ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สุด​เขต​เพิ่ง​รู้​จาก​บิ๋ม​ว่า​วัน​นี้​เดือน​ลา​งาน​กลับ​บ้าน​ต่าง​จังหวัด​ก็​คิด​ว่า​เธอ​หนี​ไป​กับ​พิณ เขา​โกรธ​จัด​ถึง​กับ​เอา​สมุด​คิว​งาน​ที่​เดือน​รับผิดชอบ​ดูแล​ขว้าง​ลงพื้น สมุด​กระเด็น​ไป​ตก​ตรง​เท้า​นพ​กับ​มาลัย​ที่​เดิน​เข้า​มา​พอดี นพ​หน้า​เครียด​ขึ้น​มา​ทันที​เรียก​ลูก​ชาย​เข้า​มา​พบ​ที่​ห้อง​ทำ​งาน ตำหนิ​สิ่ง​ที่​เขา​กระทำ​เมื่อ​ครู่

“ไม่​พอใจ​อะไร​ก็​ห้าม​ระบาย​ใส่​พนักงาน​ เดี๋ยว​พนักงาน​จะ​ไม่​เคารพ​แก”

“ช่าง​สิ​ครับ ผม​ไม่​แคร์”

“ทำไม​ลูก​ถึง​ไม่​ไป​กับ​หนู​เดือน ทาง​บ้านหนู​เดือน​มี​เรื่อง...ถึง​ลูก​กับ​หนู​เดือน​จะ​ทะเลาะ​กัน​อยู่ แต่​ใน​ฐานะ​คู่หมั้น เวลา​นี้​ลูก​ต้อง​ไป​อยู่​เคียง​ข้าง​หนู​เดือน แม่​หนู​เดือน​ป่วย​หนัก” มาลัย​ใส่​เป็น​ชุด

สุด​เขต​ชะงัก​นิดหนึ่ง ก่อน​จะ​ทำตัว​เป็น​ปกติ ขอ​ดู​คิว​งาน​ก่อน​ถ้า​ไม่​ติด​อะไร​เขา​อาจจะ​ไป แล้ว​ออก​จาก​ห้อง​ทำ​งาน​นพ​ราวกับ​ไม่​สนใจ​ไยดี​เรื่อง​เดือน แต่​พอ​อยู่​คน​เดียว สุด​เขต​กลับ​มี​สีหน้า​กังวล​เป็น​ห่วง​เดือน พึมพำ​อย่าง​น้อยใจ ทำไม​เธอ​ถึง​ไม่​บอก​เขา​ว่า​แม่​ป่วย...

ทอง​สา​กับ​เถ้าแก่​เส็ง​มี​ปาก​เสียง​กัน เถ้าแก่​เส็ง​ต้องการ​ให้​ทอง​สา​แต่งงาน​กับ​ลูก​ชาย​เถ้าแก่​ร้าน​ขาย​ยา ​แต่​ทอง​สา​ไม่​แต่ง จะ​แต่ง​กับ​พิณ​คน​เดียว​เท่านั้น ศรี​ไพร​โพล่ง​ขึ้น​ทันที

“ไอ้​พิณ​มัน​อินังขังขอบ​เอ็ง​ซะ​ที่ไหน เห็น​ว่า​มัน​กลับ​มา​จาก​กรุงเทพฯ​แล้ว ไม่​เห็น​มา​หา​เอ็ง​เลย”

“พี่​พิณ​ต้อง​สอน​หนังสือ”

เถ้าแก่​เส็ง​รับปาก​กับ​เถ้าแก่​ร้าน​ขาย​ยา​ไว้​แล้ว เดือน​หน้า​เขา​จะ​มา​สู่ขอ ทอง​สา​ขู่​ถ้า​พ่อ​บังคับ​ให้​แต่งงาน​กับ​ไอ้​ตี๋​ร้าน​ขาย​ยา เธอ​จะ​หนี​ออก​จาก​บ้าน​แล้ว​ไม่​กลับ​มา​อีก เถ้าแก่​เส็ง​ยอม​ให้​เกิด​เหตุการณ์​เช่น​นั้น​ไม่ได้ สั่ง​ดำ​กับ​ขาว​เอา​ตัว​ทอง​สา​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง​ของ​เธอ เฝ้า​ไว้​อย่า​ให้​หนี ดำ​กับ​ขาว​ไม่​รอ​ช้า​ลาก​ตัว​ทอง​สา​ขึ้น​ห้อง ทอง​สา​ขัดใจ​กรีด​ร้อง​ลั่น ศรี​ไพร​มอง​ตาม​น้อง แล้ว​หัน​มา​ทาง​เถ้าแก่​เส็ง

“เตี่ย...ฉัน​เป็น​พี่ อัน​ที่จริง​ฉัน​ต้อง​แต่ง​ก่อน​น้อง​ถึง​จะ​ถูก”

ตี๋​หนุ่ม​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์ คิด​หา​ทาง​เอา​คำ​หล้า​มา​เป็น​เมีย คิด​ชั่วๆได้​อย่าง​นั้น ศรี​ไพร​ก็​ตรง​ไป​หา​คำ​หล้า​ที่​บ้าน​ทันที ทวง​หนี้​ที่​ตา​สี​เซ็น​สัญญา​เงินกู้​ไว้ ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ไม่​มี​เงิน​ให้ ศรี​ไพร​จัดแจง​แบก​คำ​หล้า​ขึ้น​บ่า​จะ​เอา​ตัว​ไป​ใช้​หนี้​แทน คำ​หล้า​ไม่​ยอม สู้​สุด​ฤทธิ์​แต่​สู้​แรง​ศรี​ไพร​ไม่ได้ ถูก​จับ​ยัด​ใส่​รถ​ไป​จน​ได้

ครู่​ต่อ​มา ศรี​ไพร​จับ​คำ​หล้า​โยน​ลง​บน​เตียง​ใน​ห้อง​นอน​ของ​เขา ดำ​รู้​งาน​รีบ​ปิด​ประตู​ห้อง​ให้ ขณะ​คำ​หล้า​กำลัง​จะ​เสียที​ให้​ศรี​ไพร เถ้าแก่​เส็ง​เปิด​ประตู​ผลัวะ​เข้า​มา​ขัดจังหวะ

“ทอง​สา​จะ​ผูก​คอ​ตาย”

ศรี​ไพร​ตกใจ สั่ง​ดำ​เฝ้า​คำ​หล้า​ไว้​ให้​ดี แล้ว​จ้ำ​พรวดๆไป​ที่​ห้อง​นอน​ของน้อง​สาว...

ตา​สี​กับ​ยาย​สา​กำลัง​บ่ายหน้า​ไป​บ้าน​เถ้าแก่​เส็ง​เพื่อ​ไป​ช่วย​คำ​หล้า พิณ​ขี่​จักรยาน​สวน​มา​พอดี ตา​สี​ขอร้อง​พิณ​ไป​ช่วย​ลูก​สาว​ของ​เขา​ที ถูก​ศรี​ไพร​ฉุด​จะ​เอา​ไป​ทำ​เมีย พิณ​ไม่​รอ​ช้า​รีบ​ปั่น​จักรยาน​ไป​บ้าน​เถ้าแก่​เส็ง

ooooooo

ศรี​ไพร​มา​ถึง​หน้า​ห้อง​ทอง​สา​เห็น​ขาว​พยายาม​พัง​ประตู​ห้อง​เข้าไป รีบ​ช่วย​ขาว​ถีบ​ประตู​จน​เปิด ปรากฏ​ว่า​ทอง​สา​ไม่ได้​ฆ่า​ตัว​ตาย แต่​ใช้​ผ้า​ปู​ที่นอน​มัด​ต่อ​กับ​ผ้า​ห่ม​ต่าง​เชือก​กำลัง​จะ​ปีน​หนี​ลง​ทาง​หน้าต่าง ศรี​ไพร​คว้า​ตัว​ไว้​ได้​ทัน ทอง​สา​กัด​พี่​ชาย​จม​เขี้ยว​เลย​ถูก​เขา​ตบ​สั่งสอน ศรี​ไพร​สั่ง​ขาว​เอา​เชือก​มา​มัด​ทอง​สา​แล้ว​เฝ้า​ไว้

จัดการ​ปราบ​น้อง​สาว​เรียบร้อย ศรี​ไพร​กลับ​มา​หา​คำ​หล้า ไม่​พูด​พล่าม​​กระโจน​ใส่​ปลุกปล้ำ​จะ​ถอด​เสื้อ จังหวะ​นั้นมีเสียง​พิณ​ตะโกน​เรียก​ศรี​ไพร​ดัง​ขึ้น ศรี​ไพร​ชัก​ยั​วะ​หมู​จะ​หาม​ดัน​มี​คานเข้า​มาส​อด สั่ง​ให้​ดำ​เฝ้า​คำ​หล้าแล้ว​ลง​มา​จะ​เอาเรื่อง​พิณ เถ้าแก่​เส็ง​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ ตาม​มา​ดู พิณ​ตะคอก​ถาม​ศรี​ไพร คำ​หล้า​อยู่​ไหน

“เอ็ง​อย่า​ยุ่ง​เรื่อง​ของ​ผัว​เมีย”

“ผู้หญิง​เขา​ไม่ได้​รัก ก็​ไป​ดัก​ฉุด​เขา​มา เขา​เรียก​ผู้ชาย​ที่​ทำ​แบบ​นี้​ว่า​อะไร​รู้​ไหม...ไอ้​หน้า​ตัวเมีย”

ศรี​ไพร​โกรธ พุ่ง​เข้าใส่​พิณ ทั้ง​คู่​ชก​ต่อย​กัน​อุตลุด ข้าวของ​ใน​บ้าน​ล้ม​ระเนนระนาด ดำ​กับ​ขาว​ได้ยิน​เสียง​โครมคราม ต่าง​ทิ้ง​หน้าที่​เฝ้า​คำ​หล้า​กับ​ทอง​สาลง​ไป​ช่วย​ลูกพี่ คำ​หล้า​เห็น​ไม่​มี​คน​เฝ้า​รีบ​หนี วิ่ง​ผ่าน​หน้า​ห้อง​ทอง​สา ชะงัก​ฝีเท้า เมื่อ​เห็น​ทอง​สา​ถูก​จับ​มัด​ไว้​บน​เตียง ทอง​สา​ขอร้อง​คำ​หล้า​ช่วย​แก้​มัด​ให้​ที

“ทำไม​ฉัน​ต้อง​ช่วย​แก”

“เตี่ย​จะ​จับ​ฉัน​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​ที่​ฉัน​ไม่​รู้จัก สงสาร​ลูกผู้หญิง​ด้วย​กัน​เถอะ​คำ​หล้า ฉัน​ต้อง​หนี”

