ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

หยกเลือดมังกร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เช้าวันรุ่งขึ้น มานพลงมาที่โต๊ะอาหารมีพลาส-เตอร์ปิดแผลที่หน้าผาก ดวงแขสั่งจำปาให้ไปเตรียม อาหารให้มานพ เขาถามว่าพ่อไปไหน ดวงแขพูดประชดว่า

“แกก็รู้ว่าพ่อแกบ้างานขนาดไหน วันๆนอนแค่สามสี่ชั่วโมงก็รีบแจ้นออกไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง”

มานพ ถามว่าเรื่องท่าเรือตกลงว่าพ่อจะยกให้ตนเมื่อไร เพราะตนก็ขอโทษไปแล้ว ดวงแขบอกว่าถึงเขาจะยกโทษให้ แต่เรื่องท่าเรือไม่รู้เพราะเขาต้องแลกมันมาด้วยชีวิตลูกเมียเขา บอกมานพว่าจะนั่งรอให้เขายกให้แล้วเอาแต่เที่ยวเตร่อย่างนี้ไม่ได้ ต้องพิสูจน์ฝีมือให้เขาเห็นว่าตัวเองก็ไม่ด้อยไปกว่าเขา

มานพบอกว่าตนจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าพ่อควรจะพักและให้ตนเป็นเจ้าของกิจการทุกอย่างของมังกรวารีเสียที

แล้ว มานพก็พิสูจน์ฝีมือ เขาหอบแฟ้มไปที่ห้องประชุมที่เล้งกำลังประชุมอยู่โดยไม่ได้รับอนุญาต เล้งไม่พอใจมากมองมานพนิ่ง มานพมองพ่อและผู้บริหารที่ร่วมประชุมพูดอย่างมั่นใจว่า

“ผมต้องขอโทษ พ่อและผู้บริหารทุกท่าน แต่ที่ผมต้องเสียมารยาทมาขัดจังหวะการประชุม เพราะผมทราบ วาระการประชุมในครั้งนี้ว่า ธุรกิจของมังกรวารีกำลังประสบปัญหาและต้องการความคิดใหม่ๆมาช่วยฟื้นฟู กิจการวันนี้ผมจึงพร้อมที่จะช่วยนำเสนอทางออกให้ทุกท่านได้พิจารณา”

พูดแล้วมานพวางเอกสารบนโต๊ะ มองหน้าเล้งอย่างเชื่อมั่นตัวเองมาก เล้งหรี่ตามองหน้ามานพนิ่ง

หลัง จากนั้น มานพก็ถูกลูกน้องของนนท์คนสนิทของเล้งลากไปที่ห้องทำงานเล้ง มานพเอะอะโวยวายให้ปล่อยตนเมื่อเข้าไปในห้องทำงานของเล้งแล้ว เล้งบอกให้นนท์ออกไป

“พ่อ...ทำไมพ่อไม่ให้โอกาสผมอธิบายแผนงานที่ผมตั้งใจเอามาเสนอ”

“แผนงานอันนี้เหรอ” เล้งหยิบแฟ้มเอกสารของมานพโยนลงถังขยะ

มานพ ต่อว่าเล้งว่าทำอย่างนี้กับตนได้ยังไง ตนตั้งใจช่วยงานพ่อแท้ๆ เล้งบอกว่าถ้าตนต้องการความช่วยเหลือเมื่อไรจะบอกเอง แต่ที่เขาทำไปวันนี้เป็นการข้ามหน้าข้ามตาตน ทำให้ตนเสียการปกครอง เมื่อถูกมานพตัดพ้อเรื่องไม่ยกสมบัติให้ตน เล้งเอาหลักฐานการมั่วยามั่วเซ็กซ์ของเขาให้ดู บอกว่ารูปพวกนี้ทำให้ตนต้องทบทวนทุกอย่างใหม่

เมื่อไม่ได้ดั่งใจ มานพอาละวาดปัดข้าวของบนโต๊ะทิ้ง หาว่าเล้งหวงสมบัติไม่ยอมยกให้แม้แต่ลูกในไส้ หุนหันออกจากห้องไป วันต่อมาก็ได้ข่าวว่าไปเที่ยวหัวหินกับเพื่อน ดวงแขต่อว่าที่เขาไม่ยกสมบัติให้ทำให้ลูกเป็นแบบนี้

