คุณชายไก่โต้ง
ตอนที่ 11
เสธ.เจ้ยทำให้ความรักของเจี๊ยบกับโต้งสั่นคลอนโดยที่โต้งยังไม่รู้ตัว จนกระทั่งเขาเพียรโทร.หาแต่เธอไม่รับสายทั้งที่เป็นวันหยุด จึงมาหาถึงบ้านเพราะห่วงว่าจะเจ็บไข้ได้ป่วย แต่โดนพ่อของเธอขัดขวางไม่ได้พบ
“หนูลูกเจี๊ยบไม่ได้เป็นอะไร สบายดี ที่ไม่รับโทรศัพท์เพราะไม่อยากยุ่งกับแกอีก ไสหัวไปได้แล้ว”
“หมายความว่ายังไงครับ”
“อย่ามาตีหน้าซื่อ กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้องยังจะมีหน้ามาถาม”
“เกิดอะไรขึ้น ผมงงไปหมดแล้ว ขอผมเข้าไปคุยกับเจี๊ยบเถอะครับ”
“ไม่มีอะไรต้องคุย ระหว่างแกกับหนูลูกเจี๊ยบจบกันแล้ว ออกไป! ไอ้สมจิตรส่งแขก”
โต้งดึงดันและเห็นเจี๊ยบยืนมองมาด้วยสายตาเย็นชา ร้องเรียกเธอออกมาคุยให้รู้เรื่องแต่เธอเดินหนีไม่สนใจ เสธ.เจ้ยเห็นแล้วสะใจยิ่งนัก ตะเบ็งเสียงไล่โต้งอย่างกับหมูกับหมา
“ไสหัวไป!! อย่าให้ฉันต้องเปลืองแรงลากสวะอย่างแกออกไป”
โต้งรู้ว่าไม่มีประโยชน์จะดึงดัน ยอมถอยกลับไปด้วยความเศร้าและไม่เข้าใจ สมจิตรมองตามอย่างเห็นใจ
เสธ.เจ้ยอารมณ์ดีกินข้าวเช้าอย่างมีความสุข ผิดกับเจี๊ยบที่เหม่อลอยสีหน้าหม่นหมองถือช้อนค้างไม่ยอมตักอาหาร พอพ่อทักก็บอกไม่ค่อยหิว ขอตัวไปนอนพัก พ่อจับต้องเนื้อตัวลูกเพื่อเช็กอาการและถามว่าไม่สบายหรือเปล่า ไปหาหมอดีไหม
“เจี๊ยบสบายดีค่ะ แค่อยากพักเฉยๆ”
พอเจี๊ยบคล้อยหลัง สมจิตรบอกเจ้านายว่าคุณหนูเป็นโรคใจหาหมอก็ไม่หาย เสธ.เจ้ยไม่พอใจตวาดใส่ว่าใครถาม เล่นเอาสมจิตรสะดุ้ง ยิ้มแหยๆ แต่ยังหยั่งเชิงว่า
“พรากคนรักกันมันบาปนะครับ ระวังจะตกนรกนะครับท่าน”
“ถ้าทำให้ลูกสาวฉันไม่ต้องยุ่งกับผู้ชายเลวๆ อย่างไอ้โต้ง ฉันยอมตกนรก”
คราวนี้สมจิตรหน้าเสียถึงกับนิ่งเงียบไปเลย...ด้านโต้งกลับมาปรึกษาเบิ้มกับป๋องว่าจะทำยังไงถึงจะคุยกับเจี๊ยบได้ ตนไม่อยากจบกันแบบนี้ สองคนคิดไม่ออก แต่พออ้นแบกบันไดมาเรียกเบิ้มให้ไปเปลี่ยนหลอดไฟ โต้งปิ๊งไอเดียทันที
ooooooo
ค่ำนั้นโต้งให้ป๋องกับเบิ้มนำบันไดไปให้ตนปีนขึ้นห้องเจี๊ยบตรงหน้าต่าง...
