ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

กุหลาบตัดเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เอกราชกับเสาวนุชดูข่าวนี้ที่คอนโด เอกราชทุบโต๊ะคำรามว่าวรุฒทำขนาดนี้เลยหรือ เสาวนุชบอกว่านี่เท่ากับฆ่าดนุภพทางอ้อมเลยนะ เอกราชเชื่อว่าเรื่องซับซ้อนอย่างนี้วรุฒไม่มีปัญญาคิดเองได้ ต้องมีคนวางแผนให้แน่!!

“ฉันว่านายเทวัญอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง” เสาวนุชฟันธง ถามว่าเขารู้เรื่องดนุภพเป็นโจรกุหลาบขาวมาก่อนหรือเปล่า เอกราชพยักหน้า “นายรู้? รู้แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ กระซิบบอกกันหน่อยก็ได้”

เอกราชถามประชดว่าถ้ารู้แล้วจะไปสัมภาษณ์รึไง เสาวนุชบอกว่าใช่ ถ้าตนได้สัมภาษณ์ดนุภพ ทำให้ โลกรู้จักกุหลาบขาวอย่างที่ตนรู้จัก วรุฒก็คงให้ข่าวเล่นงานอะไรเขาไม่ได้ เอกราชมองหน้าถามว่าไปรู้จักและซี้กับกุหลาบขาวตั้งแต่เมื่อไหร่

“ก็ตอนที่นายไม่สนใจไง...ฉันรู้ว่ากุหลาบขาวไม่ใช่โจรโฉดโหดเหี้ยม แต่เขาเป็นโรบินฮู้ดปล้นของโจรไปคืนเจ้าของเดิม เป็นโจรมีอุดมการณ์ ลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อความยุติธรรม นี่ถ้าฉันรู้ว่าเขาอยู่ใกล้ตัวแค่นี้ฉันไม่ปล่อยเขาไปแน่”

เอกราชขัดคอว่าเยอะไปหรือเปล่า เสาวนุชไม่ตอบ ลุกไปที่โซฟาหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเห็นเสื้อยืดดำมีฮู้ดของเอกราชพาดอยู่ก็เอามาใส่ เอาฮู้ดคลุมหน้า ถ่ายเซลฟี่ จากนั้นกดสมัครเฟซบุ๊ก เอกราชถามว่าเธอจะทำอะไร

“ช่วยจอมโจรโรบินฮู้ดของฉันไง” เสาวนุชบอกแล้วโดดไปเปิดคอมฯของเอกราช กดพิมพ์รัว เอกราชมองอย่างแปลกใจว่าเธอจะทำอะไร

เสาวนุชใช้ชื่อปลอมในเฟซบุ๊กว่า “ทีมไวท์โรส” ภาพโปรไฟล์เป็นรูปตัวเองใส่ฮู้ดดำปกปิดใบหน้าภาพคัฟเวอร์เป็นรูปดอกกุหลาบขาว โพสต์รูปดนุภพตั้งสเตตัสว่า

“ร่วมแสดงพลังช่วยกุหลาบขาวโจรปล้นเพื่อเอาของที่ถูกปล้นคืนสู่เจ้าทุกข์” และ “จะยอมให้คนดีไม่มีที่ยืนหรือ”

ทันทีที่เฟซบุ๊กทีมไวท์โรสปรากฏขึ้น ที่ร้านกาแฟ วัยรุ่นหลายคนกดดูจอแท็บเล็ตบ้าง มือถือบ้างแล็ปท็อปบ้าง คนหนึ่งกดไลค์อีกคนกดแชร์ทันที พริบตาเดียวยอดคนกดไลค์พุ่งพรวดเต็มหน้าจอ เอกราชมองทึ่ง

เสาวนุชลุกไปหยิบมือถือของตัวเองมากดสมัครทวิตเตอร์ ครู่เดียวโทรศัพท์มือถือของเอกราชดังติ๊งๆๆ เขาหยิบดูหน้าจอมือถือทวิตเตอร์แอคเคาต์ทีมไวท์โรสเด้งขึ้นรูปโปรไฟล์คือรูปเสาวนุชใส่ฮู้ดดำปิดหน้า มีข้อความว่า

“ไม่เห็นด้วยกับตำรวจ นัดพบกันเพื่อเป็นกำลังใจให้กุหลาบขาวผู้บริสุทธิ์ วันนี้ใครจะมากับเราบ้าง”

พริบตาเดียว มือถือของเอกราชเตือนไม่หยุด บนจอคนตอบรับข้อความของเสาวนุชกันรัว

เสาวนุชยืมมือถือของเอกราชบอกว่าตอนนี้ทีมไวท์โรสมีแอคเคาต์ไอดีแล้วต้องอัพรูปเด็ดๆ ของกุหลาบขาวหน่อยแล้วเข้ากูเกิลชื่อกุหลาบขาว รูปดนุภพขึ้นเป็นระนาว เธอเซฟรูปมาอัพลงไอจี แล้วพิมพ์แคปชั่น

“เย็นนี้เจอกันเป็นกำลังใจให้กุหลาบขาวคนดีที่ถูกใส่ร้าย”

ooooooo

คืนนี้เอกราชกับเสาวนุชปลอมตัวไปจอดรถซุ่มอยู่ที่หน้าสำนักงานตำรวจ เห็นมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งยืนอยู่ ทุกคนใส่ชุดสีดำมีฮู้ดแต่ยังไม่ได้ดึงขึ้นใส่

บางคนถือป้ายเขียนว่า กุหลาบขาวไม่ผิด...กุหลาบขาวไม่ผิด

นักข่าวมารายงานข่าวที่หน้าสำนักงานตำรวจอย่างตื่นเต้นว่า

“ขณะนี้นะคะ ที่หน้าสำนักงานตำรวจ มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งมาชุมนุมกันเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กุหลาบขาว เราไปฟังเสียงพวกเขากันค่ะ” นักข่าวยื่นไมค์ไปที่กลุ่มแฟนคลับของกุหลาบขาว เสียงแฟนคลับพูดอย่างไม่พอใจว่า

“กุหลาบขาวไม่ผิด กุหลาบขาวไม่ได้ฆ่าใคร กุหลาบขาวถูกใส่ร้าย ไม่ยอม...เราไม่ยอม!”

