คุณชายไก่โต้ง

หลังจากเที่ยวผับกันเมื่อคืน เจ้าสัวกับทนายจ๋องเมาแอ๋กลับบ้านและนอนหมดสภาพในห้องรับแขก เช้าขึ้นอี๊จินมาเห็นเลยเป็นเรื่อง!

อี๊จินตำหนิทั้งสองคนด้วยความไม่พอใจอย่างแรง เจ้าสัวละอายเพราะทำผิดจริง จึงหวังทำดีชดเชยด้วยการชวนทนายจ๋องออกสำรวจร้านกะต๊ากสาขาที่โต้งไป

ทำงาน โดยแต่งตัวมอซอปิดบังตัวตนขี่ซาเล้งมาเมียงมองอยู่หน้าร้าน

“ทำไมมันเละงี้วะ”

“จากข้อมูลมันเป็นสาขาที่ใกล้เจ๊งเต็มแก่แล้วครับ”

“เออ ได้เจ๊งเร็วขึ้นแน่”

“ความจริงเรื่องแค่นี้ให้กระผมส่งลูกน้องมาดูก็ได้นะครับท่าน”

“ปัดโธ่! ก็ถ้าอั๊วไม่ยอมมาเอง อี๊จินอีจะแฉเรื่องที่อั๊วไปหยำฉ่า เอ๊ย! เรื่องที่อั๊วชอบไปเที่ยวให้อาโต้งรู้ ทีนี้อั๊วก็พังสิ ภาพพจน์เสียหมด แล้วอั๊วจะด่าไอ้โต้งมันได้ไง”

“อ้อ...ภาวะจำยอมครับท่าน”

ทันใดนั้นรถ เสธ.เจ้ยแล่นเข้ามาปาดและกดแตรไล่สนั่น เจ้าสัวสะดุ้งกระโดดหลบ สมจิตรลงจากรถมาเปิดประตูให้เจ้านายแล้วจะพากันเดินเข้าร้านหน้าตาเฉย เจ้าสัวโกรธมากโพล่งเสียงลั่น

“เฮ้ย ไม่คิดจะขอโทษกันมั่งเหรอ”

สมจิตรหันมาส่งยิ้มและจะอ้าปากขอโทษ แต่ เสธ.เจ้ยแทรกขึ้นก่อนว่าขอโทษเรื่องอะไร ทำให้เจ้าสัวเดือดดาลเถียงกันไม่ลดละ ทนายจ๋องเห็นท่าไม่ดีรีบกระซิบเจ้าสัว

“ท่านครับ อยู่นานไม่น่าจะเหมาะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวความจะแตก กลับเถอะครับ”

เจ้าสัวฟึดฟัด แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นไปนั่งบนซาเล้งแล้วจากไปโดยมีเสียงตะโกนเย้ยเยาะของ เสธ.เจ้ย

ดังไล่หลัง “โธ่เอ๊ย...นึกว่าจะแน่ ไอ้อ้วน”

เมื่อสองคนพากันเข้ามาในร้าน โต้งเห็น เสธ.เจ้ย จำได้แม่นว่าเป็นตาแก่ตีนโหดที่กระทืบตนตรงบึงน้ำเมื่อวันก่อน จึงรีบหลบไปหลังร้าน

ป๋องต้อนรับ เสธ.เจ้ยด้วยท่าทีนอบน้อมและเอาใจสุดๆด้วยการซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ร้องบอกอ้นกับโต้งให้จัดไก่ทอดสองชุดกับซอสเยอะๆมาให้ลูกค้า โต้งไม่พอใจ ใส่หน้ากากอนามัยเดินออกมาท้วงว่าของซื้อของขาย

จะแถมง่ายๆได้ยังไง

เสธ.เจ้ยโกรธ อยากรู้ว่าหมอนี่เป็นใคร ป๋องไม่ตอบแต่บังคับโต้งจัดของให้ลูกค้าเดี๋ยวนี้

“แถมแล้วหักเงินใคร เงินแกรึเปล่า ไอ้ป๋อง” โต้งย้อนถาม ป๋องจ้องตาถลนจะเอาเรื่อง

“ยังไงเจ้าป๋อง ไม่เคยสั่งสอนเด็กใหม่ให้รู้จักลูกค้าเกรด A อย่าง เสธ.เจ้ยมั่งเลยเรอะ”

ป๋องกลัวตัวสั่นรีบเข้าไปผลักโต้งแล้วโยนไม้

ม็อบสั่งให้ออกไปถูพื้นข้างนอก ก่อนหันมาพูดเอาใจเสธ.เจ้ย

“เด็กมันโง่ ไม่มีสมอง ไม่รู้ใครเป็นใคร อย่าไปถือสาเลยครับท่าน”

โต้งกัดฟันกรอด คว้าไม้ม็อบกับถังน้ำออกไปถูพื้นหน้าร้าน ทำไปบ่นไปอย่างสุดเซ็ง

“มีอะไรดีวะถึงได้เอาใจกันนักกันหนา ก็แค่ตาแก่ขี้วีนขี้งก ชอบของฟรี”

ผ่านไปไม่นาน สมจิตรหิ้วถุงไก่ทอดนำหน้า  เสธ.เจ้ยออกมา ป๋องกับอ้นเดินตามมาส่ง

“โอกาสหน้าเชิญอีกนะครับท่าน” ขาดคำของป๋อง เสธ.เจ้ยยิ้มแฉ่งแล้วเดินต่อได้อีกก้าวเดียวก็ลื่นล้ม

