คุณชายไก่โต้ง
ตอนที่ 2
อี๊จินจงใจละเลยหน้าที่ของตนไม่ยอมทำอาหารให้เจ้าสัวกินเพราะไม่พอใจที่เขาส่งโต้งไปทำงานในร้านสาขาใกล้เจ๊ง เงินทองไม่มีติดตัว แล้วจะอยู่ได้ยังไง
เมื่ออี๊จินอ้อนวอนเจ้าสัวให้รับโต้งกลับมา สองคนจึงมีปากเสียงกันเอ็ดอึง
“รับกลับ? เฮ้ย! นี่คิดว่าอั๊วเล่นขายของเหรอ สามเดือนไม่ได้ไม่ต้องกลับ”
“ซี้ซั๊วพูด ตบปากๆ อาโต้งอีเกิดมาไม่เคยลำบาก ส่งไปแบบนี้อีจะอยู่ยังไง”
“มันไปอยู่เมกาตั้งห้าหกปี ไม่เห็นมันตาย”
“ก็เพราะอีมีเงินไง”
“แล้วลื้อจะให้อั๊วใช้เงินเลี้ยงมันไปจนตายเหรอ อั๊วจะบอกอะไรให้นะ เตี่ยอั๊วสอนอั๊วตั้งแต่เด็กว่าถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำงาน อั๊วถึงได้ร่ำรวยขนาดนี้ไง”
“แล้วเฮียสอนอาโต้งอีมั่งรึเปล่าล่ะ”
“ก็อั๊วมีเวลาที่ไหน ต้องโทษยัยจงแม่มันกับลื้อนั่นแหละ อยู่บ้านก็ไม่รู้จักสั่งสอนมัน ตามใจจนมันเสียคน”
“ซี้ซั้วพูด เจ๊จงอีป่วยวันเว้นวัน อั๊วก็ทำงานยังกะ คนใช้ อุ้มอาโต้งกระเตงๆ มือกวาดบ้าน ตีนถูพื้น ควักนมให้อีดูด ดูแลสารพัด เหลืออย่างเดียวไม่ได้ทำ...ก็ป้อนนมเฮียนั่นแหละ”
เจ้าสัวสะดุ้งโหยง ขุ่นเคืองจนเบรกไม่อยู่ บ่นเป็นคุ้งเป็นแควว่างานตนเยอะแยะ ทั้งเหนื่อยทั้งลำบาก แต่อี๊จินก็เถียงไม่ลดละ
“เหนื่อยมากก็ออกมานั่งแทะตีนไก่อยู่บ้านสิ
อย่าบ่น!! ถ้าเฮียไม่ให้กลับ อั๊วจะไปรับเอง”
“เออ แล้วลื้อก็เลี้ยงมันเองแล้วกัน”
“เลี้ยงได้สิ ทำไมจะไม่ได้ ก็อั๊วนี่ล่ะเลี้ยงมันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ตั้งแต่เจ๊จงแม่มันตาย เลี้ยงมันมาคนเดียว อาโต้งมันมีกรรม มีพ่อก็เหมือนไม่มี”
อี๊จินคับแค้นเริ่มร้องไห้ เจ้าสัวเหล่มองสงสาร แต่ก็ยังจะแดกดันเพราะกลัวเสียฟอร์ม
“ต่ำๆเดือนละห้าแสนมีปัญญามั้ย แค่ค่าบัตรเครดิตมัน ลื้อก็อ้วกแล้ว”
อี๊จินฉุนแต่เถียงไม่ออก เพราะตัวเองไม่มีปัญญาหาเงินมาให้โต้งแน่
“ไม่รู้แหละ เจ๊จงสั่งเสียอั๊วดูอาโต้งเหมือนลูกจริงๆ ถ้าอีเป็นอะไรไป เฮียโดนแน่”
“โดนอะไร โดนอะไร้” เจ้าสัวท้าทาย อี๊จินหมั่นไส้ตวาดใส่หน้าแล้วเดินหนีไปทันที
“โดนอะไรไม่รู้...รู้แต่อยากกิงอะไรก็หาแหลกเอาเองแล้วกัน”
