ไข่มุกมังกรไฟ

เรย์พาเกาซินไปพักในโรงแรมเก่าไม่เป็นที่สนใจของใคร ราดทิงเจอร์ทำแผลให้แล้ว บอกพ่อว่าไม่ต้องเป็นห่วง อยู่ที่นี่ไม่มีใครหาเราเจอ เกาซินถามว่าเขาจะไปไหนออกไปตอนนี้ หมิงเต๋อกับอาหลางไม่ปล่อยเขาแน่

เรย์บอกว่าตนต้องไปตามหาเจนเนตร เกาซินวิเคราะห์ว่าเจนเนตรเจ็บขนาดนี้จะหนีไปไหนได้ ถ้าไม่มีใครช่วย ทำให้เรย์คิดถึงแดนไทขึ้นมาทันที เขาไปที่ห้องภาพถามมะกล่ำก็บอกแต่ว่าไม่รู้และไม่รู้อีก เหมือนกัน เรย์ถามว่า “แดนไทพาเจนเนตรไปไหน”

“ไอ้แดนไทมันอาจจะไม่ได้ไปกับเจนเนตรก็ได้ ทำไมน้องสาวหายทีไรต้องสงสัยแดนไททุกที...หรือถ้าเขาจะไปด้วยกันมันก็เรื่องส่วนตัว เจนเนตรเขาเลือกเองได้ ใครดี ใครไม่ดี...อย่าวางอำนาจที่นี่ ตรงนี้ไม่มีใครเป็นลูกน้องคุณ” พอเรย์กลับไป มะกล่ำก็บ่นแดนไทว่า “ไอ้หมวดเอ๊ย...เอาน้องสาวเขาไปฮันนีมูนที่ไหนอีก”

พอเรย์เดินออกมาก็เจอหม่ากับเฉินที่รีบมาบอกเรื่องหมิงเต๋อประกาศไม่ให้เขาเข้าไปในบ้านและไร่ชา

“แกสองคนไม่ต้องมาหาฉันบ่อย หม่า แกตามเพื่อนแดนไทไว้ เฉิน อยู่ใกล้หมิงเต๋อไว้ มีอะไรคอยส่งข่าวให้ฉัน” เรย์สั่งงานและขอบใจหม่ากับเฉินที่จงรักภักดีกับตน ให้ไปบอกคนของเรากระจายกำลังกันหาเจนเนตร ใครได้ข่าวรีบรายงานทันที

แต่แดนไทเหนือชั้นกว่า เขาพาเจนเนตรไปพักที่รีสอร์ตในหุบเขา ปรนนิบัติดูแลเธออย่างดี บอกว่าเธอกำลังระบมที่แผล เจนเนตรน้ำตาคลอบอกว่าตนไม่ได้เจ็บตัว แต่เจ็บที่ใจ แดนไทถามว่าใครทำกับเธอถึงขนาดนี้ เห็นเธอนิ่ง เขาบอกว่ายังไม่ต้องเล่าก็ได้ รอให้เธอพร้อม ให้หายเจ็บก่อน

“ขอบคุณแดนไท ขอบคุณมาก ชีวิตฉัน...ไม่เหลือใครแล้ว”

การดูแลเจนเนตรอย่างทุ่มเททั้งจิตใจของแดนไท ทำให้เจนเนตรซึ้งใจมาก แดนไทบอกเธอว่าต่อไปนี้เขาจะไม่อยู่ห่างเธออีก

ที่บ้านเจนเนตร กระรอกเห็นชายสูงใหญ่หน้า

คมเข้มสองคนมายืนเฝ้าอยู่ ถามเปาซื่อว่าสองคนนี้เป็นใคร หมิงเต๋อได้ยินบอกว่าคนของตนชื่อจิวและเจีย สองคนนี้จะทำตามคำสั่งของตนทุกอย่าง

“คงไม่มีความสงบสุขที่บ้านนี้อีกแล้วใช่ไหมคะ” เปาซื่อถามอย่างไม่พอใจ

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนต้องอดทน ทำตามที่ฉันบอก จำไว้ว่าฉันจะทำทุกสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อคุณหนูเจนเนตรคนเดียว” หมิงเต๋อปรามและกำชับทั้งเปาซื่อและกระรอกด้วยคำพูดและสายตาคมกริบ

ตำรวจไปสอบปากคำไป๋หู่กับอาหลางที่บ้านเรื่องการใช้ระเบิดที่รีสอร์ตร้าง ทั้งสองปฏิเสธว่าพวกตน