นักข่าวยืนไมค์ไปถามตำรวจว่า “จะชี้แจงอย่างไร จะเปิดหลักฐานที่ใช้ในการจับกุมกุหลาบขาวเมื่อไหร่” และ “นี่ไม่ใช่การยัดข้อหาเพื่อหาแพะใช่ไหมคะ”

ตำรวจมัวแต่กันกลุ่มแฟนคลับวุ่นวายจนไม่ได้ตอบคำถามนักข่าว

เสาวนุชกับเอกราชยังซุ่มดูอยู่รอจังหวะเหมาะที่จะเข้าไป เธอถามเอกราชโอ่ๆว่า

“ไงล่ะ ไม่ใช้ฝีมือเหรอ นายล่ะ มีอะไรจะแจมไหม”

เอกราชไม่ทันตอบก็มีเสียงผิวปากดังขึ้น จำได้ว่าเป็นสัญญาณของหมวดเอ ทันใดหมวดเอก็เอาบัตรผ่านของตำรวจคล้องคอเอกราชบอกว่าเขามีเวลาสามนาทีที่เปลี่ยนกะ รีบไปรีบกลับ ตนจะดูต้นทางให้

เอกราชเห็นประตูข้างของสำนักงานตำรวจแง้มอยู่ เขาร้องบอก “ทางนี้...” แล้วออกวิ่งนำเข้าไปทันที ลากเสาวนุชไปด้วยให้อยู่ในสายตา กลัวเธอจะก่อเรื่องอีก

ooooooo

เอกราชพาเสาวนุชวิ่งไปทางห้องขังใช้บัตรผ่านเข้าไปจนถึงห้องขังพิเศษที่ขังดนุภพ พอเข้าไปก็ชะงักเมื่อเห็นร่างหนึ่งในชุดดำ เขาร้องถามว่าใคร พอร่างชุดดำหันมาเขาอุทานตกใจ “แมวตาเพชร”

กันยิกาวิ่งเข้าใส่ปรามว่าอย่ามายุ่งตนจะช่วยหัวตั้งเอง ถ้าอยากทำตัวมีประโยชน์ก็ช่วยกันพวกตำรวจไว้นายซื่อบื้อเอกราชรู้ทันทีว่าแมวตาเพชรคือบุษบากรคือกันยิกา

ประตูห้องขังพิเศษที่เปิดอยู่กำลังจะปิดโดยอัตโนมัติ กันยิการีบเอามือดันไว้ สัญญาณฉุกเฉินดังลั่นขึ้นทันที ทั้งเอกราชและกันยิกาตกใจ ตำรวจได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยก็วิ่งเข้ามา เสาวนุชนึกรู้ว่าเอกราชต้องทำอะไรผิดพลาดอีกแล้ว

เอกราชตกใจยืนมึน ครู่เดียวก็ตัดสินใจร้องขอความช่วยเหลือ พวกตำรวจวิ่งมาถึงพอดี เขาทำหน้าตื่นบอกว่า กุหลาบขาวทำร้ายตนและหนีไปทางโน้นแล้ว พลางชี้ไปมั่ว

ตำรวจที่วิ่งตามกันมาหยิบ ว.กด บอกว่าคนร้ายห้องพิเศษหนีไปทางประตู 1 เอกราชยืนยันว่าคนร้ายหนีไปทางประตู 1 จริงๆ คนหนึ่งคาดว่าหนีไปทางห้องธุรการ เอกราชบอกว่ามันเลี้ยวซ้ายออกไปทางห้องเอกสาร พวกตำรวจงงว่าคนร้ายหนีไปทางไหนกันแน่

“พวกคุณไปดูที่ห้องธุรการ พวกคุณมากับผมทางห้องเอกสาร”

เอกราชสั่งการ พวกตำรวจปฏิบัติตามทันที

ooooooo

กันยิกาเข้าไปในห้องขังพิเศษมองหาดนุภพเห็นเขานั่งคอพับเหมือนหมดสติอยู่ที่เก้าอี้ เธอสะเดาะกุญแจมือประคองเขาออกมา ดนุภพในสภาพเบลอๆ เพ้อไม่เป็นเรื่อง

วรุฒกับจ่าฉิววิ่งมาถึงห้องขังพิเศษ กันยิการีบดึงดนุภพหลบหลังประตูแล้วหันเตะสูงใส่หน้าวรุตจนหงายตึง จ่าฉิวเห็นตกใจร้องว่า แมวตาเพชร ไม่ทันทำอะไรก็ถูกแมวตาเพชรฟาดแส้ใส่แล้วพุ่งออกไปถูกตำรวจสองนายพุ่งเข้าจับ ดนุภพกระโดดเข้าใส่จับหัวตำรวจทั้งสองชนกันจนสลบเหมือดตัวเองก็ล้มไปด้วย

ดนุภพในสภาพเบลอๆ บ๊องๆ แต่สัญชาตญาณนักสู้ในตัวทำให้เขาทำไปโดยอัตโนมัติ เสร็จแล้วก็หัวเราะคิกๆเหมือนคนเมากาว จนกันยิกาต้องทั้งดึงทั้งลากหนีไป

เสาวนุชหนีพวกตำรวจมาเจอกันยิกาพาดนุภพหนีและถูกวรุฒกับจ่าฉิวไล่ตามมา เลยล่อให้จ่าฉิววิ่งไปอีกทางแล้วหลบเข้าห้องน้ำ จ่าฉิวทะเล่อทะล่าตามมาเห็น หัวเราะเยาะว่า “ที่ซ่อนสิ้นคิดมาก” แล้วตามเข้าไป

ฝ่ายวรุฒกับตำรวจอีกสองนายตามกันยิกากับดนุภพไป กันยิกาวิ่งมาเห็นประตูเขียนไว้ว่าชั้น 3 ก็ผลุบเข้าไป เธอจับมือดนุภพมีแต่เลือด บอกว่าถูกยิง เขาหัวเราะถามว่าถูกยิงหรือ นึกว่าโดนมดกัด

วรุฒวิ่งตามมาเห็นประตูชั้นสามยังปิดไม่สนิทบอกพวกตำรวจว่า “มันกลับเข้าไปแล้ว” แล้ววิ่งตามเข้าไป แต่หาไม่เจอ วรุฒเครียด เขาเห็นหยดเลือด

ที่หน้าห้องประชุมมั่นใจว่าทั้งสองต้องอยู่ในห้องนี้แน่ บอกตำรวจที่ตามมาว่าพวกมันถูกยิงแต่ไม่รู้ว่าโดนใคร