“ฉันยังยกให้มานพไม่ได้ เขาจะต้องทำให้ฉันเห็นว่าเขาแข็งแกร่ง เหมาะสมที่จะเป็นมังกรวารีที่ยิ่งใหญ่กว่าฉัน ถ้าเขาพร้อม ฉันถึงจะยอม”

พูดแล้วเล้งเดินออกไป ดวงแขถามนนท์ว่าเขาจะไปไหน นนท์บอกว่าตนบอกไม่ได้ แล้วเดินตามเล้งไป

“บ้า!! บ้าทั้งเจ้านายลูกน้องเลย” ดวงแขด่าตามหลัง

ooooooo

เล้ง ไปที่เรือนแพริมน้ำของพราวแสง ลงไปในเรือนแพมองสภาพที่ทรุดโทรมอย่างเศร้าใจ เขาเอาดอกไม้ใหม่เปลี่ยนใส่แจกันแทนดอกเก่าที่เฉาแห้ง บอกกล่าวน้ำตาคลอ “พราวแสง...ฉัน...ฉันขอโทษ”

เล้งขับรถหรูออกไปสวนกับคมทวนที่ขี่ มอเตอร์ไซค์มา คมทวนเอาดอกไม้มาเปลี่ยนเช่นกัน พอเห็นดอกไม้ใหม่ในแจกันเขาเอะใจว่าใครมาเปลี่ยน พลันก็นึกถึงรถที่เพิ่งสวนออกไป ฉุกคิดว่านั่นอาจเป็นพ่อของหยกก็ได้ เขารีบวิ่งออกมาดู แต่ไม่เห็นรถคันนั้นแล้ว นึกเสียดาย มากที่คลาดกับเบาะแสที่จะหาพ่อที่แท้จริงของหยก...

คมทวนคิดถึงวัน นั้น...วันที่เขาซ้อมมวยอยู่ใต้ถุนบ้าน จู่ๆพราวแสงก็โซซัดโซเซมาล้มหมดแรงตรงหน้า เขายิ่งตกใจเมื่อเห็นว่าพราวแสงถูกยิงมา เธอขอความช่วยเหลือจากเขาทั้งที่กำลังจะหมดแรง ขอร้องว่า

“พี่คมต้องช่วยลูกฉันนะ อย่าให้เขาเป็นอะไร จะให้เขาตายไม่ได้เด็ดขาด ต้องช่วยเขาให้รอด ช่วยลูกฉันด้วย...”

คม ทวนรีบพาเธอไปโรงพยาบาล หมอตรวจแล้วบอกว่าโชคดีที่กระสุนไม่โดนเด็กในท้อง บอกคมทวนว่าหมอคงต้องทำตามระเบียบเรื่องที่คนเจ็บถูกยิงมา พอพราวแสงรู้เธอขอร้องคมทวนว่าให้ตำรวจรู้เรื่องตนกับลูกไม่ได้เด็ดขาด ตนอยากให้เรื่องมันจบ ให้เขาคิดว่าตนจากไปแล้วดีกว่า คมทวนถามว่าเขาที่ว่าหมายถึงใคร พ่อของเด็กในท้องใช่ไหม

พราวแสง ขอโทษคมทวนที่ตนนำความเดือดร้อนมาให้ทั้งที่เคยทำให้เขาเสียใจ แต่ตนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว ไม่ว่าคมทวนจะถามอย่างไร พราวแสงก็ไม่ยอมบอกว่าใครคือพ่อของเด็กและเธอหนีอะไรมา ขอร้องอยู่แต่เพียงว่าให้ช่วยดูแลลูกตนด้วย จนคมทวนใจอ่อนไม่ถามต่อแต่รับปากว่า

“พี่เคยบอกพราวแล้วใช่ไหม ถึงพราวจะไม่รักพี่ แต่ชีวิตพี่ก็พร้อมปกป้องพราวเสมอ”

แม้เวลาจะผ่านไป 20 กว่าปีแล้ว แต่เรื่องนี้ยังสดๆอยู่ในความทรงจำของคมทวนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...