ก้นจ้ำเบ้าเพราะพื้นเปียก ป๋องนึกว่าเขาเป็นลมจึงเรียกโต้งมาช่วย อารามรีบร้อนโต้งวิ่งมาพร้อมไม้ม็อบในมือจะเข้าช่วย แต่ไม้ดันหล่นใส่หัว เสธ.เจ้ยจนสลบ

ooooooo

เวลานั้นเจี๊ยบกับฝนไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าเลือกซื้อเสื้อผ้าแล้วเจอแอ๊บโดยบังเอิญ สองฝ่าย

ไม่รู้จักกันแต่แอ๊บเอาแต่ใจอยากได้ชุดที่เจี๊ยบลองใส่อยู่

เจี๊ยบไม่พอใจแต่เก็บซ่อนความรู้สึกแล้วกลั่นแกล้งแอ๊บด้วยการฉีดสเปรย์หมามุ่ยที่ทำเองใส่ชุดสวยนั้นก่อนส่งให้แอ๊บไปใส่อย่างสมใจ แต่เพียงไม่นานสเปรย์ก็ออกฤทธิ์ทำให้แอ๊บคันคะเยอ พนักงานร้านเข้ามาช่วยก็คันไปด้วย

เจี๊ยบกับฝนแอบดูผลงานแล้วหัวเราะกันใหญ่ แต่ชั่วครู่เจี๊ยบก็มีอันตกใจ หลังได้รับโทรศัพท์จาก

สมจิตรแจ้งว่าพ่อของเธอลื่นล้มตอนนี้อยู่โรงพยาบาล เมื่อเจี๊ยบมาถึงก็ซักถามสมจิตรที่อยู่หน้าห้องว่าใครทำพ่อของตน

“ไอ้เด็กใหม่ร้านกะต๊ากครับผม”

โต้งแอบมองจากมุมหนึ่ง หน้าเสียบ่นอุบว่าซวยแน่... ทันใดนั้นประตูห้องตรวจเปิดออก แม่บ้านเข็นเตียงคลุมผ้าขาวออกมา สมจิตรปล่อยโฮนึกว่าเจ้านายของตน

จากไปเสียแล้ว

ที่แท้แม่บ้านจะเอาผ้าปูเตียงใช้แล้วไปส่งซัก เจี๊ยบโล่งใจ เห็นพ่อนั่งรถเข็นออกมาจึงรีบวิ่งไปถามอาการ เสธ.เจ้ยคุยโวว่าลูกผู้ชายชาติทหารอย่างตนไม่เป็นอะไรง่ายๆ แค่เคล็ดนิดหน่อย

โต้งโล่งอก หันหลังจะเดินกลับแต่ดันเตะถังขยะเสียงดัง ทำให้เจี๊ยบหันขวับมาเห็นเขาเต็มตา

เจี๊ยบวิ่งตามไปเอาเรื่องโต้งด้วยความโมโห

ผลักอกถามเขาว่าทำอะไรพ่อตน

“เราทำที่ไหน เราถูพื้นอยู่ดีๆ พ่อเธอลื่นล้มเอง”

“นายว่าพ่อฉันโง่ล้มเองเหรอ”

“ใช่!! เฮ้ย เปล่าๆ พ่อเธอไม่ได้โง่ แค่ซุ่มซ่าม”

“รู้งี้ฉันไม่น่าห้ามพ่อ น่าจะปล่อยให้กระทืบนายให้ตายๆไปซะก็ดี ไอ้ตัวซวย”

“เออ! รู้งี้ฉันก็ไม่น่าช่วยเธอ น่าจะปล่อยให้

จมน้ำตายเป็นผีเฝ้าบึงไปซะก็ดี”

เจี๊ยบโกรธมากเงื้อมือจะตบหน้าโต้ง แต่มือใครอีกคนมาคว้าไว้ เจี๊ยบไม่พอใจหันไปจะด่า แต่พอเห็นหน้าหนุ่มหล่อส่งยิ้มให้ก็อึ้งอ้าปากค้างเลยโดนโต้งแซว

“หุบปากได้แล้ว แมลงวันจะเข้าไปวางไข่อยู่แล้ว” 

เจี๊ยบหุบปากทันที หนุ่มหล่อมองหน้าโต้งแล้วเตือนว่าต้องพูดจากับผู้หญิงให้สุภาพ

“ได้สิครับคุณหมอเป๊ะ”

หมอเป๊ะเพื่อนรุ่นพี่ที่โต้งสนิทมากนั่นเอง เจี๊ยบได้ฟังว่าหนุ่มหล่อเป็นหมอก็ยิ่งปลื้มปริ่มและเขินอาย เดินจ้ำอ้าวออกไปทันที โต้งตะโกนไล่หลังอย่างขำๆ

“อ้าวเฮ้ย จะไปไหนน่ะ กลับมาด่าก่อนมั้ย สงสัยกลัวหมอจับฉีดยาแก้พิษสุนัขบ้า ฮ่าๆๆ”

เจี๊ยบวิ่งไปแอบมุมตึก ใจเต้นตึ๊กตั๊กมองมาที่หมอเป๊ะอย่างปลื้มมาก

ooooooo