ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ใน​เวลา​ต่อ​มา พิณ คำ​หล้า ยาย​สา​กับ​คำ​แป​ง​ ยก​ขบวน​บุกมา​ตาม​หา​ตา​สี​ถึง​หน้า​บ้าน​เถ้าแก่​เส็ง ศรี​ไพร​ กับ​สมุน​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​ออก​มา​ดู คำ​หล้า​ตวาด​เสียง​เขียว​ให้​ศรี​ไพร​เอา​พ่อ​ของ​เธอ​คืน​มา

“แหม...เจ้าสาว​ข้า​นี่​ดุ​จริงๆ ข้า​จะ​ปล่อย​น้า​สี​ก็​ต่อ​เมื่อ​เอ็ง​ยอม​เป็น​เมีย​ข้า”

พิณ​ไม่​พอใจ​ต่อย​ศรี​ไพร​คว่ำ ก่อน​เหตุการณ์​จะ​บาน ปลาย เถ้าแก่​เส็ง​เข้า​มา​ห้าม​ทัน บอก​พวก​พิณ​ว่า​ตา​สี​ไม่ได้​อยู่​ที่​นี่ ยาย​สา​ไม่​เชื่อ ศรี​ไพร​จับ​ตัว​ผัว​เธอ​ไป ไม่​เอา​มา​ไว้​ที่​นี่​แล้ว​จะ​เอา​ไป​ไว้​ไหน เถ้าแก่​เส็ง​ยอม​ให้​ค้น​บ้าน ถ้า​ยาย​สา​ไม่​เชื่อ​คำ​พูด​ของ​เขา ศรี​ไพร​เข้า​มา​ขวาง ห้าม​ไม่​ให้​ใคร​เข้า​บ้าน​ของ​เขา​เด็ดขาด

“นี่​บ้าน​อั๊ว...​ไม่​ใช่​บ้าน​ลื้อ” เถ้าแก่​เส็ง​เสียงแข็ง​ใส่​ลูก​ชาย แล้ว​พยัก​หน้าเป็น​เชิง​อนุญาต​ให้​พวก​พิณ​ค้น​บ้าน​ของ​เขา​ได้ ศรี​ไพร​โมโห​พ่อ​ที่​หักหน้า​ตน​เอง​ต่อหน้า​พวก​พิณ...

คำ​หล้า คำ​แป​ง ยาย​สา ​และ​พิณ​ค้น​หา​จน​ทั่ว​บ้าน​ไม่​เจอ​แม้แต่​เงา​ของ​ตา​สี ถาม​คาดคั้น​จาก​ศรี​ไพร​นอกจาก​ไม่ได้​ความ​อะไร เขา​กลับ​ข่มขู่​คำ​หล้า ถ้า​ภาย​ใน 3 วัน​เธอ​ไม่​ยอม​เป็น​เมีย​เขา จอง​วัด​ให้​ตา​สี​ได้​เลย คำ​หล้า​ร้องไห้​โฮ ยกธงขาว​ยอม​แพ้ จะ​ยอม​แต่งงาน​ตาม​ที่​ศรี​ไพร​ต้องการ คำ​แป​ง​หัน​ไป​ขอร้อง​เถ้าแก่​เส็ง

“เมื่อกี้​เถ้าแก่​หัก​กับ​ลูก​ชาย​ให้​พวก​ฉัน​เข้า​มา​ค้น​ใน​บ้าน แสดง​ว่า​เถ้าแก่​บริสุทธิ์ใจ ไม่​รู้เห็นเป็นใจ​กับ​ลูก​เรื่อง​ตา​สี​โดน​จับ​มา เถ้าแก่​ช่วย​พูด​กับ​ศรี​ไพร​ให้​ปล่อย​ตา​สี​ที​เถอะ”

เถ้าแก่​เส็ง​สั่ง​ให้​ศรี​ไพร​ปล่อย​ตา​สี ลูก​ตัว​แสบ​กลับ​ทำหูทวนลม เขา​เกลี้ยกล่อม​ลูก​ชาย​ให้​เลิก​ทำ​ชั่ว​จะ​ได้​ไม่​เป็น​ที่​เกลียด​ชังของ​ชาว​บ้าน แต่​ศรี​ไพร​ไม่​สนใครจะ​เกลียด​ช่าง​หัวมัน คน​อย่าง​เขา​ถ้า​อยาก​ทำ​อะไร​ก็​จะ​ทำ อยาก​ฆ่า​ใคร​ก็​จะฆ่า คำ​หล้า​ขอร้อง​ศรี​ไพร​อย่า​ฆ่า​พ่อ​ของ​เธอ จะ​ให้​ทำ​อะไร​เธอ​ยอม​ทุก​อย่าง

“อา​คำ​หล้า...อั๊ว​ไม่​ปล่อย​ให้​อา​ศรี​ไพร​ฆ่า​พ่อ​ลื้อ​หรอก ลื้อ​กลับ​ไป​ก่อน​เถอะ​แล้ว​อั๊ว​จะ​เอา​ตัว​พ่อ​ลื้อ​ไป​ส่ง​คืน​ถึง​บ้าน​เลย...ถึง​อั๊ว​เป็น​คน​ไม่​ดี แต่​อั๊ว​เป็น​คน​มี​วาจา​สัตย์ รับปาก​ใคร​แล้ว​อั๊ว​ต้อง​ทำให้​ได้”

พิณ​จะ​ลอง​เชื่อ​คำ​พูด​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​สัก​ครั้ง ชวนคำหล้า ยายสากับยายคำแปงกลับ พอพวกพิณคล้อยหลัง เถ้าแก่เส็ง ทวงถามลูกชายเอาตาสีไปไว้ไหน ศรี​ไพร​ไม่​ตอบ หัน​ไปชวน ​สมุน​คู่ใจ​ตั้ง​วง​ดื่ม​เหล้า​ดับ​อารมณ์ เถ้าแก่​เส็ง​ได้​แต่​ส่าย​หัว เอือมระอา...พอ​เมา​ได้ที่ ศรี​ไพร​เดิน​โซเซ​เข้าไป​หา​พ่อ​ที่​ห้อง​นอน​ทอง​สา เห็น​พ่อ​นั่ง​เหม่อ​มอง​รูป​ถ่าย​ของ​ทอง​สา​อย่าง​อาลัยอาวรณ์​ไม่​พอใจ

“ฉัน​ว่าที่​เตี่ย​ลุก​ขึ้น​มา​อยาก​เป็น​คน​ดี ไม่​ใช่​เพราะกลัว​ไอ้​พวก​ชาว​บ้าน​เกลียด​หรอก เตี่ย​เปลี่ยน​ไป​เพราะ​อี​นัง​ทอง​สา​ต่างหาก”

“หลาย​ปี​มา​นี่ อั๊ว​หลอก​เด็ก​ใน​หมู่​บ้าน​ไป​ขาย ​พรากลูก​จาก​อก​พ่อ​แม่ วัน​นี้​ลูก​สาว​อั๊ว​หาย​ไป อั๊ว​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​หัวอก​คน​เป็น​พ่อ​แม่​ที่​ถูก​พลัดพราก​จาก​ลูก​มัน​เจ็บปวด​แค่​ไหน อั๊ว​ไม่​อยาก​ทำร้าย​ใคร​อีก​แล้ว”

“รัก​นัง​ทอง​สา​นัก​ใช่​ไหม” ศรี​ไพร​พูด​จบ​อาละวาด​ทำลาย​ข้าวของ​ใน​ห้อง​นอน​ทอง​สา

เถ้าแก่​เส็ง​ห้าม​ก็​ไม่​ยอม​หยุด เขา​เริ่ม​หมด​แรง​หน้ามืด​ทรุด​ฮวบ ศรี​ไพร​เห็น​พ่อ​ตัว​เอง​ล้ม​ลง ไม่​สนใจ​ทำลาย​ข้าวของ​ต่อ​จน​สะใจ​แล้ว​ออก​จาก​ห้อง ดำ​กับ​ขาว​เข้า​มา​ประคอง​เถ้าแก่​เส็ง​ให้​ลุก​ขึ้น เถ้าแก่​เส็ง​หยิบ​รูป​ถ่าย​ของ​ทอง​สา​ที่​ถูก​ศรี​ไพร​ขว้าง​ลงพื้น​ขึ้น​มา​ดู ก่อน​จะ​ร้องไห้​ด้วย​ความ​คิดถึง​ลูก​สาว...

ใน​เวลา​ไล่เลี่ย​กัน ที่​หน้า​ห้อง​พัก​ของ​พิณ ทอง​สา​เห็น​พิณ​กลับ​มา ปรี่​เข้า​กอด​ซบ​หน้า​กับ​อก พิณ​พยายาม​ดัน​ตัว​เธอ​ออก ตำหนิ​ว่า​ทำ​แบบ​นี้​ถ้า​มี​ใคร​มา​เห็น​เข้า​จะ​ไม่​งาม ทอง​สา​ไม่​สน ได้​กอด​อก​อุ่นๆของ​เขา​ทำให้​เธอ​รู้สึก​ปลอดภัย​อย่าง​บอก​ไม่​ถูก พิณ​แนะ​ให้​ทอง​สาก​ลับ​บ้าน​ไป​หา​พ่อ ตอน​นี้​เขา​เปลี่ยน​ไป​แล้ว

“คน​เรา​เปลี่ยน​กัน​ได้​ด้วย​หรือ​จ๊ะ​พี่ ฉัน​ไม่​เชื่อ​หรอก เตี่ย​กับ​พี่​ฉัน​ปล่อย​ให้​ฉัน​ตาย”

“ให้อภัย​พ่อ​เถอะ​ทอง​สา”

“ไม่...ฉัน​ไม่​มี​วัน​ลืม​เหตุการณ์​วัน​นั้น...ฉัน​ไป​นอน​ตามบ้าน​เพื่อน​มา​หลาย​คน​จน​ไม่​มี​ที่​ไป​แล้ว ขอ​ฉัน​มา​อยู่​กับ​พี่​นะ​จ๊ะ​พี่​พิณ” ทอง​สา​ออดอ้อน พิณ​ให้​ทอง​สา​อยู่​ด้วย​ไม่ได้ ชาย​หญิง​อยู่​กัน​สองต่อสอง​ไม่​เหมาะ เขา​เลย​พา​เธอ​ไป​ฝาก​ไว้​กับ​สาย​ไหม​ที่​สถานี​อนามัย

ooooooo

ที่​ห้างฯ​หรู​กลาง​กรุง เดือน สุด​เขต  และ​พนัก​งา​น ของ​ดี.มิวสิก​มา​ร่วม​ทำ​กิจกรรม​เพื่อ​สังคม ขอรับ​บริจาค​เสื้อ​กัน​หนาว ผ้า​ห่ม​ และ​เงิน ช่วยเหลือ​ผู้​ประสบ​ภัย​หนาว แฟน​คลับ​ของ​สุด​เขต​และ​ประชาชน​มา​ร่วม​บริจาค​สิ่งของ​กัน​อย่าง​คับคั่ง เดือน​เห็น​พวก​พนักงาน​ทำ​งา​น กันอ​ย่าง​ขยัน​ขันแข็ง ปลีกตัว​ไป​ซื้อ​น้ำ​กับ​ขนม​มา​ให้​กิน บิ๋ม​เห็น​กล่อง​กระดาษ​ใบ​หนึ่ง​ปิด​มิดชิด​วาง​อยู่ หัน​ไป​ถาม​พนักงาน​รับ​ของ​ว่า​กล่อง​อะไร
ใคร​เป็น​คน​บริจาค

“ผู้ชาย​ใส่​แว่น​ดำ​เอา​มา​ไว้​ค่ะ พอ​หนู​ถาม​ว่า​ข้าง​ใน​เป็น​อะไร​ก็​ไม่​ยอม​บอก เดิน​หนี​ไป​เลย”

บิ๋ม​เปิด​ฝาก​ล่อง​ออก เห็น​พลาสติก​กัน​กระแทก​กับ​เศษ​กระดาษ​อัด​ไว้​แน่น ค่อยๆหยิบ​ออก​ที​ละ​ชิ้นๆพลัน​เห็น​สาย​ไฟ​โผล่​ออก​มา บิ๋ม​ตาเหลือก ตะโกน​ลั่น

“พวก​ป่วน​เมือง​มา​วาง​ระเบิด​ตรง​นี้”

สิ้น​เสียง​บิ๋ม วง​แตก​ทันที ผู้คน​หนี​ตาย​กัน​จ้าละหวั่น โดย​มี​บิ๋ม​วิ่ง​นำ​หน้า สุด​เขต​รีบ​แจ้ง รปภ.​ของ​ห้างฯ​ให้​โทร.​ตาม​หน่วย​กู้​ระเบิด แล้ว​พุ่ง​ออก​ไป​ตาม​หา​เดือน

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​ห้างฯ​ผู้คน​แตกตื่น​เรื่อง​ห้างฯ​ถูก​วาง​ระเบิด​กรู​กัน​ไป​ที่​ประตู​ทางออก​ทำให้​เกิด​โกลาหล​ทั่ว​ทั้ง​ห้างฯ เดือน​ถูก​คน​ข้าง​หลัง​ชน​ล้ม สุด​เขต​เห็น​เดือน​ลง​ไป​กอง​อยู่​กับ​พื้น​รีบ​เข้าไป​เอา​ตัว​กัน​ไว้​ไม่​ให้​เธอ​โดน​เหยียบ​จน​ตัว​เอง​ได้​รับ​บาดเจ็บ กว่า​ทั้ง​สอง​คน​จะ​หนี​ออก​จาก​ห้างฯ​ได้​ต้อง​รอ​ให้​คน​อื่น​ออก​กัน​ไป​ก่อน...

