ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เลอสรรอยู่ในห้อง เขาหยิบรูปน้อยที่เพิ่งวาดเสร็จและถูกเปียจับฟาดจนเป็นรอย เห็นหน้าน้อยแล้วคิดถึงความทุกข์ใจของน้อยที่เล่าว่าครอบครัวตนไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนรังเกียจ คิดแล้วสงสาร...

พอเดินออกมาจากบ้าน เห็นวณีนั่งเศร้าเป็นทุกข์อยู่มุมหนึ่ง เลอสรรเข้าไปทักว่าพักนี้ดูหน้าคุณน้าเซียวๆไป พูดอย่างไม่สบายใจว่า

“ถ้าเป็นเพราะผม ผมขอโทษนะครับคุณน้า... แต่เรื่องจะให้แต่งงานกับน้องเปีย...ผมทำไม่ได้...”

อุทัยเดินมาข้างหลังได้ยินเลอสรรพูดอย่างอ้อนวอนกับวณีว่าให้ตนตอบแทนพระคุณคุณน้าอย่างอื่นได้ไหม?

“อย่าพูดเรื่องบุญคุณเลยจ้ะ น้ารักเลอเหมือนลูกเหมือนหลาน ที่น้านอนไม่หลับ...ก็แค่สงสารลูกเปีย ชีวิตแกช่างอาภัพ พอมีความรัก แอบรักเลอ แกก็อกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม...ลูกเปียน่าสงสารจริงๆนะจ๊ะเลอ...”

เลอสรรพูดอะไรไม่ออก บอกได้เพียงว่า “ครับ...น่าสงสาร...” วณีแอบยิ้มขอแค่ว่าถ้าสงสารก็ให้รักน้องบ้างได้ไหม น้องจะได้มีกำลังใจที่จะอยู่สู้กับโรคร้ายต่อไป ทำให้เลอสรรยิ่งหนักใจ

อุทัยที่ฟังอยู่หน้าตึง ไม่พอใจ เมื่อเจอวณีที่หน้าบ้าน เขาบอกว่าไม่ชอบใจเลยที่วณีบอกเลอสรรไปอย่างนั้น เปียเดินมาได้ยินพอดีเลยแอบฟัง

วณีถามว่าทำไมหรือตนแค่บอกไม่ได้ขู่ไม่ได้บังคับ อุทัยบอกว่าเธอกำลังทำให้เลอสรรไม่สบายใจ แนะว่าทางที่ดีเธอควรบอกเปียตรงๆว่าเลอสรรรักน้อย

“ไม่ได้ค่ะ วณีกลัวลูกเปียเสียใจ แกยิ่งไม่สบายใจ ถ้าแกรู้ว่าตาเลอไม่ได้รัก วณีกลัวลูกเปียจะฆ่าตัวตาย”

“แต่มันไม่ใช่การแก้ปัญหานะวณี ‘คนเราต้องอยู่กับความจริง’ ยัยเปียควรได้รู้ความจริง” วณีไม่พอใจบอกว่าตนกลัวลูกฆ่าตัวตาย ถามประชดว่าหรือเขาอยากให้ลูกตาย อุทัยเตือนสติว่า “วณี! อย่ารักอย่าหลงลูกจนไร้สติ”

รจนาเดินมาหาอุทัยพอดี เห็นท่าทีของทั้งสองก็รีบขอโทษ บอกอุทัยว่าหมอสั่งเปลี่ยนยาให้เปียแล้ว วณีขอดูยาบอกรจนาว่าเดี๋ยวตนจะเอายาไปให้เปียเอง บอกรจนาให้อยู่ดูแลอุทัยก็แล้วกัน ทำเอาทั้งรจนาและอุทัยงง

“คุณวณีเป็นอะไรรึเปล่าคะ” รจนาถามงงๆ

“คงเครียดเรื่องลูกเปียมากน่ะครับ ไม่มีอะไร” อุทัยตอบอย่างเหนื่อยใจ

ooooooo

แต่พอวณีไปหาเปียที่ห้อง ปรากฏว่าเปียหายไปแล้ว กลายเป็นเรื่องโกลาหลกันทั้งบ้าน ทุกคนช่วยกันออกตามหาเปีย โดยเฉพาะอุทัย ถูกวณีรบเร้าเร่งให้รีบไปตามหากลัวลูกจะฆ่าตัวตาย

ตามหากันจนค่ำ เปียจึงเดินมาทำท่าอิดโรยเหมือนใกล้ตาย วณีโผเข้ากอดเปียถามว่าหายไปไหนมา

“ตายจริง!! นี่เปียไม่อยู่ รู้ด้วยเหรอคะ?  เปียแค่ออกไปเดินเล่น ขอโทษคุณพ่อคุณแม่นะคะที่ไม่ได้บอก เปียขอตัวก่อนนะคะ” พูดแล้วเดินซึมเศร้าเข้าบ้านไป วณีบอกอุทัยอย่างร้อนใจว่า

“ลูกต้องมีเรื่องอะไรในใจแน่ ถึงได้อมทุกข์ขนาดนี้ วณีไปดูก่อนนะคะ” พูดแล้วก็วิ่งตามเปียไป

อุทัยมองตามด้วยความเซ็ง เพลียใจทั้งแม่ทั้งลูก

เปียเข้าห้องสร้างภาพว่ากำลังจะผูกคอตาย วณีเปิดประตูเข้ามาเห็นตกใจแทบช็อก หันไปเห็นอุทัยมาถึงก็บอกใจจะขาด เร่งให้รีบเข้ามาช่วย ลูกกำลังจะฆ่าตัวตาย! แล้วตัวเองก็กอดเปียร้องไห้ เปียก็ยิ่งทำท่าหมดแรงเหมือนคนใกล้ตาย...

เลอสรรเดินกลับเข้าบ้านได้ยินเสียงวณีเร่งให้อุทัยช่วยลูก เขาตกใจสาวเท้าพุ่งเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นอีก?

“เปียไม่รู้จะอยู่ทำไมค่ะคุณพ่อ เปียมันคนไร้ค่า ไร้ราคา ไม่มีคนรักคนสนใจ” เปียพูดเสียงแผ่วร้องไห้น้ำตาไหลพราก วณีรีบบอกว่าแม่ไงลูก เปียก็ยิ่งร้องไห้ “แต่พี่เลอสรรไม่รักเปีย...พี่เลอสรรรังเกียจเปีย เดินผ่านกันพี่เลอสรรยังไม่มอง...”

“มันไม่ใช่อย่างนั้นลูก เชื่อแม่ พี่เลอสรรรักลูก พี่เลอสรรรักลูกจริงๆ”

“ถ้าจริง พี่เลอก็ต้องแต่งงานกับเปีย...นี่พี่เลอสรรปฏิเสธใช่ไหมคะ...คุณแม่ถึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับเปียอีก...ใช่ไหมคะ...พี่เลอสรรไม่รักเปียจริงๆด้วย ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เปียเข้าใจ คนไม่มีอะไรดีอย่างเปีย สมควรแล้วที่จะไม่มีใครรัก”

เปียทำเป็นเอื้อมมือจะหยิบเชือก อุทัยทำเสียงเข้มห้ามพลางดึงเชือกออก เปียยื้อร้องไห้ น้ำตาไหลพราก

“อย่าเรียกร้องความรักจากผู้ชายจนลืมนึกถึงเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเอง พักผ่อนเยอะๆ ตื่นขึ้นมาลูกจะได้สติแล้วลูกจะรู้ว่า ชีวิตมีค่าเกินกว่าจะเอาไปทิ้งเพราะเรื่องผู้ชาย”

เลอสรรได้ยินถึงกับหน้าสลด เดินออกไป อุทัยเดินออกไป ส่วนวณียังกอดปลอบเปีย...

“อย่าคิดมากนะลูก แม่มั่นใจ ลูกเปียของแม่ ทั้งสวยและน่ารัก สักวันพี่เลอสรรต้องรักและแต่งงานกับหนูจ้ะเปีย”

วณีปลอบเปียแล้วเดินออกไป เปียตาแทบถลนจิกขย้ำหมอนเหมือนบีบคอใคร คำราม...

