ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อีกด้านหนึ่งของงานฉลองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคนเจ็บและคนตาย ครูตะวันกับสายไหมตั้งหลักได้ วิ่งกลับเข้ามา บริเวณหน้าเวที เห็นคนเจ็บร้องโอดโอยเลือดท่วมตัว สายไหมรีบเข้าไปห้ามเลือดพลางตะโกนบอกครูตะวัน รีบโทร.เรียกรถพยาบาลด่วน ครูตะวันบอกพวกชาวบ้าน ที่รอดชีวิตอีกทอด

“ไปแจ้งตำรวจ บ้านไหนมีรถกระบะหรือรถอีแต๋น  ก็รีบเอามาช่วยกันเร็วๆ”

ชาวบ้านรีบไปทำตามที่ครูตะวันสั่ง ทองสา กิ๊บ และเชอร์รี่ เดินสวนเข้ามา มีคนเจ็บคนหนึ่งกอดขาทองสาขอให้ช่วยเหลือ ทั้งสามสาวกลับกรีดร้องด้วยความกลัวและขยะแขยง ก่อน จะพากันวิ่งหนี...

ครู่ต่อมา ขณะพิณ บัวผันกับพวกนักดนตรีช่วยกัน ประคองนางไหทั้งสองออกมา ทองสา กิ๊บกับเชอร์รี่วิ่งหน้าตาตื่น มาเจอพิณ ทองสาปราดเข้ามาเกาะแขน

“รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะพี่พิณ เดี่ยวมันระเบิดตูมตาม ขึ้นมาอีก ฉันกลัว”

พิณไม่สนใจ กลับวานให้ทองสากับเพื่อนๆช่วยพา นางไหทั้งสองคนออกไป ส่วนเขากับพวกจะตามหาบุญเหลือ กับบุญหลาย พอเห็นพวกสาวๆรีๆรอๆ พิณเร่งให้พาคนเจ็บออก ไปไวๆ...ด้านคำหล้ารื้อกองไม้จนเจอแคนนอนนิ่งไม่ได้สติ รีบเขย่าให้รู้สึกตัวแล้วประคองออกมาจากเศษซากเวที แคน ค่อยๆได้สติมองไปรอบบริเวณอย่างมึนงง ระหว่างนั้น คำแปง วิ่งหน้าเครียดเข้ามาถามแคนเป็นอะไรมากไหม

“ฉันไม่เป็นอะไรแม่ครู”

“ถ้าอย่างนั้นมาช่วยครูหน่อย หลังเวทีไฟไหม้มีคนติดอยู่ ในนั้น” คำแปงวิ่งนำแคนกับคำหล้าไปทันที...

ทางด้านพิณ บัวผันกับพวกนักดนตรีต่างแยกย้ายกัน ช่วยกันรื้อกองไม้ พลางร้องเรียกบุญเหลือกับบุญหลาย บัวผัน เห็นอะไรบางอย่าง ตะโกนลั่นเรียกพิณให้มาดู พิณกับนักดนตรี วิ่งตามเสียงบัวผันแต่ต้องชะงักตกใจเมื่อเห็นร่างของบุญเหลือกับบุญหลาย พิณร้องบอกบัวผันรีบไปตามหมอมาที่นี่ด่วน...

ฝ่ายแคน คำหล้ากับคำแปงช่วยกันลำเลียงชาวบ้าน ที่ได้รับบาดเจ็บออกจากซากไม้ติดไฟหลังเวที แคนรู้สึกเหมือน ตัวเองเหยียบอะไรลื่นๆ ก้มมองดูที่พื้นเห็นของเหลวบางอย่าง ไหลเป็นทางจากเวทีส่วนที่ยังไม่ไหม้ เขารีบวิ่งเข้าไปดูถึงกับผงะ เห็นแกลลอนน้ำมันจำนวนมากวางเรียงอยู่ใต้เวที

ooooooo

ในเวลาต่อมา ครูตะวันกับสายไหมวิ่งตามบัวผัน เข้ามายังจุดที่บุญเหลือกับบุญหลายอยู่ เห็นพิณกับ พวกนักดนตรีกำลังช่วยกันรื้อกองไม้อย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นร่างบุญเหลือกับบุญหลายถูกไม้แท่งยาวแทง ทะลุร่างติดกัน โดยบุญเหลือนอนหงายหลังติดพื้น เหมือนไม่เป็นอะไรมาก

ส่วนบุญหลายนั่งคุกเข่าหันหน้าเข้าหาพี่ชาย สภาพสะบัก สะบอมเลือดเต็มตัวจากสะเก็ดระเบิดท่าทางไม่สู้ดี บุญเหลือ ที่มีสติดีกว่าน้องชายบอกให้สายไหมช่วยน้องชายเขาก่อน สายไหมรีบเข้าไปดูอาการ

“ดูตำแหน่งที่ไม้เข้าออก​ น่าจะไม่ถูกปอด... ช่วยกัน ประคองออกไปอย่าให้กระทบกระเทือน”

พิณ ครูตะวันกับพวกนักดนตรีจะเข้าไปช่วยประคอง สองพี่น้อง แต่บุญเหลือร้องห้ามเสียงหลง เขานอนทับ​ระเบิด​ที่​ยัง​ไม่​ทำ​งาน​อีก​ลูก​หนึ่ง​อยู่ ทุก​คน​หน้าตื่น พิณ​เข้าไป​ตรวจ​ดู​อย่าง​ละเอียด เป็น​จริง​อย่าง​บุญ​เหลือ​ว่า รีบ​สั่งบัว​ผัน​ไป​บอก

ทุก​คน​ออก​จาก​ที่​นี่​ทันที แต่​อย่า​กระ​โตกกระ​ตาก​เรื่อง​ระเบิด เดี๋ยว​ผู้คน​จะ​แตกตื่น บัว​ผัน​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ขยับ เสียงทอง​สาก​รีด​ร้อง​ ด้วย​ความ​หวาด​กลัว​ขึ้น​เสีย​ก่อน

“กรี๊ด...ระเบิด...ยัง​มี​ระเบิด​อีก​ลูก​ยัง​ไม่​ทำ​งาน”

เท่านั้น​แห​ละ​เกิด​การ​ชุลมุน​ขึ้น​อีก​ครั้ง ชาว​บ้าน​และ​คนเจ็บ​ที่​อยู่​ใน​บริเวณ​นั้น​ต่าง​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ตาย​กัน​โกลาหล พิณ บัว​ผันพยายาม​เข้าไป​ห้าม​ทอง​สา​ให้​หยุด​ส่งเสียง​ร้อง ทอง​สา​ได้สติ หุบปาก​เงียบ แคน​กับ​คำ​หล้า​วิ่ง​ตาม​มา​สมทบ บอก​พิณ​หลัง​เวที​มี​น้ำมัน​เต็ม​ไป​หมด อีก​ไม่​นาน​ไฟ​คง​ลาม​ไป​ถึง ทอง​สา​สติ​แตก​อีก​ครั้ง

“น้ำมัน...ระเบิด...กรี๊ด...รีบ​หนี​กัน​เถอะ​พี่​พิณ...ฉัน​กลัวๆ”

“หยุด​เดี๋ยวนี้​ทอง​สา คน​แตกตื่น​กัน​ใหญ่แล้ว​เห็นไหม” คำ​หล้า​ตวาด​ลั่น

ทอง​สา​ยัง​ร้อง​กรี๊ดๆๆไม่​หยุด คำ​หล้า​เหลืออด​กระชาก เข้า​มา​ตบ​โครม ทอง​สา​เซ​ถลา​ไป​กระแทก​เชอร์​รี่​สลบเหมือด ไป​ด้วย​กัน แล้ว​หัน​ไป​ตะคอก​ใส่​กิ๊บ

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​เพื่อน​แก​ถูก​เหยียบ​ตาย​ก็​รีบ​พา​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่”

กิ๊บ​ไม่​รอ​ช้า รีบ​ประคอง​เพื่อน​ตัว​แสบ​ออก​ไปอย่าง ทุลักทุเล แคน​เตือน​ให้​ทุก​คน​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่ แต่​พิณ​ไม่​ยอม ไป​ไหน​จนกว่า​จะ​ช่วย​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ได้เสีย​ก่อน แคน​พยัก​หน้า​รับ​รู้ รีบ​วิ่ง​กลับ​ไป​หลัง​เวที สั่ง​ให้​ชาว​บ้านผู้หญิง​ช่วย​กัน​หา​อะไร​ก็ได้​ที่​พอ​จะ​ตัก​น้ำ​ได้​มา​ดับ​ไฟ ส่วน​พวก​ผู้ชาย​แคน​วิ่ง​ไป​อีก​ทาง...

