ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

กุหลาบตัดเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

กันยิกาไปหาเทวัญ ฉอเลาะจับมือปะเหลาะให้เขาเล่าเรื่องเพชรให้ฟัง แต่ขณะเธอลูบไล้มือเขานั้นรู้สึกมือเขาแห้งเหี่ยวผิดปกติ ถามว่าช่วงนี้เขาทำงานหนักหรือเปล่าทำไมมือแห้งๆ

เทวัญรับรู้การเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ผมขาวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าตกกระและมือเหี่ยวย่น เขารีบชักมือจากกันยิกา เบือนหน้าหลบและขยับออกจากเธอ รสลินตกใจรีบเข้าไปบอกกันยิกาว่าช่วงนี้เทวัญเครียดให้เธอกลับไปก่อน โรมันก็รีบมาประคองจะพาไปพักผ่อน

เทวัญเห็นเงาตัวเองในกระจกเขาตกใจมากลุกพรวดขึ้น กันยิกาถามว่าเกิดอะไรขึ้น รสลินเร่งให้เขารีบขึ้นไปทานยา เทวัญเอ่ยขอตัวแล้วให้โรมันประคองออกไป กันยิกามองงงๆพึมพำ มันอะไรกันเนี่ย...

โรมันประคองเทวัญไปที่ห้องทำพิธีรักษา รสลินวิ่งออกไป บอกว่าจะไปเอาเพชร

กันยิกาไปนั่งที่โต๊ะอาหารในสวนบ้านเทวัญ ครุ่นคิดงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเทวัญเหมือนคนแก่ไปเลย? ซ้ำลูกน้องทั้งสองตึงเครียดเหมือนเขาป่วยใกล้ตายอย่างนั้น

ขณะนั้นเอง เธอรู้สึกมีคนเคลื่อนไหวอยู่นอกรั้ว ครู่เดียวพ่อบ้านก็เอาช่อกุหลาบขาวมาให้ บอกว่ามีคนส่งมาให้เธอ กันยิกาฉุนขาดหันมองเห็นพุ่มไม้ไหว เห็นบานหน้าต่างแง้มอยู่เหมือนมีคนเพิ่งเปิดเข้าไป เธอรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“นายหัวตั้ง! เป็นบ้ารึไง บุกมาถึงนี่ ฉันบอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับฉัน” แล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที

ในขณะที่เทวัญกำลังอยู่ในห้องรักษา ยืนเปลือยอยู่หน้าแท่น แท่นตรงกลางมีเพชรเพลิงสุริยา ด้านข้างมีเพชรละอองทะเล อีกแท่นว่างๆ เมื่อปรับระดับได้ที่ มีแสงกัมมันตภาพรังสีฉายออกมาจากข้างหลังตัวเพชร ประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ กระจายรังสีราวกับแสงระเบิดใส่ตัวจนเขาร้องอย่างเจ็บปวด

กันยิกาตามเข้าไปลากกุหลาบขาวออกจากมุมซ่อนตัว ขอร้องให้เขาออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะพังพินาศหมด เขาไม่ไป บอกว่าตนมาในฐานะจอมโจรกุหลาบขาวที่อยากสืบเรื่องเทวัญเอง ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ววิ่งไป

กันยิกาวิ่งตามไปเจอชั้นหนังสือในห้องหนึ่งที่เปิดอยู่ เข้าไปดูเห็นหนังสือ “ซุปเปอร์เพชร อัญมณีทั้ง 5” แบบเดียวกับที่ดาราวรรณยืมมาจากห้องสมุด พอเธอดึงหนังสือออก ชั้นหนังสือก็เลื่อนเปิดไปสู่ห้องลับ ทั้งสองตกใจไม่คิดว่าจะเจอห้องลับ พอเดินเข้าไปก็ยิ่งตกใจเมื่อเห็นรอบห้องมีแต่ตู้เพชร!

“นายเทวัญนี่มันเกินเศรษฐีธรรมดาแล้วนะเนี่ย...กูรูเพชรต้องมีเพชรเยอะขนาดนี้เลยเหรอ” กุหลาบขาวทึ่ง

ที่ตู้ใหญ่มีที่วางเพชร 3 เม็ด เขียนชื่อกำกับว่า “เพลิงสุริยา ละอองทะเล เนตรปฐพี” แต่มีเพียงเพชรละอองทะเลอยู่กลางตู้ส่องประกายวิบวับ เพชรเพลิงสุริยามีฐานแต่ตัวเพชรไม่อยู่ เพชรเนตรปฐพีก็ไม่อยู่ในห้องเช่นกัน

“นายเทวัญ...คือคนที่ฆ่ามหาราชามาคัส...” ดนุภพบอก แต่กันยิกาส่ายหน้าไม่อยากเชื่อ ดนุภพย้ำอีกว่า “และฆาตกรรมพ่อแม่ของเธอ!”

กันยิกาส่ายหน้าทำใจยอมรับไม่ได้ว่าเทวัญคือคนที่ฆ่าพ่อแม่ ช็อก พึมพำเหมือนสติเลื่อนลอย...

“คุณเทวัญ...เป็นไอ้ฆาตกรโรคจิตหน้าตาอัปลักษณ์คนนั้น...” กันยิกาค่อยๆถอยออกมาแล้ววิ่งเตลิดไป

“กันยิกา!!” กุหลาบขาววิ่งตามไปทันที

ooooooo

ที่ห้องทำพิธีมีแสงวาบออกมา เมื่อประตูเปิด เทวัญเดินออกมาอย่างหล่อ เท่ สมาร์ทเหมือนเดิม รสลิน บอกให้ไปพักผ่อนก่อน เขาบอกว่าจะลงไปหากันยิกา โรมันจะท้วงติงก็ถูกตวาด “อย่ามายุ่ง!”

เทวัญจะลงข้างล่างพลันก็ชะงักเมื่อเห็นประตูห้องหนังสือเปิดอยู่ รสลินรีบแก้ตัวว่าตนมาเอาเพชรกลัวพ่อจะเป็นอันตรายเลยรีบ
เทวัญหันขวับตบรสลินจนหน้าหัน เธอมองเขาอย่างตัดพ้อน้อยใจที่ลงมือกับตนถึงขนาดนี้ เทวัญตวาดว่าถ้าเกิดกันยิกามาเห็นเข้าล่ะ โรมันบอกว่าเธอเป็นแค่นักร้องร้านอาหาร ไม่น่าจะรู้เรื่องพวกนี้

“ไอ้โง่! กันยิกาเขาสนใจเรื่องเพชรพวกนี้ แล้วเขาก็รู้ว่ามีคนใช้เพชรทำให้จากแก่เป็นหนุ่มขึ้น ถ้าเขาจับแพะชนแกะแล้วรู้ว่าฉันเป็นตาแก่น่าเกลียดขึ้นมาจะทำยังไง!!”