ooooooo

สิ่ง ที่หยกขอกับผู้การสมิงคือจัดการไม่ให้กิจชัยมาก่อกวนหาเรื่องกิ่งเหมยอีก เมื่อเขารับงานที่ ผู้การมอบให้แล้ว ผู้การก็ให้ตำรวจจัดการกิจชัยเมื่อมันไปหาเรื่องกิ่งเหมย ทำลายข้าวของและจุดไฟเผาแผงขายน้ำเต้าหู้ของอาม่า

อาม่าตกใจที่ถูก พวกกิจชัยมาพังและเผาแผงขายน้ำเต้าหู้จนหมดสติ กิ่งหยกกับส้มเช้งจึงพาไปส่งโรงพยาบาล อยู่ได้คืนเดียวอาม่าก็ขอกลับมาให้กิ่งเหมยต้มยาจีนให้กิน

กลับมาถึงห้องพักในศาลเจ้า อาม่ามองรูปสามีกับ ลูกบนหิ้งบูชา พึมพำบอกกล่าวอย่างจำฝังใจกับอดีตที่ผ่านมา...

“อาเหลา...อาหงส์ อั๊วสัญญาว่าอั๊วจะปกป้องอาเหมยด้วยชีวิตของอั๊ว ความตายของพวกลื้อจะต้องไม่เสียเปล่า”

ส่วนหยกรับงานที่ลำบากและเสี่ยงตายจากผู้การแล้ว เขาขออะไรอีกสักเรื่อง ผู้การมองอย่างสงสัยอีกตามเคย

“อีก สักเรื่อง” ที่หยกขอคือกลับไปหากิ่งเหมยที่ศาลเจ้า เขาไปด้อมๆมองๆจนกิ่งเหมยที่กำลังต้มยาจีนให้อาม่าเห็นเลยฝากส้มเช้งให้ต้ม ต่อ ตัวเองวิ่งออกมาดูอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วก็เจออาหยกจริงๆ หยกบอกว่าตนมีเวลาน้อย ต้องการใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด เพราะตนยังติดค้างสัญญาเธออยู่

สัญญาที่ว่าคือ กิ่งเหมยเคยขอให้เขาเป็นแบบให้วาดรูป เขาบอกว่าถ้าเธอไม่วาดตอนนี้เธออาจจะไม่มีโอกาสได้วาดอีกเลย กิ่งเหมยจึงวาดให้ แต่ถูกหยกแกล้งทำเป็นถอดเสื้อผ้าจนเกือบหมด กิ่งเหมยด่าเปิงสั่งให้ใส่เสื้อผ้าแล้วจึงลงมือดรออิ้ง

ระหว่างนั้น หยกกับกิ่งเหมยต่างมองกันด้วยความห่วงหาอาทรหลังจากเสี่ยงตายช่วยเหลือกันมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ดึก แล้ว หยกยืนดูภาพวาดดรออิ้งใบหน้าเขาที่คมเข้มแววตาอบอุ่น หันมองกิ่งเหมยที่หลับคาเก้าอี้  มือยังกำถ่านแท่งที่ดรออิ้งจนมือเปรอะ หยกเอาถ่านแท่งออกเช็ดมือให้อย่างนุ่มนวล เอาเสื้อแจ็กเกตคลุมไหล่ให้ความอบอุ่น พึมพำ

“ฉันขอโทษนะกิ่งเหมย ฉันไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว แต่ฉันสัญญาว่าถึงแม้เธอจะเกลียดฉันแค่ไหน ฉันก็จะคอยเป็นเงาที่ปกป้องคุ้มครองเธอ”

หยกมองกิ่งเหมยเหมือนจะประทับไว้ในความ ทรงจำก่อนเดินจากไป ทิ้งกิ่งเหมยให้หลับใหลอยู่กับภาพดรออิ้งใบหน้าตน...

นอกจากนั้นหยกยังซื้อกล้วยแขกไปแขวนไว้ให้สลึงกับอ่างที่เลี้ยงดูตนมาแต่เล็กจนใหญ่ แอบมองอย่างสั่งลา

ที่สุด ท้ายคือบ้านคมทวน ไปเห็นภาพสะเทือนใจที่คมทวนกำภาพถ่ายของพราวแสงเมาเบียร์หลับไปด้วยความ เสียใจที่ไม่สามารถดูแลหยกให้ได้อย่างที่เธอหวัง หยกไปคุกเข่าพนมมือบอกทั้งที่คมทวนเมาเบียร์ไม่ได้สติว่า