หนุ่มสาวได้พูดคุยและเคลียร์กันได้ด้วยดีเพราะโต้งมีหลักฐานในไลน์ที่ส่งหาเจี๊ยบ แต่ที่เธอไม่รู้เพราะมีใครบางคนอ่านแล้วลบทิ้งและต้องเป็นคนใกล้ตัวมากๆ รวมทั้งเรื่องงานอีเวนต์และพริตตี้ โต้งก็อธิบายได้คล่องปรื๋อไม่ติดขัด
แต่แล้วเกิดเหตุการณ์ลุ้นระทึก สมจิตรส่องไฟฉายตรวจตรารอบบ้านกำลังเดินตรงมาทางนี้ เบิ้มกับป๋องช่วยจับบันไดให้โต้งเห็นเข้ารีบส่งสัญญาณบอก เจี๊ยบหาทางรอดเร่งให้โต้งหลบเข้ามาในห้อง ส่วนเบิ้มกับป๋องแบกบันไดเปิดแน่บหนีไป
โต้งผลุบเข้าทางหน้าต่างล้มทับเจี๊ยบทั้งตัว สองคนมองตากันนิ่งตกอยู่ในภวังค์รัก กระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูเรียกของ เสธ.เจ้ย ต่างลุกพรวดตกใจ ฝ่ายหญิงรีบหาที่ซ่อนตัวให้ฝ่ายชาย
เสธ.เจ้ยบ่นลูกสาวเปิดประตูช้า ถามว่าคุยกับใครอยู่ เจี๊ยบโกหกว่าคุยโทรศัพท์กับฝนแต่พ่อได้ยินเสียงผู้ชาย
“ผู้ชายที่ไหน ไม่มีค่ะ คุณพ่อหูฝาดแน่ๆ เจี๊ยบคุยกับฝนจริงๆ” พอเห็นพ่อกวาดตามองรอบห้อง เจี๊ยบทำทีสวมกอดถามอ้อนๆว่าพ่อมีอะไรหรือเปล่า
“ลูกเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องทั้งวันไม่ยอมลงไปกินอะไร พ่อเป็นห่วง กลัวจะหิว นี่พ่อเอานมกับแซนด์วิชมาให้ ทานซะหน่อยสิลูก”
“ขอบคุณค่ะ พ่อไปนอนก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวเจี๊ยบทานนะคะ”
“ทานให้พ่อชื่นใจหน่อยสิ พ่ออุตส่าห์ทำให้เองกับมือ ทานให้หมดพ่อถึงจะไป”
เจี๊ยบอยากให้พ่อออกไปเร็วๆ รีบกินแซนด์วิชแทบติดคอ ต้องคว้าแก้วนมมาดื่มอั้กๆ จนสำลักไปอีก
“ลูกกินได้พ่อก็ชื่นใจ...ค่อยๆกินสิลูก เดี๋ยวติดคอ”
เจี๊ยบกินหมดเกลี้ยงในพริบตา เสธ.เจ้ยจะไปแต่พลันได้ยินเสียงเหมือนของตก หันขวับมองที่เตียงเห็นขวดโลชั่นรีบหยิบขึ้นมาส่งให้ลูกสาว
“ขวดโลชั่นสมุนไพรของลูก คงกลิ้งตกไปใต้เตียง”
“ขอบคุณค่ะพ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...เจี๊ยบง่วงอยากนอน”
“จ้ะๆ พ่อไม่กวนแล้ว อย่าลืมสวดมนต์ไหว้พระก่อนนอนนะลูก”
เจี๊ยบเป่าปากโล่งใจ หันกลับมาเปิดตู้เสื้อผ้าที่ซ่อนโต้งไว้ จากนั้นโต้งชวนเธอเล่นเหมือนตอนเป็นเด็กอยู่โรงเรียนประจำ ปิดไฟในห้องมืดหมดแล้วเอาแสงสว่างจากไฟฉายนั่งคลุมผ้าห่มคุยกัน
“เดี๋ยวรอพ่อกับพี่สมจิตรหลับ นายก็กลับได้ ไม่นานหรอก”
“อยากให้นานน่ะ ทำไงดี”
“เหรอ? ฉันเรียกพ่อให้มั้ยล่ะ นานแน่”
“กล้าเหรอ กล้าเห็นฉันโดนพ่อเธอตื้บเหรอ”
เจี๊ยบอมยิ้มน่ารัก โต้งนึกสนุกปิดไฟฉายบอกว่าอยู่มืดๆ โรแมนติกดี
“โรแมนติกบ้าอะไร มืดๆ น่ากลัว”
“ก็จริง เมื่อก่อนตอนฉันเด็กๆ ฉันกลัวความมืดที่สุด เพราะฉันต้องนอนคลุมโปงอยู่คนเดียวทุกคืน แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวแล้ว...ฉันมีเธออยู่ด้วย ฉันจะมีเธออยู่ด้วยตลอดไปใช่ไหมเจี๊ยบ”
“มันก็ขึ้นอยู่กับเธอนั่นแหละว่าจะทำให้ฉันอยากอยู่กับเธอตลอดไปด้วยหรือเปล่า”
“แน่นอน ฉันต้องทำให้ได้ ฉันสัญญา” โต้งพูดจากใจ จับมือเธอแน่น...
