ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

กุหลาบตัดเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในงานฉลองเบิร์ธเดย์ของเซเลบชารินซึ่งจัดที่คฤหาสน์ของเขาคืนนี้ แชนเดอร์เลียอลังการส่องแสงเรืองรองวิบวับบนเพดานฮอลล์ แข่งกับอัญมณีแพรวพราวจากเทียร่าบนหัว ต่างหูระย้า สร้อยข้อมือ แหวนของเหล่าแขกเซเลบริตี้แถวหน้าของเมืองไทยทั้งบุรุษและสตรีในงาน

ที่ประตู รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอด ดนุภพก้าวลงจากรถในชุดสูทดำ ยกมือขยับเนกไทที่มีเข็มกลัดเพชรรูปไวโอลิน เพชรเม็ดโตที่แหวนกับเข็มกลัดเพชรส่องประกายวิบวับ ตามด้วยดนัยเทพสวมหมวกทรงเฟดอร่ามีสายคาดหมวกประดับเพชร มือถือไม้ตะพดหัวเป็นเพชรเม็ดเล็กๆก้าวลงมายืนข้างๆดนุภพผู้เป็นหลานอาอย่างเท่

สายตาทุกคู่ในงานต่างมองอาหลานคู่ดังนักออกแบบและสร้างสรรค์อัญมณีฝีมือเยี่ยมแห่งวงการเพชรเป็นตาเดียว สาวสวยสตาฟฟ์งานในชุดเกาะอกดำออกมาต้อนรับเดินเกาะแขนเข้างาน

เสียงรูดระฆังราวดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าบนเวทีกำลังจะเริ่มร้องเพลงแล้ว สิ้นเสียงระฆังราว กันยิกาก็ร้องเพลงด้วยน้ำเสียงอันไพเราะเกี่ยวกับความรักกับเพชร เสียงเธอออดอ้อนจนแขกในงานต่างหันมองไปบนเวทีราวกับถูกสะกด

ดนัยเทพและดนุภพสองอาหลานจ้องมองกันยิกาตะลึง กันยิกาเห็นสองอาหลานมองตะลึงก็ทิ้งสายตาหว่านเสน่ห์จนดนุภพเคลิ้ม สองอาหลานคุยกันเบาๆ ประสาหัวใจซุกซนถึงสัดส่วน ความงาม ความบริสุทธิ์ด้วยภาษาของวงการเพชร ถามตอบกันอย่างคล่องแคล่วฉับไว จนดนัยเทพถามหลานชายว่า

“สมเป็นเพชรแท้...ที่ไม่มีอัญมณีใดมาเทียบได้ แต่อาสงสัย ทำไมแกไม่จัดให้เป็นทรงกลมวะ เพราะเพชรกลม คือเพชรสำหรับเจ้าสาว เพชรที่เป็นตัวแทนความรักและการแต่งงาน”

“ผมให้แค่หัวใจก่อนได้ไหมอา เราอย่าเพิ่งไปถึงระดับแต่งงานหรือชีวิตคู่อะไรพวกนั้นเลยครับ...ผมสยอง” ดนุภพทำตาแพรวพราวให้กันยิกาขณะตอบอา ดนัยเทพหัวเราะก๊าก กรีดนิ้วชี้ขยับไปมาตรงหน้าทำเสียงล้ออย่างรู้ทันว่า “that’s no no...”

ขณะนั้นเอง เซเลบชาริน เจ้าของงานวันเกิดที่ประโคมเครื่องเพชรวูบวาบมาทั้งตัวก็ก้าวเข้ามา ประกายเพชรวิบวับจรัสจ้าไปทั้งตัว เขาร้องทักดนัยเทพกับดนุภพ สองอาหลานอย่างแจ่มใส

“เวลคั่มครับ! อาหลานนักออกแบบและสร้างสรรค์อัญมณียอดฝีมือแห่งไทยแลนด์”

ดนุภพกับดนัยเทพมองทั่วร่างชารินอย่างสำรวจรวดเร็ว ดนุภพบรรยายเบาๆกับดนัยเทพถึงการเจียระไน และประเมินแหวนเพชรที่นิ้วซ้ายขวา ต่างหูเพชรว่ารวมมูลค่า 14 ล้าน 6 หมื่นบาท แล้วเขาก็ล้วงเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว พอพลิกมือก็ปรากฏกล่องของขวัญเล็กๆในมือ เอ่ยกับชารินว่า

“ไม่ขอให้รวย เพราะรวยที่สุดแล้ว แต่ขอให้มีความสุข...และสมปรารถนาทุกสิ่งอัน...คุณชาริน Happy Birthday ครับ”

“โอ้ว...ชอบไอ้ตรง...สมปรารถนาทุก ‘สิ่งอัน!!’ นี่แหละครับ” มองกล่องของขวัญเอ่ยอย่างปลื้มปริ่ม “นี่ชารินได้รับเพชรน้ำดีจากร้านเพชรไวโอลินมาประดับบารมีอีกแล้วเหรอเนี่ย”

“แด็ช โหน้ว โหน่ว พูดอย่างนั้นไม่ได้ครับ ต้องบอกว่าเพชรจาก ‘ไวโอลินจิวเวลรี่’ของเราได้รับเกียรติเป็นส่วนหนึ่งในเครื่องประดับของคุณชารินอีกแล้วถึงจะถูกครับ” ดนัยเทพทำนิ้วชี้ส่ายไปมาตรงหน้าอย่างเท่

เซเลบชารินหัวเราะชอบใจ ฉะอ้อนว่าดนัยเทพน่ารักเสมอสมแล้วที่ได้รับสมญา “คาสโนว่าฝังเพชร” หวานสยิวกับทั้งสองว่า “แท้งกิ้วมากนะครับ รักมากๆอยากได้ทั้งสองคนอาหลานเลย” แล้วเชิญไปที่โต๊ะวีไอพีด้านหน้าบอกว่า

“คุณริย่ามารอคุณดนุภพนานแล้วครับ” ดนุภพมองไปที่อิสริยา เธอกำลังยิ้มหวานโบกมือให้ แต่แล้วชารินกลับบอกว่า “อ้อ...แต่ก่อนอื่น ไปพบคุณเทวัญก่อนจะดีไหมครับ”

“นั่นสินะ ปาร์ตี้นี้จะขาดท่านมหาเศรษฐีเทวัญไปได้ยังไง” ดนุภพเอ่ย ได้ยินอาบ่นๆว่าเซ็งเลย เขาถามว่าทำไมล่ะอา

“ก็ถ้าป๋าเทวัญมางานนี้ แล้วเราจะเด่นที่สุดได้ไงล่ะ” ตอบเซ็งๆแล้วเดินตามชารินไป

แต่พอจะเข้าไปทักเทวัญที่กำลังจ้องกันยิกาที่ร้องเพลงอยู่อย่างเคลิบเคลิ้ม ก็ถูกโรมันลูกน้องของเทวัญเข้ามาขัดอย่างสุภาพว่าอย่าเพิ่งรบกวนจนกว่ากันยิกาจะร้องเพลงจบ ดนุภพบอกว่างั้นเราไม่รบกวนดีกว่าแล้วเดินนำไป แต่อดไม่ได้ที่จะหันมองกันยิกาบนเวทีอีกครั้ง

ดนัยเทพขอโทษชารินแล้วเดินตามดนุภพไป ดนุภพบอกว่าอาไปนั่งก่อนเดี๋ยวตนจะตามไป ดนัยเทพแซวอย่างรู้ทันว่าจะไปตรวจสภาพเพชรเม็ดนั้นด้วยกล้องขยายสิบเท่าหรือ ดนุภพหลิ่วตาให้อาที่รู้กันแล้วเดินแยกไปอย่างเร็ว

กันยิการ้องเพลงท่อนสุดท้ายจบพร้อมกับโบกมือหว่านเสน่ห์ไปรอบๆ พวกผู้ชายปรบมือเป่าปากวี้ดวิ้วบ้างก็นั่งเคลิ้มจนถูกแฟนตัวเองค้อน เทวัญยืนขึ้นปรบมืออย่างโดดเด่น โรมันกับรสลินลูกน้องคู่ใจรีบลุกขึ้นปรบมือตาม

ooooooo

กันยิกาเดินลงจากเวทีด้านหลัง ชนกับดนุภพที่เดินขึ้นมาเธอรีบขอโทษ ดนุภพบอกว่าตนสิที่ต้องขอโทษเธอ ตำหนิตัวเองว่าแย่มาก มัวแต่มองมือถือ ไม่ไหวเลย

ทันใดนั้นรสลินเดินเข้ามายิ้มเชิดๆให้กันยิกา

บอกว่า “คุณเทวัญ...ให้ดิฉันพาคุณกันยิกาไปพบหน่อย”

“โอ...ด้วยความยินดียิ่งค่ะ” กันยิกาตาเป็นประกาย

รสลินเดินนำไป กันยิกาหันมองดนุภพแต่เขาหายไปแล้ว พอเธอเดินตามรสลินไปก็ชนเข้ากับดนุภพที่ถือแก้วน้ำมาจนน้ำกระฉอก เธอรีบขอโทษดนุภพพูดขำๆว่า