คำ​หล้า​ชั่งใจ​ครู่​หนึ่ง ตัดสินใจ​แก้​มัด​ให้ สอง​สาว​วิ่ง​หนี​ลง​มา​ข้าง​ล่าง ทอง​สา​คว้า​กุญแจ​รถ​คัน​เก่า​ของ​พ่อ​ติดมือ​ไป​ด้วย วิ่ง​นำ​คำ​หล้า​ออก​มา​หน้า​บ้าน​ตรง​ไป​ขึ้น​รถ เถ้าแก่​เส็ง​เห็น​ทอง​สา​หนี รีบ​วิ่ง​ตาม คำ​หล้า​ตะโกน​เรียก​พิณ​ซึ่ง​กำลัง​ซัด​กัน​นัวเนีย​กับ​ศรี​ไพร ดำ​และ​ขาว พิณ​ร้อง​บอก​คำ​หล้า​หนี​ไป​ก่อน

“เร็ว​สิ​คำ​หล้า” ทอง​สา​เร่ง

พอ​คำ​หล้า​ขึ้น​รถ ทอง​สา​รีบ​ออก​รถ​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​ก่อน​ที่​เถ้าแก่​เส็ง​จะ​วิ่ง​มา​ถึง​ตัว​รถ เถ้าแก่​เส็ง​ตะโกน​บอก​ศรี​ไพร​หยุด​เรื่อง​พิณ​ไว้​ก่อน ไป​เอา​ตัว​ทอง​สาก​ลับ​มา​ก่อน ศรี​ไพร​กับ​พวก​รีบ​เอา​รถ​ออก​ตาม พิณ​รีบ​ปั่น​จักรยาน​ตาม​ไป​อีก​ทอด ทอง​สา​ขับรถ​เกียร์​ธรรมดา​ไม่​เป็น ไม่​รู้​จะ​เข้าเกียร์​อย่างไร มัว​แต่​ก้ม​มอง​เกียร์​ไม่ได้​มอง​ถนน ทำให้​รถ​วิ่ง​แหก​โค้ง​ลง​ข้าง​ทาง ตัว​รถ​ด้าน​คน​ขับ​ฟาด​กับ​ต้นไม้​ทั้งคน​ทั้ง​รถ​สิ้น
ฤทธิ์

น้ำ​มัน​เบนซิน​จาก​ถัง​น้ำมัน​เริ่ม​ไหล​นอง​พื้น คำ​หล้า​ได้สติ​ก่อน เห็น​ไฟ​ลุก​ที่​ห้องเครื่อง​ตกใจ รีบ​ปลุก​ทอง​สา​ให้​รู้สึก​ตัว ทอง​สา​เห็น​ไฟ​ไหม้​ตื่นตระหนก​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก​ปลด​เข็มขัด​นิรภัย​ไม่​ออก

คำ​หล้า​ช่วย​ดึง​ก็​ดึง​ไม่​ออก​เช่น​กัน เถ้าแก่​เส็ง ศรี​ไพร​กับ​สมุน​มา​ถึงที่​เกิด​เหตุ ทอง​สา​ร้อง​เรียก​ให้​พ่อ​กับ​พี่​ชาย​ช่วย​แต่​ไม่​มี​ใคร​ยอม​เสี่ยงชีวิต กลัว​รถ​จะ​ระเบิด พิณ​มา​ถึงทิ้ง​จักรยาน​วิ่ง​เข้าไป​ที่​รถ ประคอง​คำ​หล้า​ที่​บาดเจ็บ​เล็กน้อย​ออก​มา​ก่อน แล้ว​รีบ​กลับ​ไป​ช่วย​ทอง​สา ดึง​เข็มขัด​นิรภัย​สุด​แรง​จน​หลุด พา​ทอง​สา​หนี​ออก​จาก​รถ​ได้​ทัน​ก่อน​รถ​จะ​ระเบิด​เพียง​เสี้ยว​วินาที​เดียว ทอง​สา​มอง​พ่อ​กับ​พี่​ชาย​ตัว​เอง​ด้วย​สายตา​ขมขื่น

“เตี่ย​กับ​พี่​ศรี​ไพร​ปล่อย​ให้​ฉัน​ตาย...พี่​พิณ​เป็น​คน​อื่น แต่​เสี่ยงชีวิต​เข้าไป​ช่วยฉัน  แต่​เตี่ย​กับ​พี่​ชาย​แท้ๆยืน​มอง​ฉัน​ตาย​ได้...ดี...งั้น​ฉัน​จะ​ตาย​ไป​จาก​เตี่ย​กับ​พี่​ศรี​ไพร​จริงๆ” ทอง​สา​วิ่ง​ร้องไห้​ไป​อย่าง​เจ็บปวด​ใจ

เถ้าแก่​เส็​งม​อง​ตาม​ลูก​สาว​ด้วย​ความ​ละอาย​ใจ ขยับ​จะ​ตาม​แต่​ศรี​ไพร​ห้าม​ไว้ ทอง​สา​หาย​โกรธ​เมื่อ​ไร​ก็​กลับ​มา​เอง แล้ว​หัน​ไป​ทำ​ตา​เยิ้ม​ใส่​คำ​หล้า ชวน​กลับ​ไป​ทำ​เรื่อง​ที่​ทำ​ค้าง​ไว้

“จะ​เอา​คำ​หล้าไป​ข้าม​ศพ​ข้า​ไป​ก่อน...เรื่อง​หนี้สิน​ก็​ปล่อย​ให้​เป็น​เรื่อง​ของ​หนี้สิน​สิ...ถ้า​แกหมิ่น​น้ำใจ​คำ​หล้า​อีก ข้า​เอาเรื่อง​แน่ อย่า​นึก​ว่า​มี​อิทธิพล​แล้ว​ทุก​คน​ต้อง​กลัว บ้านนี้ เมือง​นี้​ต้อง​มี​ความ​ยุติธรรม​เหลือ​อยู่​บ้าง​แหละ​น่า” พิณ​มอง​หน้า​ศรี​ไพร​เอาเรื่อง

เถ้าแก่​เส็ง​เห็น​ผู้คน​เริ่ม​มา​มุง​ดู​กัน​มาก​ขึ้น กระซิบ​บอก​ศรี​ไพรปล่อย​คำ​หล้า​ไป​ก่อน ศรี​ไพร​มอง​ตาม​พิณ​พา​คำ​หล้า​ซ้อน​ท้ายรถ​จักรยาน​ไป​อย่าง​เคียดแค้น

ooooooo

เด่น​ดวง​ให้​แคน​หา​ประสบการณ์​บน​เวที​ด้วย​การ​เป็น​หางเครื่อง​ไป​ก่อน แต่​เพราะ​ไม่​มี​ทักษะ​เรื่อง​นี้ แคน​เลย​เต้น​ไม่​ถูก​จังหวะ เด่น​ดวง​มา​ดูการ​ซ้อม​ถึง​กับ​ออกปาก​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​ต้อง​เต้น​ให้​เป็น สั่ง​แคน​ตั้งใจ​ฝึกฝน...

ใกล้​ถึง​เวลา​แสดงคอนเสิร์ต ฝน​เหมือน​จะ​ตั้งเค้า เด่น​ดวง​กลัว​ฝน​ตก​สั่ง​ให้​ผู้จัดการ​ไป​เอา​ตะไคร้​กับ​ธูป​มา ขอ​อาสา​สมัคร​หนึ่ง​คน​มา​ปัก​ตะไคร้ สาวๆใน​วง​พา​กัน​ยืนนิ่ง แคน​อาสา​จะ​ปัก​ให้

“เฮ้ย...เอ็ง​ยัง​บริสุทธิ์​อยู่​อีกเ​หรอ​วะ​ไอ้​แคน” เด่น​ดวง​กระเซ้า

“สาบาน​ได้ ตั้งแต่​เกิด​จาก​ท้อง​พ่อ​ท้อง​แม่ ไอ้​แคน​ไม่​เคย​คิด​ร้าย​กับ​ใคร ฉัน​เป็น​คน​บริสุทธิ์ใจ​จ้า” แคน​พาซื่อ ชาว​คณะ​โห่​ลั่น ตะโกน​แซว​แคน​ว่า เขา​เอา​คน​บริสุทธิ์​แบบ​อื่น ไม่​ใช่​บริสุทธิ์ใจ เด่น​ดวง​หัวเราะ​ชอบใจ

“มัน​หน้าด้าน​อาสา ก็​ให้​มัน​ปัก​แล้วกัน”

แคน​ปัก​ตะไคร้​กับ​ธูป อธิษฐาน​ต่อ​ฟ้า​ดิน​ขอ​ให้​คืน​นี้​ฝน​ไม่ตก...ช่าง​บังเอิญ​เหลือเกิน คืน​นี้​ท้องฟ้า​โปร่ง​ไม่​มี​เมฆ​หมอก​บดบัง เด่น​ดวง​มอง​ท้องฟ้า​ยิ้ม​พอใจ ขอจอง​ตัว​แคน​สำหรับ​คอนเสิร์ต​ครั้ง​หน้า แคน​ยินดี​เป็น​อย่าง​ยิ่ง ผู้​ชม​เริ่ม​ทยอย​เข้า​มา​จับจอง​ที่นั่ง​เพื่อ​​ชม​คอนเสิร์ต

“คน​เยอะ​จัง​นะ​พี่ ฉัน​ไม่​เคย​แสดง​ต่อหน้า​คน​เยอะ​เท่า​นี้​เลย” แคน​มอง​ผู้​ชม​อย่าง​ตื่นเต้น

“ขึ้น​เวที​บ่อยๆเอ็ง​ก็​หาย​ตื่นเต้น​เอง​แหละ...พี่​ถึง​ให้​เอ็ง​หา​ประสบการณ์​ไป​ก่อน​ไง”

แคน​พยัก​หน้า​รับคำ ถึง​จะ​ไม่ได้​ร้องเพลง​อย่าง​ที่​ใฝ่ฝัน แต่​อย่าง​น้อย​คืน​นี้​เขา​ก็​จะ​ได้​ขึ้น​เวที​ใหญ่...

