ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สาย​วัน​รุ่ง​ขึ้น พิธี​รดน้ำ​ศพ​เพ็ง​จัด​ขึ้น​ที่​บ้าน​ของ​เธอ ร่าง​ของ​เพ็ง​วาง​อยู่​บน​ตั่ง​กลาง​โถง​บ้าน​มี​ผ้า​ห่ม​คลุม​ไว้​ถึง​ช่วง​อก เดือน​นั่ง​ร้องไห้​กระซิกๆอยู่​ข้างๆ ส่วน​บุญ​คอย​ตัก​น้ำอบ​ส่ง​ให้​ผู้​มา​รดน้ำ​ศพ

คำ​แป​ง​มา​รดน้ำ​ศพ​เป็น​คน​แรก คำ​หล้า ตา​สี​กับ​ยาย​สา​เป็น​ราย​ถัด​มา ตาม​มา​ด้วย​ตา​มา​กับ​ยาย​มี สาย​ไหม ครู​ตะวัน พิณ​และ​ชาว​บ้าน​ที่รัก​ใคร่​ชอบพอ​กับ​ผู้​ตาย หลัง​พิธี​รดน้ำ​ศพ​ทุก​คน​ต่าง​ช่วย​กัน​จัด​เตรียม​สถาน​ที่​ สัก​พัก สุด​เขต มา​ถึง​พร้อม​กับ​โลง​ศพ ดอกไม้​สด​สำหรับ​ตั้ง​หน้า​โลง​และ​รูป​อัด​ขยาย​ของ​เพ็ง

“รูป​ที่​เดือน​ให้​ไป​ทั้งหมด​มี​รูป​นี้​รูป​เดียว​ที่​ป้า​เพ็ง​ยิ้ม ฉัน​เลย​เลือก​อัดรูป​นี้”

เดือน​เอา​รูป​แม่​ไป​วาง​บน​ขา​ตั้ง​รูป สัปเหร่อ​จะ​นำ​ร่าง​เพ็ง​ใส่​โลง เดือน​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้​โผ​กอ​ด​ร่าง​ของ​แม่​ไว้​ร้องไห้​คร่ำครวญ ทุก​คน​พลอย​น้ำตา​ซึม​ไป​ด้วย บุญ​ปล่อย​ให้​ลูก​ร้องไห้​ครู่​หนึ่ง จึง​พยัก​หน้า​ให้​สัปเหร่อ​เอา​ร่าง​เพ็ง​ใส่​โลง ผู้​ร่วม​งาน​พา​กัน​พรม​น้ำอบ​และ​ใส่​กลีบ​ดอกไม้​ตาม​ลง​ไป

บุญ​เอา​ผ้า​ซิ่น​ไหม​ชุด​โปรด​ของ​เพ็ง​ใส่​ลง​ไป​ใน​โลง​ด้วย จาก​นั้น สัปเหร่อ​เอา​ฝา​โลง​มา​ปิด เสียง​ตอก​ตะปู​ฝา​โลง​ราวกับ​ตอก​ย้ำ​ความ​เสียใจ​ลง​กลาง​หัวใจ​เดือน นับ​จาก​นี้​ไป​เธอ​จะ​ไม่ได้​เห็น​หน้า​แม่​อีก​แล้ว

ooooooo

ช่วง​ค่ำ​เป็น​งาน​สวด​ศพ​เพ็ง​คืน​แรก ขณะ​ที่​พิณ​เข้า​มา​ตาม​เดือน​กับ​สุด​เขต​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​หน้า​โลง​คอย​จุด​ธูป​ส่ง​ให้​แขก​ที่มา​เคารพ​ศพ​เพ็ง​ไป​กิน​ข้าว บุญ​พา​ลุง​ทด​เพื่อน​จาก​สกลนคร​เข้า​มา​ไหว้​เคารพ​ศพ​เพ็ง​พอดี สุด-เขต​จุด​ธูป​ส่ง​ให้ ลุง​ทด​มอง​หน้า​ชาย​หนุ่ม​แล้ว​รู้สึก​คุ้นๆ

“เอ...หน้า​เหมือน​นัก​ร้อง​ดัง​ที่​ชื่อ สุด​เขต”

“ก็​นี่แหละ​คุณ​สุด​เขต​ที่​เป็น​นัก​ร้อง คุณ​สุด​เขต​เป็น​คู่หมั้น​หนู​เดือน กำลัง​จะ​แต่งงาน​กัน​อยู่​แล้ว เสียดาย​แม่​เพ็ง​มา​จาก​ไป​เสีย​ก่อน​ไม่ทัน​ได้​เห็น​ลูก​เป็น​ฝั่ง​เป็น​ฝา” บุญ​อธิบาย

พิณ​หน้า​มอง​เดือน​สีหน้า​เต็ม​ไป​ด้วย​คำ​ถาม แต่​เธอ​กลับ​หลบตา​เขา​ไม่​กล้า​บอก​ความ​จริง แต่​สุดท้าย​ก็​หนี​ไม่​พ้น เดือน​ตัดสินใจ​ชวน​พิณ​มา​คุย​กัน​ที่​มุม​ลับตา​คน พิณ​คิด​ว่า​เธอ​จะ​ชี้แจง​เรื่อง​ที่​บุญ​พูด​เมื่อ​ครู่ รีบ​บอก​ไม่​จำเป็น เขา​เข้าใจ​ดี​บุญ​คง​ยัง​ไม่​รู้​เรื่อง​ที่​เรา​สอง​คน​ดี​กัน​แล้ว​ถึง​ได้​บอก​เพื่อน​ไป​แบบ​นั้น

“ที่​พ่อ​เดือน​พูด พ่อ​ไม่ได้​ทึกทัก​เอา​เอง วัน​ที่​แม่​ตาย เดือน​สัญญา​กับ​แม่​ว่า...จะ​แต่งงาน​กับ​คุณ​สุด​เขต...ถ้า​เดือน​ไม่​แต่ง​ก็​เท่ากับ​ผิด​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​แม่ เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​จ๊ะ​พี่​พิณ”

“ให้​พี่​แนะ​นำ​อย่างไร​ล่ะ​เดือน...บอก​ให้​เดือน​ผิด​สัญญา​กับ​แม่ พี่​ก็​เห็นแก่​ตัว...บอก​ให้​เดือน​แต่ง​กับ​คุณ​สุด​เขต​ก็​เท่ากับ​พี่​ควัก​หัวใจ​ตัว​เอง​ออก​มา​ขยี้ เลือก​ทาง​ไหน​ก็​มี​แต่​เจ็บปวด” พิณ​พยายาม​กล้ำกลืน​น้ำตา​ไว้ คำ​หล้า​ซึ่ง​แอบ​ฟัง​ทั้ง​คู่​คุย​กัน​ตั้งแต่​แรก ทน​ไม่​ไหว​ออก​จาก​ที่​ซ่อน

“ไม่​เห็น​ต้อง​คิดมาก​เลย​พี่​พิณ...เดือน ใน​เมื่อ​มี​แต่​เจ็บ​กับ​เจ็บ เดือน​ก็​ไม่​ต้อง​แต่ง​กับ​คุณ​สุด​เขต แล้ว​ฉัน​ว่า​วิญญาณ​ป้า​เพ็ง​ต้อง​ให้อภัย”

“แต่​นี่​เป็น​คำสั่ง​เสีย​ของ​แม่​ก่อน​ตาย​นะ​คำ​หล้า...ฉัน​ต้อง​ทำ​ตาม” เดือน​น้ำตา​คลอ​เบ้า

คำ​หล้า​ยืนกราน​ถ้า​เดือน​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​ที่​ไม่ได้​รัก​ก็​จะ​เป็น​ทุกข์​ไป​ทั้ง​ชีวิต เดือน​อิดออด คำ​หล้า​บีบคั้น​ให้​เดือน​ตัดสินใจ​เลือก​พิณ ห้าม​ทิ้ง​เขา​ไป​อีก เขา​เจ็บ​ช้ำ​เพราะ​เดือน​มา​หลาย​ครั้ง​แล้ว เดือน​ถูก​คำ​หล้า​รุก​หนัก​ประกอบ​กับ​ไม่ได้​กิน​อะไร​ตั้งแต่​เช้า​ก็​เลย​เป็น​ลม พิณ​อุ้ม​เดือน​พา​เข้าไป​นอน​พัก​ใน​ห้อง​ของ​เธอ​เอง

สุด​เขต​กับ​บุญ​ตาม​มา​ดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง คำ​หล้า​เอา​ยา​ดม​มา​ให้​เดือน​ดม พอ​เดือน​รู้สึก​ตัว​ก็​ร้องห่มร้องไห้ บุญ​หัน​ขวับ​ถาม​คำ​หล้า​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น คำ​หล้า​อึกๆอักๆพูด​ไม่​ออก

“ไม่​มี​ใคร​ทำ​อะไร​เดือน​หรอก​จ้ะ​พ่อ เดือน​ร้องไห้​ให้​กับ​ชะตา​ชีวิต​ตัว​เอง เดือน​เป็น​คน​มี​กรรม​ต้อง​พลัดพราก​จาก​คน​ที่รัก​คน​แล้ว​คน​เล่า เดือน​เพิ่ง​เสีย​แม่​ไป​แล้ว​ยัง​อาจ​เสียคน​ที่รัก​ไป​อีก​คน แค่​คิด...หัวใจ​เดือน​ก็​รับ​ไม่​ไหว” เดือน​ว่า​แล้ว​ร้องไห้​อีก สุด​เขต​ถึง​กับ​อึ้ง ​รู้​ดี​ว่า​คน​รัก​ที่​เดือน​พูด​ถึง​คือ​พิณ

ฝ่าย​พิณ​เห็น​หญิง​คน​รัก​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​แล้ว​สงสาร​จับใจ เดิน​เลี่ยง​ออก​มา​นั่ง​หน้า​บ้าน​ท่าทาง​ทุกข์​ใจ​มาก ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​นิมนต์​พระ​มา​จาก​วัด เรียก​พิณ​ให้​มา​ช่วย​กัน​จัด​อาสนะ​ให้​พระ​นั่ง ทำให้​พิณ​หยุด​คิดถึง​เรื่อง​ตัว​เอง​กับ​เดือน​ไป​ได้​ชั่ว​ครู่...พอ​เดือน​รู้​ว่า​พระ​มา​ถึง​แล้ว รีบ​ปาด​น้ำตา​พยายาม​ทำ​จิตใจ​ให้​เข้มแข็ง​ออก​ไป​นั่ง​ฟัง​พระ​สวด...