“บังเอิญ...เดินชนกันเป็นว่าเล่นเลยนะครับ” กันยิกามองหน้าถามว่าหรือว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “ถูกครับ แต่เป็นฟ้าลิขิต”

“เอ่อ...งั้น...เชิญตามสบายค่ะ” กันยิกามองเขาอย่างสงสัยว่าท่าจะไม่เต็ม แล้วเดินผ่านไป ดนุภพมองตามอย่างถูกใจ

รสลินพากันยิกาเดินผ่านโต๊ะดนัยเทพและอิสริยา กันยิกาหยุดมองเพชรที่คออิสริยาประเมินด้วยสายตาว่ามูลค่าไม่ต่ำกว่า 14 ล้าน สองสาวต่างยิ้มให้กัน แต่พอกันยิกาเดินพ้นไป ดนุภพก็มานั่งข้างๆอิสริยาทันที เธอถามว่าไปไหนมา ดนัยเทพชิงตอบว่า “ไปดูเพชรมา”

“น้ำงามตามที่คิดจริงๆอา” ดนุภพเอ่ย แต่พออิสริยาถามว่าที่ไหน เขาก็เฉไฉชวนดื่มน้ำแร่ถามว่ารสชาติเป็นอย่างไรตนยังไม่ได้ชิมเลย

กันยิกาไปนั่งที่โต๊ะเทวัญ ทุกคนที่โต๊ะลุกขึ้นต้อนรับเธออย่างสุภาพ

“ยอดเยี่ยม!...กันยิการ้องเพลงได้เยี่ยมที่สุดเสมอ แต่วันนี้เพชรของคุณเล็กไปหน่อยนะ” เทวัญชมยื่นมือมาจะจับมือเธอ แต่กันยิกากลับก้มตัวลงไหว้อย่างอ่อนช้อย ถามเสียงกลั้วหัวเราะว่า

“จะถามหรือคะ ว่าฉันอยากได้ใหญ่ๆไหม ฉันขอตอบทันทีว่าไม่ค่ะ ฉันกลัวโดนปล้น ช่วงนี้ผู้คนยากจนแร้นแค้นตกงาน กลายเป็นมิจฉาชีพกันไปหมด พวกโจรผู้ร้ายมันชุกชุมเต็มบ้านเต็มเมืองเหลือเกิน”

เทวัญหัวเราะเก๋ เท่ ทุกคนในโต๊ะหัวเราะตาม

อิสริยานั่งอยู่กับดนุภพและดนัยเทพ เธอค้อน

กันยิกาพูดลอยๆเบาๆว่า

“กันยิกา ชารียา เจ้าของร้านอาหารฝรั่งเศส กระจอกๆ เชยๆอาหารรสชาติชั่วมาก ดีที่รูปร่างหน้าตาพอดูได้และร้องเพลงพอไม่เพี้ยนเลยขายเซ็กซ์มากกว่าขายฝีมือพวกผู้ชายที่แห่กันไปกินและชมหล่อนร้องเพลงก็หวังว่าจะได้กินหล่อนนั่นแหละ ไม่ได้อยากกินกันหรอก...อาหารฝรั่งเศษกากๆน่ะ”

“ร้านอาหารกระจอกๆที่ทำอาหารกากๆที่ว่า ชื่ออะไร อยู่ที่ไหนเหรอครับริย่า”

“ภพคะ!” อิสริยาหยุดกึกเรียกอย่างขัดใจ ดนัยเทพกลั้นขำแทบไม่อยู่ แต่พอถูกดนุภพอ้างว่าตนถามเผื่ออาเทพก็ร้องอ้าว ดนุภพเผาอาต่ออีกว่า

“ก็เมื่อคืนอาบ่นว่าอยากกินอาหารฝรั่งเศสหรูๆ เช่นหอยทากอ้วนๆ หรือขากบอวบๆ ไม่ใช่หรือครับ”

คนในโต๊ะหัวเราะกันครืน ดนุภพเลิกคิ้วสูงยกแก้วขึ้นจิบท่าเท่ ทำไก๋

บรรดาเซเลบริตี้ที่มางานคืนนี้ต่างโชว์เพชรกันอย่างอลังการ เหนือจากความอลังการของเพชร คือเป้าหมายของแต่ละคนที่ซ่อนเร้นมาในงาน...

ooooooo

ที่เวที...ดนตรีบรรเลงเปิดตัวดังขึ้น สปอตไลต์ส่องรับเซเลบชารินที่ก้าวขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องของทุกคน ชารินกล่าวกับแขกที่มาร่วมงานอย่างยิ้มแย้มยินดีว่า

“ปลื้มปริ่ม...ปลื้มปริ่มมากเลยฮะ ขอบคุณทุกคนมากเลยนะฮะที่มาเฮฮาปาร์ตี้ยิปปี้แฮปปี้เบิร์ธเดย์กับชารินในวันนี้ แท้งกิ้วๆ เออ...แต่เดี๋ยวก่อน ลืมไปได้ ผมต้องขอเชิญเซเลบริตี้สำคัญที่เป็นคู่ชีวิตของผมเลยก็ว่าได้ขึ้นมาร่วมเปิดงานยิปปี้แฮปปี้เบิร์ธเดย์ผมในวันนี้ด้วย ขอเชิญทุกท่านพบกับอัลเฟรดครับ”

ชารินผายมือไปที่ข้างเวที ดนตรีประโคม บอดี้-การ์ดคนหนึ่งอุ้มหมาพันธุ์แจ็ครัสเซลใส่เสื้อขนมิ้งค์และหมวกเซเลบขึ้นมาบนเวที ที่คอหมาสวมสร้อยห้อยเพชรละอองทะเลเม็ดเขื่อง แขกในงานพากันฮือฮา ดนุภพกับดนัยเทพมองตะลึง!

“เพชรอยู่นั่น!” ดนุภพพึมพำ ดนัยเทพงึมงำว่า...ที่คอหมา...

“นี่ไงเพชรละอองทะเล!” เทวัญเอ่ย โรมันกับรสลินสบตากันกุมมือบีบกันแน่น

“เป็นบุญตาจริงๆเลยนะคะ” รสลินพูดกับแขกอย่างตื่นเต้นปกปิดอาการให้เป็นปกติ ส่วนกันยิกาทำแบ๊วสุดๆถาม

“มันคืออะไรเหรอคะ...เพชรละอองทะเล ทำไมต้องตื่นเต้นกันขนาดนี้ด้วยคะ”

“มันคือเพชรที่ถูกปล้นไปจากมหาราชาอมิตาป

มหาราชองค์นึงของแคว้นทางเหนือของอินเดียเมื่อหลายปีก่อน...” เทวัญกระซิบบอก กันยิกาทำเป็นตกใจมากถามว่า หมายความว่าชารินรับซื้อของโจรหรือ ทำเอาแขกในโต๊ะมองหน้ากันอย่างลำบากใจ ขณะเดียวกัน

ชารินอุ้มหมาอัลเฟรดขึ้นมาจ่อที่หน้าไมค์บอก...

“ไหนอัลเฟรด ขอบคุณเหล่าเพื่อนสนิทมิตรสหายที่ให้เกียรติมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์พ่อซิลูก” แต่อัลเฟรดกลับกระโดดจากมือชารินวิ่งลงจากเวที “อ้าวๆๆ แหะๆ วันนี้คุณชายอัลเฟรดเค้าอารมณ์ไม่ดีน่ะครับ สงสัยไม่ชินกับสร้อยเพชรเส้นใหม่” ชารินหัวเราะเอ็นดู แล้วบอกให้บอดี้การ์ดตามไปดูแลอัลเฟรด

พอบอดี้การ์ดวิ่งไป ชารินเชิญแขกที่มางาน...

“ตามสบายนะครับ อาหารคาวหวานเครื่องดื่ม แชมเปญ คาร์เวีย มีพร้อมเสิร์ฟเต็มที่ครับ”

ooooooo

อัลเฟรดวิ่งมุดไปตามโต๊ะต่างๆประสาหมาซนจนบอดี้การ์ดวิ่งตามวุ่นวาย ดนุภพลุกจากโต๊ะทันที อิสริยาจับแขนไว้ถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่าจะไปห้องน้ำสงสัยท้องเสีย แล้วผละไปทันที

ดนุภพทำทีเป็นของหล่นก้มลงเก็บแต่กวาดสายตาคมกริบหาอัลเฟรดที่บอดี้การ์ดทำท่าจะจับได้ แต่อัลเฟรดกลับมุดหว่างขาหนีไปได้

ดนุภพลุกขึ้นเห็นพนักงานถือถาดอาหารจำพวกแฮมเย็นเดินผ่านมา เขาใช้ความสามารถพิเศษฉกแฮมชิ้นหนึ่งมาอย่างเร็วแล้วเอาผ้าเช็ดหน้าห่อไว้

อัลเฟรดวิ่งมาได้กลิ่นแฮมก็ทำจมูกฟุดฟิด ดนุภพเอาแฮมมาฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ เรียงไว้ใต้โต๊ะแล้วเรียกอัลเฟรดมากิน อัลเฟรดวิ่งไปทันที

แต่ก่อนที่อัลเฟรดจะไปถึงดนุภพ กันยิกาก็โผล่มาอุ้มอัลเฟรดขึ้นปิดปากมันพูดทีเล่นทีจริงว่า

“เงียบนะ! อย่าร้อง นี้คือการปล้น”

ดนุภพมองหน้ากันยิกาฉงน แต่ทุกคนที่ได้ยินกันยิกาพูดต่างมองเธอเป็นตาเดียว กันยิกาอุ้มหมา

ไม่ยอมปล่อย แววตาเข้มคิดเตรียมพร้อม ขณะเดียวกันโรมัน รสลิน ดนัยเทพ และชารินต่างแหวกผู้คนตรงมา

ชารินวิ่งพลางร้องเรียก

“อัลเฟรดของมี้...อัลเฟรด...”