ไม่​นาน​นัก ครู​ตะวัน​กลับ​มา​พร้อม​ด้วย​เลื่อย สาย​ไหม​เอา​ยา​ดม​ให้​บุญ​หลาย​ดม​แล้ว​ใช้​ตัว​บัง​ไม่​ให้​เห็น​ภาพ​หวาดเสียว​ตรง​หน้า ครู​ตะวัน​ช่วย​พิณ​จับ​ไม้​ให้​มั่น จะ​ได้​สะเทือนน้อย​ที่สุด แต่​พอ​พิณ​ลงมือ​เลื่อย​ไม้ บุญ​หลาย​รู้สึก​ถึง​แรง​สั่นสะเทือน​ก็​ร้อง​เอะอะ​ใจเสีย

“โอ๊ย...ฉัน​ไม่​ไหว​แล้วๆ”

บุญ​เหลือ​ต้องหา​เรื่องราว​มา​คุย​ปลอบ​ใจ​น้อง​ชาย​ให้​เข้มแข็ง​ไว้ แล้ว​ยื่นมือ​ให้​จับ​เพื่อ​เป็น​กำลังใจ ทำให้​บุญ​เหลือ​มี​แรงฮึด​สู้​ยอม​ให้​พิณ​เลื่อย​ไม้​ต่อ...

ขณะ​เดียวกัน ​แคน​พา​ชาว​บ้าน​ผู้ชาย​มา​ช่วย​กัน​ขน​แกลลอน​น้ำมัน​ออก​จาก​ใต้​เวที สั่ง​ให้​เอา​ออก​มา​ให้​มาก​ที่สุด​เท่า​ที่​จะ​ทำได้ แต่​พอ​ชาว​บ้าน​ออกแรง​ดึง​แกลลอน​น้ำมัน​ด้าน​ใน มีเสียง​ไม้​ลั่น​อย่าง​น่า​กลัว แคน​ตกใจ​ร้อง​เตือนทุก​คน​ให้​ระวัง เวที​จะ​ถล่ม สิ้น​เสียง​เตือน​เวที​ด้าน​ปลาย​สุด​ค่อยๆถล่มไล่​เข้า​มา​ใกล้​จุด​ที่​พิณ​กำลัง​ช่วย​บุญ​หลาย​ทุก​ขณะ ครู​ตะวัน​ตะโกน​สั่ง​ให้​คน​อื่นๆที่​ไม่​เกี่ยวข้อง​รีบ​หนี​ไป​จาก​บริเวณ​นี้

บัว​ผัน​กับ​พวก​ดนตรี​รีบ​พา​กัน​เผ่นแน่บ เหลือ​แค่​พิณ ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม พิณ​เร่งมือ​เลื่อย​ไม้​ที่​ปัก​คา​อก​บุญ​หลาย​จน​แยก​สอง​พี่น้อง​ออก​จาก​กัน​สำเร็จ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​เวที​ทรุด​ครืน​ลง​มา โชค​ดี​ที่​ระเบิด​ซึ่ง​บุญ​เหลือ​นอน​ทับ​อยู่​ไม่​ทำ​งาน ทุก​คน​พา​กัน​ถอน​ใจ​โล่ง​อก แต่​เวที​ส่วน​ที่​ติด​ไฟ​เริ่ม​ล้ม​ลง​ใส่​น้ำมัน ไฟ​ลุกพึ่บ​ลาม​ไป​ใต้​เวที​ซึ่ง​มี​แกลลอน​น้ำมัน แคน​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ตะโกน​เตือน​ให้​ทุก​คน​หนี

ooooooo

เวที​ทรุด​ลง​ช่วง​ก่อน​จะ​ถึงที่​พวก​พิณ​อยู่ ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​ช่วย​กัน​หาม​บุญ​หลาย​ออก​ไป​ก่อน สาย​ไหม​ไม่​ยอม​ไป​ไหน​รีบ​เข้า​มา​ดู​บุญ​เหลือ แต่​เขา​ร้อง​ห้าม

“ชีวิต​ผม​ไม่​คุ้ม​เสี่ยง​หรอก​หมอ รีบ​ออก​ไป​เสีย ระเบิด​ทำ​งาน​ได้​ทุก​เวลา”

“เพราะ​อย่าง​นั้น​หมอ​ถึง​ต้อง​รีบ​ช่วย​เธอ ใจเย็นๆนะ นอน​นิ่งๆเดี๋ยว​เลือด​ที่​ขา​ไหล​ไม่​หยุด” สาย​ไหม​ว่า​แล้ว​ลุก​ไป​หา​อะไร​มา​ขันชะเนาะ​ห้ามเลือด...

พิณ​พา​บุญ​หลาย​ขึ้น​ท้าย​รถ​กระบะ​เรียบร้อย วิ่ง​กลับ​มา​ที่​เวที​อีก​ครั้ง เจอ​สาย​ไหม​ที่​ออก​มา​หา​เศษ​ผ้า​หนาๆ หรือ​เชือก​เพื่อ​เอา​ไป​มัด​ห้ามเลือด​ให้​บุญ​เหลือ ทันใดนั้น เวที​ทั้งหมด​ก็​ถล่ม​ลง พร้อม​กับ​เสียง​ระเบิด​ดัง​กึกก้อง แรง​อัด​กระแทก​ร่าง​พิณ​กับ​สาย​ไหม​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เวที ลอย​กระแทก​พื้น​สลบเหมือด...

ใน​เวลา​เดียวกัน เดือน​กำลัง​เขียน​จดหมาย​ถึง​พิณ หัว​ปา​กกา​ที่​เธอ​ใช้​เขียน​อยู่ๆก็​หัก เดือน​สังหรณ์​ใจ​ต้อง​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​กับ​พิณ...

คำ​แป​ง​เห็น​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มอด​ไหม้​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​ถึง​กับ​ลมจับ ​บัว​ผัน​ต้อง​เข้า​มา​ช่วย​ประคอง ท่ามกลาง​ความ​วุ่นวาย​โกลาหล แคน​กับ​ครู​ตะวัน​รีบ​เข้าไป​ช่วย​กัน​ลาก​พิณ​กับ​สาย​ไหม​ออก​มา แคน​มอง​เปลว​ไฟ​ที่​เผา​ผลาญ​ทุก​อย่าง​เป็น​จุณ​ด้วย​ความ​แค้น...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​ศรี​ไพร​กำลัง​ร้อง​คาราโอเกะ​อย่าง​สนุกสนาน แคน​ไม่​พูด​พล่าม​กระโดด​ถีบ​ยอด​อก​ศรี​ไพร​กระเด็น ดำ​กับ​ขาว​ชัก​ปืน​ออก​มา​จะ​ยิง​แคน แต่​ไม่​มี​จังหวะ แคน​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ​ศรี​ไพร​ขึ้น​มา​ต่อย​เปรี้ยง แล้ว​จะ​ตาม​ไป​ซ้ำ แต่​ ดำ​กับ​ขาว​เล็ง​ปืน​ขู่​ไม่​ให้​ขยับ แคน​หยุด​กึก​ไม่​กล้า​เข้าไป

ศรี​ไพร​เช็ด​เลือด​ที่​มุม​ปาก แสยะ​ยิ้ม “แก​นี่​มัน​ดวง​แข็ง​จริงๆ เจอ​ไป​ขนาด​นี้​ยัง​รอด​มา​ได้ ฉัน​จะ​บอก​อะไร​ให้ ตราบ​ใด​ที่​แก​ยัง​ไม่​ตาย ฉัน​ไม่​ยอม​วางมือ​ง่ายๆแน่​ เพราะ​อะไร​รู้​ไหม เพราะ​ฉัน​เกลียด​แก อยาก​เห็น​แก​ตาย​อย่าง​ทุกข์​ทรมาน...

ไม่​สิ...ถ้า​จะ​ให้​ทรมาน​จริงๆต้อง​ทำให้​แก​ตาย​ช้าๆ มอง​ดู​คน​ที่​แก​รัก​ตาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​ที​ละ​คน...จะ​เลือก​ให้​ใคร​ตาย​ก่อน​ดี พ่อ​หรือ​แม่​แก” ศรี​ไพร​ถาม​แคน​ด้วย​ท่าทาง​ยียวน​กวน​ประสาท

แคน​ทน​ไม่​ไหว​จระเข้​ฟาด​หาง​เตะ​ปืน​ใน​มือ​ขาว​กระเด็น ดำ​เล็ง​ปืน​มา​ทาง​แคน แต่​เขา​ไว​กว่า​เข้าไป​ล็อก​แขน​ดำ แล้ว​หัน​ปาก​กระบอก​ปืน​ยิง​พื้น​เปรี้ยงๆๆ ขาว​โดด​หลบ​เหยง จาก​นั้น แคน​ศอกกลับ​จน​ดำ​หน้า​หงาย ศรี​ไพร​ชัก​ปืน​ขึ้น​มา​จะ​ยิง แต่​แคน​ถึง​ตัว​ก่อน แย่ง​ปืน​มา​ได้​ซัด​เขา​จน​คว่ำ แล้ว​ลาก​คอ​ออก​มา​หน้า​ร้าน

“แก​ต้อง​ไป​กราบ​ขอ​ขมา​ทุก​คน ชดใช้​ความ​ชั่ว​ที่​แก​ก่อ​ไว้”