คำ​แป​ง​รู้​เรื่อง​สัญญา​ที่​เดือน​ให้​ไว้​กับ​เพ็ง​ก่อน​เพ็ง​ตาย​หา​ทาง​พูด​ให้​พิณ​ได้คิด รอ​จังหวะ​ตอน​พระ​สวด​จบ​ที่​สาม​เสร็จ​จึง​เข้า​มา​นั่ง​ข้างๆ ถาม​พิณ​เชื่อ​เรื่อง​บาป​บุญ​ไหม พิณ​สงสัย​ทำไม​ถึง​ถาม​แบบ​นี้

“โบราณ​ว่า​ทำบุญ​ทำ​บาป​อะไร​ไว้ บาป​บุญ​นั้น​ก็​ติดตาม​เรา​เหมือน​เงาตามตัว ลูก​ที่​ไม่​รักษา​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​พ่อ​แม่​ถือว่า​ทำ​บาป​ไม่​น้อย​เลย เดือน​เอง​ก็​สัญญา​ไว้​กับ​เพ็ง...​บุญ​มา​เล่า​ให้​แม่​ครู​ฟัง...บุญ​ห่วง​ว่า​เดือน​จะ​ตัดใจ​จาก​บัก​พิณ​ไม่ได้”

“เรา​รัก​กัน​มา​เป็น​สิบ​ปี จะ​ให้​ตัดขาด​กัน​ภายใน​ไม่​กี่​วัน​มัน​เป็น​ไป​ไม่ได้​ห​รอก​ครับ”

คำ​แป​ง​ถาม​พิณ​อีก​ครั้ง เชื่อ​เรื่อง​บาป​บุญ​หรือ​เปล่า พิณ​พยัก​หน้า​แทน​คำ​ตอบ

“เชื่อ​แล้ว​ใจคอ​บัก​พิณ​จะ​ปล่อย​ให้​เดือน​ทำ​บาป​กับ​แม่​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​หรือ”

พิณ​มอง​เดือน​ที่นั่ง​เช็ดน้ำ​ตา​ป้อ​ยๆ สีหน้า​ครุ่นคิด เขา​จะ​ต้องหา​ทาง​ออก​ให้​เดือน ​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เธอ​ต้อง​ทุกข์​ใจ​มาก​ไป​กว่า​นี้ แล้ว​ผลุนผลัน​ออก​จาก​งาน​ศพ​ตรง​ไป​ร้องไห้​กับ​ต้น​คูน​ที่​เขา​กับ​เดือน​มัก​จะ​มา​พลอดรัก​กัน​เป็น​ประจำ พิณ​จะ​ร้องไห้​ให้​น้ำตา​หมด​ไป​จาก​หัวใจ ก่อน​จะ​ตัดใจ​จาก​เดือน

จาก​นั้น พิณ​ใน​สภาพ​ตา​แดง​ก่ำ​ผ่าน​การ​ร้องไห้​มา​อย่าง​หนัก กลับ​มา​ที่​โถง​บ้าน​เพ็ง​ซึ่ง​ตอน​นี้​ไม่​มี​ใคร​อยู่​แล้ว บุญ​กับ​เดือน​เข้า​ห้อง​พักผ่อน​ไป​แล้ว พิณ​จุด​ธูป​สัญญา​ต่อหน้า​ศพ​เพ็ง

“ป้า​เพ็ง...​ฉัน​เป็น​ลูก​กำพร้า​ไม่​เคย​รู้จัก​ความ​รัก​ของ​แม่ ฉัน​ได้​รู้​ว่าความ​รัก​ของ​แม่​ยิ่ง​ใหญ่​เพียง​ใด​ก็​เมื่อ​ฉัน​เห็น​ความ​รัก​ของ​ป้า​ที่​มี​ต่อ​เดือน ป้า​เพ็ง​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​เดือนมี​ความ​สุข ฉัน​จะ​ช่วย​ทำ​ความปรารถนา​สุดท้าย​ของ​ป้า​ให้​เป็น​จริง ฉัน​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ให้​เดือน​แต่งงาน​กับ​คุณ​สุด​เขต” พิณ​สีหน้า​มุ่ง​มั่น

ooooooo

หลังจาก​เด่น​ดวง​ทัวร์​คอนเสิร์ต​เสร็จ​รีบ​พา​แคน​มา​ให้​นพ​ดู​ตัว​ที่​ค่าย​เพลง นพ​เห็น​หน้าตา​ท่าทาง​แคน​เข้าที พา​ไป​ยัง​ห้อง​อัดเสียง​ร้องเพลง​ให้​โปรดิวเซอร์​ฟัง โปรดิวเซอร์​ออกปาก​ชม​แคน​เนื้อ​เสียง​ดี​มาก มี​เอก-ลักษณ์​ไม่​เหมือน​ใคร แต่​ติด​เรื่อง​ของ​เทคนิค​คงต้อง​ปรับ ปรุง เด่น​ดวง​กวัก​มือ​เรียก​แคน​ให้​ออก​มา​จาก​ห้อง​อัดเสียง สั่ง​ให้​ฝากเนื้อฝากตัว​กับ​โปรดิวเซอร์ แคน​รีบ​ยกมือไหว้​อย่า​งอ​่อน​น้อม นพ​มอง​
อย่าง​พอใจ

“มือ​ไม้​อ่อน​ดี ผม​สนใจ​อยาก​ปั้น​เด็ก​คุณ​นะ​คุณ​เด่น​ดวง แต่​ปัญหา​คือ​ค่าย​เรา​ไม่​เคย​ปั้น​นัก​ร้อง​ลูกทุ่ง ​ผม​ขอ​ปรึกษา​กับ​โปรดิวเซอร์​ก่อน​แล้ว​จะ​ให้​คำ​ตอบ”

แคน​ไหว้​นพ​ปลกๆไม่​หยุด จน​นพ​ต้อง​บอก​ให้​พอ...ใน​เวลา​ต่อ​มา แคน​กลับ​ถึง​ห้อง​เช่า​รีบ​เขียน​จดหมาย​บอก​ข่าว​ดี​กับ​คำ​หล้า​ทันที...

สอง​วัน​ที่​ผ่าน​มา คำ​หล้า​กับ​ครอบครัว​มัว​แต่​อยู่​ช่วย​งาน​ศพ​เพ็ง​ไม่ได้​แวะ​ดู​แปลง​ผัก​ท้าย​นา พอ​เห็น​สภาพ​ความ​เสียหาย คำ​หล้า​รู้ทัน​ที​ต้อง​เป็น​ฝีมือ​ศรี​ไพร จะ​ตาม​ไป​แก้แค้น ตา​สี​ทน​ให้​ศรี​ไพร​รังแก​ครอบครัว​ตัว​เอง​ข้าง​เดียว​ไม่​ไหว​อีก​ต่อ​ไป ขอ​ลุย​ด้วย​คน แล้ว​สาม​คน​พ่อ​แม่​ลูก​ตรง​ไป​บ้าน​เถ้าแก่​เส็ง​ด้วย​ความ​แค้น...

ตั้งแต่​ทอง​สา​หายตัว​ไป​เถ้าแก่​เส็ง​วันๆเอาแต่​ชะเง้อ​คอ​คอย​ลูก​สาวก​ลับ​บ้าน ถ้า​วัน​นี้​ทอง​สา​ยัง​ไม่​ยอม​กลับ พรุ่งนี้​เขา​จะ​ออก​ไป​ตาม​หา​ตาม​บ้าน​เพื่อนๆของ​เธอ​อีก ศรี​ไพร​ไม่​พอใจ

“เพราะ​เตี่ย​มัว​แต่​ตาม​หา​มัน​เลย​ไม่​ไป​ดูด​ทราย ราย​ได้​เรา​หดหาย​ไป​ตั้ง​เยอะ”

“ลูก​สาว​หาย​ไป​ทั้งคน​จะ​ให้​อั้ว​มี​แก่​จิต​แก่​ใจ​ทำ​มา​หากิน​อีก​หรือ ลื้อ​อยาก​ทำ​อะไร​ก็​ทำ​ไป​เลย​อา​ศรี​ไพร”

“ได้​เตี่ย...ตั้งแต่​วัน​นี้ ฉัน​จะ​คุม​งาน​แทน​เตี่ย”

จังหวะ​นั้น คำ​หล้า ตา​สี​ และ​ยาย​สา​พรวดพราด​เข้า​มา​ใน​บ้าน​เถ้าแก่​เส็ง ไม่​พูด​ไม่​จา​ตรง​เข้า​ทำลาย​ข้าวของ​ใน​บ้าน​พัง​ยับ แก้เผ็ด​ที่​ศรี​ไพร​บุก​ไป​ทำลาย​แปลง​ผัก​ของ​พวก​ตน ศรี​ไพร ​ตาเหลือก​ตะโกน​เรียก​ดำ​กับ​ขาว​ให้​มา​ช่วย​กัน​จับ​คำ​หล้า​กับ​ครอบครัว ดำ​กับ​ขาว​ปรี่​เข้า​มา​ลาก​ตัว​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​มา​เหวี่ยง​ทิ้ง​หน้า​บ้าน ศรี​ไพร​ขอ​ให้​คำ​หล้า​ยอม​เป็น​เมีย​เขา เรา​สอง​คน​จะ​ได้​ญาติ​ดี​ต่อ​กัน​เสียที

“ข้า​ไม่​นับ​ญาติ​กับ​หมา​ลอบกัด​อย่าง​เอ็ง” ตา​สี​ชี้​หน้า​ศรี​ไพร​อย่าง​เอาเรื่อง

ศรี​ไพร​ขู่​ตา​สี​ให้​ระวัง​ปาก​ไว้​บ้าง​ถ้า​ไม่​อยาก​กลับ​ไป​เข้า​ตะราง​อีก​รอบ คำ​หล้า​ไม่​พอใจ​ที่​ศรี​ไพร​บังอาจ​มา​ขู่​พ่อ​ของ​เธอ ด่า​กราด​ลั่น แล้ว​พา​พ่อ​กับ​แม่​กลับ ระหว่าง​นั้น บุรุษไปรษณีย์​ นำ​จดหมาย​มา​ส่ง ศรี​ไพร​คิด​แผน​ชั่ว​จะ​ตัดขาด​การ​ติดต่อ​ระหว่าง​คำ​หล้า​กับ​แคน ควัก​เงิน​ให้​บุรุษไปรษณีย์ 500 บาท ถ้า​มี​จดหมาย​จาก​แคน​มา​ถึง​คำ​หล้า​ให้​เอา​มา​ให้​เขา ศรี​ไพร​รอ​จน​บุรุษไปรษณีย์​ลับ​สายตา​รีบ​เปิด​จดหมาย​ตัว​
เอง​ออก​อ่าน

“ที่​กรุงเทพฯ​ให้​ส่ง​เด็ก​ผู้หญิง​ไป​อีก....ไอ้​ขาว เอา​รถ​ออก​ไป​ตระเวน​หา​เด็ก​กัน”

ขาว​ทักท้วง​จะ​ขับ​รถ​ตระเวน​ทำไม​ให้​เปลือง​น้ำมัน สู้​เรา​ไป​หา​ตาม​งาน​ที่​มี​ชาว​บ้าน​มา​กัน​มากๆดี​กว่า​ต้อง​เจอ​เด็ก​หน้าตา​จิ้มลิ้ม​สัก​คน​สอง​คน​แน่ๆศรี​ไพร​เห็น​ด้วย

ooooooo

บัว​ผัน​ไม่ได้​ถูก​ยิง​อย่าง​ที่​ใครๆคิด​แค่​พลัด​ตก​น้ำ ชาว​บ้าน​ที่​อยู่​แถว​ริม​ค​ลอง​ช่วย​เธอ​ไว้ พอ​ร่างกาย​แข็ง​แรง บัว​ผัน​ลอบ​ก​ลับ​บ้าน เห็น​พ่อ​กับ​แม่​กำลัง​ปิด​บ้าน​จะ​ออก​ไป​ข้าง​นอก เธอ​รีบ​หา​ที่​ซ่อน​ตัว​ไม่​กล้า​สู้หน้า​พ่อ​กับ​แม่ ได้ยิน​ท่าน​ทั้ง​สอง​คุย​กัน​ว่า​กำลัง​จะ​ไป​งาน​ศพ​ป้า​เพ็ง บัว​ผัน​แอบ​ตาม​พ่อ​กับ​แม่...

