ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

หยกเลือดมังกร

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

หยกเลือดมังกร ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ชุมชนบริเวณตรอกศาลเจ้าริมแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวชุมชนที่อยู่กันมายาวนาน ต่างดำรงชีวิตตามวิถี ของตน ลูกหลานรุ่นแล้วรุ่นเล่าเติบโตมาด้วยกันในชุมชน แม้ไม่ใช่ญาติ ก็ผูกพันกันเหมือนญาติ

หยกกับกิ่งเหมยรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไรต่างไม่เคยคิด เพราะโตมาด้วยกันนับแต่จำความได้ จนแก้ผ้ากระโดดน้ำด้วยกัน กระทั่งวันนี้...หยกเป็นนักเรียนนายร้อย ส่วนกิ่งเหมยเป็นวัยรุ่นน่ารักแต่ดุ กร้านกับชีวิตในชุมชน

หยกอยู่กับคมทวนอดีตนักมวยขาเป๋ที่ผันมาเปิดโรงเรียนสอนศิลปะมวยไทยเล็กๆริมแม่น้ำ หยกเรียกคมทวนว่าพ่อ ทั้งที่ไม่รู้ว่ารากตัวเองมาจากไหน ใครเป็นพ่อ? ใครเป็นแม่? ส่วนกิ่งเหมยก็กำพร้าอยู่กับอาม่าผู้ดูแลศาลเจ้าและขายน้ำเต้าหู้เลี้ยงตัวและหลาน แม้จะโตมาด้วยกันอายุไล่เลี่ยกัน แต่หยกก็ดูแลปกป้องกิ่งเหมยเหมือนน้องคนหนึ่งของตัวเอง

คมทวนเลี้ยงหยกมาในค่ายมวย มีความปรารถนาแรงกล้าที่จะให้หยกเป็นตำรวจ แต่ก็ผิดหวังเสียใจเมื่อเห็นหยกมีเรื่องกับกิจจาและลูกน้องที่มาเรียกค่าคุ้มครองจากอาม่า เมื่อไม่ได้ก็ทำลายข้าวของและทำร้ายอาม่า หยกกับคมทวนมีปากเสียงกันรุนแรง เพราะคมทวนกลัวหยกจะเรียนไม่จบ ไม่ได้เป็นตำรวจ เมื่อหยกชี้แจงก็หาว่าเถียง ไม่เชื่อฟังตน

“ที่เอ็งไม่ฟังข้าแล้วเพราะเอ็งโกรธที่ข้าสั่งไม่ให้เอ็งตามหาพ่อแท้ๆของเอ็งใช่ไหม!!” คมทวนไล่หยกไปให้พ้น ถ้าไม่คิดจะทำให้ตนสบายใจ “เอ็งจะไปหัวหก ก้นขวิดที่ไหนก็เรื่องของเอ็ง ข้ามันเลี้ยงเอ็งมาได้แต่ตัว”

หยกเข้าไปคุกเข่าพนมมือเบื้องหน้าคมทวน เอ่ยน้ำตาซึม

“ถึงในตัวฉันจะไม่มีเลือดของพ่อแม้แต่หยดเดียว แต่ฉันก็มีพ่อเป็นพ่ออยู่แค่คนเดียว ฉันสัญญาว่าฉันจะเป็นตำรวจเพื่อให้พ่อภูมิใจให้ได้” หยกกราบแทบเท้าคมทวน จากไปทั้งน้ำตา

คมทวนยืนนิ่งขึง แต่พอหยกเดินจากไป ก็มองตามน้ำตาเอ่อ...

ooooooo

ที่ท่าเรือ...

เจ้าสัวเล้ง กระวนกระวายใจอยู่กับดวงแข รอคอยมานพที่เจ้าสัวส่งไปเรียนเมืองนอกและเดินทางกลับมาวันนี้ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นมานพมา เจ้าสัวเล้งร้อนใจจนดวงแขติงว่าร้อนใจอยากเจอลูกยิ่งกว่าตนเสียอีก

“ใช่...ฉันใจร้อน แต่ที่ฉันส่งมานพไปเรียนเพราะอนาคตมันต้องแบกภาระธุรกิจของฉัน กลับมาคราวนี้ฉันจะให้มันเริ่มงานเลยทันที”

“แต่คุณให้มานพเรียนตั้งหลายอย่าง อยู่โน่นก็มีแต่เรียน น่าจะให้เขาเที่ยวพักผ่อนก่อน”

“ถ้าฉันเลี้ยงลูกเหมือนเธอ ตอนที่ธุรกิจของตระกูลฉันพังไม่เหลืออะไร ฉันก็คงกลับมายิ่งใหญ่อย่างทุกวันนี้ไม่ได้ คงได้แต่นอนกอดขี้เถ้าคนตายไปแล้ว”

ระหว่างนั้น นนท์หัวหน้าการ์ดเข้ามากระซิบอะไร กับเจ้าสัว เจ้าสัวชักสีหน้าหันคว้าแขนดวงแขบีบอย่างแรงตะคอกถาม “ลูกชายฉันหายหัวไปไหน...บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะดวงแข!”

ที่แท้มานพลงจากเครื่องก็ไปมั่วสุมเสพยา มั่วเซ็กซ์กับลูกหลานไฮโซหญิงชายที่คอนโดหรู จนกระทั่งชาญลูกน้องของเขามาบอกว่า “คุณนพครับ...ท่านรู้เรื่องคุณนพแล้วนะครับ”

“งั้นก็หมายความว่าหมดเวลาสนุกของฉันแล้ว น่ะสิ...เซ็งว่ะ” มานพบ่นหงุดหงิด

ooooooo

วันนี้ ดุจแพร ลูกสาวเสี่ยตง เสี่ยนักธุรกิจราตรีชื่อดัง แต่เสี่ยตงปกปิดไม่ให้ดุจแพรรู้ธุรกิจและเบื้องหลังของตน เลี้ยงดูปรนเปรอเธอเยี่ยงลูกเศรษฐีทั้งหลาย วันนี้เธอมาซื้อคอนโดที่นี่เพื่อเก็งกำไร เจอมานพควงสาวคู่ขาในลิฟต์ เธอมองทั้งคู่อย่างรังเกียจที่มั่วกันไม่เลือกแม้แต่ในลิฟต์ จนเธอทนไม่ได้กระแอมเตือน แอบด่า “โรคจิต”

มานพนัวเนียซุกไซ้กับสาวคู่ขาแต่แอบพอใจดุจแพร ส่งสาวคู่ขาแล้วถามชาญว่าเห็นผู้หญิงที่เพิ่งออกจากลิฟต์เมื่อครู่นี้ไหม สั่งชาญให้สืบดูว่าเป็นใคร พูดหื่นๆว่า “สวยถูกใจฉันว่ะ”

เวลาเดียวกันนั้น เจ้าสัวเล้งโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง เค้นถามดวงแขว่าลูกชายตนหายหัวไปไหน ดวงแขย้อนถามว่าตนจะรู้ได้ยังไงในเมื่ออยู่ด้วยกันตรงนี้ตลอด เจ้าสัวหัวเสีย ด่าดวงแขว่าเอาแต่โอ๋ตามใจลูกจนเสียคน ดวงแขรับรองว่าลูกไม่เสียคนแน่ คงหนีเที่ยวไปตามวัย พอเที่ยวเบื่อก็กลับมาช่วยงานแน่

“ลูกฉันมันต้องเป็นมังกร มันจะต้องทำให้ตระกูลมังกรวารีของฉันยิ่งใหญ่ แต่ถ้ามันทำตัวได้แค่กิ้งกือ ฉันก็จะไม่เอามันไว้”

“คุณกล้าพอจะตัดเขาออกจากชีวิตคุณได้เหรอคะ ในเมื่อมานพคือสายเลือดมังกรวารีคนเดียวที่เหลือของคุณ”

ดวงแขถามอย่างเป็นต่อ เจ้าสัวชะงักคลายมือที่บีบแขนเธอ มองไปที่ท่าเรือมูลค่านับพันล้านของเขาเบื้องหน้า...

ooooooo

เมื่อ 20 ปีก่อน...ในงานเลี้ยงแถลงข่าวเปิดตัว “โครงการท่าเรือ SIAM BAY โดย Red Dragon Group” ที่โรงแรมหรู งานนี้เมียเล้งพาลูกชายพาวัย 8 ขวบจอมซนมาด้วย ลูกซนจนเมียเล้งจะพาขึ้นไปบนห้อง เล้งโบกมือห้าม...