แม้จะมีเพียงสองคนซ้ำ ดนุภพก็เบลอๆ บ๊องๆ แต่กันยิกาก็สู้ไม่ถอย ดนุภพก็สู้ไปกับเธอด้วยแต่ท่าทางเหมือนคนเมาหมัด

ดนุภพสู้ได้ไม่เต็มที่เพราะแขนถูกยิง จังหวะหนึ่งกันยิกาพลาดถูกวรุฒคว้าสายไมโครโฟนพันตัวดึงล้มลง แล้วจะเข้าไปดึงหน้ากากดูหน้า

ทันใดนั้นไฟดับพรึ่บพอสว่างอีกที วรุฒก็ถูกจับมัดกับตำรวจสองคนที่สลบอยู่ด้วยสายไมโครโฟนที่เขามัดกันยิกา

กันยิกาพาดนุภพวิ่งออกไป วรุฒจะตามก็ลุกไม่ได้เพราะถูกมัดติดกับตำรวจสองคนที่สลบอยู่

“โธ่เว้ย!!” วรุฒสบถแต่ยังพยายามตามไป

หมวดเอรออยู่อย่างกระวนกระวาย บ่นงึมงำว่าสามนาทีแล้วทำไมไม่ออกมา ทันใดนั้นมีข้อความเข้ามือถือพอเปิดอ่าน เป็นคำย่อว่า สอ ลอ ตอ หมวดเอ 

คิดอยู่อึดใจ พอนึกได้ว่าสลายตัวก็เผ่นแน่บ

ooooooo

ฝ่ายจ่าฉิวตามเสาวนุชเข้าไปในห้องน้ำกระหยิ่มว่าห้องแค่นี้นึกว่าจะหาไม่เจอหรือ ที่แท้เสาวนุชเข้าห้องน้ำหญิงและจ่าฉิววิ่งเข้าห้องน้ำชาย พอเสาวนุชจะวิ่งออกจากห้องน้ำก็เจอจ่าฉิวมาดักคว้ามือจะดึงฮู้ดจะดูหน้า

ทันใดนั้น จ่าฉิวก็ถูกเตะเข้าที่สีข้างอย่างจัง จนกระเด็น

เอกราชนั่นเอง! เขามาช่วยเสาวนุช แต่ก่อนจะออกไป เสาวนุชขอแจมเตะจ่าฉิวบ้างถูกจ่าคว้าเท้าไว้ เห็นรองเท้าเธอมีลายดาว

“หาเรื่อง” เอกราชดุ แล้วเตะจ่าฉิวชิงตัวเสาวนุชมาได้ แต่จ่าฉิวก็ยังกระย่องกระแย่งไล่ตามไป

เอกราชผลักประตูข้างสำนักงานตำรวจออกไปทั้งที่สองคนยังใส่ฮู้ดมีหน้ากากสีดำปิดหน้า จ่าฉิวตามไป พลันก็ชะงักเมื่อเห็นตรงหน้ามีกลุ่มคนซึ่งล้วนใส่เสื้อฮู้ดสีดำมีหน้ากากเหมือนกันหมด ดูไม่รู้ว่าใครเป็นใคร จ่าฉิวถูกคนกลุ่มนั้นชูป้ายประท้วงข้อความว่า

“กุหลาบขาวไม่ผิด...กุหลาบขาวสู้ๆ...กุหลาบขาวบริสุทธิ์...”

จ่าฉิวอยู่ในวงล้อมถูกไล่ต้อนก็ยิ่งงงไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่ถอยร่นไปตามการกดดันพร้อมกับเสียงตะโกน

“ปล่อยตัวกุหลาบขาว...ปล่อยกุหลาบขาว...”

เอกราชกับเสาวนุชในชุดฮู้ดสีดำปะปนอยู่ในคนกลุ่มนั้นอย่างกลมกลืน ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วค่อยๆ ถอยออกไป

ooooooo

กันยิกาให้ดนุภพกอดซ้อนหลังหนีมา ช่วยกันปีนขึ้นกำแพงแล้วทิ้งตัวลงมากลิ้งไปทั้งคู่ ดนุภพกุมแผลหัวไหล่ที่ถูกยิง พลันก็ได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจแต่ไกล เธอรีบนอนทับกอดเขาไว้กลิ้งไปหลบหลังต้นไม้

ทั้งสองกอดกันนิ่งจนรถตำรวจผ่านไปแล้วดนุภพก็ยังไม่ยอมลุกบอกว่าตนชอบท่านี้มาก ถูกปรามว่าเลือดออกจะหมดตัวอยู่แล้วยังมาล้อเล่นแผลขนาดนี้ไปโรงพยาบาลไม่ได้แน่ กลับบ้านก็ไม่ได้จะทำอย่างไร

“ผมมีที่นึงแนะนำ...แต่มัน...ค่อนข้างไกล...”

พูดได้แค่นั้นก็หมดสติไป กันยิกาไม่รู้จะทำยังไงได้ แต่ร้อนใจ

เมื่อรถตำรวจผ่านไปแล้ว กันยิกาพาดนุภพไปที่ซ่อนมอเตอร์ไซค์มีผ้าใบคลุมอยู่ จับเขาขึ้นคล่อมรถแล้วเอาผ้าใบที่คลุมรถมัดเขาไว้กับตัวเองจับมือเขาให้กอดเอวตนใส่หมวกกันน็อกทั้งสองคนแล้วพุ่งรถออกไป

ที่มุมหนึ่งในสำนักงานตำรวจ ตำรวจกำลังช่วยแก้มัด ปลดล็อกกุญแจมือให้วรุฒและตำรวจสองคนที่ถูกมัดไว้ด้วยกันออก วรุฒคลำรอยแส้ที่แก้มที่ถูกแมวตาเพชรฟาดใสบ่นอย่างหัวเสียที่ตำรวจหลายคนแต่จับโจรสองคนไม่ได้ หันมองถามว่าจ่าฉิวหายไปไหน

พอดีจ่าฉิววิ่งกลับมาจะเล่าเรื่องเจอนักข่าวเสาวนุช แต่ไม่มีโอกาสเล่าเพราะวรุฒด่าไม่หยุดสั่งให้ปิดถนนทุกสายจับมันมาให้ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น ดนัยเทพดูทีวีอยู่กับดาราวรรณที่รู้สึกแล้ว ทีวีกำลังรายงานข่าวเหตุการณ์ที่สำนักงานตำรวจเมื่อคืนนี้...