ตะคอกระเบิดอารมณ์แล้วเทวัญรีบเดินออกไปจากตรงนั้น โรมันเข้าประคองรสลิน

กันยิกาวิ่งเตลิดออกไปในสวน ดนุภพวิ่งตามไปกอดบอกให้ใจเย็นๆ กันยิการะเบิดระบายความแค้นออกมาเป็นชุดเมื่อแน่ใจว่าเทวัญคือฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ตน แล้วตนยังนั่งกินข้าวกับฆาตกรอยู่ได้ตั้งนาน

“ยัยหัวโต!!” ดนุภพเรียกชื่อที่คุ้นเคยกันสมัยเด็ก กันยิกาชะงัก “ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ พวกเราอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ว่ามันจะเป็นใครเราจะช่วยกันลากคอมันมารับโทษให้ได้”

กันยิกาบอกให้เขากลับไปก่อน เขาให้กลับไปด้วยกัน ไม่ทันได้พูดอะไรกันมากกว่านั้น เสียงเทวัญก็โวยวายไล่รสลินกับโรมันให้หลีกทาง กันยิการีบไล่ดนุภพให้กลับ ทันใดเทวัญก็ออกมา เขาวิ่งมาหาเธอถามว่าเป็นอย่างไรบ้างร้องไห้ทำไม

กันยิกามองหน้าเทวัญนิ่ง มารยาอ่อนหวาน ถามว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างตนเป็นห่วงมาก

“โถ...กันยิกา” เทวัญเคลิ้มเดินเข้ากอดปลื้มปีติที่เธอเป็นห่วง “ผมไม่เป็นอะไรแล้วนะ ขอบคุณมากที่เป็นห่วงผม”

หารู้ไม่ว่าใบหน้ากันยิกาที่ซบอกเขานั้น มีแต่ความโกรธ เกลียด ขยะแขยง และสยอง...

ooooooo

ขณะดนุภพขับรถกลับไป มีข้อความเข้ามือถือจากปราการว่า “หัวตั้ง...มาหาพี่ด่วน...”

กันยิกาอยู่ครู่เดียวก็จะกลับ เทวัญมาส่งยิ้มอิ่มเอมบอกให้ขับรถดีๆ พอกันยิกาเคลื่อนรถพ่อบ้านก็วิ่งเอาช่อกุหลาบขาวมาให้บอกว่าเธอลืมช่อกุหลาบ

“กุหลาบขาว!” เทวัญพึมพำเครียด เมื่อเข้ามาในบ้าน โรมันขออนุญาตเสนอว่าให้เขาอยู่ห่างๆกันยิกาไว้ดีกว่า เรื่องนี้น่าสงสัยเพราะเขาเจอดนุภพอยู่กับกันยิกามาหลายครั้งแล้ว

“หนูกันยิกาไม่มีทางเป็นพวกเดียวกับไอ้ดนุภพ” พูดอย่างหลงใหลว่าเธอทั้งสวย น่ารัก เพียบพร้อม ที่สำคัญเธอรักและห่วงใยตนไม่เหมือนพวกเขาที่เอาแต่ทำให้ชีวิตตนฉิบหาย!

เมื่อกันยิกากลับไปเล่าให้ดาราวรรณฟัง น้าสาวติงว่าเทวัญอาจเป็นคนที่ฆ่าไอ้ฆาตกรนั่นแล้วชิงเพชรมาจากมันอีกทีก็ได้ เราต้องหาทางพิสูจน์ให้แน่ใจก่อนที่จะลงมือทำอะไรจะใจร้อนหรือประมาทไม่ได้ เล่าว่าวันก่อนนพดลก็มีคนสะกดรอย กันยิกาตกใจที่พี่ชายตกอยู่ในอันตราย เธอวิ่งออกไปทันที

นพดลไลน์นัดดนุภพไปพบกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขาเหลือบมองถุงกำมะหยี่ที่ใส่กล่องเพชรข้างตัว อย่างมีความหวัง พอขับรถเข้าไปที่ลานจอดก็ถูกชายฉกรรจ์ดักรออยู่ ซ้ำยังมีรถอีกคันแล่นเข้ามา ชายฉกรรจ์อีก 4-5 คนลงจากรถ ย่างสามขุมมาหาเขาอีก พวกมันปรี่เข้ารุมเล่นงานและพยายามดันเขาขึ้นรถของมัน

ทันใดนั้น รถเอกราชปราดเข้ามาจอด เขาลงจากรถตะโกน

“นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ปล่อยคุณหมอเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นพวกแกโดน!”

มันเห็นเอกราชมาคนเดียวก็ไม่สนใจ หันปืนใส่เขากระแทกจนปืนร่วงจากมือ ทันใดนั้นดนุภพในคราบกุหลาบขาวปล่อยอาวุธบางอย่างพุ่งเข้าที่มือมันจนปืนร่วงกันหมด พวกมันมองกันเลิ่กลั่ก ถามกันว่าอะไร ใครอีกคนยกมือดูจึงเห็นหนามกุหลาบปักที่มือเลือดพุ่ง พริบตานั้น ดนุภพในคราบกุหลาบขาวก็ดีดตัวข้ามกำแพงเข้ามา

“กุหลาบขาว!” คนหนึ่งตะโกนตกใจ

วรุฒกับจ่าฉิวจอดรถซุ่มดูอยู่ตกใจไม่แพ้พวกนักเลง วรุฒสั่งลูกน้องที่เหลือให้ไปบอกให้เปลี่ยนเป้าหมาย ปล่อยหมอไปและจับกุหลาบขาวให้ได้! แต่แล้วจู่ๆแมวตาเพชรก็ฟาดแส้เข้าใส่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่กำลังจะยิงปืนหมดสติไปทันที

พวกชายฉกรรจ์ 7-8 คนสู้กับกุหลาบขาว แมวตาเพชร ผู้กองเอกราชอย่างเอาเป็นเอาตาย แมวตาเพชรสู้พลางกันให้นพดลขึ้นรถขับหนีไปก่อน เธอสู้ต่อจนกุหลาบขาวกันพวกคนร้ายไว้ร้องบอกให้เธอรีบหนีไป เอกราชเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดรู้ทันทีว่าแมวตาเพชรกับกุหลาบขาวเป็นพวกเดียวกัน จึงขับรถเข้ามาร้องเรียกกุหลาบขาวให้โดดขึ้นรถตะบึงไป

“โธ่เว้ย...หนีไปได้หมดเลยเว้ย กุหลาบขาวร่วมมือกับแมวตาเพชร ไม่ใช่เรื่องธรรมดาซะแล้ว งานนี้สนุกแน่” วรุฒที่ซุ่มดูอยู่สบถอย่างหัวเสีย

