ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เงาพราย

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

เงาพราย ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

หมอผี​นั่ง​ร่าย​เวทมนตร์​เรียก​วิญญาณ​ผี​ตายโหง​อยู่​หน้า​หลุม​ศพ มือ​ของ​เขา​ค่อยๆล้วง​ไห​หยิบ​งูเห่า​ตัว​ใหญ่​สี​ดำ​มะ​เมื่อ​ม​ขึ้น​มา

“ด้วย​วิญญาณ​ผี​ตายโหง จิต​อาฆาต​แห่ง​อสรพิษ และ​อาคม​ขลัง​แห่ง​กู มึง​จง​กลาย​เป็น​โหง​พราย ข้า​รับ​ใช้​กู บัด​เดี๋ยวนี้”

ขาดคำ​เขา​ใช้​มีด​อาคมฟัน​หัวงู​ขาด​กระเด็น เลือด​สาด​ไป​โดน​หลุม​ศพ ศพ​ที่​ถูก​ห่อ​ผ้าดิบ​ก็​ดีด​ตัว​ลุก​ขึ้น​ยืน พร้อม​เสียง​กรีด​ร้อง​โหยหวน เงา​ดำ​พุ่ง​ออก​มา มัน​ค่อย​ขยาย​ขึ้น​มา​ทาบ​อยู่​บน​ต้นไม้ เป็น​เงา​รูปร่าง​ครึ่ง​บน​เป็น​คน​ผม​ยาว​กระเซอะกระเซิง ครึ่ง​ล่าง​เป็น​งู มือ​มี​เล็บ​แหลม​เหมือน​ขา​นก ร่าง​ท่อน​บน​ส่าย​ไป​มา​เหมือน​งู

“ไอ้​โหง​พราย มึง​จง​บันดาล​คำขอ​ของ​กู​ให้​เป็น​จริง นำ​อำนาจ ยศ​ถา​บรรดาศักดิ์ ทรัพย์สิน​เงิน​ทอง​เหลือ​คณา​นับ มา​บรรณาการ​แก่​กู” หมอผี​หัวเราะ​ร่วน และ​กระตุก​เฮือก​รู้สึก​ว่า ตน​บังคับ​มือ​ตัว​เอง​ไม่ได้ มีด​อาคม​หัน​เข้าหา​ตัว​เอง​มา​เรื่อยๆพลัน​มีด​ก็​จ้วง​แทง​ท้อง​หมอผี​ไม่​ยั้ง

จาก​นั้น​ไม่​นาน ชาว​บ้าน​บน​เกาะ​ก็​ถูก​พราย​เล่น​งาน มัน​สะกด​จิต​ให้​ชาว​บ้าน​ฆ่า​ตัว​ตาย​ด้วย​วิธี​ต่างๆกัน  ​จน​ชาว​บ้าน​ทน​ไม่​ไหว​พา​กัน​มา​ขอร้อง​ให้​เสด็จในกรมฯ​ช่วย

“พวก​ชาว​บ้าน​ทน​อยู่​บน​เกาะ​นี้​ไม่ได้​แล้ว​ขอรับ เขา​ว่า​ปิศาจ​มันดุร้าย​เหลือเกิน นี่​ก็​ฆ่า​ตัว​ตาย​กัน​ไป​ยี่สิบ​กว่า​คน​แล้ว​ขอรับ” ลพ​ใน​ชุด​ทหาร​เรือ​รายงาน

“ปิศาจ​อะไร​น่ะพ่อ​ลพ ทำไม​ถึง​ทำให้​คน​ฆ่า​ตัว​ตาย​ได้” ชัด​เพื่อน​รัก​ของ​ลพ​ถาม

“มัน​เป็น​โหง​พราย มัน​เกิด​จาก​ผู้​มี​อาคม​ปลุกเสก​วิญญาณ​ผี​ตายโหง​ให้มี​ฤทธิ์​เดช​มาก​ขึ้น ใคร​ที่​เป็น​เจ้าของ​มัน​จะ​ขอ​ให้​บันดาล​สิ่ง​ใด​ก็ได้​ตาม​ความปรารถนา แต่​ดู​ท่า​คน​ที่​ปลุกเสก​มัน​ขึ้น​มา​จะ​มี​วิชา​ไม่​แก่กล้า​พอ ​ป่านนี้​คง​ไม่​รอด​น้ำมือ​มัน​แล้ว” เสด็จฯ ตอบแทน

ใน​ค่ำคืน​นั้น​เอง ชัด​ตาม​เสด็จฯ​ไป​ที่​ป่าช้า เขา​ได้​เห็น​ตัว​ตน​ที่แท้​จริง​ของ​พราย มัน​พุ่ง​มือ​เข้าหา​จะ​ทำร้าย​เสด็จในกรมฯ จาก​ทาง​ด้าน​หลัง

“เสด็จฯ ระวัง​องค์” ชัด​ตกใจ

เสด็จในกรมฯ หัน​กลับ​พลาง​ตวัด​น้ำมนต์​ใส่​พราย มัน​กรีด​ร้อง​โหยหวน​ด้วย​ความ​เจ็บปวด มือ​ที่​เป็น​เงา​ดำ​มี​เปลว​ไฟ​ลุก​ขึ้น​ตาม​หยด​น้ำมนต์​ที่​พรม​ถูก เสด็จในกรมฯวาง​ขัน​น้ำมนต์ แล้ว​เดิน​ออก​ไป​ข้าง​หน้า พราย​พุ่ง​เข้าใส่​เสด็จในกรมฯ เหมือน​งู​ฉก​เหยื่อ แต่​ทันใดนั้น​ก็​มี​แสงสว่าง​วูบ​ขึ้น​รอบ​ตัว​เสด็จในกรมฯ จน​เงา​ดำ​ผงะ​หงาย​ไป พร้อม​เสียง​กรีด​ร้อง​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​แสน​สาหัส

“ท่าน​เป็น​ใคร ท่าน​มี​ทั้ง​บุญ​บารมี มี​ทั้ง​คาถา​อาคม​แก่กล้า แล้ว​ยัง​มา​รังแก​ข้า​ทำไม”

“ถ้า​เอ็ง​ไม่​คร่า​ชีวิต​ผู้คน​มากมาย ข้า​ก็​ไม่​อยาก​ยุ่ง​กับ​เอ็ง”

“คน​เดียว ข้า​ขอ​อีก​คน​เดียว​เท่านั้น แล้ว​ข้า​จะ​ไม่​มา​อีก เมตตา​ข้า​เถิด”

“ข้า​ให้​เอ็ง​ไม่ได้​ดอก” เสด็จในกรมฯประนมมือ​บริกรรม​คาถา พลาง​ยื่นมือ​ที่​มี​ผอบ​แก้ว​เปล่ง​แสงสว่าง​จ้า​ออก​มา พลัน​เงา​ดำ​ก็​ถูก​ดูด​เข้าไป​พร้อม​กับ​เสียง​ร้อง​โหยหวน

ooooooo

ชัด​หรือ​นาวา​โทหลวง​สินาด​ชล​ยุ​ทธ์ใน​วัย​ร้อย​กว่า​ปี​ก้ม​ลง​กราบ​พระ​พุทธรูป ใน​ห้อง​พระ มี​จอน​คน​รับ​ใช้​รู้​ใจ​นั่ง​พับเพียบ​อยู่​ใกล้ๆ

“อีก​ไม่​นาน ข้า​ก็​จะ​หมด​อายุขัย​แล้ว เวลา​ของ​ข้า​จวน​หมด​แล้ว​ล่ะ แต่​ข้า​ทำ​พินัยกรรม​ไว้​หมด​เรียบร้อย​เหลือ​อยู่​เรื่อง​เดียว ที่​ข้า​ยัง​ห่วง​อยู่” ชัด​หัน​มอง​จอน​สีหน้า​กังวล “ของขลัง​ทุก​ชิ้น​ของ​ข้า เอ็ง​ต้อง​กำชับ​หลาน​ข้า​ให้​เอา​ไป​ถ่วง​น้ำ​ให้​หมด อย่า​เก็บ​เอา​ไว้​เด็ดขาด เข้าใจ​ไหม”

“คุณ​หลวง​ไม่​ต้อง​ห่วง​ครับ ผม​จะ​กำชับ​กับ​ทุก​คน​ให้​ทำ​ตามอย่าง​เคร่งครัด” จอน​รับคำ​หนักแน่น​ ชัด​พยัก​หน้า​รับ​สบายใจ​ขึ้น​เอื้อม​ไป​หยิบ​โถ​ลายคราม​มา​ยื่น​ให้​จอน “โดยเฉพาะ​สิ่ง​นี้ ไอ้​พราย​ที่​อยู่​ใน​โถ​ใบ​นี้​มัน​ร้ายกาจ​นัก ถึง​แม้​ว่า​มัน​จะ​บันดาล​ทุก​สิ่ง​ได้​ตาม​ประสงค์ แต่​ก็​อย่า​ใช้​มัน​เด็ดขาด มิ​ฉะนั้น​ความ​ตาย​และ​ความ​วิบัติ​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​ทุก​คน เมื่อ​สิ้น​ข้า​แล้ว จะ​ไม่​มี​ใคร​หยุด​ยั้ง​มัน​ได้​อีก จำ​ไว้​นะ​ไอ้​จอน ต้อง​
ทำลาย​มัน ก่อน​ที่​มัน​จะ​ทำลาย​ทุก​คน” ชัด​ย้ำ

จอน​รับ​โถ​ลายคราม​มา​ถือ​ไว้​ท่าทาง​หวาดหวั่น เพราะ​รู้​ดี​ว่า​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​นั้น​น่า​สะพรึงกลัว​เพียง​ใด