เจ้าหน้าที่​เก็บ​กู้​ระเบิด​ใช้​เวลา​พัก​ใหญ่​เข้าไป​เคลียร์ แต่​กลาย​เป็น​เรื่อง​โอละพ่อ สาย​ไฟ​ที่​บิ๋ม​เจอ​เป็น​สาย​ไฟ​ของ​กา​ต้ม​น้ำ​ร้อน ทันที​ที่​เจ้าหน้าที่​หิ้ว​กา​ต้ม​น้ำ​ร้อน​กับ​กล่อง​กระดาษ​ออก​มา​จาก​ห้างฯ ทุก​คน​หัน​ขวับ​มอง​บิ๋ม​เป็น​ตาเดียว​กัน​ด้วย​สายตา​ตำหนิ บิ๋ม​ถึง​กับ​ยิ้มแหยๆ เธอ​โชค​ดี​ที่ทาง​ห้างฯ​ไม่​ติดใจ​เอา​ความ​อะไร

หลัง​เหตุการณ์​เข้า​สู่​ภาวะ​ปกติ เดือน​ถึง​ได้​รู้​ว่า​สุด​เขต​ได้​รับ​บาดเจ็บ​ที่​ข้อ​มือ​จาก​การ​เข้าไป​ช่วย​กัน​ไม่​ให้​เธอ​โดน​เหยียบ เดือน​รีบ​พา​เขา​ส่ง​โรงพยาบาล...

หมอ​เอกซเรย์​ข้อ​มือ​สุด​เขต​พบ​เพียง​รอยร้าว​ไม่​มาก แต่​ต้อง​ใส่​เฝือก​อ่อน​กัน​ไว้ แล้ว​นัด​ให้​มา​เอกซเรย์​ซ้ำ​อีก​ครั้ง​อาทิตย์​หน้า ถ้า​กระดูก​ประสาน​กัน​ดี​ก็​ถอด​เฝือก​ออก​ได้ เดือน​เห็น​สุด​เขต​เจ็บปวด​ข้อ​มือ​มาก รู้สึก​ผิด

“คุณ​ไม่​น่า​เอา​ตัว​มา​บัง​เดือน​เลย คุณ​เจ็บ​ตัว​เพราะ​เดือน​แท้ๆ”

“ถ้า​วัน​นี้ ตอน​นี้​มี​คน​จะ​ยิง​เธอ ฉัน​กระโดด​เอา​ตัว​รับ​กระสุน​แทน​เธอ​ได้​อย่าง​ไม่​ลังเล ฉัน​ตาย​แทน​เธอ​ได้​เลย​นะ​เดือน เจ็บ​แค่​นี้...เล็กน้อย” สุด​เขต​สีหน้า​จริงจัง


“เห็น​คุณ​ดี​กับ​เดือน​ขนาด​นี้​แล้ว​เดือน​ละอาย​ใจ​จัง​ค่ะ ต่อ​ไป​นี้​เดือน​สัญญา​ว่า​จะ​ทำ​ดี​กับ​คุณ​ให้​มาก​ที่สุด”

“เธอ​ไม่​ต้อง​พยายาม​หรอก​เดือน ไม่​ต้อง​พยายาม​ทำ​ดี​กับ​ฉัน​หรือทำใจ​ให้​รัก​ฉัน ฉัน​ต่างหาก​ต้อง​พยายาม​ทำให้​เธอ​รัก​ฉัน​ให้​ได้ ฉัน​จะ​เอา​ความ​ดี​ชนะ​หัวใจ​เธอ” สุด​เขต​สีหน้า​มุ่ง​มั่น เดือน​ฟัง​แล้ว​ซึ้ง​ใจ​มาก...

นพ​ได้​ข่าว​สุด​เขต​ได้​รับ​บาดเจ็บ​รีบ​ตาม​มา​ที่​โรงพยาบาล พอ​รู้​อาการ​ลูก​ไม่​หนักหนา​สาหัส​ก็​สบายใจ แต่​ห้าม​สุด​เขต​บอก​เรื่อง​นี้​ให้​แม่​ของ​เขา​รู้ เกรง​จะ​เป็น​ลม แล้ว​ชวน​เดือน​กับ​สุด​เขต​ไป​เยี่ยม​เด่น​ดวง​ด้วย​กัน...

ครู่​ต่อ​มา นพ สุด​เขต ​และ​เดือน​เข้า​มา​ใน​ห้อง​พักฟื้น​ของ​นัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ยอด​นิยม เดือน​เจอ​แคน​เฝ้าไข้​เด่น​ดวง​ที่​นั่น ร้อง​ทักทาย​ด้วย​ความ​ดีใจ นพ​ถาม​เด่น​ดวง​เป็น​อย่าง​ไร​บ้าง

“หัวใจ​ยัง​เต้น​ไม่​ปกติ​ครับ หมอ​เลย​ยัง​ไม่​ให้​กลับ”

“อัน​ที่จริง ผม​ไม่​อยาก​มา​บอก​คุณ​ตอน​นี้​หรอก​นะ คุณ​กำลัง​ป่วย แต่​ทนาย​บอก​ว่า​ต้อง​รีบ​ทำ​เรื่อง​สู้​คดี ไม่​อย่าง​นั้น​ทาง​คุณ​จะ​เสียเปรียบ...ค่าย​เพลง​เดิม​ของ​คุณ​ส่ง​หนังสือ​มา​กล่าวหา​ว่า​คุณ​ผิด​สัญญา​มา​เซ็น​กับ​ทาง​ผม​ทั้งที่​ติด​สัญญา​กับ​เขา​อีก 1 ปี”

“ตอน​คุย​กับ​นาย​ห้าง เขา​บอก​ว่า​จะ​ฉีก​สัญญา​ทิ้ง​ให้”

นพ​ส่ายห​น้า ทาง​นั้น​ไม่ได้​ฉีก​สัญญา​ทิ้ง​อย่าง​ที่​รับปาก​เด่น​ดวง​ไว้ แถม​ยัง​เรียก​ค่าเสียหาย​ที่​ฐาน​ผิด​สัญญา​เป็น​เงิน​ถึง 50 ล้าน​บาท เด่น​ดวง​แทบ​ช็อก หัวใจ​เต้น​แรง​หายใจ​ไม่ทัน แคน​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​รีบ​เอา​ที่​ครอบ​ออกซิเจน​ใส่​ให้ ทุก​คน​มอง​เด่น​ดวง​ด้วย​ความ​เห็นใจ...

เดือน​กับ​แคน​ได้​มี​โอกาส​พูด​คุย​กัน​ตามลำพัง ทั้ง​คู่​ถาม​สารทุกข์​สุกดิบ​ตาม​ประสา​คน​คุ้นเคย แคน​ฟัง​เรื่อง​ที่​พิณ​กับ​เดือน​เลิก​กัน​ด้วย​ความ​เศร้า​ใจ ตัว​เขา​เอง​ก็​มี​ปัญหา​กับ​คำ​หล้า เขียน​จดหมาย​ไป​ง้อ​ตั้ง​หลาย​ฉบับ แต่​เธอ​ไม่​เคย​ตอบ ถ้า​เด่น​ดวง​อาการ​ดี​ขึ้น เขา​จะ​กลับ​ไป​หา​คำ​หล้า​และ​ไป​กราบ​เท้า​พ่อ​กับ​แม่

ooooooo

ข่าว​นัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ขวัญใจ​อันดับ​หนึ่ง​ของ​คน​อีสาน ถูก​ต้นสังกัด​เดิม​ฟ้อง​เรียก​ค่าเสียหาย 50 ล้าน​บาท ถูก​ออกอากาศ​ไป​ทุก​สถานี​วิทยุ​ที่​เปิด​เพลง​ลูกทุ่ง ลำ​เพลิน ลูก​อุบล ดี​เจชื่อ​ดัง​ก็​เล่า​ข่าว​นี้​ให้​กับ​แฟน​รายการ​วิทยุ​ของ​เขา​ฟัง​เช่น​กัน

“วงใน​ยัง​รายงาน​มา​อีก​ว่า ตอน​นี้​นัก​ร้อง​ขวัญใจ​หมู่​เฮา ป่วย​เป็น​โรค​หัวใจ พัก​รักษา​ตัว​อยู่​ใน​โรงพยาบาล พ่อ​แม่​พี่น้อง​ส่ง​กำลังใจ​ไป​ให้​เด่น​ดวง​ฝ่าฟัน​มรสุม​ร้าย​นี้​ไป​ได้​ด้วย​ดี​เถิด”

คำ​แป​ง​ได้ยิน ดี​เจลำ​เพลิน​พูด​ถึง​เด่น​ดวง​ออก​รายการ​สด​ทาง​วิทยุ อด​นึกถึง​แคน​ไม่ได้ จังหวะ​นั้นพิณ​เอา​ผัก​ที่​ปลูก​เอง​มา​ให้​คำ​แป​ง เห็น​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ขะมักเขม้น​ซ่อม​เครื่องดนตรี​แปลก​ใจ ไม่​คาด​คิด​ว่า​จะ​ได้​เห็น​ภาพ​นี้​อีก คำ​แป​ง​จะ​ฟื้นฟู​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ขึ้น​มา​ใหม่​อีก​ครั้ง เลย​เขียน​จดหมาย​ตาม​พวก​เรา​กลับ​มา และ​ถือโอกาส​นี้​ชวน​พิณ​กลับ​เข้า​ร่วม​คณะ​ด้วย​กัน​อีก พิณ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง

“อุปสรรค​ของ​เรา​ตอน​นี้​ก็​คือ ไม่​มี​งาน​แสดง เรา​ยุบ​วง​ไป​นาน​จน​คน​ลืม” คำ​แป​ง​ถอน​ใจ หนักใจ

“ต้อง​มี​ซัก​งาน​สิ​แม่​ครู”

ทันใดนั้น เสียงดี​เจ​ลำ​เพลินประกาศ​ทาง​วิทยุ​ว่า​จะ​มี​เทศกาล​งาน​สำคัญ​ของ​จังหวัด​อุบลราชธานีคือ งาน​ไหล​เรือ​ไฟ พิณ​คิด​ออก​ทันที จะ​ให้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ไป​แสดง​ที่​งาน​อะไร คิด​ได้​อย่าง​นั้น​แล้ว​พิณ​ไม่​รอ​ช้า นั่ง​รถ​เข้าตัว​เมือง​อุบลฯ​ไป​หา​ดี​เจ​ลำ​เพลิน​ที่​สถานี​วิทยุ​ทันที...