เถ้าแก่​เส็ง ศรี​ไพร​กับ​สมุน​มา​ร่วม​งาน​ศพ​เพ็ง เถ้าแก่​เส็ง​เอา​เงิน​ใส่​ซอง​ร่วม​ทำบุญ​ถวาย​พระองค์​ละ 500 บาท ชาว​บ้าน ​เห็น​เถ้าแก่​เส็ง​ใส่​ซอง​ทำบุญ​เป็น​เงิน​หลาย​บาท​พา​กัน​ชื่นชม บุญ​เดิน​นำ​เถ้าแก่​เส็ง​เข้าไป​เคารพ​ศพ​เพ็ง​ด้าน​ใน ส่วน​ศรี​ไพร​กับ​สอง​สมุน​กวาดตา​มอง​หา​เด็ก​สาว​หน้าตา​ดี​ไป​ทั่ว​งาน แต่​ไม่​เจอ​สัก​คน ขาว​บอก​ให้​ลอง​เดิน​สำรวจ​ดู​ก่อน​เผื่อ​เจอ​ที่​สวย​เตะตา ศรี​ไพร​เดิน​นำ​สมุน​ทั้ง​สอง​เข้าไป​ใน​ครัว

ตา​มา​เห็น​หน้า​ศรี​ไพร​กับ​พวก​เข้า​มา​เตร่ๆใน​ครัว​ก็​ออกปาก​ไล่ แค้น​ใจ​ที่​ศรี​ไพร​ใส่ความ​ว่า​แคน​จะ​ฆ่า​เขา​จน​ต้อง​หนี​หัวซุกหัวซุน ทั้งๆที่​ความ​จริง​แคน​ทำ​เพื่อ​ป้องกัน​ตัว ดำ​เถียง​แทน​ลูกพี่

“ไอ้​แคน​มัน​บริสุทธิ์​จริง มัน​จะ​หนี​ไป​ทำไม​เล่า น้า​สั่งสอน​ลูก​ยัง​ไง​ให้​เป็น​คน​เลว​ชั่วช้า คิด​ฆ่า​พี่​ศรี​ไพร​ที่สุด​แสน​จะ​เป็น​คน​ดี”

ตา​มา​กับ​ยาย​มี​ทน​เห็น​พวก​ชั่วๆพวก​นี้​ไม่ได้​เลย​เดิน​หนี ศรี​ไพร​ได้ที​เห็น​เด็ก​สาว​หน้าตา​ดี​มา​ช่วย​งาน​ล้าง​จาน​รีบ​เข้าไป​ตีสนิท ถามไถ่​มา​จาก​ไหน​ทำไม​เขา​ไม่​เคย​เห็น​หน้า​มา​ก่อน แม่​ของ​เด็ก​สาว​ชี้แจง

“ลูก​สาว​ฉัน​เอง​จ้ะ​พ่อ​ศรี​ไพร พ่อ​มัน​มี​เมีย​ใหม่ เลย​ส่ง​ลูก​มา​อยู่​กับ​ฉัน”

“มา​ช่วย​งาน​ใน​ครัว ขยัน​นะ เห็น​เด็ก​ขยัน​ขันแข็ง​แล้ว​อยาก​ส่งเสริม ไป​ทำ​งาน​ที่​กรุงเทพฯ​ไหม เพื่อน​ฉัน​ที่​เปิด​ร้าน​อาหาร​อยาก​ได้​เด็ก​ไป​ช่วย​งาน​ที่​ร้าน กิน​อยู่​ฟรี​ได้​เงินเดือน​ตั้ง​หลาย​พัน”

แม่​ของ​เด็ก​สาว​ขอ​ปรึกษา​กับ​ลูก​ก่อน ศรี​ไพร​เตือน​ให้​รีบ​หารือ​กัน ชักช้า​จะ​อด​ได้​งาน...

ด้าน​บัว​ผัน​ลอบ​ตาม​พ่อ​กับ​แม่​มา​ถึง​งาน​ศพ​เพ็ง แอบ​นั่ง​อยู่​ด้าน​หลัง​เอา​ผ้า​ปิดบัง​ใบหน้า​ไม่​ให้​ใคร​จำ​ได้​ อับอาย​ถ้า​ชาว​บ้าน​รู้​ว่า​เธอ​ไป​ขายตัว​ที่​กรุงเทพฯ ระหว่าง​นั้น​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​เดิน​มา​นั่ง​ข้าง​หน้า​บัว​ผัน​โดย​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​หญิง​สาว บัว​ผัน​มอง​ศรี​ไพร​ด้วย​สายตา​เกลียด​ชัง​สุดๆ

ยิ่ง​ได้ยินศรี​ไพร​วาง​แผน​หลอกล่อ​แม่​ของ​พวก​เด็ก​สาว​ให้​ยอม​ส่ง​ลูก​ไป​ทำ​งาน​กรุงเทพฯ บัว​ผัน​ยิ่ง​แค้น​ใจ รอ​จังหวะ​เหมาะ​ตอน​สอง​แม่​ลูก​เข้า​มา​ตอบ​รับ​ข้อ​เสนอ​ของ​ศรี​ไพร บัว​ผัน​โพล่ง​ขึ้น​ทันที

“อย่า​ไป​นะ...มัน​หลอก​ไป​ขาย”

ศรี​ไพร​หัน​ขวับ ถาม​ว่า​ใคร​พูด บัว​ผัน​เอา​ผ้า​ปิด​หน้า​ออก เผย​ให้​เห็น​ใบหน้า​ที่แท้​จริง ศรี​ไพร​งง เป็นไปได้​อย่างไร​ใน​เมื่อ​ทาง​กรุงเทพฯ​ส่งข่าว​มา​บอก​ว่า​บัว​ผัน​ตก​น้ำ​ตาย​ไป​แล้ว พ่อ​กับ​แม่​บัว​ผัน​เห็น​ลูก​สาว​รีบ​วิ่ง​เข้า​มาก​อด​ด้วย​ความ​คิดถึง บัว​ผัน​แฉ​ความ​ชั่ว​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​กับ​ศรี​ไพร​ให้​ทุก​คน​ได้​ฟัง​ว่า​ไม่​ใช่​เป็น​คน​ดี​อย่าง​ที่​ใคร​ต่อ​ใคร​คิด พวก​นี้​หลอก​เธอ​ไป​ขาย​ที่​กรุงเทพฯ ศรี​ไพร​ชิง​พูด​ตัดหน้า

“เอ็ง​มัน​ไม่​รัก​ดี อยาก​ได้​เงิน​เยอะ​เลย​แอบ​ขายตัว อย่า​มา​โทษ​ข้า”

ชาว​บ้าน​ต่าง​ซุบซิบ​เรื่อง​บัว​ผัน​ไป​ขายตัว เด็ก​สาว​อาย​มาก ทน​สู้หน้า​ผู้คน​ไม่ได้​วิ่ง​หนี พ่อ​กับ​แม่​บัว​ผัน​รีบ​ตาม พิณ​เพิ่ง​ออก​จาก​ครัว รู้​เรื่อง​บัว​ผัน​รีบ​วิ่ง​ตาม​ไป​หน้า​บ้าน​แต่​ไม่​เจอ​ใคร ศรี​ไพร​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​วิ่ง​ตาม​มา​ดู นักเลง​ชั่ว​แก้ตัว​ว่า​บัว​ผัน​ใส่ร้าย​เขา​กับ​พ่อ เขา​ไม่​เคย​หลอก​ใคร​ไป​ขายตัว

“เป็น​ความ​จริง ฉัน​เห็น​มา​กับ​ตา...มี​เด็ก​ผู้หญิง​ถูก​จับ​อยู่​ใน​ร้าน” พิณ​ยืนยัน

“ไอ้​เถ้าแก่​ชั่ว​หากิน​บน​ความ​ทุกข์​ของ​เด็ก” บุญ​ด่า​ลั่น เอา​เงิน​สกปรก​ที่​เถ้าแก่​เส็ง​ใส่​ซอง​ทำบุญ​มา​คืน

เถ้าแก่​เส็ง​ทน​สายตา​เกลียด​ชัง​ของ​ชาว​บ้าน​ไม่ได้​ชวน​ศรี​ไพร​กลับ พ่อ​ของ​บัว​ผัน​โกรธ​ที่​สอง​พ่อ​ลูก​ตระกูล​ชั่ว​หลอก​บัว​ผัน​ไป​ขายตัว​จะ​เข้า​ทำร้าย ศรี​ไพร​ชัก​ปืน​ขึ้น​มา​ขู่ ไม่​มี​ใคร​กล้า​หือ จำ​ต้อง​ปล่อย​ให้​ศรี​ไพร​กับ​เถ้าแก่​เส็​งก​ลับ​ไป พิณ​ขอ​ให้​ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​ออก​ตาม​หา​บัว​ผัน แต่​เธอ​หนี​ไป​แล้ว

ooooooo

หลังจาก​ประชุม​หารือ​กับ​ทีม​งาน​แล้ว นพ​เชิญ​แคน​และ​เด่น​ดวง​มา​พบ​ที่​บริษัท เพื่อ​รับ​ฟัง​คำ​ตอบ​ตกลง​รับ​แคน​เข้า​เป็น​นัก​ร้อง​ใน​สังกัด แต่​แคน​ต้อง​เริ่ม​จาก​เป็น​นัก​ร้อง​ฝึกหัด​ไป​ก่อน ถ้า​พัฒนาการ​ได้​เร็ว ปี​หน้า​แคน​จะ​ได้​ทำ​อัลบั้ม​แรก​แน่นอน ส่วน​เรื่อง​เซ็น​สัญญา นพ​จะ​เรียก​มา​อีก​ครั้ง​วัน​หลัง

แคน​ดีใจ​มาก ก้ม​กราบ​เท้า​ขอบคุณ​เด่น​ดวง “เพราะ​พี่​เด่น​ช่วย​ผลัก​ดัน ฉัน​ถึง​มี​วัน​นี้”

“เฮ้ย...ลุกขึ้น พี่​ก็​แค่​ช่วย​ส่งเสริม​เอ็ง ตัว​เอ็ง​น่ะ​มัน​มี​ดี​อยู่​แล้ว”

“ก่อน​เข้า​มา​ใน​วงการ​นี้ ผม​ขอ​เตือน​แคน​ไว้​ก่อน อย่า​เหลิงลาภ​ยศ​ชื่อเสียง​เงิน​ทองมัน​จะ​เข้า​มา​เร็ว​ นัก​ร้อง​หลาย​คน​ดัง​แล้ว​ลืมตัว สุดท้าย​ก็​ตกอับ...สำนึก​ไว้​เสมอ​ว่า​ใคร​เคย​มี​บุญคุณ​ช่วย​เรา​เข้า​วงการ​แล้ว​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ” นพ​แนะนำ​สั่งสอน​แคน​ด้วย​ความ​หวัง​ดี

แคน​พยัก​หน้า​รับคำ เดิน​ยิ้ม​หน้าบาน​ตลอด​ทาง​มา​ที่​จอด​รถ จน​เด่น​ดวง​แซว​ให้​หุบ​ยิ้ม​ได้​แล้ว​ระวัง​เหงือก​จะ​แห้ง แคน​อยาก​กลับ​บ้าน​ต่าง​จังหวัด​ไป​บอก​ข่าว​ดี​ให้​พ่อ แม่​กับ​คำ​หล้า​รับ​รู้ แต่​เด่น​ดวง​ทักท้วง ขอ​ให้​แคน​อยู่​เซ็น​สัญญา ให้​เรียบร้อย​ก่อน​แล้ว​ค่อย​กลับ...