หลังจาก​ชัด​เสีย​ชีวิต ศักยะ​หลาน​ชาย​ของ​ชัด​ที่​ถูก​พิไล​ลูกสะใภ้​พา​ไป​อยู่​ต่าง​ประเทศ​นานนับ​สิบ​ปี​ก็​เดินทาง​กลับ​มา​เพื่อ​รับ​มรดก​ตาม​พินัยกรรม เขา​หยุด​ยืน​มอง​หน้า​ซุ้ม​ประตู​ไม้​เก่า​แก่ รู้สึก​คิดถึง​ปน​เสียใจ​ที่​ไม่ได้​กลับ​มา​เยี่ยม​ปู่​เลย จอน​เปิด​ประตู​ออก​มา​พอดี

“ลุง​จอน​ใช่​ไหม” ศักยะ​ถาม

“ครับ ไม่ได้​เจอ​กัน​ตั้ง​หลาย​ปี ผม​เกือบ​จำ​คุณ​ไม่ได้​แน่ะ​คุณ​ตั้น” จอน​ยิ้ม​รับ

“พี่​ธีระ​กับ​พี่​นิศ​มา​รึ​ยัง จะ​ได้​เปิด​พินัยกรรม ผม​จ่าย​ค่า​เครื่องบิน​จน​กระเป๋า​แห้ง​กรอบ​เลย” ศักยะ​ร้อนรน

“มา​แล้ว​ครับ เชิญ​บน​บ้าน​เลย​ครับ” จอน​เปิด​ประตู​ให้​ศักยะ​เข้า​มา ศักยะ​เดิน​เข้าไป​ใน​บ้าน​ไม้​แบบ​รัชกาล​ที่​หก​โอ่อ่า​สวย​งาม​บน​เนื้อที่​ไร่​กว่า​ใจกลาง​กรุงเทพฯ

เมื่อ​ทายาท​ทุก​คน​มา​พร้อม​กัน​แล้ว ธีระที่​เป็น​ทั้ง​ทนาย ความ​ประจำ​ตัว​ชัด​และ​ญาติ​ห่างๆก็​เปิด​พินัยกรรม​อ่าน​ให้​ศักยะ​กับ​นิศ​รา​ลูก​ผู้​พี่​ของ​ศักยะ​ฟัง

ศักยะ​ได้​รับ​มรดก​เป็น​บ้าน​สินาด​ชล​ยุทธ์​กับ​สมบัติ​อีก​จำนวน​หนึ่ง ส่วน​นิศ​รา​กับ​ธีระ​ก็ได้​ทรัพย์สิน​ไป​จำนวน​หนึ่ง​เช่น​กัน แต่​ที่​ศักยะ​ยัง​คา​ใจ​ก็​คือ​ใน​ตอน​ท้าย​ของ​พินัยกรรม​ที่​คุณ​ปู่​เขียนไว้​ว่า

“ข้าพเจ้า​ขอ​ยก​เงิน​ใน​บัญชี​ดัง​กล่าว​ให้​กับ​นา​ยล​พ ปัญ​จาว​ร เพื่อน​รัก​และ​ผู้​มี​พระ​คุณ​ของ​ข้าพเจ้า หา​กล​พ​ถึงแก่กรรม​แล้ว ขอ​ยก​ทรัพย์สิน​นี้​ให้​ทายาท​ของ​เขา ส่วน​ของขลัง​ที่​เก็บ​รักษา​ไว้​ใน​กระท่อม​ท้าย​บ้าน ขอ​ให้ศักยะ​นำ​ไป​ถ่วง​นํ้า​ที่​ปากอ่าว​ทั้งหมด อย่า​ได้​เก็บ​ไว้ ด้วย​บุญ​บารมี​ไม่​ถึง นาย​จอน​จะ​เป็น​ผู้​ชี้​ทาง​ให้​เอง​ว่า​ต้อง​ทำ​อย่าง​ใด สุดท้าย​นี้ ขอ​ให้​หลาน​ทั้ง​สอง​จง​ปฏิบัติ​ตาม​พินัยกรรม​อย่าง​เคร่งครัด ดำเนิน​
ชีวิต​ด้วย​ความ​สุจริต ตัด​โทสะ โมหะ และ​โลภะ​ออก​ไป ขอ​ให้​ ประสบ​ความ​สุข​และ​ความ​เจริญ...นาวาโท หลวงสินาด​ชล​ยุทธ์” ธีระ​ยื่น​พินัยกรรม​ให้​ศักยะ และ​นิศรา อ่าน​เอง​อีก​ครา

ศักยะ​ยิ้มแหยๆ ถาม​ว่า เขา​ไม่ได้​เงินสด​ติด​บัญชี​บ้าง​เลย​หรือ นิศ​รา​เห็นใจ​จะ​ให้​ยืม​เงิน​ใช้​ก่อน แต่​ศักยะ​วางฟอร์ม​ ปฏิเสธ​ว่า เขา​แค่​สงสัย​เฉยๆ แล้ว​เปลี่ยน​เรื่อง​หัน​ไป​ซัก​ธีระว่า หา​ตัว​เพื่อน​ของ​คุณ​ปู่​พบ​หรือ​ยัง

“ยัง​เลย​ตั้น ข้อมูล​น้อย​มาก คง​ต้อง​ใช้​เวลา​อีก​ซัก​พัก​ล่ะ”

“แล้ว​ของขลัง​ที่​คุณ​ปู่​ให้​ผม​เอา​ไป​ถ่วง​นํ้า​นี่​มัน​คือ​อะไร​กัน​แน่​ครับ” ศักยะ​สงสัย แต่​ธีระ​ไม่​มี​คำ​อธิบาย

ooooooo

เมื่อ​ธีระ​กับ​นิศ​ราก​ลับ​ไปแล้ว จอน​ก็​พา​ศักยะ​มา​จุด​ธูป​ไหว้​ศาล​เจ้าที่​ใน​สวน เพราะ​เขา​เป็น​เจ้าของ​บ้าน​คน​ใหม่ ศักยะ​ทำ​ตามอย่าง​ไม่​เชื่อถือ​นัก เขา​มอง​เข้าไป​ใน​ศาล เห็น​มี​รูป​ปั้น​ตุ๊กตา​ตั้ง​อยู่ตัว​หนึ่ง​ลักษณะ​เป็น​คน​แก่ นุ่ง​ขาว​ห่ม​ขาว​คล้าย​พราหมณ์​อยู่​ใน​ท่า​นั่ง​พับเพียบ ทันใดนั้น​เอง ก็​มี​เด็กชาย​หญิงหน้าตา​น่ารัก มัด​หัว​จุก​นุ่ง​โจงกระเบน วิ่ง​ไล่​กันผ่าน​หลัง​ศักยะไป จอน​หัน​ไป​เห็น​ก็​ถลึงตา​ปราม แต่​ศักยะ​ไม่​เห็น​
เด็ก​ทั้งสอง เขา​ถาม​จอน​เรื่องของ​ขลัง​เพราะ​อยาก​รู้​ว่า​มัน​คือ​อะไร เพราะ​ถ้า​มี​ราคา​จะ​ได้​นำ​ไป​ขาย

“ไม่ได้​นะ​ครับคุณ​ตั้น ของ​พวก​นี้​ต้อง​ทำให้​ถูก​วิธี ไม่งั้น ​มัน​จะ​เข้าตัว​นะ​ครับ”จอน​สีหน้า​ดุ จริงจัง​มาก

“โอ​เค​ครับ พูด​เบาๆก็ได้ ผม​ทำ​ตาม​ที่​คุณ​ปู่​ท่าน​สั่ง​อยู่​แล้ว​ล่ะ”ศักยะ​ยัก​ไหล่​เซ็งๆ

กลางดึก​คืน​นั้น ศักยะ​ลุก​มา​ดื่ม​น้ำ​ดับ​ร้อน และ​เดินไป​ เปิด​หน้าต่าง​เพื่อ​ให้​ลม​พัด​เข้า​มา พลัน​สายตา​เหลือบ​ไป​เห็น​ชาย​แก่​คน​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​สนาม​หญ้า ลักษณะ​ท่า​ทา​ง​การ​แต่งตัว​คล้าย​ตุ๊กตา​พราหมณ์​ที่​อยู่​ใน​ศาล​เจ้าที่​ไม่​ผิดเพี้ยน แล้วชาย​แก่​ ก็​หัน​มา​มอง​ศักยะเหมือนกับ​จะ​รู้ความ​คิด​ของ​เขา ศักยะตกใจ​ ผงะ​ไป​เล็กน้อย เขา​ตั้ง​สติ​ชะโงก​มอง​ลง​ไป​อีก แต่​ไม่​มี​ชายแก่​ คน​นั้น​อยู่​แล้ว

“ใคร​วะ” ศักยะ​สงสัย

ศักยะ​มา​หา​จอน​ที่​บ้านพัก​แต่​เช้า เห็น​ถุง​ใบ​ใหญ่​วาง​อยู่​บน​โต๊ะ​หน้า​บ้าน ก็​มั่นใจ​ว่าต้อง​เป็น​ของขลัง​ของ​คุณ​ปู่​ที่​จะให้​นำ​ไป​ถ่วง​น้ำ​แน่ จึง​เปิด​ดู​ แต่​ของข้าง​ใน​ไม่​มี​อะไรดูมี​ คุณ​ค่า​และ​ได้​ราคา​พอ​จะ​ขาย​ได้​เลย​นอกจาก​โถ​ลาย​ไทย​ใบ​ย่อมๆใบ​หนึ่ง มี​ฝา​ปิด​มิดชิด

“อัน​นี้​ค่อยยังชั่ว​หน่อย ถือว่า​เป็น​ค่า​เรือ​ก็​แล้วกัน” ศักยะ​แอบ​เอา​โถ​ลาย​ไทย​ไป​ซ่อน​แล้ว​ทำ​เนียน​กลับ​มา​หา​จอน​เพื่อ​นำ​ของ​ใน​ถุง​ไป​ทิ้ง​ปากอ่าว​ตาม​คำสั่ง​ของ​คุณ​ปู่