ใน​เวลา​เดียวกัน ที่​บ้าน​ของ​คำ​หล้า คำ​แป​ง​ส่ง​กระดาษ​จด​ที่​อยู่​เพื่อน​ของ​เธอ​ที่​จังหวัด​ขอนแก่น​ให้​คำ​หล้า บอก​ให้​หลบ​ศรี​ไพร​ไป​อยู่​ที่​นั่น​สัก​พัก คำ​หล้า​ไม่​อยาก​ทิ้ง​พ่อ​กับ​แม่​ไป​ไหน เกิด​ศรี​ไพร​มา​รังแก​พวก​ท่าน แล้ว​ใคร​จะ​คอย​เป็น​ไม้​กัน​หมา​ให้ ยาย​สา​ขอร้อง​คำ​หล้า​รีบ​หนี พ่อ​กับ​แม่​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง

ทันใดนั้น ศรี​ไพร​กับ​พวก​บุก​เข้า​มา​ใน​บ้าน คำ​แป​ง​พยายาม​ขอร้อง​ศรี​ไพร​อย่า​ทำ​อะไร​คำ​หล้า แต่​ไม่ได้​ผล ศรี​ไพร​ผลัก​เธอ​พ้น​ทาง ย่างสามขุม​เข้าไป​หา​คำ​หล้า กึ่ง​ถาม​กึ่งข่ม​ขู่ จะ​ยอม​เป็น​เมีย​เขา​ไหม

“กราบ​เท้า​ข้า 3 ที แล้ว​จะ​ยอม​เป็น”

ศรี​ไพร​ผละ​จาก​คำ​หล้า​ไป​จับ​ตัว​ตา​สี ขู่​จะ​พา​ไป​โรงพัก ให้​ตำรวจ​จับ​ขัง​คุก​โทษ​ฐาน​เบี้ยว​หนี้ ยาย​สา​ขอร้อง​อย่า​รังแก​คน​แก่ ศรี​ไพร​ไม่ได้​รังแก​ใคร เขา​แค่​มา​ทวง​เงิน​คืน สัญญา​เงินกู้​ที่​ตา​สี​เซ็น​อยู่​ใน​มือ​เขา ไม่​ว่า​จะ​อย่างไร​ตา​สี​ก็​ผิด​วันยังค่ำ ใน​เมื่อ​ไม่​มี​เงิน​ก็​ต้อง​ติด​คุก

จาก​นั้น​ไม่​นาน คำ​หล้า ตา​สี ยาย​สา กับ​คำ​แป​ง​มา​นั่ง​อยู่​ที่​โต๊ะ​จ่า​เวร คำ​หล้า​รอ​อยู่​นานสองนาน​ไม่​เห็น​ศรี​ไพร​แจ้ง ความ​ลง​ประจำ​วัน​สัก​ที  โวยวาย​ตกลง​จะ​เอาอย่าง​ไร​กัน​แน่ ศรี​ไพร​บอก​ให้​ตำรวจ​จับตา​สี​เข้า​คุก คำ​หล้า​เข้าไป​ขวาง ถาม​จ่า​เวร​จับ​พ่อ​ของ​เธอ​ข้อหา​อะไร

“ไม่​ใช้​หนี้​คุณ​ศรี​ไพร มี​สัญญา​เงินกู้​เป็น​หลักฐาน” จ่า​เวร​ว่า​แล้ว​พา​ตา​สี​เดิน​ไป​ทาง​ห้อง​ขัง ยาย​สา​ร้องไห้​เดิน​ตาม คำ​หล้า​ฝาก​คำ​แป​ง​ดูแล​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​สัก​ครู่ เธอ​จะ​ไป​ตาม​คน​มา​ช่วย แล้ว​วิ่ง​ปรู๊ด​ออก​ไป พัก​ใหญ่ คำ​หล้า​กลับ​มา​กับ​ครู​ตะวัน​และ​พิณ ครู​ตะวัน​ขอ​ใช้​ตำแหน่ง​ข้าราชการ​ครู​ประกัน​ตัว​ตา​สี

“คดี​นี้​ต้อง​ใช้​เงิน​ประกัน​แสน​หนึ่ง...ใช่​ไหม​จ่า” ศรี​ไพร​ขยิบ​ตา​ให้​จ่า​เวร ซึ่ง​รู้​กัน​กับ​ศรี​ไพร รีบ​รับคำ​ทันที

“เอ็ง​ซื้อ​คน​ไว้​แล้ว​นี่​ห​ว่า​ไอ้​ศรี​ไพร” คำ​หล้า​โวย​ลั่น

“ผม​แจ้ง​ข้อหา​ดูหมิ่น​เจ้าพนักงาน​ได้​นะ​ครับ” จ่า​เวร​ขู่ พิณ​ยก​ข้อ​กฎหมาย​ขึ้น​มา​ค้าน

“ตาม​กฎหมาย ถ้า​ไม่​ใช่​คดี​อุกฉกรรจ์ ใช้​ตำแหน่ง​ข้าราชการ​ประกัน​ตัว​ได้​นี่​ครับ”

จ่า​เวร​ยืนยัน​ตาม​ที่​ศรี​ไพร​ว่า คดี​นี้​วงเงิน​ประกัน​หนึ่ง​แสน​บาท ถ้า​ไม่​มี​เงิน​มา​ประกัน ตา​สี​ก็​ต้อง​นอน​ห้อง​ขัง พิณกับ ​ครู​ตะวัน​หมด​ทาง​ช่วย คำ​หล้า​วิ่ง​เข้าไป​เกาะ​ลูกกรง​ห้อง​ขัง​ร้องไห้​ สงสาร​พ่อ ศรี​ไพร​ยื่น​ข้อ​เสนอ​ถ้า​คำ​หล้า​ไม่​อยาก​ให้​พ่อ​ลำบาก​นอน​ห้อง​ขัง​ก็​ให้​ไป​กับ​เขา​แล้ว​เขา​จะ​บอก​จ่า​เวร​ให้​ปล่อย​ตา​สี คำ​หล้า​ตัดใจ

“ก็ได้ ข้า​จะ​ยอม​หลับ​หู​หลับตา​เป็น​เมีย​เอ็ง”

ตา​สี​เอา​แขน​ลอด​ลูกกรง​มาก​อด​คำ​หล้า​ไว้ ไม่​ยอม​ให้​ ไป​กับ​ศรี​ไพร คำ​หล้า​ทน​เห็น​พ่อ​ต้อง​อยู่​แบบ​นี้​ไม่ได้ ตา​สี​ทน​ได้ จะ​ให้​นอน​ห้อง​ขัง​กี่​คืน​กี่​เดือน​ก็​นอน​ได้ ขอร้อง​ลูก​อย่า​สละ

ตัว​เอง​เพื่อ​เขา คำ​หล้า ตา​สี​ กับ​ยาย​สาก​อด​กัน​ร้องไห้​ผ่าน​ลูกกรง​ห้อง​ขัง​อย่าง​น่า​สงสาร

ooooooo

คอนเสิร์ต​คณะ​เด่น​ดวง​เริ่ม​แสดง​ตาม​เวลา แคน​ใน​ชุด​หางเครื่อง​ตื่นเต้น​ที่​เห็น​คน​ดู​มากมาย เลย​เต้น​ไม่​พร้อม​กับ​หางเครื่อง​คน​อื่น แม้​จะ​เป็น​เพลง​ช้า​ก็ตาม หางเครื่อง​ที่​เต้น​อยู่​ข้าง​แคน จะ​ถูก​แคน​เตะ​บ้าง ตวัด​มือ​ตบ​เอา​บ้าง​เป็น​ระยะๆ แต่​คอนเสิร์ต​ก็​ยัง​ดำเนิน​ไป​ได้ จนกระทั่ง​เด่น​ดวง​ขึ้น​ร้องเพลง​จังหวะ​เร็ว​สนุกสนาน

หางเครื่อง​เต้น​กัน​เร็ว​จับ​จังหวะ​ยาก แคน​เต้น​ไป​ชน​เพื่อน​หางเครื่อง​ล้ม พอ​ลุก​ขึ้น​มา​ก็​งง จำ​ท่า​เต้น​ไม่ได้ เริ่ม​เต้น​ตาม​หางเครื่อง​คน​อื่น​แบบ​มั่วๆ จังหวะ​หนึ่ง แฟน​เพลง​เอา​พวงมาลัย​มา​ให้​เด่น​ดวง​หน้า​เวที

ขณะ​เด่น​ดวง​กำลัง​ก้ม​ลง​ให้​แฟน​เพลง​คล้อง​พวงมาลัย แคน​หมุน​ตัว​ผิด​จังหวะ เซ​ไป​ชน​เด่น​ดวง​ตก​เวที คน​ดู​ส่งเสียง​ฮือ​ฮา นัก​ดนตรี​และ​หางเครื่อง​ต่าง​หยุด​กัน​หมด แคน​มอง​ลง​ไป​ด้าน​ล่างหน้า​เวที เห็น​เด่น​ดวง​นอน​ร้อง​โอดโอย ผู้จัดการรีบ​ปราด​เข้าไป​ประคอง​เขา​พา​ไป​หลัง​เวที แคน​รีบ​วิ่ง​ตามมาหน้าจ๋อย เห็น​ผู้จัดการ​หยิบ​ยาแก้​ฟกช้ำ​จะ​มา​ทา​ที่​ขา​ให้​เด่น​ดวง แคน​รีบ​อาสา​จะ​ทา​ยา​ให้ เด่น​ดวง​ด่า​แคน​เป็น​
ชุด

“อวด​ตัว​ว่า​เก่ง​นัก​เก่ง​หนา เป็น​นัก​ร้อง​อาชีพ กะ​อี​แค่​ท่า​เต้น​ง่ายๆเอ็ง​ยัง​เต้น​ไม่ได้​เลย...ไอ้​แคน...ต่อ​ไป​นี้​เอ็ง​ห้าม​ขึ้น​เวที ถ้า​ข้า​เห็น​เอ็ง​เสนอ​หน้า​ขึ้น​เวที​อีก เอ็ง​เก็บ​ข้าวของ​ย้าย​ไป​อยู่​วง​ดนตรี​อื่น​ได้​เลย”

แคน​เสียใจ​มาก เดิน​คอตก​ออก​มา​นั่ง​ซึม​อยู่​หลัง​เวที น้อยใจ​ใน​โชค​ชะตา​ตัว​เอง

ooooooo

พอ​สุด​เขต​รู้​ว่า​เพ็ง​แม่​ของ​เดือน​ป่วย​เป็น​มะเร็ง​ก็​เป็น​ห่วงโทร.​ไป​ที่​โรงพยาบาล​ซึ่ง​เธอ​พัก​รักษา​ตัว​อยู่​ ปลอม​เป็น​ผู้​บริจาค​ใจดี​ไม่​ประสงค์​ออก​นาม​ขอ​บริจาค​เงิน​ช่วยเหลือ​ผู้​ป่วย​โรค​มะเร็ง​ยากไร้​ให้​ได้​ทำ​คีโม...

เดือน​ป้อน​ข้าว​แม่​ที่​อาการ​ทรุด​ลง​ทุก​วัน เพ็ง​หน้า​หมองคล้ำ​ขอบ​ตา​ลึก​เหมือน​คน​ใกล้​ตาย เพ็ง​กิน​อาหาร​ได้​ไม่​กี่​คำ​ก็​อาเจียน​เลอะ​เสื้อ​ผ้า เดือน​ต้อง​ลูบ​หลัง​ให้​จน​แม่​อาการ​คลื่นไส้​ลด​ลง...

ขณะ​บุญ​เตร่​อยู่​แถว​ห้อง​โถง​ของ​โรงพยาบาล เจอ​พิณ​หิ้ว​ของ​มา​เยี่ยม​เพ็ง​เต็ม​ไม้​เต็มมือ​ถึง​กับ​ออกปาก​ไล่ อ้าง​เพ็ง​ไม่​อยาก​เห็น​หน้า​เขา

“ลุง​บุญ​จ๊ะ ลุง​กับ​ป้า​เพ็ง​เห็น​ฉัน​มา​ตั้งแต่​เล็ก ฉัน​ขึ้น​ไป​วิ่ง​เล่น​บน​บ้าน​ของ​ลุง​ออก​บ่อย ฉัน​ก็​เหมือน​ลูก​หลาน​ลุง​กับ​ป้า หลาน​คน​นี้​ขอ​เข้าไป​เยี่ยม​ป้า​สัก​ครู่​เถอะ​จ๊ะ”

บุญ​นิ่ง​คิด​อยู่​ครู่​หนึ่ง ก่อน​จะ​เดิน​นำ​พิณ​ไป​ที่​ห้อง​พัก​ผู้​ป่วย​ของ​เพ็ง...