“ด่าฉันตลอดเลยไอ้อุทัย! พี่เลอก็เหมือนกัน แล้วพี่จะรู้ว่าพี่น่ะคิดผิดที่ไม่รักเปีย...อ๊ายยยยย!”

ooooooo

เลอสรรเดินออกไปที่สนามอย่างกลัดกลุ้ม กดดัน พลันก็ชะงักเมื่อเห็นน้อยกำลังเก็บดอกมะลิอยู่ เขาจะเดินไปหา แต่แล้วก็ชะงักเมื่อนึกถึงคำพูดของเปีย

แต่พอเดินไปก็ทนใจตัวเองไม่ได้หันกลับมาเรียก “น้อย...” น้อยไม่ได้ยิน เลอสรรตัดสินใจเดินตามไป

เย็นยืนมองอยู่บนเรือน พอเลอสรรเห็นก็ทำทีเดินกลับเพราะไม่อยากมีเรื่อง แต่พอเขาเห็นเย็นเดินเข้าบ้าน ก็หวนกลับมา เขาได้ยินเสียงเย็นพูดเหน็บน้อยว่า

“ไม่ว่าสมัยไหน การแอบกินขโมยกิน มันอร่อยทั้งนั้น” น้อยไม่เข้าใจมองเย็นงงๆ “นี่แกไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยใช่ไหมยัยน้อย? ฮึ!! เหมือนแม่ไม่มีผิด” น้อยถามซื่อๆ ว่าแม่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเรื่องอะไร “ก็ดัดจริต ทำตัวไร้เดียงสา แต่ความจริงร้อยเล่ห์มารยา บ้าผู้ชาย!”

น้อยยิ่งฟังก็ยิ่งงง เย็นมองอย่างหมั่นไส้ พูดอย่างสมเพช “ฉันบอกแกแล้ว คุณเลอสรรเป็นของยัยเปีย ห้ามไปยุ่ง แกก็ยังเที่ยวไปให้ท่าเขาอีก” เย็นกระชากน้อยเข้าไปจิกด่า “คงจะคิดล่ะสิ ว่าพิมพ์นิยมอย่างยัยวณี หน้าซื่อๆ ท่าทางเหมือนคนใกล้ตาย จะเอาชนะใจผู้ชายได้ แกคิดผิดแล้วยัยน้อย เพราะต่อให้คุณเลอสรรเขารักแก ชอบแกแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องแต่งงานกับยัยเปีย เหมือนที่ไอ้คุณอุทัยทิ้งฉัน ไปแต่งงานกับนังวณี เพราะแกมันเป็นแค่คนจน!!”

เย็นผลักน้อยจนถลาเข้าห้องไป เลอสรรส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดของเย็น แต่ไม่อาจเผยตัวออกไปได้ เขายิ่งสงสารน้อยเพิ่มขึ้นทุกวัน...

วันต่อมา ขณะเลอสรรเปิดดูคลิปรูปเปียที่เป็นพริตตี้อยู่ อุทัยเดินมาถามว่าดูอะไร เขาไม่ตอบแต่เบี่ยงตัวให้อุทัยดู

“น้าเย็นดูรักและห่วงเปียมากเลยนะครับ” เลอสรรเอ่ยขึ้น พออุทัยบอกว่าเปียคงทำตัวให้น่าห่วง เลอสรรจึงเอ่ย “ครับ น้องเปียทำตัวน่าห่วง ห่วงจนผมสงสัยเหมือนอย่างที่น้าอุทัยสงสัย” อุทัยถามว่าเลอเห็นด้วยใช่ไหมที่ตนอยากตรวจดีเอ็นเอเปีย เลอสรรพยักหน้าบอกว่า “แต่ผมไม่กล้าพูด ผมสงสารน้าวณี”

“น้าเองก็ลำบากใจเหมือนกัน ยิ่งยัยเปียเอาแต่จะฆ่าตัวตายเรียกร้องความสนใจ น้ายิ่งรู้สึก...มันไม่ใช่... มันไม่ใช่นะเลอ”

ooooooo

เมื่อคุณหญิงฟังจากนมแสและหวานเรื่องเปียจะผูกคอตาย คุณหญิงแทบไม่เชื่อ พึมพำเสียงแผ่ว...

“หลานฉันจะผูกคอตาย...” แล้วคุณหญิงก็ลิ่วไปหาอุทัยบอกหน้าเครียด “แม่ว่าอุทัยต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะลูก ไม่งั้นยัยเปียตายแน่ๆ”

“หมอวิธูบอกว่า อยากให้ผมพาลูกไปหา แต่ผมยังหาวิธีไม่ได้ คุณแม่ก็รู้จะหลอกพาเปียไปทีไร ยัยเปียอาละวาดแทบตาย ไม่ยัยเปียจะตาย เราก็แทบตาย”

“แต่วณีว่าไม่จำเป็นต้องหาหมอ มันยังมีวิธี” วณีติง คุณหญิงถามว่าวิธีอะไร “ก็...ให้เลอสรรแต่งงานกับลูกเปีย”

คุณหญิงตกใจถามว่าเปียแต่งงานกับเลอสรรแล้วเปียจะหายได้ยังไง วณีบอกเบาๆว่าเปียแอบรักเลอสรร อุทัยติงว่า

“มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา เกิดเป็นคนไม่ใช่อยากได้อะไรแล้วต้องได้ทุกอย่าง แล้วนี่อะไร ผู้ชายไม่รัก แล้วจะผูกคอตาย พี่ว่ามันไม่เข้าท่าและน่ารังเกียจที่สุด”

“แม่ก็ว่าอย่างนั้นล่ะวณี และถ้าแม่วณีจะกดดันให้ตาเลอแต่งงานกับยัยเปีย แม่ว่ากลับจะยิ่งสร้างปัญหาให้ตาเลอเข้าไปใหญ่”

“ปัญหาของคนๆเดียว อย่าทำให้เป็นปัญหาของทุกๆคน” อุทัยเตือนสติแววตาครุ่นคิด “ขอผมคิดหน่อยนะครับแม่ ยังไงเรื่องนี้มันต้องจบได้แน่นอน”

อุทัยคิดหนัก ทบทวนเรื่องราวต่างๆ แล้วพึมพำว่า “เธอไม่ปกติแน่ๆ เย็น” พลางเดินออกไป ลืมมือถือทิ้งไว้ หัวหน้าคนงานวิ่งตามมาบอกแต่ไม่ทันแล้ว จึงโทร.ไปบอกวณีว่าตนเก็บมือถือของอุทัยไว้ให้จะได้ไม่ต้องกังวล

วณีนึกสงสัยว่าอุทัยลืมมือถือได้ยังไง?

ooooooo

อุทัยกลับถึงบ้านก็เดินไปบ้านพักของเย็น วณีแอบตามมาดู แต่ข้างหลังวณี มีเปียตามมาอีกต่อหนึ่ง!

ทันทีที่เย็นเจออุทัย ต่างมองกันชะงัก นิ่ง วณีเห็นภาพนั้นเธออึ้งหน้าซีด เปียที่ดูอยู่อีกต่อหนึ่งเห็นภาพของทั้งสามคนแล้วยิ้มสะใจ เดินไปกระตุกมือวณีทำเสียงตกใจ

“ตายแล้ว...คุณพ่อแอบมาหาน้าเย็น! น้อยก็ไม่อยู่เสียด้วย โอย...คุณแม่ขา คุณพ่ออยู่กับน้าเย็นตามลำพังสองต่อสอง เปียไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไร” เปียปั่นอารมณ์วณีเต็มที่ เห็นวณีกำมือแน่นก็ยิ่งได้ใจ “คุณแม่ อย่าอยู่ดูภาพบาดตาบาดใจเลยนะคะ ใครเห็นก็ต้องรู้... เหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นยังไง...โอ๊ยยยย...เปียไม่อยากได้น้าเย็นเป็นแม่เลี้ยงเลยค่ะ”

วณีกัดริมฝีปากแน่น พูดเสียงสั่นเครือ...

“แม่ก็ไม่อยากได้ตำแหน่งเมียหลวง!” วณีทนดู ไม่ได้เดินอ้าวกลับไป เปียดูอุทัยกับเย็นอย่างสะใจก่อนวิ่งตามวณีไป

ooooooo

อุทัยบอกเย็นว่า อยากให้เธอพาเปียไปหาหมอ เย็นถามเสียงสูงว่าเกี่ยวอะไรกับตนด้วย

“เกี่ยวสิ...เพราะเย็นเป็นคนเดียวที่จะทำให้ลูกเปียยอมไปหาหมอได้ ลูกเปียเชื่อเย็น รักเย็น”

เย็นหัวเราะเยาะว่าอย่างเปียหรือจะเชื่อตน อุทัยอ้างว่าถ้าเย็นไม่ขโมยเปียไปเปียก็ไม่เป็นคนอารมณ์แปรปรวน คนอารมณ์สองขั้ว เป็นโรคบ้าๆ แบบนี้ เย็นหัวเราะบอกว่าเปียจะเป็นโรคอะไรได้นอกจากโรคตอแหลเหมือนคุณพ่อ เย็นประชดประชันถึงเรื่องในอดีตอีก

อุทัยยอมรับว่า เวลานั้นตนรักเย็นจริงๆ แต่ความรู้สึกของคนเปลี่ยนแปลงได้ และทุกวันนี้ก็รู้สึกถึงความทรมานของเธอและเป็นห่วงเธอที่ไม่สบาย

“ฉันน่ะเหรอไม่สบาย?”