เรือ​แล่น​มา​ถึง​จุดหมาย​ศักยะ​และ​จอน ช่วย​กัน​เอา​ของขลัง​ใน​ถุง​ถ่วง​ลง​แม่น้ำ​ไป​ที​ละ​ชิ้น แล้ว​จอน​ก็​พบ​ว่า​โถ​ลายคราม​หาย​ไป เขา​ถาม​หา​กับ​ศักยะ แต่​ศักยะ​ตีหน้า​ไม่​รู้​ไม่​เห็น​แล้ว​รีบ​ตัดบท ชวน​จอน​กลับ จอน​หน้า​เครียด​ปน​กังวล​สุดๆ เรือ​คล้อย​หลัง​ไป เห็น​กลุ่ม​ควัน​สี​เทา​หม่นค่อยๆลอย​พวยพุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​ตรง​บริเวณ​ที่​ทิ้ง​ของขลัง​ลง​ไป

หลัง​เสร็จ​ธุระ​แล้ว​ศักยะ​ก็​นำ​โถ​ลายคราม​มา​ให้​รัชต์​เพื่อน​เก่า​สมัย​เรียน​มัธยม​ดู เพราะ​รัชต์มี​ฐานะ​ร่ำรวย​และ​ชอบ​สะสม​ของ​เก่า และ​ศักยะ​ก็ได้​พบ​กับ​พิมพ์​พัส​ตรา​คน​รัก​ของ​รัชต์​ด้วย เธอ​บริหาร​เสน่ห์​ใส่​ศักยะ​ทันที ทำให้​เขา​แทบ​คลั่ง​แต่​ต้อง​ข่ม​ใจ ไว​ลูกน้อง​ของ​รัชต์​เหล่​มอง​พิมพ์​พัส​ตรา​อย่าง​ไม่​ชอบใจ​นัก

รัชต์​พา​ศักยะ​กับ​พิมพ์์พัส​ตรา​เข้า​มา​ใน​ห้อง​นั่งเล่น เพื่อ​ดู​ของ​เก่า​ที่​ศักยะ​นำ​มา เขา​พอใจ​โถ​ลาย​คราม​มาก​แต่​ไม่​อาจ​ซื้อ​ไว้ได้​เพราะ​มัน​มี​รอยร้าว ศักยะ​หน้าเสีย เปรย​อย่าง​มีฟอร์ม

“ผม​รีบ​กลับ​มา​เมือง​ไทย​กะทันหัน เลย​เตรียม​เงินสด​ติดตัว​มา​ไม่​เท่า​ไหร่ ผม​เลย​อยาก​ได้​เงิน​มา​ใช้​จ่าย​นิดหน่อย”

พิมพ์​พัส​ตรา​แอบ​ชะงัก​ไป​เล็กน้อย พอ​รู้​ว่า​ศักยะ​ไม่​มี​เงิน รัชต์​ที่​ไม่ทัน​สังเกต​อาสา​จะ​ให้​ศักยะ​ยืม​เงิน​ก่อน พลาง​แนะนำ “บ้าน​ปู่​แก​สวย​มาก​เลย​นี่​ห​ว่า มี​ของ​เก่า​เต็ม​บ้าน​ไป​หมด​มี​ชิ้น​อื่น​อยาก​จะ​ขาย​รึ​เปล่า​ล่ะ ถ้า​ถูกใจ​ฉัน​จะ​ช่วย​ซื้อ”

ศักยะ​ยิ้ม​ได้​นัด​ให้​รัชต์​ไป​ดู​ของ​ที่​บ้าน​ใน​วัน​พรุ่งนี้ แต่​รัชต์​ติด​งาน​จึง​จะ​ให้​เ​รน​ไป​แทน ศักยะ​สงสัย​ว่า เ​รน​คือ​ใคร พิมพ์​พัส​ตรา​ยิ้ม​ขำ​พลาง​อธิบาย “ยักษ์​ใน​ตะเกียง​ของ​พี่​รัชต์​เขา​ค่ะ ไม่​ว่า​อยาก​จะ​ได้​อะไร​เขา​เนรมิต​ให้​ได้​ทุก​อย่าง คิด​อะไร​ไม่​ออก บอก​เ​รน”

ooooooo


ส่วน​เ​รน​หรือ​วัส​สา​หญิง​สาว​ปราดเปรียว เธอ​อยู่​ใน​ชุด​ฟิ​นา​เล่ย์​เดิน​ออก​มา​โพสท่า​ด้วย​ท่าทาง​มาด​มั่น ให้​นักข่าว​ถ่ายรูป ราวกับ​นาง​แบบ​มืออาชีพ เพราะ​ถูก​แม่​ของ​รัชต์​ขอร้อง​ให้​ขึ้น​เดิน​แบบ​แทน​นาง​แบบ​กิตติมศักดิ์​ที่​เบี้ยว​คิว และ​เมื่อ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เรียบร้อย​แล้ว รัชต์​ก็โทร.​มา​มอบหมาย​งาน​ให้​ไป​ดู​ของ​เก่า​ที่​บ้าน​ศักยะ​แทน​เขา​ใน​วัน​รุ่ง​ขึ้น เ​รน​รับคำ​ด้วย​ความ​เต็มใจ

จอน​กลับ​มา​ค้น​หา​โถ​ลายคราม​ภายใน​เรือน​พัก​ของ​ตน​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว มี​ลม​พัด​วูบ​ใหญ่​เข้า​มา​ใน​ห้อง พร้อม​กับ​ได้ยิน​เสียง​รัก-ยม​ที่​จอน​เลี้ยง​ไว้​ดัง​ขึ้น

“พ่อ​จ๋า บน​เรือน​ใหญ่​กับ​รอบๆไม่​มี​เลย​จ้ะ พวก​หนู​หา​จน​ทั่ว​แล้ว หนู​กลัว​จัง​เลย พ่อ​จ๋า”

“ข้า​ก็​กลัว​เหมือน​กัน ชิ้น​อื่น​ก็​ไม่​หาย ดัน​มา​หาย​ไอ้​ชิ้น​นี้ ถ้า​ไอ้​ตัว​นั่น​มัน​หลุด​ออก​มา​ล่ะ​ก็...” จอน​กลัว​จน​พูด​ไม่​ออก ได้​แต่​เอา​ผ้าขาวม้า​เช็ด​เหงื่อ​บน​ใบหน้า ใน​ขณะ​ที่รัก– ยม​ร้องไห้​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​ศักยะ​สะพาย​เป้​กลับ​เข้า​ห้อง​นอน​มา​ด้วย​ความ​เหนื่อย​อ่อน เขา​โยน​เป้​ลง​บน​เตียง​แล้วเดิน​ไป​หยิบ​ผ้าเช็ดตัว​เพื่อ​จะ​ไป​อาบ​น้ำ แต่​จู่ๆเป้​ก็​กลิ้ง​ตก​เตียง​ไป​เอง โดย​ไม่​มี​ใคร​แตะต้อง ศักยะ​เดิน​กลับ​มา​เปิด​เป้​หยิบ​โถ​ออก​มา​ดู​ด้วย​ความ​เสียดาย เขา​นึก​สงสัย​ว่า​ข้าง​ใน​โถ​มี​อะไร​เพราะ​มัน​หนัก​พอควร​จึงลอง​เปิด​ดู แต่​เปิด​ไม่​ออก ศักยะ​มอง​โถ​ด้วย​ความ​งงๆ ก่อน​จะ​วาง​โถ​ลง​บน​โต๊ะ แล้ว​จะ​เดิน​ออก​ไป แต่​ฝา​ของ​โถ​กลับ​หมุน​หลุด​ออก​มา​เอง ศักยะ​มอง​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ เขา​หยิบ​โถ​ขึ้น​มา​ส่อง​ดู​ภายใน เห็น​มี​ผอบ​แก้ว​ใส่​อยู่

ข้าง​ใน​ผอบ​บรรจุ​ของเหลว​บาง​อย่าง​ไหล​ลื่น​ไป​มาตาม​การ​เคลื่อนไหว แต่​น่า​แปลก​คือมัน​เหมือน​มี​สิ่ง​มี​ชีวิต​เล็กๆแหวก​ว่าย​ไหวตัว​อยู่​ใน​นั้น

“ปรอท​นี่​ห​ว่า” ศักยะ​พึมพำ ทันใดนั้น​ก็​มีด​วง​ตา​ข้าง​หนึ่ง​ โผล่​มา​จาก​ใน​ผอบ​แก้ว เป็น​ดวงตา​เรียว​ยาว​น่า​กลัว​ไม่​ผิด​อะไร​กับ​ตา​งู

“เฮ้ย” ศักยะ​ตกใจ​ปล่อย​ผอบ​แก้ว​ตกลง​พื้น​แตก​กระจาย

ปรอทข้าง​ใน​ไหล​ออก​มา​เต็ม​พื้น​แล้ว​แทรก​ลง​ไป​ตาม​ร่อง​กระดาน​หาย​ไป พร้อมๆเสียง​หวีด​ร้อง​โหยหวน​เยือกเย็น และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ดีใจ​ที่​ได้​รับ​อิสระ แต่​ศักยะ​ไม่ได้​ยิน​แม้แต่​น้อย

“ให้​มัน​ได้​อย่าง​งี้​สิ​วะ” ศักยะ​เดิน​เขย่งๆไป​หยิบ​อุปกรณ์​มา​เก็บ​เศษ​แก้ว โดย​ไม่​รู้​เลย​ว่าความ​วิบัติ​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​อีก​ไม่​ช้า

ooooooo

กลางดึก​คืน​นั้น​ศักยะ​ฝัน​ว่า​ถูก​คุณ​ปู่​ตำหนิ​ที่​ไม่​นำ​ผอบ​แก้ว​ไป​ถ่วง​น้ำ​ตาม​คำสั่ง มิ​หนำซ้ำ​ยัง​เผอเรอ​ทำ​ผอบ​แก้ว​แตก​อีก “เอ็ง​รู้​หรือ​ไม่​ว่า​มัน​อันตราย​ขนาด​ไหน เอ็ง​เป็น​คน​ไม่​มี​วิชา ไม่​มี​บารมี ชีวิต​เอ็ง​จะ​วิบัติ” ศักยะ​สะดุ้ง​ตื่น​และ​รู้สึก​เหมือน​ตัว​เอง​ถูก​ถีบ​ตก​เตียง​ลง​มา