ใช้​เวลา​พัก​ใหญ่​กว่า​พิณ​จะ​เดินทาง​มา​ถึง​สถานี​วิทยุ​ซึ่ง​ดี​เจ​ลำ​เพลิน​จัด​รายการ​อยู่ พอ​เห็นดี​เจ​ขวัญใจ​ชาว​อุบลฯ​เดิน​ออก​มา​จาก​ห้อง​อัด​รายการ พิณ​ปราด​เข้าไป​แนะนำ​ตัว​ว่า​มา​จาก​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน ดี​เจ​ลำ​เพลิน​จำ​ได้​คลับคล้าย คลับคลา คณะ​นี้​ยุบ​ไป​แล้ว

“แม่​ครู​คำ​แป​ง​ฟื้นฟู​ขึ้น​มา​ใหม่​จ้ะ ฉัน​ได้ยิน​พี่พูด​ใน​รายการ​วิทยุ​ พี่​รู้จัก​กับ​ทาง​คน​จัด​งาน​ไหล​เรือ​ไฟ พี่​ลำ​เพลิน​ ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​ดี​เจ​น้ำใจ​งาม ช่วย​ส่งเสริม​นัก​ร้อง วง​ดนตรี​ให้​ได้​ออก​รายการ​วิทยุ พี่​ช่วย​ให้​พวก​ฉัน​ได้​ขึ้น​แสดง​งาน​ไหล​เรือ​ไฟ​ได้​ไหม​จ้ะ”

“บอก​ตรงๆนะ​น้อง คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เป็น​วง​ดนตรี​ขนาด​เล็ก เพลง​ของ​ตัว​เอง​ก็​ไม่​มี ถ้า​ทาง​ผู้​จัด​งาน​ให้​วง​แบบ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ขึ้น​แสดง วง​แบบ​เดียวกัน​ก็​จะ​มา​ขอ​แสดง​บ้าง การ​แสดง​มี​หวัง​ลาก​ยาว​ไป 10 วัน 10 คืน​ไม่​เลิก ไป​ทำ​วง​ให้​ใหญ่​กว่า​นี้​ก่อน มี​เพลง​ของ​ตัว​แล้ว​พี่​จะ​ช่วย”

ooooooo

พิณ​กลับ​มา​หา​คำ​แป​ง​และ​ชาว​คณะ​อย่าง​ผิดหวัง เล่า​รายละเอียด​ทุก​อย่าง​ให้​ชาว​คณะ​ฟัง คำ​แป​ง​เห็น​ด้วย​กับดี​เจ​ลำ​เพลิน พวก​เรา​เป็น​วง​ดนตรี​เล็กๆ แถม​ไม่​มี​เพลง​เป็น​ของ​ตัว​เอง ถ้า​อย่าง​นั้น​เธอ​ก็​จะ​หา​งาน​เล็กๆให้​พวก​เรา​ได้​แสดง พิณ​รู้​ดี​ถ้า​เล่น​ตาม​งาน​เล็กๆ เงิน​ที่​จะ​ได้​ย่อม​น้อย​ไป​ด้วย พวก​เรา​จะ​มี​เงิน​ไม่​พอ​กิน​พอใช้ เขา​สัญญา​กับ​ทุก​คน​จะ​พยายาม​ทำ​ทุก​อย่าง​ให้​พวก​เรา​ได้​ขึ้น​แสดง​ใน​งาน​ไหล​เรือ​ไฟ​ให้​
ได้...

ครู​หนุ่ม​กลับ​มา​ถึง​ห้อง​พัก ตั้งหน้าตั้งตา​แต่ง​เพลง​ให้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เอา​ไป​ใช้​แสดง​ใน​งาน​ไหล​เรือ​ไฟ ระหว่าง​นั้น เถ้าแก่​เส็ง​แวะ​มา​หา พิณ​ดีใจ​คิด​ว่า​เขา​ช่วย​ตา​สี​ออก​มา​ได้​แล้ว แต่​ต้อง​ผิดหวัง เถ้าแก่​เส็ง​มา​ที่​นี่เพราะ​อยาก​รู้​ทอง​สา​ติดต่อ​พิณ​บ้าง​หรือ​เปล่า พิณ​สงสาร​เถ้าแก่​เส็ง เลย​พา​ไป​พบ​ทอง​สา​ที่​สถานี​อนามัย...

ที​แรก​ทอง​สา​เห็น​พ่อ​มา​หา​ทำ​เมิน​ใส่ เถ้าแก่​เส็ง​ง้อ​ให้​ลูก​กลับ​บ้าน​จน​หน้ามืด​จะ​เป็น​ลม ทอง​สา​เป็น​ห่วง​พ่อ​มาก​รีบ​เข้าไป​ดูแล ใน​ที่สุด​สอง​คนพ่อ​ลูก​ก็​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน​ได้ พิณ​พลอย​ดีใจ​ไป​กับ​ทั้ง​คู่...

ศรี​ไพร​กับ​สมุน​กำลัง​จะ​เอา​ปิ่นโต​ข้าว​ไป​ให้​ตา​สี​ที่​ถูก​กักขัง เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​เถ้าแก่​เส็ง​พา​ทอง​สา​เข้า​บ้าน ศรี​ไพร​ไม่​วาย​ปาก​เสีย​แขวะ​น้อง​สาว​ตัว​เอง​ว่า​ทำ​อวด​เก่ง​หนี​ออก​จาก​บ้าน​ไป​แล้ว​บากหน้า​กลับ​มา​ทำไม​อีก เถ้าแก่​เส็ง​ปราม​ศรี​ไพร​ให้​พูด​กับ​น้อง​ดีๆ ศรี​ไพร​ยอกย้อน ทอง​สา​เป็น​น้อง​ไม่​ใช่​แม่ ทำไม​ต้อง​พูด​ดี​ด้วย

“อย่าง​กับ​พี่​พูดดี​กับ​แม่​งั้น​แหละ ตอน​แม่​ยัง​อยู่​ฉัน​เห็น​พี่​แดกดัน​แม่​จน​แม่​ร้องไห้​ประจำ...ไอ้​ลูก​อกตัญญู”

ศรี​ไพร​ยั​วะ ตบ​ทอง​สา​คว่ำ เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​พอใจ​ที่​ศรี​ไพร​ กล้า​ทำร้าย​น้อง​ต่อหน้า​เขา ศรี​ไพร​ท้าทาย​อำนาจพ่อ​ด้วย​การ​ตบ​ทอง​สา​อีก​หนึ่ง​ที

“เตี่ย​อ่อนปวกเปียก​อย่าง​นี้​แล้ว​จะ​คุม​งาน​ใหญ่​ได้​อย่างไร ตั้งแต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป ฉัน​จะ​คุม​กิจการ​ทุก​อย่าง​แทน​เตี่ย ส่วน​เตี่ย​ก็​โอ๋​นัง​ลูก​รัก​ไป​แล้วกัน” ศรี​ไพร​แดกดัน​พ่อ​ตัว​เอง​จบ​ขับ​รถ​ออก​ไป​กับ​สมุน

เถ้าแก่​เส็ง​รีบ​เข้าไป​ถาม​ทอง​สา​เจ็บ​มาก​ไหม ทอง​สา​เจ็บ​กาย​ไม่​เท่า​ไหร่​แต่​เจ็บใจ​มาก​กว่า พี่​ชาย​แบบ​ไหน​กัน​รังแก​ได้​แม้​กระทั่ง​น้อง​สาว​ตัว​เอง พอ​ทอง​สา​รู้​จาก​เถ้าแก่​เส็ง​ว่า​ศรี​ไพร​จับ​ตัว​พ่อ​ของ​คำ​หล้า​ไป​ซ่อน แล้ว​บังคับ​ให้​คำ​หล้า​แต่งงาน​ด้วย เธอ​คิด​หา​ทาง​ช่วย

“เมื่อกี้​ฉัน​เห็น​พี่​ศรี​ไพร​เอา​ปิ่นโต​ข้าว​ไป​ด้วย ต้อง​ไป​ส่ง​ข้าว​ให้​น้า​สี​แน่ๆ” ทอง​สา​นิ่ง​คิด มี​ที่ไหน​ที่​ศรี​ไพร​จะ​เอา​ตัว​ตา​สี​ไป​กักขัง​ได้​บ้าง อึดใจ​เดียวก็​คิด​ออก ศรี​ไพร​ต้อง​เอา​ตา​สี​​ไปขังไว้ที่บ้าน​ร้างปลายนาแน่ๆ...

เป็นจริงอย่าง​ทองสาคิด เธอตามไปช่วยตาสีที่บ้านร้าง หลัง​นั้น เอา​ปืน​ขู่​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ให้​แก้​มัด​ตา​สี​ ที​แรก​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ทำ​ฮึดฮัด​ขัดขืน ทอง​สา​ยิง​ปืน​ลงพื้น​ขู่​ท่าทาง​เอาจริง ดำ​กับ​ขาว​กลัว​มาก​รีบ​แก้​มัด​ให้​ตา​สี

“ถ้า​เอ็ง​เอา​ตัว​น้า​สี​ไป​คืนคำ​หล้า เรา​ตัด​พี่ตัดน้อง​กัน”

“ดี​เลย ฉัน​ก็​ไม่​อยาก​มี​พี่​ชาย​เลวๆแบบ​พี่...อย่า​ตาม​มา​ล่ะ ไม่​งั้น​ฉัน​ยิง”

ทอง​สา​รีบ​พา​ตา​สี​กลับ​ไป​ส่ง​บ้าน คำ​หล้า​กับ​ยาย​สา​ตรง​เข้า​สวมก​อด​ตา​สี​ด้วย​ความ​ดีใจ คำ​หล้า​คิด​ว่า​เถ้าแก่​เส็ง​เป็น​คน​ช่วย​พ่อ​ออก​มา ถาม​หา​เพื่อ​จะ​ขอบคุณ​เขา แต่​กลับ​พบ​ว่า​คน​ที่​ช่วย​พ่อ​คือ​ทอง​สา คำ​หล้า​ไม่​เชื่อ​ทอง​สา​จะ​กลับ​ตัว​ได้ ต้อง​มี​แผน​อะไร​แอบแฝง​แน่​ถึง​มา​ช่วย​พ่อ​ของ​เธอ ทอง​สา​ยัง​ไม่ทัน​จะ​พูด​อะไร

มีเสียง​ศรี​ไพร​ตะโกน​โ​หวก​เ​หวก​มา​จาก​หน้า​บ้าน “นัง​ทอง​สา ต่อ​ไป​นี้​เอ็ง​ไม่​ใช่​น้อง​ข้า”

“อ้อ...พี่​ชาย​ส่ง​น้อง​สาว​มา​ดู​ลาดเลา​ก่อน แก​สอง​คน​พี่น้อง​มี​แผน​ชั่ว​อะไร​กัน​แน่” คำ​หล้า​ไม่​ไว้ใจ​ทอง​สา

“นี่​ไม่​ใช่​เวลา​มา​นั่ง​อธิบาย...คำ​หล้า...พา​น้า​สี​ไป​หา​ที่​ซ่อน​ก่อน ฉัน​รับหน้า​พี่​ศรี​ไพร​เอง...ห้าม​ออก​ไป​เด็ดขาด จนกว่า​ฉัน​จะ​ไล่​พี่​ศรี​ไพร​ไป​แล้ว”

คำ​หล้า​มอง​ทอง​สา​เดิน​ออก​ไป​หน้า​บ้าน​อย่าง​อยาก​จะ​ไม่​เชื่อ คน​อย่าง​ทอง​สา​จะ​กลับ​ตัว​ได้​จริงๆ...ด้าน​ทอง​สา​เดิน​ถือปืน​ออก​มา​หา​ศรี​ไพร​ซึ่ง​ถือ​ปืน​รอ​อยู่​เช่น​กัน

“ใน​เมื่อ​พี่​จงเกลียดจงชัง​ฉัน​นัก เรา​มา​ดวลปืน​กัน​ให้​ตาย​ไป​ข้าง​หนึ่ง​เลย​ไหม”

“อย่า​คิด​ว่า​ข้า​ไม่​กล้า​ยิง​เอ็ง​นะ” ศรี​ไพร​เอา​ปืน​เล็งไป​ที่​น้อง​สาว​ตัว​เอง

ทอง​สา​กลัว แต่​ทำใจ​ดี​สู้​เสือ​ท้า​ให้​เขา​ยิง​ได้​เลย คำ​หล้า​เห็น​ทอง​สา​เงียบ​ไป ตาม​ออก​มา​ดู พอ​สาม​คน​พ่อ​แม่​ลูก​ออก​มา​หน้า​บ้าน​เห็น​ศรี​ไพร​เอา​ปืน​จ่อ​ทอง​สา​ก็​ตกใจ คำ​หล้า​ร้อง​เอะอะ​ลั่น