“ใช่ ไม่อย่างนั้นเธอขโมยลูกฉันไปไม่ได้หรอก ไม่ใช่แค่ลูกเปียต้องไปหาหมอ เย็นก็ต้องไปหาหมอเหมือนกัน”

“ฉันไม่ได้เป็นโรคห่าโรคเหวอะไรทั้งนั้น แต่ที่ฉันเป็นอย่างนี้ก็เพราะคุณ ออกไปจากที่นี่แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก ความสัมพันธ์ของฉันกับคุณ มันสิ้นสุดลงทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่คุณทิ้งฉันไปแล้วคุณอุทัย!”

เย็นปิดประตูใส่หน้าอุทัย เขาถอนใจอย่างหนักหน่วงมองเย็นอย่างเป็นห่วง ส่วนเย็นพอปิดประตูน้ำตาก็ทะลักทรุดนั่งร้องไห้โฮๆ คร่ำครวญในใจ...

“ความรู้สึกคนเรามันเปลี่ยนแปลงได้...แต่ฉันไม่เคยเปลี่ยน คือ ฉันรักคุณ...คุณอุทัย...”

ooooooo

วณีเดินอัดอั้นกลับมา เปียรีบตามมาเสี้ยมว่าตนรู้เรื่องอุทัยกับเย็นมานานแล้วแต่ไม่กล้าบอกกลัวแม่เสียใจ

ไม่เพียงเท่านั้น เปียยังเป่าหูวณีว่าพวกคนใช้ก็พากันเม้าท์ว่า

“คุณแม่แย่ง ‘ผัว’ เขามา แล้วพวกมันยังเม้าท์กันอีกว่า ถ้าที่บ้านไม่รวย จ้างให้คุณแม่ก็ไม่ได้แต่งงานกับคุณพ่อ เพราะคุณแม่ไม่สวย ขนาดจนแต่น้าเย็นทั้งสวยทั้งสาวกว่า เปียงี้แทบขาดใจ” เปียกอดซุกหน้ากับอกวณีพูดเสียงเครือทั้งที่หน้ายิ้ม “แล้วอย่างนี้ เปียจะบอกคุณแม่ได้ยังไงคะ”

วณีเสียงสั่นเครือว่าแม่เลยกลายเป็นคนโง่ เปียหลอกด่าอีกว่า “คนเรา ‘โง่’ บ้างก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะทำให้เราไม่ต้องทุกข์เหมือนอย่างเปีย” พอวณีถามว่าทำไม เปียก็บีบน้ำตา เสี้ยมให้วณีไม่พอใจรจนาด้วยว่า “เพราะนอกจากเย็นแล้ว คุณแม่ก็รู้ คุณพ่อสนใจคุณรจนา เปียว่าถึงเวลาที่คุณรจนาต้องไปจากบ้านเราแล้วล่ะค่ะ ไม่งั้นคุณรจนาได้เป็นน้าเย็น 2 เป็นแน่”

วณีถูกเปียเป่าหู เสี้ยม จนไม่พอใจรจนา บอกอุทัยให้รจนากลับไปเสีย ฐานหละหลวมต่อหน้าที่หลายครั้ง ตนดูแลลูกเองได้ ซ้ำยังพูดเหน็บว่า “แต่พี่อุทัยดูเหมือนจะเฝ้าคุณรจนามากกว่าลูกอีกนะคะ”

แม้จะโกรธ แต่เพื่อตัดปัญหาอุทัยจึงบอกให้รจนากลับไปเสีย รจนาบอกว่าถ้าตนบกพร่องต่อหน้าที่ก็บอกได้

“เปล่าครับ เพียงแต่ผมรู้สึกว่าหน้าที่ดูแลลูกเปียควรเป็นของผมกับวณี”

แต่พอรจนาไป วณีก็เหน็บอีกว่าจะอาลัยอาวรณ์รจนาทำไมในเมื่อที่บ้านยังมีเย็นอีกทั้งคน!

วณีประชดเหน็บแนมอุทัยจนเขาหงุดหงิด เปียติดตามผลงานการเสี้ยมของตนเอาไปเล่าให้เย็นฟัง เย็นเตือนว่า

“เห็นเขาเงียบ อย่าว่าเขาโง่ เขาอาจจะกำลังประเมินความโง่ของแกอยู่ก็ได้” เปียงอนหาว่าตนมาหาเย็นก็ด่าฉอดๆ “ด่าให้แกสำนึก หัดอยู่เฉยๆซะบ้าง อย่าโชว์โง่ให้เขาสงสัยอะไรแกอีก เพราะพ่อแกเขาอยากให้ฉันพาแกไปโรงพยาบาล!”

เปียสติแตกทันทีโวยวายว่าตนไม่ได้เป็นอะไร แล้วเดินหนีไปทางบ้าน เย็นตามไปย้ำอีกว่า

“ฉันรู้ว่าแกไม่ได้เป็นอะไร อย่างมากแกก็แค่ตอแหล ฉันถึงได้เตือนแกอยู่บ่อยๆ ถึงแกจะซ่าจนเป็นขวัญใจสก๊อย แต่คนบ้านนี้เขาไม่ได้ให้ค่าแก หนำซ้ำยังคอยระแวง จับผิด เพราะฉะนั้น อย่าซ่าให้มาก” พูดแล้วเดินกระแทกไหล่เปียกลับไป

“ทำไมจะซ่าไม่ได้ ในเมื่อ ฉันคือซีเปีย!!” เปียฮึดฮัดอวดดี

ooooooo

แม้ลูกเต๋าจะถูกเปียด่าว่าหน้าตามาจาก บ.ข.ส. แต่ลูกเต๋ากลับยิ่งปลื้มเปีย บอกช้อยว่าตนถือเปียเป็นไอดอล ซีเปีย เป๊ะเว่อร์ แล้วโพสท่าเซ็กซี่อย่างนางแบบน้ำมันเครื่อง จนพวกในครัวตกใจ

จวนปรามลูกเต๋าว่าทำท่าอะไร เลิกทำได้แล้ว ลูกเต๋าก็ยิ้มร่าบอกว่า “ทำท่าแบบ ‘เซ็กซี่ซีเปีย’ ไงป้าจวน”

ประวิทย์เดินมาได้ยินลูกเต๋าเอ่ยชื่อเปียก็แสลงใจหน้าเสีย เอิบบอกลูกเต๋าว่าอย่าพูดชื่อซีเปีย คนเขาแสลงหัวใจ ลูกเต๋ามองตามประวิทย์ที่เดินหนีไปร้องเรียกประวิทย์ แต่เขาไม่สนใจ ลูกเต๋ายิ้มเจ้าเล่ห์ท่าทางเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

ส่วนบรรดาพวกในครัว ทั้งจวนและหวานต่างเตือนช้อยว่าต้องสอนลูกเต๋าว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ตะกี๊ทำท่าอะไรก็ไม่รู้ตนจะหัวใจวายตาย ช้อยบอกว่าเด็กมันก็สนุกไปอย่างนั้นเองอย่าไปถือสามันเลย

“ต้องถือ เพราะถ้าลูกเต๋ามันเลียนแบบทำอะไรไปโดยที่ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร เขาจะเพาะบ่มนิสัยอย่างนี้ไปจนโต” จวนย้ำจริงจัง หวานเห็นด้วยพูดอย่างไม่พอใจว่าเปียหาว่าลูกเต๋าหน้าตามาจาก บ.ข.ส.ดูถูกคนมาก “คนที่ดูถูกคนอื่นก็เท่ากับกำลังดูถูกตัวเอง เรา

รู้เราก็อย่าไปทำอย่างเขาแล้วกัน ที่สำคัญควรงดนินทาด้วย เพราะการนินทาไม่ใช่สมบัติของคนดี” จวนเลยอบรมทุกคนไปด้วย

ทั้งหวานและคนอื่นแก้ตัวกันพัลวันว่าก็แค่เล่าสู่กันฟัง แลกเปลี่ยนความคิดกันเท่านั้นเอง จวนฟังแล้วเหนื่อยใจ

ooooooo

หลังจากกำจัดรจนาไปแล้ว เปียขู่นมแสว่าถ้ามาวุ่นวายกับเรื่องของตนอีก ไม่ใช่แค่ออกจากบ้านรจนา แต่อาจต้องเข้าโลงแทน พร้อมกับถือมีดปอกผลไม้คมวับแกว่งไปมา

นมแสตกใจ ครู่เดียวนมแสโผล่ไปดูไม่เห็นใครจึงรีบออกจากบ้านอุทัยไปที่บ้านคุณหญิง เปียแอบดูอยู่รีบตามไป

พอคุณหญิงได้ฟังจากนมแสว่ารจนากลับไปแล้วและเปียก็ตามมาขู่ตนให้ทำตัวดีๆ ไม่อย่างนั้นจะกระเด็นไปอีกคน