เมื่อเอกราชขับรถพากุหลาบขาวหนีออกมาแล้ว กุหลาบขาวขอบใจที่มาช่วย เอกราชบอกว่าเพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อน แล้วบอกอย่างรู้ดีว่า “ถอดหน้ากากออกได้แล้วไอ้ดนุภพ”

พอรู้ว่าเอกราชจับได้แล้วว่าตนคือกุหลาบขาว ดนุภพชี้แจงเหตุผลบางอย่างของตนว่า

“แกสังเกตไหมว่าเพชรแต่ละอันที่ฉันปล้นไป ข่าวไม่เคยรายงานเรื่องรูปพรรณสัณฐานอะไรเลย หรือต่อให้ฟ้องก็ยกฟ้องตลอด”

“ฉันรู้ว่าแกปล้นแต่เพชรที่ถูกขโมยมา แต่จริงๆแล้วแกตามหาเพชรที่ถูกขโมยไปโดยไอ้ฆาตกรที่ทำให้พี่ปราการต้องกำพร้าพ่อแม่”

“เก่งมาก...เดี๋ยวรายละเอียดที่เหลือฉันจะเล่าให้แกฟัง ตอนนี้แกขับรถไปที่บ้านฉันก่อน”

ดนุภพหันมือถือที่มีข้อความจากนพดลว่า “เจอกันที่บ้านนาย” ให้เอกราชดู

ooooooo

เมื่อไปเจอกันที่บ้านเปิดหน้ารู้กันว่าใครเป็นใคร ที่ใส่หน้ากากตามล่ากันเอาเป็นเอาตายก็กลายเป็นกอดคอหัวเราะกันอย่างชื่นมื่น ดนัยเทพบอกว่าเพื่อนเก่าทั้งสามมารวมตัวกันได้แล้ว ตนขอแจมเป็นทีมอีกคน

ครู่ใหญ่นพดลจึงถามถึงแมวตาเพชรเป็นใคร เอกราชนึกได้บอกว่า นั่นซิ...ไม่รู้โผล่มาได้ยังไง อยู่ๆก็มาช่วยตนเฉยเลย

กันยิกากลับไปเล่าให้ดาราวรรณฟัง ถูกน้าบ่นว่าประมาทเกินไป ถามว่าตกลงพวกมันเป็นใคร กันยิกาเองก็ไม่รู้ เพราะผู้บงการมันหดหัวอยู่แต่ในรู แต่ที่รู้คือมันพูดถึงภารกิจจับตัวพี่ปราการ เป็นไปได้ไหมที่มันรู้ว่าพี่ปราการคือลูกชายเหยื่อที่มันฆ่า...

ขณะนั้นเองพิมพ์ชลกลับจากโรงพยาบาลเห็นสองน้าหลานซุบๆซิบๆกันอย่างตึงเครียด ถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ ดาราวรรณกลบเกลื่อนว่าไม่มีอะไร บอกให้เธอไปอาบน้ำนอนได้แล้ว น้าเองก็ง่วงเต็มที แล้วกู๊ดไนต์เลย

พิมพ์ชลไม่พอใจที่สองคนทำเหมือนตนเป็นส่วนเกินของที่นี่ ซ้ำน้าดายังมาแย่งคนรักของตนอีก พิมพ์ชลเอายาที่อิสริยาเอามาให้บอกว่ามันแค่ยาสลบอ่อนๆให้เธอวางยาสองน้าหลานแล้วซาร่ากับนีน่าจะจัดการต่อ เธอจะได้กำจัดให้สิ้นเสี้ยนหนาม ทั้งความรักและชีวิตก็จะเป็นอิสระและเป็นผู้ชนะ

“ถึงเวลาที่ฉันต้องตอบแทนบุญคุณพวกแกเสียที โลกของพิมพ์ชลจะต้องกลายเป็นชมพูทันทีที่ไม่มีพวกแกอยู่ร่วม”

ooooooo

อิสริยาเจ็บใจที่จ้างคนไปเล่นงานกันยิกา กลับถูกเล่นงานจนยับเยินกลับมา อยากเป็นบ้างจึงจำท่ามาหัดที่บ้านเทวัญ บอกเทวัญว่ากันยิกาต้องไม่ใช่

นักร้องเจ้าของร้านอาหารธรรมดาๆแน่ๆ เทวัญถามว่าแล้วเธอคิดว่าเขาเป็นใครล่ะ

พออิสริยาบอกว่ากันยิกาคือตัวอันตรายที่พยายามเข้าหาเขายั่วยวนให้เขาหลงใหล เทวัญหัวเราะขำว่าเธอจินตนาการไกลเกินไป ชมว่ากันยิกาไม่มีอะไรนอกจากความกระตือรือร้นสนใจใฝ่รู้ อ่อนหวานน่ารัก ช่างพูด ช่างถาม คุยเก่ง อิสริยายืนยันว่าตนเห็นกับตามาแล้ว เทวัญติงว่าเธอพาคนไปหาเรื่องเขาก่อนเขาก็ต้องป้องกันตัว พูดอย่างชื่นชมว่า

“เผลอๆ คุณยิกาอาจจะไปเรียนวิชาศิลปะการต่อสู้มาจริง เพราะรู้ตัวดีว่ามีคนจะมาปองร้ายเพราะความหึงหวง”

ขณะนั้นเองโรมันเข้ามาบอกว่าผู้กองมีธุระสำคัญ เทวัญบอกอิสริยาว่าตนมีธุระ เธอบอกว่าตนรอได้ ก่อนที่รสลินจะออกไปกับเทวัญ เธอหันบอกอิสริยาว่าอย่าเพิ่งกลับ เราต้องคุยกัน

วรุฒมารายงานว่ากุหลาบขาว แมวตาเพชร เอกราชต่างก็รุมกันช่วยหนุ่มหน้าใหม่ราวกับพิทักษ์องค์ชาย เทวัญสงสัยว่าหนุ่มหน้าใหม่เป็นใครพวกนั้นถึงพร้อมใจกันโผล่มาช่วย

เมื่อเล่าปะติดปะต่อกันแล้วรู้ว่าดนุภพหรือกุหลาบขาวกับเอกราชเป็นเพื่อนซี้กันมานาน วรุฒสรุปว่ามิน่าตำรวจถึงจับกุหลาบขาวไม่ได้สักที ส่วนแมวตาเพชรเป็นใครนั้น รสลินบอกว่ามันคือกันยิกา! ถูกเทวัญด่าว่าบ้าไปกันใหญ่แล้ว

“คุณริย่าบอกว่านังยิกามันแอบมีฝีมือ แล้ววันนี้ที่มันมาหาท่าน ไอ้กุหลาบขาวก็ดอดตามมาแอบเข้ามาในบ้านเรา จากนั้นมันก็โผล่ไปช่วยไอ้หนุ่มหน้าใหม่ด้วยกัน นังกันยิกาต้องใช่แมวตาเพชรแน่ๆ” รสลินลำดับเหตุการณ์ยืนยัน