ไม่ยุ่งกับเรื่องผิดกฎหมายอยู่แล้ว ทุกวันนี้มดสักตัวยังไม่เคยฆ่าเลย เมื่อตำรวจกลับไปแล้ว ไป๋หู่เตือนอาหลางว่ามาสอบปากคำแบบนี้เท่ากับเตือนเราไม่ให้ลงมือทำอะไรอีก

อาหลางไม่สนใจ บอกไป๋หู่ว่าตอนเรย์แตกหักกับหมิงเต๋อนี่แหละเป็นโอกาสดีที่เราจะส่งของออกตีตลาดพวกมัน เซียจื่อรายงานว่า คนของเราที่ท่าเรือบอกว่าตอนนี้คนของหมิงเต๋อกำลังควานหาตัวเจนเนตร

“เจนเนตรหายไปแบบนี้ ทั้งหมิงเต๋อ ทั้งไอ้เรย์คงนั่งไม่ติด” ไป๋หู่ยิ้มสะใจ อาหลางสั่งเซียจื่อให้คนของเราออกตามหาเจนเนตรด้วย “แล้วก็หาตัวไอ้จางเกาซิน ตราบใดที่มันยังไม่ตาย อั๊วไม่มีวันมีความสุข”

“ไม่ต้องห่วงป๊า ทั้งไอ้จางเกาซิน ไอ้หมิงเต๋อ ไอ้เรย์ถือว่าเป็นศัตรูของป๊า แล้วศัตรูของป๊าก็ต้องได้รับความตายที่สาสมทุกคน” อาหลางจิกตาอย่างอาฆาต

ooooooo

การตามหาเจนเนตรเป็นเป้าหมายสำคัญที่ทั้งหมิงเต๋อ เรย์ และอาหลาง ชิงไหวชิงพริบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร หม่าติดตามแดนไทแต่เขาไม่ได้กลับมาที่ห้องภาพเลย

เรย์สั่งเข้มว่าให้ติดตามแดนไทต่อไป เจอแดนไทก็ต้องเจอเจนเนตร ฝ่ายหมิงเต๋อก็สั่งจิวให้ตามหาเกาซิน อย่าหยุดจนกว่าตนจะสั่ง เวลาเดียวกัน หมิงเต๋อก็ได้รับโทรศัพท์จาก “ท่าน” ว่าไม่มีข่าวเจนเนตรเลย

“คุณหนูหายไร้ร่องรอยได้ยังไง” หมิงเต๋อคิดหนัก

เจนเนตรถามแดนไทว่าพาตนมาอยู่ที่ไหน แดนไทบอกว่าข้ามจังหวัดมาแล้ว ได้ข่าวว่าเรย์แทบพลิกแผ่นดินตามหาเธอ ตนไม่ได้บอกใครว่าเราอยู่ไหนแต่เราหนีปัญหาได้ไม่นานหรอก เขากุมมือเธอให้กำลังใจว่า

“คุณมีผม ผมเคยบอกแล้ว ผมเป็นเสียงหัวเราะของคุณ”

“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณลำบากไปด้วย แต่ฉันต้องหนี หนีให้ไกลที่สุด อิทธิพลของพ่อกับพี่เรย์มีมาก มากจนคุณนึกไม่ถึง”

แดนไทฟังอย่างเก็บข้อมูล จ้องหน้าเจนเนตรที่สีหน้ากังวลอย่างมาก

แดนไทพยายามพูดให้เจนเนตรไว้วางใจจนเธอค่อยๆเผยออกมาทีละเล็กละน้อย ขณะเดียวกันแดนไทก็ติดต่อกลับไปหามะกล่ำบอกว่าตนอยู่กับเจนเนตรแต่อย่าบอกใครเด็ดขาด เจนเนตรกำลังจะเล่าทุกอย่างให้ตนฟัง ถามว่าตอนที่เกิดระเบิด เรย์อยู่ที่นั่นไหม

“มันอยู่กันครบทุกคน แต่เราจับมันไม่ได้ หลักฐานไม่พอ แค่ขู่เรื่องคดีระเบิดให้มันยั้งๆมือกันไว้”

นักรบถามมะกล่ำว่าได้ข่าวแดนไทบ้างไหม มะกล่ำบอกว่าไม่ พูดให้น่าเชื่อว่าหมู หมา กา ไก่ยังไม่มีติดต่อมาสักคน

ooooooo

วันนี้เรย์ไปพบเกาซินที่โบสถ์ ซึ่งต้องผ่านเหว่ยกับซางนำเข้าไป เกาซินบอกว่าสองคนนี้เป็นคนที่ตนรู้จักกันในคุก ฝีมือดีไม่พูดมาก บอกเรย์ว่าเราจะสู้กับไป๋หู่และหมิงเต๋อ เราต้องมีเขี้ยวเล็บ