“ไม่ต้อง...ให้อยู่ในงานนี้แหละ ฉันอยากให้ลูกชายฉันเห็นความยิ่งใหญ่ที่ฉันกำลังจะสร้างขึ้น” เล้งลูบหัวลูกบอก “อย่าซนนะอาตี๋ สิ่งที่จะเห็นต่อไปนี้ มันจะเป็นของลื้อในอนาคต”

พอเมียเล้งพาลูกชายเลี่ยงไป ดวงแขก็เฉิดฉายเข้ามาในงาน เล้งไม่พอใจลากดวงแขไปที่มุมลับตาถามว่ามาทำไม สั่งแล้วใช่ไหมว่าอย่าโผล่หน้ามาให้เมียตนเห็น

ดวงแขเป็นเมียเก็บของเล้ง เธอพูดอย่างไม่สะดุ้งสะเทือนว่าเมียเขาไม่รู้จักตน และตนก็อยากมาดูความสำเร็จที่เขาภาคภูมิใจ จะได้กลับไปเล่าให้มานพฟังว่าพ่อเขาเก่งมากแค่ไหน

ขณะนั้นเอง โหงว ที่เล้งเรียกว่าเฮียโหงวมือขวาคนสนิทของเตี่ยเขาเดินมา เล้งบอกเฮียโหงวให้เอาดวงแขที่โหงวส่งมาปรนเปรอเขาออกไปอย่าให้มาเกะกะในงาน โหงวขอว่ามีอะไรก็พูดกันดีๆอย่าลงไม้ลงมือกันเลย

“เฮียโหงว!! พ่อผมตายไปแล้ว เพราะฉะนั้นผมไม่จำเป็นต้องฟังคำแนะนำของเฮียอีก เฮียนั่นแหละที่ต้องฟังคำสั่งผมอย่างเดียว พาดวงแขออกไป”

โหงวเก็บความไม่พอใจ จำต้องทำตามคำสั่งของเล้ง

แต่ไม่ทันที่เล้งจะกล่าวเปิดงาน เสียงปืนก็รัวก้องขึ้น แขกในงานแตกตื่น กลุ่มมือปืนสวมหมวกไอ้โม่งบุกเข้ามายิงกราด เล้งเห็นลูกถูกยิง ซ้ำเมียที่กอดลูกไว้ก็ถูกยิงตายไปอีกคน เล้งกระโดดลงมาจะช่วย ถูกมือปืนเล็งใส่ อีกคนแทงเข้าหัวไหล่เขาเลือดโกรก พราวแสงสาวเสิร์ฟมาเห็นเธอคว้าขวดแชมเปญฟาดหัวมือปืนจนมันเสียหลักแล้วเธอก็พาเล้งหนีออกไป

เล้งหันมองลูกเมียที่ถูกยิงตายแค้นอกแทบระเบิด เขาถูกพราวแสงพาหนีไปที่ลานจอดรถ โหงววิ่งตามตะโกนเรียก พราวแสงถามว่าคนนี้จะช่วยเขาได้ไหม เล้งบอกว่าเขาคือคนที่จะฆ่าตน พราวแสงจึงพาเล้งขึ้นรถกระบะที่เจ้าของเสียบกุญแจคาไว้ ขับพาเล้งหนีไป ท่ามกลางสายตาโหงวที่มองตามอย่างเจ็บใจที่ฆ่าเล้งไม่สำเร็จ

ooooooo

พราวแสงพาเล้งมาพักที่เรือนแพอันเป็นบ้านพักของเธอ เธอบอกเขาว่าที่นี่เป็นบ้านเก่าของพ่อแม่ตนที่ตายไปแล้ว รับรองปลอดภัยแน่ เล้งถามว่าเธอชื่ออะไร พอเธอบอกว่าชื่อพราวแสง เล้งทวนชื่อเธอเบาๆก่อนหมดสติไป

พราวแสงปฐมพยาบาลจนเล้งแข็งแรงขึ้น แล้ววันหนึ่งเขาก็หายไป เธอตามไปเจอเขาที่สถานก่อสร้างท่าเรือ  เห็นโหงวกำลังบัญชาการสร้างท่าเรือราวกับเป็นเจ้าของ เล้งฆ่าลูกน้องโหงวหมายบุกไปฆ่าโหงวแก้แค้นให้ลูกเมีย พราวแสงมาห้ามทัน ถามเขาว่า “ถ้าเลือดเปื้อนมือคุณแล้ว คุณจะกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกหรือ ให้ตำรวจจัดการเรื่องนี้เถอะ”

“สมบัติทุกอย่างเป็นของตระกูลผม ถ้าปล่อยให้คนเลวอย่างมันเอาไปแล้วผมจะมากราบไหว้บรรพบุรุษได้ยังไง”

เล้งผลักพราวแสงแล้วยิงโหงวทันที แต่ยิงพลาดไปถูกที่ขา ลูกน้องโหงวยิงสวนมาถูกต้นแขนพราวแสง เล้งตกใจรีบพาพราวแสงหนีไป

กลับมาถึงเรือนแพริมน้ำ เล้งรู้สึกผิดที่ทำให้พราวแสงบาดเจ็บ เขาขอโทษ สัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด ความอาทรห่วงใยกันในยามตกอยู่ในภยันตราย ทำให้ต่างเห็นใจ เข้าใจกันจนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

ตอนที่ 2

เช้าวันรุ่งขึ้น มานพลงมาที่โต๊ะอาหารมีพลาส-เตอร์ปิดแผลที่หน้าผาก ดวงแขสั่งจำปาให้ไปเตรียม อาหารให้มานพ เขาถามว่าพ่อไปไหน ดวงแขพูดประชดว่า

“แกก็รู้ว่าพ่อแกบ้างานขนาดไหน วันๆนอนแค่สามสี่ชั่วโมงก็รีบแจ้นออกไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง”

มานพ ถามว่าเรื่องท่าเรือตกลงว่าพ่อจะยกให้ตนเมื่อไร เพราะตนก็ขอโทษไปแล้ว ดวงแขบอกว่าถึงเขาจะยกโทษให้ แต่เรื่องท่าเรือไม่รู้เพราะเขาต้องแลกมันมาด้วยชีวิตลูกเมียเขา บอกมานพว่าจะนั่งรอให้เขายกให้แล้วเอาแต่เที่ยวเตร่อย่างนี้ไม่ได้ ต้องพิสูจน์ฝีมือให้เขาเห็นว่าตัวเองก็ไม่ด้อยไปกว่าเขา

มานพบอกว่าตนจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าพ่อควรจะพักและให้ตนเป็นเจ้าของกิจการทุกอย่างของมังกรวารีเสียที

แล้ว มานพก็พิสูจน์ฝีมือ เขาหอบแฟ้มไปที่ห้องประชุมที่เล้งกำลังประชุมอยู่โดยไม่ได้รับอนุญาต เล้งไม่พอใจมากมองมานพนิ่ง มานพมองพ่อและผู้บริหารที่ร่วมประชุมพูดอย่างมั่นใจว่า

“ผมต้องขอโทษ พ่อและผู้บริหารทุกท่าน แต่ที่ผมต้องเสียมารยาทมาขัดจังหวะการประชุม เพราะผมทราบ วาระการประชุมในครั้งนี้ว่า ธุรกิจของมังกรวารีกำลังประสบปัญหาและต้องการความคิดใหม่ๆมาช่วยฟื้นฟู กิจการวันนี้ผมจึงพร้อมที่จะช่วยนำเสนอทางออกให้ทุกท่านได้พิจารณา”

พูดแล้วมานพวางเอกสารบนโต๊ะ มองหน้าเล้งอย่างเชื่อมั่นตัวเองมาก เล้งหรี่ตามองหน้ามานพนิ่ง

หลัง จากนั้น มานพก็ถูกลูกน้องของนนท์คนสนิทของเล้งลากไปที่ห้องทำงานเล้ง มานพเอะอะโวยวายให้ปล่อยตนเมื่อเข้าไปในห้องทำงานของเล้งแล้ว เล้งบอกให้นนท์ออกไป

“พ่อ...ทำไมพ่อไม่ให้โอกาสผมอธิบายแผนงานที่ผมตั้งใจเอามาเสนอ”

“แผนงานอันนี้เหรอ” เล้งหยิบแฟ้มเอกสารของมานพโยนลงถังขยะ

มานพ ต่อว่าเล้งว่าทำอย่างนี้กับตนได้ยังไง ตนตั้งใจช่วยงานพ่อแท้ๆ เล้งบอกว่าถ้าตนต้องการความช่วยเหลือเมื่อไรจะบอกเอง แต่ที่เขาทำไปวันนี้เป็นการข้ามหน้าข้ามตาตน ทำให้ตนเสียการปกครอง เมื่อถูกมานพตัดพ้อเรื่องไม่ยกสมบัติให้ตน เล้งเอาหลักฐานการมั่วยามั่วเซ็กซ์ของเขาให้ดู บอกว่ารูปพวกนี้ทำให้ตนต้องทบทวนทุกอย่างใหม่