“คุณชารินขา...” กันยิกาเรียกอ้อน พลางชูหมาขึ้น “ยิกาเป็นคนจับอัลเฟรดได้ คุณจะให้รางวัลอะไรยิกาคะ”

“ทุกคนปรบมือให้คุณกันยิกาของผมหน่อยครับ” เทวัญชิงประกาศ เสียงปรบมือเกรียว เทวัญมองกันยิกาตาเป็นประกาย แต่กันยิกาปรายตามองดนุภพยิ้มเย้ย ดนุภพกับดนัยเทพสบตาอย่างรู้กันว่า ของอยู่ที่นี่จริงๆด้วย...

อิสริยามองกันยิกาแล้วเข้าไปกอดแขนดนุภพ ทำเสียงแหวะใส่ว่าขโมยซีนเหลือเกิน ประชดว่า

“ใช่ซี้ หล่อนมันโสดนี่ ฉันมันมีแฟนแล้ว ใครที่ไหนจะกล้ามาจีบล่ะ เซ็ง!” ว่าแล้วจับหน้าดนุภพให้หันมองตน

กันยิกามองดนุภพที่ถูกอิสริยาทำตัวเป็นเจ้าข้าว เจ้าของแล้วเดินผละไปยิ้มๆ

ooooooo

คืนนี้ ชารินนอนหลับสนิทอย่างมีความสุข ข้างเตียงมีตะกร้านอนของอัลเฟรดที่หลับๆตื่นๆอยู่ พลันอัลเฟรดก็ลุกขึ้นไปที่ประตูเหมือนได้ยินเสียงอะไร

ประตูเปิดแง้มอยู่ หน้าประตูบอดี้การ์ดสองคนนอนสลบไสลที่พื้น อัลเฟรดเข้าไปดมๆพลันก็ได้ยินเสียง จิ๊กๆๆๆ

อัลเฟรดมองไปเห็น “กุหลาบขาว” ในชุดดำปราดเปรียวอำพรางใบหน้า มือถือน่องไก่ เลียนเสียงชารินเรียกเบาๆ

“อัลเฟรดลูกรัก มากินไก่มะ มาๆๆ อัลเฟรดสุดหล่อจิ๊กๆๆ”

อัลเฟรดวิ่งเข้าไป กุหลาบขาววางน่องไก่ลงค่อยๆ ลูบตามตัวอัลเฟรดพอถึงสร้อยเพชร ก็ปลดสร้อยออกทันที! เอาสร้อยเพชรใส่ถุงลุกขึ้น หยิบกุหลาบขาวออกจากอกเสื้อ พลันกุหลาบขาวก็ผงะ เมื่อโรมันกับรสลินในชุดดำอำพรางใบหน้าโผล่พรวดเข้ามา กุหลาบ-ขาวถามว่าพวกนายเป็นใคร

“แกนั่นเอง จอมโจรกุหลาบขาว” โรมันตวาด กุหลาบขาวถามว่ารู้ได้ไง แล้วนึกขึ้นได้มองกุหลาบขาวในมือตัวเองปากุหลาบขาวใส่หน้าโรมัน กระโดดไปทางระเบียงโหนเชือกลงไปแล้วกระตุกปลดตะขอเกี่ยวเชือกม้วนเข้าตลับ วิ่งอ้าวออกไปเจอยามสามคนก็ปะทะกันจนยามสลบแย่งปืนยามไปเงียบกริบ

โรมันกับรสลินวิ่งตามมาทันเข้ารุมกุหลาบขาวจนตัวงอทำถุงเพชรหล่น ทั้งสองตาวาวคว้าถุงเพชรทันที

“เฮ้ย...อย่า เอาคืนมา” กุหลาบขาวร้องพลางตะกายจะไปแย่งแต่เจ็บจนทรุดร้องครวญคราง รสลินเปิดถุงให้โรมันดูสร้อยเพชรแล้วทั้งสองก็โดดแผล็วหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

กุหลาบขาวยังแกล้งร้องครวญครางจนแน่ใจว่าทั้งสองไปแล้วและไม่มีใครอยู่แถวนั้นแน่ ก็ดีดตัวขึ้นมาจะออกไป พลันก็สะดุ้ง เมื่อเห็น “แมวตาเพชร” ในชุดดำอำพรางใบหน้านั่งเท่อยู่บนกำแพง ตบมือให้อย่างชื่นชม กุหลาบขาวโค้งขอบคุณถามว่ามาชมอยู่นานแล้วหรือ พริบตานั้นแมวตาเพชรกระโดดลงจากกำแพงดึงแส้ออกมาตวัดแส้ใส่อกกุหลาบขาวกระชากกระเป๋าพิเศษขาด ถุงเพชรอีกถุงตกลงมา

“เฮ้ย แกรู้ได้ไงวะ” กุหลาบขาวตกใจ

แมวตาเพชรตวัดแส้เกี่ยวถุงลอยเข้ามือแล้ววิ่งไปทันที กุหลาบขาวพุ่งเข้าชาร์จแย่งถุงอย่างยอมตาย ปล้ำกันไปมา กุหลาบขาวพลาดถูกแมวตาเพชรคร่อมตบจนมึนแต่ก็หลับหูหลับตาคว้าเสื้อแมวตาเพชรไว้ คว้าถูกหน้าอกเข้าเต็มมือ กุหลาบขาวตกใจหดมือทันที

แมวตาเพชรได้โอกาสฟาดแส้ใส่หน้ากุหลาบขาวแล้ววิ่งไป เหวี่ยงเชือกเกี่ยวกำแพงหนีไป ก่อนหนีร่อนการ์ดแมวตาเพชรทิ้งไว้ กุหลาบขาววิ่งไปคว้าการ์ดดูพึมพำอย่างเจ็บใจ “แมวตาเพชร”

ที่นอกกำแพงคฤหาสน์ของชาริน ดาราวรรณน้าสาวของกันยิกา ซึ่งก็คือ แมวตาเพชรนั่นเอง! จอดรถสปอร์ตหรูติดเครื่องคอยหลานสาวอยู่อย่างร้อนใจ ครู่เดียวแมวตาเพชรก็โผล่จากเงามืดโดดขึ้นนั่งรถ ยกถุงเพชรที่สร้อยแลบออกให้ดู

“Good girl! ละอองทะเลจะได้กลับไปหามหาราชามาคัสเสียที” ดาราวรรณหัวเราะชอบใจเร่งเครื่องขับฉิวไป

เวลาเดียวกัน ดนุภพกลับถึงตึกไวโอลินจิวเวลรี่อย่างอารมณ์เสีย ดนัยเทพถามว่าพลาดหรือ ดนุภพบอกว่ายิ่งกว่าพลาด ดนัยเทพจึงขอเพชรปลอมที่จะเอาไปเปลี่ยนเพชรจริงคืน ดนุภพเสียงขุ่นอย่างเจ็บใจให้อาดูรอยแส้ที่หน้าผากตนเล่าว่า

“คนในงานวันนี้ คงมีไอ้พวกที่ตามล่าเพชรละอองทะเลมากันหลายเจ้า พอได้เวลา พวกมันเลยโผล่กันมายังกะเข้าคิวถ่ายเซลฟี่กับเจมส์จิ ทีแรกผมอุตส่าห์แกล้งเจ็บ เสียสละเพชรปลอมให้ไอ้สองตัวแรกไป หวังจะให้พวกมันรีบไปให้พ้น มันก็ไปนะ แต่แล้วดันมีไอ้ตัวที่สามโผล่มา อาทายซิว่าใคร”

ดนัยเทพถามว่าใคร ดนุภพเอาการ์ดแมวตาเพชรให้ดู บอกว่ามันได้เพชรไป แต่ที่น่าแค้นใจกว่านั้นคือจอมโจรแมวตาเพชรเป็นผู้หญิง สบถอย่างอารมณ์เสียว่า “ผมแพ้ผู้หญิงหรือนี่ ฮึ่ยๆๆ!”