เรย์ติงเกาซินว่าไม่ควรออกมาที่นี่ เกรงมีคนเห็น เกาซินบอกว่าตนคิดถึงแม่ของเขา

“ฉันเคยสาบานว่าจะเอาไข่มุกสีเลือดกลับมาคืนให้ที่หน้าหลุมศพอาเหลียน” เรย์บอกว่าอยู่ในเซฟอลัน “ไข่มุกสีเลือดคือเครื่องเตือนถึงวันเวลาที่มีความหมายของฉันกับแม่แก” เรย์บอกว่าหมิงเต๋อไม่ให้ตนเข้าบ้านนั้น “อย่าให้หมิงเต๋อขวางทางแก แสดงให้รู้ว่าแกเหนือกว่ามัน... เอาไข่มุกสีเลือดกลับมาให้ได้ แกถึงจะเป็นมังกรที่ไม่ยอมก้มหัวให้ศัตรู”

เกาซินปลุกความฮึกเหิมของเรย์จนเขามองพ่อด้วยแววตาทะนงตัว

จิวที่เป็นสายสืบของหมิงเต๋อเข้ามารายงานว่า

รู้แล้วว่าคุณหนูอยู่ไหน หมิงเต๋อพุ่งออกไปทันที

แม้แดนไทจะพยายามหว่านล้อมให้เจนเนตรบอกปัญหาที่แท้จริงว่าใครทำให้เธอต้องเจ็บปวดจน

ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่เธอก็ยังกลัวไม่กล้าเอ่ยชื่อเรย์ออกไป แล้ววันนี้ขณะนั่งคุยกันที่ห้องพัก แดนไทก็เห็นชายลึกลับที่มาซุ่มดูและคลำปืนที่เอวตลอดเวลา เขาจึงชวนเธอเข้าในห้องอ้างว่าลมแรง เจนเนตรถามว่ามีคนตามเราใช่ไหม แดนไทปลอบว่าไม่ต้องกลัว แล้วพาเธอปีนหน้าต่างด้านหลังรีสอร์ตออกจากห้องพัก

ขณะพาหนีไปในป่าหลังรีสอร์ต เจนเนตรขอร้องเขาอย่าให้พวกมันจับตนกลับไป

ooooooo

เรย์แอบเข้าไปในบ้านเจนเนตรตรงไปที่ห้องทำงานของอลันเปิดเซฟหยิบไข่มุกสีเลือดออกมา

เปาซื่อมาเจอ เรย์ขอเปาซื่ออย่าบอกใครว่าตนเข้ามาในนี้ ทันใดนั้นเปาซื่อบอกเรย์ว่าหมิงเต๋อกำลังกลับมา เรย์กำชับอีกครั้งว่า

“อย่าบอกว่าเจอผมเพื่อความปลอดภัยของป้าเอง”

หมิงเต๋อกลับมาเพราะสังหรณ์ใจบางอย่างรีบขึ้นไปที่ห้องทำงานอลันเห็นฝาเซฟปิดไม่ดี เปิดดูไข่มุก

สีเลือดหายไปแล้ว หมิงเต๋อบีบคอเปาซื่อถามว่าเรย์มาที่นี่ใช่ไหม แต่เปาซื่อก็ปากแข็งว่าตนไม่เห็น

“ปกป้องมันทำไม รู้ไหมว่าไอ้เรย์มันทำอะไรลงไป ยกตัวว่าเป็นมังกรแต่การกระทำต่ำช้า ไร้เกียรติ กล้าฉกฉวยทุกอย่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง มันขโมยไข่มุกของนายใหญ่ไป”

หมิงเต๋อเหวี่ยงเปาซื่อกระเด็นไป คำรามอย่างแค้นใจตัวเองที่ประมาทเรย์เกินไป

เวลาเดียวกัน ลูกน้องอาหลางก็รายงานว่าเห็นเจนเนตรที่แม่ฮ่องสอน อาหลางสั่งให้เซียจื่อกับอู๋กง

รีบไปที่นั่น กำชับเหี้ยมว่า

“ถ้าใช่เจนเนตร ลากตัวมันกลับมาให้ได้ ใครขวางฆ่าทิ้งเลย ฉันอยากให้ไอ้เรย์มันได้เห็นหน้าน้องสาวมันเต็มทีแล้ว”

ooooooo