“แมวตาเพชรคือจอมโจรชื่อดังที่ปล้นเพชรเพื่อหวังเงินรางวัลที่ตำรวจล่าหัวมาหลายปีแล้ว ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเป็นแมวตาเพชร คุณกันยิกาเป็นสาวผู้ดีมีสกุลเจ้าของร้านอาหาร ศิลปินสมัครเล่น และนักร้องกิตติมศักดิ์ แกจะมาทึกทักให้เขาเป็นแมวตาเพชร มันฟังดูงี่เง่าไหม” เทวัญทั้งปรามและด่ารสลิน

โรมันช่วยรสลินติงว่ากันยิกาสนใจเรื่องเพชรมาก มาหาเขาก็ถามแต่เรื่องเพชร

“แล้วนายเทวัญเป็นใครล่ะ เป็นเจ้าของโชว์รูมรถหรือไง คุณกันยิกาถึงมาหาไม่ถามเรื่องเพชร แล้วถามเรื่องรถแทน พวกแกคิดซี!”

เมื่อเทวัญแก้ต่างและปกป้องกันยิกาขนาดนี้ วรุฒพูดเป็นนัยให้ทุกคนหยุดพูด บอกว่าเรื่องนี้ไม่ยาก แค่เราได้ตัวดนุภพมา ได้ตัวกุหลาบขาวมาเค้นคอก็รู้ เทวัญให้ลงมือเลยโดยเอาเงินทอง ยศ และตำแหน่งมาล่อ

รสลินกลับมาหาอิสริยา อิสริยาถามว่าเทวัญล่ะ รสลินยุทันทีว่าเขาไม่หายไปไหนหรอก ถ้าเราร่วมมือกันกำจัดกันยิกาออกไปได้ อิสริยายื่นมือออกไปถามว่าถ้าร่วมกันกำจัดกันยิกาได้ตนจะได้เทวัญใช่ไหม

“ได้หรือไม่ได้ มันอยู่ที่ความสามารถเฉพาะตัวของคุณเอง แต่เราจะสนับสนุนคุณในทุกๆโอกาส”

“แล้วเราจะได้อะไรจากคุณมั่ง”

“หึ...บอกเลยว่าได้เยอะ เพราะฉันมีสายอยู่ในบ้านนังยิกา!”

ตอบอิสริยาแล้วรสลินหันมาสบตาโรมันอย่างพอใจ

ooooooo

จากการพิสูจน์หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ เจ้าหน้าที่รายงานว่าลายนิ้วมือที่กล่องเพชรยังชัดเจน มาก เอกราชบอกให้จัดการเทียบลายนิ้วมือแฟ้มประวัติอาชญากรรมเลย

เจ้าหน้าที่เทียบแล้วไม่มีลายนิ้วมือไหนในแฟ้มอาชญากรที่เข้ากันได้กับลายนิ้วมือบนกล่องเพชรเลย

“หรือไอ้โจรที่ทิ้งลายนิ้วมือไว้บนกล่องเพชรนี่มันไม่เคยถูกจับดำเนินคดีอะไรเลย” เอกราชฉุกคิด

“ถ้าลายนิ้วมือที่พบบนกล่องเพชรเป็นลายนิ้วมือ ของไอ้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่จริง ก็แปลว่าการทำชั่วของมัน ไม่เคยถูกจับได้มาก่อนครับ มีอีกทางเดียว เราต้องหาลายนิ้วมือของคนที่เราสงสัยว่าจะเป็นไอ้ฆาตกรมาเทียบเคียงแต่ถ้าเรายังไม่สงสัยใครก็...จบข่าว” นพดลคุยโทรศัพท์กับน้าเล็ก

กันยิกาฟังแล้วก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างเพราะสงสัยเทวัญเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ส่งสัญญาณบอกน้าเล็ก ดาราวรรณจึงบอกนพดลว่าให้เก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนอย่าเพิ่งคิดมาก กลับไปพักผ่อนก่อน ให้ระวังตัวด้วยและเก็บรักษากล่องเพชรไว้ให้ดีที่สุด

“ครับน้าเล็ก ผมจะเก็บรักษาเท่าชีวิตของผมเลย กู๊ดไนต์ครับ” นพดลวางสาย คิดเครียด

กันยิกาบอกน้าเล็กว่าตนจะไปเอาลายนิ้วมือมาเทียบกับลายนิ้วมือบนกล่องเอง ดาราวรรณถามว่าจะไปเอาของใคร

“คนที่ยิกามั่นใจว่ามันเป็นฆาตกรตัวจริงไงคะ” กันยิกาตอบอย่างมั่นใจ มุ่งมั่น

ฝ่ายเอกราชก็โทร.บอกดนุภพเรื่องลายนิ้วมือ บอกว่าเราต้องเข้าถึงตัวคนที่เราสงสัยก่อนแล้วเอาลายนิ้วมือมันมา

“คนที่ฆ่าคนด้วยวิธีเดียวกัน...กับที่มันฆ่าคุณพ่อของรุ่นพี่ปราการ” ดนุภพคิดถึงเทวัญเช่นเดียวกับกันยิกา

ooooooo

พิมพ์ชลจับตาการเคลื่อนไหวของกันยิกาและน้าดา วันนี้ทำทีทักว่าแต่งตัวสวยจะไปไหนกันหรือ ดาราวรรณบอกว่ามีนัดพิเศษพลางจะไปชงกาแฟ พิมพ์ชลกระตือรือร้นจะชงให้บอกว่าเดี๋ยวชุดสวยของน้าจะเปื้อน จะชงให้สองแก้วเลย

พิมพ์ชลชงกาแฟแล้วแอบเอายาเม็ดหย่อนลงไปทั้งสองแก้ว ยกออกไปบอกเสียงใสว่ากาแฟมาแล้วค่ะ ดาราวรรณถามว่าแล้วของเธอล่ะ พิมพ์ชลบอกให้น้าดื่มก่อน ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของพิมพ์ชลที่วางอยู่ในห้องครัวดังขึ้น ทั้งกันยิกาและดาราวรรณบอกให้ไปรับสาย แต่พิมพ์ชลรีรออยากดูให้เห็นกับตาว่าน้ากับกันยิกาดื่มกาแฟ แต่ทนไม่ได้เข้าไปรับสาย

เป็นสายจากอิสริยาโทร.มาเช็กงาน พิมพ์ชลบอกว่าลงมือแล้ว สดๆร้อนๆเลย รอฟังข่าวดีก็แล้วกัน แล้ววางสายเลย

ระหว่างที่พิมพ์ชลไปรับโทรศัพท์นั้น กันยิกาดูนาฬิกาแล้วโทรศัพท์ พอปลายสายรับ เธอทักเสียงหวาน...