ใน​เวลา​เดียวกัน พยาบาล​นำ​ข่าว​ดี​เรื่อง​ได้​รับ​เงิน​บริจาค​ช่วยเหลือ​ค่า​ทำ​คีโม​มา​แจ้ง​ให้​เดือน​กับ​เพ็ง​รู้

“ผู้​ป่วย​โรค​มะเร็ง​ที่​รักษา​หาย​จาก​โรงพยาบาล​เรา บริจาค​เงิน​ช่วยเหลือ​ผู้​ป่วย​โรค​มะเร็ง​ที่​ยากไร้ ป้า​แก​ทำ​เคมี​บำบัด​ได้​แล้ว​นะ​คะ ไม่​ต้อง​เสีย​เงิน...อีก​เดี๋ยว​จะ​มา​พา​ไป​ห้อง​ทำ​เคมี​บำบัด​นะ​คะ”

เดือน​กับ​เพ็ง​ดีใจ​มาก เพ็ง​สีหน้า​สดชื่น​ขึ้น​ทันตา เดือน​เร่ง​แม่​ให้​รีบ​ล้าง​เนื้อ​ล้าง​ตัว​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เดี๋ยว​จะ​ได้​ไป​ทำ​คีโม แล้ว​เลื่อน​ม่าน​รอบ​เตียง​ผู้​ป่วย​ปิด​เพื่อ​เช็ด​ตัว​ให้​แม่ บุญ​พา​พิณ​เข้า​มา​เห็น ร้อง​ถาม​ทำ​อะไร​กัน​อยู่

“ล้าง​ตัว​ให้​แม่​จ๊ะ​พ่อ แม่​อาเจียน​อีก​แล้ว...เอ่อ พ่อ​จ๋า แม่​จะ​ได้​ทำ​คีโม​แล้ว​นะ​จ๊ะ มี​คน​ใจบุญ​บริจาค​เงิน​ช่วยผู้ป่วย ​ยากไร้”

“สาธุ...ขอ​ให้​ผล​บุญ​แห่ง​ความ​ดี ส่ง​กลับ​ไป​ยัง​ผู้​ใจบุญ​คน​นั้น​ด้วย​เถิด”

เดือน​ยื่น​ชุด​เลอะ​อาเจียน​ของ​เพ็​งอ​อก​มา​นอก​ม่าน รบกวน​พ่อ​เอา​ใส่​ตะกร้า​ให้​ที พิณ​คว้า​ตะกร้า​ใส่​เสื้อ​เพ็ง​เข้า​ห้องน้ำ​เอา​ไป​ซัก​ให้​อย่าง​ไม่​รังเกียจ เดือน​เปิด​ม่าน​ออก​มา​กับ​เพ็ง​เลย​ไม่​เห็น​พิณ เห็น​แต่​ถุง​ของ​เยี่ยม​วาง​อยู่ พอ​เพ็ง​รู้​จาก​บุญ​ว่า​เป็น​ของ​เยี่ยม​ของ​พิณ ก็​สั่ง​ให้​บุญ​เอา​ไป​ให้​ห้อง​ข้างๆ เธอ​ไม่​อยาก​ได้ พิณ​กำลัง​ซัก​ชุด​ให้​เพ็​งอ​ยู่​ใน​ห้องน้ำ​ได้ยิน​เข้าถึง​กับ​สะอึก เพ็​งอ​ยาก​เจอ​สุด​เขต​มาก​ถาม​เดือน​เมื่อ​ไร​เขา​
จะ​มา

“งาน​เขา​ยุ่ง​นะ​จ๊ะ มา​ไม่ได้”

“ตาม​เขา​มา​หา​แม่​ให้​ได้ แม่​ต้อง​เจอ​เขา​ก่อน​ตาย เทียบ​กับ​ไอ้​พิณ​แล้ว คุณ​สุด​เขต​เหมือน​เทวดา เสก​อะไร​ต่อ​มิ​อะไร​ให้​เดือน​ได้​สารพัด ส่วน​พิณ​มัน​เป็น​ยาจก มี​แต่​จะ​ฉุด​เดือน​ให้​ลง​ไป​ลำบาก​กับ​มัน”

พิณ​ฟัง​เพ็ง​พูด​ถึง​ตน​แล้ว​พยายาม​กล้ำกลืน​ความ​เสียใจ หัน​ไป​ตั้งใจ​ซัก​ชุด​ให้​เพ็ง​ต่อ...

มาลัย​อยาก​ให้​สุด​เขต​กับ​เดือน​คืนดี​กัน สั่ง​บิ๋ม​เคลียร์​คิว​ทั้งหมด​ของ​สุด​เขต แล้ว​กำชับ​ให้​ลูก​ชาย​ตัวดี​ไป​หา​เดือน​วันนี้​ เลย สุด​เขต​ไม่​ยอม​ไป มาลัย​ต่อว่า​ทำไม​ถึงใจ​ดำ​กับ​เดือน​นัก

“ใคร​ใจดำ​กัน​แน่”

“หนู​เดือน​ทำ​อะไร​ลูก” มาลัย​มอง​หน้า​ลูก​ชาย​สีหน้า​ฉงน สุด​เขต​นิ่งเฉย​ไม่​บอก​แม่​เรื่อง​เดือน​จูบ​กับ​พิณ

ooooooo

เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ให้​แม่​เสร็จ เดือน​ประคอง​แม่​จะ​เข้า​ห้องน้ำ บุญ​รีบ​มา​ขวาง​ทันที เกรง​เพ็ง​จะ​เข้าไป​เจอ​พิณ​โกหก​ว่า​พื้น​ห้องน้ำ​ลื่น เมื่อ​ครู่​เขา​ทำ​แชมพู​หก​ไว้​ยัง​ไม่ได้​ล้าง

“งั้น​แม่​รอ​แป๊บ​หนึ่ง​นะ​จ๊ะ เดือน​ล้าง​ห้องน้ำ​ให้​ก่อน”

เดือน​เปิด​ประตู​ห้องน้ำ​เข้าไป​เจอ​พิณ​ก็​ตกใจ พิณ​รีบ​ส่าย​หน้าเป็น​ทำนอง​ไม่​ให้​หญิง​สาว​เอะอะ เดือน​รู้​งาน​รีบ​ปิด​ประตู​ห้องน้ำ แกล้ง​พูด​เสียง​ดัง

“แชมพู​หก​เยอะ​มาก พื้น​ลื่น พ่อ​พา​แม่​ไป​ขอ​เข้า​ห้องน้ำ​ห้อง​ข้างๆเถอะ​จ้ะ”

“ได้​อย่างไร​เล่า​เดือน​เรา​ไม่​รู้จัก​เขา...กลัว​แม่​ลื่น​เดือน​ก็​เข้าไป​กับ​แม่​ด้วย​สิ ช่วย​จับ​แม่​ไว้”

“จะ​ลื่น​ทั้ง​คู่​น่ะ​สิ​จ๊ะ​แม่ ไป​ขอ​เข้า​ห้องน้ำ​พยาบาล​ก็ได้”

“ไป​พ่อ​พา​ไป​เอง”

เพ็ง​ชัก​สงสัย สอง​พ่อ​ลูก​มี​ลับลมคมใน​อะไร​กัน จะ​เปิด​ประตู​ห้องน้ำ​เข้าไป​ดู แต่​พยาบาล​กับ​เจ้าหน้าที่​เข็น​รถ​เข็น​เข้า​มา​ใน​ห้อง​พัก​เสีย​ก่อน

“มา​รับ​ป้า​ไป​ทำ​คีโม​ค่ะ”

“ไป​เข้า​ห้องน้ำ​ที่​ห้อง​คีโม​เถอะ​จ๊ะ​แม่ จะ​ได้​ไม่​เสีย​เวลา...พ่อ​ไป​กับ​แม่​ก่อน​นะ​จ๊ะ เดือน​ล้าง​ห้องน้ำ​แล้ว​จะ​รีบ​ตาม​ไป” เดือน​พยายาม​ไล่​แม่​ทาง​อ้อม พอ​พยาบาล​พา​เพ็​งอ​อก​ไป พิณ​กับ​เดือน​ก็​ออก​จาก​ห้องน้ำ เดือน​สงสัย​พิณ​มา​ตอน​ไหน​ทำไม​เธอ​ไม่​เห็น พิณ​มา​ตอน​เดือน​กำลัง​เช็ด​ตัว​ให้​แม่​ของ​เธอ

“งั้น​พี่​พิณ​ก็ได้​ยิน​ที่​แม่​เดือน​พูด...อย่า​น้อยใจ​นะ​พี่​พิณ” เดือน​ปลอบ พิณ​ยิ้ม​รับ​เหมือน​ทำใจ​ได้

“พี่​ซัก​ชุด​ให้​ป้า​เพ็ง​แล้ว​พี่​เอา​ไป​ตาก​ก่อน เดี๋ยว​จะ​เก็บ​กวาด​ห้อง​ให้​แล้ว​จะ​รีบ​ออก​ไป​ก่อน​ป้า​เพ็​งก​ลับ​มา”

“มี​แม่บ้าน​ทำ​อยู่​แล้ว​จ้ะ”

“พี่​อยาก​ปรนนิบัติ​ป้า​เพ็ง พี่​คง​มี​ปัญญา​ทำให้​ได้​แค่​นี้​นะ​เดือน” พิณ​ยิ้ม​เศร้า เอา​เสื้อ​ของ​เพ็ง​ไป​ตาก​ที่​ระเบียง​ห้อง​พัก แล้ว​กลับ​มา​เก็บ​ของในห้อง​ให้​เข้าที่​เข้า​ทาง เดือน​มอง​ชาย​คน​รัก​อย่าง​ซาบซึ้ง​ใจ...

หลังจาก​ทำ​ห้อง​ให้​เพ็ง​เสร็จ พิณ​แวะ​ไป​เยี่ยม​ตา​สี​ที่​โรงพัก ยาย​สา​ขอร้อง​ให้​เขา​ช่วย​ตา​สี​ออก​ไป​ที พิณ​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร ตำรวจ​บอก​ว่า​ตา​สี​ต้องหา​เงิน​ไป​ใช้​หนี้​ศรี​ไพร​ก่อน ถึง​จะ​ออก​จาก​ห้อง​ขัง​ได้

“เงิน​ตั้ง​แสน​จะ​เอา​ที่ไหน​ไป​ใช้​มัน ​เงิน​ที่​ขาย​ผัก​ได้ก็​พอ​แค่​ใช้​ไป​วันๆ” คำ​หล้า​สีหน้า​ท้อแท้ พิณ​สงสาร​คำ​หล้า​กับ​ครอบครัว​มาก​คิด​หา​ทาง​ช่วย​พวก​นั้น​หา​เงิน​ใช้​หนี้​ศรี​ไพร...