ที่แท้ กุหลาบขาว คือดนุภพนั่นเอง!

ooooooo

ดาราวรรณขับรถสปอร์ตหรูไปเก็บที่โรงเก็บรถปิดประตูมิดชิดแล้วขับรถญี่ปุ่นกลับไปอย่างเบิกบานใจที่งานสำเร็จได้เพชรละอองทะเล สร้อยประดับโคตรราชินีหนัก 8 กะรัต น้ำเพชรใสกระจ่างไม่มีที่ติ

กันยิกาถามว่าน้าชื่นชมเพชรหรือเงินรางวัล

ดาราวรรณตอบทันทีว่าเงินรางวัลเพราะเราเป็นสาวนักล่าเงินรางวัลดาราวรรณถามว่าทำไมการปฏิบัติการวันนี้จึงช้าไปถึงห้านาทีเกิดอะไรขึ้น

กันยิกาเล่าว่าที่จริงมันน่าจะเร็วกว่าเวลาที่กำหนดเพราะตนไปถึงก็เจอ รปภ.สลบกองกับพื้นแล้ว ดาราวรรณตกใจถามว่ามีคนมาปล้นเพชรเหมือนกันหรือ

“ไอ้กุหลาบขาว...นี่คือครั้งแรกที่หนูได้ปะทะกับมันตัวเป็นๆ”

“มันอีกแล้ว...ไอ้นี่มันตัวซวยของเราจริงๆ”

“แต่คราวนี้หนูคือตัวซวยของมัน มันได้เพชรไปแล้ว แต่มันกำลังต่อสู้กับใครไม่รู้สองคน แล้วมันก็แกล้งปล่อยถุงเพชรที่น่าจะเป็นของปลอมที่มันเตรียมมาให้ไอ้พวกนั้นไป”

“แล้วของจริง”

“หนูก็เอามาจากมันได้นี่ไงคะ” กันยิกานึกถึงตอนที่ถูกกุหลาบขาวตะปบหน้าอก ด่าว่าไอ้โจรกระจอกลามก บอกว่า “ต่อไปนี้น้าไม่ต้องกลัวมันอีกแล้ว ไอ้กุหลาบขาว โจรนักล่าเงินรางวัล คู่แข่งของเราคนนี้ มันก็ไม่ได้แน่ไปกว่าแมวตาเพชรหลานน้าคนนี้หรอกค่ะ”

กันยิกาปรามาสกุหลาบขาวว่าเป็นโจรกระจอก!

ooooooo

ดาราวรรณกับกันยิกาหัวเราะชื่นมื่นกับเพชรละอองทะเลที่ปล้นมาได้ เสียงดังจนพิมพ์ชลลูกสาวของบอดี้การ์ดที่ถูกเทวัญฆ่าตายและดาราวรรณไปพาหนีออกมาเลี้ยงดู เปิดประตูผลัวะมาต่อว่าอย่างไม่พอใจที่เอะอะกันจนตนตื่น

“นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วคะน้าดา พรุ่งนี้ชลต้องทำงานเวรเช้าด้วย ไม่ได้มีเวลาออกไปปาร์ตี้กับใคร เกรงใจกันบ้างสิคะ” กันยิกาปรามว่าเธอนั่นแหละพูดอะไรหัดเกรงใจน้าดามั่ง ดาราวรรณรีบแก้สถานการณ์บอกให้กันยิกาไปอาบน้ำนอนเสีย พิมพ์ชลไม่พอใจบ่น “เสียงดังปลุกเค้าตื่นไม่ขอโทษ แล้วยังมาย้อนอีก”

ดาราวรรณจับไหล่พิมพ์ชลขอโทษ บอกให้ไปนอนต่อเสีย พิมพ์ชลตะบึงตะบอนเข้าห้องไป ดาราวรรณได้แต่มองตามแล้วถอนใจ เพราะบุญคุณค้ำคอทำให้เธอต้องเลี้ยงดูเด็กคนนี้อย่างดีที่สุด

ฝ่ายกันยิกา เมื่อกลับเข้าห้องนอนก็เปิดเข้าห้องลับที่เก็บของทุกอย่างสำหรับปฏิบัติการของแมวตาเพชรไว้อย่างดี เธอหยิบสร้อยละอองทะเลมาใส่ส่องดูเพื่อความแน่ใจว่าเป็นของจริง ยิ้มอย่างพอใจ สะใจที่ชายหญิงสองคนที่ปลอมตัวมาแย่งเพชรจากกุหลาบขาวได้เพชรปลอมไป

“แปลก...ไอ้สองคนนั่นได้เพชรปลอมไปก็ดูไม่ออก มีฝีมือ แต่ไม่รู้เรื่องเพชร มีคนชี้เป้าให้ลงมือมาปล้นแทนแน่ๆ คู่แข่งแมวตาเพชร นอกจากโจรกุหลาบขาวแล้วยังมีพวกไหนอีก??” กันยิกาครุ่นคิด

ooooooo

ฝ่ายโรมันและรสลินดีใจที่ปล้นเพชรมาได้

รสลินเอาเพชรให้เทวัญ พูดอย่างภูมิใจว่าในที่สุดลูกก็เอามันมาให้พ่อสำเร็จจนได้ โรมันเสริมว่าเพชรละอองทะเลจะรักษาโรคร้ายให้พ่อได้ ตามตำนานของมัน

“หยุด...หยุดเรียกฉันว่าพ่อ ฉันยังหนุ่มขนาดนี้ จะเป็นพ่อของพวกแกได้ยังไง” เทวัญเสียงเข้มจนทั้งสองอึ้ง เสียใจ เทวัญมองเพชรในมือสายตาเย็นเยือก กระชากเสียงว่า “และที่สำคัญ นี่มันไม่ใช่เพชรละอองทะเลโว้ย มันคือเพชรปลอม!”

สิ้นเสียงเทวัญปาเพชรใส่หน้ารสลินถูกจมูกแตกเลือดออก โรมันเป็นห่วงถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง รสลินบอกว่าไม่เป็นไรทั้งที่เจ็บจนต้องเอามือกุม

ทันใดนั้นเสียงนาฬิกาตีสองที เทวัญสะดุ้ง รสลินกับโรมันชะงัก

“ตีสองแล้ว หมดเวลาคร่ำครวญแล้ว” เทวัญเสียงเข้ม “พวกแก...ทำให้ฉันเสียเวลา กี่ปีมาแล้วที่เราตามหา จนเจอเพชรละอองทะเลคืนนี้ที่บ้านไอ้ชาริน และที่ฉันมองเห็นกับตา ที่คอไอ้หมาตัวนั้นมันคือของจริง แต่...แต่พวกแกกลับโง่ ไปขโมยเอาเพชรปลอมมา พวกแกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”

โรมันคาดว่าชารินอาจเอาเพชรปลอมมาใส่ให้หมาหลังจากแขกกลับไปแล้ว แต่รสลินเชื่อว่ากุหลาบขาวจงใจทิ้งถุงเพชรปลอมนี่ไว้

“ไอ้กุหลาบขาวอีกแล้วหรือ ไอ้กุหลาบขาว...แกเป็นใคร? โอ...ไม่มีเวลาแล้ว หมดเวลาแล้ว” เทวัญเสียงอ่อนล้าและเข่าอ่อนทรุดลง

โรมันกับรสลินรีบเข้าประคองคนละข้าง ร่างเทวัญที่หล่อเท่สง่าผึ่งผายเมื่อครู่ กลายเป็นร่างที่ซูบซีดเหี่ยวย่นลีบเล็กจนแหวนเพชรที่ใส่ร่วงจากนิ้ว

โรมันกับรสลินประคองร่างเทวัญที่เหมือนซากหน้าตาอัปลักษณ์เข้าสู่ห้องด้านในซึ่งเป็นห้องรักษาของเทวัญ ถอดเสื้อคลุมออก พาลงนอนบนแท่นฉายแสง เทวัญพูดเสียงแหบสั่นเครืออย่างคนแก่ว่า...

“สังขารไม่เที่ยงงั้นเหรอ กฎของธรรมชาติ...เกิด แก่ เจ็บ ตายงั้นเหรอ หึๆ ถ้าจักรวาลนี้ยังคงอยู่ โลกยังไม่ดับสูญเทวัญจะไม่มีวันตาย เงินอาจจะซื้อความตายไม่ได้ แต่เพชร...เพชรพิฆาตความตายให้ฉันได้ ถึงยังไม่ได้เพชรละอองทะเล แต่ฉันก็มีเพชรเพลิงสุริยา แก...แกไปเอามา”

โรมันเปิดช่องลับเอาเพชรเพลิงสุริยาออกมา มองเพชรในมือพึมพำ

“เพชรเพลิงสุริยาคืนความหนุ่มให้พ่อของเรา”

โรมันติดเพชรเพลิงสุริยาที่มีเครื่องห้อยลงมาจากเพดาน ปรับจนได้ที่แล้วทั้งโรมันและรสลินก็รีบวิ่งออกจากห้องปิดประตูสนิท ทันใดแสงจากประกายเพชรสว่างจ้าขึ้นกระจายรัศมีใส่ตัวเทวัญ ห้องสว่างจ้าร้อนระอุจนเทวัญร้องลั่นราวกับถูกพระอาทิตย์เผา

ไม่นานแสงจากเพชรค่อยๆลดลง...ลดลง...แล้วรังสีที่ฉายก็ดับวูบลง โรมันกับรสลินที่แทบร้องไห้เมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเทวัญ ต่างโล่งใจที่ทุกอย่างจบแล้ว โรมันจับแผลที่จมูกรสลินปลอบว่าอย่าโกรธพ่อเลยนะ ที่ท่านเป็นแบบนี้เพราะท่านไม่สบาย เดี๋ยวจะทำแผลให้