“ยกโทษให้ ฉันด้วยนะพ่อ จากนี้ไปฉันอาจจะทำให้พ่อต้องเสียใจ พ่อคงต้องเกลียดฉัน แต่เมื่อถึงเวลา ฉันจะกราบขอขมาพ่อด้วยความภาคภูมิใจที่พ่อกับแม่เฝ้ารอ”

หยกลุกเดินไป เขากลั้นน้ำตาไม่ไหวปล่อยให้มัน ไหลลงมาอาบแก้มในวันมากราบลาพ่อที่เลี้ยงตนมาอย่างดี...

ooooooo

แม้ เสี่ยตงจะพยายามปกปิดดุจแพรไม่ให้รู้ถึงเบื้องหลังการทำธุรกิจผิดกฎหมายของ ตน แต่คืนนี้ดุจแพรก็รู้จนได้ เมื่อเธอไปเที่ยวผับแล้วเสี่ยให้เก่งลูกน้องตนพกปืนไปคุม

เมื่อตำรวจมาตรวจสถานบันเทิงจับยาเสพติด

แม้ดุจแพรจะไม่ได้เสพยาแต่เธอไม่ยอมให้ตรวจแต่โดยดีเลยถูกใช้ไม้แข็ง ส่วนเก่งถูกจับฐานพกอาวุธในที่สาธารณะ

เสี่ยตงได้ข่าวรีบไปช่วยลูกสาวและลูกน้อง ทั้งยังข่มขู่ธงรบที่เป็นคนนำกำลังตำรวจไปตรวจค้นด้วย

ดุจ แพรเคยได้ยินเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายของป๋ามาบ้าง วันนี้เธอจึงเห็นกับตาและรู้ถึงพฤติการณ์ของป๋า เธอผิดหวังมาก ร้องไห้ขึ้นรถขับออกไป จนเกิดอุบัติเหตุชนมอเตอร์ไซค์ที่หยกเสร็จธุระกำลังขี่จะไปหาผู้การสมิง

หยก กระเด็นไปฟุบที่พื้น โชคดีที่ใส่หมวกกันน็อกจึงไม่ถึงกับสลบ ส่วนดุจแพรรถพุ่งชนต้นไม้มีควันโขมง ตัวเธอสะลึมสะลือมีเลือดออกที่หัวเพราะถูกสะเก็ดกระจกบาด หยกเห็นถังน้ำมันรั่วน้ำมันหยดลงพื้นใกล้ประกายไฟจากหน้ารถ เขาพยายามเข้าไปช่วยถอดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ แต่ถอดไม่ออกจึงใช้มีดตัด ประคองเธอออกจากรถได้ไม่ทันไรก็เกิดระเบิดสนั่น!

ฝ่ายผู้การสมิงหลัง จากรับโทรศัพท์จากหยกบอกว่าเสร็จธุระแล้ว รอนานผิดปกติจนหมวดณรงค์ถามว่าเราไว้ใจเด็กหนุ่มนั่นได้หรือ เปรยๆว่าน่าจะให้ตนประกบไปด้วยเผื่อไม่ชอบมาพากลจะได้ลากคอกลับมาเข้าคุก

ผู้ การสมิงชี้แจงอย่างมั่นใจว่า “แต่ผมไว้ใจเขานะ หมวด เพราะผมเห็นแววตาของคนที่มีคุณธรรมของเขา ยุคนี้สมัยนี้เราจะหาใครที่มีความกล้าหาญและบ้าบิ่นพอที่จะเสี่ยงเอาชีวิต ตัวเองเข้าไปเป็นสายอยู่ในแก๊งของพวกมาเฟียได้”

ช่วยดุจแพรจนปลอดภัย แล้ว หยกรีบกลับทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บที่แขน ผู้การกับหมวดณรงค์รออยู่หน้าเรือนจำ เห็นหยกกลับมาผิดเวลาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพูดเรียบๆว่าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย

“แต่ท่าทางเธอจะเจ็บเอาเรื่องอยู่นะ แบบนี้จะไหวเหรอ” ผู้การเป็นห่วง

“ผมรับปากท่านแล้ว ก็ต้องทำให้ได้ ผมไหวครับ”