ooooooo
หลังจากวันนั้นโต้งมุ่งมั่นต้องใช้หนี้นอกระบบให้ได้ในเร็ววัน เขาทำงานทุกอย่างตั้งแต่เช้ายันดึก บางคืนเกือบสว่าง กลับบ้านในสภาพอิดโรยอ่อนล้า เป็นอย่างนี้หลายวันร่างกายเริ่มไม่ไหว และล้มป่วยลงในที่สุด
ฝ่ายเจ้าสัวพอรู้จากทนายจ๋องว่าโต้งป่วยเพราะต้องทำงานหนักเพื่อใช้หนี้นอกระบบ ก็ก่นด่าด้วยเข้าใจว่าลูกชายกู้เงินไปเที่ยว ติดเหล้า ติดผู้หญิง ติดการพนัน
“ใจเย็นครับท่าน คุณโต้งไม่ได้ติดอะไรทั้งนั้น แต่คุณโต้งกลัวร้านกะต๊ากจะเจ๊งเลยกู้เงินเพื่อจ้างคนมาเข้าร้าน”
“กู้เงิน...จ้างคนมาเข้าร้าน ไอ้โง่!! อั๊วจะไปกระทืบมันให้หายโง่”
“ใจเย็นครับท่าน นั่นมันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่คุณโต้งถูกท่านส่งไปทำงานที่ร้านตอนแรกๆ ท่านต้องไม่ลืมนะครับว่าคุณโต้งไปโดยไม่มีประสบการณ์ใดๆ มาก่อนเลย เหมือนกับคนว่ายน้ำไม่เป็นที่ถูกจับโยนลงน้ำ ก็ต้องตะเกียกตะกายหาทางรอดให้ได้ก่อน จะถูกจะผิดจะสวยงามอย่างไรเดี๋ยวฝึกกันได้ ซึ่ง ณ ตอนนี้คุณโต้งก็ลักษณะกำลังจะเติบโตและก้าวต่อไปอย่างสวยงาม”
เจ้าสัวนิ่งอึ้ง หลังจากนั้นตัดสินใจใช้หนี้ให้โต้งทั้งต้นและดอกเบี้ยครบถ้วน ไอศูรย์รู้จากคนของตน แปลกใจแต่ซักถามลูกน้องก็ไม่ได้คำตอบ เลยทั้งตบทั้งด่าอย่างฉุนเฉียว
“ไอ้โง่ ไม่รู้แล้วแกไปเอาเงินมาได้ยังไง”
“มันโทร.นัดให้ไปรับเงินที่ซ่อนไว้ในตู้โทรศัพท์ครับ”
“อะไรนะ? มันเป็นใคร ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร”
วันเดียวกันนี้โต้งก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนส่งรูปเขากับพริตตี้ในลักษณะแนบชิดให้พ่อของเจี๊ยบ เขาและเธอเพิ่งมานั่งทบทวนกันดีๆ มั่นใจว่าเหตุการณ์วันนั้นเป็นแผนของ เสธ.เจ้ย และคนที่อ่านไลน์แล้วลบข้อความของโต้งที่ส่งหาเจี๊ยบทิ้งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณพ่อจอมหวงลูกสาวนั่นเอง
เจี๊ยบรีบกลับบ้านตั้งใจจะพูดเรื่องนี้กับพ่อ แต่ดันมาเจอพ่อของตนกำลังเล่นงานหมูเด้งที่บากหน้ามาพร้อมกิมตือผู้เป็นพ่อหลังก่อวีรกรรมสุดเลวมอมยาเจี๊ยบพาเข้าโรงแรมเมื่อหลายวันก่อน