“มอร์นิ่งค่ะคุณเทวัญ”

พอพิมพ์ชลออกมา ปรากฏว่าทั้งน้าดาและกันยิกาออกไปแล้ว เธอรีบไปดูถ้วยกาแฟที่วางอยู่ในถาดด้วยกัน แล้วสีหน้าก็เปลี่ยน บ่นอย่างขัดใจ

“ไม่ได้กินทั้งสองคนเหรอเนี่ย แล้วแก้วนี้ใครกินไปเกือบหมด นังกันยิกาหรือเปล่า หรือนังน้า” ครู่เดียวก็ยิ้มเหี้ยม “ใครกินก็ช่าง ขอให้มันขับรถไปถึงปลายทางที่ชอบ...ที่ชอบก็แล้วกัน”

ooooooo

ที่สนามยิงปืน...เทวัญ รสลินและโรมันไปซ้อมยิงปืนกันอยู่ รสลินเห็นดนุภพยิงอยู่ใกล้ๆ ก็หันปืนใส่เขา ถูกเทวัญปรามเบาๆ ว่าคนออกเต็มสนามจะบอกว่าเป็นอุบัติเหตุปืนลั่นหรือ รสลินแก้ตัวว่าแค่ซ้อมเล็งเล่นๆ

“อย่าทำเสียเรื่อง หน้าที่จัดการไอ้ดนุภพคือหน้าที่ของไอ้วรุฒ”

ดนุภพยิงปืนจนหมดกระสุน เสียงปรบมือชมว่าแม่นมาก...ข้อมือแข็งสุดๆ...หมดแม็กไม่มีพลาดเป้าสักนัดเดียว

“ขอบคุณมากครับ” ดนุภพยิ้ม แต่จับตามองเทวัญ เซ็งเมื่อเห็นเขาใส่ถุงมือมิดชิด คิดหาวิธีที่จะให้เขาถอดถุงมือ เข้าไปทักว่า “แม่นเหมือนจับวาง แต่เสียดายคุณยิงพลาดไปนัดนึง”

“ใครบอกว่าผมพลาดอีกนัด ผมยังไม่ได้ยิงต่างหาก ผมเก็บไว้ให้คุณ” แล้วยกปืนเล็งดนุภพทันที ถูกดนุภพยกแขนปัดป้องอีกมือจับมือเทวัญที่ถือปืน ฉากต่อสู้ปะทุทันที โรมันกับรสลินจะเข้าช่วย ถูกเทวัญตวาดว่าแกสองคนไม่ต้องยุ่ง ส่งปืนให้แล้วถอดถุงมือประกาศว่า

“ฉันจะคว่ำมันด้วยมือเปล่า!”

ดนุภพดูความกระเหี้ยนกระหือรือของเทวัญกระหยิ่มยิ้มอย่างสมใจ

ooooooo

สองน้าหลานต่างขับรถออกจากบ้าน กันยิกาเหยียบไปราวกับเหาะ แต่ดาราวรรณขับง่วงๆ บ่นว่ากินกาแฟแล้วทำไมยังง่วงอย่างนี้ บ่ายหน้าไปตลาดต้นไม้ที่ดนัยเทพรออยู่ ไปถึงก็ลงจากรถทั้งที่ยังไม่ได้ดับเครื่องเดินเบลอๆข้ามถนนไป

ขณะนั้นรถกระบะคันหนึ่งขับมาค่อนข้างเร็ว คนขับมัวก้มกดโทรศัพท์รถเกือบชนดาราวรรณ ดีที่ดนัยเทพพุ่งเข้ากอดเธอพากลิ้งหลบได้ทัน แต่เธอก็หมดสติไปแล้ว!

ดนัยเทพรีบอุ้มเธอกลับไปที่รถ โทรศัพท์บอกนพดลแล้วรีบพาไปโรงพยาบาล พิมพ์ชลผ่านมาเห็นน้าดามาโรงพยาบาลเธอรู้ทันทีว่าน้าดาเป็นคนดื่มกาแฟแก้วนั้น ยกมือไหว้ภาวนาขออย่าให้รอดมาแย่งความรักของหมอไปจากตนอีกเลย

เมื่อออกจากห้องฉุกเฉิน นพดลบอกดนัยเทพว่าน้าดาปลอดภัยแล้ว ตรวจเจอยานอนหลับอย่างแรงในกระเพาะอาหาร!

ที่สนามซ้อมยิงปืนเทวัญถอดสูทสู้ด้วยมือเปล่า ดนุภพดีใจที่จะได้เก็บลายนิ้วมือเขา แต่แล้วก็เซ็งสุดๆ เมื่อเทวัญกำหมัดสู้ กันยิกาหิ้วตะกร้าเครื่องดื่มมาถึงพอดี เธอตวาด

“หยุดนะคุณ!” แล้วเข้าไปยืนข้างเทวัญถามดนุภพว่ามายุ่งอะไรกับคุณเทวัญนักหนา แล้วหันไปหวานกับเทวัญถามว่าเจ็บไหม ตนมีเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพมาฝาก ชวนไปหาที่นั่งคุยกัน ทั้งสองคล้องแขนกันไป เทวัญยังหันจ้องดนุภพพูดอาฆาต

“ไว้เราเจอกันใหม่”

กันยิกาฉอเลาะกับเทวัญที่โต๊ะนอกสนามซ้อมยิงปืน ดนุภพมองจากไกลๆอย่างหึงหวง แต่รสลินทนไม่ได้เข้าไปกระชากกันยิกาออกมาตบขณะเทวัญกำลังจะจูบ รสลินหวังจะให้กันยิกาต่อสู้ให้เทวัญเห็นแต่กันยิกากลับยืนให้ตบจนล้มกลิ้งไปกับพื้น รสลินกระชากขึ้นมาจะตบอีก

“ถ้าแกยังไม่หยุดบ้า ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้!” เทวัญกระชากรสลินขึ้นมาตบจนหน้าหัน แต่รสลินยังฮึดจนโรมันต้องเข้ามากดไหล่บอกให้หยุด เวลาเดียวกันเทวัญหันไปประคองกันยิกา “เป็นยังไงบ้างครับยิกา ลุกไหวไหมครับ”

กันยิกามารยาลุกขึ้นแต่ทำเป็นเซเทวัญจึงอุ้มเธอไป ดนุภพสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ ชะเง้อมองอย่างเป็นห่วงกันยิกา

รสลินถามโรมันว่าเห็นไหมว่ามันมารยาทำเป็นสู้ตนไม่ได้ โรมันบอกว่าตอนนี้ท่านกำลังตาบอด ย้ำว่า

“ถ้าจะแฉมัน เราต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา”

ขณะที่เทวัญมาส่งกันยิกาที่รถ เขาขอโทษที่คนของตนทำร้ายเธอ กันยิกาอ้อนว่าต่อไปคงไม่กล้ามาหาเขาอีกแล้ว เทวัญสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้อีก ให้เธอกลับไปก่อนตนจะกำราบลูกน้อง แล้วค่อยนัดดินเนอร์ขอโทษเธออีกที