“ฉันไว้ใจเธอนะหยก” ผู้การบอก แล้วมอบงาน “หมวดณรงค์จะจัดการให้เธอเข้าไปอยู่ในนั้นจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม เธอถึงจะได้ออกมา”

หมวดณรงค์เอากุญแจมือใส่หยกเหมือนผู้ต้องหาทั่วไป พูดให้ฟังว่า

“ท่าน ผู้การคงไม่ได้เล่าให้นายฟังว่าสายคนเก่าที่ถูกฆ่าตายเป็นลูกน้องที่ท่านรัก มาก เพราะฉะนั้นนี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของท่าน...หวังว่านายจะไม่ทำให้ ท่านผิดหวัง”

หยกไม่ตอบ เขาหันมองผู้การสมิงที่นั่งอยู่ในรถ เดินตามหมวดณรงค์จะเข้าเรือนจำ พลันผู้การก็เรียกไว้ ลงจากรถเดินมาหาหยก ถอดแว่นดำแล้วยกมือทำวันทยหัตถ์ให้เกียรติหยก

หยกยกมือทำวันทยหัตถ์ ตอบ แล้วเดินเข้าเรือนจำ อย่างพร้อมแล้วที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตตัวเอง เพื่อความภาคภูมิใจให้พ่อและวิญญาณของแม่...

ooooooo

เพราะ หวังได้มรดกจากเล้ง ดวงแขผู้เป็นแม่บอกว่าเขาพิสูจน์ตัวเองว่าเก่งกว่าพ่อให้ได้ หลังจากบุกเข้าไปหักหน้าเล้งในที่ประชุมวันนั้นแล้ว มานพก็เอาเงินไปเล่นหุ้นเสียไปล้านกว่า เขาเจ็บใจชาญและโบรก-เกอร์ เมื่อพบหน้าก็ด่าว่าและทวงเงินจนมีเรื่องชกต่อยกัน แฟนของโบรกเกอร์ถ่ายคลิปไว้ขู่ว่าถ้าคลิปนี้ว่อนเน็ตเมื่อไหร่มีหวัง...

มานพ กลัวถูกแฉ ไล่ตามแฟนโบรกเกอร์ไปแย่งคลิปในมือถือ ถูกเธอตบเขาเลยแทงเธอตาย มานพตกใจที่ฆ่าคนตาย ชาญจึงเอามีดเปื้อนเลือดจากเขาแล้วเดินย้อนกลับไปหาโบรกเกอร์คนนั้น

มานพ รีบจัดแต่งเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดแล้วขับรถออกไปอย่างขวัญเสีย หารู้ไม่ว่าโหงวดูอยู่ พอมานพไปแล้ว โหงวแหงนมองกล้องวงจรปิดบนเสาอาคาร ยิ้มเจ้าเล่ห์

ooooooo

หยกเข้าเรือนจำเจอกิจจาทำตัวเป็นขา ใหญ่ในนั้น หยกไม่อยากมีเรื่องแต่กิจจาไม่ยอม พูดอย่างย่ามใจว่าถึงเวลาที่เราต้องสะสางหนี้แค้นกันแล้ว

เมื่อกิจจา หาเรื่องชกต่อย หยกจึงจำต้องป้องกันตัว ทั้งสองถูกผู้คุมเรือนจำเอาตัวไปขังเดี่ยว ทำให้วันนี้ กิ่งเหมย อาม่าและคมทวนมาเยี่ยมจึงไม่ได้เยี่ยมหยก

นอกจากถูกลงโทษขังเดี่ยว แล้ว กิจจากับหยกยังถูกลงโทษให้อดข้าว แต่พาไปนั่งดูเพื่อนผู้ต้องขังอื่นกินข้าวในโรงอาหาร ห้ามแตะต้องอาหารของตัวเองที่วางอยู่ตรงหน้า กิจชัยทนหิวไม่ไหวคว้าอาหารไปกิน เลยถูกผู้คุมจับลากไปยัดใส่กรง หยกเอาซาลาเปาที่แอบหยิบมาให้กิน ทำให้กิจชัยมองเขาด้วยความรู้สึกดีขึ้น แต่ยังถามอย่างอดระแวงไม่ได้ว่า

“แกทำดีกับฉัน คิดอะไรรึเปล่าวะ”