เจ้าสัวโกรธจนตัวสั่น หันไปหันมาเจอทนายจ๋องยืนหน้าเจี๋ยมเจี้ยม “จะยืนหน้าจ๋องอยู่ทำไม ไปหาตีนไก่ เอ๊ย! ไปหาอะไรมาให้อั๊วแหลกสิว้อย”
“เอ่อ...คือ...กระผมเป็นทนาย”
“เป็นอะไรก็ช่าง อั๊วหิวเว้ย!” เจ้าสัวตะเบ็งเสียงใส่จนทนายจ๋องหันหลังวิ่งหายไปเลย
ooooooo
ค่ำวันเดียวกัน โต้งกลับจากส่งไก่ทอดในสภาพสะบักสะบอมแถมยังโดนป๋องดุด่าว่าหายไปนานเหมือนไปส่งไก่ถึงเมืองนอก
อ้นระอาในความบ้าอำนาจของป๋องเต็มที ตัดบทให้รีบกวาดถูจะได้ปิดร้าน โต้งได้ยินคำว่าปิดร้านก็ดีใจสุดๆ เพราะวันนี้เขาตรากตรำมาทั้งวัน แทบไม่มีแรงยืน
พอออกจากร้าน โต้งนึกได้ว่าตัวเองไม่มีที่ไป อ้นจึงพาเขาไปห้องเช่าของป๋องกับเบิ้ม ขอให้สองคนรับโต้งอยู่ด้วยเพราะห้องใหญ่กว้างขวาง แต่สองหนุ่มแสดงความรังเกียจ เบิ้มอ้างว่าข้าวของเยอะ ส่วนป๋องเกี่ยงว่าตนตัวใหญ่และนอนดิ้นด้วย
อ้นบ่นสองคนไม่มีน้ำใจ ไม่แมน แล้วตั้งท่าจะพาโต้งไปนอนกับตน เบิ้มได้ยินอย่างนั้นต่อมหึงหวงพุ่งปรี๊ดรีบบอกว่าขยับของนิดหน่อยก็น่าจะนอนได้แล้ว
ป๋องไม่เห็นด้วยแต่ขัดเบิ้มไม่ได้ จากนั้นสองหนุ่มก็ตั้งกฎกติกาในการอยู่ร่วมกันว่าใครมาอยู่หลังสุดต้องกวาดห้อง ซักผ้า และหาข้าวเช้าให้คนอื่นกิน โต้งฟังแล้วผงะ ท้วงว่าเยอะไปมั้ย ป๋องไม่สน บอกว่าถ้าไม่พอใจก็ออกไปไม่ต้องอยู่
“เราคงอยู่ไม่นานหรอก แค่สองสามวัน”
“อยู่กี่วันก็ต้องทำ ไม่ทำก็...เก็ตอ้าว”
โต้งจำยอมเพราะไร้หนทาง แต่พอจะอาบน้ำดันมีปัญหาอีกเพราะน้ำไม่ไหล ต้องลงไปใช้ห้องน้ำรวมอันแสนสกปรก แถมยังโดนป๋องกับเบิ้มรวมหัวกันแกล้งหลอกผีจนต้องวิ่งหนีทั้งที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือย
ooooooo
เช้าวันใหม่ เจี๊ยบเตรียมไปเริ่มงานวันแรกด้วยชุดสวยของแม่ที่เคยใส่ออกเดตครั้งแรกกับพ่อ เสธ.เจ้ยเห็นแล้วอดคิดถึงเมียไม่ได้ จากนั้นก็จัดเตรียมข้าวของหลายอย่างให้ลูกเผื่อที่ทำงานไม่มีไม่พร้อม แม้แต่คอมพิวเตอร์ก็จะให้ลูกเอาไปด้วย
เสร็จเรื่อง เสธ.เจ้ยกำชับสมจิตรต้องไปส่งลูกของตนถึงบริษัท แต่พอพ้นบ้านถึงป้ายรถเมล์ เจี๊ยบให้สมจิตรจอดแล้วหลอกล่อจนตัวเองหนีขึ้นรถเมล์ได้สำเร็จ แต่ไม่คิดว่าจะเจอหนุ่มโต้ง