เมื่อไม่ได้ดั่งใจ มานพอาละวาดปัดข้าวของบนโต๊ะทิ้ง หาว่าเล้งหวงสมบัติไม่ยอมยกให้แม้แต่ลูกในไส้ หุนหันออกจากห้องไป วันต่อมาก็ได้ข่าวว่าไปเที่ยวหัวหินกับเพื่อน ดวงแขต่อว่าที่เขาไม่ยกสมบัติให้ทำให้ลูกเป็นแบบนี้

“ฉันยังยกให้มานพไม่ได้ เขาจะต้องทำให้ฉันเห็นว่าเขาแข็งแกร่ง เหมาะสมที่จะเป็นมังกรวารีที่ยิ่งใหญ่กว่าฉัน ถ้าเขาพร้อม ฉันถึงจะยอม”

พูดแล้วเล้งเดินออกไป ดวงแขถามนนท์ว่าเขาจะไปไหน นนท์บอกว่าตนบอกไม่ได้ แล้วเดินตามเล้งไป

“บ้า!! บ้าทั้งเจ้านายลูกน้องเลย” ดวงแขด่าตามหลัง

ooooooo

เล้ง ไปที่เรือนแพริมน้ำของพราวแสง ลงไปในเรือนแพมองสภาพที่ทรุดโทรมอย่างเศร้าใจ เขาเอาดอกไม้ใหม่เปลี่ยนใส่แจกันแทนดอกเก่าที่เฉาแห้ง บอกกล่าวน้ำตาคลอ “พราวแสง...ฉัน...ฉันขอโทษ”

เล้งขับรถหรูออกไปสวนกับคมทวนที่ขี่ มอเตอร์ไซค์มา คมทวนเอาดอกไม้มาเปลี่ยนเช่นกัน พอเห็นดอกไม้ใหม่ในแจกันเขาเอะใจว่าใครมาเปลี่ยน พลันก็นึกถึงรถที่เพิ่งสวนออกไป ฉุกคิดว่านั่นอาจเป็นพ่อของหยกก็ได้ เขารีบวิ่งออกมาดู แต่ไม่เห็นรถคันนั้นแล้ว นึกเสียดาย มากที่คลาดกับเบาะแสที่จะหาพ่อที่แท้จริงของหยก...

คมทวนคิดถึงวัน นั้น...วันที่เขาซ้อมมวยอยู่ใต้ถุนบ้าน จู่ๆพราวแสงก็โซซัดโซเซมาล้มหมดแรงตรงหน้า เขายิ่งตกใจเมื่อเห็นว่าพราวแสงถูกยิงมา เธอขอความช่วยเหลือจากเขาทั้งที่กำลังจะหมดแรง ขอร้องว่า

“พี่คมต้องช่วยลูกฉันนะ อย่าให้เขาเป็นอะไร จะให้เขาตายไม่ได้เด็ดขาด ต้องช่วยเขาให้รอด ช่วยลูกฉันด้วย...”

คม ทวนรีบพาเธอไปโรงพยาบาล หมอตรวจแล้วบอกว่าโชคดีที่กระสุนไม่โดนเด็กในท้อง บอกคมทวนว่าหมอคงต้องทำตามระเบียบเรื่องที่คนเจ็บถูกยิงมา พอพราวแสงรู้เธอขอร้องคมทวนว่าให้ตำรวจรู้เรื่องตนกับลูกไม่ได้เด็ดขาด ตนอยากให้เรื่องมันจบ ให้เขาคิดว่าตนจากไปแล้วดีกว่า คมทวนถามว่าเขาที่ว่าหมายถึงใคร พ่อของเด็กในท้องใช่ไหม

พราวแสง ขอโทษคมทวนที่ตนนำความเดือดร้อนมาให้ทั้งที่เคยทำให้เขาเสียใจ แต่ตนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว ไม่ว่าคมทวนจะถามอย่างไร พราวแสงก็ไม่ยอมบอกว่าใครคือพ่อของเด็กและเธอหนีอะไรมา ขอร้องอยู่แต่เพียงว่าให้ช่วยดูแลลูกตนด้วย จนคมทวนใจอ่อนไม่ถามต่อแต่รับปากว่า

“พี่เคยบอกพราวแล้วใช่ไหม ถึงพราวจะไม่รักพี่ แต่ชีวิตพี่ก็พร้อมปกป้องพราวเสมอ”

แม้เวลาจะผ่านไป 20 กว่าปีแล้ว แต่เรื่องนี้ยังสดๆอยู่ในความทรงจำของคมทวนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...

ooooooo

สิ่ง ที่หยกขอกับผู้การสมิงคือจัดการไม่ให้กิจชัยมาก่อกวนหาเรื่องกิ่งเหมยอีก เมื่อเขารับงานที่ ผู้การมอบให้แล้ว ผู้การก็ให้ตำรวจจัดการกิจชัยเมื่อมันไปหาเรื่องกิ่งเหมย ทำลายข้าวของและจุดไฟเผาแผงขายน้ำเต้าหู้ของอาม่า

อาม่าตกใจที่ถูก พวกกิจชัยมาพังและเผาแผงขายน้ำเต้าหู้จนหมดสติ กิ่งหยกกับส้มเช้งจึงพาไปส่งโรงพยาบาล อยู่ได้คืนเดียวอาม่าก็ขอกลับมาให้กิ่งเหมยต้มยาจีนให้กิน

กลับมาถึงห้องพักในศาลเจ้า อาม่ามองรูปสามีกับ ลูกบนหิ้งบูชา พึมพำบอกกล่าวอย่างจำฝังใจกับอดีตที่ผ่านมา...

“อาเหลา...อาหงส์ อั๊วสัญญาว่าอั๊วจะปกป้องอาเหมยด้วยชีวิตของอั๊ว ความตายของพวกลื้อจะต้องไม่เสียเปล่า”

ส่วนหยกรับงานที่ลำบากและเสี่ยงตายจากผู้การแล้ว เขาขออะไรอีกสักเรื่อง ผู้การมองอย่างสงสัยอีกตามเคย

“อีก สักเรื่อง” ที่หยกขอคือกลับไปหากิ่งเหมยที่ศาลเจ้า เขาไปด้อมๆมองๆจนกิ่งเหมยที่กำลังต้มยาจีนให้อาม่าเห็นเลยฝากส้มเช้งให้ต้ม ต่อ ตัวเองวิ่งออกมาดูอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วก็เจออาหยกจริงๆ หยกบอกว่าตนมีเวลาน้อย ต้องการใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด เพราะตนยังติดค้างสัญญาเธออยู่

สัญญาที่ว่าคือ กิ่งเหมยเคยขอให้เขาเป็นแบบให้วาดรูป เขาบอกว่าถ้าเธอไม่วาดตอนนี้เธออาจจะไม่มีโอกาสได้วาดอีกเลย กิ่งเหมยจึงวาดให้ แต่ถูกหยกแกล้งทำเป็นถอดเสื้อผ้าจนเกือบหมด กิ่งเหมยด่าเปิงสั่งให้ใส่เสื้อผ้าแล้วจึงลงมือดรออิ้ง

ระหว่างนั้น หยกกับกิ่งเหมยต่างมองกันด้วยความห่วงหาอาทรหลังจากเสี่ยงตายช่วยเหลือกันมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ดึก แล้ว หยกยืนดูภาพวาดดรออิ้งใบหน้าเขาที่คมเข้มแววตาอบอุ่น หันมองกิ่งเหมยที่หลับคาเก้าอี้  มือยังกำถ่านแท่งที่ดรออิ้งจนมือเปรอะ หยกเอาถ่านแท่งออกเช็ดมือให้อย่างนุ่มนวล เอาเสื้อแจ็กเกตคลุมไหล่ให้ความอบอุ่น พึมพำ

“ฉันขอโทษนะกิ่งเหมย ฉันไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว แต่ฉันสัญญาว่าถึงแม้เธอจะเกลียดฉันแค่ไหน ฉันก็จะคอยเป็นเงาที่ปกป้องคุ้มครองเธอ”

หยกมองกิ่งเหมยเหมือนจะประทับไว้ในความ ทรงจำก่อนเดินจากไป ทิ้งกิ่งเหมยให้หลับใหลอยู่กับภาพดรออิ้งใบหน้าตน...