สาย​วัน​ต่อ​มา  ​ เ​รน​มา​พบ​ศักยะ​ที่​บ้าน​ตาม​นัด   เธอ​ชื่น​ชอบ​บ้าน​หลัง​นี้​มาก จึง​เสนอ​ให้​ศักยะ​ให้​รัชต์​เช่า​บ้าน​เพื่อ​ทำ​ออฟฟิศ​ใน​ราคา​ห้า​หมื่น​ต่อ​เดือน ศักยะ​ตา​โต​รีบ​ตกลง แต่​ยัง​วาง​ฟอร์ม​อ้าง​ว่า

“บ้าน​หลัง​นี้​ใหญ่​เกินไป​สำหรับ​ผม​อยู่​แล้ว ผม​ดูแล​ไม่​ไหว​หรอก ให้​รัชต์​เช่า​ก็ดี จะ​ได้​ช่วย​ดูแล​บ้าน​ด้วย” ทันใดนั้น​จอน​ก็​เดิน​ถือ​ถุง​ขยะ​สี​ดำ​เข้า​มา​ด้วย​หน้าตา​ถมึงทึง​เพราะ​ความ​โกรธ

“ทำไม​คุณ​ตั้น​ทำ​แบบ​นี้ คุณ​ตั้น​ขโมย​โถ​ไป​ทำไม รู้​ไหม​ว่า​มัน​อันตราย​แค่​ไหน” จอน​โยน​ถุง​เศษ​โถ​และ​ผอบ​ลง​ตรง​หน้า ศักยะ​ไม่​พอใจ ถือตัว​ว่า​เป็น​นาย​จึง​ตวาด​ไล่​จอน​ออก​ไป

“ไอ้​ตัว​ที่​อยู่​ในโถ​มัน​ร้ายกาจ​มาก​นะ​ครับ คุณ​หลวง​ท่าน​ก็​ไม่​อยู่​แล้ว ไม่​มี​ใคร​ปราบ​มัน​ได้​หรอก คุณ​ตั้น​ขัด​คำสั่ง​คุณ​หลวง จะ​พา​วิบัติ​กัน​หมด” จอน​เสียง​ดัง

“เกินไป​แล้ว​นะ​ลุง​จอน ผม​เห็นแก่​คุณ​ปู่​หรอก​นะ​ถึง​ได้​ยอม​ให้ ถ้า​ยัง​พูดจา​ไม่​รู้​เรื่อง​อย่าง​นี้​ก็​คง​อยู่​ด้วย​กัน​ไม่ได้​แล้ว”

“ถึง​คุณ​ไม่​ไล่ ผม​ก็​ไม่​รู้​จะ​อยู่​ที่​นี่​ไหว​รึ​เปล่า กลัว​ไม่ได้​แก่​ตาย” จอน​ส่าย​หน้า​เดิน​คอตก​ออก​ไป

ศักยะ​มอง​ตาม​จอน​สีหน้า​ไม่​พอใจ เ​รน​ตั้ง​สติ​ได้​ถาม​ศักยะ​ว่า จอน​เป็น​ใคร ศักยะ​โกหก​ว่า​จอน​เป็น​คนใช้​เก่า​แก่​ของ​คุณ​ปู่ และ​คง​จะ​หวง​บ้าน​เลย​พูดจา​เลอะ​เลือน เ​รน​ไม่​ติดใจ เธอ​รีบ​โทร.​หา​รัชต์​เพื่อ​บอก​เรื่อง​จะ​เช่า​บ้าน​ศักยะ​เป็น​ออฟฟิศ รัชต์​ตกลง​ทันที​เพราะ​เชื่อ​สายตา​ของ​เ​รน

ส่วน​จอน​เมื่อ​กลับมา​ถึง​บ้านพัก​ก็​พบ​รอย​งู​เลื้อย​ขนาด​ใหญ่​บน​พื้น​หญ้า​หลัง​บ้าน​และ​เป็น​รอย​ไหม้​สี​ดำ​เหมือน​ถูก​ไฟ​ไหม้​มา​ไม่​มี​ผิด จอน​ยืน​ช็อก รู้ทัน​ที​ว่า​เจ้าของ​รอย​งู​เลื้อย​นี้​คือ​ใคร

อีก​ด้าน​หนึ่ง​เ​รน​ยัง​อยู่​กับ​ศักยะ

“พรุ่งนี้​เ​รน​จะ​ให้​ช่าง​เข้า​มา​ซ่อมแซม​บ้าน​เลย​นะ​คะ”

เ​รน​หัน​มา​ย้ำ​กับ​ศักยะ​ที่​เดิน​มา​ส่ง แล้ว​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป

“คน​มี​เงิน​นี่​มัน​ทำ​อะไร​ได้​ดั่ง​ใจ​ซะ​จริงๆ หวาน​เลย​ไอ้​ตั้น อยู่​เฉยๆเดือน​ละ​ห้า​หมื่น” ศักยะ​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง​แล้ว​พลัน​สะดุ้ง​เพราะ​ได้ยิน​เสียง​หัวเราะ​เย็น​ยะเยือก​ดัง​ขึ้น ตาม​ด้วย​เสียง​เรียก​ชื่อ​ศักยะ​ตาม​มา

“ลุง​จอน​เห​รอ” ศักยะ​มอง​หา รู้สึก​ได้​ว่า​มี​คน​เดิน​ผ่าน​ด้าน​หลัง​ตน​ก็​รีบ​หัน​ไป​มอง​ตาม​แต่​ไม่​พบ​ใคร

ศักยะ​เดิน​หัวเสีย​เข้า​มา​ใน​บ้าน​เพราะ​เข้าใจ​ว่า​เป็น จอน แต่​ใน​บ้าน​ว่าง​เปล่า​ไม่​มี​ใคร เขา​ชะงัก​กึก​เมื่อ​เห็น​เงา

ตัวเอง​ทอ​ทาบ​อยู่​บน​กำแพง และ​เริ่ม​เคลื่อนไหว​ส่าย​ไป​ส่าย​มา ทั้งๆที่​ศักยะ​ยืน​อยู่​นิ่งๆไม่ได้​ทำ​อะไร แล้ว​เงา​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​สอง​ร่าง ร่าง​หนึ่ง​เป็น​เงา​ของ​ศักยะ อีก​เงา​หนึ่ง​เป็น​เงา

ครึ่ง​คน​ครึ่ง​งู ผม​ยาว​กระเซิง เล็บ​ยาว​แหลม​คม​เหมือน​ขา​นก ส่าย​ไป​ส่าย​มา เหมือน​งู​เตรียม​จะ​ฉก​เหยื่อ ศักยะ​ตกใจ​กลัว​จะ​วิ่ง​หนี แต่​ขาก​ลับ​ก้าว​ไม่​ออก​เหมือน​ถูก​ตอก​ยึด​ไว้​กับ​พื้น

“ขอบใจ​ที่​ปลดปล่อย​เรา​เป็น​อิสระ บัดนี้​เรา​ก็ได้​มา​อยู่​กับ​ท่าน​แล้ว ประสงค์​สิ่ง​ใด​จง​บอก เพราะ​เรา​คือ​พราย” มัน​แนะนำ​ตัว

“พราย​คือ​อะไร แล้ว​ทำไม​ฉัน​มอง​ไม่​เห็น​ตัว​แก” ศักยะ​กลัว​สุดขีด

“ที่​ท่าน​ไม่​เห็น​เรา​เพราะ​ตา​ของ​มนุษย์​ไม่​สามารถ​มอง​เห็น​เรา นอกจาก​เรา​จะ​ทำให้​เห็น แต่​ท่าน​จะ​เรียก​เรา​ว่า​อะไร​ก็ตาม​ใจ​เถิด ใน​ความ​เป็น​จริง​เรา​เป็น​อย่าง​ที่​เป็น เรา​บันดาล​ผล​ดี​แก่​ท่าน​ได้​เหลือ​คณา​นับ หากว่า​ท่าน​ตกลง​จะ​ใช้​เรา” เงา​พราย​บน​ผนัง​เลื้อย​เข้า​มา​หา​ศักยะ แล้ว​บดบัง​ร่าง​ของ​เขา​จน​ดำ​มืด​ไป​หมด

ศักยะ​ช็อก​สุดขีด​ยืน​ตัว​แข็ง​ทื่อ เขา​งง​กับ​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ความ​ฝัน​หรือ​ความ​จริง​กัน​แน่ หลังจาก​ที่​พราย​ได้​สำแดง​ฤทธิ์​ให้​ศักยะ​ได้​ประจักษ์​แล้ว ​มัน​ก็​มา​จัดการ​กับ​รัก-ยม​ที่​จอน​เลี้ยง​ไว้ ทั้ง​สอง​ถูก​ไฟ​เผา​จน​ต้อง​หนี​ไป จอน​หวาด​กลัว​ร้องขอ​ให้​เจ้าที่​ช่วย​เขา​ด้วย แล้ว​ประนมมือ​ไหว้​สวด​มนต์​เป็น​การ​ใหญ่

ooooooo

เรน​มา​คุม​งาน​ที่​บ้าน​สินาด​ชล​ยุทธ์​ด้วย​ตัว​เอง เพราะ​นอกจาก​ตำแหน่ง​เลขาฯ​แล้ว เธอ​ยัง​เป็น​สถาปนิก​อีก​ด้วย ศักยะ​ชื่นชม​ใน​ความ​เป็น​ผู้หญิง​เก่ง​ของ​เ​รน และ​เมื่อ​ถึง​ตอน​เที่ยง ศักยะ​ก็​ออก​ไป​ทาน​อาหาร​กับรัชต์​ที่​ร้านหรู​ตาม​นัด และ​พบ​ว่า​รัชต์​กับ​พิมพ์​พัส​ตรา​ทำ​เซอร์ไพรส​์ด้วย​การ​นัด​เพื่อน​เก่า​สมัย​เรียน​มา​เลี้ยง​ต้อน​รับ ​แถม​รัชต์​ยัง​ให้​เช็ค​เงินสด​จ่าย​ค่า​บ้าน​ล่วงหน้า​ตั้ง​ครึ่งปี ศักยะ​ยิ้ม​พอใจ