ดำ​กับ​ขาว​วิ่ง​ตาม​จะ​มา​ช่วย​ลูกพี่ แต่​แคน​หัน​ปาก​กระบอก​ปืน​ขู่ ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ลูกพี่​ตาย ถอย​ไป​ให้​หมด จังหวะ​นั้น มี​ตำรวจ 5 นายก​รู​กัน​เข้า​มา​ล้อม​แคน​ สั่ง​ให้​ทิ้ง​อาวุธ​เหมือน​มี​การ​เตรียม​แผน​ไว้​แล้ว แคน​มอง​ออก​หัน​ปืน​จะ​ยิง​ศรี​ไพร แต่​คำ​หล้า​ร้อง​ห้าม​ไว้   ทั้ง​พูด​เตือนสติ​ทั้ง​ขอร้อง​ทั้ง​น้ำตา​ไม่​ให้​แคน​วู่วาม

พอ​แคน​ใจเย็น​ลง จะ​วาง​ปืน ศรี​ไพร​กลับ​พูด​ยุแหย่​จน​แคน​สติ​แตก รัว​กระสุน​ใส่​ศรี​ไพร​ไม่​ยั้ง​ถึง​กับ​ฟุบ​หน้าคว่ำ​ลง​กับ​พื้น คำ​หล้า​กรีด​ร้อง​ด้วย​ความ​ตกใจ ตำรวจ​ที่​ยืน​คุมเชิง​ยิง​ใส่​แคน​ทันที กระสุน​เจาะ​ขา​ทั้ง​สอง​ข้าง แคน​ยัง​ไม่​หาย​แค้น​จะ​ตาม​เข้าไป​ซ้ำ ตำรวจ​ต้อง​ยิง​สกัด​ที่​หัวไหล่​จน​ปืน​ใน​มือ​กระเด็น แคน​ทรุด​ฮวบ

คำ​หล้า​ร้อง​เรียก​แคน​สุดเสียง​จะ​เข้าไป​หา ตำรวจ​รั้ง​ไว้ แต่​เธอ​สะบัด​หลุด​วิ่ง​เข้าไป​ประคอง​ชาย​คน​รัก​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​เถ้าแก่​เส็ง​มา​ถึง​พอดี​เห็น​ร่าง​ศรี​ไพร​นอน​แน่​นิ่ง​รู้ทัน​ที​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​ปรี่​เข้า​ทุบตี​แคน​ไม่​ยั้ง

“ทำไม​ลื้อ​ทำ​แบบ​นี้​อา​แคน ทำไม​ลื้อ​ทำ​แบบ​นี้”

“ลูก​แก​สมควร​ตาย...ลูก​แก​มัน​สมควร​ตาย” แคน​ตะโกน​อย่าง​เคียดแค้น

ตำรวจ​ต้อง​เข้า​มา​แยก​ตัว​เถ้าแก่​เส็​งอ​อก​มา ขณะ​แคน​กับ​เถ้าแก่​เส็ง​ตะโกน​ด่า​กัน​ไป​มา ศรี​ไพร​ซึ่ง​นอน​แน่​นิ่ง ค่อยๆขยับ​ตัว​ลุก​ขึ้น เถ้าแก่​เส็​งม​อ​งอ​ย่าง​ตกตะลึง คำ​หล้า​กับ​แคน​มอง​ตาม​สายตา​เถ้าแก่​เส็ง เห็น​ศรี​ไพร​ลุก​ขึ้น​ปัด​ฝุ่น​ออก​จาก​ตัว​ราวกับ​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น เถ้าแก่​เส็ง​ดีใจ เข้าไป​จับ​เนื้อตัว​ลูก​ชาย

“อา​ตี๋...ลื้อ​ไม่​เป็น​อะไร​ใช่​ไหม”

“อั๊ว​ไม่​เป็น​อะไร​เตี่ย พอดี​ปืน​มัน​เป็น​ลูก​กระดาษ อั๊ว​เอา​ไว้​ยิง​ขู่​หมา​ขู่​แมว แล้ว​ก็​สำเร็จ​ซะ​ด้วย” ศรี​ไพร​ว่า​แล้ว​หัน​ไป​ยิ้ม​เย้ย​แคน​ซึ่ง​เพิ่ง​รู้ตัว​ว่า​ถูก​จัด​ฉาก โกรธ​แค้น​แทบ​บ้า

“ไอ้​ศรี​ไพร ฉัน​จะ​ฆ่า​แก...”

แคน​ลุก​ขึ้น​อย่าง​ยาก​ลำบาก​จะ​เข้า​ทำร้าย​ศรี​ไพร​แต่​ตำรว​จรี​บ​กัน​ไว้ ศรี​ไพร​หัวเราะ​สะใจ

ooooooo

อัญชลี​อ่าน​หนังสือพิมพ์​ฉบับ​เช้า​ที่​ลงข่าว​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ถูก​ระเบิด​ถล่ม​ด้วย​ความ​ไม่สบาย​ใจ หัน​ไป​สั่ง​เจี๊ยบ​ให้​เก็บ​หนังสือพิมพ์​พวก​นี้​ให้​หมด​อย่า​ให้​คุณ​เดือน​เห็น​เด็ดขาด แสวง​เข้า​มา​ทัน​ได้ยิน​พอดี ถาม​อัญชลี​หนังสือพิมพ์​มี​ข่าว​อะไร

“อย่า​เสียง​ดัง​ไป​สิ​คะ...วง​ดนตรี​แถว​บ้านหนู​เดือน​ถูก​ระเบิด​ถล่ม​ค่ะ”

“ว่า​ไง​นะ...แล้ว​หนู​เดือน​รู้​เรื่อง​นี้​หรือ​ยัง”

“ยัง​ไม่​รู้​ค่ะ ฉัน​โทร.​หา​แม่​เพ็ง แม่​เพ็​งบ​อก​ว่า​ทุกคน​ปลอดภัย​ดี แต่​ว่า​หนู​เดือน​มี​เพื่อน​หลาย​คน​อยู่​ใน​วง​นั้น กลัว​ว่า​หนู​เดือน​จะ​เป็น​ห่วง​ก็​เลย​ขอ​ให้​ฉัน​ช่วย​ปิด​เรื่อง​นี้​เป็น​ความ​ลับ”

แสวง​พยัก​หน้า​เข้าใจ...ขณะ​เดียวกัน เดือน​กำลัง​คุย​โทรศัพท์​ทาง​ไกล​อยู่​กับ​เพ็ง​ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​บ้าน  ​เพ็ง​คุย​โน่น​คุย​นี่​แต่​ไม่​ยอม​เปิด​ปาก​เล่า​เหตุการณ์​ที่​เกิด​กับ​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ให้​เดือน​ฟัง...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​เดือน​กำลัง​จะ​ออก​ไป​ทำ​งาน อ้อย หรือ​ที่​เพื่อนๆใน​กรุงเทพฯ ตั้ง​ชื่อ​ให้​ใหม่​ว่า ​กา​ก้า​วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​รายงาน​ว่าที่​ทำ​งาน​ของ​สุด​เขต​โทร.​มา​บอก เอฟเฟ็กต์​ระเบิด​ใส่​สุด​เขต​อาการ​สาหัส เดือน​ตกใจ ผลุนผลัน​ออก​จาก​บ้าน แต่​พอ​ไป​ถึง​ร้าน​อาหาร​หรู​ซึ่ง​เป็น​สถาน​ที่​เกิด​เหตุ เดือน​กลับ​พบ​สุด​เขต​นั่ง​ยิ้ม​ร่า​สบาย​อารมณ์​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น แถม​ชวน​ให้​เธอ​นั่ง​กิน​อะไร​ด้วย​กัน​ก่อน เดือน​ไม่​ยอม​นั่ง

“นี่​มัน​เรื่อง​อะไร​กัน ทำไม​ต้อง​ให้​คน​โทร.​ไป​หลอก​ฉัน​ด้วย”

“หลอก​เรื่อง​อะไร ​ผม​ไม่​เห็น​รู้​เรื่อง” สุด​เขต​ทำ​ไก๋

“ก็​ที่​คุณ​ให้​คน​โทร.ไป​บอก​ว่า​ถูก​เอฟเฟ็กต์​ระเบิด​ใส่​ให้​ฉัน​รีบ​มา”

สุด​เขต​ยิ้ม​พอใจ ถ้า​อย่าง​นั้น​ที่​เดือน​มา​ที่​นี่​ก็​เพราะ​เป็น​ห่วง​เขา​ใช่​ไหม เดือน​โกรธ​ไม่​รู้​จะ​สรรหา​คำ​ไหน​มา​ด่า​ให้​สม​กับ​ความ​กะล่อน​ของ​เขา ไม่​อยาก​เสีย​เวลา​ด้วย สะบัด​หน้า​เดิน​หนี สุด​เขต​รีบ​ตาม​มา​ดึง​มือ​ไว้

“เดี๋ยวก่อน​สิ ที่​ฉัน​เรียก​เธอ​มา​นี่​เพราะ​ต้องการ​คุย​เรื่อง​งาน”