“กลางดึกคืนวานเกิดเหตุอุกอาจที่สำนักงานตำรวจ เมื่อจอมโจรแมวตาเพชรบุกชิงตัวกุหลาบขาวไปจากห้องขังพิเศษ ก่อนจะหลบหายไปกับกลุ่มคนที่เรียก

ตัวเองว่าเป็นแฟนคลับกุหลาบขาว นับเป็นการกระทำที่ไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย นักโทษที่หลบหนีถือเป็นบุคคลอันตราย จึงขอความร่วมมือจากประชาชน หากพบเห็นบุคคลในภาพ โปรดแจ้งเจ้าหน้าที่โดยทันที” หน้าจอมีรูปของดนุภพรูปใหญ่ใบหน้าจัดเจน ส่วนแมวตาเพชรเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดเห็นหน้าไม่ชัดนัก

ดนัยเทพบอกดาราวรรณว่าหลานเราสองคนหนีไปได้ แต่ยังติดต่อกันไม่ได้ ดาราวรรณกังวลว่าจะไปซ่อนตัวที่ไหนถึงจะพ้น ดนัยเทพนิ่งไปนิดหนึ่งแล้วบอกเป็นนัยว่า

“ดอกกุหลาบ มันต้องกลับไปที่สวนของมัน”

จริงอย่างที่ดนัยเทพบอก เพราะทั้งสองไปที่บ้านสวนกุหลาบ มีลุงแป้นคนเก่าแก่ดูแลอยู่ ลุงแป้นทำแผลให้อย่างคล่องแคล่วบ่นว่าคุณหนูไม่เคยโดนหนักขนาดนี้ ทั้งโดนยิง โดนซ้อมแล้วก็รอยเหมือนเข็มอีกไม่รู้ใครฉีดอะไรให้

ลุงแป้นบอกว่า ต้องฉีดยากันบาดทะยักแต่ตนไม่ชอบเข็มเท่าไหร่ กันยิกาติงว่าเมื่อกี๊ลุงเย็บแผลอย่างมืออาชีพเลย

“ลุงชอบเย็บปักถักร้อยแต่ไม่ชอบเข็มฉีดยา”

ขณะที่กันยิกาฉีดยากันบาดทะยักให้ ดนุภพรู้สึกตัวขึ้นมาบอกลุงแป้นให้ช่วยโทร.บอกอาด้วยว่าตนปลอดภัยและน้องบุษก็อยู่กับตนที่นี่

ดนุภพบอกกันยิกาจริงจังว่า “เทวัญอยู่เบื้องหลังไอ้วรุฒ...มันคิดว่าผมมีเนตรปฐพี”

กันยิกาชะงักมองหน้าเขาอย่างอยากรู้รายละเอียด

ooooooo

ดนัยเทพโทร.เช็กกับลุงแป้นแล้วบอกดาราวรรณว่าทั้งสองปลอดภัยแต่ไม่ขอบอกว่าพักอยู่ที่ไหน ซึ่งทั้งดาราวรรณและนพดลต่างเข้าใจและโล่งใจ

ครู่หนึ่งมีเสียงเคาะประตูแล้วเอกราชก็พาเสาวนุชที่ปลอมเป็นหญิงแก่เข้ามา เอกราชถามน้าดาทันทีว่าแมวตาเพชรช่วยกุหลาบขาวไปได้ น้าดารู้ไหมว่าแมวตาเพชรคือใคร

ต่อหน้าทุกคนที่มองหน้าอยากรู้คำตอบ ดาราวรรณจึงตัดสินใจบอกความจริงท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนว่า

“น้องบุษคือแมวตาเพชร...น้องบุษรับจ้างขโมยเพชรที่โจรทั้งหลายมันปล้นมา เพื่อจะได้เอาไปคืนเจ้าของ ด้วยเหตุผลว่าสักวันอาจมีคนมาจ้างไปขโมยเพชรเพลิงสุริยา เราจะได้สาวไปได้ว่าใครคือคนฆ่าครอบครัวเรา”

“น้องบุษคือแมวตาเพชร น้องบุษกับน้าดาต้องทำอะไรเสี่ยงชีวิตมากเกินไป ขณะที่ผมอยู่อย่างปลอดภัย สุขสบายทุกอย่างและไม่รู้อะไรเลย” นพดลเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ดาราวรรณจับมือปลอบว่าต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกัน มีอะไรเราก็จะช่วยกัน

เอกราชติงว่า รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่อง

เลวร้ายแต่ก็อยากให้เจ้าหน้าที่จัดการไม่ใช่ตั้งศาลเตี้ยตามหาฆาตกรกันเอง ย้ำเตือนทุกคนว่า “บ้านเมืองมีกฎหมายนะครับ”

ดาราวรรณถามว่าเขายังเชื่อเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ ดนัยเทพชี้ว่าที่เขาโดนเด้งเพราะอะไร กฎหมายอาจถูกต้องแต่คนที่ใช้มันต่างหากที่ไม่น่าไว้ใจ

“ยิ่งคนที่กระหายอำนาจ ยศ ตำแหน่งเท่าไหร่ก็ยิ่งน่ากลัว ตัวอันตรายทั้งนั้น” เสาวนุชเสริม

เอกราชอึ้งเถียงไม่ออก เลยเปลี่ยนเรื่องถามว่า ถ้ารู้ว่าใครเป็นฆาตกรแล้วจะทำยังไงต่อไป ต้องฆ่าล้างแค้นกันงั้นหรือ

ทุกคนเงียบ มีเสียงเคาะประตูแล้วนางพยาบาลก็ผลักประตูเข้ามาตามด้วยคนส่งพิซซ่าซึ่งที่แท้คือเจ้าหน้าที่ที่ช่วยตรวจลายนิ้วมือ เขารายงานทันทีว่า

“ผลตรวจลายนิ้วมือออกแล้วครับผู้กอง” เอกราชรับซองสีน้ำตาลเอ่ยขอบใจ เจ้าหน้าที่เตือนก่อนออกไปว่า “เป็นใหญ่เป็นโตแล้วอย่าลืมผมตามสัญญานะครับ”