เ​รน​อยู่​ดูแล​งาน​ตกแต่ง​ออฟฟิศ​จน​เย็น พวก​ช่าง​พา​กัน​กลับ​ไป​หมด​แล้ว เธอ​เดิน​ออก​มา​สำรวจ​สนาม เธอ​พบ​กับ​เด็ก​ผู้ชาย​ตัว​เล็กๆ แต่​ใบหน้าเหี่ยว​ย่น มัน​สะกิด​จิต​ให้​เ​รน​ตาม​มัน​ไป​แขวน​คอ​ที่​ต้นไม้​ใหญ่ แต่​โชค​ดี​ที่​ศักยะ​กลับ​มา​เห็น​เข้า และ​ช่วย​เ​รน​ได้​ทันเวลา เ​รน​โผเข้ากอดศักยะพลางร้องไห้ด้วย ความหวาดกลัวสุดชีวิต เพราะเธอรู้ตัวอยู่ตลอด แต่ไม่อาจขัดขืนได้  ​ศักยะ​ลูบ​หลัง​ปลอบโยน​เ​รน แต่​ไม่​เข้าใจ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

ศักยะ​พา​เ​รน​มา​ที่​บ้านพัก​จอน เขา​กล่าวหา​ว่าจอน​พา​คน​มา​อยู่​ด้วย​และ​มัน​ก็​ทำร้าย​เ​รน จอน​ยืนยัน​ว่า​เขา​อยู่​ บ้าน​นี้​คน​เดียว​แล้ว​ซัก​ถาม​เ​รน​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เธอ

“เมื่อกี๊เ​รน​เห็น​คน​ตัว​เล็กๆ เหมือน​เด็ก 4-5 ขวบ แต่​หน้าเป็น​คน​แก่ เขา​เอา​เชือก​มา​ให้​เ​รน​ผูก​คอ เ​รน​ว่า​เ​รน​มีสติดี นะ​คะ แต่​ทำไม​ถึง​ทำ​ตาม​ที่​เขา​สั่ง​ได้​ก็​ไม่​รู้” เ​รน​ยัง​กลัว​ไม่​หาย

จอน​ตกใจ​สุดๆ มั่นใจ​ว่า​ต้อง​เป็น​มัน​แน่ๆ จึง​หัน​ไป​ดุ​ศักยะ “เพราะ​คุณ​ตั้น​คน​เดียว คุณ​หลวง​สั่ง​ให้​เอา​ไป​ถ่วง​น้ำ คุณ​ก็​ไม่​เชื่อ ตอน​นี้​มัน​หลุด​ออก​มา​อาละวาด​แล้ว​เห็น​ไหม​ครับ ทีนี้​จะ​ทำ​ยัง​ไง​กัน​ล่ะ”

“อย่า​มา​เพ้อเจ้อ​น่า​ลุง มัน​ก็​ไอ้​​แก่​คน​เดียว​กับ​ที่​ผม​เห็น​ตอน​กลางคืน​นั่นแหละ” ศักยะ​หลุด​ออก​มา แต่​พอ​จอน​ซัก​ว่า เคย​เจอ​มัน​ด้วย​เหรอ ก็​รีบ​ตัดบท “ลุง​ไม่​ต้อง​มา​เฉไฉ บอก​มา​ซะ​ดีๆว่า​เอา​ใคร​มา​ซ่อน​ไว้​ใน​บ้าน”

“มัน​เป็น​คน​ซะ​ที่ไหน​ล่ะ​คุณ​ตั้น ก็​เพราะ​คุณ​ไม่​เชื่อ​คุณหลวง มัน​ถึง​ได้​เป็น​อย่าง​งี้ ดี​นะที่​คุณ​หนู​ไม่​เป็นไร เชื่อ​ผม​นะ​คุณ​หนู อย่า​พา​ใคร​มา​อยู่​ที่​นี่​เลย ไม่​มี​ใคร​คุม​มัน​ได้​แล้ว มี​แต่​ตาย​กับ​ตาย​เท่านั้น” จอน​ขอร้อง​เ​รน

“พูด​อะไร​ของ​ลุง ลุง​หวง​ของ ไม่​อยาก​ให้​ใคร​เข้า​มา​อยู่​ใน​บ้าน​ใช่​ไหม​ล่ะ ก็​เลย​ร่วมมือ​กับ​คน​อื่น​ทำ​เรื่อง​บ้าๆ มา​ขู่​ให้​เ​รน​กลัว ผม​บอก​ไว้​ก่อน​นะ ถึง​ผม​จะ​เห็นแก่​คุณ​ปู่ แต่​ถ้า​ลุง​ยัง​ก่อ​ความ​วุ่นวาย​อยู่​ยัง​งี้ เรา​ก็​อยู่​ด้วย​กัน​ต่อ​ไป​ไม่ได้​ครับ” ศักยะ​เดิน​นำ​​เ​รน​ไป​อย่าง​อารมณ์​เสีย​เพราะ​กลัว​ขาด​ราย​ได้

เ​รน​มอง​หน้า​จอน​ด้วย​สีหน้า​แวว​ตา​เห็นใจ​ปน​สงสาร จอน​ย้ำ​ให้​เ​รน​ไป​ซะ เ​รน​นึก​กลัว​รีบ​ตาม​ศักยะ​ไป

จอน​เดิน​กลับ​เข้า​มา​นั่ง​บน​เตียง​ใน​ห้อง ทั้ง​กลัว ทั้ง​เครียด ลม​แรง​พัก​กระโชก​เข้า​มา​ทาง​หน้าต่าง พร้อม​กับ​ได้ยิน​เสียง​เจ้าที่เตือนให้จอนหนีไป เพราะรักกับยมก็ไปแล้ว

“แต่ผมเสียดายบ้านเหลือเกินครับท่านเจ้าที่ อยู่​มา​ตั้งแต่​หัว​เท่า​กำปั้น จู่ๆ จะ​ให้​ทิ้ง​ไป​ผมก็​ทำใจ​ไม่ได้”

“แต่​เอ็ง​ต้อง​ไป ข้า​ก็​คุ้มครอง​เอ็ง​ไม่ได้ แม้แต่ข้าเองก็​ต้อง​ไป ถ้า​เอ็ง​อยู่ เอ็ง​จะ​ไม่​รอด” จอน​หน้าซีด​เผือด รีบ​หัน​ไป​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ตั้งใจ​จะ​ไป​อยู่​กับ​ลูก​ชาย แต่​พราย​ไม่​ยอม​ไว้​ชีวิต​จอน มัน​ตาม​ไป​สะกด​จิต​ให้​เขา​ผูก​คอ​ตาย​ที่​ต้นไม้​ใหญ่​ก่อน​ถึง​บ้าน​ลูก​ชาย​เพียง​นิดเดียว

ส่วน​ศักยะ​ที่​ยัง​ไม่​รู้​ว่า จอน​จาก​ไป​แล้ว​ก็​เห็น​หนังสือ​อนุสรณ์​งาน​พระราชทาน​เพลิง​ของ​นาวา​โท​หลวง​ช​นาวิน​สงคราม (ลอย ปัญ​จาว​ร) หล่น​ลง​มา​จาก​ชั้นจึง​หยิบ​ขึ้น​มา​อ่าน แต่​พอ​เห็น​ข้อความ​ที่​สั่ง​ให้​ลูก​หลาน​ทำลาย​เครื่องราง​ของขลัง​ที่​เก็บ​ไว้​เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​มี​ภัย​มา​ถึง​ก็​รีบ​ปิด​หนังสือ​ทันที

“แล้ว​ของ​อะไร ทำไม​เก็บ​ไว้​ไม่ได้ ต้อง​ทำลาย​ทิ้ง คน​แก่​ก็​อย่าง​เ​งี้​ย ชอบ​เชื่อ​อะไร​แปลกๆ” ศักยะ​โยน​หนังสือ​ทิ้ง​ไว้​ที่​หัวนอน แล้ว​ก็​เดิน​ลุกไป​หยิบ​ผ้าเช็ดตัว​ไป​อาบ​น้ำ ไม่ทัน​เห็น​รูป​ของ​ชัด​ใน​หนังสือ​ที่​ทำ​หน้า​ถมึงทึง เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ​เพราะ​หลาน​ชาย​ไม่​เชื่อ​ตน

ooooooo

บ่าย​วัน​ต่อ​มา ตำรวจ​มา​สอบ​ปาก​คำ​ศักยะ​เรื่อง​จอน​ผูก​คอ​ตาย ศักยะ​ตกใจ​ให้การ​ว่า จอน​มี​ปาก​เสียง​กับ​เขา​เมื่อ​คืน​นี้ แต่​คิด​ไม่​ถึง​ว่า​จอน​จะ​คิดสั้น​ฆ่า​ตัว​ตาย ตำรวจ​ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร​จึง​ลาก​ลับ เ​รน​เข้า​มา​ชวน​ศักยะ​ไป​รดน้ำ​ศพ​จอน​ที่​วัด​ด้วย​กัน แล้ว​ศักยะ​ก็​เห็น​จอน​ตวัด​มือ​มา​จับ​มือ​เขา​เอา​ไว้​สั่ง​ให้​หนี​ไป