กันยิกาเสียดายนึกว่าพลาดโอกาสที่จะได้ลายนิ้วมือของเทวัญแล้ว แต่พอจะเปิดประตูรถเทวัญก็มายืนแนบหลังเธอเอื้อมมือมาเปิดให้ กันยิกาดีใจมากโบกมือลาแล้วขับรถออกไป

รสลินกับโรมันยืนรออยู่ พอเทวันเข้ามาก็ถามทันทีว่าพ่อจะกลับเลยไหม เทวัญหันขวับจับคอรสลินกระชากตะคอก

“อย่าทำร้ายคนที่ฉันรักอีก!” รสลินถามว่าแล้วพ่อไม่รักหนูหรือถึงได้ไว้ใจนังนั่นมากกว่า “ถ้าฉันไม่รักแกคงไม่เก็บแกสองคนมาเลี้ยงหรอก เพราะฉะนั้น แกควรจะเชื่อใจฉัน ทำตามที่ฉันสั่ง เข้าใจไหม!”

ooooooo

กันยิกาขับรถมาจอดที่ซอกตึกโทร.หาดาราวรรณจะบอกข่าวดีที่ได้ลายนิ้วมือมาแล้ว แต่ไม่มีคนรับสาย จึงจะออกมาลอกลายนิ้วมือเทวัญแต่เปิดประตูรถไม่ออก ลดกระจกลงดูจึงเห็นดนุภพกำลังยองๆดันประตูรถลอกลายนิ้วมือเทวัญอยู่

กันยิกาโวยวายว่ามายุ่งอะไร ลายนิ้วมือนั่นเป็นของตน กว่าจะได้มาลำบากแทบตาย ดนุภพลอกลายนิ้วมือเสร็จพอดีอวดว่าครบทั้งห้านิ้วเลยงดงามมาก กันยิกาลงรถมาจะแย่ง เขาบอกว่าไม่ต้องแย่ง ตนให้ก็ได้แต่มีข้อแลกเปลี่ยน แล้วจู่โจมจูบทันที กันยิกาไม่สนใจคว้าลายนิ้วมือจากเขาไปได้

“ขอบคุณนะที่ช่วยลอกลายนิ้วมือให้ ขอให้ลายนิ้วมือตรงกับลายนิ้วมือบนกล่องเพชรทีเถอะ พ่อแม่จะได้สู่สุคติเสียที”

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของดนุภพมีไลน์เข้า เปิดดูเป็นของมังกี้ เขาบอกกันยิกาว่า “แล้วเจอกันนะที่รัก” แล้วผละไปเลย ขณะกันยิกางงๆนั้นเธอก็รับโทรศัพท์จากนพดลแจ้งเรื่องน้าดาเข้าโรงพยาบาล เธอรีบขับรถไปโรงพยาบาลทันที

ไปถึงโรงพยาบาลก็น้ำตาคลอเมื่อเห็นน้าดานอนไม่ได้สติมีสายระโยงระยาง นพดลเข้าโอบไหล่ปลอบน้อง

“พี่อยู่ที่นี่พี่รับรองว่าน้าจะไม่เป็นอะไรเด็ดขาด แค่ให้น้านอนไปอย่างนี้ให้ยานอนหลับค่อยๆหมดฤทธิ์ไปเอง น้าก็จะตื่น”

กันยิกาเอะใจว่าน้าดาไม่เคยใช้ยาพวกนี้ ดนัยเทพก็ว่ายาพวกนี้น่าจะกินตอนกลางคืนไม่น่ากินตอนออกจากบ้าน

“เว้นแต่ว่า...มีคนวางยาน้าเล็ก!” นพดลฉุกคิด

ทั้งนพดล กันยิกา และดนัยเทพ ช่วยกันลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่เช้าว่าก่อนออกจากบ้านดาราวรรณทำอะไรบ้าง

พิมพ์ชลแอบมาได้ยินตกใจรีบผละไปพึมพำอย่างประสาทเสีย

“ไม่...ไม่มีทาง ไม่มีใครสงสัยเราหรอก ไม่มีใครรู้ เห็นแล้วจะมาสงสัยเราได้ยังไง”

ขณะลำดับเหตุการณ์กัน กันยิกาเล่าว่าน้าดาดื่มกาแฟไปจนเกือบหมดแก้วแล้วยังบ่นว่าพิมพ์ชลชงกาแฟยังไงขมจริงๆ กันยิกาพุ่งเป้าไปที่พิมพ์ชลว่าเป็นคนวางยา นพดลตกใจมาก

ooooooo

ดนุภพในคราบกุหลาบขาวไปที่โรงงานร้างที่มังกี้นัดแต่ไม่เห็นใคร ทั้งโรงงานเงียบกริบ เข้าไปในโกดังเห็นมีกล่องกำมะหยี่สีแดงวางอยู่ ตะโกนเรียกมังกี้ก็ไม่มีเสียงตอบ ยืนเท้าเอวตะโกนถาม

“เอากล่องเพชรมาวางล่อแบบนี้ต้องมีลูกเล่นอะไรแสบๆแหงๆใช่ไหม”

เมื่อไม่มีเสียงตอบ เขาจึงปล่อยดอกกุหลาบขาวจากแขนเสื้อสะบัดไปเปิดฝากล่องกำมะหยี่ พลันก็ตะลึงเมื่อเห็นเพชรสีเหลืองขนาด 100 กะรัตส่องประกายอยู่ในกล่อง

“เพชรน้ำตาพระจันทร์!”

กุหลาบขาวพูดอย่างตื่นเต้นว่ามังกี้หาเพชรเม็ดนี้เจอที่ไหน นัดตนมาเพราะเพชรเม็ดนี้หรือจะให้ตนทำอะไรกับมัน

ที่แท้เป็นแผนของวรุฒหลอกกุหลาบขาวมาจับ วรุฒปลอมตัวเป็นมังกี้นำกำลังมานับสิบคนล้อมจับกุหลาบขาว สั่งเหี้ยมว่าจับมันให้ได้ ขาจะเละ แขนจะขาดยังไงก็ได้ แต่อย่าให้มันตาย

กุหลาบขาวขว้างเพชรปลอมทิ้งวิ่งหนี ถูกไล่ยิงโดนขา เขาหมุนตัวคว้างเสียหลักตกกระแทกพื้น ยังพยายามวิ่งหนีแต่เพราะบาดเจ็บเสียเลือดมากจนล้มลงเกือบหมดสติ ในที่สุดเขาถูกจับ วรุฒฮึกเหิมว่ากุหลาบขาวที่ไม่มีใครจับได้แต่สุดท้ายก็ต้องมาสิ้นชื่อด้วยสุดยอดตำรวจอย่างตน จ่าฉิวสอพลอทันทีว่า