เสธ.เจ้ยจะยิงหมูเด้งให้ได้ กิมตือต้องวิงวอนขอร้องให้เห็นแก่ความเป็นเพื่อน แต่อีกฝ่ายไม่ฟังก็เลยต้องรื้อฟื้นทวงบุญคุณในอดีต นั่นแหละ เสธ.เจ้ยถึงยอมยกโทษให้หมูเด้ง แต่ย้ำว่าหมดบุญคุณต่อกัน
หลังจากสองพ่อลูกกลับไปแล้ว เจี๊ยบชื่นชมพ่อที่ให้โอกาสคน ซึ่งตนอยากให้พ่อให้โอกาสโต้งบ้าง พ่อได้ฟังถึงกับผงะก่อนจะตกใจเพราะอยู่ดีๆโต้งโผล่พรวดเข้ามายกมือไหว้ขอบคุณ
เสธ.เจ้ยมองตาขวาง ประกาศเปรี้ยงว่าหัวเด็ดตีนขาดไม่ยอมให้โอกาสโต้ง สั่งสมจิตรไปเอาปืนมา วันนี้ตนยอมติดคุก สมจิตรละล้าละลังครู่หนึ่งก่อนออกไป
“คนอย่างไอ้โต้งไม่คู่ควรกับหนูลูกเจี๊ยบของพ่อ”
“คนเลวๆอย่างไอ้หมูเด้งที่มอมยาหนูพาหนูไปปล้ำ พ่อยังให้โอกาสได้ แต่คนดีๆที่เป็นคนช่วยหนูในวันนั้น พ่อกลับไม่ให้โอกาสงั้นเหรอคะ ถ้าพ่อจะโกรธจะรังเกียจคนที่เขาไม่เคยทำอะไรแย่ๆใส่พ่อซักนิด หนูก็น่าจะรังเกียจ คนจอมวางแผน คนชอบแอบดูมือถือคนอื่น คนที่ชอบแอบลบไลน์ในมือถือคนอื่น”
เสธ.เจ้ยตาโตนึกรู้ว่าที่ลูกพูดมาทั้งหมดคือตัวเอง ส่วนโต้งได้ทีกระทุ้งเข้าไปอีกว่า
“และคนแก่ขี้เมื่อยที่ชอบ...อุ๊ปส์!!” เขาพูดแค่นั้นแล้วแกล้งทำตกใจชวนให้สงสัย เสธ.เจ้ยรีบตะปบปิดปากโต้งแน่นกลัวความลับเปิดเผย
“คนแก่อะไรนะโต้ง” เจี๊ยบคาดคั้น
เสธ.เจ้ยหน้าเจื่อน เป็นจังหวะที่สมจิตรวิ่งถือปืนลูกซองเข้ามาพอดี
“มาแล้วครับท่าน”
“จะเอามายิงญาติเอ็งเรอะ เอาไปเก็บ”
สมจิตรเหวอรับประทานที่จู่ๆเจ้านายก็กลับคำหน้าตาเฉย เจี๊ยบกับโต้งแอบยิ้มให้กันขำๆ เสธ.เจ้ยทั้งเคืองทั้งอายที่เสียฟอร์ม แต่ลูกสาวทำไม่รู้ไม่ชี้รวบรัดบอกรักพ่อและกล่าวขอบคุณ
“ผมก็รักคุณพ่อเจ้ย” โต้งตีเนียนจะกอดว่าที่พ่อตาด้วย แต่โดนเบรกจนตัวโก่ง
“ทะลึ่ง!! ใครพ่อแก...ไอ้ไก่โต้ง อย่าคิดว่าเรื่องนี้มันจะจบง่ายๆแค่นี้”
ooooooo
เสธ.เจ้ยวางแผนเล่นงานโต้งให้ถอดใจไปจากเจี๊ยบด้วยการกำหนดบททดสอบสุดโหดเหมือนตอนที่ตัวเองเคยเป็นทหาร แต่โต้งก็สู้ทนทำเพื่อเจี๊ยบจนสำเร็จในสภาพคอพับคออ่อนหมดสติ
คราวนี้โต้งป่วยถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อให้หมอเป๊ะดูแลรักษา ได้นอนห้องพิเศษจนเจี๊ยบท้วงว่าแพงมากกลัวจ่ายไม่ไหว
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวพ่อนายโต้ง...”