“คิด...ฉัน อยากจะกระทืบแก เอาคืนที่แกมันอันธพาลชอบรังควานพวกฉันที่ตรอกศาลเจ้า แต่ฉันไม่สู้กับคนที่อ่อนแอกว่า ให้แกท้องอิ่มก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

กิจชัยเลยบิซาลาเปาโยนให้หยกครึ่งหนึ่ง ยิ้มให้กันอย่างลูกผู้ชาย

ooooooo

หลาย เดือนแล้วที่กิ่งเหมยไม่ได้เจอหน้าหยก วันนี้จะไปเยี่ยมเขาเธอเลยทำอาหารไปหลายอย่างเผื่อให้เขาเลือกกินที่ชอบ จนอาม่าติงว่าทำขนาดเลี้ยงคนได้ทั้งคุกเลย ส้มเช้งแหย่ว่าช่างเถอะมันรักของมัน

แม้กิ่งเหมยจะบอกว่าตนกับหยก เป็นเพื่อนกัน แต่อาม่าก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อนึกถึงหงษ์แม่ของกิ่งเหมยที่ตาบอด วันที่คลอดลูกได้ยินเสียงลูกร้อง หงษ์ขอให้อาม่าอุ้มลูกมาให้คลำอย่างแสนรัก และตั้งชื่อให้ลูกว่า “กิ่งเหมย”

เมื่อ เตรียมอาหารเสร็จ กิ่งเหมยชวนคมทวนไปเยี่ยมหยก คมทวนปฏิเสธอ้างว่าไม่ว่าง แต่ที่จริงทำใจไม่ได้ที่หยกเข้าไปอยู่เรือนจำหลายเดือนแล้วแต่ไม่เขียน จดหมายมาเลยสักฉบับเดียว กิ่งเหมยจึงไปเยี่ยมหยกกับส้มเช้งกันสองคน แต่รอจนคนอื่นได้เยี่ยมญาติกันหมดและผู้คุมปิดประตูแล้ว หยกก็ยังไม่ออกมา ต่างมองกันอย่างแปลกใจ...

ปรากฏว่าหยกกำลังชกกับกิจจาอยู่ที่โรงยิม กิจจาสู้ไม่ได้ถอดนวมออกบอกหยกว่าเอาเวลาไปเจอกิ่งเหมยดีกว่าตนไม่อยากพิการ เพราะโดนเขายำ พูดแล้วเดินออกไปเลย

ผู้การสมิงซุ่มดูอยู่ เขาออกไปชมหยกว่าทำได้ดีมาก เขากับกิจชัยเริ่มสนิทกันแล้ว ให้กำลังใจและฝากความหวังกับเขาว่า

“อดทน หน่อยนะ เธอเป็นคนดี เพราะฉะนั้นการฝืนให้ตัวเองเป็นคนเลว มันไม่ใช่เรื่องง่าย” หยกถามว่าตนจะได้ออกไปเมื่อไร “อีกไม่นาน...ฉันสัญญา ว่าแต่เธอแน่ใจนะว่า จะไม่ออกไปเจอหน้าญาติที่มารอเยี่ยม ดูท่าทางเขาอยากเจอเธอมากนะ”

หยกมองหน้าผู้การสมิง พูดแววตาเศร้าว่า “ท่านบอก ผมเองว่าการฝืนตัวเองให้เป็นคนเลวมันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้นผมต้องทำให้ได้” พูดแล้วหันเดินออกจากโรงยิมไปเลย

กิ่ง เหมยทำใจไม่ได้ที่หยกไม่ออกมาพบ เธอลุย เข้าไปเกาะลวดตาข่ายตะโกนเรียก “หยก...หยก...เธออยู่ ไหน??”  หยกจึงเดินออกไปตำหนิว่าเธอไม่ควรทำอย่างนี้ พูดให้กิ่งเหมยเสียใจว่า

“กลับไปเถอะ ฉันไม่ใช่ไอ้หยกคนเดิมที่เธอรู้จักอีกแล้ว”

กิ่ง เหมยตะลึงอึ้ง พอดีผู้คุมตามมาพาตัวเธอออกไป กิ่งเหมยออกไปถึงหน้าเรือนจำเหมือนคนใจลอย บอกกับส้มเช้งอย่างเจ็บปวดว่า “ต่อไปนี้ฉันจะไม่สนใจไอ้หยกอีก จะถือว่าไม่เคยรู้จักกัน” ส้มเช้งบอกให้ใจเย็น “ไม่! หยกที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้ คนที่ฉันเจอข้างในนั้น...ไม่ใช่เขา!” พูดแล้วเดินอ้าวไปจนส้มเช้งวิ่งตามแทบไม่ทัน