ใน​เวลา​เดียวกัน บุรุษไปรษณีย์​เอา​จดหมาย​ที่​แคน​เขียน​ถึง​คำ​หล้า​มา​ส่ง​ให้​ศรี​ไพร​ที่​บ้าน ศรี​ไพร​รับ​มา​แล้ว​ฉีก​จดหมาย​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​ด้วย​ความ​สะใจ แล้ว​ตะโกน​สั่ง​ให้​สมุน​เอา​รถ​ออก...

คำ​หล้า​กำลัง​ช่วย​งาน​อยู่​ที่​ร้าน​ขาย​ของชำ​ใน​ตลาด​เพื่อ​หาเงิน​ไป​ใช้​หนี้ ศรี​ไพร​นั่ง​รถ​ผ่าน​มา​เห็น จอด​รถ​ลง​ไป​หา เจ้าของ​ร้าน​ขาย​ของชำ​เห็น​ศรี​ไพร​เข้า​มา​ใน​ร้าน​ไล่​ตะเพิด ร้าน​นี้​ไม่​ขาย​ของ​ให้​ตระกูล​ชั่ว ศรี​ไพร​โกรธ​อาละวาด​พัง​ข้าวของ​ใน​ร้าน​เสียหาย แล้ว​ทวง​หนี้​เงินกู้​คืน​จาก​คำ​หล้า หญิง​สาว​ไม่​มี​ให้​ ต้อง​รอ​สิ้น​เดือน​ก่อน

“จะ​เอา​ตอน​นี้ ไม่​มี​ให้​ก็​ต้อง​เอา​ตัว​ไป​ผ่อน​ดอก​แทน”

ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ช่วย​กัน​ฉุด​คำ​หล้า​ขึ้น​รถ สุด​เขต​กับ​เดือน​มา​ซื้อ​ธูป​เทียน​ไว้​ใช้​ใน​งาน​ศพ เห็น​เหตุการณ์​พอดี ชวน​กัน​ขับ​รถ​ตาม​ไป​ช่วย​คำ​หล้า เดือน​บอก​ให้​สุด​เขต​ใช้​ทาง​ลัด​ไป​ดัก​หน้า​รถ​ของ​ศรี​ไพร​ไว้ จังหวะ​ที่​รถ​ของ​ศรี​ไพร​ชะลอ​ความเร็ว​เพื่อ​แล่น​หลบ​รถ​ของ​สุด​เขต​ที่​จอด​ขวาง​ทาง สุด​เขต​กระโดด​เกาะ​กระโปรง​รถ​ไว้

ดำ​ขับ​รถ​ส่าย​ไป​มา​เพื่อ​สลัด​สุด​เขต แต่​เขา​เกาะ​ไว้​แน่น คำ​หล้า​อาศัย​ที​เผลอ​ตอน​ที่​ศรี​ไพร​มัว​แต่​มอง​สุด​เขต กระชาก​ปืน​จาก​เอว​แล้ว​จ่อ​หัว​เขา​ไว้ สั่ง​ดำ​ให้​จอด​รถ​ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ลูกพี่​ตาย ดำ​รีบ​ทำ​ตาม​สั่ง คำ​หล้า​หนี​ลง​จาก​รถ​แต่​ศรี​ไพร​ไม่​ยอม​รา​มือ​ตาม​ไป​เอาเรื่อง คำ​หล้า​ยก​ปืน​จะ​ยิง เดือน​วิ่ง​เข้า​มา​ห้าม​ไว้

“ฆ่า​มัน​ตาย ติด​คุก​นะ​คำ​หล้า ไม่​คุ้ม​หรอก...ติด​คุก​แล้ว​ใคร​จะ​เลี้ยง​น้า​สี​กับ​น้า​สา​ล่ะ นึกถึง​พ่อ​แม่​บ้าง”

“เอา​ซี่...ยิง​เลย” ศรี​ไพร​ท้าทาย พร้อม​กับ​แอ่น​อก​ให้​ยิง

“เดือน​พูด​ถูก คน​เลว​อย่าง​แก​ไม่​คุ้มค่า​กับ​ที่​ฉัน​ต้อง​ติด​คุก”คำ​หล้า​ลด​ปืน​ลง

ศรี​ไพร​จะ​เข้า​มา​แย่ง​ปืน​คืน แต่​สุด​เขต​ไว​กว่า​คว้า​ปืน​จาก​มือ​คำ​หล้า​ได้​ก่อน โดด​ถีบ​ยอด​อก​ศรี​ไพร​หงายหลัง​ตึง เอา​ปืน​จ่อ​หัว​ไว้ ดำ​กับ​ขาว​ขยับ​จะ​เข้า​มา​ช่วย​ลูกพี่ สุด​เขตขู่ ถ้า​เข้า​มา​ใกล้​ลูกพี่​ของ​พวก​เขา​ตาย​แน่ แล้ว​เอา​ด้าม​ปืน​ฟาดหัว​ศรี​ไพร​แตก​เลือด​อาบ โทษ​ฐาน​รังแก​ผู้หญิง

“ทีหลัง​ถ้า​แก​รังแก​เพศ​แม่​อีก ฉัน​จะ​หา​กระโปรง​มา​ให้​ใส่”สุด​เขต​ว่า​แล้ว​ยิง​ยาง​รถ​ศรี​ไพร​กระจุย

ศรี​ไพร​ขบ​กราม​แน่น​มอง​สุด​เขต​กับ​เดือน​พาคำหล้า​ขึ้น​รถ​กลับ​ไป​อย่าง​เคียดแค้น เดือน​รู้​แก่​ใจดี ถ้า​ปล่อย​ให้​คำ​หล้า​กลับ​บ้าน ศรี​ไพร​ต้อง​มา​ฉุด​คำ​หล้า​ไป​อีก จึง​วาง​แผน​ให้​สุดเขต​พา​คำ​หล้า​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​ชั่วคราว คำ​หล้า​ไม่​เห็น​ด้วย ศรี​ไพร​แค้น​เดือน​เหมือน​กัน ถ้า​เกิด​มัน​เปลี่ยนใจ​มา​ฉุด​เดือน​แทน​แล้ว​​ใคร​จะ​ช่วย

สุด​เขต​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้ รีบ​ตรง​ไป​หา​พิณ​ที่​ห้อง​พัก เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​ฟัง ฝาก​พิณ​ดูแล​เดือน​ให้​ด้วย​เขา​จะ​พา​คำ​หล้า​หลบ​ไป​ที่​อื่น​สัก​พัก

“ให้​ผม​ไป​กับ​คำ​หล้า แล้ว​คุณ​สุด​เขต​อยู่​กับ​เดือน”

สุด​เขต​ไม่​ยอม เดือน​คง​อยาก​ให้​พิณ​อยู่​มาก​กว่า แล้ว​รีบ​พา​คำ​หล้า​ออก​ไป ทิ้ง​ให้​เดือน​อยู่​กับ​พิณ​ที่​ห้อง​พัก เดือน​ทุกข์​ใจ​มาก คิด​ไม่​ตก​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี อีก​ไม่​กี่​วัน​ก็​จะ​เผา​ศพ​แม่​ของ​เธอ​อยู่​แล้ว


“เวลา​ตัดสินใจ​เรื่อง​สำคัญ​ใน​ชีวิต​ต้อง​ใช้​เหตุผล​จ้ะเดือน อย่า​ใช้​อารมณ์​ความรู้สึก​เด็ดขาด เดือน​จง​นึกถึง​ความ​ถูกต้อง​ตัดความ​ถูกใจ​ออก​ไป​แล้ว​เดือน​จะ​รู้​ว่า​เดือน​ควร​เลือก​ทาง​ไหน”

“พี่​พิณ​พูด​เหมือน​อยาก​ให้​เดือน​แต่งงาน​กับ​คุณ​สุด​เขต”

“พี่​แค่​แนะนำ ส่วน​เดือน​จะ​ฟัง​แล้ว​คิดเห็น​อย่างไร​ก็​สุด​แท้​แต่​เดือน”

เดือน​ไม่​เข้าใจ​ทำไม​พัก​นี้​พิณ​ถึง​ทำตัว​ห่างเหิน​กับ​เธอ​นัก พิณ​ไม่​ตอบ รีบ​ตัดบท​ชวน​เดือน​กลับ​บ้าน...

ตก​เย็น​ก่อน​พิธี​สวด​ศพ​จะ​เริ่ม ศรี​ไพร​ยก​พวก​มา​อาละวาด​ใน​งาน​ศพ​เพ็ง เดิน​เข้าไป​ใกล้​โลง​ศพ​แล้ว​ยก​เท้าจะถีบ แต่​พิณ​โดด​ใส่​ศรี​ไพร​เสียก่อน ทั้ง​คู่​เปิดฉาก​ต่อย​กัน​อุตลุด ดำ​กับ​ขาว​จะ​เข้าไป​ช่วย​ศรี​ไพร แต่​ถูกตา​มา ​ยาย​มี ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ช่วย​กัน​ยก​หม้อแกง​เผ็ด​กำลัง​ร้อน​ได้ที่​มา​สาด​ใส่ พวก​นั้น​ไม่​กล้า​หือ ตา​มา​ตะโกน​บอก​พิณ​ให้​หลบ แล้ว​เอา​หม้อแกง​ที่​เหลือ​สาด​ใส่​ศรี​ไพร​ถึง​กับ​ร้อง​ลั่น ศรี​ไพร​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ล่า​
ถอย​กลับ​ไป...