“แต่น้องเสียใจที่เรารักษาท่านพ่อไม่ได้ ถ้าเราไม่ได้เพชรละอองทะเล เพชรเพลิงสุริยาก็แค่เพชรที่มีฤทธิ์เป็นธาตุไฟ ที่จะอาบร่างกายภายนอกของท่านพ่อให้คงสภาพหนุ่มไว้ได้เท่านั้น แต่เพชรมีฤทธิ์เป็นธาตุน้ำ ที่จะรักษาโรคร้ายภายในสมองของท่าน”

“เพชรละอองทะเลมันอยู่ที่ไอ้กุหลาบขาวไม่ใช่หรือ”

เสียงเทวัญถามขึ้น ทั้งสองหันมอง เห็นเทวัญในรูปลักษณ์ที่สง่างาม ผิวเป็นสีชมพูใส หนุ่ม หล่อ สมาร์ท เทวัญพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมีเมตตาพลางเข้าประคองใบหน้าของรสลินอย่างทะนุถนอมมากว่า

“พ่อขอโทษด้วยนะรสลิน พ่อควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ” แล้วหันไปโอบโรมันไว้อีกข้าง “โรมัน รสลิน อย่าถือสาพ่อแก่ๆที่ป่วยไข้คนนี้เลย เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า เราต้องมาช่วยกันหาคำตอบให้ได้ว่า ใครคือกุหลาบขาว แล้วก็ลองไปเยี่ยมเยียนมันดูสักครั้ง”

โรมันกับรสลินมองหน้ากันอย่างมีความหวัง ต่างกอดเทวัญไว้อย่างตื้นตัน

ooooooo

ร้อยตำรวจเอกเอกราช เป็นนายตำรวจหนุ่มที่มุ่งมั่นในการทำงาน เอกราชเป็นเจ้าของคดีปล้นเพชรที่ซับซ้อน เขาปวดหัวมากเมื่อการปล้นเพชรเมื่อคืนมีหลักฐานแค่ดอกกุหลาบขาวเหี่ยวๆทิ้งไว้เป็นหลักฐานเพียงชิ้นเดียว

แต่เอกราชเชื่อว่าต่อให้โจรเก่งกาจและเตรียมการดีขนาดไหนก็ต้องมีหลักฐานทิ้งร่องรอยไว้บ้าง สั่งลูกน้องที่มารายงานว่า พบรอยรองเท้าตรงดินโคลนทั้งผู้หญิงและผู้ชายเหยียบย่ำกันไปมายุ่งเหยิงคล้ายคนต่อสู้กันว่า

“เก็บรอยรองเท้าทุกรอยบนสนามและของแปลกปลอมทุกอย่างที่เจออยู่กับรอยรองเท้า เส้นผม เส้นขน เส้นใย”

พอตำรวจรับคำผละไป เซเลบชารินในชุดนอนมีเสื้อแพรคลุมกรุยกรายก็อุ้มหมาที่ไม่มีสร้อยเพชรแล้วออกมา เอกราชถามว่ากุหลาบขาวทำงานคนเดียวหรือ ชารินชม้าย กะพริบตาปริ๊บๆบอกว่าตนไม่รู้เพราะหลับ บ่นสงสารอัลเฟรดที่ไม่มีสร้อยเพชรใส่

เอกราชถามว่าบอดี้การ์ดของเขามีใครเห็นหน้ามันชัดๆไหม เมื่อบอดี้การ์ดให้การแล้ว เขาสรุปบันทึกเสียงไว้ว่า

“ชายหนุ่มไม่เกิน 30 รูปร่างปราดเปรียว สูงประมาณ 175 แล้วก็มีฝีมือในการต่อสู้แบบประชิดตัวอย่างมืออาชีพ”

บันทึกเสียงเสร็จ ผู้ช่วยเข้ามาเชิญไปที่ห้องคอมพิวเตอร์ดูกล้องวงจรปิดทุกตัว แต่ดูแล้วทุกกล้องเหมือนกันหมดคือมีภาพดอกกุหลาบขาวกำลังคลี่กลีบจากตูมจนบานเต็มที่ เอกราชดูแล้วสรุปว่า

“เหมือนทุกครั้ง ช่วงที่มันปฏิบัติการ ส่งภาพกุหลาบขาวบานไปในหน้าจอ cctv ของทุกที่ที่มันไปขโมยของ”

“ยังไม่มี cctv ที่ไหนบันทึกภาพมันไว้ได้เลย” ผู้ช่วยเสริม

ทันใดนั้นเอกราชชะงักเมื่อแสงแฟลชสาดเข้าเต็มหน้า มองขวับไปเห็นเสาวนุช นักข่าวสาวไฟแรงที่ทำงานถึงลูกถึงคนจนบางครั้งก็เกือบล้ำเส้นตำรวจกำลังถ่ายคลิป เอกราชตรงเข้ากระชากมือถือถามว่าเข้ามาได้ยังไง โวยวายว่าใครปล่อยให้เข้ามา สั่งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้เธอเข้ามายุ่ง

“เจ้าเดิม โจรคนเดิมปล้นเพชรอย่างเดิม และตำรวจก็ยังจับตัวไม่ได้เหมือนเดิม” เสาวนุชพูดไม่สนใจอารมณ์เขา

“ตำรวจก็พยายามจับอยู่นะครับ จับโจรมันไม่ง่ายเหมือนจับกล้องในมือถือถ่ายคลิปคนอื่นไปทำข่าวใส่สีตีไข่ ใส่ร้ายป้ายสีเจ้าหน้าที่ตำรวจหรอกคุณเสาวนุช” เอกราชตอบเอือมๆฉุนๆ

พอดีชารินอุ้มหมาเข้ามา เสาวนุชหันไปทักและถามทันทีว่า

“ไม่ทราบว่าเพชรที่คนร้ายปล้นไปเป็นสร้อยของหมาใช่ไหมคะ แล้วคุณเอาเพชรเนี่ยนะคะทำสร้อยให้หมา เพชรใหญ่มากไหมคะ น้ำหนัก รูปพรรณสัณฐาน ราคาเท่าไหร่ มีรูปถ่ายให้ตำรวจเขาใช้เป็นหลักฐานไหมคะ”

เธอถามเป็นชุด ชารินฟังแล้วอึกอักตอบเลี่ยงไปหลวมๆเป็นนามธรรมว่า เป็นเพชรธรรมดาๆ เพชรเล็กๆ น้อยๆ เป็นเพชรเก่าที่เก็บมานานมีคุณค่าทางจิตใจที่ตนตั้งใจทำเป็นของขวัญพิเศษให้อัลเฟรดเท่านั้นเอง

เสาวนุชถ่ายคลิปอย่างตั้งใจ ในขณะที่เอกราชฟังแล้วขมวดคิ้วอย่างยุ่งยากใจ

สัมภาษณ์และถ่ายคลิปชารินแล้ว เสาวนุชหันมาทางเอกราชถามเย้ยในทีว่าจะปิดคดีนี้ยังไงไม่ทราบในเมื่อบรรดาเจ้าทุกข์ไม่มีใครยอมแจงรูปพรรณของเพชรที่โดนกุหลาบขาวหรือแมวตาเพชรขโมยไปสักราย

เอกราชตอบอย่างมั่นใจว่า จะต้องปิดได้ทุกคดีอยู่แล้ว เธอนี่มันสู่รู้นัก

“มันอาชีพฉันนี่คะ ฉันทำอาชีพของฉันได้ดีเสมอ ผู้หมวดก็ทำอาชีพผู้หมวดให้ดีเถอะ ไม่อย่างนั้น...ก็ทำป้ายติดไว้หน้าโรงพักเสียเลยว่าไม่รับแจ้งคดีขโมยเพชร ที่มีสัญลักษณ์กุหลาบขาวหรือแมวตาเพชรทิ้งไว้ เพราะไม่มีความสามารถพอ”

เสาวนุชหัวเราะอย่างขบขันแล้วขี่บิ๊กไบค์ไปอย่างเท่ เอกราชพูดไม่ออกมองตามไปอย่างแค้นใจ

ooooooo

ที่สนามซ้อมมวย... เอกราชและดนุภพต่างไปซ้อมมวยกันด้วยอารมณ์ขุ่นมัว คนหนึ่งเครียดเรื่องคดี อีกคนเครียดที่ขโมยเพชรละอองทะเลมาได้แล้วกลับถูกแมวตาเพชรปล้นไป เอกราชฟุตเวิร์กพลางบ่น

“เจ้าของเพชรทุกรายที่โจรแมวตาเพชรปล้นไป ไม่ยอมบอกข้อมูลเรื่องเพชรเลยว่าเป็นเพชรอะไร รูปพรรณสัณฐานยังไง แล้วแบบนี้ตำรวจจะทำงานกันได้ยังไงวะ” ดนุภพถามแย็บว่าคิดว่าเพราะอะไรเจ้าทุกข์ถึงไม่ยอมบอก เอกราชโพล่งว่า “ง่ายๆเลย มันต้องเป็นเพชรที่ได้มาอย่างไม่ถูกกฎหมายไง”