“ด้วย​การ​โกหก​ฉัน​นี่​นะ” เดือน​จ้อง​หน้า​เขา​เขม็ง

สุด​เขต​ตัดพ้อ “ถ้า​ฉัน​ไม่​พูด​อย่าง​นี้​เธอ​จะ​ยอม​มา​หรือ​เปล่า...เอา​ล่ะ...ฉัน​จะ​ยอม​ให้​เธอ​กลับ​ไป​เรียน​ต่อ​ก็ได้ แต่​ระหว่าง​ที่​ฉัน​ยัง​หา​คน​มา​แทน​เธอ​ไม่ได้ เธอ​ต้อง​ช่วย​ฉัน...อย่าง​น้อย​ก็​น่า​จะ​รอ​ส่ง​มอบ​งาน​ให้​คน​มา​ใหม่​ก่อน...เอา​นี่​ไป” สุด​เขต​ส่งบีบีให้​เดือน “ฉัน​จะ​ได้​ติดต่อ​เธอ​ได้ จะ​ได้​รู้​ว่า​เธอ​ไป​เรียน​จริงๆ”

เดือน​หา​ว่า​สุด​เขต​ให้บีบี เพราะ​ต้องการ​โทร.​เช็ก​เธอ สุด​เขต​ยืนยัน​ต้องการ​เอา​ไว้​ใช้​ติดต่อ​จริงๆ เดือน​รับบีบีมา​อย่าง​เสีย​ไม่ได้แล้ว​ขอตัว​กลับ สุด​เขต​ไม่​ยอม ขอ​ให้​เดือน​อยู่กิน​ข้าว​ด้วย​กัน​ก่อน เดือน​ไม่​สนใจ​ขยับ​จะ​เดิน​หนี สุด​เขต​ตะโกน​สวน​ออก​มา​ทันที

“นี่​เธอ​กล้า​ขัด​คำสั่ง​แม่​ฉัน​หรือ...แม่​ฉัน​อุตส่าห์​เลี้ยง​ข้าว​ตอบแทน​ที่​เธอ​ทำ​กับข้าว​ให้​กิน​วัน​ก่อน ถ้า​เธอ​จะ​ไม่​กิน​ก็ได้ ฉัน​จะ​ได้​โทร.​บอก​แม่ แม่​ฉัน​จะ​ต้อง​เสียใจ​มาก​แน่ๆ”

เดือน​หนี​ไม่​ออก จำ​ใจ​ลง​นั่ง สุด​เขต​ยัง​ไม่​วาย​กวน​ใจ​ขอ​ให้​เธอ​เล่า​เรื่อง​แฟน​ของ​เธอ​ให้​เขา​ฟัง อ้าง​ว่า​เธอ​เป็น​คู่หมั้น​เขา เขา​จึง​มี​สิทธิ์​จะ​รู้​ว่า​แฟน​ของ​คู่หมั้น​ตัว​เอง​เป็น​อย่างไร เดือน​เล่า​อย่าง​เสีย​ไม่ได้​ว่า แฟน​ของ​เธอ​เป็น​ครู แต่​ยัง​ไม่ได้​บรรจุ​เป็น​แค่​ครู​ช่วย​สอน

“ถ้า​อย่าง​นั้น​คง​จน​มาก ไม่​มี​ปัญญา​พา​เธอ​มา​กิน​อาหาร​ดีๆอย่าง​ฉัน” สุ​ดเขต​ปาก​เสีย​เช่น​เคย

เดือน​หมด​อารมณ์​จะ​กิน​ข้าว กระแทก​ช้อน​แล้ว​ลุก​ขึ้น​ตบ​โต๊ะ​เปรี้ยง ไม่​พอใจ​ที่สุด​เขต​ดูถูก​พิณ ด่า​กราด​ไม่​เลี้ยง คน​อย่าง​เขา​สบาย​จน​เคยตัว ไม่​รู้​ชีวิต​จริงๆเป็น​อย่างไร ไม่​เคย​รู้จัก​ความ​ลำบาก สุด​เขต​ชัก​ฉุน​ต่อว่า​เดือน​กลับ ไม่​รู้จัก​เขา​ดี​พอ​ก็​ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ดูถูก​เขา​เหมือน​กัน

“ฉัน​รู้จัก​คน​อย่าง​คุณ​ดี ฉัน​จะ​พิสูจน์​ให้​ดู”

เดือน​ท้า​พิสูจน์​ถ้า​สุด​เขต​ไม่​มี​รถ​ขับ​และ​มี​เงิน​ใน​กระเป๋า​ตังค์​แค่ 100 บาท เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​หรือ​ไม่ สุด​เขต ​รับคำ​ท้าเดือน​พา​นัก​ร้อง​หนุ่ม​ขึ้น​รถ​เมล์​ไป​นั่ง​กิน​ส้มตำ​หาบ​ขาย​ข้าง​ถนน เธอ​สั่ง​ส้มตำ​ปลาร้า​เผ็ดๆมา​กิน​แล้ว​หัน​ไป​เยาะเย้ย​สุด​เขตทำ​แบบ​นี้​ได้​หรือ​เปล่า สุด​เขต​ไม่​ยอม​แพ้​สั่ง​ตามอย่าง​เดือน​แต่​ขอ​แบบ​พิเศษ เธอ​สั่ง​อะไร​เขา​ขอ​เพิ่ม​เป็น​สอง​เท่า แต่​พอ​ตัก​ส้มตำ​เข้า​ปาก สุด​เขต​กิน​ไม่ได้ ทั้ง​เผ็ด​ทั้ง​เหม็น​ป​ลา​ร้า

ทันใดนั้น มีเสียง​นกหวีด​ดัง​ขึ้น แม่​ค้า​เห็น​เทศ​กิจ​มา​ก็​ตกใจ เก็บ​หาบ​วิ่ง​หนี เดือน​กับ​สุด​เขต​หน้าตา​ตื่น​หิ้ว​จาน​ส้มตำ​หนี​ตาม​แม่​ค้า วิ่ง​หนี​กัน​มา​ได้​สัก​พัก สุด​เขต​หมด​ความ​อดทน

“พอกันที ฉัน​ทน​ไม่ได้​แล้ว ถ้า​ฉัน​ถูก​ตำรวจ​จับฐาน​ กิน​ส้มตำ​ผิด​กฎหมาย​เธอ​ต้อง​รับผิดชอบ”

“แค่​นี้​ก็​ทนไม่​ไหวแล้วแต่​พวก​ชาว​บ้าน​ที่​หา​เช้า​กิน​ค่ำ ต้อง​เจอ​แบบ​นี้​ทุก​วัน ถึง​พวก​เขา​จะ​ไม่​มี​เท่า​คุณ​แต่​พวก​เขา​ก็​กล้า​ที่​จะ​สู้​กับ​ปัญหา​อุปสรรค​อย่าง​ทระนง ไม่​นึก​น้อยใจ​ใน​โชค​ชะ​ตา​เพราะฉะนั้น​อย่า​ดูถูก​กัน​อีก”

“ฉัน​ไม่ได้​ดูถูก แล้ว​ก็​รู้​ด้วย​ว่า​เงื่อนไข​ใน​ชีวิต​ของ​แต่ละ​คนต่างกัน เธอ​ต่างหาก​ที่​ไม่​สมควร​เอา​ความ​ไม่​มี​ของ​ตัว​เอง​มา​เป็น​ปมด้อย คิด​ว่า​คน​อื่น​จ้อง​แต่​จะ​ดูถูก​เธอ”

เดือน​ข่ม​อารมณ์​โกรธ “เอา​เถอะ ที่​ผ่าน​มา​คุณ​จะ​ทำ​เพราะเหตุผล​อะไร​ก็ตาม แต่​อย่าง​น้อย​ตอน​นี้​คุณ​ก็​รู้แล้ว​ว่าเรา​สอง​คนต่าง​กัน​มาก 
คุณ​มี​ชีวิต​ของ​คุณ ฉัน​ก็​มี​ชีวิต​ของ​ฉัน ​เรื่อง​ระหว่างเรา​มัน​เป็น​แค่​อุบัติเหตุ​ ปล่อย​ฉัน​ไป​แล้ว​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก” เดือน​พูด​จบ​ผละ​จาก​ไป​ปล่อย​ให้​สุด​เขต​ยืน​หัวใจ​สลาย​อยู่​ตรง​นั้น...