“ผู้กองวรุฒสุดยอดตำรวจแค่จับตัวมันได้แต่ยังไม่สิ้นชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ เราต้องกระชากหน้ากากมันออกมาประจานให้โลกรู้ว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของมันเป็นใครเสียก่อน”

“งั้นปล่อยนักข่าวเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย ผู้กองวรุฒจะกระชากหน้ากากมัน” วรุฒสั่งสะใจ

เมื่อนักข่าวกรูกันเข้ามา กุหลาบขาวถูกลากออกมาในสภาพเกือบหมดสติ วรุฒเดินออกมาราวกับวีรบุรุษ ประจานความชั่วและร้ายกาจของกุหลาบขาวที่ไม่มีใครจับตัวได้ แต่ตนจับได้ และพร้อมจะเปิดโฉมหน้าจอมโจรเดี๋ยวนี้

พอวรุฒกระชากหน้ากากกุหลาบขาวออก นักข่าวฮือฮากันว่าที่แท้กุหลาบขาวคือไฮโซดนุภพเจ้าของร้านเพชรไวโอลิน บ้างว่าเบื้องหน้าเป็นนักค้าเพชร เบื้องหลังเป็นโจร!

แม้ดนุภพจะสะบักสะบอมจนเกือบหมดสติ แต่เขาก็ยังพยายามเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

ดนุภพถูกเอาไปขังไว้ในห้องขังพิเศษ เขาถามวรุฒที่เข้ามาเยาะเย้ยว่า หน้าอย่างเขาไม่มีทางรู้เรื่องมังกี้ ถามว่ามีคนร่วมมือกับเขาใช่ไหม ถามไม่ทันขาดคำ เทวัญก็เดินเข้ามา โรมันถือกล่องยาตามมาและรสลินรั้งท้าย

วรุฒหันไปโค้งเทวัญทักทาย แต่เทวัญไม่สนใจเขาจ้องดนุภพยิ้มเย้ย

“เทวัญ!!” ดนุภพอุทานอึ้ง ถามวรุฒว่าไปสนิทกันตอนไหน ได้เงินมาเท่าไหร่ถึงยอมเปลี่ยนจากคนเป็นสุนัขรับใช้ ถูกวรุฒตรงเข้าไปชกปากทันที พอจะซ้ำเทวัญถามว่าต่อยทำไมให้เจ็บมือ แล้วพยักหน้าให้โรมันลงมือ วรุฒกับจ่าฉิวจึงออกไป

ดนุภพจ้องหน้าเทวัญบอกว่าไม่ว่าเขาต้องการอะไรก็ไม่มีวันได้จากตน เทวัญท้าว่าเรามาดูของกัน แล้วโรมันก็เข้าไปฉีดยาดนุภพแบบเดียวกับที่เคยฉีดใส่อานุภาพ

ดนุภพเจ็บปวดทรมานเพราะยาที่โรมันฉีด โดยมีเทวัญยืนเค้นว่าเอาเพชรเพลิงปฐพีไปไว้ที่ไหน ดนุภพกัดฟันทนความเจ็บปวดจากฤทธิ์ยาบอกว่า “แกไม่ฆ่าฉันหรอก เพราะแกยังไม่ได้ของที่ต้องการ”

เทวัญสั่งโรมันให้เปลี่ยนเป็นยาหลอดสีดำ บรรยายพิษของมันว่าจะทำให้เขาเจ็บปวดสาหัส ระบบประสาทจะค่อยๆถูกทำลายกลายเป็นอัมพาตและตายในที่สุด ดนุภพรวบรวมกำลังสะบัดสุดแรงจนเข็มฉีดยาตกแตกทั้งที่เพิ่งฉีดไปได้ไม่เท่าไหร่

“ฤทธิ์เยอะจริงๆไอ้กุหลาบขาว แกเอาเนตรปฐพีไปไว้ที่ไหน” เทวัญตะคอก ดนุภพมองหน้าแล้วหัวเราะพูดทั้งที่เลือดกบปากว่า เขายิ่งอยากได้ก็ยิ่งจะไม่ได้ เทวัญพุ่งเข้าไปบีบคอ โรมันติงว่าถ้ามันตายเราจะไม่รู้ที่ซ่อนเพชร เทวัญจึงปล่อย

รสลินเปรยว่าโดนขนาดนี้ยังไม่ยอม โรมันเอะใจว่าหรือมันจะไม่รู้

“ถ้าไม่ใช่มันแล้วเป็นใครที่เป็นคนเอาเพชรไป” รสลินตั้งประเด็นใหม่ เทวัญฟังแล้วนิ่ง เครียด

ooooooo

กันยิกาลำดับเหตุการณ์ได้แล้ววิ่งไปที่เคาน์เตอร์นางพยาบาล พิมพ์ชลตกใจรีบหลบหน้า เมื่อถูกกันยิกากระชากแขนก็ขู่ว่าทำอะไรให้เคารพสถานที่ด้วย พอกันยิกาพูดเรื่องกาแฟใส่ยานอนหลับก็หาว่ากันยิกาใส่ร้ายจะเรียก รปภ.มาช่วย

แต่เมื่อกันยิกาจับได้ไล่ทันจนมุมก็ท้าทายว่า

“คิดว่าจะทำอะไรกับฉันก็ได้เหรอ ฉันไม่ยอมเธออีกต่อไปแล้ว ไม่อีกแล้ว!!” แล้วระบายความคับแค้นใจที่ตนอยู่บ้านนั้นเหมือนคนใช้ ถูกแย่งทุกอย่างแม้กระทั่งคนรัก แค่ยานอนหลับมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

กันยิกาถามว่านี่เธอสารภาพแล้วใช่ไหม พิมพ์ชลพูดใส่หน้าว่าคนเลวๆแบบนั้นสมควรตายแล้ว

ทันใดเสียงนพดลถามขึ้นว่าเธอทำจริงๆหรือ พิมพ์ชลตกใจไม่นึกว่าหมอจะมาได้ยิน นพดลผิดหวังมากไม่นึกว่าเธอจะโหดเหี้ยมกับผู้มีบุญคุณถึงขนาดนี้ พิมพ์ชลบอกว่าตนไม่มีที่พึ่งอีกแล้ว คนเดียวที่ตนมีความหวังก็คือหมอ แต่หมอก็กลายเป็นพวกเดียวกับเขา ชีวิตตนไม่เหลือใครสักคน แล้ววิ่งลงบันไดไป

วิ่งไปได้พักหนึ่งก็หยุดหันมองคิดว่าหมอจะตามมา แต่ไม่เห็นตามมาก็ยิ่งแค้น บอกตัวเองว่าจะไม่ยอมเจ็บอยู่คนเดียวตัดสินใจไปยืนอยู่กับฝ่ายอิสริยาเต็มตัว!