“โอ๊ยยยย...” โต้งแกล้งแหกปากขัดขึ้นก่อนที่หมอเป๊ะจะเผลอพูดความลับ เจี๊ยบตกใจถามโต้งเป็นอะไร เร่งหมอให้ช่วยเหลือ
“อ๋อ ไหนดูซิครับ ขอหมอดูใกล้ๆ” แทนที่หมอจะตรวจกลับตบหัวโต้งดังเพียะ เล่นเอาเจี๊ยบไม่พอใจ
ถามหมอทำไมทำแบบนี้ “ไม่มีไรครับ โต้งโอเคแล้วครับ”
เจี๊ยบเห็นโต้งสงบนิ่งก็ไม่ติดใจ แต่เรื่องที่หมอพูดค้างไว้เธอยังอยากรู้
“เมื่อกี้คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ พ่อโต้ง?”
เอาล่ะสิ! โต้งหลุกหลิกกลอกลูกตาไปมาลุ้นว่าหมอเป๊ะจะตอบยังไง?
เวลาเดียวกันนั้น เจ้าสัว อี๊จิน และทนายจ๋องกำลังจ้ำอ้าวเข้ามาในโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมโต้ง เจ้าสัวห่วงลูกชายแต่ปากแข็งไม่ยอมรับ รักษาฟอร์มไว้สุดชีวิต
ภายในห้องผู้ป่วย หมอเป๊ะพูดโน้มน้าวจนเจี๊ยบยอมรับว่าตนคงฟังผิดไปเอง ส่วนโต้งก็อยากตัดบทแกล้งหาวขึ้นมาดื้อๆ
“อ้าว ยังกินข้าวต้มไม่หมดเลย ง่วงแล้วเหรอโต้ง”
“เพราะยาน่ะครับ ถ้าโต้งได้นอนพักเยอะๆ ร่างกายจะฟื้นตัวได้เร็ว จะได้กลับบ้านเร็วๆ เย็นมากแล้วคุณเจี๊ยบกลับบ้านก่อนดีกว่าครับ กลับบ้านดึกๆอันตรายนะครับ”
“เจี๊ยบกลับเถอะ ไม่ต้องห่วงโต้ง”
“งั้นเจี๊ยบกลับก่อน ฝากด้วยนะคะหมอ โต้งมีอะไรโทร.มานะ”
สองคนรับคำทันที พอเจี๊ยบคล้อยหลังออกจากห้องไป โต้งรีบกำชับหมอเป๊ะว่าอย่าหลุด เมื่อสักครู่ตนเกือบซวยแล้ว
“โทษทีว่ะ...ลืมตัว”
“เฮ้อ อุตส่าห์ฝ่าด่านพ่อเจี๊ยบมาได้ถึงขนาดนี้ ถ้าความลับแตก ถ้าเจี๊ยบรู้ความจริงว่าฉันเป็นใคร รู้ว่าฉันโกหกเขามาตลอด...”