ครู่​ต่อ​มา พิณ​ชวน​คำ​หล้า​มายัง​แปลง​ผัก​ของ​เธอ สอน​เธอ​ทำ​ปุ๋ย​ชีวภาพ โดย​ใช้​ผล​ไม้​ที่​มี​อยู่​ใน​สวน​หลัง​บ้าน​เธอ​เอง สูตร​ของ​พิณ​จะ​ใช้​มะละกอ​สุก กล้วย​สุก น้ำ​มะพร้าว​และ​กาก​น้ำตาล นำ​มะละกอ​สุก​กับ​กล้วย​สุก​มา​บด​ให้​ละเอียด จาก​นั้น นำ​ทั้ง​สอง​สิ่ง​มา​คลุกรวม​กัน​ใน​ถัง​น้ำ เอา​น้ำ​มะพร้าว​เท​ตาม​ลง​ไป คน​ให้​เข้า​กัน​แล้ว​ใส่​กาก​น้ำตาล คน​ต่อ​จน​ผสม​กัน​ดี

“ยุ่งยาก​หน่อย แต่​เรา​ไม่​ต้อง​เสีย​เงิน​ซื้อ​ปุ๋ย สาร​ชีวภาพ พวกนี้​ไม่​เป็น​อันตราย​ต่อ​สุขภาพ​ด้วย หมัก​ทิ้ง​ไว้​หนึ่ง​คืน พรุ่งนี้​ถึง​เอา​ไป​รด​ผัก​ที่​ปลูก​จะ​ขึ้น​งาม”

“พี่​พิณ​ไป​เอา​สูตร​มา​จาก​ไหน​จ๊ะ”

“ถาม​จาก​เกษตร​อำเภอ แปลง​ผัก​ที่​โรงเรียน พี่​ก็​ทำ​ปุ๋ย​ชีวภาพ​รด​เหมือน​กัน ผัก​ปลอด​สาร​พิษ​พวก​นี้​ขาย​ได้​ราคา​ดี คำ​หล้า​จะ​ได้​มี​เงิน​เหลือ​ไป​ใช้​หนี้​ไอ้​ศรี​ไพร”

คำ​หล้า​ดีใจ​มาก ความ​หวัง​ที่​จะ​ได้​เห็น​พ่อ​ของ​เธอ​ออก​จาก​ห้อง​ขัง​เป็น​รูป​เป็น​ร่าง​ขึ้น​มา...

ตั้งแต่​พิณ​สอน​เด็ก​นักเรียน​ให้​รู้จัก​ปลูก​ผัก​และ​เลี้ยง​ไก่​ไว้​เก็บ​ไข่​กิน อาหาร​กลางวัน​ที่​ได้​จาก​น้ำพักน้ำแรง​ของ​ทุก​คน ทำให้​เด็กๆใน​โรงเรียน​มี​อาหาร​กลางวัน​กิน​อิ่ม​ท้อง​กัน​ถ้วน​หน้า ส่วน​แปลง​ผัก​ของ​คำ​หล้า​ก็​เจริญ​งอกงาม​ขาย​ได้​ราคา​ดี เพราะ​ปุ๋ย​ชีวภาพ​ของ​พิณ และ​เก็บ​เงิน​ได้​เป็น​กอบ​เป็น​กำ​เอา​ไว้​ใช้​หนี้​ศรี​ไพร

ooooooo

ตั้งแต่​แคน​ชน​เด่น​ดวง​ตก​เวที เด่น​ดวง​ไม่​รัก​ไม่​เอ็นดู​แคน​เหมือน​แต่​ก่อน​อีก​แล้ว ซื้อ​ของกิน​อะไร​มา​ฝาก​พวก​ชาว​คณะ​ก็​จะ​ไม่​มี​เผื่อแผ่​มา​ถึง​เขา แคน​ได้​แต่​ยืน​มอง​น้อยใจ แต่​ไม่​ท้อ...

คืน​นี้ วง​ดนตรี​เด่น​ดวง​มี​แสดง​คอนเสิร์ต แคน​ช่วย​ชาว​คณะ​จัด​เวที​อย่าง​ขยัน​ขันแข็ง​เช่น​เคย หลังจาก​จัด​ทุก​อย่าง​เสร็จ​เรียบร้อย​ แคน​มอง​เวที​แล้ว​นึก​ภาพ​ตัว​เอง​ขึ้น​ร้องเพลง​ต่อหน้า​ผู้คน​มากมาย ได้​ใส่​ชุด​นัก​ร้อง​เต็มยศ มี​แฟน​เพลง​เอา​พวงมาลัย​มา​คล้อง​คอ​ให้ แคน​อยาก​ทำ​อย่าง​ฝัน​สัก​ครั้ง จังหวะ​เหมาะ​เด่น​ดวง​ไม่​อยู่ พอดี​เข้า​เมือง​ไป​นวด​คลาย​เส้น แคน​หัน​ไป​ขอร้อง​ชาว​คณะ

“อย่า​บอก​พี่​เด่น​ดวง​นะ”

แคน​คว้า​ไมค์​ขึ้น​มา​จ่อ​ปาก แล้ว​หลับตา​ฝัน​เห็น​ตัว​เอง​กำลัง​ร้องเพลง​ต่อหน้า​แฟน​เพลง ทันใดนั้น มีเสียง​เด่น​ดวง​ตะโกน​เรียก “ไอ้​แคน” อย่าง​ไม่​พอใจ แคน​สะดุ้ง​ตื่น​จาก​ฝัน รีบ​วาง​ไมค์

“ข้า​สั่ง​เอ็ง​แล้ว ห้าม​ขึ้น​เวที​อีก​เด็ดขาด...แล้ว​เอา​ไมค์​ข้า​ไป​ร้อง​อีก”

“ขอโทษ​จ้ะ​พี่ ฉัน​จะ​ไม่​ทำ​อีก​แล้ว​จ้ะ”แคน​ยกมือ​ไหว้​เด่น​ดวง​ปลกๆ

“เอ็ง​อยู่​ไป​ก็​ไร้​ประโยชน์ เต้น​ก็​ไม่ได้ เป็น​นัก​ร้อง

ก็​ไม่ได้ ข้า​ว่า​อาชีพ​นัก​ร้อง​ไม่​เหมาะ​กับ​เอ็ง ไป​หา​อาชีพ​อื่น​ทำ​เหอะ​เผื่อ​จะ​รุ่ง”เด่น​ดวง​พูด​อย่าง​ไม่​ไว้หน้า แคน​เสียใจ​มาก​ที่​ถูก​ไล่​ทาง​อ้อม เดิน​คอตก​ลง​จาก​เวที แอบ​ไป​ร้องไห้​คน​เดียว...

ถึง​เวลา​แสดง​คอนเสิร์ต ขณะ​ดาว​ตลก​ประจำ​วง​ดนตรี​เด่น​ดวง แดน​อีสาน กำลัง​แสดง​อยู่​บน​เวที จิ๊กโก๋​ด้าน​หน้า​เวที​ซึ่ง​เขม่น​กัน​มา​พัก​ใหญ่ ตรง​เข้า​ตะลุมบอน​กัน​อุตลุด ผู้จัดการ​รีบ​วิ่ง​เข้าไป​บอก​เด่น​ดวง​ที่​กำลัง​นั่ง​จก​ส้มตำ​อยู่​หลัง​เวที​ว่า​คน​ดู​ตี​กัน เด่น​ดวง​ทิ้ง​ส้อม​จ้ำ​พรวดๆ​ขึ้น​เวที ประกาศ​ใส่​ไมค์

“อย่า​ตี​กัน​พี่น้อง เรา​คอ​เพลง​เดียวกันทั้งนั้น”

พวก​จิ๊กโก๋​ไม่​สนใจ​ตีกัน​ไม่​หยุด จิ๊กโก๋​คน​หนึ่ง​โดน​รุม วิ่ง​หนี​ไป​สะดุด​สาย​ไฟ​ข้าง​เวที สาย​ไฟ​หลุด​จาก​เต้า​เสียบ​ไมค์​ดับ ทันใดนั้น มีเสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​หนึ่ง​นัด คน​ดู​แตก​กระเจิง วิ่ง​หนี​กัน​อลหม่าน แคน​ซึ่ง​กำลัง​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ยัด​ใส่​กระเป๋า​เตรียม​ออก​จาก​คณะ​ได้ยิน​เสียง​ปืน รีบ​พุ่ง​ขึ้น​ไป​หา​เด่น​ดวง​บน​เวที​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

“หนี​เร็ว​พี่ เดี๋ยว​โดน​ลูกหลง”

เด่น​ดวง​ไม่​สนใจ​ความ​ปลอดภัย​ของ​ตัว​เอง พยายาม​ตะโกน​บอก​คน​ดู​อย่า​ตื่นตระหนก​เดี๋ยว​จะ​เหยียบ​กัน​ตาย แต่​คน​ดู​ไม่​ฟัง ต่าง​เบียดเสียด​หนี​ตาย​จะ​ออก​ไป​ให้​ได้ แคน​เห็น​ท่า​ไม่​ดี ร้องเพลง​ฮิต​ของ​เด่น​ดวงแบบ​สดๆไม่​ใช้​ไมค์ น้ำเสียง​อัน​ไพเราะ​ของ​แคน สะกด​คน​ดู​ให้​หยุด​ฟัง

ความ​โกลาหล​เมื่อ​สัก​ครู่ เปลี่ยน​เป็น​ความ​สงบ ทุก​คน​เงียบกริบ​ฟัง​แคน​ร้องเพลง แม้แต่​เด่น​ดวง​เอง​ก็​นิ่ง​ฟัง​เหมือน​ต้อง​มนต์​สะกด...