ถูก​ผู้หญิง​ที่​ตัว​เอง​หลง​รัก​ข้าง​เดียว​เมิน​ใส่​อย่าง​ไม่​ไย​ดี ทำให้​สุด​เขต​อิน​กับ​อารมณ์​เศร้า​ถ่าย​มิ​ว​สิ​กวีดิ​โอ​เพลง​เกี่ยว​กับ​คน​อกหัก​รัก​คุด​ได้​ถึง​อารมณ์​จน​ผู้​กำกับ​ออกปาก​ชม

ขณะ​เดียวกัน สาย​ไหม​กับ​บุญ​หลาย​พ้น​ขีด​อันตราย​แล้ว แต่​หมอ​ต้อง​ขอ​ดู​อาการ​อีก​สอง​วัน ส่วน​พิณ​ไม่​เป็น​อะไร​มาก หมอ​อนุญาต​ให้​กลับ​บ้าน​ได้ แต่​แคน​ไม่​โชค​ดี​อย่าง​นั้น นอกจาก​ได้​รับ​บาดเจ็บ​ที่​ขา​ทั้ง​สอง​ข้าง​กับ​หัวไหล่​แล้ว ยัง​ถูก​ตำรวจ​อายัด​ตัว​ไว้ ตา​มา​ตาม​มา​ด่า​ลูก​ชาย​ลั่น​โรงพยาบาล แคน​ทั้ง​โกรธ​ทั้ง​น้อยใจ

“ฉัน​เจ็บ​ขนาด​นี้​พ่อ​ไม่​ถาม​ฉัน​สัก​คำ​ว่า​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง มา​ถึง​ก็​เอาแต่​ด่าๆๆ  ถ้า​พูด​ดี​ด้วย​ไม่ได้​ก็​ไม่​ต้อง​พูด”

“แล้ว​ทำไม​ฉัน​จะ​ด่า​แก​ไม่ได้...แก​ทำ​ผิด​ ฉัน​ไม่​มี​สิทธิ์​สั่งสอน​แก​หรือ​อย่างไร”  ตา​มา​เข้าไป​ตบ​ตี​แคน

“อย่า​ตา​มา ลูก​เจ็บ​อยู่”ยาย​มี​เข้าไป​ปกป้อง​ลูก จังหวะ​นั้น พิณ  คำ​หล้า​กับ​ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​ห้อง​พักฟื้น​เข้า​มา​พอดี  คำ​หล้า​รีบ​เข้าไป​ห้ามปราม​อีก​แรง ตา​มา​ไม่​พอใจ​หันมา​เล่น​งาน​คำ​หล้า

“เพราะ​แก​คน​เดียว ทำให้​ไอ้​แคน​เป็น​อย่าง​นี้”

“ไอ้​แคน​มัน​ทำตัว​ของ​มัน​เอง​เกี่ยว​อะไร​กับ​คำ​หล้า​ด้วย”ครู​ตะวัน​ทักท้วง

“งั้น​ครู​ก็​ช่วย​อบรม​สั่งสอน​ให้​มัน​เป็น​ผู้คน​กับ​เขา​บ้าง​ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​เหลืออด​ตี​มัน​ตาย​สัก​วัน”ตา​มา​ว่า​แล้ว​ออก​จาก​ห้อง​อย่าง​ไม่​สบอารมณ์ ยาย​มี​รีบ​ตาม แคน​หน้า​สลด

“ใช่...ฉัน​ทำตัว​ฉัน​เอง  เรื่อง​ทั้งหมด​เป็น​เพราะ​ฉัน​คน​เดียว ฉัน​ช่วย​อะไร​ทุก​คน​ไม่ได้  ​แถม​ยัง​โดน​อายัด​ตัว​ข้อหา​พยายาม​ฆ่า ฉัน​ขอโทษ ขอโทษ​ที่​ทำให้​เรื่อง​มัน​แย่​ลง​ไป​อีก” แคน​ร้องไห้​อย่าง​อัดอั้นตันใจ คำ​หล้า​เข้าไป​กอด​ปลอบ​ใจ พิณ​กับ​ครูตะวัน​พลอย​เศร้า​ใจ​ไป​ด้วย...

พิณ​เห็น​สภาพ​ความ​เสียหาย​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​แล้ว​รู้สึก​ผิด ระบาย​ความ​ทุกข์​ใจ​ให้​ครู​ตะวัน​ฟัง เขา​น่า​จะ​เชื่อ​ที่​ครู​ตะวัน​พูด​ตั้งแต่​แรก ไม่​น่า​ไป​ยุ่ง​กับ​พวก​นั้น​เลย

“แก​เข้าใจ​ที่​ฉัน​พูด​แล้ว​ใช่​ไหม เรา​มัน​ก็​แค่​ครู​ตัว​เล็กๆ ไม่​สามารถ​เปลี่ยนแปลง​อะไร​ได้ พอ​เถอะ...หยุด​สัก​ที หยุด​ทำร้าย​คน​อื่น​ด้วย​ความ​หวัง​ดี​ของ​แก”ครู​ตะวัน​พูด​จบ เดิน​จาก​ไป​ทิ้ง​ให้​พิณ​รู้สึก​เจ็บปวด​ที่​ต้อง​ยอม​จำนน​ต่อ​ความ​ไม่​ถูกต้อง ครู่​ต่อ​มา ครู​ตะวัน​ไป​พบ​สารวัตร​ที่​โรงพัก​เพื่อ​ติดต่อขอ​ประกัน​ตัว​แคน แต่​สารวัตร​ไม่​ยอม อ้าง​แคน​ทำ​ผิด​คดี​อุกฉกรรจ์ ถ้า​ให้​ประกัน​ตัว​ไป​เกรง​จะ​ไป​ทำร้าย​ผู้เสียหาย

“คน​อย่าง​บัก​แคน​ไม่​เคย​ทำร้าย​ใคร​ก่อน​ถ้า​ไม่​เหลืออด​จริงๆมัน​ไม่​มี​ทาง​ทำ​อย่าง​นั้น​เด็ดขาด”

“จะ​เพราะ​อะไร​เรา​ก็​ไม่​มี​สิทธิ์​เอา​ปืน​ไป​ยิง​หัว​ใคร​นะ​ครู...เอาเป็นว่า​นาย​แคน​จะ​ตั้งใจ​หรือ​ไม่​ก็ตาม รอ​ผล​สอบสวน​ก่อน กฎ​หมาย​จะ​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​ทุก​คน”

ooooooo

แคน​รู้​เรื่อง​ตำรวจ​ไม่​ยอม​ให้​ตน​เอง​ประกัน​ตัว​จาก​ปาก​ครู​ตะวัน​ก็​ไม่​พอใจ บ่น​อย่าง​ท้อแท้​ใจ​ที่​โลก​นี้​ไม่​มี​ความ​ยุติธรรม คน​ชั่ว​ลอยนวล แต่​คน​ดีๆกลับ​ไม่​มี​ที่​อยู่​ แถม​ถูก​ยัด​เยียด​ข้อหา พิณ​เห็นใจ​เพื่อน จะ​ลอง​ไป​ปรึกษา​กับ​นาย​อำเภอ​ดู ​เผื่อ​ได้​คำ​แนะนำ​อะไร​ดีๆ ครู​ตะวัน​ทักท้วง​ทันที

“ฉัน​ว่า​พอ​เถอะ ถ้า​แก​ไม่​ยอม​หยุด ​เรื่อง​ก็​คง​ไม่​จบ​ง่ายๆแน่...อย่า​ไป​ต่อ​ความ​ยาว​สาว​ความ​ยืด​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร​อีก​เลย ก้มหน้าก้มตา​ยอม​รับ​ผิด​ซะ ฉัน​เชื่อ​ว่า​แก​ติด​คุก​อยู่​ไม่​นาน​หรอก เดี๋ยว​ก็​คง​ได้​ออก​มา”

แคน​ฮึดฮัด​ไม่​ยอม ครู​ตะวัน​ขอร้อง​ให้​แคน​ยอม​ติด​คุก​ให้​เรื่อง​จบๆไป ​เพื่อ​เห็นแก่​ความ​สงบ​สุข​ของ​ทุก​คน ​แคน​ฟัง​ด้วย​สีหน้า​เจ็บปวด​ใจ...

คำ​หล้า​ไม่​สบอารมณ์​เมื่อ​ถูก​ตา​สี​สั่ง​ให้​อยู่​ห่างๆแคน​หรือ​ไม่​ก็​เลิก​คบหา​กัน​ไป​เลย หลักฐาน​มัด​ตัว​แน่น​ขนาด​นี้​เห็น​ที​แคน​จะ​รอด​คุก​รอด​ตะราง​ยาก คำ​หล้า​ยืนยัน​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​แคน​เด็ดขาด ถ้า​เขา​ต้อง​ติด​คุก ​เธอ​ก็​จะ​รอ​จนกว่า​จะ​พ้น​โทษ เธอ​จะ​อยู่ร่วม​ทุกข์​ร่วม​สุข​กับ​เขา​ไป​จน​ตาย ตา​สี​โกรธ​ตบ​หน้า​คำ​หล้า​อย่าง​แรง

“แล้ว​ฉัน​ล่ะ​จะ​อยู่​ยัง​ไง แก​เคย​คิดถึง​หัวอก​คน​เป็น​พ่อ​เป็น​แม่​ไหม”

“แล้ว​พ่อ​ล่ะ เคย​คิดถึง​หัวอก​ฉัน​ไหม พ่อ​ก็​เคย​อายุ​เท่า​ฉัน​มา​ก่อน เคย​มี​ความ​รัก​เคย​ทั้ง​หัวเราะ​และ​ร้องไห้​เพราะ​มัน ​แล้ว​ทำไม​พ่อ​ถึง​ไม่​เข้าใจ​ฉัน...ฉัน​ขอ​ได้​ไหม ช่วย​เข้าใจ​ฉัน​หน่อย หรือ​ว่า​ฉัน​ขอ​พ่อ​มาก​ไป” คำ​หล้า​ปล่อย​โฮ ยาย​สา ​สงสาร​ลูก​จับใจ​โผ​กอด​ไว้​แน่น ตา​สี​มอง​คำ​หล้า​ที่​ร้องไห้​งอแง​เป็น​เด็กๆชัก​ใจอ่อน...