ดนุภพตกใจแต่แกล้งโง่ถามว่าหมายถึงพวกนี้ซื้อของโจรมาหรือ พวกเขาเป็นคนดีมีฐานะมีเกียรติในวงสังคมทั้งนั้น

“ก็นั่นสิวะ เออ แล้วตอนหัวค่ำแกก็ไปงานบ้านคุณชารินด้วยไม่ใช่เหรอ แกเห็นใครที่ดูแล้วมีวี่แววจะเป็นไอ้กุหลาบขาวมั่งไหม”

“เอกราช แกแน่ใจได้ไงว่าคนที่เอาเพชรไปคือคุณกุหลาบขาว”

เอกราชฉุนถามว่าไปเรียกมันว่าคุณได้ไงในเมื่อมันเป็นอาชญากรเป็นอันตรายต่อสังคม โดยเฉพาะสำหรับเขาที่เป็นเจ้าของร้านเพชร ดนุภพบอกว่าตนขายเพชรถูกกฎหมาย เป็นพลเมืองดี จอมโจรสุภาพบุรุษอย่างกุหลาบขาวไม่มาแตะต้องหรอก ดนุภพแก้ต่างให้กุหลาบขาวจนเอกราชประชดว่า เขามีความคิดโลกสวยตลอด ตัดบทถามว่า

“นั่นแหละๆแกจะเรียกมันว่าไงก็ช่างเหอะ แต่ที่พวกเราแน่ใจว่าเป็นมันเพราะมันทิ้งสัญลักษณ์ดอกกุหลาบขาวไว้หน้าห้องนอนคุณชาริน แล้วมันก็...” เอกราชทำท่าจะเล่าต่อแต่แล้วกลับบอกว่าตนไม่ควรเล่าทุกอย่างเพราะมันเป็นความลับของทางราชการ ดนุภพถามว่ากลัวเสียรูปคดีหรือ

“ฉันคิดว่า มันต้องมาในปาร์ตี้เมื่อคืนแล้วเห็นเพชรที่คอหมา มันถึงย้อนมาขโมยทีหลัง แกเห็นใครที่ดูแปลกปลอมผิดสังเกต หรือสนใจเพชรเม็ดนั้นจนออกนอกหน้าไหม”

“ไอ้เอกราช แกมันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ขออนุญาตสอนเพื่อนหน่อยนะ อย่าคิดเด็ดขาดว่าโจรคือคนที่ดูแปลกปลอมผิดสังเกต และอย่าคิดว่าโจรคือคนที่จ้องเพชรให้ทุกคนจับได้ แต่โจรมันอาจเป็นคนคุ้นเคย และมันก็ควรจะเป็นคนที่ทำท่าเหมือนไม่สนใจเพชรนั่นเท่าไหร่ก็ได้นะ เอ่อ...อีกอย่าง แม้แกจะเห็นสัญลักษณ์ของกุหลาบขาวทิ้งไว้เต็มไปหมด แต่คนที่ได้เพชรไป อาจจะไม่ใช่กุหลาบขาวก็ได้ว่ะ ฮึ่ย...พูดแล้วเศร้า...”

ดนุภพเผลอสบถออกมา เอกราชถามว่าเศร้าอะไร เขาเฉไฉว่าสงสารและเข้าใจว่า การเป็นตำรวจนั้นเหนื่อย แล้วกอดเอกราชตบหลังแรงๆ

ooooooo

พอแยกกัน ดนุภพไปเปิดประตูล็อกเกอร์มือถือของเขาก็มีเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้า เขาคว้ามือถือมาเปิดไลน์เห็นข้อความจากอานุภาพที่ใช้ชื่อว่ามังกี้ถามเป็นรหัสมาว่า “มีเป็ดมั้ย” ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าหมายถึงได้เพชรละอองทะเลมาไหม

ดนุภพนึกระแวงว่าบางทีอานุภาพอาจได้เจอโฉมหน้าแมวตาเพชรที่แย่งเพชรละอองทะเลไปจากตนแล้วก็เป็นได้ จึงส่งข้อความกลับไปในนามโรสเป็นรหัสว่า “สดพร้อมส่ง”

เวลาเดียวกันอานุภาพก็ส่งข้อความไปถามกันยิกาที่ใช้ชื่อว่า “แคทแคท” ซึ่งกำลังวาดรูปอยู่ที่ห้องแกลเลอรี่ในร้านอาหารดาริกา เธอกระหยิ่มที่จะได้ส่งเพชรละอองทะเลคืนเจ้าของและรับเงินรางวัลมหาศาลเพื่อทำงานของตนต่อไป เมื่อได้รับไลน์จากมังกี้ถามว่า “มีเป็ดไหม” เธอตอบไปทันทีว่า “สดพร้อมส่ง”

ในห้างสรรพสินค้าหรู อานุภาพแต่งตัวแนวฮิพฮอพ มือถือสองเครื่องตอบพร้อมกันจากโรสและแคทแคทว่า “สดพร้อมส่ง” เขามองมือถือสองเครื่องในมือพึมพำงงๆ

“What? What? What? เพชรละอองทะเลอยู่ในมือของสุดยอดนักโจรกรรมทั้งคู่! เพชรอันนึงจริง อันนึงเก๊ หรือเก๊ทั้งคู่?” อานุภาพคิดหนักว่าจะเอาอย่างไรดี “ไม่มีเวลาเล่นหมากเก็บแล้ว มหาราชามาคัสต้องการเพชรคืนโดยเร็วที่สุด”

อานุภาพผิวปากฟิ้ว...ตัดสินใจ ให้เอาของมาวัดกันทั้งคู่ ใครดีใครได้!

ดนุภพยังไม่ทันออกจากล็อกเกอร์รูม เอกราชเข้ามาถามแซวว่าแอบส่งรักส่งไลน์ถึงใครอยู่ ดนุภพรีบเอาโทรศัพท์หลบบอกว่าไม่ได้ส่งรักแต่กำลังจะส่งเพชร เอกราชหัวเราะบอกว่าไม่เชื่ออย่าเอาเรื่องงานมาอ้าง แล้วเล่าเรื่องสาวของตนที่หมายจะได้ลอดซุ้มกระบี่คู่กันให้ฟังอย่างหลงใหล จนดนุภพถามว่าเธอเป็นใคร

“เธอเป็นจิตรกร” แล้วพรรณนาความสามารถของเธออย่างเลอเลิศ ชวนว่า “เย็นนี้ฉันมีนัดทานข้าวเย็นกับเขา อยากให้แกไปด้วย”

“แต่ช่วงกลางวันฉันมีนัดสำคัญ ไม่รู้จะเสร็จกี่โมง ตอนเย็นแกโทร.มาอีกทีแล้วกัน”

ooooooo

ถึงเวลานัด ดนุภพในชุดลำลองสวมแว่นตาดำและหมวกอำพรางใบหน้าเดินเข้าร้านอาหารอย่างหนุ่มเจ้าสำราญ แต่ดวงตาหลังแว่นดำกวาดมองหาเป้าหมายอย่างเร็ว

ดนุภพโทร.ถามดนัยเทพที่นั่งวางมาดเล่นไอแพดอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านอาหารว่าเห็นวี่แววมังกี้กับนังแมวเข้ามาหรือยัง ดนัยเทพบอกว่าคนเดินเข้าออกเป็นร้อยจับไม่ได้เลยว่าไหนเป็นลิงไหนเป็นแมว แต่ไม่ต้องห่วงจะรีบหาให้พบว่าลิงกับแมวนั่งอยู่ที่ไหน

กันยิกาปลอมตัวเป็นชายติดหนวดเก๋ไก๋สะพายกระเป๋าเอกสารเข้ามาในร้านพอนั่งลงก็วางกระเป๋าเอกสารไว้ที่พื้น ข้างหลังเธอคืออานุภาพที่ปลอมเป็นช่างฟิตสวมชุดฟอร์มใส่หมวกแก๊ปกำลังสวาปามแฮมเบอร์เกอร์ พูดทั้งที่หันหลังให้กันว่า

“แฮมเบอร์เกอร์อร่อยเว่อร์”

“มาร้านนี้ต้องสั่งพิซซ่า”

กันยิกาตอบรหัสถูกต้อง อานุภาพยิ้มพอใจ เห็นชื่อโรสโทร.มาเขารับสายถาม

“คุณจะกินอะไรกุหลาบขาว ผมกำลังจะสั่งอยู่พอดี”

กันยิกาชะงักกึกใจเต้นแรง ทำปากขมุบขมิบ... กุหลาบขาว!