“รู้แล้วน่า...” เอกราชเปิดซองสีน้ำตาลท่ามกลางสายตาที่มองลุ้นของทุกคน

ooooooo

อิสริยาพาพิมพ์ชลไปหาเทวัญจะให้เล่าเรื่องกันยิกาให้ฟัง เทวัญไม่อยากฟังเพราะคนไม่ชอบหน้ากันก็มีแต่อคติจะเชื่อได้ยังไง อิสริยาตามตื๊อว่าพิมพ์ชลอยู่บ้านเดียวและโตมาด้วยกันกับกันยิกาเขาแค่ฟังแต่จะเชื่อหรือไม่ก็ได้

พิมพ์ชลบอกว่าตนไม่ได้มาเพื่อใส่ร้ายกันยิกกาแต่พวกนั้นทั้งมั่วทั้งชั่ว เล่าทั้งที่เทวัญไม่อยากฟังว่า

“ฉันแค่อยากให้คนอื่นเห็นอย่างที่ฉันเห็น กันยิกามีทั้งดนุภพและเอกราช ส่วนน้าดาก็ยังมามั่วกับหมอนพดลของฉัน” เทวัญสะดุดชื่อนพดล พิมพ์ชลบอกว่า “ก็หมอที่เป็นเพื่อนคุณดนุภพ ฉันรู้จักเขาก่อน แต่นังดาราวรรณก็มาแย่งไป”

เทวัญฟังแล้วคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา...เขาทำเป็นเห็นใจพิมพ์ชลและชวนมาอยู่ที่บ้าน อิสริยาผิดคาดหัวเสียที่จะพาพิมพ์ชลมาเล่นงานกันยิกาแต่เทวัญกลับโอบอุ้มแทน

รสลินกับโรมันสงสัยถามว่าพ่อมีแผนอะไรถึงได้รับอุปการะพิมพ์ชลให้มาอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้

“พิมพ์ชลบาดเจ็บทางใจก็แค่เราทำเหมือนมียาที่มันต้องการ เดี๋ยวมันก็ต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อการรักษา ก็เหมือนไอ้ดนุภพนั่นแหละ” เทวัญยิ้มร้ายกาจ

รสลินเล่าว่า วรุฒบอกว่าดนุภพถูกยิงที่ไหล่แต่หาหมอไม่ได้ต้องให้หมอที่ไว้ใจได้ไปรักษาถึงที่

“แล้วหมอที่มันสนิทคือใครล่ะ” เทวัญตาเจ้าเล่ห์ “เห็นสายตานังเด็กนั่นไหมมีแต่ความเกลียดชัง เราต้องใช้ความแค้นของมันให้เป็นประโยชน์”

ooooooo

นพดลดูเอกสารพิสูจน์ลายนิ้วมือที่ยืนยันว่าลายนิ้วมือของเทวัญตรงกับที่พบบนกล่องเครื่องเพชรจริงๆ เอกราชติงว่าเวลาผ่านไปสิบกว่าปีตอนนั้นมันแก่ขนาดนั้นตอนนี้ก็ควรแก่หง่อมแล้ว แต่ทำไมมันกลับกลายเป็นหนุ่ม เสาวนุชบอกว่าศัลยกรรมยังไงก็ย้อนอายุกลับไม่ได้

“แต่เพชรทำได้” ดนัยเทพแทรกขึ้น

นพดลโกรธแค้นมากผลุนผลันจะออกไปเพราะเรามีหลักฐานแล้ว เราเล่นงานมันได้ทันที ดาราวรรณบอกว่าอย่าใจร้อน เราอดทนมาตั้งนานแล้วถ้าทำอะไรวู่วามพลาดพลั้งไป เทวัญรู้ตัวแผนของเราจะพังหมด

“คุณหมอนพดลครับ ความเป็นหมอของคุณ อาจจะมีประโยชน์กับแผนของเราได้นะ ตราบใดที่มันยังไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร” ดนัยเทพเตือนสติ

“ใช่...ปราการ ในเมื่อเรารู้แล้วว่ามันคือใครแต่มันไม่รู้ว่าเราคือใคร มันหนีเราไม่พ้นหรอกแค่ขอให้เรารอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น” ดาราวรรณย้ำ นพดลฟังแล้วสงบลง

กันยิกากับดนุภพกบดานรักษาตัวอยู่ที่บ้านสวนกุหลาบ ทั้งที่ทำแผลและเย็บแผลให้แล้ว แล้วอาการเขายังไม่ดีขึ้นซ้ำไข้สูงตัวร้อนมาก กันยิกาตัดสินใจโทร.บอกนพดล นพดลตกใจพอวางสายก็ผลุนผลันออกไปทันที

เสาวนุชกับเอกราชออกจากห้องพักของดาราวรรณ เธอไม่เชื่อที่ดนัยเทพบอกว่าเพชรทำให้คนย้อนวัยได้ แต่ก็แย้งตัวเองว่าถ้ามันไม่ทรงพลังจริง เทวัญคงไม่ฆ่าคนเพื่อจะเอาเพชรพวกนั้นมาให้ได้

ขณะเดินคุยกันมาพลันก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงวรุฒพูดกับจ่าฉิวว่า “ยังไงอามันก็ต้องรู้ว่าหลานอยู่ที่ไหน” ทั้งสองตกใจกลัววรุฒเห็น ทางแยกก็ไม่มีให้หนี ครู่หนึ่งก็มีหญิงแก่นั่งรถเข็นปิดหน้าปิดตามีหมอใส่เสื้อกาวน์เข็นสวนมา จ่าฉิวตาไวเห็นรองเท้าหญิงแก่มีลายดาวก็จำได้จะบอกวรุฒ แต่วรุฒรำคาญบอกว่าอย่าวอกแวกให้เสียงานใหญ่ แล้วลากจ่าฉิวไป

เสาวนุชใจหายใจคว่ำที่เกือบถูกจ่าฉิวจำได้ เอกราชเครียดสั่งให้กลับบ้านเลยเพื่อความปลอดภัย

ooooooo

ดนุภพตัวร้อนจัดจนเพ้อมือป่ายปะจนกันยิกาต้องหลบ ชนโต๊ะถูกกล่องไม้เล็กๆร่วงลงมาฝาเปิดออก เธอหยิบดู ในกล่องเป็นรูปที่เธอถ่ายกับนายหัวตั้งสมัยเด็ก ทุกรูปยิ้มร่าเริงแจ่มใสกันอย่างสนิทสนม

จนใบสุดท้ายเป็นรูปวาดนายหัวตั้งลงชื่อบุษบากร เธออึ้งที่เขายังเก็บรูปที่ตนวาดให้อย่างดี เธอมองเขาที่ดิ้นกระวนกระวายเพราะไข้สูง บอกกับตัวเองว่า

“ถ้านายยังเก็บทุกอย่างไว้ นายก็ยิ่งห้ามเป็นอะไร ...ชีวิตฉันสูญเสียมาเยอะเกินพอแล้วนะ อย่าทำให้ฉันต้องเสียนายไปอีกคนเลย...”