นอกจากนั้นหยกยังซื้อกล้วยแขกไปแขวนไว้ให้สลึงกับอ่างที่เลี้ยงดูตนมาแต่เล็กจนใหญ่ แอบมองอย่างสั่งลา

ที่สุด ท้ายคือบ้านคมทวน ไปเห็นภาพสะเทือนใจที่คมทวนกำภาพถ่ายของพราวแสงเมาเบียร์หลับไปด้วยความ เสียใจที่ไม่สามารถดูแลหยกให้ได้อย่างที่เธอหวัง หยกไปคุกเข่าพนมมือบอกทั้งที่คมทวนเมาเบียร์ไม่ได้สติว่า

“ยกโทษให้ ฉันด้วยนะพ่อ จากนี้ไปฉันอาจจะทำให้พ่อต้องเสียใจ พ่อคงต้องเกลียดฉัน แต่เมื่อถึงเวลา ฉันจะกราบขอขมาพ่อด้วยความภาคภูมิใจที่พ่อกับแม่เฝ้ารอ”

หยกลุกเดินไป เขากลั้นน้ำตาไม่ไหวปล่อยให้มัน ไหลลงมาอาบแก้มในวันมากราบลาพ่อที่เลี้ยงตนมาอย่างดี...

ooooooo

แม้ เสี่ยตงจะพยายามปกปิดดุจแพรไม่ให้รู้ถึงเบื้องหลังการทำธุรกิจผิดกฎหมายของ ตน แต่คืนนี้ดุจแพรก็รู้จนได้ เมื่อเธอไปเที่ยวผับแล้วเสี่ยให้เก่งลูกน้องตนพกปืนไปคุม

เมื่อตำรวจมาตรวจสถานบันเทิงจับยาเสพติด

แม้ดุจแพรจะไม่ได้เสพยาแต่เธอไม่ยอมให้ตรวจแต่โดยดีเลยถูกใช้ไม้แข็ง ส่วนเก่งถูกจับฐานพกอาวุธในที่สาธารณะ

เสี่ยตงได้ข่าวรีบไปช่วยลูกสาวและลูกน้อง ทั้งยังข่มขู่ธงรบที่เป็นคนนำกำลังตำรวจไปตรวจค้นด้วย

ดุจ แพรเคยได้ยินเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายของป๋ามาบ้าง วันนี้เธอจึงเห็นกับตาและรู้ถึงพฤติการณ์ของป๋า เธอผิดหวังมาก ร้องไห้ขึ้นรถขับออกไป จนเกิดอุบัติเหตุชนมอเตอร์ไซค์ที่หยกเสร็จธุระกำลังขี่จะไปหาผู้การสมิง

หยก กระเด็นไปฟุบที่พื้น โชคดีที่ใส่หมวกกันน็อกจึงไม่ถึงกับสลบ ส่วนดุจแพรรถพุ่งชนต้นไม้มีควันโขมง ตัวเธอสะลึมสะลือมีเลือดออกที่หัวเพราะถูกสะเก็ดกระจกบาด หยกเห็นถังน้ำมันรั่วน้ำมันหยดลงพื้นใกล้ประกายไฟจากหน้ารถ เขาพยายามเข้าไปช่วยถอดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ แต่ถอดไม่ออกจึงใช้มีดตัด ประคองเธอออกจากรถได้ไม่ทันไรก็เกิดระเบิดสนั่น!

ฝ่ายผู้การสมิงหลัง จากรับโทรศัพท์จากหยกบอกว่าเสร็จธุระแล้ว รอนานผิดปกติจนหมวดณรงค์ถามว่าเราไว้ใจเด็กหนุ่มนั่นได้หรือ เปรยๆว่าน่าจะให้ตนประกบไปด้วยเผื่อไม่ชอบมาพากลจะได้ลากคอกลับมาเข้าคุก

ผู้ การสมิงชี้แจงอย่างมั่นใจว่า “แต่ผมไว้ใจเขานะ หมวด เพราะผมเห็นแววตาของคนที่มีคุณธรรมของเขา ยุคนี้สมัยนี้เราจะหาใครที่มีความกล้าหาญและบ้าบิ่นพอที่จะเสี่ยงเอาชีวิต ตัวเองเข้าไปเป็นสายอยู่ในแก๊งของพวกมาเฟียได้”

ช่วยดุจแพรจนปลอดภัย แล้ว หยกรีบกลับทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บที่แขน ผู้การกับหมวดณรงค์รออยู่หน้าเรือนจำ เห็นหยกกลับมาผิดเวลาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพูดเรียบๆว่าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย

“แต่ท่าทางเธอจะเจ็บเอาเรื่องอยู่นะ แบบนี้จะไหวเหรอ” ผู้การเป็นห่วง

“ผมรับปากท่านแล้ว ก็ต้องทำให้ได้ ผมไหวครับ”

“ฉันไว้ใจเธอนะหยก” ผู้การบอก แล้วมอบงาน “หมวดณรงค์จะจัดการให้เธอเข้าไปอยู่ในนั้นจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม เธอถึงจะได้ออกมา”

หมวดณรงค์เอากุญแจมือใส่หยกเหมือนผู้ต้องหาทั่วไป พูดให้ฟังว่า

“ท่าน ผู้การคงไม่ได้เล่าให้นายฟังว่าสายคนเก่าที่ถูกฆ่าตายเป็นลูกน้องที่ท่านรัก มาก เพราะฉะนั้นนี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของท่าน...หวังว่านายจะไม่ทำให้ ท่านผิดหวัง”

หยกไม่ตอบ เขาหันมองผู้การสมิงที่นั่งอยู่ในรถ เดินตามหมวดณรงค์จะเข้าเรือนจำ พลันผู้การก็เรียกไว้ ลงจากรถเดินมาหาหยก ถอดแว่นดำแล้วยกมือทำวันทยหัตถ์ให้เกียรติหยก

หยกยกมือทำวันทยหัตถ์ ตอบ แล้วเดินเข้าเรือนจำ อย่างพร้อมแล้วที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตตัวเอง เพื่อความภาคภูมิใจให้พ่อและวิญญาณของแม่...

ooooooo

เพราะ หวังได้มรดกจากเล้ง ดวงแขผู้เป็นแม่บอกว่าเขาพิสูจน์ตัวเองว่าเก่งกว่าพ่อให้ได้ หลังจากบุกเข้าไปหักหน้าเล้งในที่ประชุมวันนั้นแล้ว มานพก็เอาเงินไปเล่นหุ้นเสียไปล้านกว่า เขาเจ็บใจชาญและโบรก-เกอร์ เมื่อพบหน้าก็ด่าว่าและทวงเงินจนมีเรื่องชกต่อยกัน แฟนของโบรกเกอร์ถ่ายคลิปไว้ขู่ว่าถ้าคลิปนี้ว่อนเน็ตเมื่อไหร่มีหวัง...

มานพ กลัวถูกแฉ ไล่ตามแฟนโบรกเกอร์ไปแย่งคลิปในมือถือ ถูกเธอตบเขาเลยแทงเธอตาย มานพตกใจที่ฆ่าคนตาย ชาญจึงเอามีดเปื้อนเลือดจากเขาแล้วเดินย้อนกลับไปหาโบรกเกอร์คนนั้น

มานพ รีบจัดแต่งเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดแล้วขับรถออกไปอย่างขวัญเสีย หารู้ไม่ว่าโหงวดูอยู่ พอมานพไปแล้ว โหงวแหงนมองกล้องวงจรปิดบนเสาอาคาร ยิ้มเจ้าเล่ห์

ooooooo

หยกเข้าเรือนจำเจอกิจจาทำตัวเป็นขา ใหญ่ในนั้น หยกไม่อยากมีเรื่องแต่กิจจาไม่ยอม พูดอย่างย่ามใจว่าถึงเวลาที่เราต้องสะสางหนี้แค้นกันแล้ว

เมื่อกิจจา หาเรื่องชกต่อย หยกจึงจำต้องป้องกันตัว ทั้งสองถูกผู้คุมเรือนจำเอาตัวไปขังเดี่ยว ทำให้วันนี้ กิ่งเหมย อาม่าและคมทวนมาเยี่ยมจึงไม่ได้เยี่ยมหยก

นอกจากถูกลงโทษขังเดี่ยว แล้ว กิจจากับหยกยังถูกลงโทษให้อดข้าว แต่พาไปนั่งดูเพื่อนผู้ต้องขังอื่นกินข้าวในโรงอาหาร ห้ามแตะต้องอาหารของตัวเองที่วางอยู่ตรงหน้า กิจชัยทนหิวไม่ไหวคว้าอาหารไปกิน เลยถูกผู้คุมจับลากไปยัดใส่กรง หยกเอาซาลาเปาที่แอบหยิบมาให้กิน ทำให้กิจชัยมองเขาด้วยความรู้สึกดีขึ้น แต่ยังถามอย่างอดระแวงไม่ได้ว่า

“แกทำดีกับฉัน คิดอะไรรึเปล่าวะ”

“คิด...ฉัน อยากจะกระทืบแก เอาคืนที่แกมันอันธพาลชอบรังควานพวกฉันที่ตรอกศาลเจ้า แต่ฉันไม่สู้กับคนที่อ่อนแอกว่า ให้แกท้องอิ่มก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