“ลุง​ปล่อย​ผม ผม​ไม่​รู้​เรื่อง” ศักยะ​ร้อง​ลั่น

“พี่​ตั้น​เป็น​อะไร​คะ” เ​รน​เข้า​มา​ดู

“ลุง​จอน​จับ​มือ​ผม​เอา​ไว้” ศักยะ​เหลือบ​ตา​มอง​พบ​ว่า​นาฬิกา​ข้อ​มือ​ของ​ตน​เกี่ยว​กับ​นิ้ว​มือ​ศพ​อยู่ เขา​ทั้ง​โกรธ​ทั้ง​อาย​รีบ​ชวน​เ​รน​กลับ

ศักยะ​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง​บน​เตียง ยกมือ​กุม​หน้า​ด้วย​ความ เครียด​กับ​เรื่อง​ลุง​จอน เสียง​หัวเราะ​เย็น​ยะเยือก​ดัง​ขึ้น ศักยะ​หัน​ไป​มอง​เห็น​เงา​พราย​ทาบ​อยู่​บน​ผนัง ด้าน​หลัง เขา​ตกใจ​มาก

“ท่าน​ไม่​ต้อง​กลัว เรา​มา​เพื่อ​รับ​ใช้​ท่าน ประสงค์​สิ่ง​ใด​จง​บอก​เถิด”

ศักยะ​ยืน​อึ้ง​รวบรวม​ความ​กล้า​เอ่ย​ถาม​พราย “แก​จะ​รับ​ใช้​ฉัน ไม่​ทำร้าย​ฉัน​แน่​นะ”

“ขอรับ​เจ้านาย ท่าน​ต้องการ​อะไร เรา​จะ​บันดาล​ให้​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ”

“เช็ค​ฉัน​ยัง​ขึ้น​เงิน​ไม่ได้ ฉัน​อยาก​ได้​เงินสด​มา​ใช้​ซัก​หมื่น แก​จะ​ทำให้​เงิน​มัน​ลอย​มา​หา​ฉัน​ได้​ไหม​ล่ะ”

“เงิน​มัน​ลอย​มา​ไม่ได้​หรอก แต่​ท่าน​ลอง​ไป​เปิด​ลิ้นชัก​ที่​หัว​เตียง​ของ​ปู่​ท่าน​ดู​สิ เงิน​จะ​อยู่​ที่​นั่น” ขาดคำ​เงา​พราย​ก็​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า

ศักยะ​เริ่ม​ขยับ​ตัว​ได้ หายใจ​คล่อง เขา​ทบทวน​สิ่ง​ที่​พราย​พูด​แล้ว​เดิน​ไป​เปิด​ลิ้นชัก​หัว​เตียง​ของ​คุณ​ปู่​ ก็​พบ​เงิน​ซ่อน​อยู่​ประมาณ​หมื่น​บาท เขากวาด​ตา​มอง​ไป​รอบๆห้อง สีหน้า​หวาดหวั่น

เมื่อ​ได้​เงิน​มา​แล้ว​ศักยะ​ก็​ออก​มา​ซื้อ​ของกิน​ของใช้​ที่​ซุปเปอร์มาร์เกต และ​ได้​พบ​กับ​พิมพ์​พัส​ตรา​ที่มา​ซื้อ​ของ​ไป​จัด​งาน​ปาร์ตี้​แก้​เหงา​กับ​เพื่อน เพราะ​รัชต์​ไป​สิงคโปร์​ และ​เธอ​ก็​ชวน​ศักยะ​ไป​สนุก​ด้วย​กัน ศักยะ​ยิ้ม​รับ​ด้วย​ความ​ดีใจ​และ​เต็มใจ ที่​สาว​สวย​อย่าง​พิมพ์​พัส​ตรา​ออกปาก​ชวน

ooooooo

บรรยากาศ​งาน​ปาร์ตี้​ริม​สระ​น้ำ​ยาม​ค่ำ มีเสียง​เพลง​จังหวะ​สนุกสนาน​ดัง​ลั่น​ไป​หมด ศักยะ​กำลัง​ปิ้ง​บาร์​บี​คิว พร้อม​คุย​กับ​สาวๆอย่าง​ยิ้มแย้ม​แจ่มใส ใน​ขณะ​ที่​พิมพ์​พัส​ตรา​ก็​ถูก​ห้อมล้อม​ด้วย​หนุ่มๆ ส่วน​ไว​ที่​กำลัง​เสิร์ฟ​อาหาร​ให้​แขก​ใน​งาน​เหลือบ​มอง​พิมพ์-พัส​ตรา​เป็น​ระยะๆ ไม่​ชอบ​ความ​เจ้าชู้​ของ​แฟน​เจ้านาย

พิมพ์​พัส​ตรา​เหลือบ​มอง​ศักยะ เห็น​กำลัง​ป๊​อป​ใน​หมู่​สาวๆ เลย​ขอตัว​จาก​พวก​หนุ่มๆเข้า​มา​โปรย​เสน่ห์ ทั้ง​สอง​ส่ง​สายตา​หวาน​ซึ้ง แล้ว​เพื่อน​สาว​นาง​หนึ่ง​ก็​เดิน​เข้า​มา​บอก​พิมพ์– พัส​ตรา​ว่า​ได้​เวลา​เปิด​ฟลอร์​แล้ว

“ได้​เลย มา​ค่ะ​พี่​ตั้น มา​เปิด​ฟลอร์​คู่​กับ​พิม​หน่อย” พิมพ์​พัส​ตรา​ลาก​แขน​ศักยะ​ไป​ที่​ริม​สระ

“ผม​เต้นรำ​ไม่​เป็น​หรอก​ครับ​คุณ​พิม” ศักยะ​ปฏิเสธ

“ไม่​ใช่​เต้นรำ​หรอก​ค่ะ เปิด​ฟลอร์​ของ​พวก​พิม​หมาย​ถึง​อย่าง​อื่น​ต่างหาก หลับตา​สิ​คะ​พี่​ตั้น” พิมพ์​พัส​ตรา​ส่ง​ยิ้ม​หวาน ศักยะ​ยอม​หลับตา​อย่าง​ว่าง่าย ทันใดนั้น พิมพ์​พัส​ตรา​ก็​ผลัก​ศักยะ​ลง​สระ​น้ำ​ไป​ทันที ท่ามกลาง​เสียง​ปรบ​มือ​โห่​ร้อง​ชอบใจ​ของ​เพื่อนๆ ศักยะ​แอบ​โมโห​ที่​โดน​ผลัก​ตก​น้ำ ชัก​สีหน้า​ขึ้น​มา​ทันที แต่​พิมพ์​พัส​ตรา​กระโดด​ลง​น้ำ​ตาม​ศักยะ เธอ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์ ก่อน​จะ​โอบ​รอบ​คอ​ศักยะ​ไว้ แล้ว​โน้ม​หน้า​ไป​กระซิบ​ข้าง​หู

“โกรธ​พิม​เหรอ​คะ​พี่​ตั้น งั้น​ถือว่า​แทน​คำ​ขอโทษ​แล้วกัน​นะ​คะ” พิมพ์​พัส​ตรา​หอม​แก้ม​ศักยะ​เบาๆ

เพื่อนๆปรบ​มือ​กรี๊ด​กร๊าด​กัน​ลั่น แล้ว​ก็​ถอด​ชุด เหลือ​ชุด​ว่ายน้ำ​โดด​ลง​น้ำ​ตาม​กัน​ไป​เป็น​ที่​สนุกสนาน ไว​ที่​ยืน​มอง​อยู่​หน้า​หงิก​ไม่​ชอบใจ​ที่​เห็น​แฟน​นาย​ทำ​แบบ​นี้​กับ​ชาย​อื่น

ooooooo

ศักยะ​เปลี่ยน​ชุด​ใหม่ เดิน​เช็ด​ผม​มา​ตาม​ทางใน​บ้าน เขา​เห็น​กรอบ​รูป​ของ​รัชต์​แขวน​อยู่​ตาม​ผนัง แต่ละ​รูป​แสดง​การ​ใช้​ชีวิต​หรูหรา​มี​เงิน​ก็​นึก​อิจฉา แล้ว​ได้ยิน​เสียง​พิมพ์​พัส​ตรา​คุย​กับ​เพื่อนๆถึง​เรื่อง​ของ​เขา

“ฉัน​ก็​รู้​แค่​ว่า​เป็น​เพื่อน​พี่​รัชต์​ตั้งแต่​เด็กๆ ได้ยิน​มา​ว่า​บ้าน​เขา​ทำ​ร้าน​อาหาร​อยู่​ที่​นิวซีแลนด์ คง​ไม่​รวย​อะไร​มาก​หรอก เห็น​ต้อง​เอา​มรดก​มา​ขาย​ให้​พี่​รัชต์”

“หล่อ​แต่​บ่อ​จี๊​ฉัน​ไม่​เอาด้วย​หรอก  กลัว​โดน​จับ” เพื่อนๆ ส่าย​หน้า​รังเกียจ

ศักยะ​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​เจ็บใจ​ที่​โดน​ดูถูก กลับ​มา​ถึง​บ้าน​ก็​พบ​ธีระ​มาร​ออ​ยู่ เขา​เอ่ย​ถาม​ธีระ​ถึง​เรื่อง​ลพ​เพื่อน​ของ​ปู่ เพราะ​ถ้า​ไม่​พบ​ก็​ไม่​อาจ​แบ่ง​ทรัพย์สิน​ตาม​พินัยกรรม​ได้

“คน​มัน​หาย​ไป​เป็น​สิบๆปี​แล้ว ​หน้า​ก็​ไม่​เคย​เห็น หา​ตัว​เจอได้​ก็​ปาฏิหาริย์​แล้ว​ล่ะ​ครับ”​ศักยะ​บ่น ​ทันใดนั้น​ก็ได้​ยิน​เสียง​พราย​ดัง​ขึ้น​ที่​ข้าง​หู​ของ​ศักยะ โดยที่​ธีระ​ไม่ได้​ยิน​เลย​แม้แต่​น้อย