“ยัยเปียกล้าพูดกับนมแสขนาดนี้เชียวหรือ” คุณหญิงไม่พอใจ

“ค่ะ แต่คุณหญิงอย่าไปดุคุณหนูเปียนะคะ อย่าไปบอกคุณวณี ไม่อย่างนั้นคุณหนูเปียโกรธดิฉันแน่ๆ”

นมแสนิ่งอึ้งน้ำท่วมปาก ส่วนเปียที่มาแอบฟัง เม้มปากมือเกร็งอย่างโกรธแค้นนมแส

ระหว่างนมแสเดินกลับนั้นเปียจ้ำตามไปอย่างเอาเรื่อง แต่พอเห็นประวิทย์เปียก็หยุดเผชิญหน้ากัน ประวิทย์ก้มหน้าจะเลี่ยงไป เปียมองประวิทย์เหมือนเห็นเหยื่อรีบตามไปอย่างเจ้าเล่ห์

เปียวิ่งไปคว้ามือประวิทย์ ทั้งอ้อนทั้งอ่อยว่าตนรักประวิทย์ แต่ที่มาหาไม่ได้เพราะถูกนมแสจับตาดูอยู่ ประวิทย์เจียมตัวพยายามจะผละไป ถูกเปียยื้อยุดตามไปจนถึงบ้านพักของประวิทย์ เห็นประวิทย์ไม่สบายใจ เปียบอกว่าถ้าไม่สบายใจกลัวใครเห็นก็พาตนเข้าบ้านเร็วๆ

พอประวิทย์พาเปียเข้าไปในบ้านพัก เปียก็โผกอดยั่วยวนจนประวิทย์เริ่มหวั่นไหว เปียเป่าหูเขาว่าถ้าไม่มีนมแสสักคนก็ไม่มีใครมาขวางความรักของเรา ประวิทย์ถามว่าแล้วจะให้ตนทำอย่างไร พอฟังเปียแล้วประวิทย์ปฏิเสธว่าไม่เอา ตนไม่เอาแล้วจะเดินหนีบอกว่าตนรักเปียแต่ต้องการแค่หัวใจของเธอเท่านั้น

“แต่เปียต้องการประวิทย์มากกว่าหัวใจ” เปียมองประวิทย์อย่างจะเอาชนะให้ได้

ลูกเต๋าเห็นประวิทย์พาเปียเข้าบ้านพักก็วิ่งไปตีโพยตีพายในครัวว่า

“พี่ประวิทย์พาคุณหนูซีเปียเข้าห้อง มิน่าพี่ประวิทย์ถึงไม่สนใจลูกเต๋า”

จวนด่าลูกเต๋าว่าอย่าแก่แดดให้มากนัก แต่ช้อยกับจวนตกใจ หนักใจเห็นว่าเรื่องนี้พวกคุณๆควรรับรู้ ช้อยชี้ว่า คนที่ควรถูกดุเรื่องนี้ควรเป็นเปียไม่ใช่ประวิทย์ ทั้งช้อย จวนและหวานจึงพากันเดินอ้าวไปที่บ้านอุทัย

เย็นแอบมาได้ยินรีบผละไป นึกในใจว่า “ถ้านังวณีได้เห็นลูกสุดที่รักอยู่กับผู้ชาย มันหัวใจวายตายแน่” แต่พอนึกอีกทีก็บอกตัวเองว่า “แต่น้าให้ทำอย่างนั้นไม่ได้” พลางเย็นหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาเปีย แต่เปียกำลังยั่วประวิทย์ติดลมอยู่ไม่สนใจเสียงเรียกจากมือถือ

ประวิทย์เตือนให้เปียรับสาย เปียไม่ยอมรับสายบอกว่าไม่อยากให้ใครมากวนเวลาของตน ส่วนเย็นหงุดหงิดงุ่นง่านโทร.แล้วโทร.อีกเปียก็ไม่รับสาย กลัวว่าพวกคุณๆ จะตามมาจับเปียได้คาหนังคาเขาที่บ้านประวิทย์

ooooooo

นมแสตกใจเมื่อรู้จากช้อย หวานและจวนว่าเปียกับประวิทย์เข้าไปอยู่ในบ้านพักด้วยกัน แต่ต่างไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะอุทัยไปทำงาน วณีไปพักผ่อนแล้ว และคุณหญิงก็ไม่อยู่

“ฉันอยู่นี่แล้วมีอะไร” วณีถามขึ้น เมื่อเล่าให้วณีฟังแล้วพวกช้อยจะกลับ วณีเรียกไว้บอกว่า “ฉันจะไปดูให้เห็นกับตา ถ้าลูกเปียกับประวิทย์ทำเรื่องเสื่อมเสีย ฉันจะจัดการเด็ดขาดทั้งคู่”

พอเปียรับสายเย็นบอกว่าวณีกำลังไปที่บ้านประวิทย์ ให้รีบหนีไปให้เร็วที่สุด ตนจะช่วยถ่วงเวลาให้เอง แทนที่เปียจะรีบหนีกลับเอาเป็นเงื่อนไขบีบให้ประวิทย์ยอมรับปากจะจัดการกับนมแส ประวิทย์ยืนยันไม่ทำ เปียขู่ว่าถ้าไม่ทำ ตนก็ไม่กลับ จะบอกคุณแม่ว่าประวิทย์ปล้ำตน

ประวิทย์โกรธจัดลากเปียลงบันไดไป

แม้เย็นจะพยายามหาเรื่องขวางถ่วงเวลาวณีอ้างว่าจะคุยเรื่องอุทัย วณีบอกว่าตามสบายเลยเรื่องนี้ตนไม่ยุ่งแล้ว เย็นก็ยังหาเรื่องถ่วงเวลาอีกหาว่าวณีแย่งอุทัยไปจากตน จนเลอสรรเดินเข้ามาโต้แทนวณีว่า

“ไม่มีใครแย่งใครได้หรอกครับน้าเย็น โดยเฉพาะเรื่องของความรัก และถ้าเรารักใครสักคนจริงๆ ต่อให้มีคนใหม่เข้ามา เราก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจ แต่ถ้าหากเราเปลี่ยนใจ นั่นแปลว่าเราไม่ได้รักคนคนนั้นจริงๆ ถ้าน้าเย็นเข้าใจที่ผมพูด น้าเย็นไม่ควรจะจมอยู่กับอดีตกับคนที่ไม่ได้รักจริงกับน้าเย็นนะครับ”

เย็นฟังแล้วจุก แต่ยังตะแบงโต้ “มันก็จริงค่ะ ถ้ามือที่สามจะไม่พยายามแทรกเข้ามา”

“น้าเย็นรอดูนะครับ ต่อให้มีคนอื่นเข้ามา ผมก็จะไม่รักไม่สนใจเขาและถ้ามีอุปสรรคผมก็จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความรักของผม ซึ่งผมจะพิสูจน์ให้น้าเย็นเห็นว่า ผมรักน้อยจริงๆ”

คำพูดของเลอสรรทำเอาทุกคนอึ้ง คาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดอะไรตรงขนาดนี้ แล้วเขาก็ชวนวณีไปดูเปียกัน

ทั้งหมดไปถึงเจอประวิทย์กำลังลากเปียลงบันไดมาพอดี พอเปียเห็นพวกวณีก็ตะโกนขอความช่วยเหลือฟ้องว่าประวิทย์ฉุดตนมาปล้ำ ประวิทย์ตกใจปฏิเสธพัลวัน วณีสั่งเปียให้กลับบ้าน เลอสรรเรียกประวิทย์มาหาบอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน

เย็นยืนมองเปียถอนหายใจนึกอย่างระอา “ในเมื่อฉันเตือนแก แล้วแกไม่ฟัง มันก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละนังเปีย!”

ooooooo

พากันกลับไปถึงบ้านอุทัย เปียอ้อนวณีว่าโกรธตนหรือ เลอสรรบอกว่าสมควรที่จะถูกโกรธแล้ว เปียถามว่าโกรธตนได้ยังไงในเมื่อตนถูกประวิทย์ปล้ำ

ประวิทย์ปฏิเสธพัลวัน วณีสั่งให้เลิกพูดได้แล้วตนรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถามประวิทย์ว่าจะพิจารณาตัวเองอย่างไร ประวิทย์ขอโทษยืนยันว่าตนไม่ได้หลอกเปีย นมแสก็ขอร้องวณีอย่าไล่ประวิทย์เลยเพราะเขาเป็นเด็กดี

“งั้นฉันสั่ง ต่อไปห้ามเธอพูดคุยกับลูกเปียอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม”

ประวิทย์รับปากทันที วณีบอกให้ไปได้แล้ว และตัววณีเองก็จะขึ้นบ้าน เปียโผกอดอ้อนแต่วณีไม่สนใจเปียจึงหันไปอ้อนเลอสรร แต่เลอสรรก็ยิ้มเยาะแล้วเดินผ่านไปอย่างเร็ว นาทีนี้เปียไม่เหลือใครเลยยืนฮึดฮัดโมโหอยู่คนเดียว