หนุ่มสาวเจอกันทีไรมีเรื่องทุกที โต้งโดนเจี๊ยบ ต่อยหน้าเพียงเพราะรถเมล์เบรกแล้วโต้งทรงตัวไม่อยู่เซไปกอดเธอเข้า ส่วนแอ๊บแฟนสาวของโต้งกำลังเดือดร้อนอย่างหนัก เพราะอำนาจพ่อของเธอเสียพนันบอลจนเป็นหนี้ก้อนใหญ่ เจ้าหนี้ส่งนักเลงมาทวงถึงบ้าน ถ้าไม่จ่ายให้อำนาจเตรียมจองศาลา
แอ๊บร้อนใจเป็นอย่างมาก ขณะที่อำนาจก็ไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนเพราะกลัวโดนเป่า แอ๊บเลยต้องออกไปตลาดเพื่อเก็บค่าเช่าซึ่งเป็นมรดกตกทอดของคุณย่า เมื่อบรรดาพ่อค้าแม่ขายเห็นหลานสาวเจ้าของตลาดมา ก็รีบหลบกันวุ่นวายเพราะไม่อยากจ่ายเงิน แต่แอ๊บก็มีวิธีเรียกเก็บจนได้
โต้งกลับมาที่ร้านและเกือบเจอแอ๊บที่เข้ามาซื้อน้ำดื่ม เขาต้องเอาแป้งทอดไก่ทาหน้าขาวโพลนให้เธอจำไม่ได้ เมื่อป๋องกลับมาเห็นเลยดุด่าโต้งอีกชุดใหญ่โทษฐานเอาแป้งมาเล่น แล้วยังขู่จะหักเงินเดือนด้วย
ด้านสาวเจี๊ยบที่ไปทำงานวันแรก เธอโดนรับน้องจากเจ๊ลีน่ากับติ๋วติ้วและยังทำท่าจะระรานไม่เลิก แต่เจี๊ยบก็ได้ฝนพนักงานอีกคนเข้ามาช่วย สองคนจึงจับมือเป็นเพื่อนกัน
โต้งต้องการเงินสักก้อน เขาโทรศัทพ์หาเพื่อนหลายคนเพื่อขอยืมเงินแต่ไม่มีใครให้ จึงตัดสินใจใช้บริการเงินด่วนเพื่อขจัดสารพัดปัญหาของร้านที่ยากจะเยียวยา ทั้งเรื่องบริการ ความสะอาด การเต้นเรียกแขกที่ซังกะตายของพนักงาน ไปจนถึงเด็กขโมยของ เขาอยากไปจากร้านให้ไวๆ จึงคิดแผนกระตุ้นยอดขายแบบโกงๆ เริ่มตั้งแต่หลอกเด็กมาซื้อด้วยเงินที่กู้มาได้ แต่ไม่สำเร็จแถมมีหนี้เพิ่มตั้งแต่ยังไม่ได้รับเงินเดือน
ฝ่ายเจ้าสัวหลังจากส่งลูกชายคนเดียวไปทำงานก็อยากรู้ความเคลื่อนไหวบ้างเหมือนกัน เขาเรียกไอศูรย์มาถามและได้รับคำตอบที่ทำให้หมดห่วง
“เห็นว่ากำลังปรับตัวอยู่นะครับ แต่สาขาที่ผมส่งไปก็เป็นร้านที่ดี ไม่น่ามีปัญหา”
“โธ่เอ๊ย น่าจะส่งมันไปร้านโหดๆหน่อย แล้วเมื่อคืนมันนอนไหน”
“อ๋อ ทีแรกผมก็เตรียมคอนโดไว้ให้ครับ แต่ได้ข่าวว่าเพื่อนที่ร้านชวนไปนอนด้วยกัน ผมก็เลยไม่เข้าไปบอก”
“เออ ผิดคาดว่ะ นึกว่าจะอยู่ไม่ข้ามคืน ดีแล้ว จะได้รู้จักความลำบากมั่ง นี่มันยังไม่ไดสักเสี้ยวของอั๊วตอนหาบของขายเลยนะ”
“ไม่ต้องเป็นห่วงครับท่าน ผมส่งคนไปดูแลตลอด ถ้าดูแล้วไม่ไหวหรือจะเป็นอันตราย คนของผมจะเข้าไปทันทีครับ”