“บ้า​ไป​แล้ว​หรือ​ไอ้​ศรี​ไพร ทอง​สา​เป็น​น้อง​เอ็ง​นะ จะ​ใจดำ​อำมหิต​ฆ่า​น้อง​แท้ๆของ​ตัว​เอง​ได้​ลงคอ​หรือ”

ศรี​ไพร​ยิง​น้อง​ตัว​เอง​ไม่​ลง ทอง​สาบ​อก​ให้​เขา​กลับ​ไป​เสีย​แล้ว​อย่า​มา​รังแก​ครอบครัว​คำ​หล้า​อีก

“เตี่ย​ยัง​สั่ง​ข้า​ไม่ได้​แล้ว​เอ็ง​เป็น​ใคร​ถึง​กล้า​มา​สั่ง​วะ...ไว้​ข้า​จะ​มา​คิด​บัญชี​กับ​เอ็ง​สอง​คน​ทีหลัง...ข้า​จะ​เอา​ปืน​ไป​คืน​เตี่ย”ศรี​ไพร​ทำ​ฟอร์ม​ดึง​ปืน​ไป​จาก​มือ​ทอง​สา แล้ว​พา​สมุน​ขึ้น​รถ​กลับ ทอง​สา​โล่ง​ใจ​ที่​รอด​มา​ได้ คำ​หล้า​ขอบใจ​ทอง​สา​ที่​ช่วย​พวก​ตน ทอง​สา​ขอ​ความ​เป็น​เพื่อน​แทน​คำ​ขอบใจ คำ​หล้า​ตอบ​ตกลง​ทันที

ooooooo

เพื่อนๆนัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ทราบ​ข่าว​ร้าย​ของ​เด่น​ดวง พา​กัน​มา​เยี่ยม​ที่​โรงพยาบาล ยิ่ง​ได้​รู้​ว่า​เขา​เดือดร้อน​เรื่อง​เงิน เพื่อน​คน​ไหน​พอ​มี​ก็​ให้​หยิบยืม​ไป​ใช้​ก่อน พวก​เพื่อนๆของ​เด่น​ดวง​ปรึกษา​กัน​แล้ว ตกลง​จะ​ทำ​อัลบั้ม​พิเศษ​หาเงิน​ช่วยเหลือ​เขา เด่น​ดวง​ซาบซึ้ง​น้ำใจ​ของ​พรรคพวก​มาก...

ทันที​ที่​นพ​รู้​เรื่อง​อัลบั้ม​พิเศษ​ที่​เด่น​ดวง​กับ​เพื่อนๆจะ​ร่วม​กัน​ทำ อนุญาต​ให้​ใช้​ห้อง​อัดเสียง​ที่​บริษัท​ของ​เขา​ได้​โดย​ไม่​คิด​ค่า​ใช้​จ่าย พอ​เด่น​ดวง​อาการ​ดี​ขึ้น หมอ​ให้​กลับ​บ้าน​ได้ เขา​กับ​กลุ่ม​เพื่อน​นัก​ร้อง​และ​แคน​รีบ​ตรง​ไป​ห้อง​อัดเสียง​เพื่อ​ทำ​อัลบั้ม​ชุด​พิเศษ แคน​ขอ​อนุญาต​เด่น​ดวง​ร่วม​ร้องเพลง​ใน​อัลบั้ม​นี้​สัก​หนึ่ง​เพลง ตอน​เขา​แก่​เฒ่า​จะ​ได้​เล่า​ให้​ลูก​หลาน​ฟัง ครั้ง​หนึ่ง​เขา​เคย​ออก​เทป​กับ​นัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ยอด​ฮิต​หลาย​คน

“เอ็ง​จะ​ร้องเพลง​อะไร​วะ แคน”

“เพลง​อะไร​ก็ได้​ที่​ติด​หู​แฟน​เพลง​จ้ะ อย่าง​เพลงมนต์​รัก​ลูกทุ่ง คน​ดัง​ขี่​หลัง​ควาย หรือ​รัก​จาง​ที่​บางปะกง​ก็​สนุก​ดี​นะ​พี่ จังหวะ​โป๊​งๆชึ่ง”

“ทุก​เพลง​ที่​เอ็ง​พูด​มา​ติด​ลิขสิทธิ์​ทั้งนั้น​เลย เรา​เอา​เพลง​ที่​เป็น​ลิขสิทธิ์​ของ​คน​อื่น​มา​ร้อง​ลง​อัลบั้ม​ขาย​ไม่ได้...โดน​ฟ้อง​แหลก”

แคน​เพิ่ง​เข้าใจ​คำ​ว่า “ลิขสิทธิ์” ใน​เมื่อ​ไม่​มี​เพลง​เป็น​ของ​ตัว​เอง แคน​เลย​อด​ร้องเพลง คอย​ทำ​หน้าที่​ส่ง​น้ำ​ส่ง​ข้าว​ให้​พวก​นัก​ร้อง​ดัง​แทน...

สุด​เขต​เห็นใจ​แคน​มาก อาสา​จะ​ติดต่อ​ครู​เพลง​ให้​แต่ง​ เพลง​ให้​เขา​ร้อง แคน​รู้ตัว​ดี ครู​เพลง​ดังๆทั้งหลาย​ไม่​มี​ทาง​เขียน​เพลง​ให้​นัก​ร้อง​ต๊อกต๋อย​อย่าง​เขา​แน่ ชาติ​นี้​เขา​คง​ไม่​มี​วาสนา​ได้​เข้า​ห้อง​อัดเสียง​ทำ​เพลง​อย่าง​คน​อื่น สุด​เขต​อยาก​ช่วย​แคน เห็น​ห้อง​อัดเสียง​ว่าง​พอดี เลย​อนุญาต​ให้​แคน​เข้าไป​ร้องเพลง

แคน​ตื่นเต้น​มาก​เป็น​ครั้ง​แรก​ที่​ได้​เข้า​ห้อง​ที่​บุ​ด้วย​ฉนวน​เก็บ​เสียง เขา​เอา​มือ​ลูบ​ผนัง​ห้อง​อย่าง​ตื่นเต้น​ ลอง​จับ​ไมโครโฟน​ลอย​และ​แผ่น​กรอง​เสียง สุด​เขต​ร้อง​ห้าม​ผ่าน​ทาง​อินเตอร์​คอ​ม​ว่า​อย่า​จับ พอ​หาย​ตื่นเต้น​แคน​ก็​ร้องเพลง​ลูกทุ่ง​ให้​สุด​เขต​กับ​เด่น​ดวง​ที่นั่ง​อยู่​ใน​ห้อง​คอนโทรล​ฟัง เสียง​ของ​แคน​ไพเราะ​จับใจ...

พิณ​ยัง​คง​มุ่ง​มั่น​แต่ง​เพลง​ให้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน เนื้อ เพลง​เหลือ​อีก​เพียง​ท่อน​เดียว​เขา​กลับ​แต่ง​ไม่​ออก ​ลอง​เปลี่ยน​บรรยากาศ​ไป​นั่ง​ริม​แม่น้ำ​มูล​ก็​แล้วแต่​หัว​ตื้อ​ไป​หมด เลย​เอนตัว​ลง​นอน​มอง​ฟ้า ใจลอย​คิดถึง​เดือน

ooooooo

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น สุด​เขต เดือน แคน​ และ​พนักงาน​ใน​บริษัท​ของ​สุด​เขต​นำ​เสื้อ​กัน​หนาว​กับ​สิ่งของ​บริจาค​จาก​แฟน​คลับ​กับ​ประชาชน​ทั่วไป​ใส่​รถ​ตู้ เดิน​ทางออก​จาก​กรุงเทพฯ​มุ่ง​สู่​ภาค​อีสาน รถ​ตู้​แวะ​แจก​เสื้อ​กับ​ผ้า​ห่ม​กัน​หนาว​ให้​ชาว​บ้าน​ผู้​ประสบ​ภัย​หนาว​ใน​จังหวัด​ต่างๆ

ยิ่ง​เข้า​ใกล้​จังหวัด​อุบลฯ​อากาศ​ยิ่ง​หนาว​เย็น​มาก​ขึ้น เดือน​เริ่ม​เป็น​ไข้​ตัว​ร้อน ต้อง​กิน​ยา​แล้ว​นั่ง​หลับ​มา​ใน​รถ สุด​เขต​ต้อง​คอย​แตะ​หน้าผาก​เธอเช็ก​อุณหภูมิ​เป็น​ระยะๆเดือน​รู้สึก​ตัว​ปรือ​ตา​ขึ้น​มอง

“ยัง​ปวด​หัว​อยู่​ไหม​ครับ”   สุด​เขต​ถาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง


“กิน​ยา​แล้ว​ดี​ขึ้น​ค่ะ แต่​ยา​ทำให้​ง่วง​มาก​เลย”

ชาย​หนุ่ม​ดึง​เดือน​มา​นอน​พิง​ไหล่​ให้​เธอ​หลับ​สบายๆแล้ว​หยิบ​ผ้า​ห่ม​มา​ห่ม​ให้ กอด​เธอ​ไว้​ให้​ความ​อบอุ่น เดือน​หลับใน​อ้อม​แขน​เขา ตะวัน​อ่อน​แสง​แล้ว​เมื่อ​รถ​ตู้​ของ​สุด​เขต​กับ​คณะ​แวะ​จอด​ที่​จุด​พัก​ริม​ทาง​เป็น​จุด​สุดท้าย​ก่อน​จะ​เข้าตัว​จังหวัด​อุบลฯ ทุก​คน​ลง​จาก​รถ​มา​ยืด​เส้น​ยืด​สาย แคน​เดิน​เข้า​มา​คุย​กับ​สุด​เขต

“ผม​จำ​ได้​ว่า​ตรง​นี้​มี​จุด​ชม​วิว มอง​ไป​เห็น​ลุ่ม​แม่น้ำ​มูล​เป็น​พื้น​น้ำ​กว้าง แม่น้ำ​ไหล​เลียบ​ภูเขา​สวย​อย่าง​กับ​สวรรค์​บน​ดิน​เลย​ครับ คุณ​สุด​เขต”

“เหรอ...อยาก​ไป​ดู​จัง”

“ไม่​เห็น​มี​ป้าย​บอก​ทาง​ไป​จุด​ชม​วิว สงสัย​ปิด​ไป​แล้ว จุด​พัก​รถ​ตรง​นี้​ไม่ค่อย​มี​ใคร​แวะ​จอด​ครับ ใกล้​ถึง​อุบลฯ​แล้ว คน​ขับ​รถ​มัก​ตี​ยาว​เข้าตัว​เมือง​อุบลฯ​เลย”

สุด​เขต​สนใจ ปลีกตัว​ไป​เดิน​หา​ป้าย​บอก​ทาง​ไป​จุด​ชม​วิว เห็น​ป้าย​ล้ม​อยู่​กับ​พื้น​ชี้​ไป​ทาง​ป่า​โปร่ง​เบื้องหน้า มี​ทาง​เดิน​เล็กๆพา​เข้าไป เดือน​ซึ่ง​หาย​ไข้​แล้ว​เดิน​มา​ถาม​สุด​เขต​ว่า​ดู​อะไร​อยู่ สุด​เขต​เห็น​ยัง​พอ​มี​เวลา​เลย​ชวน​เธอ​ไป​ดู​วิว​ด้วย​กัน ทั้ง​คู่​เดิน​ตาม​ทาง​เล็กๆ เข้า​ป่า​ไม่​นาน​ก็​เห็น​ป้าย​มี​ลูก​ศร​ชี้​บอก​ทาง​ไป​จุด​ชม​วิว

“เธอ​เคย​มา​ดู​วิว​ตรง​นี้​หรือ​เปล่า”

“ไม่​เคย​ค่ะ...เพิ่ง​รู้​เหมือน​กัน​ว่า​มี...รก​ขึ้น​เรื่อยๆนะ​คะ เดิน​ลำบาก​ด้วย นี่​ถ้า​วิว​ไม่​สวย​จริง​อย่าง​ที่​พี่​แคน​บอก​ล่ะ​ก็ เดือน​จะ​กลับ​ไป​ต่อว่า​ให้​น่า​ดู​เลย​เชียว”