ooooooo

ก่อนหน้านี้ที่เจดีย์ภูเขาทองอยุธยา อานุภาพที่แอบจำกลอนที่โรมันอ่านให้เทวัญฟังเชื่อว่านั่นคือคำใบ้จึงแอบมาหาเพชรเพลิงสุริยาตามคำกลอน เจอแผ่นกระเบื้องที่เผยอจึงไปแงะออก เห็นช่องเล็กๆ ล้วงเข้าไปเจอกล่องไม้เล็กๆ จึงหยิบออกมา

อานุภาพมองกล่องไม้ยิ้มสมใจ เอาดอกกุหลาบขาววางไว้แทนแล้วผละไป เป็นจังหวะที่รถของพวกเทวัญมาถึงพอดี

อานุภาพหลบมาพักอยู่กับน้องสวยที่บ้านไม้ริมทะเล เขาเอากล่องมาดูหาทางเปิดแต่เปิดไม่ได้ ยิ่งเชื่อว่าในนั้นต้องเป็นของมีค่าแน่ บ่นกับน้องสวยว่าจนปัญญาจริงๆ ไม่รู้จะเปิดยังไง น้องสวยบอกให้หาคนที่รู้วิธีเปิดสิ อานุภาพจึงลุกไปเปิดคอมพิวเตอร์เข้าไปที่หน้าเพจของตัวเอง กดรหัสผ่านแต่หน้าจอกลับเตือนว่า “รหัสผิดลองใหม่อีกครั้ง”

อานุภาพสงสัยว่าทำไมเปิดไม่ได้ น้องสวยสงสัยจะโดนแฮ็ก เขาหันมองน้องสวย สายตาเลยไปเห็นทีวีที่เปิดอยู่กำลังรายงานข่าววรุฒจับกุหลาบขาวได้เมื่อคืนนี้ เขาตกใจวิ่งมาเร่งเสียงให้ดังขึ้น เพ่งจอทีวีตาไม่กะพริบ

นักข่าวรายงานอย่างตื่นเต้นว่า

“เมื่อคืนนี้เวลา 23.25 นาฬิกาตำรวจได้วางแผนจับกุมจอมโจรชื่อดัง...กุหลาบขาว ที่ท้าทายกฎหมายด้วยการปล้นเพชรจากเศรษฐีและคนดังมากมาย อีกทั้งยังมีส่วนพัวพันกับคดีสังหารมหาราชามาคัส เช้านี้ตำรวจได้ปิดร้านเพชรชื่อดังที่เชื่อว่าเกี่ยวพันกับจอมโจรซึ่งถูกจับกุมเมื่อวาน ทรัพย์สินต่างๆ รวมถึงเพชรทุกเม็ดภายในร้านต้องถูกอายัดไว้เพื่อการตรวจสอบ”

นพดลเฝ้าดาราวรรณอยู่ที่ห้องพักคนป่วย ดูข่าวนี้เช่นกัน เขาลุกพรวดขึ้น สงสัยว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง รีบโทรศัพท์หาดนัยเทพ ชำเลืองดูกันยิกาเห็นยังดูข่าวทีวีเครียด เธอเป็นห่วงดนุภพคิดว่าจะต้องทำอะไรบางอย่าง

ขณะเดียวกันที่หน้าร้านเพชร ดนัยเทพกดปิดโทรศัพท์เดินไปที่หน้าร้าน ถูกตำรวจกันไม่ให้เข้า เขายืนยันว่าตนเป็นเจ้าของร้านตำรวจก็ไม่ให้เข้า เห็นวรุฒให้คนขนเอาแฟ้มชื่อลูกค้าไปตรวจสอบและยังจะขนเพชรทั้งหมดไปด้วย ดนัยเทพถามว่าเอาเพชรไปทำไมเพราะมันไม่เกี่ยวกับกุหลาบขาว

“แต่ยังไงคุณก็เตรียมโบกมือบ๊ายบายเพชรร้อยกะรัตของคุณไว้ได้เลย เพราะมันคงไม่กลับมาที่นี่อีก” วรุฒเย้ย

“ทำตัวแบบนี้มันต่างอะไรกับโจรวะ...เพชรทั้งหมดในร้านนี้ซื้อขายถูกต้องมีใบรับรองตรวจสอบได้”

วรุฒถามว่าแล้วที่ไม่ได้อยู่ในร้านจะให้ตรวจสอบได้ไหม

“ผมกับหลานทำงานด้วยความซื่อสัตย์ ไม่มีนอกไม่มีใน พวกเรารู้ว่าเรากำลังทำอะไร เพื่ออะไร ไม่ใช่พอมีใครโยนเศษเงินมาให้ก็ลืมหน้าที่ทรยศต่อวิชาชีพตัวเอง”

วรุฒก้าวเข้าหาดนัยเทพจะเอาเรื่อง ถูกดนัยเทพจ้องหน้าด่าเปรียบเปรยว่า

“ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนถ้าเป็นเพชรแท้ยังไงก็บริสุทธิ์...”

“แต่คนอื่นคงเห็นว่ามันไม่ใช่เพชรแต่เป็นแค่หินสีเคลือบตะกั่ว” วรุฒรู้ตัวว่าถูกด่าเลยย้อนอย่างไม่พอใจ

ออกมาหน้าร้าน นักข่าวกรูกันมาสัมภาษณ์ วรุฒวางท่าเยี่ยงวีรชนผู้สร้างผลงานยิ่งใหญ่ ให้สัมภาษณ์แล้ว ย้ำในตอนท้ายว่า ใครเคยเป็นลูกค้าร้านเพชรไวโอลินโปรดมารายงานตัวต่อเจ้าหน้าที่โดยด่วน นักข่าวถามว่าเพชรในร้านเป็นเพชรที่กุหลาบขาวปล้นมาหรือ วรุฒบอกว่ามันอาจจะร้ายกว่านั้น เพชรที่คุณครอบครองอยู่อาจเป็นเพชรเปื้อนเลือด

พอนักข่าวถามว่ากุหลาบขาวเป็นคนฆ่ามหาราชามาคัสจริงไหม เขาก็พลิ้วว่าต้องแล้วแต่ศาลตัดสิน แต่คดีไม่น่าจะพลิก

นักข่าวคนนั้นหันหากล้องสรุปข่าวทันทีว่า

“จากแถลงการณ์ล่าสุดของเจ้าหน้าที่ตำรวจ จอมโจรกุหลาบขาวหรือนายดนุภพได้ใช้ร้านไวโอลินล้างคราบคาวเลือดเพชรที่ปล้นมา และมีหลักฐานยืนยันว่าไฮโซหนุ่มซึ่งสวมบทจอมโจรนั้น มีส่วนเกี่ยวพันกับคดีฆาตกรรมมหาราชามาคัส”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 17:08 น.