“เฮ้ย ไม่ต้องๆ ลื้อนี่ดูเป็นห่วงมันมากกว่าอั๊วอีกนะ น่าเสียดาย ลื้อน่าจะมาเกิดเป็นลูกแท้ๆของอั๊ว ไม่น่าเป็นลูกที่เก็บมาเลี้ยง น่าจะมาเกิดในท้องอาจง จะได้เป็นพี่ชายแท้ๆของอาโต้งมัน...โอเค ยังไงก็ฝากดูอาโต้งมันหน่อย นึกซะว่ามันเป็นน้องเป็นนุ่ง เผื่อรอบนี้จะชุบผีให้เป็นคนได้มั่ง แต่ก็ไม่ได้หวังอะไร เอาล่ะๆ อั๊วกลับก่อน เดี๋ยวต้องไปคุยงานกะลูกค้าข้างนอกต่ออีก ทางนี้ลื้อก็ช่วยหน่อยนะ”
“ครับเจ้าสัว”
ไอศูรย์รับคำโดยดี แต่พอเจ้าสัวคล้อยหลังเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นร้ายกาจ พึมพำด่าออกมาอย่างไร้ความเคารพนับถือ
“ช่วยให้โง่สิ ไอ้อ้วนเอ๊ย”
ooooooo
โดม...ผู้จัดการหนุ่มแห่งร้านกะต๊าก อดีตเซลส์แมนขายเครื่องออกกำลังกาย มีนิสัยชุ่ย สกปรก ขี้โม้ ขี้หลี บ้าอำนาจ เจ้ายศเจ้าอย่าง และเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด
วันนี้โดมเพิ่งมาเจอโต้งพนักงานใหม่ที่ทำให้ร้านเละเทะเสียหาย หลังจากเมื่อวานโต้งจ้างคนมาซื้อของแล้วลูกค้าดันมีเรื่องชกต่อยกัน โดมเล่นงานโต้งหนักหักเงินเดือนมาชดใช้ค่าเสียหาย แถมยังนินทาเจ้าสัวพิริยะศักดิ์ เจ้าของบริษัทกะต๊ากผู้เป็นนายใหญ่อย่างไร้ความเคารพ
เสธ.เจ้ยพ่อของเจี๊ยบสร้างภาพเป็นคนธรรมะธัมโม แต่พอลับหลังลูกสาวก็ออกท่องราตรีเคล้าคลอเด็กสาวตามผับพร้อมสมจิตรทหารรับใช้คนสนิท เช่นเดียวกับเจ้าสัวพิริยะศักดิ์ที่ชอบเที่ยวมีสาวคลอเคลีย โดยหนีบเอาทนายจ๋องมาด้วยทุกครั้ง
แต่สิ่งที่ เสธ.เจ้ย กับเจ้าสัวพิริยะศักดิ์แตกต่างกันก็คือ เสธ.เจ้ยขี้เหนียวจ่ายน้อย ขณะที่เจ้าสัวจ่ายหนัก สาวๆจึงเฮละโลมาล้อมหน้าล้อมหลังเจ้าสัวมากกว่า ทำให้ เสธ.เจ้ยขุ่นมัวแม้ยังไม่เคยเห็นหน้าคู่แข่งสักครั้ง แต่ก็ฮึ่มฮั่มว่าเจอเมื่อไหร่มีเรื่องแน่
ฝ่ายโต้งที่จำยอมพักอยู่ห้องเช่าของเบิ้มกับป๋อง ค่ำนี้เขาทนกินบะหมี่สำเร็จรูปไม่ไหวจึงชวนสองคนไปเลี้ยงอาหารข้างนอก แน่นอนว่าสองหนุ่มไม่ปฏิเสธกินฟรีแถมยังหาเรื่องแกล้งโต้งจนเกือบโดนขี้เมาโต๊ะข้างๆ
ชกหน้า แล้วยังต้องมาชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้าของร้านอีก เพราะขี้เมาล้มโต๊ะทำถ้วยชามแตกแล้ววิ่งหนีไป
ooooooo