เย็นเจ็บใจยังนั่งน้ำตารื้นอยู่ในสวน น้อยมาเจอถามอย่างเป็นห่วงว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

“มีคนมาบอกรักน้อย และน้ากำลังคิดอยู่ว่าน้าสมควรที่จะปล่อยให้น้อยกับเขารักกันหรือยัง” น้อยถามงงๆว่าใคร? พอเย็นบอกว่า “คุณเลอสรร” น้อยอึ้ง ทั้งตื่นเต้นยินดีเขินอายสับสนไปหมด

เปียตามเลอสรรไปที่ห้อง เจอเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา เปียตรงเข้ากอดเขาร้องไห้โฮ เลอสรรผลักออกถามว่าเข้ามามีอะไร เปียยังคงฟ้องว่าตนถูกประวิทย์หลอกไปปล้ำ พอเลอสรรตำหนิว่าเธอทำตัวแบบนี้ใครจะเชื่อ

“ใช่สิ เปียทำอะไรก็ผิด ทำอะไรพี่เลอก็ดูถูก ไม่เหมือนนังน้อยนี่ แอบไปพบไปคุยกับพี่เลอค่ำๆมืดๆ พี่เลอยังเห็นว่ามันดี” เลอสรรบอกว่าเพราะตนรักน้อย เปียแผดเสียงลั่น กระตุกผ้าขนหนูที่เขานุ่งอยู่ ดีที่เลอสรรคว้าไว้ทัน ด่าเปียว่าทำอะไรบ้าๆ เปียลอยหน้าท้าว่า “ก็รู้อยู่แล้วว่าเปียบ้า ไหนๆพี่เลอก็ด่าเปียแล้ว เปียก็จะบ้าให้สุดๆไปเลย”

เลอสรรดุให้หยุด ตำหนิความประพฤติของเปียแล้วไล่ให้ออกไปเลย เปียไม่ยอมไปเลยถูกเขาจับเหวี่ยงลงไปนั่งที่พื้นแล้วปิดประตูปัง

เปียแค้นใจน้อยหาว่ามาแย่งเลอสรรไปจากตน พุ่งไปหาน้อยที่บ้านพักเย็นทันที

ooooooo

เปียเดินอ้าวไปถึงบ้านพักของเย็นก็กระชากน้อยที่กำลังอ่านหนังสือไปตบด้วยบันดาลโทสะอิจฉาริษยาจนน้อยร้องลั่นถามว่าตีตนทำไม

เปียด่าน้อยว่าตีหน้าซื่อแต่ความจริงดัดจริตวิ่งแร่หาผู้ชาย พอดีเย็นเดินขึ้นเรือนมาถือกรรไกรตัดกิ่งไม้กับดอกไม้มาจะเอาไปไหว้พระ เห็นเปียตบตีน้อยก็ตวาดด่าเอาดอกไม้ยัดปากเปียบอกว่าจะมัดตราสัง แล้วลากเปียมาที่บันไดเหวี่ยงลงไป เปียร้องลั่น น้อยตกใจร้องกรี๊ด เย็นชี้หน้าตวาดสั่ง

“หุบปาก แล้วเข้าห้องไป!!”

แล้วเย็นก็ลงไปเล่นงานเปียต่อ ด่าว่าพูดดีๆกันไม่ได้ก็ต้องคว้านหัวใจตัดต่อมอิจฉาริษยาออก มันจะได้จบๆเสียที

เปียเลือดขึ้นหน้าโต้อย่างไม่ยอมแพ้ว่า

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้น งั้นน้าเย็นก็ตัดต่อมอาฆาตแค้นพยาบาทออกจากหัวใจด้วยสิ เรื่องมันจะได้จบๆ เหมือนกัน” เย็นโกรธสุดขีดเงื้อกรรไกรขึ้น เปียเย้ยไม่สะทกสะท้านว่า “รู้ไว้ด้วย เพราะความอาฆาตแค้นพยาบาทของน้าเย็นนั่นแหละ เพราะถ้าน้าเย็นไม่ขโมยลูกเขาไป เรื่องมันก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอก”

เปียผลักเย็นล้มพูดเย้ยใส่หน้าอีกว่า “คราวหน้าคราวหลังก่อนจะว่าใคร ดูตัวเองก่อนนะน้าเย็น ไม่งั้นคนเขาจะด่าน้าเย็นได้ว่า ไพร่ สันดานต่ำ อวดดี แต่ไม่มีมันสมอง” ด่าแล้วจะเดินหนี ถูกเย็นลุกขึ้นกระชากไหล่หันมาแล้วตบอย่างแรงจนเปียล้ม เย็นขึ้นคร่อมตบปากบีบคางเปียแน่น

“ฉันไม่มีมันสมองจริงๆน่ะแหละถึงได้เลี้ยงลูกโจรไว้ เอาเลยนะแม่คนเก่ง คนฉลาด แผลงฤทธิ์ออกมาให้หมด แต่อย่าลืมเก็บเส้นผม เนื้อเยื่อกลากเกลื้อนของแกเอาไว้ให้ดีไม่งั้นถูกเอาไปตรวจดีเอ็นเอแน่ นังเลว!!”

แต่เมื่ออยู่ลำพังคนเดียว เย็นก็นึกถึงคำด่าของเปียที่ให้ตนตัดต่อมอาฆาตแค้นพยาบาทออกเสีย เรื่องจะได้จบ คิดแล้วร้องไห้ทุกข์ใจ เสียใจอยู่ในห้อง น้อยแง้มประตูดูอย่างเป็นห่วง ค่อยๆเข้าไปนั่งใกล้ๆ ร้องไห้เงียบๆ อย่างปลอบใจเป็นกำลังใจเย็น

เย็นหันมองแล้วกอดน้อยไว้แน่น น้อยกอดตอบ ต่างร้องไห้ ไม่มีใครพูดอะไร แต่รับรู้ได้จากสัมผัสในอ้อมกอดของกันและกันที่บอกว่าจะไม่ทิ้งกัน...

ooooooo

นมแสไปทำความสะอาดในห้องนอนเปีย ถูกเปียที่กำลังอารมณ์เสียตรงเข้ากระชากผมจนหน้าหงาย ด่าว่าคิดจะเอาเส้นผม เล็บและอะไรต่ออะไรของตนไปตรวจดีเอ็นเอหรือ

พอถูกนมแสบอกว่านับวันเปียก็ยิ่งทำตัวมีพิรุธ ก็ถูกเปียตบแล้วจะขย้ำคอ ท้านมแสให้ไปฟ้องวณีเลย

ดูซิว่าวณีจะเห็นขี้ดีกว่าไส้ไหม นมแสเตือนความจำว่าเมื่อครั้งมีเรื่องกับประวิทย์ยังไม่ได้บทเรียนหรือว่าวณีจะเชื่อใคร ย้ำว่า

“คุณวณีไม่ได้ฟังลมปากของใครหรอกค่ะ เธอเชื่อจากสิ่งที่คุณประจานตัวเอง” พูดแล้วนมแสออกจากห้องไป เปียเจ็บใจแผดเสียงกรี๊ดๆ จนวณีได้ยินถามนมแสที่เดินออกมาว่าเปียเป็นอะไรอีก พอนมแสบอกว่าเปียโกรธหาว่าตนจะเอาเส้นผมกับเล็บของเธอไปตรวจ

ดีเอ็นเอ

“นมแสรู้ไหม ฉันไม่ตรวจดีเอ็นเอเพราะอะไร...ฉันไม่กล้า...ฉันไม่กล้าพอที่จะเผชิญกับความจริง”

“ความจริงอาจจะเจ็บปวด ดิฉันว่าความไม่รู้จะทำให้เราเจ็บกว่านะคะ” นมแสพูดอย่างเข้าใจความรู้สึกของวณี

“งั้น...ฉันคงเป็นคนขี้ขลาด ที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง ความจริงที่ว่าฉันรักลูกเปียมากเหลือเกิน จนฉันกลัว กลัวจะทำใจไม่ได้กับความจริงทุกอย่าง...”