ดึก​คืน​เดียวกัน พิณ​เป็น​ห่วง​ความ​ปลอดภัย​ของ​เดือน แอบมา​ยืน​ยา​มอ​ยู่น​อก​บ้าน​เดือน​ตลอด​คืน   ทั้งๆที่​อากาศหนาว​เหน็บ​ เช้า​ขึ้น​พิณ​ถึง​กับจับไข้ ครู​ตะวัน​ต้อง​พา​ไป​หาสาย​ไหม​ให้​ช่วย​ฉีดยา​ลด​ไข้​ให้ สาย​ไหม​สั่ง​ห้าม​พิณ​ไป​นั่ง​ตาก​ลมหนาว​เฝ้า​ยาม​ให้​เดือน​อีก​เดี๋ยว​ไข้​จะ​ไม่​หาย แต่​พิณ​ไม่​สนใจ​ตัว​เอง ความ​ปลอดภัย​ของ​หญิง​คน​รัก​สำคัญ​กว่า​อะไร​ทั้งหมด

ooooooo

เดือน​ร้อน​ใจ​มาก ยิ่ง​ใกล้​วัน​เผา​ศพ​แม่​เข้ามา พ่อ​ก็​ยิ่ง​เร่งรัด​ให้​เธอ​ทำ​ตาม​คำ​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​แม่​ก่อน​แม่​ตาย เดือน​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร ไป​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​คำ​แป​ง​ซึ่ง​เป็น​ผู้ใหญ่​ที่​เธอ​เคารพ​นับถือ

“เดือน​ทุกข์​มาก​เลย​จ้ะ​แม่​ครู เดือน​เพิ่ง​สูญเสีย​แม่​ไป​แล้ว​อีก​ไม่​กี่​วัน​เดือน​อาจ​ต้อง​สูญเสีย​พี่​พิณ​ไป​อีกคน คน​หนึ่ง​จาก​ตาย​อีก​คน​หนึ่ง​จาก​เป็น​แล้ว​เดือน​จะ​อยู่​อย่างไร”

“การ​พลัดพราก​จาก​ของ​รัก​เป็น​เรื่อง​ธรรมดา ทุก​คน​ต้อง​มี​คน​ที่รัก​ตาย​จาก​และ​อีก​หลาย​คน​ต้อง​จาก​คน​ที่รัก​ทั้ง​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​เหล่า​นั้น​ก้าว​ผ่าน​วัน​ที่​เลว​ร้าย​มา​ได้ เดือน​ก็​ต้อง​ผ่าน​ไป​ได้ วัน​หนึ่ง​เดือน​ก็​จะ​ทำใจ​ได้”

“เดือน​ทำ​ไม่ได้ เดือน​ไม่​เข้มแข็ง​พอ เดือน​เสีย​แม่​ไป​แล้ว เดือน​ทน​เสีย​พี่​พิณ​ไป​อีก​ไม่ได้​จ้ะ”

“ไตร่ตรอง​ดู​ให้​ดี​เดือน คำ​สัญญา​ให้​ไว้​กับ​แม่​กับ​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​พิณ สิ่ง​ไหน​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​กัน”

เดือน​ร้องไห้​โฮ ทุกข์​ใจ​สาหัส พิณ​แอบ​ฟัง​คำ​สนทนา​ของ​ทั้ง​สอง​คน​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​บ้าน​คำ​แป​ง คิด​จะ​ทำบาง​อย่าง​เพื่อ​ให้​เดือน​ตัดใจ​จาก​ตัว​เขา​ได้​ง่าย​ขึ้น...

พิณ​กลับ​ห้อง​พัก เขียน​คำ​ไว้อาลัย​เพื่อ​ใช้​ใน​วัน​เผา​ศพ​เพ็ง เขียน​ไป​ก็​ร้องไห้​ไป ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​มา​เห็น​ก็​สงสาร สาย​ไหม​แนะ​พิณ​ถ้า​ไม่​อยาก​เสีย​เดือน​ไป ต้อง​แสดง​ให้​เธอ​รู้ อย่า​เอาแต่​หลบหน้า พิณ​ไม่ได้​หลบหน้า​เดือน ที่​ทำ​ไป​ทั้งหมด​เพราะ​ต้องการ​ให้​เดือน​ตัดใจ​จาก​เขา​ต่างหาก

“ใน​ความ​คิด​หมอ...พิณ​ทำ​ไม่​ถูก​นะ เดือน​มา​รู้ที​หลัง​จะ​เสียใจ​มาก”

ครู​ตะวัน​ทัก​ท้วง​สาย​ไหม​อย่า​ไป​ตัดสินใจ​แทน​พิณ เรา​เป็น​คน​อื่น​คง​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ สาย​ไหม​ยัง​ยืนยัน​คำ​เดิม​ว่า​พิณ​คิด​ผิด​แล้ว​คน​ที่​ต้อง​เสียใจ​ที่สุด​คือ​ตัว​พิณ​เอง สาย​ไหม​พูด​จบ ออก​จาก​ห้อง

“อย่า​ถือสา​หมอ​ไหม​เลย​นะ​พิณ ผู้หญิง​ไม่​เข้าใจ​ผู้ชาย​อย่าง​เรา​หรอก ที่​เรา​ทำ​ไป​ก็​เพื่อ​พวก​เธอ”

พิณ​ขอบใจ​ครู​ตะวัน​มาก​ที่​เข้าใจ...

เดือน​คิดมาก​เรื่อง​พิณ​จน​เก็บ​เอา​ไป​ฝัน เห็น​แม่​มา​ทวง​สัญญา​ที่​เธอ​ให้​ไว้​ว่า​จะ​ไป​จาก​ที่​นี่​ทันที​หลัง​งาน​ศพ​แม่ ใน​ฝัน​เดือน​อิดออด​ไม่​ยอม​ไป เพ็ง​ถึง​กับ​ร้องห่มร้องไห้​ที่​ลูก​เบี้ยว​สัญญา เดือน​สะดุ้ง​ตื่น​เหงื่อ​ท่วม​ตัว​ทั้งที่​อากาศ​หนาว

ooooooo

วัน​นี้​เป็น​วัน​เผา​ศพ​เพ็ง ทุก​คน​ที่​สนิทสนม​กับ​ครอบครัว​เพ็ง ต่าง​มา​รวม​ตัว​กัน​ที่​บ้าน​ผู้​ตาย บุญ​เคาะ​โลง​ศพ​บอก​เพ็ง​ว่า​จะ​พา​ไป​วัด พระสงฆ์​ชัก​ศพ​ออก​จาก​บ้าน โดย​มี​พวก​ผู้ชาย​ช่วย​กัน​แบก​โลง​เดิน​ตาม สุด​เขต​กับ​คำ​หล้า​กลับ​มา​ทัน​ร่วม​งาน​พิธี ยาย​สา​ทัก​ท้วง​คำ​หล้า​กลับ​มา​ทำไม ถ้า​ศรี​ไพร​มา​เจอ​ต้อง​เป็น​เรื่อง​แน่ๆ

“ฉัน​อยาก​มา​เผา​ศพ​ป้า​เพ็ง​จ้ะ”

คำ​หล้า​เดิน​ตาม​ขบวน​แห่​ศพ ขณะ​ที่สุด​เขต​เข้าไป​ช่วย​แบก​โลง ขบวน​แห่​เคลื่อน​ไป​ตาม​ถนน​ใน​หมู่​บ้าน​บ่ายหน้า​ไป​ทาง​วัด ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ดัก​รอ​ขบวน​แห่​ศพ​เพราะ​รู้​ว่า​อย่างไร​เสีย สุด​เขต​กับ​คำ​หล้า​ต้อง​มา​ร่วม​งาน​แน่ พอ​ขบวน​แห่​ศพ​มา​ถึง​จุด​ที่​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ยืน​อยู่ มีเสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​หนึ่ง​นัด ขบวน​แห่​แตก​กระเจิง

“ไอ้​หนุ่ม​กรุงเทพฯ ไม่​อยาก​ให้​คน​ไม่รู้อีโหน่อีเหน่​ตาย ก็​ก้าว​ออก​มา” ศรี​ไพร​ตะโกน​ลั่น

พิณ​จับ​แขน​สุด​เขต​ไม่​ให้​ออก​ไป สุด​เขต​ไม่​ยอม​หลบ​อยู่​หลัง​คน​อื่น ก้าว​ออก​มา​หา​ศรี​ไพร​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว ปรามาส​ว่า​พยาน​มากมาย​ขนาด​นี้ ศรี​ไพร​ไม่​กล้า​ยิง​เขา​ตรง​นี้​แน่ๆ ศรี​ไพร​หัวเราะ​เยาะ

“เฮ้ย...ใคร​ก็ได้​บอก​ไอ้​หนุ่ม​กรุงเทพฯ​นี่​ที บ้าน​นี้​เมือง​นี้​กฎหมาย​ทำ​อะไร​ศรี​ไพร​ไม่ได้ กล้า​ผิด​ที่​แล้ว​เอ็ง”

ศรี​ไพร​ยก​ปืน​ขึ้น​จะ​ยิง​สุด​เขต พระ​ที่​เดิน​นำ​ขบวน​แห่ ขอ​บิณฑบาต​ชีวิต​สุด​เขต ศรี​ไพร​จำ​ต้อง​ลด​ปืน​ลง​ปล่อย​ให้​ขบวน​แห่​ศพ​เคลื่อน​ต่อ​ไป​ได้ แต่​สายตา​ของ​เขา​จับ​จ้อง​อยู่​ที่​คำ​หล้า​ตลอด ตั้งใจ​ไว้ เสร็จ​งานเผา​ศพ​เพ็ง​เมื่อ​ใด จะ​ต้อง​เอา​คำ​หล้า​มา​ทำ​เมีย​ให้​ได้...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ศพ​เพ็ง​ถูก​ยก​ขึ้น​ตั้ง​บน​เมรุ​เรียบร้อย เด็ก​นักเรียน​ของ​พิณ​มา​รำ​โชว์​หน้า​เมรุ​โดย​มี​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เล่น​ดนตรี​ให้ พอ​รำ​เสร็จ เดือน​เรียก​เด็กๆมา​รับ​รางวัล

“ขอบคุณ​ครู​ตะวัน​มาก​นะ​คะ​ที่​ให้​เด็กๆมา​รำ​ใน​งาน​ศพ​แม่​เดือน”

ครู​ตะวัน​ยิ้ม​รับ สาย​ไหม​หัน​มา​กระซิบกระซาบ​กับ​คำ​หล้า คน​ที่​ให้​เด็ก​มา​รำ​คือ​พิณ​ต่างหาก​ไม่​ใช่​ครู​ตะวัน คำ​หล้า​ แปลก​ใจ​ทำไม​พิณ​ถึง​ไม่​บอก​เดือน

“เหตุผล​ประจำ​ของ​พวก​ผู้ชาย​ไง เสียสละ​เพื่อ​คน​ที่​ตัว​เอง​รัก แต่​ไม่​ถาม​ผู้หญิง​สัก​คำ​ว่า​อยาก​ให้​เสียสละ​ให้​เรา​ไหม ตอน​คำ​หล้า​ไม่​อยู่ พิณ​ก็​ไป​เฝ้า​หน้า​บ้าน​เดือน เจอ​ลม​หนาว​จน​เป็น​ไข้”