เวลาเดียวกันนั้น วรุฒไปเค้นจับผิดดนัยเทพว่าเมื่อคืนไปไหนมา ดนัยเทพยืนยันว่าตนเฝ้าอยู่ในห้องนี้ทั้งคืนไม่ได้ไปไหน เมื่อเค้นไม่ได้อะไรก็บ่นกับจ่าฉิวขณะเดินกลับว่า พวกนี้ปากแข็งกันทั้งตระกูล เอะใจว่าแล้วดนุภพไปมุดหัวอยู่ไหน

“อีแมวคาบไปกกละมั้ง กุหลาบขาวมันมีแผลถูกยิง อีแมวมันคงเลียแผลให้” จ่าฉิวพูดขำๆ

ที่บ้านสวนกุหลาบ...กันยิการอนพดลอย่างร้อนใจ เมื่อเขามาถึงเธอรีบพาเข้าไปดูดนุภพทันที

ที่หน้าบ้านสวนกุหลาบ นอกจากรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของนพดลแล้ว ห่างออกไปในมุมมืดรถของพิมพ์ชลตามมาจอด เธอจิกตามองเข้าไปในบ้านพึมพำ “พิมพ์ไม่ได้ใจร้ายนะ แต่หมอกับอีแก่แฟนหมอทำให้พิมพ์เจ็บ” แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์รสลินพูดด้วยเสียงร้ายกาจสะใจ

“ฉันรู้แล้วว่า หมอนพดลมาที่ไหน”

ooooooo

เทวัญคุยโทรศัพท์กับพิมพ์ชล ป้อยอว่าเก่งมาก งานที่เธอกำลังทำเป็นการช่วยสังคม สมควรได้รับ การเชิดชูให้เป็นวีรสตรี พลางเหลือบมองโรมันกับรสลินที่ยืนรอคำสั่งอยู่

พิมพ์ชลได้รับคำชมก็ตัวลอยจะส่งโลเกชั่นบ้านสวนกุหลาบให้เดี๋ยวนี้ แต่ขอร้องว่าอย่าทำอะไรนพดล เทวัญบอกว่าหมออาจถูกล่อลวงด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงเขาจะได้รับโอกาสกลับตัวกลับใจเป็นคนดี

พิมพ์ชลสะใจที่จะได้เล่นงานกันยิกาและเอาหมอนพดลกลับมาเป็นของตน กดแชร์โลเกชั่นให้เทวัญทันที

เทวัญให้โรมันกับรสลินที่ฮึกเหิมนำสมุนไป “ปิดบัญชีศัตรู” รถสามคันพุ่งจากบ้านเทวัญไปทันที

อาการของดนุภพทรุดอย่างไม่รู้สาเหตุ นพดลตรวจทั่วตัวพบรอยเหมือนเข็มฉีดยาพิษ แต่ไม่รู้ว่ายาอะไร เขาจึงฉีดยาที่ครอบคลุมอาการที่ร่างกายได้รับพิษให้ซึ่งอาจจะได้ผลหรือไม่ก็ได้

กันยิกาเป็นห่วงดนุภพจนร้องไห้ นพดลปลอบน้องสาวนึกรู้ว่าน้องมีใจให้ดนุภพ สองพี่น้องบอกกันว่าจะต้องเอาตัวฆาตกรมาลงโทษให้สาสมกับที่มันทำไว้กับคนอื่น

พิมพ์ชลซุ่มอยู่หาโอกาสที่จะเข้าไปในบ้าน เห็นลุงแป้นถือปืนออกมาสำรวจสภาพนอกบ้านไม่เห็นอะไรผิดปกติจึงนอนกินถั่วเฝ้าอยู่หน้าบ้าน พิมพ์ชลรอจนรุ่งสางลุงแป้นหลับแล้วจึงแอบเข้าไปในบ้าน

นพดลฉีดยาเข็มสุดท้ายให้ดนุภพ พอรุ่งสาง

ดนุภพก็รู้สึกตัว นพดลบอกดนุภพว่าตนกับกันยิกาลุ้นกันทั้งคืนถามว่าตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง

“ตอนนี้น่ะเหรอรู้สึกอบอุ่นมาก มีน้องสาวของพี่ดูแลหัวใจแบบใกล้ชิด” ดนุภพมองหน้ากันยิกาตาเชื่อม เลยถูกเธอกระทุ้งสีข้างถูกแผลจนร้อง

พิมพ์ชลแอบเข้ามาได้ยินเสียงร้องจึงย่องตามเสียงไป ได้ยินดนุภพคุยกับนพดลกับกันยิกาว่า

“เราโง่อยู่ตั้งนาน ไอ้ฆาตกรมันป้วนเปี้ยนลอยนวลอยู่ร่วมในสังคมกับเราตลอดเวลาแต่เราดันไม่รู้”

นพดลเตือนกันยิกากับดนุภพว่าตอนนี้ทั้งตำรวจและฆาตกรตามหาทั้งสองคนกันทั่วเมือง ให้ดนุภพรีบหายและกบดานไว้ก่อนอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวอะไรจนกว่าจะพร้อม

ดนุภพบอกว่าตนได้ทั้งหมอเทวดาและนางฟ้าคอยดูแลพรุ่งนี้ก็หายแล้ว นพดลบอกว่างั้นตนขอออกไปล้างมือก่อน

“ออกไปเลี้ยวซ้ายห้องน้ำอยู่สุดซอยครับ” ดนุภพบอก

พิมพ์ได้ยินรีบหลบแทบไม่ทัน เมื่อนพดลเดินผ่านไปจึงรีบตาม

ooooooo

นพดลตกใจเมื่อเห็นพิมพ์ชลถามว่าเธอมาได้ยังไง พิมพ์ชลบอกว่าตามหมอมา แล้วตัดพ้อต่อว่าว่าหมอทรยศต่อความรักของตน หลงเสน่ห์ของ