ดนุภพเดินพูดมือถือผ่านบลูทูธเข้าร้าน พูดรหัส “มาร้านนี้ต้องสั่งพิซซ่า!” หาที่นั่งพลางกวาดตาหาอานุภาพหวังว่าจะได้เจอแมวตาเพชรด้วย แต่มองไปทั่วร้านเห็นคนพูดมือถือเกือบทุกโต๊ะ อานุภาพยังคงพูดมือถือกับกุหลาบขาวว่า

“มาทีหลังต้องรอนะพวก เพราะว่าพิซซ่าเจ้าแรกมาถึงก่อนแล้ว ผมต้องชิมก่อน”

กันยิกาแอบกวาดตามองหากุหลาบขาวจากคนที่กำลังพูดมือถืออยู่ แต่ก็เห็นคนในร้านพูดมือถือเกือบทุกโต๊ะ

ทั้งอานุภาพและกันยิกาต่างอยู่ในอาการนิ่ง ไร้พิรุธ เมื่ออานุภาพพูดกับกุหลาบขาวเสร็จก็วางสาย สั่งเป็นรหัส “ดีลิเวอรี่พิซซ่าของยูมาได้เลย!” กันยิกาที่นั่งหันหลังให้กันอยู่ใช้เท้าเขี่ยกระเป๋าเอกสารที่พื้นเลื่อนไปอย่างเร็ว

อานุภาพคว้ากระเป๋าไปเปิดดึงปากกาออกมาสแกนอย่างเร็ว พิสูจน์ได้ว่าเป็นเพชรแท้ เขายิ้มพอใจ กันยิกาถามว่าชิมหรือยัง เขาบอกว่าดีมากรสชาติเยี่ยมระดับพรีเมียม กันยิกาเร่งให้เช็กบิลเลย

อานุภาพเข้าไอแบงกิ้งที่มือถือ ระหว่างนั้นโรสโทร.เข้าอีกเครื่องหนึ่งแต่เขาไม่รับสายเพราะกำลังโอนเงินอย่างเร่งรีบ ดนุภพร้อนใจหงุดหงิดมากเลยโทร.หาดนัยเทพ

“อา! แมวตาเพชรกำลังส่งมอบเพชรละอองทะเลกับมังกี้แลกกับเงินรางวัลแล้ว รีบหาหน่อยสิ ผมต้องการแมวตาเพชร”

ดนัยเทพกวาดตามองหาเจอช่างฟิตคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตากดมือถือ และชายที่นั่งหันหลังให้กันก็กำลังก้มมองมือถือในมือท่าทางร้อนใจ จนชายช่างฟิตจิ้มมือถือครั้งสุดท้ายแล้วยกนิ้วโอเคให้ชายที่อยู่ข้างหลัง ดนัยเทพรีบบอกดนุภพว่า

“โต๊ะ 2 ตัวสุดท้ายติดกระจกไอ้หนุ่มช่างฟิตกับตาหนวด!”

ดนุภพหันมองทันที แต่โต๊ะว่างเปล่า เขาถลาไปดูเห็นแต่จานชามแก้วและอาหารที่กินเหลือ กวาดตามองหา เห็นชายมีหนวดกำลังหิ้วกระเป๋าเอกสารออกจากประตูหลังของร้าน ดนุภพพุ่งตามไปทันที

ส่วนอานุภาพผลักประตูด้านข้างเดินออกไปกลืนหายไปในหมู่ผู้คนที่เดินอยู่แถวนั้นทันที

ooooooo

ดนุภพตั้งหน้าตั้งตาเดินตามหนุ่มมีหนวดไป ถูกหลอกล่อเดินผ่านครัวออกทางหลังร้าน ผลักถุงขยะดำขวางทางทำให้ดนุภพเดินสะดุดล้มเสียเวลา จังหวะนั้นหนุ่มมีหนวดก็แปลงโฉมกลับเป็นหญิงสาวในชุดวอร์ม

ดนุภพมาเจอชุดหนวดและกระเป๋าเอกสารถูกทิ้งในถังขยะก็รู้ว่าแมวเปลี่ยนโฉมแล้ว รีบวิ่งตามไป แต่สาวชุดวอร์มก็หลุดไปจากสายตาแล้ว ดนุภพฉุนขาดสบถ “โธ่เว้ย!”

ดนุภพเดินหัวเสียผ่านป้ายบอกทางไปห้องน้ำ พลันอารมณ์เขาก็ฟุ้งขึ้นทันทีเมื่อกันยิกาลอกคราบสาวชุดวอร์มมาเป็นกันยิกาสาวสวยเก๋นักร้องที่เขาเคยเคลิ้ม เธอใส่ชุดกระโปรงสั้นชีฟองฟู่ใส่รองเท้าส้นสูงโชว์เรียวขา ทำเป็นหยุดสนใจสินค้าอยู่หน้ากระจกร้านหรู ดนุภพห้ามใจตัวเองไม่ได้ สลัดคราบปลอมตัวกลับเสื้ออีกด้านออกมากลายเป็นสูทลำลองเท่ เสยผมเปลี่ยนแว่นกลับเป็นดนุภพหนุ่มหล่อสำอางไฮโซคนเดิมเดินตามกันยิกาไปอย่างหมายมาด...

ธรรมชาติเหมือนจะเป็นใจ ลมหมุนพัดมา ดนุภพตัดสินใจพุ่งเข้าตะปบกระโปรงสั้นของกันยิกาที่คาดว่าต้องเปิดแน่ สองมือตะปบแก้มก้นเธอเต็มๆ เธอเอี้ยวตัวตบมือเขาไม่ยั้งด่าว่าโรคจิต แต๊ะอั๋งกัน พลางหลบลมหมุนที่ปะทะใบหน้า พอลมหมุนผ่านไป ดนุภพทักอารมณ์ดี แต่กันยิกาอารมณ์เสียยกมือจะตบอีก ถูกลมหมุนพัดกระโปรงเปิดเธอรีบตะปบกระโปรงไว้

งานนี้ดนุภพพยายามจะสานสัมพันธ์กับเธอ เมื่อเธอสะบัดหน้าจะเดินไป เขาเตือนให้ระวังเพราะแถวนี้ลมแรง รีบแนะนำตัวเอง “ผมชื่อดนุภพนะครับยินดีที่ได้รู้จัก”

“ฮึ! ใครอยากรู้จักกับนาย” กันยิกาค้อนควับ

ดนุภพยิ้ม มองตามกันยิกาที่เดินลิ่วไป แม้จะโดนตบโดนด่าแต่ก็ชุ่มชื่นหัวใจ

ooooooo

กันยิกาเดินอ้าวไปที่ลานจอดรถ ดนุภพเดินตามไปพอถูกต่อว่าก็อ้างว่าตนมาตามทางของตัวเอง ระหว่างเดินไปก็กระแนะกระแหนกันไปจนเกือบถูกรถชน พอคนขับโผล่หน้ามาด่า ดนุภพรีบขอโทษพูดหน้าตายว่าภรรยาตนขี้หงุดหงิด

ระหว่างเดินไปที่รถ กันยิกาคุยโทรศัพท์มือถือหัวเราะคิกคักอารมณ์ดี ดนุภพจับความได้ว่าเป็นการคอนเฟิร์มนัดดินเนอร์กันคืนนี้ พอกันยิกามาถึงรถ ปรากฏว่ารถของดนุภพจอดถัดไปเพียงคันเดียว เธอถูกเขาแกล้งออกรถเกือบชนกัน แล้วทำเป็นเปิดประตูรถลงไปดู กันยิกาลงไปชี้หน้าเขาอย่างหัวเสีย

ดนุภพจับนิ้วเธอหมับบอกว่าห้ามชี้หน้า กันยิกากระชากมือออก เลยต่อสู้อย่างมีวิชาและชั้นเชิงจนดนุภพพลาดท่าถูกผลักคะมำบนหน้ารถ ดนัยเทพจะมาขึ้นรถหยุดดูคิวบู๊ของทั้งสองอุทานทึ่ง

“โอ้โห ไอ้หลานรักมันเจอตัวจริงสมใจแล้วโว้ย”

จังหวะหนึ่ง กันยิกาเสียหลักหน้าโน้มเข้าหาเขา เลยถูกขโมยจูบ ทำเอากันยิกาตะลึงงัน

“หลานชายดนัยเทพรุกฆาตไปแล้ว ฮ่ะๆๆ” ดนัยเทพหัวเราะชอบใจ

กันยิกาใช้หัวตัวเองโขกหน้าดนุภพเต็มแรงจนเลือดกำเดาออก แล้วเบี่ยงตัวกลับไปที่รถตัวเองเร่งเครื่องขับเฉี่ยวเขา ดนุภพหลบฉากเป่าปากอย่างหวาดเสียว แต่ยังโบกมือลาอย่างร่าเริง กันยิกาได้ประลองฝีมือกับดนุภพแล้วบอกตัวเองว่าแบบนี้สงสัยไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ส่วนดนุภพจับจมูกตัวเองบ่น

“นี่มันนักร้องหรือนักฆ่ากันแน่วะ การต่อสู้ด้วยมือเปล่าระดับนี้มันชั้นอาจารย์ชัดๆ”

เมื่อกลับถึงร้านไวโอลินจิวเวลรี่ ดนัยเทพหยอกหลานชายว่า ว่าจะไปจับนางแมวพอเจอนางเสือก็ไล่ตะปบทั้งตะครุบทั้งหม่ำ อิสริยาถามว่าหม่ำนางเสือที่ไหน ดนุภพเฉไฉแซวอาตัวเองกลบเกลื่อนจนอิสริยาไม่ติดใจ ก็พอดีดนุภพได้รับโทรศัพท์จากเอกราชถามเรื่องไปทานข้าวกันเย็นนี้ อิสริยาได้ยินก็ขอไปด้วย