คำ​หล้า​ซึ่ง​เข้า​ข้าง​พิณ​เป็น​ทุน​เดิม​อยู่​แล้ว ยิ่ง​ได้​รู้​สิ่ง​ที่​พิณ​แอบ​ทำให้​เดือน ทน​อยู่​นิ่งเฉย​ไม่​ไหว เข้าไป​ถาม​เดือน​จะ​เลือก​ใคร​กัน​แน่​ระหว่าง​พิณ​กับ​สุด​เขต เดือน​ถอน​ใจ​เฮือก บ่น​อุบ​ทำไม​คำ​หล้า​ถึง​ไม่​เลิก​คาดคั้น​เรื่องนี้​เสียที คำ​หล้า​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​ตัดสินใจ​ผิด​พลาด จึง​เล่า​ความ​จริง​เกี่ยว​กับ​พิณ​ให้​ฟัง

“พี่​พิณ​ไป​เฝ้า​หน้า​บ้าน​เดือน​คุ้มครอง​เดือน​จาก​พวก​ไอ้​ศรี​ไพร จน​ตัว​เอง​เป็น​ไข้ เด็ก​นักเรียน​ที่มา​รำ​ใน​งาน​เมื่อกี้​ก็​เป็น​ความ​คิด​ของ​พิณ ที่​พี่​พิณ​ไม่​ยอม​บอก​เดือน​เพราะ​อยาก​ให้​เดือน​ตัดใจ​จาก​พี่​พิณ​ได้​ง่าย​ขึ้น...เดือน...ไม่​มี​ผู้ชาย​คน​ไหน​รัก​เดือน​ทำ​เพื่อ​เดือน​เท่า​พี่​พิณ​อีก​แล้ว อย่า​ทิ้ง​พี่​พิณ​ไป​นะ”

เดือน​รู้​แก่​ใจดี ไม่​มี​ใครดีกับ​เธอ​เท่า​พิณ​อีก​แล้ว แต่ที่​ ยัง​ตัดสินใจ​ไม่ได้​เพราะ​ติด​คำ​สัญญา​ที่​ให้​แม่​ไว้...

ขณะ​สุด​เขต​กำลัง​อ่าน​ประวัติ​และ​บทกลอน​สดุดี​เพ็​ง อ​ยู่​หน้า​เมรุ เดือน​เดิน​มา​นั่ง​ข้าง​พิณ ขอบใจ​ที่มา​ช่วย​คุ้มครอง​เธอ พิณ​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​ไม่​เข้าใจ​เดือน​พูด​เรื่อง​อะไร รีบ​เปลี่ยน​เรื่อง​คุย บอก​เดือน​ให้​ฟัง​บทกลอน​ที่สุด​เขต​กำลัง​อ่าน​อยู่ แต่​พอ​เดือน​ถาม​ว่า​ใคร​เป็น​คน​แต่ง พิณ​โกหก​ว่า​ครู​ตะวัน​แต่ง​ทั้งๆที่​เขา​แต่งเอง​กับ​มือ

ใจความ​ของ​บทกลอน​บรรยาย​ถึง​ความ​รัก​อัน​ยิ่ง​ใหญ่​ที่​แม่​ของเดือน​มี​ให้​เธอ แล้ว​ตบ​ท้าย​เหมือน​เตือนสติ​ให้​เดือน​อย่า​ลืม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​แม่ บทกลอน​ซาบซึ้ง​กินใจ​จน​เดือน​น้ำตา​ร่วง สะเทือนใจ​จน​ต้อง​ลุก​หนี​ไป​ร้องไห้​คน​เดียว​ที่​มุมหนึ่ง​ของ​วัด พิณ​แอบ​ตาม​มา​ดู​ห่างๆ

“ร้อง​เสีย​ให้​พอ​เดือน ตอน​ที่​พี่​ตัดใจ​จาก​เดือน พี่​ก็​เสีย​น้ำตา​ไป​มากมาย” พิณ​น้ำตา​คลอ​ไป​ด้วย...

เสียง​กริ่ง​เริ่ม​พิธี​เผา​ศพ​ดัง​ก้อง ชาว​บ้าน​ต่าง​ทยอย​ขึ้น​เมรุ​วาง​ดอกไม้จันทน์ หลาย​คน​หลั่ง​น้ำตา​อาลัย​ผู้​จาก​ไป หลังจาก​พิธี​เผาหลอก ก็​เหลือ​เฉพาะ​ญาติ​สนิท​มิตรสหาย​อยู่​ เผาจริง สัปเหร่อ​เปิด​ฝา​โลง​ให้​ดู​หน้า​เพ็ง​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ก่อน​จะ​เข็น​ใส่​เตา​เผา เดือน​กับ​บุญ​ใส่​ดอกไม้จันทน์​เข้าไป​ใน​เตา ยืน​มอง​โลง​ศพ​แม่​ที่​ค่อยๆมอด​ไหม้ สอง​พ่อ​ลูก​โผ​กอด​กัน​ร้องไห้...

หลังจาก​เสร็จ​พิธี​เผา​ศพ เดือน​ขอร้อง​พิณ วัน​พรุ่งนี้​ไป​ลอย​อังคาร​แม่​ของ​เธอ​ด้วย​กัน

ooooooo

เย็น​วัน​เดียวกัน พิณ​แปลก​ใจ​ที่​เห็น​สุด​เขต​มา​หา​ที่​ห้อง​พัก สุด​เขต​แค่​อยาก​มา​คุย​ด้วย พรุ่งนี้​อาจ​เป็น​วัน​สุดท้าย​ที่​เขา​กับ​พิณ​จะ​ได้​เจอ​กัน แขก​ผู้​มา​เยือน​มอง​สำรวจ​รอบๆห้อง

“ชีวิต​คุณ​สมฤดี​นะ​พิณ ตรงกันข้าม​กับ​ผม​เลย คืน​ไหน​ไม่​นอน​แอร์​ผม​นอน​ไม่​หลับ นั่ง​รถ​เมล์​ก็​ไม่​เป็น เดือน​ชอบ​ว่า​ผม​ว่า​เป็น​พวก​ไฮโซ”

พิณ​ไม่​เห็น​ด้วย​ที่สุด​เขต​โดน​ต่อว่า คน​ที่​เกิด​มา​คาบ​ช้อน​เงิน​ช้อน​ทอง​อย่าง​สุด​เขต​จะ​ให้​นอน​กลาง​ดิน​กิน​กลาง​ทราย​อย่าง​เขา​ได้​อย่างไร ใน​บาง​ครั้ง​สุด​เขต​เอง​ก็​อยาก​จะ​มี​ชีวิต​แบบ​พิณ ไม่​ต้อง​แข่ง​ขัน​กับ​ใคร

“ลอง​มา​อยู่​อย่าง​ผม​สัก​อาทิตย์ คุณ​ก็​เผ่น​กลับ​กรุงเทพฯ​แล้ว”

“จริง​ของ​คุณ...พิณ...ไม่​ว่า​พรุ่งนี้​เดือน​จะ​เลือก​ใคร...ขอ​ให้​เรา​เป็น​เพื่อน​กัน” สุด​เขต​ว่า​แล้ว​ยื่นมือ​ให้​ พิณ​ยิ้ม​จับ​มือ​เขา​แทน​คำ​ตอบ...

เสร็จ​จาก​งาน​เผา​ศพ​เพ็ง แทน​ที่​คำ​หล้า​จะ​หลบหน้า​ไป​จาก​หมู่​บ้าน กลับ​ตรง​ดิ่ง​กลับ​บ้าน​ตัว​เอง​พร้อม​พ่อ​กับ​แม่ ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ต้อง​ขอร้อง​คำ​แป​ง​กับ​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ให้​ช่วย​กัน​เอา​ตัว​คำ​หล้า​ไป​จาก​ที่​นี่​ คำ​หล้า​แข็ง​ขืน​ไม่​ยอม จะ​ให้​ทิ้ง​พ่อ​แม่​ได้​อย่างไร ถ้า​ศรี​ไพร​ตาม​มา​รังควาน​ใคร​จะ​อยู่​ช่วย

“อย่าง​กับ​เอ็ง​ช่วย​อะไร​ข้า​สอง​คน​ได้​งั้น​แหละ...ลาก​มัน​ไป​เลย​แม่​ครู” ตา​สี​พูด​จบ​ดัน​ตัว​ลูก​สาว​ออก​จาก​บ้าน คำ​หล้า​เกาะ​ประตู​บ้าน​ไว้​แน่น  แต่​ใน​ที่สุด คำ​แป​ง​กับ​ชาว​คณะ​ก็​พาตัว​คำ​หล้า​มา​บ้าน​คำ​แป​ง​จน​ได้

แต่​พอ​คำ​แป​ง​เผลอ คำ​หล้า​จัดแจง​จะ​หนี​กลับ​บ้าน คำ​แป​ง​ต้อง​สั่ง​ให้​ชาว​คณะ​ช่วย​กัน​จับ​ตัว​ไว้​และ​ให้​ผลัด​เวร​กัน​เฝ้า คำ​หล้า​ยกมือ​ไหว้ ขอร้อง​คำ​แป​ง​ปล่อย​เธอ​ไป

“ตา​สี​กับยาย​สา​ก็​มา​ไหว้​แม่​ครู​ขอ​ให้​ช่วย​พา​คำ​หล้า​หนี... แม่​ครู​ติดต่อ​เพื่อน​ที่​หนองคาย​ไว้​แล้ว เขา​ให้​คำ​หล้า​ไป​อยู่​ด้วย​ได้”

“หนองคาย...ตั้ง​ไกล ฉัน​ไม่​ไป​หรอก”

“ฟัง​แม่​ครู​นะ​คำ​หล้า ถ้า​คำ​หล้า​โดน​ศรี​ไพร​จับ​ตัว​ไป ตา​สี​กับ​ยาย​สาบ​อก​ว่า​จะ​ยอม​ตาย​เพื่อ​ช่วย​คำ​หล้า​ออก​มา...ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​พ่อ​แม่​เสี่ยง​เป็น​เสี่ยง​ตาย​ไป​ช่วย​ก็​ต้อง​หนี​ไป​ก่อน พอ​ศรี​ไพร​มัน​หาย​บ้า แล้ว​ค่อย​กลับ​มา...เชื่อ​แม่​ครู” คำ​แป​ง ม​อง​คำ​หล้า​อย่าง​รอ​ฟัง​คำ​ตอบ คำ​หล้า​สีหน้า​ครุ่นคิด​คล้อย​ตาม...