แคน​ไม่​ยอม​ติด​คุก คิด​หา​ทาง​หนี รอ​จังหวะ​เจ้าหน้าที่​โรงพยาบาล​เอา​อาหาร​กลางวัน​มา​ให้ แคน​กิน​อาหาร​เข้าไป​ได้​สอง​สาม​คำ แกล้ง​สำลัก เอา​มือ​จับ​คอ​ตัว​เอง​ร้อง​โอดโอย​เหมือน​โดน​วางยา

“ชะ...ช่วย...ด้วย”

หมอลำ​หนุ่ม​แกล้ง​ปัด​ถาด​อาหาร​ตก​พื้น​เสียง​ดัง ตำรวจ​ที่​เฝ้า​อยู่​หน้า​ห้อง​พักฟื้น​ได้ยิน​เสียง​โครมคราม​รีบ​วิ่ง​เข้า​มา​ดู แคน​ละล่ำละลัก​บอก ใน​อาหาร​มี​ยา​พิษ แล้ว​ทำ​เป็น​ทรุด​ลง​ไป​นอน​แน่​นิ่ง ตำรวจ​หลงกล​วิ่ง​หน้าตื่น​ไป​ที่​เคาน์เตอร์​พยาบาล เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​ตำรวจ​กับ​พยาบาล​มา​ถึง​ห้อง​พักฟื้น แคน​หายตัว​ไป​แล้ว ตำรวจ​รีบ​วิทยุ​แจ้ง​ตำรวจ​นาย​อื่นๆทันที...

ใน​เวลา​ต่อ​มา คำ​หล้า​เอา​ของ​มา​เยี่ยม​แคน เห็น​หมอ พยาบาล​กับ​ตำรวจ​ออ​กัน​เต็ม​หน้า​ห้อง​พักฟื้น​ของ​แคน รีบ​เข้าไป​สอบ​ถาม​พยาบาล​ว่า​เกิด​เรื่อง​อะไร​ขึ้น พอ​รู้​แคน​หลบ​หนี คำ​หล้า​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก​ได้​แต่​ยืน​ตะลึง...

ด้าน​แคน​กลับ​ถึง​บ้าน​รีบ​เก็บ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​จำเป็น​ใส่​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า โดย​ไม่​ลืม​หยิบ​รูปภาพ​นัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ขวัญใจ​ตัว​เอง​ติดตัว​ไป​ด้วย ตา​มา​กับ​ยาย​มี​เข้า​มา​เห็น​ลูก​ชาย​กำลัง​เก็บ​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ท่าทาง​ร้อนรน​แปลก​ใจ​สงสัย​ตำรวจ​ปล่อยตัว​กลับ​บ้าน​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ พอ​รู้​แคน​หนี​มา สอง​ผัว​เมีย​ตกใจ ตา​มา​เข้า​มา​ฉุด​มือ​ลูก​ชาย​จะ​พา​ไป​มอบ​ตัว ยอม​ติด​คุก​ชดใช้​ความ​ผิด​ที่​ตัว​เอง​ก่อ แคน​สะบัด​แขน​ออก

“ไม่...ฉัน​ไม่ได้​ทำ​ผิด​อะไร...ฉัน​ไม่​ยอม​ติด​คุก​เด็ดขาด ฉัน​จะ​เข้า​กรุงเทพฯ ฉัน​จะ​ไป​เป็น​นัก​ร้อง มี​เงิน​เมื่อ​ไหร่​ฉัน​จะ​กลับ​มา​ล้าง​มลทิน​ให้​ตัว​เอง”

ตา​มา​โกรธ “เป็น​นัก​ร้อง...นี่​แก​ยัง​ไม่​เลิก​ฝัน​บ้าๆอย่าง​นั้น​อีก​หรือ​วะ ฉัน​จะ​บอก​อะไร​ให้ คน​อย่าง​แก​เข้า​กรุงเทพฯ ไป​ก็​คง​เป็นได้​แค่​กรรมกร​หรือ​ไม่​ก็​โจร”

“ทำไม​พ่อ​ต้อง​ดูถูก​ฉัน​ขนาด​นี้​ด้วย...แล้ว​ฉัน​จะ​พิสูจน์​ให้​พ่อ​เห็น​ว่า​คน​อย่าง​ฉัน​เป็น​อะไร​ได้​มาก​กว่า​นั้น”

แคน​เดิน​จาก​ไป​ด้วย​ความ​น้อยใจ​เสียใจ ตา​มา​จะ​ตาม​ไป​ห้าม​แต่​ยาย​มี​รั้ง​ตัว​ไว้ ตะโกน​บอก​ให้​ลูก​รีบ​หนี​ แคน​เห็น​แม่​ร้องไห้ ลังเล ก่อน​จะ​ตัดใจ​วิ่ง​หนี​ไป​ทั้ง​น้ำตา

ooooooo

ขณะ​พิณ​กำลัง​สอน​หนังสือ​เด็กๆอยู่​ใน​ห้อง​เรียน ขุนทอง​ภารโรง​แอบ​กวัก​มือ​เรียก​ให้​ออก​มา​หา

“ไอ้​แคน​มัน​ออก​มา​จาก​โรงพยาบาล​แล้ว ตอน​นี้​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​ครู​ตะวัน”

พิณ​พยัก​หน้า​รับ​รู้​รีบ​เดิน​ไป​หา​แคน​ซึ่ง​กำลัง​ถูก​ครู​ตะวัน​ตำหนิ​เรื่อง​หลบ​หนี​คดี แคน​ขอร้อง​ครู​ตะวัน​อย่า​เสือกไส​ไล่​ส่ง​ตน​เอง​อีก​เลย ตน​ไม่​มี​ที่​ไป​แล้ว​จริงๆ พิณ​ช่วย​พูด​อีก​แรง

“เรา​ไม่ได้​กำลัง​ช่วย​บัก​แคน​นะ​ครู แต่​เรา​กำลัง​ปกป้อง​ความ​ดี ถ้า​เรา​ปล่อย​ให้​ความ​ชั่ว​ร้าย​ทำลาย​ความ​ดี​งาม​แล้ว เรา​จะ​สอน​ให้​เด็ก​ทำ​ดี​ไป​เพื่อ​อะไร​ครู”

ครู​ตะวัน​คิด​คล้อย​ตาม มีเสียง​ไซเรน​รถ​ตำรวจ​ดัง​ขึ้น แคน​หน้าเสีย​ขอโทษ​ที่​ทำให้​ครู​ตะวัน​พลอย​เดือดร้อน​ไป​ด้วย แล้ว​ขอร้อง​อย่า​บอก​ตำรวจ​ว่า​เขา​มา​ที่​นี่ แคน​ขยับ​จะ​หนี ครู​ตะวัน​พูด​ด้วย​น้ำเสียง​เรียบๆ

“แก​จะ​ทำ​อะไร​ก็​เรื่อง​ของ​แก ฉัน​ไม่​รู้​ไม่​เห็น​ด้วย ระหว่าง​ที่​ฉัน​คุย​กับ​ตำรวจ แก​คง​มี​เวลา​มาก​พอ...” ครู​ตะวัน​ว่า​แล้ว ออก​ไป​รอ​ตำรวจ​หน้า​อา​คาร​เรียน พิณ​ดีใจ​ที่​ครู​ตะวัน​จะ​ช่วย​ถ่วงเวลา​ตำรวจ​ให้ บอก​แคน​รีบ​หนี​ไป​ทาง​ป่า​หลัง​โรงเรียน ไป​รอ​ที่​ท่าเรือริม​แม่น้ำ​มูล เขา​จะ​หา​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​กับข้าว​ของ​จำเป็น​ไป​ให้

“ขอบใจ​ที่​เข้าใจ ฝาก​ลา​แม่​ครู​ด้วย​ที่​ฉัน​ไป​ครั้ง​นี้​ไม่ใช่​แค่​เพื่อ​ตัว​เอง แต่​เพื่อ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ทุก​คน ฉัน​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​ดัง​ให้​ได้ ฉัน​จะ​กลับ​มา​ช่วย​กอบ​กู้​คณะ​ของ​เรา”