เดือน​กับ​สุด​เขต​เดิน​ตาม​ป้าย​บอก​ทาง​ไป​จนกระทั่ง​ป่า​ที่​เคย​โปร่ง​กลับ​รก​ทึบ​ขึ้น​เรื่อยๆ เดือน​ชัก​หวั่นๆจะ​หลง​ทาง​จึง​ชวน​กลับ สุด​เขต​ท้วง จะ​หลง​ได้​อย่างไร​ใน​เมื่อ​มี​ทาง​เดินทาง​เดียว​ไม่​มี​แยก​ซ้าย​แยก​ขวา เรา​สอง​คน​แค่​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​อึดใจ​เดียว​ก็​ถึง​จุด​ชม​วิว​แล้ว

“อย่า​เสี่ยง​ไป​ต่อ​เลย​ค่ะ ป่า​แถว​นี้​ทึบ อาจจะ​มี​สัตว์​อันตราย”

สุด​เขต​คะยั้นคะยอ​จน​เดือน​ใจอ่อน​ยอม​ไป​ต่อ สุดท้าย ทั้ง​คู่​หลง​ทาง​จน​ได้ พระอาทิตย์​ลับ​ขอบ​ฟ้า​ไป​แล้ว สุด​เขต​กับ​เดือน​ยัง​​เดิน​วน​อยู่​ใน​ป่า อยู่ๆกิ่ง​ไม้​รอบ​ตัว​สั่น​ไหว เดือน​กลัว​มาก​วิ่ง​หนี​เตลิด​อย่าง​ไม่​คิด​ชีวิต สุด​เขต​วิ่ง​ตาม​จน​ทัน​คว้า​ตัว​เธอ​ไว้​ได้ มอง​ไป​เบื้องหน้า​เห็น​แสง​ไฟ​อยู่​ลิบๆ มี​กระท่อม​หลัง​หนึ่ง​อยู่​กลาง​ป่า

“เรา​รอด​แล้ว​ค่ะ” เดือน​ดีใจ​มาก ทั้ง​สอง​คน​รีบ​ตรง​ไป​ที่​กระท่อม​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ...

ลุง​กับ​ป้า​เจ้าของ​กระท่อม​กำลัง​จะ​เข้า​มุ้ง​นอน​ตอน​ที่​เดือน​กับ​สุด​เขต​วิ่ง​กระหืดกระหอบ​ไป​ถึง สุด​เขต​ขอร้อง​ให้​ลุง​กับ​ป้า​ช่วย​พวก​เรา​ด้วย เรา​สอง​คน​จะ​ไป​เที่ยว​จุด​ชม​วิว​แต่​หาไม่​เจอ เลย​หลง​ทาง

“ไอ้​จุด​ชม​วิว​นั่น​มัน​ปิด​ไป​นาน​แล้ว​พ่อ​หนุ่ม ไม่​มี​คน​มา​เที่ยว”

“ลุง​ช่วย​พา​เรา​สอง​คน​ออก​ไป​ส่ง​ที่​จุด​พัก​รถ​ที​ครับ รถ​ของ​เรา​จอด​อยู่​ที่​นั่น”

ลุง​กับ​ป้า​ขอ​ให้​ทั้ง​คู่​ค้าง​ที่​นี่​ก่อน เดินทาง​ค่ำๆมืดๆใน​ป่า​อันตราย​มาก ​แม้แต่​คน​นำทาง​เอง​ยัง​หลง​มา​แล้ว เดือน​กับ​สุด​เขต​ต้อง​นอน​ค้าง​ที่​กระท่อม​กลาง​ป่า ป้า​เอา​มุ้ง​กับ​หมอน​มา​ให้​แล้ว​ขอตัว​เข้า​นอน...


เดือน​กาง​มุ้ง​เสร็จ​มุด​เข้า​มุ้ง​นอน สุด​เขต​ดับ​ตะเกียง​แล้ว​ล้ม​ตัว​​นอน​นอก​มุ้ง ทันที​ที่​มืด ยุง​ป่า​รุม​กัด​เขา​อุตลุด เดือน​สงสาร​เลย​เปิด​มุ้ง​ให้​เข้า​มา​นอน​ด้วย​กัน สุด​เขต​เกรงใจ

“เดี๋ยว​พอ​หลับ​ก็​ไม่​รู้สึก​แล้ว​ล่ะ​ว่า​ยุง​กัด”

“ไม่ได้​กิน​ยามา​จะ​เป็น​ไข้มาลาเรีย​เอา​นะ​คะ...เข้า​มา​สิ​คะ​อย่า​ดื้อ”

สุด​เขต​มุด​เข้า​มา​นอน​ใน​มุ้ง พยายาม​นอน​ห่าง​หญิง​สาว​ให้​มาก​ที่สุด...ตก​ดึก เดือน​รู้สึก​ตัว​ตื่น เห็น​สุด​เขต​ตัว​จะ​หลุด​ไป​นอก​มุ้ง ค่อย​ดึง​เขา​มา​นอน​กลาง​มุ้ง เอา​หมอน​ที่​มี​อยู่​ใบ​เดียว​ให้​หนุน หญิง​สาว​ยิ้ม รู้สึก​ดี​ที่​เขา​ให้​เกียรติ​ไม่​ฉวย​โอกาส​กับ​เธอ​แม้แต่​น้อย แล้ว​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​ข้าง​เขา

ooooooo

ป้า​กับ​ลุง​เจ้าของ​กระท่อม​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้ามืด สุด​เขต​รู้สึก​ตื่น​เห็น​เดือน​นอน​หนุน​แขน​เขา​อยู่ ใบหน้า​ของ​เธอ​อยู่​ใกล้​แค่​คืบ เขา​มอง​ใบหน้า​แสน​สวย​นั้น​อย่าง​หลงใหล เผลอ​ใจ​ก้ม​ลง​จะ​จูบ​หน้าผาก แต่​หญิง​สาว​ขยับ​ตัว​ทำท่า​จะ​ตื่น สุด​เขต​ตกใจแกล้ง​หลับ เดือน​ตื่น​ขึ้น​เห็น​สุด​เขต​ยัง​หลับ​อยู่ ห่ม​ผ้า​ให้​แล้ว​มุด​มุ้ง​ออก​ไป สุด​เขต​หรี่​ตา​มอง เห็น​เดือน​เดิน​ออก​ไป​หน้า​กระท่อม กอด​ผ้า​ห่ม​ที่​ยัง​มี​ไอ​อุ่น​จาก​ตัว​หญิง​คน​รัก​อย่าง​มี​ความ​สุข

ด้าน​เดือน​ออก​มา​ช่วย​ป้า​ก่อ​กอง​ไฟ​หุง​ข้าว สัก​พัก สุด​เขต​ออก​มา​ล้าง​หน้า​ล้าง​ตา แล้ว​มา​ช่วย​ลุง​ผ่า​ฟืน ​อาสา​ดิบดี​แต่​ทำ​ไม่​เป็น ใช้​ขวาน​ผ่า​ท่อน​ไม้​ไม่​โดน ลุง ป้า​กับ​เดือน​พา​กัน​ขำ

สุด​เขต​โดน​หัวเราะ​เยาะ ฮึด​สู้​อยาก​เอาชนะ ใน​ที่สุด​ก็​ผ่า​ฟืน​จน​สำเร็จ เขา​โดด​ตัว​ลอย​ด้วย​ความ​ดีใจ

“เอา​ถ้วยรางวัล​ไหม​คะ...จะ​จัด​ให้” เดือน​กระเซ้า สุด​เขต​ทำ​ที​ไม่​สน ตั้งหน้าตั้งตา​ผ่า​ฟืน​จน​หมด

จาก​นั้น  เขา​เดิน​ไป​ล้าง​เหงื่อ​ที่​ลำธาร​ใกล้​กระท่อม  ​เดือน​เอา​ผ้า​ห่ม​ที่​ใช้​เมื่อ​คืน​มา​ซัก​ทำ​ความ​สะอาด สุด​เขต​เข้า​มา​ช่วย​แต่​ซัก​ไม่​เป็น เดือน​หมั่นไส้ ดึง​ผ้า​ห่ม​มา​ซัก​เอง สุด​เขต​นึก​สนุก​วัก​น้ำ​ใส่ เดือน​ห้าม​ก็​ไม่​หยุด ทั้ง​คู่​วิ่ง​เล่น​กัน​ริม​ลำธาร​มี​ความ​สุข แล้ว​มา​นั่ง​เอา​เท้า​แช่​น้ำ​เล่น สุด​เขต​มอง​ป่า​เขียว​ชอุ่ม​รู้สึก​สดชื่น

“ชีวิต​ใน​ป่า​นี่​ก็​สงบ​ดี​นะ​ครับ ได้​อยู่​กับ​ธรรมชาติ เห็น​ต้นไม้​เขียวๆ ฟัง​เสียง​นก​เสียง​หริ่ง​เรไร ไม่​มีเสียง​เครื่องยนต์​มาร​บก​วน”

เดือน​เย้า ถ้า​ชอบ​ชีวิต​แบบ​นี้ น่า​จะ​มา​ปลูก​บ้าน​อยู่​ข้าง​บ้าน​ลุง​กับ​ป้า ทั้ง​คู่​จะ​ได้​มี​เพื่อนบ้าน สุด​เขต​มา​อยู่​แน่ๆถ้า​เดือน​มา​ด้วย รับรอง​เขา​อยู่​ใน​ป่า​ได้​ทั้ง​ปี​ทั้ง​ชาติ ไม่​ออก​ไป​ไหน​เลย​ยัง​ได้

“ไม่​เจอ​บรรดา​แฟน​คลับ​ก็ได้​เหรอ​คะ เห็น​คุณ​รัก​แฟน​คลับ​จะ​ตาย”

“รัก​ไม่​เท่า​ที่รัก​เธอ แค่​มี​เธอ​คน​เดียว​ก็​เพียงพอ​แล้ว​สำหรับ​ฉัน...ฉัน​ไม่​ต้องการ​ใคร​อีก​แล้ว​ใน​โลก​นี้” สุด​เขต​ทำ​ตา​ซึ้ง ขยับ​ไป​ใกล้​เดือน แล้ว​ยื่น​หน้า​จะ​จูบ แต่​ป้า​เข้า​มา​ตาม​ไป​กิน​ข้าว​เสีย​ก่อน สุด​เขต​​วืด​ตามเคย...

หลัง​กิน​ข้าว​เช้า​เสร็จ ลุง​ใจดี​พา​เดือน​กับ​สุด​เขต​ไป​ยัง​จุด​ชม​วิว ทาง​เดิน​รก​มาก​ลุง​ต้อง​เอา​พร้า​ฟัน​ต้นไม้​เปิด​ทาง​ไป​ตลอด สุด​เขต​คอย​ประคอง​เดือน​ไม่​ห่าง ดูแล​ทุก​ฝี​ก้าว ไม่​นาน​นัก ลุง​พา​เดือน​กับ​สุด​เขต​มา​ถึง​จุด​ชม​วิว ผู้​มา​เยือน​ทั้ง​สอง​ตะลึง​กับ​ความ​งาม​เกิน​บรรยาย แม่น้ำ​มูล​ไหล​คดเคี้ยว​ไป​ตาม​เทือกเขา​สุด​ลูก​หู​ลูก​ตา

“สวย​เหมือน​สวรรค์​บน​ดิน​อย่าง​แคน​พูด​จริงๆ” สุด​เขต​ถึง​กับ​เพ้อ

“เดือน​ดีใจ​ที่​เรา​ดั้น​ด้น​มา​จนถึง มัน​คุ้ม​ที่​ได้​มา​เห็น”

สุด​เขต​โอบ​บ่า​เดือน​ไว้ ซึม​ซับ​ความ​งาม​ของ​ลุ่ม​แม่น้ำ​มูล​ด้วย​กัน​อย่าง​สุข​หัวใจ...