พอเอกราชเห็นดนุภพพาอิสริยาไปด้วยก็แอบบ่นว่าพายัยปากไม่ติดเบรกมาด้วยแฟนตนจะทนได้ เหมือนเขาหรือเปล่าไม่รู้ ส่วนอิสริยาพอรู้ว่ามาร้านดาริกาก็แสดงท่าทีรังเกียจว่าเป็นร้านอาหารชั้นต่ำจนเอกราชหมั่นไส้บอกว่าเธอจะขึ้นไปที่ชั้นสูงก็ได้ร้านนี้เขามีสามชั้นหรือถ้าลำบากใจจะกลับก็ได้แต่ขอเพื่อนของตนไว้

ดนุภพฟังทั้งสองแล้วตัดบทบอกเอกราชว่ามีนัดก็รีบๆเข้าไปเดี๋ยวผู้หญิงเขาจะรอนาน

พอเข้าไปในร้านได้ยินเสียงเพลง ดนุภพอึ้งมองไปที่เวทีเห็นกันยิกากำลังร้องเพลงท่อนสุดท้ายจบพอดี แต่อิสริยาเหมือนโดนของโพล่งออกมาว่าร้องเพลงหรือหมาหอนกันแน่ ฟังแล้วคลื่นไส้จะกินอะไรลงหรือเปล่าก็ไม่รู้

กันยิกามองลงมาจากเวทีเห็นดนุภพก็เซ็งแล้วก็ยิ่งเซ็งเมื่อเขาพาอิสริยามาด้วย

ดนุภพเร่งเอกราชให้พาแฟนมาโชว์ ก็พอดีกันยิกาเดินมาถึงโต๊ะ เธอทักทายทุกคนอย่างอ่อนหวาน ดนุภพเซ็งเมื่อรู้ว่าคนรักของเอกราชคือกันยิกาคู่กัดที่เพิ่งมีเรื่องกันมาหยกๆ แต่คนที่ทำให้บรรยากาศเสียได้ทันทีคืออิสริยา เธอทำหน้ารังเกียจต่อว่าเอกราชว่าจะพามาร้านนี้ก็ไม่บอกจะได้ชวนดนุภพไปดินเนอร์สวีตกันที่อื่น

กันยิกาจิกคืนว่าเอกราชก็ไม่ได้บอกว่าจะพาคนที่สามที่สี่มาร่วมเดตของเราด้วย เอกราชถามว่าสองคนรู้จักกันหรือ

“เปล่าค่ะ... ยิกาไม่รู้จักหรอก แค่รู้ว่าเป็นเจ้าของร้านเพชรไวโอลินที่ตั้งราคาสูงสะใจเหล่าเซเลบที่ไม่ได้รวยอย่างเดียว...”

“ต้องรสนิยมดีมากด้วย” ดนุภพพูดต่อให้ทันที “ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการอีกทีนะครับคุณยิกา” พลางยื่นมือออกไป กันยิกายื่นมือมาจับ ถูกเขาจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

อิสริยาทนไม่ได้สอดมือเข้ามาดึงมือของทั้งสองออกจากกัน ด่าว่าเป็นคนไทยอย่าอีเดียจจับมือกันไหว้เอาก็ได้

บรรยากาศระอุขึ้นเรื่อยๆ กันยิกาเลยขอตัวไปสั่งอาหารเพิ่ม เอกราชถามดนุภพว่ากันยิกาเพอร์เฟกต์

อย่างที่ตนพูดไหม ดนุภพไม่ทันตอบก็ได้ยินอิสริยาทำเสียง “แหวะ!” จนชะงักไป

ooooooo

กันยิกาเดินสีหน้ากังวลเข้าไปข้างใน ก็เจอดาราวรรณกำลังโผล่มาดูที่โต๊ะพวกดนุภพ ดาราวรรณพูดอย่างขัดใจว่าแม่ริย่า เซเลบทายาทเศรษฐีน้ำเมาใส่ขวดขายตามซุปเปอร์มาร์เก็ตมาในร้าน กันยิกาประชดว่าเข้ากันดีกับพ่อค้าเพชรขี้หลีชีกอ

ดาราวรรณชมว่าเจ้าของร้านเพชรหล่อดีนะ กันยิกาเรียกน้าเชิงติง ดาราวรรณหัวเราะขำๆ บอกว่า

“ไม่ต้องห่วงจ้ะยิกา น้ายังไม่คิดจะมีผู้ชาย...ไม่ว่าจะคราวหลานหรือคราวลุง” กันยิกาถามย้ำว่าน้าดาตั้งใจแน่วแน่จะไม่ยอมแต่งงานจนกว่างานของเราจะสำเร็จจริงๆ หรือ ดาราวรรณมองหน้าหลานสาวถามว่า “หนูถามแบบนี้ หรือว่าหนูคิดจะจริงจังกับผู้กองเอกราชเสียแล้วซิ ฮื๊อ?”

“โธ่น้า...เขาก็แค่ตัวละครตัวนึงในการทำงานของเรา มีตำรวจอยู่ใกล้ๆเราก็อุ่นใจ รู้ความเคลื่อนไหวของตำรวจ แต่ดันลากพ่อค้าเพชรกับยัยลูกสาวเศรษฐีน้ำเมาเข้ามาวุ่นวายนี่ซิ...จิ๊!” เธอทำเสียงอย่างสุดเซ็ง

“ถ้าหนูไม่ปลื้ม น้าก็จะช่วยบำบัดให้เอง ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ” ดาราวรรณแตะคางหลานรัก มองไปที่อิสริยา

แล้วดาราวรรณก็ไปที่โต๊ะดนุภพ พูดอย่างอ่อนหวานว่าขออนุญาตจุดเทียนเพิ่มบรรยากาศโรแมนติก ดนุภพและเอกราชต่างยินดีและเกรงใจที่ดาราวรรณมาดูแลด้วยตัวเอง

“ไม่ได้ซิคะสำหรับผู้กอง แขกคนพิเศษของหลานรัก น้าต้องดูแลเอง” อิสริยาเบ้ปากหมั่นไส้ ดาราวรรณเห็นพอดีเลยเชื้อเชิญ “เชิญรับประทานให้อร่อยนะคะ ออเดิร์ฟจานแรกของร้านเราเป็นสลัดรวมมิตรอัญมณีแห่งโปรวองซ์ Bon Appetit! คุณอิสริยาเคยรับประทานไหมคะ”

อิสริยาตอบเชิดๆ ว่าอาหารโปรวองซ์ทุกประเภทตนเคยรับประทานทั้งนั้น ดนุภพปากหวานว่าอาหารจัดได้น่าทานมาก สวยงามเหมือนเจ้าของร้านเลย

“ภพคะ อย่าเว่อร์เอาใจเจ้าของร้านหน่อยเลย อาหารก็หน้าตาดูบ้านๆ รสชาติก็...” อิสริยาจิ้มเนื้อเข้าปากเคี้ยวแล้วทำหน้างง กันยิกาบอกว่าเธอคงไม่ถูกปากกับอาหารชั้นดีของฝรั่งเศสทางใต้ “นี่ก็รสชาติพอใช้ได้แบบพื้นๆ แต่บอกตรงๆฉันคุ้นกับอาหารฝรั่งเศสตำรับพระราชวังแวร์ซายส์มากกว่า”

เอกราชทนฟังไม่ได้ขัดขึ้นว่าเป็นเนื้อที่อร่อยที่สุดในโลกตั้งแต่ตนเคยกินมา ดาราวรรณแทรกว่าที่อิสริยาทานไม่อร่อย คงเพราะลิ้นไม่คุ้นกับเนื้อจระเข้น้ำจืด

พอรู้ว่าเป็นเนื้อจระเข้ อิสริยาก็พะอืดพะอมหันไปดูดน้ำปั่นข้นๆ ดูดเอ๊า...ดูดเอา ดนุภพช่วยลูบหลังให้ถามว่าเป็นยังไงบ้าง เธอแว้ดใส่ว่าจะอ้วกน่ะสิถามได้

“งั้นดูดน้ำเข้าไปเยอะๆ เลยนะคะ น้ำเมือกหอยทากช่วยเคลือบกระเพาะ บรรเทาอาการคลื่นไส้ได้เยี่ยมเลยค่ะ” ดาราวรรณบอก อิสริยาตาเหลือกปากสั่นถามว่านี่น้ำเมือกหอยทากหรือ ดาราวรรณกับกันยิกาตอบพร้อมกันว่า “ชัวร์ค่ะ!”

เท่านั้นเอง อิสริยาก็จะอ้วกให้ได้ ลุกพรวดถามหาห้องน้ำพลางจ้ำไป

“ไม่ใช่ทางนั้นค่ะ ทางโน้น...” ดาราวรรณบอก พูด อย่างเป็นห่วงทั้งที่สะใจว่า “ตายจริง คุณริย่านี่ทานย้าก...ยาก ระดับเซเลบชื่อดัง อาหารฝรั่งเศสก็ทานไม่เป็น”

“ฮ่ะๆๆ” เอกราชหัวเราะชอบใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สนุก–อร่อยหน้าจอ

สนุก–อร่อยหน้าจอ
14 พ.ค. 2564

22:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 23:17 น.