หลัง​คอนเสิร์ต​เลิก เด่น​ดวง​เดิน​เข้า​มา​หา​แคน ชม​ไม่​หยุด​ปาก​ว่า​น้ำเสียง​ดี​มาก​มี​เอกลักษณ์​เป็น​ของ​ตัว​เอง แล้ว​ตำหนิ​ตัว​เด่น​ดวง​เอง​ที่​เกือบ​จะ​ทำให้​วงการ​เพลง​ลูกทุ่ง​เสีย​เพชร​เม็ด​งาม​อย่าง​แคน​ไป

“กลับ​ไป​กรุงเทพฯ​พี่​จะ​เอา​เอ็ง​ไป​ฝาก​ที่​ค่าย​เพลง​ให้​เป็น​นัก​ร้อง”

“พี่​ไม่ได้​ล้อฉัน​เล่น​ใช่​ไหม​พี่”

“คน​อย่าง​เด่น​ดวง แดน​อีสาน พูด​จริง​ทำ​จริง​เว้ย พี่​จะ​ผลัก​ดัน​เอ็ง​ให้​ถึงที่​สุด​เลย ไอ้​แคน”

แคน​กระโดด​ตัว​ลอย​ด้วย​ความ​ดีใจ โผ​กอด​เด่น​ดวง แล้ว​วิ่ง​ไป​กอด​คนใน​คณะ​ดนตรี​คน​โน้น​ที​คน​นี้​ที พร้อม​กับ​ตะโกน​ลั่น “ฉัน​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง​แล้ว...ฝัน​ของ​ฉัน​ใกล้​เป็น​จริง​แล้ว”

ooooooo

คำ​หล้า​รวบรวม​เงิน​ค่า​ขาย​ผัก​ได้​หนึ่ง​พัน​บาท เอา​มา​ใช้​หนี้ศรี​ไพร​ต่อหน้า​ตำรวจ​เพื่อ​ให้​เป็น​พยาน

“ฉัน​เอา​เงิน​งวด​แรก​มา​ผ่อน​คืน​ไอ้​ศรี​ไพร แล้ว​ฉัน​จะ​ผ่อน​ใช้​หนี้จนกว่า​จะ​หมด ปล่อยตัว​พ่อ​ฉัน​ได้​แล้ว”

ศรี​ไพร​ไม่​ยอม คำ​หล้า​ต้อง​คืน​งวด​เดียว​หนึ่ง​แสน​บาท​รวม​ดอกเบี้ย​ด้วย พิณ​คัดค้าน​ทันที ใน​สัญญา​เงินกู้​ของ​ศรี​ไพร​ไม่ได้​ระบุ ต้อง​คืน​เงิน​ครบ​เมื่อ​ใด คำ​หล้า​สามารถ​ผ่อน​ใช้​ไป​เรื่อยๆได้ ตำรวจ​นำ​สัญญา​เงินกู้​ของ​ศรี​ไพร​มา​อ่าน​ก็​เห็น​ด้วย​กับ​พิณ ศรี​ไพร​เล่น​แง่​จะ​เอา​สัญญา​มา​เขียน​ต่อ​ท้าย​ว่า​ห้าม​ผ่อน ครู​ตะวัน​โวย​ลั่น

“ศรี​ไพร​ทำ​อย่าง​นี้​เท่ากับ​แก้ไข​สัญญา​โดย​ผิด​กฎหมาย ถ้า​จ่าย​อม​ให้ทำ ผม​จะ​ร้องเรียน​ท่าน​ผู้​ว่าฯ ​ระหว่าง​ครู​กับ​ไอ้​นักเลง​หัวไม้​ที่​เคย​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ฆ่า​คน​ตาย ท่าน​ผู้​ว่า​ฯจะ​เชื่อ​ใคร”

ตำรวจ​ไม่​กล้า​เข้า​ข้าง​ศรี​ไพร รีบ​ไข​กุญแจ​ห้อง​ขัง​ปล่อยตัว​ตา​สี ด้วย​ความ​ที่นั่ง​อยู่​ใน​ห้อง​ขัง​นาน ตา​สี​เลย​ลุก​ไม่​ไหว ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​ต้อง​เข้าไป​ช่วย​ประคอง ศรี​ไพร​ไม่​ยอม​รา​มือ ตาม​มา​ขู่​คำ​หล้า ถ้า​เดือน​หน้า​ไม่​เอา​เงิน​มา​ผ่อน​ใช้​หน้ี เขา​จะ​ลาก​คอ​ตา​สี​เข้า​ตะราง​อีก

“มี​พ่อค้า​มา​รับ​ซื้อ​ผัก​ที่​สวน​ข้า ให้​ราคา​ดี ข้า​มี​เงินผ่อน​คืน​เอ็ง​แน่​ไอ้​ศรี​ไพร” คำ​หล้า​เชิด​ใส่

ศรี​ไพร​เจ็บใจ​มาก ผลุนผลัน​ออก​จาก​โรงพัก จาก​นั้น พา​สมุน​คู่​กาย ดำ​กับ​ขาว​ไป​ที่​แปลง​ผัก​ของ​คำ​หล้า​ จัดการ​ทำลาย​แหลก​เละ​ไม่​เหลือ​ซาก...

ขณะ​เดียวกัน เพ็ง​อาการ​ทรุด​ลง​เรื่อยๆเนื่องจาก​แพ้​คีโม ร่างกาย​ผ่ายผอม ผม​บน​หัว​ร่วง​เป็น​กระจุกๆ หมอ​ไม่​มี​ทาง​เลือกจึงต้อง​สั่ง​ให้​หยุด​ทำ​คีโม ใน​เมื่อ​ทำ​คีโม​ไม่ได้ รักษา​ด้วย​วิธี​อื่น​ก็​ไม่​มี เพ็ง​รู้ตัว​คง​อยู่​ได้​อีก​ไม่​นาน สั่ง​ให้​เดือน​ตาม​สุด​เขต​มา​พบ​เธอ​เร็ว​ที่สุด​ก่อน​เธอ​จะ​ตาย เดือน​อึกๆอักๆ อย่าง​เห็น​ได้​ชัด

“ทำ​ตาม​ที่​แม่​ขอ​สิ​เดือน ไป​โทร.​หา​คุณ​สุด​เขต​เดี๋ยวนี้” บุญ​เร่งรัด

เดือน​หนี​ไม่​ออก จำ​ใจ​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ของ​สุด​เขต แต่​บังเอิญ​จังหวะ​ไม่​ดี  สุด​เขต​ติด​โทร.​คุย​งาน​อยู่​อีก​สาย​หนึ่ง พอ​เขา​วาง​หู เสียง​เรียก​เข้า​มือ​ถือ​ก็​เงียบ เดือน​คิด​ว่า​สุด​เขต​อยู่​กับ​แฟน เลย​ไม่​โทร.​หา​อีก ฝ่าย​สุด​เขต​เห็น​เบอร์​ไม่ได้​รับ​สาย​เป็น​ของ​เดือน มอง​นิ่ง ก่อน​จะ​วางมือ​ถือ​ไว้​อย่าง​เดิม

ooooooo

สาย​วัน​ถัด​มา พิณ คำ​หล้า ​และ​คำ​แป​ง​มา​เยี่ยม​เพ็ง พิณ​รู้ตัว​ไม่​เป็น​ที่​ต้องการ​ของ​เพ็ง ขอ​ยืน​รอ​อยู่​หน้า​ห้อง​ปล่อย​ให้​คำ​หล้า​กับ​คำ​แป​ง​เข้าไป​เยี่ยม​กัน​สอง​คน คำ​หล้า​รับปาก​จะ​กระซิบ​บอก​เดือน​ให้​ว่า​พิณ​มา พิณ​ยิ้ม​ให้​เธอ​แทน​คำ​ขอบใจ ทันที​ที่​คำ​แป​ง​เข้าไป​ยืน​ใกล้ๆเตียง​คน​ป่วย เพ็ง​ซึ่ง​เพ้อหนัก​จับ​มือ​คำ​แป​ง​ไว้

“คุณ​สุด​เขต​มา​แล้ว...คุณ​สุด​เขต​ฝาก​เดือน​ด้วย​นะ​คะ”

“ไม่​ใช่​คุณ​สุด​เขต​จ้ะ​แม่​เพ็ง”บุญ​พยายาม​อธิบาย

แต่​เพ็ง​ไม่​ฟัง ยัง​คง​พร่ำเพ้อ​ซ้ำๆฝาก​สุด​เขต​ช่วย​ดูแล​เดือน​ให้​ด้วย เดือน​เห็น​แม่​เพ้อ​หนัก รีบ​ออก​ไป​ตาม​หมอ เจอ​พิณ​ยืน​อยู่​หน้า​ห้อง แต่​อาราม​รีบ​ร้อน​เธอ​เลย​ไม่ได้​ทักทาย​อะไร พิณ​มอง​เข้าไป​ใน​ห้อง​พัก เห็น​เพ็ง​จับ​มือ​คำ​แป​ง​แน่น เพ้อ​เรียก​คำ​แป​ง​ว่า​สุด​เขต​แล้ว​เศร้า​ใจ...

หมอ​ตรวจ​อาการ​ของ​เพ็ง​เสร็จ​แล้ว​ส่าย​หน้าเป็น​ทำนอง​หมด​หวัง เดือน​ปล่อย​โฮ​โผ​กอด​แม่​ที่นอน​เพ้อ​ไม่ได้​สติ ทั้ง​คำ​หล้า คำ​แป​ง​และ​บุญ​ที่​ยืน​ล้อม​เตียง​ต่าง​สะเทือน​ใจน้ำตา​ซึม​ไป​ด้วย เพ็ง​เพ้อ​ขึ้น​มา​เบาๆว่า

“เดือน...แม่​รัก​เดือน​มาก​นะ​ลูก”

“เดือน​ก็​รัก​แม่​จ้ะ แม่​จ๋า...”

ใน​เมื่อ​หมด​หวัง​จะ​รักษา​เพ็ง​ต่อ​ไป บุญ​ตัดสินใจ​พา​เมีย​คู่ทุกข์คู่ยาก​กลับ​บ้าน...

เย็น​วัน​เดียวกัน ชาว​บ้าน​ที่​สนิทสนม​รัก​ใคร่​กับ​เพ็ง ทยอย​ขึ้น​บ้าน​ของ​เพ็ง​เพื่อ​ร่วม​พิธี​บายศรี​สู่ขวัญ​คน​ป่วย ซึ่ง​เป็น​ประเพณี​ของ​ชาว​อีสาน​ที่​เชื่อ​กัน​ว่า คน​เจ็บไข้​ได้​ป่วย​นานๆ หรือ​ที่​ชาว​บ้าน​เรียก​ว่า“ป่วย​ปี”มี​สาเหตุ​มา​จาก​ขวัญ​ออก​จาก​ร่างกาย จึง​จำเป็น​ต้อง​ทำ​พิธี​สู่ขวัญ​ให้​เพื่อ​เรียก​ขวัญ​ให้​มา​อยู่​กับ​ร่าง​คน​ป่วย

ชาว​บ้าน​ทำ​พาน​พุ่ม​บายศรี​ตาม​ประเพณี โดย​ให้​เพ็ง​นอน​หลับ​อยู่​กลาง​วง​บายศรี คำ​แป​ง​ซึ่ง​เป็น​แม่​งาน​เอา​สายสิญจน์​มา​ผูก​ข้อ​มือ​เพ็ง แล้ว​สวด​คาถา​พึมพำ เดือน​นั่ง​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​มี​พิณ​จับ​มือ​ปลอบ​ใจ​อยู่​ข้างๆ น่า​อัศจรรย์​ยิ่ง​นัก สัก​พัก เพ็ง​ลืมตา​ขึ้น ดู​มี​สติ​ไม่​เพ้อ​เหมือน​ตอน​อยู่​โรงพยาบาล เห็น​พิณ​จับ​มือ​เดือน​แล้ว​ไม่ค่อย​พอใจ เรียก​ลูก​เข้า​มา​หา เดือน​ปรี่​เข้าไป​จับ​มือ​แม่​ขึ้น​มา​แนบ​แก้ม​ตัว​เอง​ด้วย​ความ​
ดีใจ

“คุณ​สุด​เขต​มา​หรือ​ยัง...เดือน”