พอ​สายๆ ลุง​พา​เดือน​และ​สุด​เขต​กลับ​มา​ที่​กระท่อม​เห็น​แคน​รอ​อยู่ แคน​ดีใจ​วิ่ง​เข้า​มา​หา ตอน​ป้าบ​อก​เขา​ว่า​มีหนุ่ม ​สาว​หลง​ป่า​มา​นอน​ค้าง เขา​ไม่​มั่นใจ​จะ​ใช่เดือน​กับ​สุด​เขต​หรือ​เปล่า ทำท่า​ไหน​ถึง​ได้​หลง​ป่า

“ก็​เข้า​มา​ดู​จุด​ชม​วิว​ที่​แคน​ว่า​สวย​นักหนา เกิด​หลงทาง ลุง​พา​ผม​ไป​ดู​วิว​มา​แล้ว​นะ สวย​มาก​จริงๆ สวย​ราวกับ​ภาพเขียน”

“ได้​ดู​วิว​แล้ว​ก็​กลับ​เถอะ​ครับ ทุก​คน​เป็น​ห่วง​มาก จะ​แจ้ง​ตำรวจ​ให้​ช่วย​ตาม​หา​ตั้งแต่​เมื่อ​คืน แต่​เกรง​จะ​เป็น​ข่าว​ใหญ่​เลย​แยกย้าย​กัน​ออก​ตาม​หา​ก่อน”

“นี่​พี่​แคน​เดิน​เข้า​ป่า​มา​ไม่​หลง​เหรอ​จ๊ะ”

แคน​ทำ​เครื่องหมาย​ไว้​ที่​ต้นไม้​ตลอด​ทาง​เดิน​เข้า​มา สุด​เขต​กับ​เดือน​ขอบคุณ​ลุง​กับ​ป้า​ที่​เมตตา​ช่วยเหลือแล้ว​ลาก​ลับ ลุง​กับ​ป้า​มี​น้ำใจ​ให้​ปลา​ตาก​แห้ง​เป็น​ของ​ฝาก​จาก​ป่า​ติดมือ​กลับ​ไป​ด้วย...

รถ​ตู้​ของ​สุด​เขต​กับ​คณะ​เดินทาง​มา​ถึง​ตัวเมือง​อุบลฯ ตอน​เย็น เดือน สุด​เขต และ​คณะ​แจก​เสื้อ​กัน​หนาว​ให้​กับ​ชาว​บ้าน​ผู้​ยากไร้​ที่​ตำบล​เล็กๆแห่ง​หนึ่ง​ของ​จังหวัด​นี้​เป็น​ที่สุด​ท้าย ชาว​บ้าน​เข้า​แถว​รอ​รับ​เสื้อ​กัน​หนาว​หลาย​คน แต่​เสื้อ​กัน​หนาว​ที่​เอา​มา​ไม่​พอ​แจก สุด​เขต​สงสาร​ชาว​บ้าน​มาก​ควัก​เงิน​ให้​กำนัน​หมด​กระเป๋า

“กำนัน​ครับ ช่วย​ซื้อ​เสื้อ​กัน​หนาว​มา​แจก​ชาว​บ้าน​ด้วย​นะ​ครับ”

กำนัน​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​ไหว้​สุด​เขต​ปลกๆ เขา​ยัง​ถอด​เสื้อ​กัน​หนาว​ของ​ตัว​เอง​ให้​คน​ชรา​คน​หนึ่ง คน​ชรา​ดีใจ​มาก​ตรง​เข้า​สวมกอด​สุด​เขต คน​ชรา​คน​นั้น​เป็น​แค่​ชาว​บ้าน​จนๆ เนื้อตัว​สกปรก​มอมแมม แต่​สุด​เขต​ไม่ได้​รังเกียจ​แม้แต่​น้อย ชาย​หนุ่ม​ได้ใจ​จาก​เดือน​ไป​เต็มๆ

ooooooo

ค่ำ​วัน​เดียวกัน มี​งาน​ประเพณี​ไหล​เรือ​ไฟ​ที่อุบลฯ บรรยากาศ​ใน​งาน​เป็น​ไป​อย่าง​คึกคัก เวที​แสดง​ดนตรี​อลังการ​งาน​สร้าง มี​ร้าน​ค้า​มา​ร่วม​งาน​มากมาย ผู้คน ทยอย​กัน​มา​จับจอง​ที่นั่ง​หน้าเวทีรอ​ดู​การ​แสดง​ดนตรี...

พิณ​กับ​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มา​ถึง​ลาน​จอด​รถ​หน้า​งาน ชาว​คณะ​ช่วย​กัน​ขน​เครื่องดนตรี​ลง​จาก​รถ​กระบะ​ที่​เช่า​มา คำแป​ง​เป็น​ห่วง เกิด​ผู้​จัด​งาน​ไม่​ให้​คณะ​ของ​เรา​ขึ้น​เวที​พวก​เรา​คง​มา​เสีย​เที่ยว พิณ​ท้วง

“เรา​ไม่​มา​ก็​เท่ากับ​ปล่อย​โอกาส​ให้​ผ่าน​ไป​เฉยๆนะ​จ๊ะ​แม่​ครู ลอง​เสี่ยง​มา อาจจะ​ได้​ขึ้น​แสดง​ก็ได้”

ระหว่าง​นั้น รถ​ตู้​ของ​สุด​เขต​กับ​คณะ​แล่น​มา​จอด​ใกล้ๆ เดือน​กับ​สุด​เขต​ลง​จาก​รถ​เจอ​พิณ​มอง​อยู่ เดือน​ยิ้ม​ให้​เขา​แทน​คำ​ทักทาย พิณ​ยิ้ม​ตอบ ทั้ง​คู่​ไม่ได้​พูด​อะไร​กัน สุด​เขต​เข้า​มา​ทักทาย​พิณถึง​ได้​รู้ พิณ​กับ​คำ​แป​ง​และ​ชาว​คณะ​ไม่ได้​มา​เที่ยว แต่​มา​แสดง​ดนตรี เดือน​สนใจ​ทันที ถาม​คำ​แป​ง​จะ​ขึ้น​เวที​เมื่อ​ใด​เธอ​จะ​ได้​มา​ดู

คำ​แป​ง​ยัง​ไม่​รู้​เลย​จะ​ได้​ขึ้น​เวที​หรือ​เปล่า แคน​ลง​จาก​รถ​ตู้​เห็น​คำ​แป​ง​ยืน​คุย​อยู่​กับ​เดือน รีบ​มาก​ราบ​เท้า​คำ​แป​ง​ขอโทษ​ที่​ทิ้ง​วง​ไป​ไม่ได้​ร่ำลา​ ขอ​ให้​เธอ​ยก​โทษ​ให้ คำ​แป​ง​ไม่​เคย​ถือ​โทษ​โกรธ​แคน มี​แต่​คอย​ส่ง​ใจ​ไป​ช่วย​ให้​เขา​ไล่​ตาม​ความ​ฝัน​ได้​สำเร็จ แคน​บ่น​เสียง​อ่อย ความ​ฝัน​ที่​เขา​ไล่​ตาม ยัง​ห่างไกล​ความ​จริง​นัก

“ไกล​แค่​ไหน​ก็​ต้อง​เอื้อม​ให้​ถึง ​พวก​เรา​ทุก​คน​ที่​คณะ​ส่ง​แรง​ใจ​ไป​ช่วย​บัก​แคน อย่า​ทำให้​พวก​เรา​ผิดหวัง”

แคน​รับคำ มอง​ไป​แถว​นั้น​ไม่​เห็น​คำ​หล้า​ก็​ถาม​หา ได้ความ​ว่า​จะ​มา​กับ​ทอง​สา แคน​อยาก​เจอ​คำ​หล้า​มาก​รีบ​ออก​ตาม​หา...ด้าน​คำ​หล้า​ชวน​ทอง​สา​มา​ยืน​เกาะ​หน้า​เวที รอ​การ​แสดง​ของ​พิณ​กับ​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน แต่​ไม่​เห็น​พิณ​ขึ้น​แสดง​สัก​ที...

ที่​ด้าน​หลัง​เวที พิณ​กับ​คำ​แป​ง​กำลัง​ช่วย​กัน​ขอร้อง​ดี​เจลำ​เพลิน อนุญาต​ให้​พวก​ตน​ขึ้น​แสดง ดี​เจขวัญใจชาว​อีสาน​อยาก​จะ​ช่วย​คณะ​ของ​คำ​แป​ง​ได้​ขึ้น​แสดง แต่​การ​ที่​เขา​จะ​เอา​ชื่อเสียง​ตัว​เอง​ไป​รับประกัน​วง​ดนตรี​วง​ไหน วง​นั้น​ต้อง​มี​ข้อ​ดี​ข้อเด่น แต่​คณะ​ของ​คำ​แป​ง​เป็น​แค่​วง​ดนตรี​พื้นๆ เพลง​ของ​ตัว​เอง​ก็​ไม่​มี

คำ​แป​ง​โพล่ง​ขึ้น​ทันที “เรา​มี​เพลง​ใหม่​แล้ว”

“เอ่อ...ฉัน​ยัง​แต่ง​ไม่​เสร็จ​จ้ะ​แม่​ครู” พิณ​เสียง​อ่อย ดี​เจลำ​เพลิน​ช่วย​อะไร​คำ​แปง​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​เพลง​เป็น​ของ​ตัวเอง ชาว​คณะ​ทุก​คน​ผิดหวัง​มาก ครั้ง​นี้​พวก​ตน​คง​มา​เสีย​เที่ยวจริงๆ...

พิณ​รู้สึก​ผิด​ที่​แต่ง​เพลง​ให้​คณะ​ไม่​เสร็จ หนี​ไป​นั่ง​หลบมุม​น้ำตา​ซึม เห็น​เดือน​เดิน​กิน​ขนม​สาย​ไหม​หยอก​ล้อ​มา​กับ​สุด​เขต เขา​รู้สึก​เจ็บ​แปลบ​หัวใจ ทั้ง​คู่​เดิน​คุย​กัน​กะหนุง กะหนิง​ผ่าน​หน้า​พิณ​โดย​ไม่ทัน​เห็น​เขา ​พิณ​ล้วง​กระเป๋า​หยิบ​กระดาษ​เขียน​เนื้อเพลง​ที่​ยัง​แต่ง​ท่อน​สุดท้าย​ไม่​เสร็จ​ออก​มา ความ​เจ็บปวด​ที่​เห็น​หญิง​ที่​เขา​รัก​หมด​ใจ​ควงแขน​กับ​ชาย​อื่น บีบคั้น​อารมณ์​จน​พิณ​แต่ง​เพลง​ท่อน​สุดท้าย​สำเร็จ

ooooooo

ขณะ​เดียวกัน คำ​หล้า​กับ​ทอง​สาร​ออ​ยู่​หน้า​เวที​นานสองนาน​ไม่​เห็น​พิณ​กับ​คณะ​ขึ้น​แสดง ชวน​กัน​ไป​หา​อะไร​กิน​รองท้อง​ก่อน เดิน​ได้​ไม่​กี่​ก้าว เจอ​ศรีไพรกับ​สมุน​มาร​ดำ​มาร​ขาว​เดิน​แหวก​ฝูง​ชน​มา​หน้า​เวที  สอง​สาว

หัน​หลัง​กลับ​เดิน​หนี ศรี​ไพร​กับ​สมุน​เร่ง​ฝีเท้า​ไล่​ตาม

ทอง​สา​เห็น​จวนตัว​จะ​หนี​ไม่​พ้น บอก​คำ​หล้า​หนี​ไปก่อน เธอ​จะ​ถ่วงเวลา​ศรี​ไพร​ให้​เอง คำ​หล้า​วิ่ง​หนี​ต่อ ​ศรี​ไพร​ไล่​ตาม​มา​ถึง​ตรง​ทอง​สา​ยืน​อยู่ เธอ​คว้า​แขน​เขา​ไว้​ไม่​ให้​ตาม​คำหล้า ศรี​ไพร​ไม่​พอใจ​ผลัก​เธอ​พ้น​ทาง ทอง​สา​ไม่​ยอม​แพ้ พุ่ง​คว้า​เสื้อ​พี่​ชาย​ดึง​ขาด​ติดมือ ศรี​ไพร​โกรธ​ตบ​ทอง​สา​หน้า​หัน

“ไอ้​ขาว...จับ​นัง​ทอง​สา​ไว้...ไอ้​ดำ แยก​กัน​ไป​จับ​คำ​หล้า​มา​ให้​ได้” ศรี​ไพร​กับ​ดำ​แยก​กัน​ไป​คน​ละ​ทาง

คำ​หล้า​หนี​มา​ตรง​ที่​มี​ร้าน​ค้า​ตั้ง​อยู่ ศรี​ไพร​มา​ดัก​หน้า​ขณะ​ที่​ดำ​ดัก​หลัง​ไม่​ให้​หนี คำ​หล้า​ตะโกน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ลั่น ชาย​ชาว​บ้าน​คน​หนึ่ง​จะ​เข้า​มา​ช่วย แต่​ศรี​ไพร​ชัก​ปืน​ออก​มา​ข่มขวัญ เลย​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ยุ่ง​แล้ว​ลาก​ตัว​คำ​หล้า​ไป​แถว​พงหญ้า​เปลี่ยว​นอก​งาน สั่ง​ให้​ดำ​คอย​ดู​ต้นทาง ใคร​โผล่​เข้า​มา​ให้​ตะโกน​บอก

“เอ็ง​จะ​ทำ​อะไร​ข้า​ไอ้​ศรี​ไพร” คำ​หล้า​พูด​พลาง​ดิ้นหนี

“ฉุด​สาว​มา​ที่​เปลี่ยว ไม่ได้​ชวน​มา​เล่น​เป่า​ยิง​ฉุ​บ​หรอก” ศรี​ไพร​ไม่​รอ​ช้า​ตรง​เข้า​ปลุกปล้ำ คำ​หล้า​สู้​สุด​ฤทธิ์​ทั้ง​จิก​ทั้ง​กัด ศรี​ไพร​ชัก​ฉุน​ต่อย​ท้องน้อย​คำ​หล้า​จุก​ตัว​งอ...