กิจชัยเลยบิซาลาเปาโยนให้หยกครึ่งหนึ่ง ยิ้มให้กันอย่างลูกผู้ชาย

ooooooo

หลาย เดือนแล้วที่กิ่งเหมยไม่ได้เจอหน้าหยก วันนี้จะไปเยี่ยมเขาเธอเลยทำอาหารไปหลายอย่างเผื่อให้เขาเลือกกินที่ชอบ จนอาม่าติงว่าทำขนาดเลี้ยงคนได้ทั้งคุกเลย ส้มเช้งแหย่ว่าช่างเถอะมันรักของมัน

แม้กิ่งเหมยจะบอกว่าตนกับหยก เป็นเพื่อนกัน แต่อาม่าก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อนึกถึงหงษ์แม่ของกิ่งเหมยที่ตาบอด วันที่คลอดลูกได้ยินเสียงลูกร้อง หงษ์ขอให้อาม่าอุ้มลูกมาให้คลำอย่างแสนรัก และตั้งชื่อให้ลูกว่า “กิ่งเหมย”

เมื่อ เตรียมอาหารเสร็จ กิ่งเหมยชวนคมทวนไปเยี่ยมหยก คมทวนปฏิเสธอ้างว่าไม่ว่าง แต่ที่จริงทำใจไม่ได้ที่หยกเข้าไปอยู่เรือนจำหลายเดือนแล้วแต่ไม่เขียน จดหมายมาเลยสักฉบับเดียว กิ่งเหมยจึงไปเยี่ยมหยกกับส้มเช้งกันสองคน แต่รอจนคนอื่นได้เยี่ยมญาติกันหมดและผู้คุมปิดประตูแล้ว หยกก็ยังไม่ออกมา ต่างมองกันอย่างแปลกใจ...

ปรากฏว่าหยกกำลังชกกับกิจจาอยู่ที่โรงยิม กิจจาสู้ไม่ได้ถอดนวมออกบอกหยกว่าเอาเวลาไปเจอกิ่งเหมยดีกว่าตนไม่อยากพิการ เพราะโดนเขายำ พูดแล้วเดินออกไปเลย

ผู้การสมิงซุ่มดูอยู่ เขาออกไปชมหยกว่าทำได้ดีมาก เขากับกิจชัยเริ่มสนิทกันแล้ว ให้กำลังใจและฝากความหวังกับเขาว่า

“อดทน หน่อยนะ เธอเป็นคนดี เพราะฉะนั้นการฝืนให้ตัวเองเป็นคนเลว มันไม่ใช่เรื่องง่าย” หยกถามว่าตนจะได้ออกไปเมื่อไร “อีกไม่นาน...ฉันสัญญา ว่าแต่เธอแน่ใจนะว่า จะไม่ออกไปเจอหน้าญาติที่มารอเยี่ยม ดูท่าทางเขาอยากเจอเธอมากนะ”

หยกมองหน้าผู้การสมิง พูดแววตาเศร้าว่า “ท่านบอก ผมเองว่าการฝืนตัวเองให้เป็นคนเลวมันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้นผมต้องทำให้ได้” พูดแล้วหันเดินออกจากโรงยิมไปเลย

กิ่ง เหมยทำใจไม่ได้ที่หยกไม่ออกมาพบ เธอลุย เข้าไปเกาะลวดตาข่ายตะโกนเรียก “หยก...หยก...เธออยู่ ไหน??”  หยกจึงเดินออกไปตำหนิว่าเธอไม่ควรทำอย่างนี้ พูดให้กิ่งเหมยเสียใจว่า

“กลับไปเถอะ ฉันไม่ใช่ไอ้หยกคนเดิมที่เธอรู้จักอีกแล้ว”

กิ่ง เหมยตะลึงอึ้ง พอดีผู้คุมตามมาพาตัวเธอออกไป กิ่งเหมยออกไปถึงหน้าเรือนจำเหมือนคนใจลอย บอกกับส้มเช้งอย่างเจ็บปวดว่า “ต่อไปนี้ฉันจะไม่สนใจไอ้หยกอีก จะถือว่าไม่เคยรู้จักกัน” ส้มเช้งบอกให้ใจเย็น “ไม่! หยกที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้ คนที่ฉันเจอข้างในนั้น...ไม่ใช่เขา!” พูดแล้วเดินอ้าวไปจนส้มเช้งวิ่งตามแทบไม่ทัน

เพราะหยกทำตัวเลวได้ กลมกลืนกับกิจชัย จนกิจชัยยอมรับชวนเขาว่า คนคุกอย่างเราออกไปก็ไม่มีใครยอมรับออกจากคุกให้มาเป็นพวกเดียวกับตนรับรอง รุ่งแน่

ooooooo

มานพกลัวถูกเล้งตำหนิเรื่องเล่นหุ้นเสียไปเป็นล้านจะรีบออกจากบ้าน เล็งปรามว่าถ้าก้าวออกจากบ้านนี้ไปก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก มานพพูดอย่างอวดดีว่าพ่อคิดว่าตนโง่ แต่ขอบอกไว้เลยว่าตนจะไม่ยอมแพ้ จะเอาชนะพ่อให้ได้

ดวงแขตกใจ สั่งมานพให้ขอโทษพ่อเดี๋ยวนี้ เล็งบอกว่า “ไม่ต้อง เมื่อมันไม่อยากขอโทษฉันก็ไม่ต้องทำ ฉันเลี้ยงมันมา ฉันรู้ว่ามันหยิ่งผยอง จองหอง คนอย่างมันถ้าไม่เจ็บจะไม่รู้จักจำ” เล้งกับมานพจ้องหน้ากันเขม็ง เล้งพูดขึ้นว่า “ในเมื่อแกคือสายเลือดมังกรของฉัน ถ้าแกอยากแข่งขัน ฉันก็จะให้แกแข่งกับฉัน”

มานพมองหน้าเล้งด้วยสีหน้าสงสัยว่าพ่อจะมาไม้ไหนกับตน เล้งพามานพไปขึ้นรถตู้ ดวงแขตกใจถามว่าจะพาลูกไปไหน

“เธออยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องตามไป มันเป็นสายเลือดของฉัน ถ้ามันอยากเก่งมันต้องเก่งให้มากกว่าฉัน ไปได้แล้ว”

ดวงแขมองตามรถไปด้วยความเป็นห่วงมานพ ไม่รู้ว่าเล้งคิดจะทำอะไร?

ooooooo

ในที่สุด หยกกับกิจชัยก็ได้รับการปล่อยตัวพร้อมกัน ทุกคนดีใจแต่หยกกลับเงียบขรึมจนกิจชัยหยอกว่าติดใจคุกจนไม่อยากออกหรือ

ที่หน้าเรือนจำ พรรคพวกของหยก ทั้งกิ่งเหมย ส้มเช้ง อ่าง กับสลึง พากันมารอรับเขา แต่พอหยกออกมา เขากลับบอกทุกคนว่าให้กลับไปกันเถอะ ตนจะไปกับเพื่อน ว่าแล้วเดินไปที่กลุ่มแก๊งมอเตอร์ไซค์ของกิจชัย ทำเอาทุกคนที่มารอรับมองเหวอ

กิ่งเหมยไม่ยอมให้หยกไปกับพวกนั้น เธอวิ่งไปขึ้นรถกระบะที่เจ้าของเสียบกุญแจคาไว้ตะบึงไล่ตามมอเตอร์ไซค์ที่หยกขี่ไปสุดชีวิต ทั้งไล่ตาม เคียงขนาบจนปาดหน้า สุดท้ายต่างลงจากรถมาเผชิญหน้ากัน กิ่งเหมยพยายามพูดให้หยกคิดทบทวนตัวเอง แต่หยกกลับบอกว่า

“ฉันจะทำอะไรมันไม่ใช่ธุระกงการของเธอนะ คุกมันเปลี่ยนฉันไปแล้วกิ่งเหมย สิ่งที่ฉันเคยมีมันไม่มีอีกแล้ว”

หยกผละไปขึ้นมอเตอร์ไซค์บิดไปอย่างไม่แยแส กิ่งเหมยผิดหวังหยกมาก เธอทรุดนั่งร้องไห้อย่างหมดแรง

ooooooo

ตอนที่ 3

เล้งพามานพไปที่โรงสีข้าวเก่าๆแห่งหนึ่ง พาเข้าไปดูบอกว่านี่คือโรงสีที่เพื่อนเก่าตนอยากวางมือตนเลยซื้อไว้ มานพมองอย่างดูถูก ถามว่ามันจะคุ้มหรือเพราะที่ดินแถวนี้ทำเลก็ใช่ว่าจะดี แถมธุรกิจโรงสีตอนนี้ก็ไม่ได้ทำกำไรอะไร แบกไปก็มีแต่เจ๊งเท่านั้น