“เรา​จะ​ให้​ท่าน​ตาม​ประสงค์ ศักยะ” ศักยะ​ชะงัก​ไป​เล็กน้อย จำ​เสียง​พราย​ได้ เขา​นั่ง​อึ้ง​คิด​หนัก แล้ว​เ​รน​ก็​เดิน​เข้า​มา​ใน​ห้อง​พลาง​ร้อง​ถาม​ศักยะ​ว่า​จะ​ให้​เอา​หนังสือ​กับ​ภาพ​เก่าๆไป​ไว้​ที่ไหน​ดี

“ที่​ห้อง​พระ​แล้วกัน​ครับ​  ผม​จัด​ที่​ไว้​ให้​แล้ว” ศักยะ​เดิน​นำ​เ​รน​ไป แต่​ไม่​เห็น​ว่า​มี​เงา​ดำ​พาด​ผ่าน​หลัง​ของ​ทั้ง​สอง​คน​ตาม​ไป​ด้วย

ศักยะ​กับ​เรน​นำ​หนังสือ​และ​ภาพ​เก่าๆมา​เก็บ​ใน​ห้อง​พระ เ​รน​ยืน​ดู​รูป​ชัด ที่​แขวน​ไว้​บน​ผนัง​ด้วย​ความ​สนใจ​พลาง​ชวน​คุย​ว่า คุณ​ทวด​ของ​เธอ​ก็​เป็น​ทหาร​เรือ​เหมือน​กัน​และ​มีชื่อ​ว่า นาวา​โท​หลวง​ช​นาวิน​สงคราม

“หลวง​ช​นาวิน​สงคราม คุณ​ทวด​เ​รน​นามสกุล​ปัญ​จาว​ร รึ​เปล่า” ศักยะ​ฉุกคิด

“ใช่​ค่ะ พี่​ตั้น​รู้​ได้​ไง​คะ”

“คุณ​ลพ ปัญ​จาว​ร ​เป็น​อะไร​กับ​เ​รน”

“คุณ​ตาล​พเป็น​พี่​ชาย​ของ​คุณ​ตา​เ​รน​เอง​ค่ะ พี่​ตั้น​รู้จัก​ท่าน​ด้วย​เหรอ​คะ” เ​รนแปลก​ใจ

ศักยะ​ยิ้ม​ออก​ดีใจ​มาก ที่​จู่ๆก็​เจอ​ทายาท เพราะ​จะ​ได้​แบ่ง​มรดก​ได้​ซัก​ที แล้ว​รอย​ยิ้ม​ของ​เขา​ก็​เจื่อน​ลง เมื่อ​นึกถึง​เสียง​พราย​ที่​ก้อง​ใน​หู​เมื่อ​ครู่

“เรา​จะ​ให้​ท่าน​ตาม​ประสงค์ ศักยะ” ศักยะ​มี​สีหน้า​นิ่ง​ขรึม​ลง​อย่าง​เห็น​ได้​ชัด

ศักยะโทร.​หา​เลิศ​คุณ​ตา​ของ​เ​รน​เพื่อ​สอบ​ถาม​เรื่อง​ลพ คุณ​ตา​บอก​ว่า ลพ​เป็น​พี่​ชาย​ของ​ตน​แต่​เสีย​ชีวิต​ไป​หลาย​ปี​แล้ว ส่วน​ลูก​สาว​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ลพ​ก็​เสีย​ชีวิต​ไป​แล้ว​เช่น​กัน ตอน​นี้​ญาติ​ที่​เหลือ​อยู่​มี​เพียง​คุณ​ตา​เลิศ​เท่านั้น

“ถ้า​อย่าง​นั้น​ผม​ขอ​ไป​กราบ​คุณ​ตา​ที่​น่าน​นะ​ครับ จะ​ได้​จัดการ​ตาม​คำสั่ง​เสียของ​คุณ​ปู่​ให้​เรียบร้อย” ศักยะ​รีบบ​อก แล้ว​หยุด​ฟัง​อีก​ฝ่าย​สั่ง​ข้อความ​ถึง​หลาน​สาว “ครับ​ได้​ครับ เดี๋ยว​ผม​บอก​ให้​ครับ สวัสดี​ครับ” ศักยะ​อมยิ้ม​แล้ว​กด​วาง​สาย

“คุณ​ตาคง​สั่ง​ให้​มา​เตือน​เ​รน​ว่า​อย่า​ขับ​รถ​เร็ว กินนอน​ให้​เป็น​เวลา หรือ​ไม่​ก็​ให้​เลิก​บ้า​งาน​ซะ​ที​ใช่​ไหม​คะ” เ​รน​เอ่ย​อย่าง​รู้ทัน

“ก็​รู้​ทุก​อย่าง​แล้ว​นี่ ทำ​ตามใจ​คุณ​ตา​ซะ​หน่อย​สิ ท่าน​จะ​ได้​หมด​ห่วง แล้ว​พี่​ธีระ​จะ​ไป​ด้วย​กัน​รึ​เปล่า​ครับ”

“ไป​สิ  พี่​ก็​อยาก​จัดการ​ทุก​อย่าง​ให้​เรียบร้อย​เหมือน​กัน” ธีระ​รับปาก​อย่าง​อารมณ์​ดี แล้ว​ทั้ง​สาม​ก็ได้​ยิน​เสียง​คน​งาน​ร้อง​โวยวาย​เรียก​ให้​คน​ช่วย จึง​ชวน​กัน​ออก​ไป​ดู

คน​งาน​สาม​คน​กำลัง​ช่วย​กัน​จับ​คน​งาน​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​กำลัง​ชัก ตาเหลือก​ค้าง ดิ้น​พราดๆและ​เมื่อ​คน​งาน​เห็น​ศักยะ​เดิน​เข้า​มา​ก็​ดีด​ตัว​ขึ้น​นั่ง​เหมือน​ผีดิบ​ร้อง​สั่ง​ศักยะ​ว่า อย่า​ขอ​อะไร​จาก​มัน​อีก​และ​ให้​ทุก​คน​หนี​ไป​ให้​ไกล

“นาย​พูด​อย่าง​งี้​ต้องการ​อะไร” ศักยะ​ไม่​พอใจ

“เจ้า​ก็​เคย​พบ​เรา​ศักยะ เรา​คือ​เจ้าที่​ของ​บ้าน​หลัง​นี้ เรา​มา​เตือน​เจ้า​และ​ทุก​คน จง​หนี​ไป อย่า​ได้​เฉียด​เข้า​มา​ใกล้​ที่​นี่​อีก แม้แต่​เรา​อีก​ไม่​นาน​ก็​ต้อง​ไป​เช่น​กัน” เหล่า​คน​งาน​ได้ยิน​ก็​รีบคุกเข่า​พนม​มือ​ไหว้​กัน  แต่​ศักยะ​ไม่​เชื่อ ส่วน​เ​รน​กับ​ธีระ​ก็​ยืน​อึ้ง​เพราะ​ไม่​เคย​เจอ ​แบบ​นี้​มา​ก่อน แล้ว​คน​งาน​ที่​ถูก​เจ้าที่​เข้า​สิงก็​เป็น​ลม​ล้ม​พับ​ลง​ไป

“เอา​ไง​ดี​ครับ​คุณ​เ​รน อาการ​ผี​เข้า​ชัดๆเลย​นะ​ครับ” หัวหน้า​คน​งาน​หัน​มา​ถาม​เ​รน

เ​รน​อึกๆอักๆตัดสินใจ​ไม่​ถูก ศักยะ​กลัว​เสีย​ราย​ได้​รีบ​ดุ​ว่า​เป็น​เรื่อง​เหลวไหล​แล้ว​ตัดสินใจ​รื้อ​ศาล​ทิ้ง​เพื่อ​พิสูจน์​ความ​จริง เ​รน ธีระ​ และ​คน​งาน พา​กัน​มอง​ศักยะ​ด้วย​ความ​ตื่นตระหนก ทันใดนั้น​เอง​ ​ศักยะ​ก็ได้​ยิน​เสียง​หัวเราะ​ของ​พรายดัง​ขึ้น​อย่าง​เย็น​ยะเยือก​ด้วย​ความ​สา​แก่​ใจ เขา​นึก​กลัว​แต่​จำ​ต้อง​รักษา​ฟอร์ม​หัน​พูด​กับ​คน​งาน

“คง​เลิก​กลัว​กัน​ได้​แล้ว​นะ” ศักยะ​ทำ​หัวเสีย เดิน​เลี่ยง​ไป​ทาง​หน้า​บ้าน

ooooooo

ตอนที่ 2

รัชต์​เซอร์ไพรส์​พิมพ์​พัส​ตรา​ด้วย​การก​ลับ​มา​ก่อน​กำหนด สาว​เจ้า​อ้อน​ให้​ไป​ปาร์ตี้​ด้วย รัชต์​ขอ​แวะ​ไป​ดู​งาน​ที่​บ้าน​ศักยะ​ก่อน เพราะ​เ​รน​พัก​ร้อน​ไป​หา​คุณ​ตา​ที่​ต่าง​จังหวัด พิมพ์​พั​สตรา​จำ​ยอม และ​ทั้งคู่​ก็​เกือบ​จะ​โดน​พราย​เอาชีวิต ดี​ที่​ไว​เข้า​มา​เรียก​รัชต์​ไว้​ทัน ไว​เตือน​เรื่อง​พิมพ์​พัส​ตรา​ทำตัว​สนิทสนม​กับ​ผู้ชาย​หลาย​คน แต่​รัชต์​ไม่​ถือสา​อ้าง​ว่า พิมพ์​พัส​ตรา​โต​ที่​อเมริกา​ก็​เลย​ติด​นิสัย​ฝรั่ง​มา ส่วน​พิมพ์​พัส​ตรา​ที่นั่ง​
รอ​อยู่​ใน​รถ ก็ได้​พระ​พุทธรูป​องค์​เล็กๆที่​อยู่​หน้า​รถ ช่วย​ปกป้อง​ให้​เธอ​พ้น​จาก​พราย