ดาราวรรณร่วมมือกับพวกอาชญากร ด่าทั้งดาราวรรณและกันยิกาว่าเป็นพวกอาชญากร

นพดลพยายามชี้แจงแต่พิมพ์ชลไม่ฟังบอกว่าถ้าหมออยากเป็นพวกมันตนก็ช่วยไม่ได้ แล้วจะวิ่งออกจากห้องน้ำ

“พิมพ์ชล” นพดลตะโกนเรียก

กันยิกากับดนุภพได้ยินเสียงนพดลรู้ว่าพิมพ์ชลมาที่นี่ กันยิกาจะวิ่งออกไป ดนุภพรั้งไว้ถามว่าพิมพ์ชลรู้หรือเปล่าว่าเธอคือแมวตาเพชร กันยิกาบอกว่าไม่รู้ มองหน้าดนุภพนึกรู้ จึงใจเย็นลง

ที่นอกบ้านสวนกุหลาบ โรมัน รสลินกับสมุนมาถึงแล้ว รสลินสั่งเหี้ยม “เจอใคร เก็บให้เรียบ!”

“เว้นไอ้กุหลาบขาวไว้ จับเป็นมันกลับไปให้เจ้านาย!” โรมันกำชับ

นพดลวิ่งตามพิมพ์ชลจะบอกว่าเธอเข้าใจน้าดาและกันยิกาผิด ถูกพิมพ์ชลดักกอดเขาไว้ข้างหลังบอกให้เขาไปกับตนแล้วเราจะปลอดภัย เพราะคนที่เป็นพวกโจรคบอาชญากรจะต้องได้รับโทษ ตนรู้ว่าน้าดากับกันยิกาคบกุหลาบขาวที่เป็นโจรส่งหมอมารักษาโจร พลเมืองดีเขารู้กันหมด

“หยุดนะพิมพ์ชล คุณหลงทางไปไกลมากแล้ว...คุณต้องรู้ความจริงเสียที” นพดลกำลังจะบอกความจริงก็พอดีโรมันกับรสลินนำสมุนบุกเข้ามาเล่นงานลุงแป้นที่ยังหลับสบายอยู่ ลุงแป้นคว้าปืนได้ก็ยิงสู้

นพดลได้ยินเสียงปืนจะวิ่งไปดู ถูกพิมพ์ชลกอดไว้แน่นไม่ยอมให้ไป

ลุงแป้นยิงสู้ไปก็ตะโกนบอกไปว่า “มันบุกแล้ว 4 คน ที่โถงประตู!”

ดนุภพได้ยินก็ยกที่นอนขึ้นหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้ที่นอนเตรียมสู้ กันยิกามองอึ้งในความพร้อมของเขาเข้ายืนเคียงข้างเขาสู้เต็มที่ เธอยิงรสลินที่บุกเข้ามาถูกที่ไหล่และแขนสองนัด โรมันหันไปยิงใส่แมวตาเพชร แต่ไม่ถูกซ้ำถูกกุหลาบขาวยิงสวนถูกที่ต้นขาจนต้องหลบเข้าซอก

ในสภาพที่บาดเจ็บทั้งคู่โรมันประคองรสลินถามว่าไหวไหมหรือจะถอย

“ไม่ถอย...วันนี้ฉันจะฆ่ามันอีแมวตาเพชรให้ได้” รสลินคำราม พากันวิ่งออกมาแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นลูกน้องทั้งหกคนที่มาด้วยถูกยิงตายเกลื่อน และแมวตาเพชรกับกุหลาบขาวก็หายไปแล้ว

“ไม่จริง...ทำไม...ถึงเป็นแบบนี้ ทำไม!” รสลินตะโกนคุ้มคลั่งยิงปืนกราดไปทั่ว

พิมพ์ชลกอดนพดลไว้แน่น เขาดิ้นหลุดวิ่งไปตามเสียงปืน เจอรสลินกับโรมันพอดี

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะเว้ย ยกมือขึ้น” โรมันตะโกน นพดลจำต้องหยุด โรมันเข้ามาล็อกคอจ่อปืนใส่หลังนพดลจับเป็นตัวประกันพลางตะโกน “ไอ้แมวตาเพชร ไอ้กุหลาบขาว อย่าเป็นอีแอบหลบอยู่แถวนี้ ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าแกไม่โผล่หัวออกมาไอ้หมอนี่ตาย”

พิมพ์ชลวิ่งมาเห็นนพดลถูกจับเป็นตัวประกัน เป็นห่วงแต่ไม่กล้าทำอะไร นพดลบอกว่าไม่ให้ออกมาไม่ต้องห่วงตน พิมพ์ชลถามหมอว่าไปเป็นพี่น้องกับพวกโจรตั้งแต่เมื่อไร

“พิมพ์ชล...ไอ้เทวัญคือ...” นพดลพูดได้แค่นั้นก็ถูกรสลินใช้ปืนตบปากจนฟุบไป แล้วปรามพิมพ์ชลอย่าทำเสียเรื่อง ส่วนโรมันก็ยังนับเส้นตายต่อ พอนับถึงสาม กันยิกาทนไม่ได้วิ่งออกไปเอาร่างปกป้องนพดล ตะโกนว่าอย่ายิงหมอ ตนยอมแล้ว รสลินสั่งให้ทิ้งปืนแล้วเดินออกมา โรมันสำทับว่าถ้าตุกติกหัวใจหมอนี่กระจุยทันที

กันยิกาจ้องหน้าพิมพ์ชลแค้นแต่ไม่อาจเผยตัวได้ พิมพ์ชลมองกันยิกาสงสัยตงิดๆ...

ooooooo

รสลินสั่งแมวตาเพชรให้นั่งคุกเข่าลง ดนุภพคิดเครียดหาทางช่วยกันยิกา รสลินเรียกพิมพ์ชลเข้าไปถามว่าอยากรู้ไหมว่าโจรแมวตาเพชรคือใคร พิมพ์ชล กระเหี้ยนกระหือรืออยากรู้

“ถ้าอยากรู้ กระชากหน้ากากมันออกมา”

ขณะพิมพ์ชลเข้าไปดึงผ้าคลุมหน้า ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นสองนัดเจาะที่มือโรมันนัดหนึ่งและที่ขารสลินนัดหนึ่งจนทรุด แมวตาเพชรฉวยโอกาสนั้นสลัดจากพิมพ์ชลเข้าดึงตัวนพดลพาหนีไป