เมื่อเล้งบอกว่าแบบนี้แหละตนถึงอยากให้เขามาลองบริหาร มานพมองหน้าถามว่า “นี่พ่อล้อเล่นรึเปล่า”

“ไม่ ได้ล้อเล่น ในเมื่อแกอยากแข่งขัน ฉันก็จะให้โอกาสแก เพราะกว่าที่ตระกูลมังกรวารีของฉันจะยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ บรรพบุรุษทุกคนล้วนเริ่มต้นจากธุรกิจเล็กๆแบบนี้ทั้งนั้น”


เมื่อมานพไม่เอาด้วย เล้งบอกว่าไม่เอาก็อย่าหวังว่าตนจะยกสมบัติให้ พูดเสียงเข้มว่า

“ฉัน พร้อมจะขายทุกอย่างทิ้ง ดีกว่านั่งดูมันถูกทำลายเพราะความยโสโอหังของแก จากนี้ไป ฉันจะไม่ช่วยเหลืออะไรแกอีก แกจะได้เป็นมังกรวารีที่ยิ่งใหญ่กว่าฉันรึเปล่า มันอยู่ที่แกแล้ว...มานพ”

พูดจบเล้งเดินออกไปกับนนท์ มานพมองตามกำมือแน่นพึมพำอย่างเจ็บใจ

“โธ่ เว้ย...ไอ้โรงสีแบบเนี้ยนะ ทำไปก็มีแต่เจ๊งกับเจ๊ง ลูกตัวเองแท้ๆ ยังงกสมบัติ แก่ไม่มีแรงเดินเมื่อไหร่ ก็อย่าหวังเลยว่าฉันจะกตัญญู” แล้วเรียกชาญให้เอารถมารับตนเดี๋ยวนี้

เวลาเดียวกันนั้น ดวงแขที่กำลังระดมกดโทร.หามานพด้วยความเป็นห่วงแต่โทร.ไม่ติดนั้น โหงวก็มาหาที่คฤหาสน์ในฐานะผัวเก่า ดวงแขทั้งตกใจทั้งกลัวความลับจะถูกเปิดเผย แต่ก็ทำใจกล้าขู่โหงวว่าเล้งไม่มีวันเชื่อคำพูดของเขาทั้งยังจะฆ่าเขาทิ้ง เสียด้วย

“หึๆ ใช่...ลำพังคำพูดของฉันไอ้เล้งมันคงไม่เชื่อ แต่คนอย่างมันรักชื่อเสียงวงศ์ตระกูลยิ่งกว่าอะไร ถ้าฉันเอาเรื่องเลวๆที่ไอ้มานพทำไปให้มันดู รับรองว่ามันจะต้องเชื่อทุกคำพูดของฉัน” แล้วเอามือถือจอใหญ่ออกมาเปิดคลิปให้ดู ขู่ว่า “วีรกรรมที่ลูกชายเราทำเอาไว้ ถ้าฉันไม่ไปช่วยจัดการเคลียร์ให้ คลิปพวกนี้ก็คงตกไปอยู่ในมือตำรวจ และป่านนี้มันได้ติดคุกหัวโตไปแล้ว”

โหง วเปิดคลิปที่มานพแทงแฟนโบรกเกอร์ตายให้ดู ดวงแขไม่เชื่อ แต่พอถูกขู่หนักเข้าก็ถามว่าโหงวต้องการเท่าไรตนให้ได้หมด แต่ได้แล้วต้องไปจากชีวิตตนและทำลายภาพพวกนี้ทิ้งให้หมดด้วย

โหงวบอก ว่าต้องการทั้งหมด ดวงแขถามว่าเขาจะเอาได้ยังไง โหงวให้เธออยู่เฉยๆ คอยทำตามที่ตนบอกก็พอ เมื่อโหงวเดินออกไป ดวงแขกำชับจำปาที่ยืนฟังอยู่ด้วยว่า “หุบปากให้สนิท อย่าสะเออะพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว!”

ooooooo

เมื่อกิ่งเหม ยกลับมา อาม่ารู้เรื่องหยกก็ร้องอย่างตกใจว่า เห็นมาตั้งแต่เล็กๆจะปล่อยให้หยกไปคบพวกกุ๊ยไม่ได้ พูดแล้วอาม่าเดินอ้าวออกไป

หยกกลับมาที่ห้องพักบนดาดฟ้าของเขา เจอคมทวนที่นั่น คมทวนตำหนิหยกอย่างผิดหวังว่า เข้าคุกก็ไม่ยอมเขียนจดหมายมา ออกมาแล้วก็ยังไม่ยอมพูดกับตนอีก ยังถือว่าตนเป็นพ่ออยู่หรือเปล่า สองพ่อลูกโต้เถียงกัน คมทวนโมโหชกหยกเลือดกบปาก อาม่ามาเห็นพอดีร้องลั่น “ไอ้หยา...นี่มันอะไรกัน ลื้อชกหน้าลูกทำไมอาคมทวน”
เมื่อรู้ว่าทั้งสองโต้เถียงกันเรื่องอะไร อาม่าเตือนสติหยกว่าเขากำลังเดินทางผิดไปคบกับพวกนั้นมันจะทำให้ตัวเองเป็น กุ๊ยไม่มีใครคบด้วย หยกพูดอย่างอวดดีว่า ตนจะคบหรือไม่คบพวกนั้นมันก็ไม่ต่างกัน เพราะคงไม่มีใครคบคนขี้คุกอย่างตนอยู่แล้ว

“พวกเราทุกคนที่ตรอกศาลเจ้านี่ไงที่รักแล้วก็เป็นห่วงเธอ ขอโทษพ่อเธอแล้วกลับมาเป็นหยกคนเดิมเถอะนะ” กิ่งเหมยเอ่ยขึ้น

หยก นิ่งไป มองหน้าเธอแล้วมองคมทวนที่ยังจับคอเสื้อเขาอยู่ ใจเริ่มไม่นิ่ง แต่เมื่อนึกถึงคำเตือนของผู้การสมิงที่ว่า “เธอต้องอดทนเอาไว้นะหยก อย่าพยายามหาห่วงมาผูกคอ ยิ่งเธอมีคนให้ต้องคอยเป็นห่วงมากเท่าไหร่ นั่นจะยิ่งเป็นจุดอ่อนให้พวกมันเล่นงานทั้งเธอและคนที่เธอห่วง” คิดแล้วหยกกำหมัดแน่น ขบกรามอย่างข่มใจตัวเอง
เมื่อหยกไม่ยอมและคมทวนก็ไม่อ่อนข้อให้ ทั้งสองขัดแย้งกันรุนแรง จนอาม่าต้องไกล่เกลี่ยว่า

“อั๊วว่าปล่อยมันไปก่อนเถอะ เอาน้ำมันไปราดกองไฟตอนนี้จะยิ่งลุกลามไปกันใหญ่”

เมื่อ คมทวนปล่อยมือ หยกหันเดินไป กิ่งเหมยทนเห็นอาม่ากับคมทวนเสียใจไม่ได้ เดินตามหยกไป หยกไปเอามอเตอร์ไซค์ของตนที่คลุมผ้าไว้อย่างดีระหว่างเขาติดคุก มันยังใช้ได้ดี กิ่งเหมยตามมาพยายามเตือนสติเขา แต่เขากลับไล่ตะเพิดอย่ามายุ่งกับตนไม่อย่างนั้นจะหาว่าไม่เตือน กิ่งเหมยท้าว่าจะทำอะไรตน?

หยกบังคับกิ่งเหมยให้ซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์พาขี่ฉวัดเฉวียนน่ากลัวจนกิ่งเหมยตะโกนให้หยุดตนจะลง

ooooooo

หยก พากิ่งเหมยไปที่โกดังร้าง ซึ่งเป็นที่มั่วสุมของกิจชัยกับเด็กแว้นและสก๊อย เธอถูกมองว่าเป็นสาวเสเพลที่มากับหยก โมโหเลยจะหนีกลับ ถูกกิจชัยชวนอย่างหยาบคายว่ามาสนุกกันดีกว่า เลยถูกกิ่งเหมยด่า กิจชัยจะเข้ามาตบ หยกจับมือมันไว้ กิจชัยโมโหจ้องหน้าหยกปรามว่า

“วัน นี้พวกฉันกำลังจะฉลองใหญ่ ต้อนรับฉันและแกให้มาเป็นพวกเดียวกัน แต่ถ้าแกอยากกลับไปเป็นศัตรูกับฉันอีก แกก็พานังกิ่งเหมยกลับไป แล้วเราจะได้ เห็นดีกัน”

หยกเจอปัญหาหนัก ด้านหนึ่งต้องปกป้องกิ่งเหมยแต่อีกด้านก็ขัดแย้งกับกิจชัย คนที่จะเป็นตัวเชื่อมให้เขาเข้าถึงเป้าหมายได้ แต่ในที่สุดเขาก็ปกป้องกิ่งเหมย จากพวกมันได้ และทำให้กิจชัยเชื่อใจจนบอกเขาว่า