“เอ่อ...กำลัง​มา​จ้ะแม่”เดือน​จำ​ต้อง​โกหก​เพื่อ​ให้​แม่​สบายใจ

ooooooo

เถ้าแก่​เส็ง​ผ่ายผอม​ไป​มาก กิน​ไม่ได้​นอน​ไม่​หลับ​กลุ้มใจ​เรื่อง​ทอง​สา​หนี​ออก​จาก​บ้าน เขา​ไป​ตาม​หา​ที่​ห้อง​พัก​ซึ่ง​ลูก​เคย​อยู่​ที่​กรุงเทพฯ​ก็​ไม่​เจอ ทอง​สา​หายตัว​ไป​เดือนๆแล้ว​ไม่​รู้​เป็น​ตาย​ร้าย​ดี​อย่างไร ศรี​ไพร​ซึ่ง​เป็น​พี่​ชาย​แท้ๆกลับ​ไม่​ใส่ใจ

“ไป​ไหน​ไม่​รอด มัน​ก็​ซม​ซา​น​กลับ​มา​เอง​แหละ​เตี่ย”

ระหว่าง​นั้น​  ดำ​กับ​ขาว​เพิ่ง​กลับ​มาจาก​ตลาด  รีบ​ราย​งาน

ศ​รี​ไพร​ว่า ป้า​เพ็ง​ใกล้​ตาย​แล้ว เห็น​พวก​ชาว​บ้าน​ไป​ทำ​พิธี​สู่ขวัญ​ให้​ที่​บ้าน แต่​เท่า​ที่​ฟัง​พวก​ชาว​บ้าน​พูด​กัน ท่าทาง​ป้า​เพ็ง​คง​ไม่​รอด ศรี​ไพร​ยิ้ม​ร้าย นึก​สนุก​อยาก​ออก​ไป​หาเรื่อง​แกล้ง​พวก​ชาว​บ้าน...

ใน​​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​คำ​แป​ง​ยัง​คง​ทำ​พิธี​บายศรี​สู่ขวัญ​ให้​เพ็​งอ​ยู่​นั้น ศรี​ไพร​กับ​พวก​บุก​ขึ้น​มา​บน​บ้าน​พร้อม​กับ​พวงหรีด​สี​ดำ​มีชื่อ​เพ็ง​ติด​อยู่

“ขอ​ฉัน​ร่วม​พิธี​ด้วย​คน​นะ”ศรี​ไพร​ว่า​แล้ว โยน​พวง​หรีด​ไป​กลาง​วง​บายศรี

พวงหรีด​ตก​ตรง​เพ็ง​พอดี​ถึง​กับ​ช็อก บุญ​ลุก​ขึ้น​​ชี้หน้า​ด่า​ศรี​ไพร​อย่าง​หยาบๆคายๆ พิณ​โกรธ​จัด คว้า​พวงหรีด​ได้ก็​ลาก​คอเสื้อ​ศรี​ไพร​ออก​จาก​บ้าน ดำ​กับ​ขาว​เข้า​มา​ขวาง พวก​ชาว​บ้าน​ทน​ไม่​ไหว​ช่วย​กัน​จับ​สอง​สมุน​ชั่ว​เอา​ไว้ พิณ​ลาก​คอ​ศรี​ไพร​ลง​มา​ข้าง​ล่าง​แล้ว​เหวี่ยง​ลงพื้น จาก​นั้นตรง​เข้า​ชก​ต่อย​ไม่​ยั้ง ศรี​ไพร​ตั้ง​หลัก​ไม่ทัน​โดน​อัด​สะบักสะบอม เท่านั้น​ยัง​ไม่​พอ พิณ​เอา​พวงหรีด​คล้อง​ตัว​ศรี​ไพร​ไว้
“ไป​ตาย​ซะ​ไอ้​ศรี​ไพร”

พิณ​ถีบ​โครม​จน​ศรี​ไพร​ล้ม​หัว​ทิ่ม ชาว​บ้าน​ต่าง​สะใจ​เห็น​ศรี​ไพร​โดน​ยำ ศรี​ไพร​เจ็บใจ​มาก ขู่​อาฆาต​พิณ​ไว้ วันหลัง​จะ​มา​ทวง​คืน แล้ว​รีบ​ชวน​ดำ​กับ​ขาว​กลับ...

ทาง​ด้าน​เดือน​กับ​บุญ​พา​เพ็ง​หนี​เข้า​มา​นอน​ในห้อง คำ​หล้า​ตาม​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​สบายใจ​ว่า​พิณ​ไล่​ศรี​ไพร​ไปแล้ว  เพ็ง​รู้ตัว​ดี​ว่า​ใกล้​ตาย  ถาม​เดือน​ทำไม​สุด​เขต​ไม่​มา​สัก​ที

“ใกล้​ถึง​แล้ว​จ้ะ​แม่”เดือน​จำเป็น​ต้อง​โกหก​อีก​ครั้ง

“เดือน...สัญญา​กับ​แม่​จะ​ไม่​กลับ​ไป​รัก​ไอ้​พิณ แม่​ไม่อยาก​ให้​เดือน​ลำบาก...สัญญา​กับ​แม่​สิ​เดือน”

เดือน​อึดอัดใจ​มาก​สีหน้า​เคร่งเครียด​อย่าง​เห็น​ได้​ชัด แต่​สุดท้าย​ทน​แม่​รบเร้า​ไม่​ไหว จำ​ใจ​ให้​คํามั่น​สัญญา​กับ​แม่ จะ​ไม่​กลับ​ไป​รัก​พิณ​อีก

“วิญญาณ​แม่​จะ​คอย​ดู​ลูก​อยู่ ขอ​ให้​ลูก​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้”เพ็ง​จ้อง​หน้า​เดือน​สีหน้า​จริงจัง...

ค่ำ​แล้ว แต่​คำ​แป​ง​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​ยัง​คง​ทำ​พิธี​บายศรีสู่ขวัญ​ให้​เพ็ง​ไม่​หยุด ตอน​นี้​เพ็ง​หลับ​ไป​แล้ว​เดือน​ลูบตัว​แม่​ที่​กำลัง​จะ​จาก​ไป​อย่าง​อาลัยอาวรณ์ พิณ​โผล่​หน้า​เข้า​มา​ดู เดือน​เกรง​แม่​ตื่น​ขึ้น​มา​เห็นจะ​ไม่​พอใจ รีบ​ดึง​มือ​พิณ​พา​ออก​ไป​หน้าบ้าน พิณ​เห็น​หญิง​คน​รัก​สีหน้าไม่​สบายใจ​จึง​พูด​ปลอบ

“ทำใจ​เรื่อง​แม่​นะ​เดือน ไม่​มี​ใคร​หนี​ความ​ตาย​พ้น วัน​หนึ่งเดือน​ก็​ต้อง​ตาย พี่​ก็​ต้อง​ตาย ถ้า​ภพ​หน้า​มี​จริง...เรา​คง​ได้​ไป​พบ​กัน​อีก”

เดือน​หน้า​สลด น้ำเสียง​เศร้า​มาก  “คน​ที่​จะ​ได้​เจอกัน​ใน​ภพ​หน้า​ต้อง​เป็น​คน​ที่​มี​วาสนา​ต่อ​กัน...แต่​เดือน​กับ​พี่ เรา​ไม่​มี​วาสนา​ต่อ​กัน ไม่​ว่า​ชาติ​นี้​หรือ​ชาติ​ไหนๆเรา​ก็​จะไม่ได้​เจอ​กัน​อีก”

“ทำไม​เดือน​ถึง​พูด​อย่าง​นี้​ล่ะ”  พิณ​ใจคอ​ไม่​ดี

“เดือน​สัญญา​กับ​แม่​ว่า​จะ​ไม่​กลับ​ไป​รัก​พี่​อีก...พี่​พิณ...ถ้า​วัน​นี้​แม่​เดือน​เป็น​อะไร​ไป เดือน​จะ​จาก​พี่ ​จาก​แม่​มูล​กลับ​ไป​อยู่​กรุงเทพฯ​แล้ว​ไม่​หวน​กลับ​มา​ที่​นี่​อีก​จน​วัน​ตาย”

“อย่า​เพิ่ง​คิด​อะไร​ตอน​นี้​เลย​เดือน...เดือน​กำลัง​โศก​เศร้า”

เดือน​ร้องไห้​ด้วย​ความ​อัดอั้นตันใจ พิณ​ดึง​เธอ​มาก​อด​ไว้​เพื่อ​ปลอบ​ใจ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​สุด​เขต​ขับ​รถ​มา​จอด​หน้า​บ้าน​พอดี พิณ​กับ​เดือน​รีบ​ผละ​จาก​กัน สุด​เขต​ลง​จาก​รถ​เดิน​เข้า​มา​หา สีหน้า​และ​แวว​ตาเรียบ​เฉย​เดา​อารมณ์​ไม่​ออก แต่​พอ​มา​ยืน​เผชิญหน้า​กัน เขา​กลับ​ด่า​เดือน​ไม่​ยั้ง

“จิตใจ​เธอ​ทำ​ด้วย​อะไร​เดือน แม่​เธอ​ป่วย​หนัก​แต่​เธอ​กลับ​มา​ยืน​กอด​กับ​ผู้ชาย​คน​ที่​แม่​เธอ​เกลียด”

“ใช่...เดือน​มัน​เลว...เดือน​ทำให้​แม่​เสียใจ”

“รู้ แต่​เธอ​ก็​ยัง​ทำ​เพราะ​เธอ​เป็น​คน​อ่อนแอ เธอ​ไม่​เคย​เอาชนะ​ความ​ไม่​ดี​ใน​ใจ​ตัว​เอง​ได้...เธอ​จะ​ทำให้​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​ผิดหวัง​เสียใจ​อีก​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า” สุด​เขต​ต่อว่า​เป็น​ชุด

พิณ​ทน​ไม่ได้​ขอร้อง​สุด​เขต​หยุด​ว่า​เดือน​ได้​แล้ว แค่​นี้

เธอ​ก็​เสียใจ​เรื่อง​แม่​ของ​เธอ​มาก​พอ​แล้ว สุด​เขต​หัน​มา​เล่น​งาน

พิณ​แทน กล่าวหา​เขา​เป็นต้น​เหตุ​ของ​เรื่อง​ระหองระแหง​ระหว่าง​เดือน​กับ​พ่อ​และ​แม่ รู้​ทั้ง​รู้ พ่อ​แม่​ของ​เดือน​เกลียด​ก็​ยัง​ดื้อ​ดึง

ไม่​ยอม​ออก​จาก​ชีวิต​เดือน พิณ​ย้อน​ทันที

“ถ้า​พ่อ​แม่​เดือน​รู้​ว่า​คุณ​ทิ้ง​เดือน​ไป​มี​คน​อื่น คุณ​คิด​ว่า​พ่อ​แม่​เดือน​จะ​เกลียด​ใคร​มาก​กว่า​กัน”

“อย่า​ทะเลาะ​กัน​เลย​ค่ะ​เดือน​ขอร้อง...คุณ​สุด​เขต​คะ​แม่​เดือน​อยาก​เจอ​คุณ แม่​เพ้อ​ถึง​คุณ​ตลอด”

“ที่​ฉัน​ขับ​รถ​มา​จาก​กรุงเทพฯ​ก็​เพื่อ​มา​เยี่ยม​แม่​เธอ แต่​ฉัน​กลัว​ว่า​พอ​เจอ​แม่​เธอ​แล้ว​ฉัน​จะ​อดใจ​ไม่ได้ ​บอก​แม่​เธอ​ว่า​ฉัน​เห็น​เธอ​กับ​พิณ​กอด​กัน เอา​ไว้​คราว​หน้า​ฉัน​จะ​มา​เยี่ยม​แม่​เธอ​ใหม่” สุด​เขต​พูด​จบ เดิน​กลับ​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป​ดื้อๆ ไม่​สนใจ​คำร้อง​ขอ​ให้​ขึ้น​ไป​หา​แม่​ของ​เดือน...