ที่จริงนมแสตั้งใจจะมาบอกวณีถึงอารมณ์แปรปรวนของเปีย แต่เมื่อเห็นวณีอยู่ในความทุกข์ใจเช่นนี้ก็พูดไม่ออก

พอนมแสกลับมาก็ครุ่นคิดคุมแค้นเย็นที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด

ส่วนเปียพอถูกนมแสขู่ว่าเปียเผยพิรุธมากขึ้นทุกวันก็แจ้นไปหาเย็นที่บ้านขอให้ช่วยด้วย เย็นย้อนคำที่เปียด่าตนว่าไพร่ บอกเปียว่าคนไม่มีสมองอย่างตนคงช่วยอะไรเปียไม่ได้ ไล่เปียให้กลับไปส่องกระจกดูเงาตัวเองก่อน ถ้าไม่เห็นเงาก็แปลว่าจุดจบใกล้มาถึงแล้ว พูดแล้วผลักเปียออกไปปิดประตูปัง

“ได้! ถ้าน้าเย็นไม่ช่วย เปียก็จะช่วยตัวเองแล้วอย่ามาว่าเปียทีหลังแล้วกัน” เปียเดินกระแทกเท้าปึงปังไป

น้อยที่แอบฟังอยู่งุนงงไม่เข้าใจว่า เย็นกับเปียพูดเรื่องอะไรกัน?

ooooooo

วันต่อมา ขณะที่เลอสรรกำลังเตรียมจะออกไปวาดรูป เปียก็รีบตามไป วณีถามว่าจะไปไหน เปียบอกว่าจะไปเป็นแบบให้เลอสรร

แต่ทั้งนมแสและวณีต่างรู้ทันเปีย ได้แต่ถอนใจในความล้นของเปีย

พอเปียไปถามเลอสรรว่าที่จะออกไปเพราะไม่อยากอยู่บ้านเจอตนใช่ไหม ถูกเขาตอบอย่างไม่ไว้หน้าว่าตนไม่ให้ค่าเธอถึงขนาดนั้นหรอก ที่ออกไปเพราะอยากใช้ความรู้ให้เป็นประโยชน์ เพราะคนที่ไม่มีความรู้แล้ววันๆยังอยู่เฉยๆ ไม่ต่างจากขอนไม้ที่ตายแล้ว

ขณะนั้นเอง เลอสรรเห็นน้อยในชุดนักศึกษาเดินมาก็รีบเดินไปหา น้อยเห็นเลอสรรก็ทั้งเขินเขาทั้งกลัวเปีย เดินก้มหน้างุดออกจากประตูไป เลอสรรเห็นดังนั้นขับรถตามไปบอกน้อยว่า

“พี่บอกน้าเย็นเรื่องของเราแล้วนะ เพราะฉะนั้นต่อไปน้อยไม่ต้องกลัว ขึ้นรถเร็ว พี่จะไปส่ง”

ส่งน้อยแล้ว เลอสรรนัด “เลิกเรียนแล้วพี่จะมารับนะ แล้วต่อไปพี่จะมารับมาส่งน้อยทุกวัน”

แม้จะชุ่มชื่นหัวใจมีความสุขที่จะได้รับส่งน้อย แต่ลึกๆแล้วเลอสรรก็อดหนักใจไม่ได้เหมือนกัน

ooooooo

วันนี้นมแสจะออกไปซื้อยา เปียย่องตามไปอย่างอาฆาตมาดร้าย นมแสรู้โดยสัญชาตญาณว่ามีคนตาม จึงระมัดระวังตัว หยิบมือถือขึ้นมากดบันทึกภาพไว้แล้วเอาใส่กระเป๋ารีบเดินไป

ขณะนมแสเดินผ่านตึกร้างที่ไม่อาจหลีกได้นั้น เปียได้โอกาสไปดักลากนมแสขึ้นไปชั้นบนบอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน เปียด่านมแสว่าสอดรู้สอดเห็นเรื่องของตน นมแสโต้ว่าถ้าไม่มีความลับจะกลัวทำไม เพราะอาการของเปียทำให้ทุกคนพากันสงสัย ไม่อย่างนั้นไม่มีใครคิดจะตรวจดีเอ็นเอกันหรอก

นมแสบอกเปียว่าแค่ทำตัวดีๆ น่ารักเหมือนน้อยก็ไม่มีใครอยากมายุ่งด้วยแล้ว

“ดิฉันเตือนเพราะหวังดีจริงๆค่ะ ไม่ใช่เพราะคุณนะคะ แต่ดิฉันสงสารและเห็นใจคุณวณี ชีวิตเธอไม่ควรจะพบกับความอัปยศขนาดนี้ ถ้าเย็นไม่ขโมยเอาลูกของเธอไปแล้วเอาใครมาอ้างว่าเป็นลูกก็ไม่รู้”

เปียตกใจเนื้อตัวสั่นขยุ้มหัวนมแสถามอย่างบ้าคลั่ง “แกรู้ได้ยังไงนมแส บอกฉันมา แกรู้ได้ยังไง!”

นมแสย้ำทั้งๆที่ถูกขยุ้มหัวอยู่ว่า แค่เปียกลับเนื้อกลับตัวเสียใหม่ เป็นคุณหนูเปียที่น่ารักเรียบร้อยเหมือนน้อย รับรองทุกคนจะรักรวมทั้งเลอสรรด้วย

แต่เปียเหมือนคนบ้าคลั่งแล้ว มุ่งแต่จะทำร้ายนมแสหมายปิดปาก พอนมแสล้มมือถือตกจากกระเป๋า นมแสหยิบวิ่งหนี เปียตามไปแย่ง นมแสตัดสินใจขว้างมือถือทิ้ง เปียวิ่งไปเก็บ นมแสฉวยโอกาสนั้นวิ่งหนี แต่พอเปียเห็นว่ามือถือพังหมดแล้วก็หวนกลับมาเล่นงานนมแสอีก

นมแสวิ่งหนีสุดชีวิต ขณะวิ่งข้ามถนนถูกรถที่ขับมาด้วยความเร็วชนจนหมดสติ เปียสะใจแต่แกล้งทำเป็นตกใจเข้าประคองนมแสร้องขอความช่วยเหลือ ระหว่างนั้นก็กระชากสร้อยคอและแอบถอดแหวนของนมแสไป เมื่อมีคนมามุงดูและช่วยเหลือนมแส เปียฉวยจังหวะชุลมุนหลบหนีไป

เปียวิ่งกลับเข้าบ้าน วณีถามว่าไปไหนมาเปียไม่ตอบวิ่งขึ้นบันไดไปเลย วณีได้แต่มองตามเซ็งๆ

เมื่อเปียเข้าห้องเอาสร้อยและแหวนของนมแสออกมาดูแล้วบ่นว่าราคาไม่กี่สตางค์ไม่รู้จะเอามาทำไมแล้วยัดไว้ใต้ที่นอน พึมพำตาวาวอย่างอาฆาตแค้น...

“ใครที่เป็นมารชีวิตฉัน ฉันจะจัดการมันให้หมด รวมทั้งแกด้วย นังน้อย!”

ooooooo

เลอสรรไปรับน้อยที่มหาวิทยาลัย แล้วชวนไปกินข้าว น้อยกลัวน้าเย็นจะรอ เขาบอกว่ากินเสร็จเราซื้อไปฝากน้าเย็นด้วย น้าจะได้กินของอร่อยๆเหมือนเรา

ของอร่อยที่เลอสรรพาน้อยไปกินคือข้าวแช่ น้อยหัวเราะขำ บอกว่าตนทำข้าวแช่ให้น้าเย็นกินบ่อยๆ แต่จะอร่อยเหมือนที่นี่หรือเปล่าไม่รู้

เวลาเดียวกันที่โรงครัว ทุกคนเตรียมกินอาหารกันแต่ประวิทย์ยังไม่มา นายเอิบบอกว่าเห็นนั่งเศร้าอยู่ที่สวน จวนจะไปตาม ลูกเต๋าอาสาไปตามให้ พอไปถึงก็โพสท่าเซ็กซี่ซีเปียให้ดู ประวิทย์มองอย่างสยอง ลูกเต๋าไปนั่งข้างๆ ปลอบว่าอย่าเสียใจไปเลย ถึงเซ็กซี่ซีเปียจะไม่รักแต่เซ็กซี่ลูกเต๋ารัก แล้วทำท่าเซ็กซี่ให้ดูอีกจนประวิทย์หัวเราะขำออกมา ลุกขึ้นจูงลูกเต๋าไป

“ถึงคุณหนูซีเปียจะไม่รักพี่ประวิทย์ แต่พวกเราทุกคนรักพี่ประวิทย์ค่ะ” ลูกเต๋าคุยจ้อ

“ขอบใจจ้ะ” ประวิทย์ลูบหัวลูกเต๋าอย่างเอ็นดูในความช่างเจรจา

หวานกับจวนเดินผ่านบ้านอุทัยจะไปซื้อของที่ตลาดกัน เจอวณีอยู่หน้าบ้านท่าทางเหมือนรอใคร พอถามจึงรู้ว่ารอนมแสไม่รู้หายไปไหน จวนบอกว่านมแสออกไปซื้อยา วณีบ่น “จะไปไหนมาไหนต่อก็ไม่รู้จักโทร.มาบอก” จวนบอกว่าถ้าเจอนมแสจะรีบบอกว่าคุณรออยู่แล้วพากันเดินออกไป

วณียังร้อนใจ เดินเข้าบ้านไปชวนเปียเป็นเพื่อนไปตามนมแสหน่อย เปียสะดุ้งแต่ทำเป็นไม่สนใจบอกว่าไม่ว่างกำลังเล่นคุกกี้รันอยู่ พอวณีเดินออกไป เปียเบ้ปากใส่พึมพำ

“ไปหานมแสในนรก ใครจะไปคะคุณแม่...”