ถึง​วัน​ที่​แคน​ต้อง​มา​เซ็น​สัญญา​เข้า​สังกัด​ค่าย​เพลง​ของ​นพ เขา​กลับ​มา​ช้า​ปล่อย​ให้​เด่น​ดวง​นั่ง​รอ​อยู่​นานสองนาน เลย​โดน​เขก​หัว​ทำโทษ​หนึ่ง​ที​ฐาน​มา​สาย แคน​ขอโทษ​ที่​ทำให้​รอ เขา​แวะ​ไป​หมอชิต​ซื้อ​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​กลับ​อุบลฯ เซ็น​สัญญา​เสร็จ​เขาจะ​กลับ​บ้าน​ไป​หา​พ่อ​แม่​และ​หญิง​คน​รัก

“ตั๋ว​ไป​อุบลฯ​ซื้อ​เมื่อ​ไหร่​ก็ได้ นัด​กับ​คุณ​นพ​สำคัญ​กว่า”

อยู่ๆนัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ยอด​ฮิต​รู้สึก​แน่น​หน้าอก แคน​ถาม​อย่าง​ห่วงใย​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า เด่น​ดวง​ไม่​เป็น​อะไร​มาก และ​เห็น​เลย​เวลา​นัด​มา​พอ​สมควร​แล้ว รีบ​ตัดบท​พา​แคน​ไป​พบ​กับ​นพ พอ​ถึง​ตอน​แคน​จะ​เซ็น​สัญญา​ เด่น​ดวง​กลับ​มี​อาการ​ทรุด​หนัก หายใจ​แทบ​ไม่​ออก นพ​ตกใจ สั่ง​เลขาฯ​หน้า​ห้อง​เรียก​รถ​พยาบาล​ทันที...

ครู่​ต่อ​มา เด่น​ดวง​ถูก​นำ​ตัว​ส่ง​โรงพยาบาล หมอ​ตรวจ​อาการ​อย่าง​ละเอียด​แล้ว​พบ​ว่า​เป็น​โรค​หัวใจ คน​ป่วย​น่า​จะ​เป็น​มา​นาน​แล้วแต่​ไม่​เคย​มา​ตรวจ​เลย​ไม่​ทราบ เด่น​ดวง​ถึง​บาง​อ้อ ทำไม​ตน​เอง​ถึง​เหนื่อย​ง่าย ขึ้น​ร้องเพลง​ได้​ไม่​กี่​เพลง​ก็​หอบ หมอ​ต้องการ​ให้​คน​ป่วย​อยู่​รักษา​ตัว​ที่​โรงพยาบาล​สัก​ระยะ​หนึ่ง​ก่อน แต่​เนื่องจาก​อาการ​น่า​เป็น​ห่วง​จึง​ต้อง​มี​คน​คอย​ดูแล แคน​อาสา​จะ​นอน​เฝ้า​ให้​เอง

“จ้าง​พยาบาล​เอา​ก็ได้ เอ็ง​กลับ​ไป​บริษัท​เถอะ​แคน เซ็น​สัญญา​ค้าง​ไว้”

“เรื่อง​นั้น​เอา​ไว้​ก่อน​พี่ สุขภาพ​พี่​สำคัญ​กว่า” แคน​ปลง​กับ​โชค​ชะตา​ตัว​เอง สัญญา​เป็น​นัก​ร้อง​อยู่​ตรง​หน้า​แท้ๆยัง​ไม่​มี​โอกาส​ได้​เซ็น ซื้อ​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​แล้วแต่​ไม่ได้​ใช้ ต้อง​อยู่​เฝ้า​ผู้​มี​พระ​คุณ​ที่​โรงพยาบาล

ooooooo

เดือน สุด​เขต​กับ​บุญ​มา​เก็บ​อัฐิ​เพ็ง​แต่​เช้า จาก​นั้น ทั้ง​สาม​คน​มายัง​จุด​นัด​พบ​กับ​พิณ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​มูล พิณ​พาย​เรือ​พา​เดือน สุด​เขต​กับ​บุญ​ออก​ไป​ลอย​อังคาร​กลาง​แม่น้ำ

“แม่​เพ็ง​เติบโต​เวียน​ว่าย​ใน​แม่น้ำ​สาย​นี้​มา​ตั้งแต่​เด็ก แม่​เพ็ง​เคย​บอก​ฉัน​ว่า​หาก​ตาย​ไป​วิญญาณ​แม่​เพ็ง​ขอ​มา​สถิต​อยู่​ใน​สายน้ำ​แห่ง​นี้ ฉัน​ทำ​ตาม​ที่​แม่​เพ็ง​ขอ​แล้ว​นะ”บุญ​พูด​พลาง​น้ำตา​คลอ​เบ้า

“ขอ​สายน้ำ​แม่​มูล​รับ​วิญญาณ​แม่​ไป​ดูแล​ด้วย​นะ​จ๊ะ”

เดือน​กับ​บุญ​โปรย​อัฐิ​ของ​เพ็ง​พร้อม​กับ​กลีบ​ดอกไม้​ลง​แม่น้ำ เสร็จ​พิธี​แล้ว พิณ​พาย​เรือ​พา​ทุก​คน​กลับ​เข้า​ฝั่ง บุญ​กับ​สุด​เขต​ขึ้น​จาก​เรือ​แต่​เดือนไม่​ขึ้น​ตาม บอก​ให้​พ่อ​กับ​สุด​เขต​กลับ​ไป​ก่อน แล้ว​ขอ​ให้​พิณ​พาย​เรือ​ออก​ไป พิณ​ไม่​ขยับ เดือน​เลย​ดึง​ไม้​พาย​จาก​มือ​เขา​มา​พาย​เอง บุญ​ใจไม่ดี​ร้อง​เรียก​ลูก​ลั่น

“กลับ​มานะ​เดือน เดือน​สัญญา​กับ​แม่​แล้ว​นะ”

“เดือน​ไม่​ลืม​หรอก​จ๊ะ​พ่อ”

สุด​เขต​มอง​เดือน​พาย​เรือ​ห่าง​ออก​ไป​ทุกที คิด​เอา​เอง​ว่า​เธอคง​เลือก​พิณ “เรา​สั่ง​หัวใจ​ใคร​ไม่ได้​หรอก​ครับ​ลุง​บุญ ปล่อย​ให้​เดือน​ทำ​ตาม​หัวใจ​ตัว​เอง​เถอะ​ครับ”

“เดี๋ยว​เดือน​ก็​กลับ​มา...อยู่​รอ​เดือน​ตรง​นี้​ก่อน​นะ​ครับ คุณ​สุด​เขต”

“อย่า​รอ​เลย​ครับ​ลุง​บุญ เรา​กลับ​กัน​เถอะ”

บุญ​ถอน​ใจ​เฮือก “...ลูก​สาว​ผม​ไม่​มี​วาสนา​ได้​คู่​กับ​คุณ​สุด​เขต”

“ผม​ต่างหาก​ครับ ไม่​มี​วาสนา​ได้​อยู่​กับ​เดือน...พิณ​เป็น​ผู้ชาย​ที่​โชค​ดี”สุด​เขต​ยิ้ม​เศร้า...

ครู่​ต่อ​มา เดือน​กับ​พิณ​พาย​เรือ​มา​ถึง​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล​ที่​ซึ่ง​ทั้ง​คู่​ใช้​เป็น​ที่​นัด​พบ​และ​พลอดรัก​กัน พิณ​พยายาม​หลีกเลี่ยง​จะ​อยู่​ลำพัง​กับ​เดือน ขอตัว​กลับ​ไป​บอก​สุด​เขต​ให้​มา​รับ​เธอ​ที่​นี่ แล้ว​จะ​เลย​เอา​เรือ​ไป​คืน

“คืน​ช้า​ไป​หน่อย เขา​ไม่​ว่า​หรอก​จ้ะ...ขึ้น​มา​สิ​พี่​พิณ...ไม่​ว่า​ฤดู​ไหน ต้น​คูน​ก็​สวย​นะ​จ๊ะ พี่​พิณ​รู้​ไหม​ทำไม​เดือน​ถึง​อยาก​มา​ที่​ต้น​คูน​ของ​เรา” เดือน​นิ่ง​ไป​อึดใจ ก่อน​จะ​พูด​ต่อ​ด้วย​น้ำเสียง​ราบเรียบ​เพราะ​ตัดใจ​ได้​แล้ว...“เดือน​อยาก​มาลา​ต้น​คูน​จ๊ะ...เจ็ด​วัน​เต็มที่​เดือน​เหมือน​อยู่​ใน​อุโมงค์​หา​ทางออก​ไม่ได้ จนกระทั่ง​เมื่อ​วาน​วัน​ที่​เผา​แม่ เดือน​ถึง​ตัดสินใจ​ได้ เพื่อ​ให้​วิญญาณ​แม่​หมด​ห่วง​เดือน​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​แม่​จ้ะ”

“แม่​เดือน​ต้อง​ภูมิใจ​ใน​ตัว​เดือน”

“แต่​ฉัน​ละอาย​ใจ​ที่​ทำให้​พี่​เสียใจ​เป็น​ครั้ง​ที่​เท่า​ไหร่​ก็​ไม่​รู้”

“ถ้า​เดือน​เลือก​พี่​ต่างหาก​จะ​ทำให้​พี่​เสียใจ เสีย​ใจต่อ​ป้า​เพ็ง ตลอด​เวลา​ที่​เรา​รัก​กัน พี่​ต้อง​ไป​กราบ​ก​ราน​ขอโทษ​ป้า​เพ็ง​หลาย​ต่อ​หลาย​ครั้ง แต่​ครั้ง​นี้ พี่​ไม่​มี​โอกาส​กราบ​ขอโทษ​ป้า​เพ็ง​แล้ว เพราะฉะนั้น​พี่​จะ​ไม่​ทำให้​ป้า​เพ็ง​เสียใจ​อีก​เป็นอันขาด”

เดือน​ขอ​ให้​พิณ​กอด​ลา​เธอ​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย พิณ​ทำ​ตาม​คำ​ขอร้อง จังหวะ​นั้น กลีบ​ดอกไม้​ที่​เดือน​โปรย​ตอน​ลอย​อังคาร​แม่ ไหล​เอื่อยๆมา​ตาม​สายน้ำ

“วิญญาณ​แม่​มา​บอก​ว่า​รับ​รู้​แล้ว เดือน​ทำ​ตาม​สัญญา​แล้ว​นะ​จ้ะ​แม่ เดือน​บอก​ลา​พี่​พิณ​ของ​เดือน​แล้ว”

พลัน​ภาพ​รัก​ใน​อดีต​อัน​หวาน​ชื่น​ของ​เดือน​กับ​พิณ​ผุด​เข้า​มา​ใน​ความ​คิด​คำนึง​ของ​เดือน เธอ​จะ​เก็บ​ความ​ทรง​จำ​ดีๆ เหล่า​นี้​ไว้​ใน​ส่วน​ลึก​ที่สุด​ของ​หัวใจ

ooooooo

สุด​เขต​ขน​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ตัว​เอง​ใส่​รถ​เตรียม​กลับ​กรุงเทพฯ พิณ​พา​เดือน​มา​ส่ง​พอดี

“ดูแล​เดือน​ให้​ดี​นะ​ครับ​คุณ​สุด​เขต อย่า​ทำให้​ป้า​เพ็ง​ผิดหวัง....เดือน...เรา​ลา​กัน​แล้ว​ที่​ต้น​คูน คง​ไม่​ต้อง​บอก​ลา​กัน​อีก​ครั้ง​นะ พี่​ไม่​ชอบ​การ​บอก​ลา...มัน​เศร้า​ใจ”

“งั้น​เรา​ก็​ลา​กัน​ด้วย​รอย​ยิ้ม​สิ​จ๊ะ”
เดือน​กับ​พิณ​ต่าง​ยิ้ม​ให้​กัน แค่​นั้น​สำหรับ​การ​จาก​ลา​กัน​ครั้ง​สุดท้าย พิณ​หัน​หลัง​เดิน​จาก​ไป เดือน​มอง​ตาม​ชาย​ที่​เธอ​รัก​สุด​หัวใจ แม้​ใบหน้า​จะ​เปื้อน​ยิ้ม​แต่​น้ำตา​กลับ​คลอ​เบ้า บุญ​ดีใจ​ที่​ลูก​รักษา​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​แม่ เดือน​ขอ​ให้​สุด​เขต​รอ​เธอ​เก็บ​ของ​สัก​ครู่ แล้ว​เดิน​ลิ่ว​เข้า​บ้าน โดย​มี​บุญ​ตาม​ไป​ช่วย​ขน​ของ...