“นี่ถามจริง แกคิดว่าแกจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับไปได้อีกนานแค่ไหนวะไอ้โต้ง”
โต้งหนักใจตอบไม่ได้เหมือนกัน ผ่านไปไม่นานพวกเจ้าสัวเข้ามา โต้งดีใจขอบคุณพ่อที่มาเยี่ยม แต่เจ้าสัวกลับพูดไว้ฟอร์มว่า
“มาเยี่ยมอะไร ไม่ได้มาเยี่ยม อั๊วจะมาเคลียร์ให้เอาบุญ อั๊วกลัวอาหมอเป๊ะอีจะเดือดร้อนเพราะลื้อไปด้วย ค่าห้องพิเศษตั้งแพง ถ้าอั๊วไม่จ่าย ลื้อจะมีปัญญาจ่ายเรอะ เป็นอี๊ยังไงไม่สั่งสอนหลาน” เจ้าสัววกมาแขวะอี๊จิน
“อ้าวเฮ้ยอาเฮีย ปากลื้อมันว่างนักใช่มั้ย” อี๊จิน
มองหาของใกล้ตัวก่อนหยิบมือถือเครื่องหนึ่งยัดปากเจ้าสัว
สองคนชุลมุนชุลเก คนอื่นๆพากันขำ แต่แล้วโต้งชะงักตาโตรีบหันไปขยับปากบอกหมอเป๊ะว่านั่นคือมือถือของเจี๊ยบ โชคดีที่หมอเข้าใจแย่งมือถือนั้นมาไว้กับตัวก่อนจะวิ่งไปที่ประตูห้องเห็นเจี๊ยบเดินลิ่วมาพอดี
หมอหันกลับมาที่เตียงผู้ป่วย บอกโต้งว่าแย่แล้วเจี๊ยบมา
“แย่อะไรวะอาเป๊ะ ทำไมลื้อทำหน้ายังกะเห็นผีอย่างนั้น”
“คือ...ถ้าทุกคนอยากให้โต้งปลอดภัย ขอให้ทุกคนทำตามที่ผมบอกนะครับ และห้ามถามถ้าไม่อยากให้โต้งทรุด”
“จะให้พวกเราทำอะไรบอกมาเลยอาหมอเป๊ะ” อี๊จินเร่ง
“ขอให้ทุกคนหาที่ซ่อนตัวด่วนครับ”
“ไอ้หยา...ซ่อน?? ซ่อนทำไม” เจ้าสัวพูดโพล่ง
“ถ้าไม่อยากเห็นโต้งอาการหนัก ทุกคนต้องซ่อนตัวด่วนและห้ามส่งเสียงดังอย่างเด็ดขาดครับ”
ทนายจ๋องสงสัยจะถามแต่โดนอี๊จินตวาดให้หยุดพูด ต้องซ่อนตัวตามที่หมอบอกเดี๋ยวนี้ ทั้งสามคนจึงมุดลงไปอยู่ใต้เตียง หมอรีบกระชากผ้าห่มปล่อยชายคลุมลงมาถึงพื้นปกปิดมิดชิดทันเวลาที่เจี๊ยบเข้ามาพอดีเป๊ะ
หมอยื่นมือถือคืนให้หญิงสาว พูดเบาๆว่า ตนกำลังจะวิ่งตามเอาไปให้ เจี๊ยบตอบเสียงเบาเช่นกันเพราะกลัวรบกวน
“ขอบคุณค่ะ โต้งหลับแล้วเหรอคะ”
“ครับ หลับสนิทเลย ไม่ต้องห่วงนะครับ รีบกลับเถอะ เดี๋ยวคุณพ่อจะเป็นห่วง”
“ค่ะๆ สวัสดีค่ะ” เจี๊ยบชะโงกดูโต้งอีกทีก่อนออกไป
หมอเป๊ะพ่นลมหายใจโล่งอก ขณะที่โต้งลืมตาโพลง ถอนใจเฮือกใหญ่ที่ยังปกปิดความลับไว้ได้