วณีเดินออกมาเจอเลอสรรกับน้อยกลับมาพอดี เลอสรรบอกว่าตนไปกินข้าวกับน้อยมา และซื้อขนมมาฝาก วณีขอบใจบอกว่าเดี๋ยวจะกลับมาชิม รับขนมไปวางไว้แถวนั้น เลอสรรสงสัยถามว่า “คุณน้าจะไปไหนครับ”

“ไปหานมแสที่ตลาดน่ะจ้ะ ไปซื้อยาตั้งแต่กลางวัน ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย”

น้อยเห็นวณีจะไปคนเดียวจึงจะไปเป็นเพื่อนเลอสรรอาสาไปด้วย ทั้งสามรีบขึ้นรถไปอย่างร้อนใจ

พอไปถึงตลาด จวนรีบมาบอกว่าคนที่ตลาดคุยกันว่าเมื่อกลางวันมีคนถูกรถชน หวานเสริมว่าจากที่ฟังเขาเล่ากัน ลักษณะท่าทางเหมือนนมแส จวนเพิ่มเติมว่า ตอนนี้คนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาล ทั้งสามจึงรีบขึ้นรถไปโรงพยาบาลกัน

ooooooo

เป็นนมแสจริงๆ! วณีแทบเป็นลมเมื่อเห็นนมแสนอนไม่ได้สติ มีสายต่างๆห้อยระโยงระยางรอบตัว!

วันต่อมาทั้งคุณหญิง อุทัย วณี เลอสรรและเปียไปเยี่ยมนมแส วณียังทำใจไม่ได้ อุทัยปลอบว่าอย่าเพิ่งคิดมาก ถึงอาการนมแสตอนนี้จะยังไม่ดี แต่ยังโชคดีที่มีชีวิตรอด

“จากการสอบปากคำพยานที่เห็นเหตุการณ์ เขาเล่าว่าเหมือนนมแสวิ่งหนีอะไรมาสักอย่างก่อนที่จะวิ่งออกไปแล้วถูกรถชน” เลอสรรบอก

อุทัยสงสัยว่านมแสวิ่งหนีอะไร วณีคาดว่าคงหนีคนร้ายเพราะของมีค่าในตัวนมแสรวมทั้งมือถือหายหมด เปียทำท่าขวัญเสียขยับเข้านั่งเบียดเลอสรรเนียนๆ

“ใช่...บ้านเมืองทุกวันนี้น่ากลัวขึ้นทุกวัน มีแต่ข่าวสะเทือนขวัญ จะไปไหนมาไหนระวังด้วยนะยัยเปีย” คุณหญิงเตือน เปียได้ทีอ้อนว่าต่อไปจะไปไหนมาไหนต้องให้เลอสรรไปเป็นเพื่อนด้วย

“อย่ารบกวนพี่เขาเลยลูก คนเราต้องดูแลตัวเอง ถ้ามันลำบากนักก็อยู่แต่ในบ้านนี่แหละ” อุทัยดักคอ เปียหน้างอแต่ไม่กล้าโวย หาเรื่องปลีกตัวไปจากตรงนั้นบอกว่าไปช็อปปิ้งดีกว่า อุทัยถามว่า “จะออกไปข้างนอกไม่กลัวแล้วหรือ”

“กลัวหรือไม่กลัว ก็ไม่มีคนห่วงเปียอยู่แล้วค่ะ” พูดประชดแล้วเดินปึงปังไปเลย ทุกคนมองตามอย่างระอาใจ

ooooooo

เปียแต่งตัวจะไปช็อปปิ้ง แต่เห็นน้อยแต่งชุด นักศึกษาเดินมากับเย็นจึงย่องตามไป ได้ยินเย็นคุยกับน้อยว่าสังคมทุกวันนี้น่ากลัว วันไหนกลับค่ำให้บอกจะได้ไปรับ

น้อยอึกอักจะบอกว่าเลอสรรไปรับก็ยังไม่กล้าจนเย็นคาดคั้นว่าหรือมีใครไปรับแล้ว น้อยจึงบอกว่าเลอสรรไปรับเปียกำมือแน่นมองจิกน้อยอย่างเจ็บใจ ส่วนเย็นถอนใจพูดเบาๆกับน้อยว่า

“ที่จริงน้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปกำกับชีวิตใคร เอาเป็นว่าดูชีวิตน้าเป็นตัวอย่าง...คิด...แล้วตัดสินใจเองแล้วกัน”

“น้าเย็นโกรธเหรอคะ” น้อยถามอย่างเกรงใจ

“ไม่...แต่น้าคงเสียใจมาก ถ้าวันหนึ่งน้อยจะถูกทิ้ง ...เหมือนกับน้า...” เย็นมองน้อยอย่างรักและเป็นห่วงทำให้น้อยอดคิดกังวลขึ้นมาไม่ได้

ส่วนเปียทั้งแค้นใจ ริษยา พอเดินผละไปก็คว้าเสียมแถวสวนหวดฟาดต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง คำรามแค้น

“น้าเย็นให้นังน้อยคบกับพี่เลอ น้าเย็นทรยศ เปียเกลียดน้าเย็น!”

ประวิทย์เห็นเปียเดินหงุดหงิดคั่งแค้นมา ก็เหลียวมองรอบตัวอย่างระแวดระวังแล้ววิ่งไปหาเปียบอกว่า

“ผมไปด้วย ผมมีเรื่องจะคุยเรื่องนมแส” เปียตวาดแว้ดว่าตนไม่มีอะไรจะคุย “แต่ผมมี หรือคุณหนูจะให้ผมบอกคุณๆ ว่าคุณหนูไปหาผมที่บ้านวันนั้นด้วยเรื่องอะไร”

เปียตกใจเนื้อตัวสั่น ประวิทย์ตัดสินใจขึ้นนั่งในรถ เปียกำลังตกใจสับสนจึงรีบขึ้นนั่งในรถ ประวิทย์ขับรถออกไปทันที

เลอสรรยืนมองอยู่อีกมุมหนึ่ง น้อยบอกเขาว่าต่อไปตนไปกลับเองดีกว่า แต่เลอสรรมัวแต่มองประวิทย์กับเปีย น้อยมองตามอุทาน “เปีย...พี่ประวิทย์” เลอสรรเร่งน้อยให้รีบขึ้นรถแล้วตามรถของประวิทย์ไปทันที

“พี่เลอสรรตามเขาไปทำไมคะ” น้อยถามตามองรถของประวิทย์ที่อยู่ข้างหน้า

“น้าวณีสั่งห้ามประวิทย์พบปะพูดคุยกับเปียแล้ว ทำไมประวิทย์ทำแบบนี้ ดูก็รู้ ข่มขู่น้องเปียชัดๆ พี่สงสัยว่าจะมีอะไร” เลอสรรพูดสีหน้าเครียด กังวล...

ooooooo

ประวิทย์คาดคั้นว่าเปียเป็นคนทำร้ายนมแส ใช่ไหม ขู่เปียว่าถ้าไม่บอกตนต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาคุณๆ

เปียห้ามประวิทย์เสียงหลง แต่เห็นประวิทย์จริงจัง เปียคิดแผนการแล้วบอกประวิทย์ว่า “ได้...เปียจะบอก”

เลอสรรขับรถไล่ตามรถเปียไปอย่างร้อนใจ แต่ถูก รถคันหนึ่งแทรกเข้ามาคั่น พอเลอสรรแซงขึ้นไปได้รถของเปียก็หายไปจากสายตาแล้ว เพราะเปียเลี้ยวรถเข้าม่านรูด น้อยเห็นรถเปียจอดอยู่ในม่านรูดแต่ไม่กล้าบอกจนเลอสรรผิดสังเกตเห็นม่านรูดอยู่ข้างหลัง เขาจึงหาทางกลับรถ

เปียเข้าไปในห้องม่านรูดปิดประตูแล้วลากประวิทย์ไปที่เตียง แต่ประวิทย์ยังคาดคั้นไม่ลดละว่าเปียเป็นคนทำร้ายนมแสใช่ไหม เปียเล้าโลมบอกประวิทย์ว่าอย่าสนใจเรื่องของคนอื่นเลย ตนคิดถึงประวิทย์ใจจะขาดแล้ว

ประวิทย์รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเปีย เลยผสมโรงเล่นด้วย แต่พอเขาก้มจะจูบ ก็ถูกเปียตบหน้าเพียะ!

“อย่านะไอ้บ้า!”