“แก...ไอ้หยก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกคือพวกฉัน”

กิ่ง เหมยเสียใจจนบอกไม่ถูกที่หยกถลำไปคบกับพวกกิจชัยจนสุดตัวขนาดนี้ เธอบอกหยกว่าจะกลับบ้านแล้วเดินออกไปเลย หยกจะตามไปก็ห่วงภารกิจที่ได้รับมอบหมาย เลยใจแข็งไม่ตามไป

กิ่งเหมย เดินออกมาเรียกแท็กซี่กลับ เธอนั่งร้องไห้ด้วยความผิดหวังหยก เจอแท็กซี่หื่นจะปล้ำ มันจอดรถในที่เปลี่ยว กิ่งเหมยเห็นท่าไม่ดีวิ่งออกไปตะโกนขอความช่วยเหลือ

ตอนที่ 4

โหงวนัวเนียอยู่กับสาวๆนั่งดริงก์อยู่ในเล้านจ์ไม่รับสายโทรศัพท์ที่ดังครั้งแล้วครั้งเล่า จนสาวพวกนั้นแซวให้รับสายอาจเป็นเมียเฮียโทร.มาตามก็ได้ โหงวจึงรับสาย พอเห็นเป็นสายจากดวงแขก็หน้าเครียด ยิ่งเมื่อดวงแขบอกว่าตอนนี้เล้งกำลังจะสางบัญชีแค้นกับเขา โหงวตวาด

“ฝีมือเธอใช่ไหม...คิดจะเสี้ยมให้มันจัดการฉันใช่ไหม”

“ถ้าฉันจะเสี้ยมให้เล้งไปฆ่าแก ฉันจะโทร.มาเตือนแกทำไม ฉันอยากให้ลูกฉันได้สมบัติของมัน เพราะฉะนั้น...แกต้องรอด”

พูดเสร็จดวงแขตัดสายเก็บโทรศัพท์หน้าเครียดครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี ส่วนโหงวรีบเดินกะเผลกๆจะออกไป เป็นเวลาที่เล้งกับนนท์มาถึงพอดี แต่ไม่เห็นโหงวเพราะหลบอยู่หลังเสา โหงวตัดสินใจหนีไปทางด้านหลัง แต่เจอคนของเล้งดักทางไว้หมด

โหงวรีบหันกลับ ชนหยกที่อยู่แถวนั้นจนตัวเองเซ  หยกช่วยประคอง โหงวโวยวายสะบัดออก กิจชัยเข้ามาเอาปืนให้หยกบอกว่า “แก๊งไอ้กวงมันพวกชอบลอบกัด ระวังตัวเอา ไว้ดีกว่า”

โหงวมองทั้งคู่อย่างสนใจ หยกเห็นโหงวขาเป๋บอกด้วยความหวังดีว่าให้รีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า โหงวมองตามคิดอะไรบางอย่าง แอบตามกิจชัยกับหยกมาเห็นทั้งสองเข้าไปในห้องวีไอพี มีคนของเฮียกวงเฝ้าอยู่หน้าห้อง

กิจชัยกับหยกมาเจรจาเรื่องเฮียกวงยึดพื้นที่ของกิจชัย แต่คุยกันไม่เข้าหู ส่วนที่ประตูห้อง โหงวย่องมาเชือดคนเฝ้าประตูคนหนึ่งตาย อีกคนถูกแทงเลือดทะลักวิ่งเข้าไปบอกเฮียกวงว่ามีพวกกิจชัยอยู่ข้างนอก เฮียกวงชักปืนออกมาถูกหยกพุ่งเข้าบิดข้อมือหันปืนไปยิงถูกลูกน้องตัวเองที่กำลังจะยิงกิจชัย แล้วทั้งสองก็พากันวิ่งหนีออกไป

เสียงปืนดังสนั่นไปทั้งเล้านจ์ เล้งถามนนท์ว่าพวกไหนยิง ลูกน้องเฮียกวงเห็นเล้งกับนนท์ก็ร้องบอกกันว่า “เฮ้ย...พวกมันอยู่โน่นอีก” แล้วก็พากันระดมยิง ทำให้เล้งกับลูกน้องต้องยิงโต้ตอบ

กิจชัยฉวยโอกาสที่เกิดยิงกันไม่รู้ใครเป็นใครหนีออกไปที่ลานจอดรถ ถูกเฮียกวงตามมายิงเฉี่ยวแขนกิจชัย แล้วหันปืน เล็งปืนไปที่หยก หยกพุ่งเข้าปัดมือพร้อมกับเสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง เฮียกวงทรุดลงเพราะถูกปืนตัวเองที่ท้อง กิจชัยตะโกนบอกหยกให้ยิงแสกหน้าซ้ำเลย เฮียกวงในภาวะจนตรอกยกมือไหว้ขอชีวิต พริบตานั้นเสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัด เฮียกวงสะดุ้งเฮือกสิ้นใจคาที่

หยกกับกิจชัยหันมองไปทางต้นเสียงปืน เห็นโหงวเดินขาเป๋ออกมา หยกหันปืนใส่ทันที ถามว่า “แกเป็นใครวะ”

“ใจเย็นๆไอ้หนู ถ้าไม่ได้ฉันช่วยพวกแกไว้ ป่านนี้พวกแกโดนมันพาไปถ่วงทะเลแล้ว ถือว่าครั้งนี้พวกแกติด หนี้ฉัน” โหวงวางท่าเก๋า

“แต่ฉันว่าแกไม่ได้คิดจะช่วยพวกเราหรอก แกกำลังหนีไอ้พวกที่ตามล่าแกอยู่ข้างในนั้นมากกว่า” หยกรู้ทัน

ทันใดนั้น เล้งตามออกมาเจอโหงวพอดี ทั้งคู่จ้องหน้ากันแบบต้องตายกันไปข้าง โหงวบอกกิจชัยกับหยกว่า

“ตอนนี้ฉันอยากให้พวกแกใช้หนี้ฉันแล้ว อย่าให้มันตามฉันได้ แล้วหนี้ของเราก็ถือว่าเจ๊ากันไป” พูดแล้วโหงวเดินกะเผลกๆไป เล้งจะตามถูกกิจชัยสะอึกออกมาขวางด่าว่าเล่นงานคนพิการไม่ใจหมาไปหน่อยหรือ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย เล้งไม่พูดแต่ง้างหมัดซัดใส่ หยกรีบเข้าช่วยกิจชัย เลยกลายเป็นหยกต่อสู้กับเล้งด้วยเชิงมวยที่สวยงามหนักหน่วงจนต่างเจ็บจุกกัน เล้งมองหยกอย่างสนใจเอ่ยชม

“ฝีมือแกเอาเรื่องใช้ได้ แต่ถ้าเป็นพวกเดียวกับโอ้โหงว ฉันก็คงปล่อยไว้ไม่ได้” พูดแล้วจะพุ่งเข้าชกอีก

ทันใดนั้น เสียงรถตำรวจแว่วมา กิจชัยตะโกนบอกหยกให้รีบหนี ทั้งสองพากันวิ่งขึ้นมอเตอร์ไซค์บิดไปทันทีเล้งมองตามหยกไปด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด...

หมวดธงรบขับรถมุ่งมาทางเล้านจ์สวนกับกิจชัยและหยก หมวดจำทั้งสองได้ เห็นแขนกิจชัยได้รับบาดเจ็บก็ยิ่งสงสัย

ooooooo

หยกจุกหน้าอกจากการต่อสู้กับเล้ง วันนี้เขาเอามอเตอร์ไซค์ไปซ่อมที่ร้านสองพี่น้อง และให้อ่างไปหาซื้อยาแก้ช้ำในให้ อ่างผ่านร้านกิ่งเหมยเลยแวะไปสั่ง ปาท่องโก๋ก่อน บอกว่าไปซื้อยาแก้ช้ำในให้หยกเดี๋ยวกลับมาเอา กิ่งเหมยกับอาม่าจึงรู้ว่าหยกมีเรื่องมา

ด้วยความเป็นห่วงและอยากรู้ กิ่งเหมยทำทีเอาปาท่องโก๋ไปส่งที่ร้าน เจอหยกกำลังง่วนอยู่กับรถของตัวเอง เธอเลยเอาจักรยานของตนไปซ่อมบ้าง แกล้งร้องขอที่สูบยางหน่อย หยกทำหูทวนลม เธอเลยด่าลอยๆ

“คิดอยากจะเป็นกุ๊ย เลยต้องใจจืดใจดำด้วยใช่ไหม”

