง แตงกวาไม่วอแวตัดบทว่า “ไม่อยากช่วยบัวก็ตามใจ” ทำให้กษิดิฐตัดสินใจสาบาน

    “ข้าพเจ้านายกษิดิฐ เกียรติโยธา ขอสาบานว่าจะแต่งงานกับนางสาวโยสิตา ภายใน 2 เดือน ถ้าข้าพเจ้าไม่ทำตามคำสาบาน ขอให้ข้าพเจ้าตายภายใน 3 วัน 7 วัน”

    สิ้นคำสาบาน แตงกวาก็ยิ้มระรื่นบอกว่าเดี๋ยวจะไปหยิบยาแก้ไอมาให้ นลินถามกษิดิฐว่าสาบานแบบนั้นทำไม

    “บัวเสียงานไม่ได้ แต่กบแต่งงานกับแตงกวาแล้วหย่าได้” นลินบอกว่าแตงกวาไม่ยอมหย่าให้ง่ายๆแน่ “ก็ไว้ค่อยแก้ปัญหากันใหม่ เอาเรื่องบัวให้รอดก่อน มันสำคัญกับบัวที่สุดไม่ใช่เหรอ” เป็นคำตอบที่ทำให้นลินซึ้งใจอย่างที่สุด...

    ในที่สุดการถ่ายโฆษณาชิ้นนี้ก็ผ่านไปได้แม้จะต้องเทกถึง 44 ครั้งก็ตาม!

    ooooooo

    ระยะหลัง ปภพนัดกินข้าวกับเพื่อนอาทิตย์ละ 3–4 วัน จนมัญจาติงกับดารินทร์ว่าบ่อยไปแล้วหรือเปล่า ดารินทร์กลับบอกว่าดีแล้วเพราะปภพอืดอาดยืดยาดอยู่ด้วยแล้วรำคาญ

    มัญจาติงว่าระวังเขาหนีไปมีหญิงอื่นแล้วจะเสียใจ ดารินทร์ยิ้มอย่างมั่นใจว่าปภพไม่มีทางนอกใจตนแน่นอน

    ความจริงที่น่ากลัวคือ ดารินทร์ไม่รู้เลยว่าปภพมีอะไรกับเจนและเจนกำลังวางแผนฉกปภพไปเป็นของตนคนเดียว

    เจนลาออกจากงานแล้ว วันนี้ก็อาเจียนจนจันทร์สงสัยว่าแพ้ท้อง เจนโทร.ตามปภพมาพบ บอกว่าตนท้องได้สองอาทิตย์แล้ว บอกว่าเขาต้องหย่ากับดารินทร์มาแต่งงานกับตน ปภพตกใจมาก บอกว่าตนหย่ากับดารินทร์ไม่ได้จริงๆ แต่รับปากว่าจะดูแลเธอทุกอย่าง ตนทำได้ดีที่สุดคือการเลี้ยงดูเจนกับลูก แต่มากกว่านั้นตนทำไม่ได้

    เจนทำเป็นยอมรับชะตากรรม บอกจันทร์ว่าแค่ปภพรับผิดชอบดูแลตนกับลูกก็ดีใจแล้ว จันทร์ถามว่าแล้วคำนินทาของชาวบ้านล่ะ!

    “เราจะย้ายไปอยู่ที่อื่นจะได้ไม่มีใครนินทาเราได้” เจนบอกแม่แล้วหันถามปภพ “พี่ภพช่วยหาบ้านใหม่ให้เจนกับแม่ได้ไหมคะ”

    “ได้ครับ” ปภพรับปากทันทีอย่างโล่งใจ ส่วนเจนยิ้มร้ายอย่างมีแผนขั้นต่อไป!

    เมื่อปภพกลับไปแล้ว จันทร์ถามว่า ทำไมถึงยอมปภพง่ายๆ จะยอมอายอุ้มท้องไม่มีพ่อจริงๆหรือ

    “คนอย่างฉัน ไม่ยอมอยู่ในฐานะเมียน้อยหรอก ฉันจะทำให้พี่ภพหย่ากับเมียแล้วก็มาแต่งงานกับฉันให้ได้!” เจนจิกตายิ้มร้าย

    ooooooo

    เมื่องานชิ้นแรกเสร็จแล้ว ติณณ์พานลินไปเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์เพื่อไปใช้ในเรือนหอ ไม่ว่าเธอเลือกแบบไหนเขาตามใจทุกอย่าง

    นลินซื้อของกับติณณ์อย่างสบายใจมีความสุข ผิดกับเวลาอยู่กับกษิดิฐที่จะถูกแกล้งถูกขัดใจไปหมดทุกอย่าง ใจว่อกแว่กจนนลินถามตัวเองว่า “มากับคุณติณณ์ทำไมคิดถึงกบอยู่ได้”

    แต่กษิดิฐที่แตงกวาลากไปให้ช่วยเลือกชุดเจ้าสาว เขาตามใจเธออย่างไร้อารมณ์ที่จะออกความคิดเห็นจน แตงกวาชมว่าน่ารักจริงๆ ยังไม่ทันแต่งงานเขาก็ยอมให้ตนจัดการทุกอย่างในชีวิตแล้ว แต่กษิดิฐกลับถามตัวเองในใจว่า

    “เจ้าสาวกบอยู่ไหนนี่?” คิดแล้วถอนใจอย่างแสนเศร้า...

    ฝ่ายผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ต่างเอาวันเดือนปีเกิดไปให้ซินแสหาฤกษ์แต่ง ปรากฏว่าฤกษ์แต่งของนลิน กับของกษิดิฐตรงกันคือวันที่ 31 เดือนหน้า

    “วันเดียวกับของตากบเลย ซินแสคะมันเร็วไปน่ะค่ะ มีฤกษ์อื่นอีกไหมคะ สักปีหน้าหรืออีก 3 ปีก็ได้ค่ะ”กมลาเอ่ย

    “ไม่มี...เด็กสองคนนี้ถ้าไม่แต่งกันภายในฤกษ์ที่ให้ไป ดวงชะตาท่านว่าจะโชคร้ายไปตลอดชีวิต”

    คำยืนยันของซินแสทำให้กมลากับนันทิดามองหน้ากันอย่างหนักใจ นันทิดาถามว่า

    “เอายังไงดีคะคุณกมลา”

    “กะว่าจะหาฤกษ์ที่ต้องแต่งช้าๆ ให้เพื่อถ่วงเวลาให้บัวรู้ใจตัวเอง แต่ถ้าไม่ให้แต่งแล้วกบกับบัวต้องโชคร้ายไปตลอดชีวิตเราก็คงฝืนโชคชะตาไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

    “แสดงว่ากบกับบัวไม่ได้เกิดมาคู่กันอย่างที่คุณย่ายอแสงบอกไว้” นันทิดารำพึงอย่างผิดหวัง กมลาเองก็ได้แต่พยักหน้าเศร้าๆ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เต๋อ" งัดไม้เด็ดง้อ "มะปราง" ขโมยหอมแก้มกลางตลาด ใน "เพลงรักเจ้าพระยา"

    "เต๋อ" งัดไม้เด็ดง้อ "มะปราง" ขโมยหอมแก้มกลางตลาด ใน "เพลงรักเจ้าพระยา"
    28 ก.ย. 2563

    07:46 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันจันทร์ที่ 28 กันยายน 2563 เวลา 07:55 น.