“นึกแล้ว...คุณหนูหลอกผม แกล้งเอาตัวเข้าแลกเพื่อปิดบังความจริง แต่พอผมเอาจริง คุณหนูก็ไม่ยอม ไม่ต้องกลัว ผมเป็นลูกผู้ชายพอที่จะไม่ฉวยโอกาสข่มเหงรังแกผู้หญิง ถึงผู้หญิงจะให้ท่าก็ตาม”

ระหว่างนั้น เลอสรรเข้ามาที่ม่านรูดแล้ว เขาบอกให้น้อยนั่งรอในรถอย่าออกไปไหน  แล้วตัวเขาก็ตรงมายังห้องที่เปียกับประวิทย์อยู่

ประวิทย์ยังคาดคั้นให้เปียยอมรับว่าเป็นคนทำร้ายนมแส ท่าทางเขาดุจนเปียหมดมุกที่จะมารยา เปลี่ยนเป็นร้องกรี๊ดๆ เลอสรรได้ยินเสียงเขาทุบประตูปังๆ ตะโกนให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้ เปียสลัดจากประวิทย์วิ่งไปเปิดประตูโผเข้าหาเลอสรรร้องไห้ฟูมฟายฟ้องว่าประวิทย์ปล้ำตน

“เลว!” เลอสรรชกประวิทย์แบบไม่ทันให้ตั้งตัว

น้อยทนนั่งอยู่ในรถไม่ได้ ลงจากรถวิ่งเข้ามาเจอประวิทย์กำลังอ้อนวอนให้เลอสรรฟังตนก่อน

“เห็นอยู่กับตา นายทำร้ายน้องเปีย คนเนรคุณ!” เลอสรรต่อยอีกเปรี้ยง ประวิทย์ร่วงลงไปกอง น้อยวิ่งเข้ามาพอดี รีบเข้าประคองประวิทย์ ร้องขอ...

“ค่อยๆพูดค่อยๆจากันนะคะ”

เปียตาเขียวใส่น้อย แอ๊บเหมือนถูกมอมยา พูดเสียงแผ่วเหมือนหมดแรงว่า

“พี่เลอ...ช่วยเปียด้วยค่ะ...เปียไม่ไหวแล้ว พาเปียกลับบ้านนะคะ”

เลอสรรตะคอกใส่ประวิทย์ว่าจะบอกเรื่องนี้กับคุณน้า ประวิทย์ตกใจขอร้องไม่ให้บอก เลอสรรมองน้อยที่ประคองประวิทย์อยู่ พูดประชดอย่างอดหึงไม่ได้ว่า

“น้อยอยากอยู่กับประวิทย์ก็อยู่ เอารถกลับให้พี่ก็แล้วกัน” พูดแล้วประคองเปียออกไป

ประวิทย์บอกน้อยว่าตนไม่ได้ทำอะไรเปียจริงๆ น้อยเงียบแต่มองตามเลอสรรที่ประคองเปียออกไปอย่างสงสัย

เมื่อออกจากห้องม่านรูด ประวิทย์บอกน้อยว่าไม่อยากขับรถเลอสรรเลย เพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องมีปัญหาตามมาแน่

“พี่ประวิทย์ไม่มั่นใจ กลัวจะขับรถชนเหรอคะ”

“เปล่า...แต่พี่ว่า ยังไงคุณเลอสรรก็หึงน้อยแน่นอน...” ประวิทย์ทำหน้าเหนื่อยใจ กังวล น้อยฟังแล้วอดเขินไม่ได้

ooooooo

เลอสรรขับรถพาเปียกลับมาถึงบ้าน เปียโผเข้ากอดเขาทำท่ามึนๆ เลอสรรพยายามดันตัวเปียออกบอกให้เดินดีๆ

“เปียเดินไม่ไหว ประวิทย์ต้องมอมยาเปียแน่ๆ เลยค่ะพี่เลอ...” พูดแล้วทำท่าย้วยหมดแรง เลอสรรตกใจรีบประคองเมื่อเห็นไม่ไหวจึงอุ้มเข้าบ้านไป

ประวิทย์กับน้อยกลับมาเห็นพอดี น้อยตกใจเป็นห่วงเปีย ประวิทย์เองก็ตกใจว่าเปียเป็นอะไร บอกน้อยว่า

“พี่ไม่ได้ทำอะไรคุณหนูจริงๆนะน้อย ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ”

เลอสรรอุ้มเปียขึ้นบันไดพาไปห้อง เปียยิ่งระทวยกอดซบกับอกเขา วณีเห็นก็ตกใจรีบตามขึ้นไป

เมื่ออุ้มเปียมาถึงเตียงจะวาง เปียยิ่งกอดเลอสรรแน่น อ้อนอย่าเพิ่งไปไหน ตนกลัว

“ไม่ต้องกลัว เปียไม่ใช่คนผิด ประวิทย์ต่างหากที่เป็นคนผิด”

“แต่ถ้าคุณแม่รู้เรื่อง คุณแม่ต้องไม่สบายใจอีกแน่ๆเลย คุณแม่ยิ่งกลุ้มใจเรื่องนมแสอยู่ด้วย พี่เลออย่าบอกอะไรคุณแม่นะคะ”

เลอสรรหนักใจ เปียอ้อนโผกอดเขาซบหน้ากับอก เลอสรรก้มมอง วณีเดินเข้ามาพอดี เห็นเหมือนทั้งสองกำลังจะจูบกัน วณีถามเสียงสั่น

“ทำอะไรน่ะเลอสรร!!”

“คุณน้า!” เลอสรรตกใจผละออก เปียแอบยิ้มดีใจที่วณีมาเห็นภาพนี้

ooooooo

วณีตำหนิเลอสรร ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า  ทำไมถึงต้องใกล้ชิดกับเปียถึงขนาดนั้น เขาบอกว่าเปียไม่สบาย

“ไม่สบายแล้วต้องใกล้ชิดน้องขนาดนั้นเหรอ! เลอก็รู้อยู่แล้วว่าน้องมีใจ ยังไปทำอย่างนั้นอีก มันสมควรแล้วหรือ” เลอสรรขอโทษ “ไม่ต้องขอโทษน้า ไปขอโทษลูกเปียดีกว่า เพราะการกระทำของเลอผู้หญิงคนไหนก็ต้องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น หรือไม่งั้น...เลอก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่เลอทำ”

เลอสรรตกใจ วณีย้ำว่า “นอกเสียจากว่า เลอจะบอก น้าดีๆว่าเลอกับน้องมีเรื่องอะไรกัน ถ้าเลอไม่บอก  น้าก็จะเข้าใจว่าที่ลูกเปียยังมีใจให้กับเลอ ก็เพราะเลอทำท่าว่ามีใจให้น้อง” วณีตีขลุมแล้วผละไปอย่างไม่พอใจ

เลอสรรได้แต่กลุ้ม ไม่รู้จะชี้แจงอย่างไร เดินกลุ้มออกไปนอกห้อง...

น้อยกระสับกระส่ายไม่สบายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น อยากไปถามประวิทย์ให้รู้เรื่อง พอดีเย็นผ่านมา น้อยเลยบอกว่าจะไปเก็บดอกไม้มาร้อยพวงมาลัย เย็นพูดดักคออย่างรู้ทันว่า

“ถึงวันนี้ไม่ใช่วันพระ แต่การโกหกก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรอยู่ดี” พอน้อยชะงัก เย็นพูดราวกับรู้อะไรมาว่า “แต่เอาถอะ ทุกคนย่อมมีเหตุผลส่วนตัว จะไปทำอะไรก็ไป ยกเว้นการไปหาคุณเลอสรร นอกเสียจากว่า แกอยากเป็นของเล่นคนรวย!!”

น้อยเดินตัวลีบไปใจคอไม่ดี เย็นยิ่งสงสัย ตัดสินใจเดินตามน้อยไป

ประวิทย์นั่งเศร้าอยู่ในสวน เลอสรรเห็นกำลังจะเดินไปหาแต่น้อยไปถึงก่อนเขาชะงักมอง แต่ไม่ได้ยินเสียงคุยกัน

น้อยถามประวิทย์ว่าเกิดอะไรขึ้น ประวิทย์เห็นว่าเรื่องนี้คุยกันตรงนี้ไม่เหมาะจึงชวนน้อยเข้าไปคุยกันในบ้าน เลอสรรเห็นดังนั้น เขาถอยกลับไปอย่างปวดใจ แต่เย็นมาเห็นเช่นกัน จ้องอย่างสงสัยแล้วตามไปแอบฟัง

ประวิทย์เล่าให้น้อยฟังว่า เปียเคยบังคับตนให้ทำร้ายนมแส ตนไปกับเปียเพราะอยากคุยกันให้รู้เรื่อง แต่จู่ๆ เปียก็เลี้ยวรถเข้าม่านรูด

เย็นได้ยินแทบหงายหลัง รีบผละออกมา พึมพำอย่างคาดไม่ถึง “นังเปียน่ะเหรอ คิดจะฆ่านมแส!”

ooooooo

 

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.