ครู่​ต่อ​มา เดือน​กับ​พิณ​กลับ​ขึ้น​บ้าน สาย​ไหม​และ​ครู​ตะวัน​ตาม​ขึ้น​มา​สมทบ ครู​ตะวัน​ถาม​เดือน​เมื่อ​ครู่​นี้​รถ​ใคร​แล่น​สวน​ออก​ไป​เกือบ​​เฉี่ยว​รถ​จักรยาน​ของ​เขา พอ​รู้​เป็น​รถ​ของ​สุด​เขต​คู่หมั้น​ของ​เดือน สาย​ไหม​ถึง​กับ​ชม​สุด​เขต​เป็น​คน​มี​น้ำใจ​มาก หมอ​ที่​โรงพยาบาล​บอก​เธอ​ว่า เขา​เป็น​คน​ออก​ค่า​ทำ​คีโม​ให้​เพ็ง​แต่​ขอร้อง​ไม่​ให้​หมอบอก​เดือน หญิง​สาว​ชะงัก​ไม่​รู้​มา​ก่อน สุด​เขต​คือ​ผู้​บริจาค​ใจดี​คน​นั้น

ooooooo

ขณะ​เดียวกัน ศรี​ไพร​คิด​แก้แค้น​พิณ สั่ง​ให้​สมุน​เอา​เส้น​ลวด​มา​ขึง​ขวาง​ถนน​ไว้ จังหวะ​ที่​ดำ​ขยับ​จะ​ไป​ล่อ​พิณ​มา​ติด​กับ รถ​ของ​สุด​เขต​แล่น​เข้า​มา​ใกล้ แสง​ไฟ​หน้า​รถ​ส่อง​กระทบ​เส้น​ลวด​ที่​ขึง​อยู่​กลาง​ถนน สุด​เขต​ตกใจ กระแทก​เบรก​เต็ม​แรง​รถ​เสียหลัก​ไถล​ลง​ข้าง​ทาง​สิ้นฤทธิ์​อยู่​ตรง​นั้น...

เดือน​คว้า​มอเตอร์ไซค์​ของ​เพื่อนบ้าน​จะ​ขี่​ไป​ตาม​สุด​เขต​กลับ​มา พิณ​อาสา​ไป​ตาม​ให้​เอง บอก​เดือน​ให้​อยู่​ดู​แม่​ที่​นี่ พอ​พิณ​ขี่​รถ​มา​ถึง​จุด​เกิด​เหตุ เห็น​ดำ​กำลัง​ใช้​ปืน​จี้​สุด​เขต ขณะ​ที่​ขาว​เข้าไป​ค้น​ตัว​หา​ของ​มี​ค่า เขา​บิด​มอเตอร์ไซค์​พุ่ง​ใส่​ดำ​กับ​ขาว จน​ต้อง​กระโดด​หลบ​ไป​คน​ละ​ทิศ​คน​ละ​ทาง แล้ว​ตะโกน​ลั่น
“ขึ้น​รถ”

สุด​เขต​ไม่​รอ​ช้า​โดด​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​ทันที พิณ​ขี่​รถ​ย้อน​กลับ​ไป​ทาง​บ้าน​เพ็​งอ​ย่าง​รวดเร็ว ศรี​ไพร​ชัก​ปืน​จะ​ยิง แต่​รถ​มอเตอร์ไซค์​แล่น​พ้น​ระยะ​กระสุน​ไป​ไกล​แล้ว...

อาการ​เพ็ง​เพียบ​หนัก เริ่ม​หายใจ​ติดๆขัดๆ เดือน​ใจเสีย​วิ่ง​ออก​มา​ตาม​สาย​ไหม​ให้​เข้าไป​ดู​แม่ คำ​แป​ง​หยุด​ทำ​พิธี​บายศรี​สู่ขวัญ พวก​ชาว​บ้าน​ต่าง​ใจคอ​ไม่​ดี...สาย​ไหม​เข้าไป​จับ​ชีพจร​เพ็ง พบ​สัญญาณ​ชีพ​อ่อน​มาก​บอก​เดือน​ให้​ทำใจ แล้ว​ออก​มา​รายงาน​คำ​แป​ง​กับ​พวก​ชาว​บ้าน

“เห็น​ที​ป้า​เพ็ง​จะ​อยู่​อีก​ไม่​นาน​แล้ว​จ้ะ​แม่​ครู”

คำ​แป​ง คำ​หล้า ยาย​สา​กับ​ชาว​บ้าน​บาง​ส่วน​พา​กัน​ร้องไห้ คำ​แป​ง​ชวน​ทุก​คน​ร่วม​กัน​สวด​มนต์ ส่ง​เพ็ง​ให้​จาก​ไป​อย่าง​สงบ เสียง​สวด​มนต์​ดัง​เข้าไป​ถึง​ใน​ห้อง​เพ็ง

“สวด​มนต์​นะ​จ๊ะ​แม่...จะ​ได้​ไป​ดี” เดือน​ว่า​แล้ว​ช่วย​กัน​กับ​พ่อ​จับ​แม่​พนม​มือ...

พิณ​บิด​มอเตอร์ไซค์​พา​สุด​เขต​กลับ​มา​บ้าน​เพ็ง บอก​ให้​นัก​ร้อง​หนุ่ม​รีบ​ขึ้น​ไป​หา​เพ็ง สุด​เขต​ตั้งแง่ ใน​เมื่อ​พิณ​อยาก​เป็น​ลูก​เขย​เพ็ง แล้ว​ให้​เขา​เข้าไป​ทำไม

“นี่​ไม่​ใช่​เวลา​ที่​เรา​สอง​คน​จะ​มา​ทะเลาะ​กัน​นะ​ครับ แม่​เดือน​อาจ​อยู่​ไม่​พ้น​คืน​นี้”

สุด​เขต​ตกใจ “อะไร​นะ...ผม​ไม่​คิด​ว่า​แม่​เดือน​ป่วย​หนัก​ขนาด​นี้”

พิณ​เร่ง​สุด​เขต​ให้​รีบ​ขึ้น​ไป เดี๋ยว​ไม่ทัน​กาล เพ็​งอ​ยาก​พบ​เขา​มาก สุด​เขต​ไม่​ต่อ​ความ​อะไร​อีก รีบ​เดิน​ไป​ที่​บันได​บ้าน เห็น​พิณ​ไม่​เดิน​ตาม หัน​มา​มอง

“คุณ​เป็น​คน​ที่​แม่​เดือน​อยาก​เจอ ไม่​ใช่​ผม” พิณ​ว่า​แล้ว​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง ตั้งใจ​จะ​ส่ง​วิญญาณ​เพ็ง​ตรง​นั้น

สุด​เขต​พยัก​หน้า​รับ​รู้​ก้าว​ฉับๆขึ้น​บ้าน พอ​คำ​หล้า​เห็น​สุด​เขต​มา​รีบ​พา​เข้าไป​หา​เพ็ง เดือน​ดีใจ​บอก​แม่​ว่า​สุด​เขต​มา​แล้ว เพ็ง​ค่อยๆลืมตา​ขึ้น​มอง เอื้อม​มือ​จะ​จับ​มือ​สุด​เขต แต่​ไม่​มี​แรง ชาย​หนุ่ม​เลย​จับ​มือ​เพ็ง​ไว้

“แต่งงาน​กับ​เดือน​นะ​คะ​คุณ​สุด​เขต ถือ​เป็น​คำ​ขอ​ครั้ง​สุดท้าย​ของ​ฉัน...นะ​คะ...แต่งงาน​กับ​เดือน”

สุด​เขต​รับปาก​อย่าง​ลำบาก​ใจ รู้​แก่​ใจดี​ว่า​เดือน​ไม่ได้​รัก เพ็ง​ค่อยๆจับ​มือเดือนกับ​สุด​เขต​วาง​คู่​กัน

“แม่​ไม่​มี​โอกาส​รดน้ำ​สังข์​ลูก​สอง​คน แม่​ขอ​อวย​พร ต​รง​นี้​เลย ขอ​ให้​ลูก​ทั้ง​สอง​ครอง​รัก​กัน​จน​แก่​เฒ่า อยู่​ด้วย​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข...ฝาก​เดือน​ด้วย​นะ​คุณ​สุด​เขต ดูแล​เดือน​ของ​ฉัน​ด้วย”

“ผม​จะ​ดูแล​เดือน​ให้​ดี​ที่สุด​ครับ...ผม​สัญญา”

“ขอบใจ ฉัน​ตาย​ตา​หลับ​แล้ว” เพ็ง​หัน​ไป​ทาง​บุญ “ชาติ​หน้า​ฉันใด ขอ​ให้​ฉันเกิด​มา​เป็น​เมีย​พี่​อีก”

“แม่​จ๋า...ชาติ​หน้า เดือน​ขอ​เกิด​เป็น​ลูก​แม่​อีก​นะ​จ๊ะ”

“เดือน​ลูก​แม่...” เพ็ง​พูด​ได้​เท่านั้น​ก็​สิ้นลม เดือน​ร้อง​เรียก​แม่​ลั่น แล้ว​โผ​ซบ​อก​ร้องไห้​โฮ

พิณ​ได้ยิน​เสียง​เดือน รู้ทัน​ที เพ็ง​ตาย​แล้ว ยกมือ​ขึ้น​พนม “ไป​สู่​สุ​คติ​นะ​ป้า​เพ็ง ฉัน​เคย​ล่วงเกิน​ป้า​ด้วย​กาย วาจา ใจ​ก็​ขอ​ให้​อโหสิ​ต่อ​กัน” พิณ​อธิษฐาน​จบ ใบไม้​ใบ​หนึ่ง​หลุด​จาก​ขั้ว ปลิว​ตกลง​มา...

คำ​แป​ง​นำ​ชาว​บ้าน​สวด​ส่ง​วิญญาณ​เพ็ง​ด้วย​น้ำเสียง​สั่น​เครือ อธิษฐาน​ขอ​ให้​เพ็ง​ไป​ดี เดือน​กับ​บุญ​สวม​กอด​ร่าง​ไร้​วิญญาณ​ของ​เพ็ง ร้องไห้​ปิ่มว่า​จะ​ขาดใจ​ตาย​ตาม

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.