เพราะหยกทำตัวเลวได้ กลมกลืนกับกิจชัย จนกิจชัยยอมรับชวนเขาว่า คนคุกอย่างเราออกไปก็ไม่มีใครยอมรับออกจากคุกให้มาเป็นพวกเดียวกับตนรับรอง รุ่งแน่

ooooooo

มานพกลัวถูกเล้งตำหนิเรื่องเล่นหุ้นเสียไปเป็นล้านจะรีบออกจากบ้าน เล็งปรามว่าถ้าก้าวออกจากบ้านนี้ไปก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก มานพพูดอย่างอวดดีว่าพ่อคิดว่าตนโง่ แต่ขอบอกไว้เลยว่าตนจะไม่ยอมแพ้ จะเอาชนะพ่อให้ได้

ดวงแขตกใจ สั่งมานพให้ขอโทษพ่อเดี๋ยวนี้ เล็งบอกว่า “ไม่ต้อง เมื่อมันไม่อยากขอโทษฉันก็ไม่ต้องทำ ฉันเลี้ยงมันมา ฉันรู้ว่ามันหยิ่งผยอง จองหอง คนอย่างมันถ้าไม่เจ็บจะไม่รู้จักจำ” เล้งกับมานพจ้องหน้ากันเขม็ง เล้งพูดขึ้นว่า “ในเมื่อแกคือสายเลือดมังกรของฉัน ถ้าแกอยากแข่งขัน ฉันก็จะให้แกแข่งกับฉัน”

มานพมองหน้าเล้งด้วยสีหน้าสงสัยว่าพ่อจะมาไม้ไหนกับตน เล้งพามานพไปขึ้นรถตู้ ดวงแขตกใจถามว่าจะพาลูกไปไหน

“เธออยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องตามไป มันเป็นสายเลือดของฉัน ถ้ามันอยากเก่งมันต้องเก่งให้มากกว่าฉัน ไปได้แล้ว”

ดวงแขมองตามรถไปด้วยความเป็นห่วงมานพ ไม่รู้ว่าเล้งคิดจะทำอะไร?

ooooooo

ในที่สุด หยกกับกิจชัยก็ได้รับการปล่อยตัวพร้อมกัน ทุกคนดีใจแต่หยกกลับเงียบขรึมจนกิจชัยหยอกว่าติดใจคุกจนไม่อยากออกหรือ

ที่หน้าเรือนจำ พรรคพวกของหยก ทั้งกิ่งเหมย ส้มเช้ง อ่าง กับสลึง พากันมารอรับเขา แต่พอหยกออกมา เขากลับบอกทุกคนว่าให้กลับไปกันเถอะ ตนจะไปกับเพื่อน ว่าแล้วเดินไปที่กลุ่มแก๊งมอเตอร์ไซค์ของกิจชัย ทำเอาทุกคนที่มารอรับมองเหวอ

กิ่งเหมยไม่ยอมให้หยกไปกับพวกนั้น เธอวิ่งไปขึ้นรถกระบะที่เจ้าของเสียบกุญแจคาไว้ตะบึงไล่ตามมอเตอร์ไซค์ที่หยกขี่ไปสุดชีวิต ทั้งไล่ตาม เคียงขนาบจนปาดหน้า สุดท้ายต่างลงจากรถมาเผชิญหน้ากัน กิ่งเหมยพยายามพูดให้หยกคิดทบทวนตัวเอง แต่หยกกลับบอกว่า

“ฉันจะทำอะไรมันไม่ใช่ธุระกงการของเธอนะ คุกมันเปลี่ยนฉันไปแล้วกิ่งเหมย สิ่งที่ฉันเคยมีมันไม่มีอีกแล้ว”

หยกผละไปขึ้นมอเตอร์ไซค์บิดไปอย่างไม่แยแส กิ่งเหมยผิดหวังหยกมาก เธอทรุดนั่งร้องไห้อย่างหมดแรง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”
10 พ.ค. 2564

00:15 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 10 พฤษภาคม 2564 เวลา 08:35 น.