ขณะ​เดือน​กำลัง​เก็บ​ของ​กระจุกกระจิก​ใส่​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า บุญพูด​ปลอบ​ใจ​เดือน​ให้​คิด​เสีย​ว่า​พิณ​ไม่​ใช่​เนื้อคู่​กับ​เธอ ชาติก่อน​ ไม่ได้​ทำบุญ​ร่วม​กัน​ชาติ​นี้​ถึง​ได้​แคล้วคลาด​จาก​กัน เดือน​ย้อน​ถาม แล้ว​พ่อ​คิด​ว่า​เธอ​กับ​สุด​เขต​เป็น​เนื้อคู่​กัน​ไหม สุด​เขต​แอบ​ฟัง​สอง​พ่อ​ลูก​คุย​กัน​อย่าง​ตั้งใจ

“ต้อง​ใช่​สิ​ลูก ลูก​กับ​เขา​อยู่​ห่าง​กัน​แสน​ไกล วัน​หนึ่ง​บุพเพสันนิวาส​ก็​ทำให้​ลูก​พบ​กับ​เขา​แล้ว​ก็​หมั้น​กัน”

“แต่​ไม่ได้​รัก​กัน”

“เขา​รัก​ลูก​มาก​นะ​เดือน พ่อ​เชื่อ​ว่า​วัน​หนึ่ง​ความ​ดี​ของ​คุณ​สุด​เขต​จะ​ชนะ​ใจ​ลูก​ของ​พ่อ​ได้”

“ฉัน​ไม่​มี​วัน​รัก​ผู้ชาย​คน​ไหน​ได้​มาก​เท่ากับ​ที่​ฉัน​รัก​พี่​พิณ​อีก​แล้ว​ล่ะ​จ้ะ​พ่อ”

สุด​เขต​ถึง​กับ​อึ้ง ยิ่ง​ได้​รู้​เดือน​รัก​พิณ​มาก​เพียง​ใด​ยิ่ง​ไม่​อยาก​ให้​เธอ​ต้อง​ฝืน​ใจ​ตัว​เอง​กลับ​กรุงเทพฯ​กับ​เขา รีบ​วิ่ง​ตาม​มา​ขอร้อง​พิณ​ช่วย​กลับ​ไป​หา​เดือน ส่วน​เขา​จะ​กลับ​กรุงเทพฯ​และ​สัญญา​จะ​ไม่​มาร​บก​วน​ทั้ง​คู่​อีก

“ใน​เมื่อ​เดือน​เลือก​คุณ​แล้ว คุณ​มา​ขอร้อง​ให้​ผม​กลับ​ไป​ทำไม”

“เพราะ​ผม​อยาก​เห็น​เดือน​มี​ความ​สุข ยอม​เสียสละ​เป็น​คน​ไม่​ดี ทำ​ผิด​ต่อ​วิญญาณ​ป้า​เพ็ง​แล้ว​ทำให้​เดือน​มี​ความ​สุข​เถอะ​ครับ​พิณ”

พิณ​ไม่​เรียก​การ​กระทำ​แบบ​นั้น​ว่า​เสียสละ แต่​มัน​คือ​ความ​เห็นแก่​ตัว สุด​เขต​ไม่​สน​พิณ​จะ​เรียก​อะไร​ก็​แล้วแต่ ขอ​ให้​คิด​แค่​ว่า​ทำ​เพื่อ​เดือน พิณ​ทำ​เพื่อ​เดือน​แล้วด้วย​การ​จาก​มา ที่​เหลือ​เป็น​หน้าที่​ของ​สุด​เขต ทำ​ดี​กับ​เดือน​ให้​มากๆ พยายาม​ทำให้​เธอ​รัก​เขา​ให้​ได้ เดือน​ไม่​ใช่​เป็น​คน​ปิด​หัวใจ​ตัว​เอง

“ไม่​ว่า​ผม​จะ​พยายาม​แค่​ไหน เดือน​ก็​ไม่​มี​วัน​รัก​ผม​เท่า​คุณ”

“ให้โอกาส​เดือน​หน่อย​สิ​ครับ วัน​หนึ่ง​ถ้า​คุณ​ไม่​ท้อ​เสีย​ก่อน คุณ​ต้อง​เข้าไป​แทน​ที่​ผม​ใน​หัวใจ​เดือน​ได้” พิณ​สีหน้า​มั่นใจ พลอย​ทำให้​สุด​เขต​มี​กำลังใจ สัก​พัก สุด​เขต​กลับ​มา​ที่รถ เห็น​เดือน​ยืน​รอ​อยู่ พอ​เดือน​รู้​ว่า​สุด​เขต​ไป​ตาม​พิณ​ให้​กลับ​มา เธอ​เดา​ออก​ทันที พิณ​ต้อง​ปฏิเสธ​ความ​หวัง​ดี​ของ​เขา

“ฉัน​ขอโทษ​ที่​ทำให้​เธอ​กับ​พิณ​ต้อง​พราก​จาก​กัน”

“ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​คุณ​หรอก​ค่ะ เดือน​ตัดสินใจ​เลือก​คุณ”

“แต่​เธอ​ไม่ได้​รัก​ฉัน”

“วัน​หนึ่ง​เดือน​จะ​รัก​คุณ​ค่ะ​คุณ​สุด​เขต นี่​คือ​คำมั่น​สัญญา” เดือน​สีหน้า​จริงจัง...

ไม่​นาน​นัก สุด​เขต​ขับ​รถ​พา​เดือน​มา​ถึง​ถนน​ที่​จะ​ออก​จาก​หมู่​บ้าน เขา​เบน​รถ​จอด​ข้าง​ทาง ทักท้วง​เดือน​ถ้า​คิด​จะ​เปลี่ยนใจ​ตอน​นี้​ยัง​ทัน เดือน​ตั้งใจ​เดิน​หน้า​แล้วไม่​คิด​จะ​หวน​กลับ​ไป​อีก

“แต่​ชีิวิต​ของ​เธอ​จะ​เป็น​ชีวิต​ที่​มี​แต่​ร่างกาย​แต่​ไร้​หัวใจ เพราะ​เธอ​ทิ้ง​หัวใจ​ไว้​ที่​นี่...ไว้​ที่​พิณ”

“หัวใจ​เดือน​ก็​อยู่​ที่​เดือน​สิ​คะ...เรา​ไป​กัน​เถอะ​ค่ะ​คุณ​สุด​เขต เดือน​ไม่​อยาก​ถึง​กรุงเทพฯ​มืด” เดือน​นั่ง​นิ่ง​มอง​ตรง​ไป​ข้าง​หน้า ไม่​แม้แต่​จะ​เหลียวหลัง​กลับ​ไป​มอง​ทาง​เดิม...

ด้าน​พิณ​กลับ​ไป​ที่​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล​อีก​ครั้ง เอา​มือ​ลูบ​ชื่อตัว​เอง​กับ​เดือน​ที่​สลัก​ไว้​บน​ลำ​ต้น​ของ​ต้น​คูน

“เดือน​มาลา​แล้ว​ถึง​ตา​ฉัน​มาลา​บ้าง ฉัน​จะ​ไม่​มา​ที่​นี่​อีก เพราะ​มัน​เจ็บปวด​เกินไป​เวลา​มา​ที่​ที่​มี​ความ​ทรง​จำ​เกี่ยว​กับ​เดือน...ลา​ก่อน​ต้น​คูนของ​พิณ​กับ​เดือน” พิณ​เดิน​จาก​ไป​ด้วย​หัวใจ​แหลก​สลาย

ooooooo

ศรี​ไพร​ตาม​หา​คำ​หล้า​ให้​ควั่ก​แต่​ไม่​เจอ เลย​ใช้​วิธี​สกปรก​ชั่วช้า​จับตา​สิีไป​เป็น​ตัวประกัน สั่ง​ให้​ยาย​สา​ไป​เอา​ตัว​คำ​หล้า​มา​แลก ถ้า​คำ​หล้า​ไม่​ยอม​มา ให้​รอ​ทำ​ศพ​ตา​สี​ได้​เลย...

ฝ่าย​คำ​หล้า​เก็บ​ข้าวของ​เตรียม​ขึ้น​รถ​กระบะ​ของ​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน เพื่อ​หนี​ไป​อยู่​บ้าน​เพื่อน​ของ​คำ​แป​ง​ที่​หนองคาย คำ​แป​ง​สั่ง​ให้​คน​ขับ​รถ​ใช้​เส้นทาง​ลัด​ออก​จาก​หมู่​บ้าน จะ​ได้​ไม่​เจอ​พวก​ศรี​ไพร คำ​หล้า​รบกวน​คำ​แป​ง​ช่วย​เขียน​จดหมาย​เล่า​เรื่อง​ทาง​บ้าน​ไปให้​เธอ​ฟัง​บ้าง เธอ​จะ​ได้​รู้​ข่าวคราว​ของ​พ่อ​กับ​แม่

“อย่า​เลย​คำ​หล้า เกิด​ศรี​ไพร​มา​ค้น​บ้าน​แม่​ครู​แล้ว​เจอ​จดหมาย​ที่​คำ​หล้า​เขียน​มา ก็​รู้​ว่า​คำ​หล้า​อยู่​ไหน”

จังหวะ​นั้น ยาย​สา​วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​บอก​คำ​หล้า ศรี​ไพร​จับ​พ่อ​ของ​เธอ​ไป ขู่​จะ​ฆ่า​เขา​ทิ้ง​ถ้า​คำ​หล้า​ไม่​เอา​ตัว​ไป​แลก คำ​หล้า​หนี​ไป​ไหน​ไม่ได้​แล้ว ต้อง​กลับ​ไป​ช่วย​พ่อ

“ใจเย็นๆ คำ​หล้า แม่​ครู​ว่า​เรา​ไป​หา​บัก​พิณ​ก่อน เผื่อ​บัก​พิณ​มี​ทาง​ช่วย”

“คราว​นี้​ถ้า​ช่วย​พ่อ​ไม่ได้​จริงๆ ฉัน​จะ​กลั้นใจ​แต่งงาน​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.