พิณ​พยัก​หน้า​รับ​รู้ แคน​เดิน​ไป​ได้​สาม​ก้าว​ก็​ชะงัก​ฝีเท้า พูด​โดย​ไม่​หัน​มอง​หน้า​เพื่อน​รัก ฝาก​พิณ​ช่วย​ดูแล​คำ​หล้า​ให้​ด้วย เขา​ไม่​อยาก​เห็น​เธอ​ต้อง​ร้องไห้​เพราะ​เขา​อีก พิณ​รับปาก​จะ​ดูแล​คำ​หล้า​ให้​เหมือน​น้อง​สาว​ของ​เขา​เอง แคน​สบายใจ​รีบ​เดิน​ลัดเลาะ​หาย​เข้าไป​ใน​พุ่ม​ไม้​หลัง​โรงเรียน

ooooooo

ที่​บ้าน​แสวง เจี๊ยบ​เห็น​กา​ก้า​หรือ​อ้อย​ยัง​ไม่​เอา​หนังสือพิมพ์​ซึ่ง​ลงข่าว​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ไป​ทิ้ง​ก็​เข้า​มา​เร่ง เดี๋ยว​คุณ​เดือน​กลับ​มา​เห็น​เข้า​จะ​เป็น​เรื่อง กา​ก้า​รีบ​หอบ​หนังสือพิมพ์​ออก​มายัง​ไม่ทัน​พ้น​ประตู​ห้อง​รับแขก​ชน​เข้า​กับ​เดือน​ที่​เพิ่ง​กลับ​จาก​มหาวิทยาลัย หนังสือพิมพ์​ตก​เกลื่อน​พื้น กา​ก้า​ร้อง​วี้ด​ว้าย​ลั่น

“เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า​พี่​กา​ก้า เดือน​ขอโทษ”

“พี่​ไม่​เป็น​อะไร​ค่ะ” กา​ก้า​ลนลาน​เก็บ​หนังสือพิมพ์​จน​เดือน​ชัก​สงสัย ขอ​ดู​สัก​ฉบับ กา​ก้า​ตกใจ​รีบ​ส่ง​หนังสือพิมพ์​ให้ แล้ว​นึก​ขึ้น​ได้​รีบ​ชัก​มือ​กลับ “พี่​ต้อง​เอา​ไป​ทิ้ง​คุณ​ผู้หญิง​ไม่ได้​เป็น​คน​สั่ง พี่​เป็น​คน​เอา​ไป​ทิ้ง​เอง” กา​ก้า​รีบ​หอบ​หนังสือพิมพ์​ออก​ไป​อย่าง​ร้อนรน

เดือน​มอง​ตาม​งงๆทำท่า​จะ​เดิน​ต่อ แต่​เหยียบ​หนังสือพิมพ์​ หนึ่ง​ฉบับ​ที่​กา​ก้า​เก็บ​ไป​ไม่​หมด ก้ม​หยิบ​ขึ้น​มา​ดู พอ​เห็น​ข่าว​หน้า​หนึ่ง​ถึง​กับ​ตะลึง รีบ​ตรง​ไป​หา​อัญชลี​กับ​แสวง​ที่​สวน​หน้า​บ้าน​พร้อม​หนังสือพิมพ์

“ทำไม​คุณ​ป้า​ต้อง​ปิด​เดือน​เรื่อง​นี้​ด้วย​คะ” เดือน​ถาม​น้ำเสียง​ตัดพ้อ แล้ว​ยื่น​หนังสือพิมพ์​ให้​อัญชลี​ดู อัญชลี​หน้า​เจื่อน เธอ​ไม่ได้​ตั้งใจ​จะ​ปิดบัง แต่​แม่​ของ​เดือน​เกรง​เดือน​จะ​เป็น​กังวล​เรียน​หนังสือ​ไม่​รู้​เรื่อง และ​เท่า​ที่​อัญชลี​รู้​จาก​เพ็ง​ก็​ไม่​มี​ใคร​ใน​คณะ​เป็น​อะไร

“แต่​คนใน​คณะ​นั้น​เป็น​เพื่อน​หนู​ทั้งนั้น ยัง​ไง​หนู​ก็​ต้อง​กลับ​ไป...คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​อนุญาต​ให้​หนู​กลับ​นะ​คะ”

อัญชลี​กับ​แสวง​ไม่ได้​ห้าม แต่​ถ้า​เดือน​จะ​ไป​จริงๆต้อง​ไป​ขอ​อนุญาต​เจ้านาย​ของ​เธอ​ก่อน...

สุด​เขต​ออดอ้อน​ให้​แม่​ทำ​อาหาร​อีสาน​ให้​กิน ทั้งที่​ไม่​เคย​คิด​จะ​แตะ​อาหาร​พวก​นี้​มา​ก่อน มาลัย​อด​ถาม​ไม่ได้​ทำไม​ถึง​อยาก​กิน​อาหาร​อีสาน​ขึ้น​มา สุด​เขต​อ้าง​ตัว​เอง​ก็​เป็น​ลูก​ของ​คน​อีสาน เลย​อยาก​หัด​กิน​ไว้​บ้าง

“คิด​ว่า​กำลัง​จะ​มี​แฟน​เป็น​คน​อีสาน​ซะ​อีก” มาลัย​กระเซ้า​อย่าง​รู้ทัน สุด​เขต​ทำ​เป็น​โกรธ​กลบเกลื่อน

“ทำไม​ผม​ต้อง​ทำ​เพื่อ​เดือน​ด้วย แม่​นั่น​ไม่ได้​มี​ความ​หมาย​กับ​ผม​สัก​หน่อย”

จังหวะ​นั้น สาว​ใช้​เข้า​มา​รายงาน​สุด​เขต​ว่า​เดือน​มา​ขอ​พบ สุด​เขต​ดีใจ​จน​ออกนอกหน้า รีบ​จ้ำ​พรวดๆไป​หา มาลัย​มอง​ตาม​งงๆเมื่อกี้​เพิ่ง​บอก​ว่า​เดือน​ไม่​มี​ความ​หมาย​อยู่​เลย... ด้าน​สุด​เขต​เดิน​ยิ้มแฉ่ง​ไป​ตลอ​ด​ทาง แต่​พอ​เห็น​หน้า​เดือน แกล้ง​ตีหน้า​บึ้งตึง ถาม​เสียง​ห้วน มา​ทำไม

“ฉัน​จะ​มาลา​งาน​กลับ​บ้าน วง​ดนตรี​เพื่อน​ฉัน​เกิด​เรื่อง ถ้า​คุณ​ไม่​อนุญาต​คุณ​ป้า​คง​ไม่​ยอม​ให้​ฉัน​กลับ”

“แล้ว​เธอ​จะ​ทิ้ง​งาน​ที่​นี่​ไป​ได้​อย่างไร”

“ฉัน​คุย​กับ​พี่​บิ๋ม​แล้ว”

สุด​เขต​โกรธ​ที่​เดือน​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​คน​อื่น​ก่อน​ตน นึก​ขึ้น​ได้​ว่า ​ถ้า​อนุญาต​ให้​กลับ ก็​เท่ากับ​ปล่อย​ให้​เธอ​ไป​เจอ​แฟน​หนุ่ม สุด​เขต​เกิด​หึง​หวง ตี​รวน​ไม่​ยอม​ให้​ไป เดือน​พยายาม​ขอ​ร้อง​เท่า​ไรเขา​ก็​ไม่​ยอม บอก​ให้​เธอ​โทร.​ถามไถ่​ก็ได้​ไม่​เห็น
ต้อง​ไป​เอง เดือน​ทั้ง​โกรธ​ทั้ง​เจ็บใจ วิ่ง​ร้องไห้​กลับ​ไป

ooooooo

ค่ำ​แล้ว​กว่า​พิณ​จะ​จัดการ​เรื่อง​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​กับ​เสบียง​ให้​แคน​เสร็จ เขา​กำลัง​จะ​ออก​จาก​ท่า​รถ​มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​จุด​นัด​พบ​กับ​แคน เจอ​คำ​หล้า​เดิน​มา​พอดี พิณ​จะ​หลบ​ก็​หลบ​ไม่ทัน คำ​หล้า​ปราด​เข้า​มา​ถาม​อย่าง​ร้อน​ใจ ว่า​รู้​เรื่อง​แคน​หนี​ออก​จาก​โรงพยาบาล​หรือ​ยัง พิณ​อึกอัก​มี​พิรุธ​อย่าง​เห็น​ได้​ชัด  คำหล้าจับพิรุธได้  แคน​ต้อง​อยู่​กับ​พิณ​แน่ๆ เขา​ถึง​ไม่​แปลก​ใจ​เมื่อ​รู้​ข่าว​นี้ ถึง​พิณ​พยายาม​จะ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​รู้​ไม่​เห็น แต่​คำ​หล้า​ไม่​เชื่อ

“อย่า​โกหก​ฉัน​อีก​เลย​พี่​พิณ พี่​แคน​อยู่​กับ​พี่​ใช่​ไหม”

พิณ​อ้ำอึ้ง​ลำบาก​ใจ ทั้ง​คู่​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​ทอง​สา​กับ​เพื่อน​แอบ​มอง​อยู่ รู้​ว่า​แคน​อยู่​กับ​พิณ เห็น​ช่อง​ทาง​แก้แค้น​คำ​หล้า รีบ​เอาเรื่อง​นี้​ไป​บอก​พี่​ชาย​ตัว​เอง...