กันยิกาเห็นปืนของสมุนที่ตายตกอยู่หยิบขึ้นมาจะยิงพิมพ์ชล นพดลขอร้องอย่ายิง พิมพ์ชลหยิบปืนสมุนที่ตายได้เช่นกันยิงกันยิกาทันที แต่ดนุภพกอดเธอกลิ้งหลบทัน นพดลมองพิมพ์ชลที่วิ่งหนีไปตาค้าง ลุงแป้นยกปืนจะยิง

“ปล่อยเขาไปลุง” ดนุภพห้ามไว้ กันยิกาดึงหน้ากากออกถามนพดลที่ยังยืนงงว่า

“เห็นธาตุแท้นังสุนัขจิ้งจอกรึยัง สัญชาตญาณลอบกัด พี่ยังคิดจะช่วยมันอีกเหรอ”

นพดลเห็นความจริงกับตาก็ได้แต่ผิดหวังเสียใจ

พิมพ์ชลวิ่งตามโรมันกับรสลินที่หนีไปขึ้นรถร้องให้รอด้วย วิ่งไปทันโรมันกำลังประคองรสลินขึ้นนั่งเบาะหลัง พิมพ์ชลบอกให้ส่งกุญแจมาตนจะขับให้ ย้ำว่า

“ฉันเป็นพยาบาล ฉันรู้คุณเสียเลือดมากขนาดนี้ขับรถไปได้ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวคุณก็วูบ ส่งกุญแจมา”

พอโรมันส่งกุญแจรถให้ พิมพ์ชลก็เร่งเครื่องล้อบดถนนแสบแก้วหูตะบึงไปทันที

ooooooo

ฝ่ายเอกราชกับเสาวนุชต่างช่วยกันคิดที่จะเล่นงานฆาตกรให้อยู่หมัด เอกราชปรารภว่าแค่ลายนิ้วมือที่กล่องเพชรอาจจะใช้เป็นหลักฐานมัดเทวัญไม่พอ น่าจะมีหลักฐานพยานที่เด็ดกว่านี้

ทั้งสองก็นึกถึงอาวุธที่มันใช้คือเหล็กแหลมที่แทงทีเดียวทะลุถึงหัวใจ คิดหาทางเข้าไปเอา สืบรู้ว่าพ่อบ้านส่งเสื้อผ้าของเทวัญไปซักร้านไหน จึงปลอมตัวเป็นพนักงานซักรีดไปรับเสื้อผ้ามาซัก พ่อบ้านยังไม่ได้รวบรวมเสื้อผ้าจึงให้ทั้งสองเอารถเข้าไปรอในบ้าน

พอเอารถเข้าไปในบ้าน ทั้งสองทำเนียนลงจากรถจะเดินตามพ่อบ้านเข้าไป ถูกพ่อบ้านหันมาบอกว่าให้รออยู่ข้างนอก ตนเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะเรียก แล้วพ่อบ้านก็เข้าไปในบ้านปิดประตูทันที

เอกราชกับเสาวนุชหาทางสอดแนม เอกราชเห็นประตูชั้นสองเปิดอยู่ กระโดดขึ้นระเบียงผลุบเข้าห้อง

ไม่เห็นใครก็เดินลึกเข้าไปจนถึงห้องโชว์ของสะสม เสาวนุชเห็นดาบซามูไรวางอยู่ก็หยิบขึ้นมาฟันฉับๆ เอกราชห้ามแทบไม่ทันบ่นว่าถ้ามือบอนอย่างนี้ให้รอข้างนอกดีกว่า

“ฉันก็แค่จะทดสอบดูว่ามันจะเป็นอาวุธแทงทะลุถึงหัวใจได้ไหม”

“ใครมันจะบ้าถือดาบอันเท่าโลกโจ๋งครึ่มขนาดนี้ ไปปล้นฆ่าคน”

“แต่สำหรับฉันอะไรที่เป็นไปไม่ได้ มันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ บางครั้งทฤษฎีกับความเป็นจริงมันก็ต่างกันสุดขั้ว”

เอกราชอ่อนใจที่จะเถียง บอกว่ายังไงเสียอาวุธที่แทงทะลุถึงหัวใจ ไม่ใช่ดาบซามูไรแน่ เพราะลักษณะของบาดแผลของเหยื่อมันบอก เสาวนุชยอมรับ ถามว่าถ้างั้นเป็นอาวุธอะไร

ooooooo

ระหว่างพิมพ์ชลขับรถพารสลินที่เสียเลือดมากจนเกือบหมดสติ โรมันเองก็บาดเจ็บหนัก เสียงมือถือของโรมันดังขึ้น เขารีบหยิบขึ้นดู ชะงักหน้าเสียเมื่อเห็นว่าเทวัญโทร.มา!

พิมพ์ชลเปรยกลัวๆว่าพ่อโทร.มาเช็กผลงานล่ะสิ ทันทีที่โรมันรับสาย เทวัญสั่ง

“รายงานมาว่าสำเร็จไหม” โรมันอึกอัก ถูกดักคอว่า “เงียบทำไม ไอ้กุหลาบขาวกับนังแมวตาเพชรได้ตัวมันไหม”

“ไม่ได้ครับ พวกเราบาดเจ็บด้วยครับ” โรมันตอบไม่เต็มเสียง

“ไปตายซะ ไป!” เทวัญตวาดแล้วตัดสายทันที โรมันพิงตัวกับพนักรถข่มความเจ็บปวด

ขณะเอกราชกับเสาวนุชอยู่ในห้องโชว์ของสะสม พลันก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเทวัญตะโกน

“พ่อบ้าน!” ทั้งสองชะงักหาที่หลบ เทวัญาเรียกอีก พ่อบ้านมาบอกว่าตนกำลังเก็บเสื้อสูทจะส่งซัก “เรื่องสูทเอาไว้ก่อน โทร.ตามทีมแพทย์ให้รีบมาสแตนด์บายเดี๋ยวนี้เลย”

พ่อบ้านถามกลัวๆว่าใครเป็นอะไรหรือ ถูกตวาดว่าอย่าแส่ พ่อบ้านรับคำแล้วรีบวิ่งไปทำตามคำสั่ง

เทวัญหัวเสียมากเดินปังๆลงมาข้างล่างทันที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 16:55 น.