ฝ่าย​แคน​เดิน​หา​คำ​หล้า​มา​เจอ​ทอง​สา​โดน​ขาว​คุม​ตัว​อยู่​จะ​เข้าไป​ช่วย แต่​ทอง​สา​ร้อง​ห้าม เร่ง​แคน​ให้​รีบ​ไป​ช่วย​คำ​หล้า​ก่อน ศรี​ไพร​ฉุด​เธอ​ไป​ทาง​โน้น แคน​วิ่ง​ไป​ยัง​ทิศทาง​ที่​ทอง​สา​ชี้ ตาม​ไป​ช่วย​คำ​หล้า​ได้​ทันเวลา​อัด​จอม​โฉด​ศรี​ไพร​คว่ำ แล้ว​พา​คำ​หล้า​ไป​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน คำ​หล้า​ยัง​งอน​แคน​ไม่​หาย​ที่​ขาด​การ​ติดต่อ​กับ​เธอ​ตั้งแต่​วัน​ที่​เธอ​ตาม​เขา​ไป​บาร์​เกย์​แห่ง​นั้น แคน​นึกถึง​เหตุการณ์​วัน​นั้น​แล้ว​ละอาย​ใจ

“งาน​นั้น​ทำให้​พี่​อัปยศ​อดสู​ตัว​เอง​มาก พอ​คำ​หล้า​หนี​กลับ​บ้าน​พี่​ก็​ไม่​ไป​ทำ​งาน​ที่​นั่น​อีก​เลย​จ้ะ พี่​เขียน​จดหมาย​บอก​คำ​หล้า แต่​คำ​หล้า​ไม่​ตอบ​พี่​สัก​ฉบับ”

คำ​หล้า​ไม่​เคย​ได้​รับ​จดหมาย​จาก​แคน สงสัย​จดหมาย​คง​ตกหล่น​ระหว่าง​ทาง เธอ​ดีใจ​มาก​ที่​แคน​ยัง​ไม่​ลืม​เธอ แคน​ไม่​เคย​ลืม​คำ​หล้า ทุก​ลม​หายใจ​เข้า​ออก​ของ​เขา​มี​แต่​เธอ​ผู้​เดียว แล้ว​คุกเข่า​ลง​ตรง​หน้า​หญิง​สาว

“ผู้ชาย​ที่​ชื่อ​ไอ้​แคน​คน​นี้ ขอม​อบ​ชีวิต​ให้​ผู้หญิง​คน​เดียว​ที่​มัน​รัก​และ​เทิดทูน”

คำ​หล้า​มอง​ตา​ปราด​เดียว รู้ทัน​ที​ว่า​แคน​พูด​ออก​มา​จาก​หัวใจ โผ​กอด​เขา​ด้วย​ความ​รัก​หมด​ใจ​เช่น​กัน...

พิณ​แต่ง​เพลง​เสร็จ ออก​ตาม​หา​แคน​เพื่อ​มา​ร้องเพลง​ให้ เจอ​แคน​เดิน​จับ​มือ​มา​กับ​คำ​หล้า​สีหน้า​ยิ้มแย้ม ​พิณ​มอง​ออก ทั้ง​คู่​คืนดี​กัน​แล้ว แสดง​ความ​ยินดี​ด้วย

“รัก​กัน​มาก​ขึ้น​กว่า​เดิม​ด้วย ใช่​ไหม​จ๊ะ​ยอด​รัก​ของ​พี่​แคน” แคน​หอม​แก้ม​คำ​หล้า​โชว์

“อาย​พี่​พิณ​มั่ง​สิ​พี่​แคน” คำ​หล้า​เขิน​หน้า​แดง

“พี่​ไม่​อยาก​แยก​คู่รัก​หรอก​นะ แต่​ต้อง​ขอตัว​แคน​ไป​สัก​เดี๋ยว...ฉัน​มี​เรื่อง​ให้​แก​ช่วย”

พิณ​พา​แคน​มา​หลัง​เวที​แสดง​ดนตรี ให้​เขา​ลอง​ร้องเพลง​ให้​ดี​เจลำ​เพลิน​ฟัง น้ำเสียง​อัน​ไพเราะ​ของ​แคน​สะกด​ดี​เจลำ​เพลิน​อยู่หมัด ถึง​กับ​ออกปาก​ชม​ไม่​หยุด แต่​อย่างไรก็ตาม ถ้า​จะ​ให้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ขึ้น​แสดง​ ดี​เจลำ​เพลิน​ต้อง​ขอ​ไป​คุย​กับ​ทาง​ผู้​จัด​งาน​ก่อน

ooooooo

หลังจาก​รอ​มา​นาน คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ได้​ขึ้น​แสดง​สมใจ คำ​หล้า​มา​ยืน​ให้​กำลังใจ​แคน​อยู่​หน้า​เวที​เดือน​กับ​สุด​เขต​เดิน​มา​ยืน​ข้างๆคำ​หล้า​คอย​ส่ง​แรง​ใจ​ให้​ทุก​คนใน​คณะ แคน​ขึ้น​ไป​ร้องเพลง “เสียง​จาก​แม่​มูล” ที่​พิณ​แต่ง เสียง​ร้อง​แสน​ไพเราะ​ของ​แคน​ประกอบ​กับ​เนื้อหา​ของ​เพลง​กินใจ​มาก ตรึง​คน​ดู​ให้​อยู่​กับ​ที่​ไม่​ไป​ไหน

เหล่า​แม่​ยก​พา​กัน​เอา​พวงมาลัย​ดอกไม้​มา​คล้อง​คอ​แคน คำ​หล้า​ซื้อ​พวงมาลัย​มา​คล้อง​ให้​เขา​เช่น​กัน ​แคน​ยิ้ม​แก้ม​แทบ​ปริ​ที่​ได้​พวงมาลัย​เต็ม​คอ​เหมือน​พวก​นัก​ร้อง​ดังๆที่​เขา​ใฝ่ฝัน​อยาก​จะ​เป็น...

ทุก​คนใน​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ต่าง​ดีใจ​ที่​คน​ดู​ให้การ​ตอบ​รับ​เป็น​อย่าง​ดี ดี​เจลำ​เพลิน​ปลื้ม​มาก ถึง​ขนาด​ขอ​เอา​เพลง​นี้​ไป​อัด​ลง​แผ่น เพื่อ​เปิด​ทาง​วิทยุ​โปรโมต​ทั่ว​ภาค​อีสาน​โดย​จะ​ขอ​ให้​แคน​เป็น​คน​ร้อง

“ต้อง​ขอ​ทาง​ค่าย​ก่อน​จ้ะ​พี่ ฉัน​กำลัง​จะ​เซ็น​สัญญา​เป็น​นัก​ร้อง​สังกัด​เดียว​กับ​พี่​เด่น​ดวง แดน​อีสาน”

ลำ​เพลิน​ดีใจ​กับ​แคน​ด้วย​ที่​จะ​ได้​เซ็น​สัญญา​กับ​ค่าย​เพลง​ยักษ์​ใหญ่ แต่​ถ้า​ค่าย​เพลง​แห่ง​นั้น​ไม่​จับ​แคน​เซ็น​สัญญา ให้​แคน​มา​หา​เขา​ที่​อุบลฯ เขา​จะ​ปั้น​แคน​เอง แล้ว​ขอตัว​กลับ​ขึ้น​เวที​ทำ​หน้าที่​พิธีกร​ต่อ พิณ​ชม​แคน​ว่า​เสียง​ดี​มาก​คน​ดู​นิ่ง​งัน​เหมือน​ต้อง​มนต์ แคน​ชม​พิณ​กลับ ที่​คน​ดู​ประทับใจ​ไม่​ใช่​เสียง​ร้อง​ของ​เขา​แต่​เป็น​เพราะ​เพลง​ที่​พิณ​แต่ง​ต่างหาก ชาย​หนุ่ม​ทั้ง​สอง​ยอ​กัน​ไป​ยอ​กัน​มา จน​คำ​แป​งอ​ดแซว​ไม่ได้

“ยอ​กันเอง​ซะ​แล้ว​สอง​คน​นี่ แม่​ครูว่า​เก่ง มี​พรสวรรค์​ทั้ง​คู่​แห​ละ” คำ​แป​ง​ยิ้ม​มี​ความ​สุข...

ใน​เวลา​เดียวกัน ที่​หน้า​เวที ดี​เจลำ​เพลิน​เชิญ​ผู้​ว่าฯ​จังหวัด​อุบลฯ​ขึ้น​มา​กล่าว​เปิด​งาน​ประเพณี​ไหล​เรือ​ไฟ คำ​หล้า​ซึ่ง​ยืน​อยู่​หน้า​เวที​ชวน​เดือน​ไป​หา​พิณ​กับ​แคน​หลัง​เวที​ด้วย​กัน

“ฉัน​จะ​อยู่​กับ​คุณ​สุด​เขต ฝาก​ชม​พี่​แคน​ด้วย​นะ​ว่า​ร้อง​เพราะ​มาก เสียง​พี่​แคน​ยัง​ก้อง​อยู่​ใน​หัว​ฉัน​เลย”

“แล้ว​จะ​บอก​ให้” คำ​หล้า​เดิน​ไป​ทาง​หลัง​เวที

“พรุ่งนี้​เรา​ก็​จะ​กลับ​กรุงเทพฯ​แล้ว ไม่​ไป​คุย​กับ​พิณ​สัก​หน่อย​หรือ​เดือน” สุด​เขต​คะยั้นคะยอ เดือน​คุย​กับ​พิณ​มา​ทั้ง​ชีวิต​แล้ว ไม่​มี​อะไร​จะ​คุย​กับ​เขา​อีก​แล้ว เดือน​กำลัง​จะ​ตัดใจ​จาก​พิณ​ได้​จริงๆ

ooooooo

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​งาน ขณะ​ศรี​ไพร​กำลัง​สั่ง​ให้​ดำ​ไป​ตาม​หา​ขาว สะดุดตา​วณิพก​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​กำลัง​ร้อง​เพลง​ขอ​เงิน​จาก​นัก​ท่องเที่ยว ศรี​ไพร​จ้อง​วณิพก​คน​นั้น​ตา​ไม่​กะพริบ พอ​เห็น​หน้า​ชัดๆ จำ​ได้​ทันที​ว่า​คือ​บัว​ผัน...