หยกไม่พอใจที่กิ่งเหมยคบกับตำรวจอยู่แล้ว เลยพูดประชดให้เรียกตำรวจมาจับเลย ทั้งสองโต้เถียงกันด้วยเรื่องที่ติดค้างคาใจและแง่งอนกัน กิ่งเหมยโมโหลุกพรวดพราดจะออกไป สะดุดสายยางสูบลมจะล้ม หยกลืมโกรธรีบเข้าประคอง พอรู้ว่าตัวเองอยู่ในวงแขนหยก กิ่งเหมยก็ผลักอกตรงที่หยกจุกอย่างแรงจนเขาผงะ

กิ่งเหมยตกใจรีบขอโทษ ถามว่าเขาไปมีเรื่องกับใครมา หยกตัดบทว่าระหว่างเธอกับตนไม่มีเรื่องอะไรกันอีกแล้ว กิ่งเหมยบอกว่าเห็นเขาไม่พอใจทุกทีที่ตนอยู่กับตำรวจ หยกสวนไปว่าที่ตนไม่พอใจก็เพราะไม่ชอบหน้าตำรวจ

คำพูดของหยกทำให้กิ่งเหมยรู้สึกตัวเองผิดที่ทำให้เขาต้องเสียอนาคต จะให้ตนทำอะไรตนพร้อมทำให้ทุกอย่าง

“เธอทำอะไรให้ฉันไม่ได้หรอกกิ่งเหมย” เมื่อถูกรบเร้า เขาเลยคว้าเธอเข้าไปจูบอย่างรุนแรง กิ่งเหมยตกใจ พอสลัดตัวออกมาได้ก็ตบหน้าหยกฉาดใหญ่วิ่งร้องไห้ออกไป หยกจะตามไปขอโทษถูกคมทวนเดินเข้ามาขวางอย่างกราดเกรี้ยว

คมทวนเพิ่งถูกหมวดธงรบไปถามหาหยกที่บ้าน บอกว่าที่เมื่อคืนเจอหยกแถวที่เกิดเหตุยิงกันตายเลยอยากสอบปากคำ คมทวนบอกว่าตนไม่รู้ว่าหยกอยู่ที่ไหน เพราะตั้งแต่ออกจากคุกก็ไม่ได้สนใจหยกอีกเลย แล้วขอตัว จากนั้นรีบมาหาหยก เจอกิ่งเหมยวิ่งร้องไห้ออกไปพอดี

หยกถูกคมทวนลากออกไปที่กลางถนนในตรอก ตะคอกใส่หน้า

“แกอยากจะเลวมันเรื่องของแก แต่ที่แกไปทำให้หนูกิ่งเหมยต้องเสียน้ำตาฉันไม่ยกโทษให้แกแน่ไอ้ลูกไม่รักดี”

คมทวนทั้งด่าทั้งทุบตีหยกจนหนำใจ โดยที่หยกเพียงแต่โต้เถียงแต่ไม่ตอบโต้ จนคมทวนหยุดไปเองบอกว่า ตอนนี้ตำรวจกำลังตามตัวเขาอยู่ หวังว่าคงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องยิงคนตายเมื่อคืน คมทวนปาดน้ำตาพูดอย่างเจ็บปวดว่า

“เพราะถ้าใช่แกละก็...ฉันจะยอมเป็นฝ่ายติดคุกแลกกับการส่งแกให้ไปกราบขอโทษแม่แกบนสวรรค์”

คมทวนเดินจากไป ทิ้งหยกให้ฟุบหน้าอยู่ตรงนั้น สลึงตะโกนเรียกอ่างให้รีบมาช่วยกันพยุงหยกมาที่ร้าน

ooooooo

ธงรบไม่เพียงไปสอบถามคมทวนเกี่ยวกับหยก แต่ยังไปถามอาม่าที่ศาลเจ้าในฐานะที่อาม่าเคยเลี้ยงดูหยกมาตั้งแต่เล็กด้วย อาม่าบอกว่าหยกไม่มีแม่ ตนช่วยเลี้ยงโตขึ้นมาพร้อมกับกิ่งเหมย ถามว่าหยกไปทำเรื่องร้ายแรงอะไรมาหรือ หมวดบอกว่าตนยังพูดไม่ได้ เพียงแต่อยากรู้ว่าจะตามตัวหยกได้ที่ไหนเท่านั้น

อาม่ามองหน้าหมวดธงรบอย่างไตร่ตรอง ก่อนเล่าอย่างไม่สบายใจว่า

“คุณตำรวจ ถ้ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเพราะไอ้หยก อั๊วก็ อยากบอกให้คุณรู้ไว้ก่อน ไอ้หยกมันเพิ่งจะมาเปลี่ยนไปตั้งแต่มันออกจากคุก เมื่อก่อนมันเป็นคนดี เกือบจะได้เป็นตำรวจแล้วด้วย อั๊วกับพ่อของมันก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆ มันถึงได้เปลี่ยนไป หันไปคบพวกกุ๊ย แม้แต่อาเหมยที่สนิทกับมันก็ไม่รู้ว่ามันทำไปเพราะอะไร...” พอดีกิ่งเหมยกลับมา อาม่าเลยบอก “เดี๋ยวลองคุยกับอาเหมยดูแล้วกัน”

แต่กิ่งเหมยกลับมาแล้วก็เอาแต่ร้องไห้ อาม่าถามว่า ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรหรือ กิ่งเหมยปดว่าฝุ่นเข้าตา หมวดธงรบหว่านล้อมว่าให้พูดมาเถอะ ถ้าอาม่าไม่รู้จะยิ่งเป็นห่วง กิ่งเหมยโผเข้ากอดอาม่าร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น

ooooooo

อ่างกับสลึงช่วยกันพาหยกเข้ามาในร้าน เอายาแก้ปวดให้กิน ถามอย่างเป็นห่วงว่าเขาเกี่ยวกับเรื่องยิงกันตายที่เล้านจ์เมื่อคืนหรือเปล่า หยกตอบเลี่ยงไปว่าให้รู้ว่าตนทำอะไรลงไปก็เพราะมีเหตุผลที่ต้องทำ แล้วจะกลับบอกว่ามีงานต้องไปทำ

“พ่อเอ็งเขารักเอ็งมากนะ” อ่างพูดตามหลัง

“ฉันรู้จ้ะน้า...ฉันก็รักพ่อเหมือนกัน” พูดแล้วใส่หมวกกันน็อกขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจออกไป

หมวดธงรบมาเห็นพอดีจึงสะกดรอยตามไปถึงตึกร้าง หยกจึงรู้ตัว เขาส่งข้อความบอกผู้การสมิงว่ามีตำรวจสะกดรอยตามตน แล้วหยกก็วกมาข้างหลังหมวดถามว่า “หมวดตามผมมาต้องการอะไร”

“สารภาพมาดีกว่าว่า การยิงกันตายเมื่อคืนที่เล้านจ์ ฝีมือแกกับพวกใช่ไหม”

“การที่หมวดเที่ยวปรักปรำคนอื่นโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้ ผมอาจจะฟ้องทำให้หมวดโดนเล่นงานได้เหมือนกัน”

“นี่แก!!” หมวดชักปืนออกมา หยกพูดอย่างไม่สะทก สะท้านว่าเก็บปืนเสียเถอะอย่าทำอะไรเกินหน้าที่ตัวเองเลย ไม่อย่างนั้นอนาคตหมวดอาจจะดับวูบง่ายๆ หมวดจึงยอมเก็บปืน พูดประชดว่า “แกนี่มันหัวหมอจริงๆ เสียดายที่มาเลือก เดินทางผิด ถ้ามาเป็นพวกเดียวกับเรา ฉันว่าอนาคตแกคงรุ่ง”

ผู้การสมิงตามมาจึงรู้ว่า ตำรวจที่ตามหยกมาคือ หมวดธงรบหลานชายตนนั่นเอง...ผู้การ เขาซุ่มดูทั้งสองชกต่อยกัน แล้วจู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้นนัดหนึ่ง กระสุนเฉียดหัวธงรบไปเส้นยาแดงเดียว แต่พอเสียงปืนสงบ ทั้งหยกและผู้การก็หายเข้ากลีบเมฆไป ทิ้งธงรบให้ยืนงงหัวเสียอยู่ตรงนั้นคนเดียว

ooooooo

ที่ภัตตาคารอาหารจีน เสี่ยตงฟังเก่งและกิจชัยเล่าเรื่องหยกแล้วเขาบอกว่า ตั้งแต่เกิดเรื่องที่จับได้ว่ามีสายของตำรวจเข้ามาแฝงตัวแล้ว ตนจะได้ไว้ใจใครได้อีก กิจชัยสอพลอทันทีว่า

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

กรีน พลิกบทบาท รับบทสาวใช้สุดแสบ ในละครดราม่าเข้มข้น "กระเช้าสีดา"
21 เม.ย. 2564

02:27 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 21 เมษายน 2564 เวลา 07:08 น.