แคน​นั่ง​คุกเข่า​พนม​มือ​อธิษฐาน​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่​มูล “ไอ้​แคน​ถูก​คน​ชั่ว​มัน​ใส่ร้าย​จน​ต้อง​หนี​ไป​ตาย​เอา​ดาบ​หน้า ขอ​สัญญา​ต่อหน้า​แม่​มูล ไม่​ว่า​ลูก​จะ​ต้อง​เหนื่อย​จน​สายตัว​แทบ​ขาด ร้องไห้​จน​น้ำตา​เป็น​สายเลือด ลูก​จะ​ต้อง​เป็น​นัก​ร้อง​ที่​มีชื่อ​เสียง​โด่งดัง​แล้ว​ลูก​จะ​กลับ​มา​ล้าง​มลทิน​ให้​ตัว​เอง​และ​สร้าง​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ให้​กลับ​มายิ่ง​ใหญ่​กว่า​เดิม​ให้​ได้” แคน​อธิษ​ฐาน​จบ ก้ม​กราบ ลุก​ขึ้น​หัน​กลับ​มา​เห็น​คำ​หล้า​ยืน​น้ำตา​คลอ​อยู่

“พี่​จะ​ไป​ทำไม​ไม่​บอก​ฉัน​สัก​คำ”

“พี่​ไม่​อยาก​ให้​คำ​หล้า​ต้อง​เป็น​ห่วง”
“แล้ว​ที่​หนี​ไป​แบบ​นี้​ไม่​บอก​ลา​ฉัน​สัก​คำ คิด​ว่า​ฉัน​สบายใจ​ใช่​ไหม...พี่​ทำ​เหมือนกับ​ว่า​ฉัน​ไม่​มี​ความ​หมาย ไม่​มี​ค่า​ใน​สายตา​พี่​ใช่​ไหม” คำ​หล้า​ต่อว่า​จบ วิ่ง​หนี​ไป​ด้วย​ความ​น้อยใจ

แคน​ตาม​มา​ถึง​ต้นไม้​ซึ่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​หิ่งห้อย​ส่อง​แสง​ระยิบระยับ​สวย​งาม เห็น​คำ​หล้า​ยืน​ร้องไห้​อยู่​ใต้​ต้นไม้ พอ​หัน​มา​เห็น​แคน คำ​หล้า​โผ​กอด​ด้วย​ความ​อาลัย​รัก แคน​กอด​เธอ​ตอบ​โลก​ทั้ง​ใบ​เหมือน​หยุด​หมุน​ จาก​นั้น แคน​ค่อยๆดัน​ตัว​เธอ​ออก​เช็ดน้ำ​ตา​ให้ ยกมือ​เธอ​ขึ้น​มา​จูบ​อย่าง​ทะนุถนอม แล้ว​เอา​มา​แนบ​แก้ม​ตัว​เอง​ก่อน​จะ​บอก​ลา​เธอ​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย เสียง​พิณ​ร้อง​เตือน​แคน​รีบ​ไป​ได้​แล้ว ปลุก​ให้​ทั้ง​คู่​ตื่น​จาก​ภวังค์

“ฝาก​ดูแล​พ่อ​แม่​พี่​ด้วย​นะ​คำ​หล้า” แคน​ตัดใจ​ปล่อย​มือ​คำ​หล้า แล้ว​เดิน​จาก​ไป

ครู่​ต่อ​มา แคน​นั่ง​หน้า​เศร้า​อยู่​บน​เรือ​หางยาว​ที่​มี​พิณ​เป็น​คน​ขับ พิณ​จะ​ขับ​เรือ​ไป​ส่ง​แคน​อีก​อำเภอ​หนึ่ง ​ไป​ขึ้น​รถ​ทัวร์​ที่​นั่น​จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ตาม​เจอ ทันใดนั้น พิณ​เห็น​อะไร​บาง​อย่าง​ขวาง​แม่น้ำ​อยู่ รีบ​บอก​แคน​ให้​หลบ ​แคน​รู้​งาน​เอา​ผ้า​มา​คลุม​อำพราง​ตัว​เอง พอ​เรือ​แล่น​ใกล้​เข้าไป ถึง​ได้​เห็น​เป็น​เรือ​ของ​ศรี​ไพร​กับ​พวก

เสียง​ศรี​ไพร​ตะโกน​สั่ง​ให้​สมุน​ตาม​จับ​พิณ​กับ​แคน​ให้​ได้ เรือ​หางยาว​อีก​สาม​ลำ​กับ​เรือ​ของ​ศรี​ไพร​เร่ง​เครื่อง​พุ่ง​เข้าหา​เรือ​ของ​พิณ ยกเว้น​เรือ​ที่​ดำ​ขับ​มา​กับ​ขาว​ยัง​จอด​ขวาง​กลาง​ลำ​น้ำ​เพราะ​เครื่อง​สตาร์ต​ไม่​ติด ดำ​หัน​ไป​มอง​อีก​ที​เห็น​เรือ​ของ​พิณ​แล่น​ตรง​เข้า​มา ดำ​กับ​ขาว​เห็น​ท่า​ไม่​ดี โดด​หนี​ลง​น้ำ เรือ​ของ​พิณ​พุ่ง​ชน​เรือ​ของ​ดำ​ลอย​เหิน​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ​ก่อน​จะ​ตก​กระแทก​ท้อง​น้ำ​แล่น​ต่อ ศรี​ไพร​ตะโกน​สั่ง​ลูกน้อง

“อย่า​ให้​พวก​มัน​หนี​รอด​ไป​ได้”

เรือ​ทั้ง​สี่​ลำ​ตีวง​กลับ​แล่น​ตาม​เรือ​ที่พิณ​ขับ พิณ​บอก​แคน​จับ​ให้​แน่น แล้ว​ตีวง​เลี้ยว​กลับ​แล่น​เข้าหา​เรือ​ของ​พวก​ศรี​ไพร​อย่าง​รวดเร็ว เรือ​ของ​สมุน​ศรี​ไพร​สอง​ลำ​หัก​หลบ​เลย​พุ่ง​ชน​กันเอง เรือ​ของ​ศรี​ไพร​กับ​เรือ​สมุน​อีก​ลำ​หนึ่ง ตีวง​เลี้ยว​กลับ​ไล่​ตาม​ประกบ​เรือ​ของ​พิณ พิณ​รอ​จังหวะ​เบน​หัว​เรือ​กระแทก​เรือ​ของ​สมุน​พลิก​คว่ำ

เรือ​ของ​ศรี​ไพร​ซึ่ง​เครื่อง​แรง​กว่า แล่น​ประกบ​ข้าง​เรือ​ของ​พิณ ศรี​ไพร​ชัก​ปืน​ขึ้น​มา​จะ​ยิง​พิณ แคน​เห็น​เข้า​กระโจน​ข้าม​เรือ​ไป​แย่ง​ปืน​กับ​ศรี​ไพร​จน​เรือ​โคลง ใน​ที่สุด​แคน​แย่ง​ปืน​สำเร็จ ศรี​ไพร​เสียหลัก​จะ​ตก​น้ำ​แต่​คว้า​ขา​แคน​กับ​กราบ​เรือ​ไว้​ได้ เห็น​แคน​มี​บาดแผล​จาก​ถูก​ยิง ศรี​ไพร​บีบ​แผล​ที่​ขา​แคน​อย่าง​แรง แคน​ร้อง​ลั่น แล้ว​ใช้​เท้า​ถีบ​ศรี​ไพร​ตก​น้ำ จาก​นั้น หัน​ปืน​มา​ทาง​คน​ขับ​เรือ​ซึ่ง​มอง​หน้า​แคน​เลิ่กลั่ก ก่อน​จะ​โดด​น้ำ​หนี

“อย่า​คิด​นะ​ว่า​ฉัน​จะ​ปล่อย​ให้​แก​หนี​ไป​ได้” ศรี​ไพร​ตะโกน​ขู่​ลั่น

แคน​รำคาญ​ยิง​ปืน​ใส่​น้ำ​ใกล้​กับ​จุด​ที่​ศรี​ไพร​ลอยคอ​ยู่ เขา​ถึง​กับ​ร้อง​โวยวาย​ลั่น แคน​ยิง​จน​หมด​แมกกาซีน​แล้ว​โยน​ปืน​ทิ้ง​น้ำ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​พิณ​วก​เรือ​มา​จอด​เทียบ แคน​โดด​ขึ้น​เรือ​หนี​ไป​กับ​พิณ

ศรี​ไพร​ตี​น้ำ​ด้วย​ความ​เจ็บแค้น​ใจ “โธ่​เว้ย...ฝากไว้ก่อน​เถอะ”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.