ดำ​มา​เจอ​ขาว​คุม​ตัว​ทอง​สา​อยู่ ต่อว่า​ว่า​หายหัว​ไป​ไหน​มา​ลูกพี่​ตาม​หา​ให้​ควั่ก ขาว​ถึง​กับ​ร้อง​อ้าว ลูกพี่​สั่ง​ให้​เขา​เฝ้า​ทอง​สา​ไว้ เขา​ก็​ทำ​ตาม​สั่ง ทอง​สา​ถาม​ดำ​ว่า​แคน​ไป​ช่วย​คำ​หล้า​ได้​ไหม ดำ​พาซื่อ เล่า​เหตุการณ์​ที่​ศรี​ไพร​ถูก​แคน​อัด​หมอบ​ราบคาบ​ให้​ฟัง ทอง​สา​สะใจ​มาก สมน้ำหน้า​พี่​ชาย​ตัว​เอง

ไม่​นาน​นัก ศรี​ไพร​คุม​ตัว​บัว​ผัน​เข้า​มา​สมทบ ทอง​สา​ตกใจ​ที่​เห็น​บัว​ผัน​อยู่​ใน​สภาพ​สกปรก​มอมแมม​ ศรี​ไพร​สั่ง​สมุน​ทั้ง​สอง​ปล่อยตัว​ทอง​สา แล้ว​มา​คุม​ตัว​บัว​ผัน​ไป ทอง​สา​จ้อง​หน้า​พี่​ชาย​เขม็ง

“อย่า​บอก​นะ พี่​ทำ​อะไร​คำ​หล้า​ไม่ได้​เลย​จะ​ทำ​บัว​ผัน​แทน บัว​ผัน​มัน​ยัง​เด็ก​อยู่​นะ​พี่”

“ข้า​จะ​ทำ​อะไร​ใคร​มัน​เรื่อง​ของ​ข้า เอ็ง​อย่า​แส่”

ศรี​ไพร​กับ​พวก​คุม​ตัว​บัว​ผัน​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด ทอง​สา​มอง​ตาม​เป็น​ห่วง​บัว​ผัน ครู่​ต่อ​มา ศรี​ไพร​คุม​ตัว​บัว​ผัน​มา​ถึงที่​เปลี่ยว​ริม​แม่น้ำ​มูล บัว​ผัน​เป็น​หมู​ไม่​กลัวน้ำ​ร้อน ท้า​ศรี​ไพร​จะ​ฆ่า​จะ​แกง​อย่างไร​ก็​เอาเลย ทุก​วัน​นี้​เธอ​เหมือน​ตาย​ทั้ง​เป็น​อยู่​แล้ว เพราะ​สิ่ง​ที่​ศรี​ไพร​ทำ​ไว้​กับ​เธอ ทอง​สา​มา​ทัน​ได้ยิน​พอดี

“พี่​ศรี​ไพร​ทำ​อะไร​บัว​ผัน”

“มัน​หลอก​ฉัน​ไป​ขายตัว​ที่​กรุงเทพฯ ฉัน​โดน​ผู้ชาย​ย่ำยี อับอาย​จน​ไม่​กล้า​กลับ​ไป​สู้หน้า​พ่อ​แม่”

ทอง​สา​คิด​ไม่​ถึง​ พี่​ชาย​ตัว​เอง​จะ​ชั่วช้า​ได้​ขนาด​นี้ บัว​ผัน​สาปแช่ง​ศรี​ไพร​ขอ​ให้​ตก​นรก​ไม่ได้​ผุด​ไม่ได้​เกิด ​ศรี​ไพร​ไม่​สน​แช่ง​ได้​แช่ง​ไป แต่​ใคร​ที่​คิด​จะ​เปิดโป​ง​เขา โทษ​คือ​ตาย​สถาน​เดียว แล้ว​ชัก​ปืน​จะ​ยิง​บัว​ผัน

ทอง​สา​เอา​ตัว​ขวาง​ไว้ “เสียง​ปืน​ดัง คนใน​งาน​ต้อง​วิ่ง​มา​ดู พี่​ก็​จะ​โดน​ตำรวจ​จับ”

ศรี​ไพร​หยุด​คิด​อึดใจ ก่อน​จะ​หัน​ไป​สั่ง​ดำ​กับ​ขาว​ลาก​ตัว​บัว​ผัน​ไป​กด​น้ำ สอง​สมุน​รีบ​ทำ​ตาม​สั่ง ทอง​สา​คว้า​ไม้​แถว​นั้น​ไล่​ฟาด​ดำ​กับ​ขาว​ไม่​ยั้ง​จน​หนี​กระเจิง บัว​ผัน​รอด​จาก​ถูก​กด​น้ำ​ตาย​หวุดหวิด จังหวะ​นั้น เสียง​พิธีกร​บน​เวที​ประกาศ​เชิญ​ผู้​ว่าฯ​จุด​พลุ​เริ่ม​งาน​ประเพณี​ไหล​เรือ​ไฟ เสียง​พลุ​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว

ศรี​ไพร​ยิ้ม​เหี้ยม เสียง​พลุ​ดัง​ขนาด​นี้​ต้อง​กลบ​เสียง​ปืน​ได้​แน่ คว้า​ปืน​ขึ้น​มา​เล็ง​บัว​ผัน ทอง​สา​เข้า​ไป​ขวาง​บอก​ให้​บัว​ผัน​วิ่ง​หนี ศรี​ไพร​สั่ง​สมุน​ทั้ง​สอง​คน​จับ​ตัว​ทอง​สา​ไว้ แล้ว​เล็ง​ปืน​ไป​ยัง​บัว​ผัน​ที่​กำลัง​วิ่ง​หนี รอ​จังหวะ​เสียง​พลุ​ดัง​อีก​ครั้ง ทันที​ที่​เสียง​พลุ​ดัง​ปัง ศรี​ไพร​รีบ​ลั่น​กระสุน​ใส่​บัว​ผัน เสียง​ปืน​กับ​เสียง​พลุ​กลืน​กัน​ไป บัว​ผัน​ล้มคว่ำ​จม​กอง​เลือด ทอง​สา​ถึง​กับ​เข่า​อ่อน ทรุด​ลง​กับ​พื้นที่​เห็น​บัว​ผัน​ตาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา

ดำ​กับ​ขาว​ช่วย​กัน​ลาก​ศพ​บัว​ผัน​โยน​ทิ้ง​แม่น้ำ​มูล ทอง​สา ป​ราด​เข้าไป​จะ​เอา​ศพ​บัว​ผัน​คืน แต่​ศรี​ไพร​จับตัว​ไว้ ทอง​สา​ได้​แต่​มอง​ศพ​บัว​ผัน​จม​หาย​ไป​กับ​กระแสน้ำ ศรี​ไพร​ยิ้ม​พอใจ โยน​ปืน​ทิ้ง​น้ำ​ทำลาย​หลักฐาน

“ทอง​สา...ถ้า​ปากโป้ง​บอก​ใคร ข้า​จะ​ส่ง​เอ็ง​ไป​อยู่​เป็น​เพื่อน​นัง​บัว​ผัน” ศรี​ไพร​ผละ​จาก​ไป​อย่าง​ไม่​แยแส

“โธ่...บัว​ผัน ไม่​น่า​มา​ตาย​แบบ​นี้​เลย...บัว​ผัน​ต้อง​ไม่​ตาย​ฟรี...พี่​ศรี​ไพร​ต้อง​ชดใช้​กรรม” ทอง​สา​ขบ​กราม​แน่น​เจ็บแค้น​แทน​บัว​ผัน รีบ​ลง​ไป​งม​หา​ปืน​ของ​ศรี​ไพร​จน​เจอ

ooooooo

ด้าน​หลัง​เวที คำ​หล้า​คว้า​มือ​แคน​จะ​ชวน​ไป​ดู​เรือ​ไฟ แต่​ดี​เจ​ลำ​เพลิน​พา​เพื่อน​เข้า​มา​ขัดจังหวะ​เสีย​ก่อน

“มี​คน​อยาก​คุย​ด้วย​น่ะ​แคน...นี่​คุณ​ประยุทธ​เจ้าของ​สถานี​เค​เบิล​ท้องถิ่น อยาก​ให้​แคน​ไป​ร้องเพลง​สดๆใน​รายการ”

แคน​ตื่นเต้น​จะ​ได้​ออก​ทีวี คำ​หล้า​พลอย​ตื่นเต้น​ดีใจ​ไป​กับ​เขา​ด้วย ดี​เจ​ลำ​เพลิน​ชวน​แคน​ไป​นั่ง​คุย​รายละเอียด​กัน​ด้าน​โน้น ทิ้ง​ให้​คำ​หล้า​ยืน​อยู่​ตรงนั้น​เพียง​ลำพัง...

สุด​เขต​ดู​การ​แสดง​ของ​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​อยู่​หน้า​เวที​กับ​เดือน​ได้​สัก​พัก ก็​ขอตัว​ไป​ดู​เรือ​ไฟ​ที่​แม่น้ำ ถ้า​เดือน​จะ​อยู่​ดู​พิณ​ต่อ เขา​ไป​คน​เดียว​ก็ได้ เดือน​ขอ​ไป​ด้วย พิณ​แสดง​ดนตรี​อยู่​บน​เวที เห็น​เดือน​เดิน​คลอเคลีย​ไป​กับ​สุด​เขต เจ็บ​จี๊ด​ไป​ถึง​หัวใจ

พอได้​จังหวะ​ที่​พิณ​ต้อง​โชว์​เดี่ยว​ดีด​พิณ เสียง​พิณ​ที่​ดีด​ออก​มา​ฟัง​แล้ว​เศร้า​มาก บ่ง​บอก​ความรู้สึก​เจ็บ​ช้ำใจ​ของ​ผู้​ดีด พิณ​​รู้ตัว​ดี​ไม่​มี​วัน​ตัดใจ​จาก​เดือน​ได้​ ไม่​ว่า​จะ​พยายาม​แค่​ไหน...

ครู่​ต่อ​มา สุด​เขต​กับ​เดือน​หา​ที่นั่ง​ดู​เรือ​ไฟ​เหมาะๆจน​ได้ ตรง​นี้​มี​ชาว​บ้าน​นั่ง​อยู่​ไม่​กี่​คน จึง​ไม่​พลุกพล่าน สุด​เขต​สงสัย​เรือ​ไฟ​พวก​นี้​มา​จาก​ไหน​กัน

“คุ้ม​วัด​ส่ง​มา​ค่ะ แล้ว​ก็​เป็น​ของ​พวก​ชาว​บ้าน ดู​ลำ​นั้น​ สิ​คะ...สวย​จัง​เลย”

แสง​จาก​เรือ​ไฟ​ส่อง​กระทบ​ใบหน้า​งดงาม​ของ​เดือน สุด​เขต​มัว​แต่​จ้อง​มอง​ใบหน้า​หญิง​คน​รัก​ไม่ได้​มอง​เรือ​ไฟ “ครับ​สวย...สวย​ที่สุด​เท่า​ที่​เคย​เห็น​มา​เลย”

เดือน​หัน​มา​เห็น​เขา​จ้อง​หน้า​ก็​เขิน ทั้ง​สอง​มอง​สบตา​กัน​นิ่ง สุด​เขต​เอนตัว​จะ​หอม​แก้ม แต่​เดือน​ไม่​ยอม เขา​เลย​ดึง​เธอ​มาก​อด​แทน ทั้ง​สอง​คน​ชื่นชม​ความ​งาม​ของ​เรือ​ไฟ​ด้วย​กัน สุด​เขต​มี​ความ​สุขมาก

“ไม่​อยาก​ให้​เช้า​เลย ฉัน​อยาก​กอด​เธอ​ไว้​อย่าง​นี้​นานๆ...เรา​จะ​อยู่​นี่​จน​พระอาทิตย์​ขึ้น​ได้​ไหม​เดือน ฉัน​กลัว พอ​เช้า​แล้ว​เธอ​จะ​กลับ​ไป​เป็น​เดือน​คน​เดิม​ที่​มัก​ทำ​เย็น​ชา​ใส่​ฉัน...ฉัน​อยาก​ให้​เธอ​น่า​รัก อ่อนหวาน​  ช่าง​เอาใจ​อย่าง​คืน​นี้” สุด​เขต​กระ​ชับ​อ้อม​กอด​แน่น​ขึ้น เดือน​กอด​เขา​ตอบ

“เดือน​ก็​อยาก​กอด​คุณ​ไว้​นานๆค่ะ”

“เธอ​ไม่ได้​พูด​ให้​ฉัน​ดีใจ​ใช่​ไหม​เดือน”

“คุณ​สุด​เขต​คะ ไม่​ว่า​คืน​นี้​หรือ​คืน​ไหนๆ เดือน​จะ​เป็น​เดือน​ที่​น่า​รัก อ่อนหวาน​ของ​คุณ​เสมอ​ค่ะ”

สุด​เขต​เชย​คาง​เดือน​ขึ้น​มา​มอง​สบตา​กัน ค่อยๆก้ม​ลง​จูบ​เธอ​อย่าง​แผ่ว​เบา

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.