เ​รน​พา​ศักยะ​และ​ธีระ​มา​บ้าน​ตา​เลิศ​ที่​จังหวัด​น่าน ทำให้​ศักยะ​ได้​เห็น​ชีวิต​ใน​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​เ​รน ที่​ดู​สบายๆไม่​มี​จริต เ​รน​พา​ศักยะ​มา​แนะนำ​กับ​สร้อย​ทิพย์​แม่​ของ​เธอ ใน​ขณะ​ที่​ธีระ​นั่ง​คุย​กับ​ตา​เลิศ​อย่าง​ถูก​คอ สร้อย​ทิพย์​คุย​กับ​ศักยะ​เรื่อง​ร้าน​อาหาร​ที่​นิวซีแลนด์ เพราะ​รู้​จาก​เ​รน​ว่า แม่​ของ​เขา​เปิด​ร้าน​อยู่​ที่​นั่น

“อ้าว แล้ว​ก็ไม่​บอก จะ​ได้​ให้​โชว์​ฝีมือ​เข้า​ครัว​ซะ​หน่อย” ตา​เลิศ​กับ​ธีระ​เข้า​มา​สมทบ เพราะ​ได้​เวลา​อาหาร

“ล้าง​จาน​น่ะ​พอได้​ครับ​คุณ​ตา” ศักยะ​ถ่อมตัว

ทุก​คน​หัวเราะ เสียง​แตร​รถ​ดัง​ขึ้น​อย่าง​ไร้​มารยาท เลิศ เ​รน ​และ​สร้อย​ทิพย์​หน้า​เจื่อน​ไป​ทันที​ เพราะ​รู้​ดี​ว่า​เสียง​บีบ​แตร​นี้​เป็น​ใคร สร้อย​ทิพย์​รีบ​ขอตัว เ​รน​ไม่​ชอบใจ​ต่อว่า​แม่ ที่​ทน​คบ​กับ​ผู้ชาย​ไร้​มารยาท​อย่าง​ทัด​สิงห์​อยู่​ได้ สร้อย​ทิพย์​พูด​ไม่​ออก ขณะ​ที่​ตา​เลิศ​ดุ​หลาน​ไม่​ให้​ก้าวร้าว เ​รน​ตัด​ปัญหา​ลุก​หนี​ออก​ไป อ้าง​ว่า​จะ​ไป​เก็บ​ดอก​มะลิ​มา​ไหว้​พระ สร้อย​ทิพย์​หน้าเสีย ขอโทษ​ทุก​คน​แล้ว​เดิน​เลี่ยง​ออกไป​อีก​คน

ศักยะ​ตาม​เ​รน​ลง​มา​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง เ​รน​ขอโทษ​ที่​ไม่​รู้จัก​ควบคุม​อารมณ์ ศักยะ​ยิ้ม​พอใจ​ที่​เ​รน​เป็น​คน​ตรงๆเขา​เล่า​เรื่อง​ของ​ตัว​เอง​ให้​เธอ​ฟัง

“รู้​อะไร​ไหม​ผม​ตั้งใจ​จะ​ปักหลัก​ที่​ประเทศไทย ไม่​กลับ​ไป​นิวซีแลนด์​แล้ว เพราะ​แม่​ผม​แต่งงาน​ใหม่ ตั้งแต่​คุณ​พ่อ​เสีย เรา​มี​กัน​สอง​คน​แม่​ลูก​มา​ตลอด แม่​เคย​เป็น​ทุก​อย่าง​ของ​ผม จน​ผู้ชาย​คน​นั้น​เข้า​มา ร้าน​ของ​แม่​ขาย​ดี​มาก​นะ แต่​ผม​ไม่​เคย​เห็น​เงิน​มา​นาน​แล้ว ได้​กำไร​เท่า​ไหร่ ผู้ชาย​คน​นั้น​ก็​เอา​ไป​หมด”

“แล้ว​พี่​ตั้น​ทำ​ยัง​ไง​คะ” เ​รน​อึ้ง​ได้​เจอ​คน​หัวอก​เดียวกัน

“ผม​จะ​ทำ​อะไร​ได้​ใน​เมื่อ​แม่​เชื่อ​ผู้ชาย​คน​นั้น​ทุก​อย่าง ตอน​ผม​เรียน​มหาวิทยาลัย ผม​รู้สึก​ว่า​มัน​ไม่​ใช่​สิ่ง​ที่​ผม​ชอบ ผม​ก็​เลย​ลา​ออก เพื่อ​ค้น​หา​ตัว​เอง ผู้ชาย​คน​นั้น​ก็​ด่า​ผม​ยกใหญ่ แม่​ก็​พลอย​เป็น​ไป​ด้วย ผม​รู้สึก​เคว้งคว้าง​มาก​เลย​นะ เหมือน​ไม่​มี​ใคร จน​คุณ​ปู่​ยก​มรดก​ให้​ผม​นี่แหละ​ ชีวิต​ผม​ถึง​ได้​เริ่ม​ต้น​ใหม่​อีก​ครั้ง ผม​ว่า​ผม​เข้าใจ​ความรู้สึก​คุณ​มาก​กว่า​ใคร​เลย​นะ” ศักยะ​ยิ้ม​ให้ พลาง​เข้า​มา​ช่วย​เ​รน​เก็บ​ดอก​มะลิ

ศักยะ​ชวน​เ​รน​กลับ​ขึ้น​ไป​ทาน​ข้าว ทั้ง​สอง​ได้ยิน​เสียง​ตา​เลิศ​กับ​ธีระ​นั่ง​หัวเราะ​กัน​อยู่ เพราะ​กำลัง​รำลึก​ความหลัง ศักยะ​เข้าไป​ร่วม​วง​ด้วย ส่วน​เ​รน​เดิน​เข้า​ครัว ตา​เลิศ​บอก​ศักยะ​ว่า ธีระ​เคย​เจอ​ผี​ที่​บ้าน​คุณ​ชัด

“พี่​ชัด​เขา​เลี้ยง​ไว้​หลาย​ตัว ไอ้​ที่​ดี​ก็​เยอะ ไอ้​ที่​ร้าย​ก็​มี นี่​คุณ​ตั้น​คง​ไม่​รู้​เรื่อง​สิ​นะ พี่​ชัด​เขา​ชอบ​ทาง​นี้ มี​วิชา​อาคม​แก่กล้า​ทีเดียว​ล่ะ เขา​เป็น​ศิษย์​ก้นกุฏิ​ของ​เสด็จในกรมฯ ​ท่านก็เลย​ได้​ถ่ายทอด​วิชา​มา​เยอะ”

“เสด็จในกรมฯ หมาย​ถึง​เจ้านาย​คุณ​ปู่​น่ะ​เหรอ​ครับ”

“ใช่  พี่​ลพ​แก​ห่วง​พี่​ชัด​มาก กลัว​จะ​ถูก​ผี​พวก​นี้​ทำร้าย​เอา ขอ​ให้​พี่​ชัด​เอา​ไป​ทำลาย​ซะ แต่​พี่​ชัด​ก็​ไม่​ยอม”

“ตอน​นี้​ไม่​เหลือ​แล้ว​ล่ะ​ครับ เพราะ​ท่าน​ระบุ​ไว้​ใน​พินัยกรรม​ให้​ตั้น​เอา​ไป​ลอย​น้ำ​หมด​แล้ว”ธีระ​บอก

ศักยะ​หน้าเสีย​แต่​เลิศ​ไม่ทัน​เห็น​คุย​ต่อ “ดีแล้ว​ล่ะ หมด​พี่​ชัด​ซัก​คน​ก็​อันตราย ลอย​น้ำ​ซะ จะ​ได้​หมด​เรื่อง”

“แล้ว​ผี​พวก​นี้ คุณ​ปู่​เลี้ยง​ไว้​ทำไม​เหรอ​ครับ เอา​ไว้​ใช้​แทน​คนใช้​ใช่​ไหม​ครับ” ศักยะ​อยาก​รู้

“ใช้ได้​หลาย​อย่าง แล้วแต่​อิทธิฤทธิ์​ของ​แต่ละ​ตัว แต่​มี​อยู่ตัว​หนึ่ง​มัน​เป็น​พราย ไอ้​ตัว​นี้​มัน​ร้าย​มาก บันดาล​ได้​ทุก​อย่าง​เลย​ล่ะ”

“พราย นี่​มัน​เป็น​ผี​ชนิด​ไหน​เหรอ​ครับ”

“เป็น​ผี​ตายโหง พวก​ผู้​มี​อาคม​เค้า​ปลุก​ขึ้น​มา​ใช้​งาน ทำได้​สารพัด เตือน​ภัย​ก็ได้​นะ ที่​โบราณ​เขา​เรียก​ว่า​พราย​กระซิบ​ไง”ตา​เลิศ​อธิบาย ศักยะ​นิ่ง​รู้สึก​หวาด​กลัว​อยู่​ลึกๆ

เ​รน​เห็น​ศักยะ​นั่ง​เหม่อ​อยู่​ริม​บึง​ก็​เข้า​มา​คุย​ด้วย​และ​ชวน​ไป​ทัวร์​รอบ​เมือง ศักยะ​ชวน​ธีระ​ไป​ด้วย​กัน

“เดี๋ยว​ไหว้​พระ​เสร็จ​แล้ว เรา​ไป​ซื้อ​ของ​ฝาก​กัน​ต่อ​นะ​คะ แล้ว​ตอน​เย็น​ค่อย​ไป​ปิกนิก​กัน” เ​รน​บอก​โปรแกรม

“เอา​สิ ชวน​คุณ​ตา​ไป​ด้วย​นะ ท่าน​จะ​ได้​ไม่​เหงา”ศักยะ​เสริม

“ค่ะ​พี่​ตั้น” เ​รน​ยิ้ม​รับ รู้สึก​ดี​ที่​ศักยะ​นึกถึง​คุณ​ตา​ตัว​เอง

ทั้ง​สาม​คน​เดิน​มา​ถึง​หน้า​โบสถ์ ธีระ​กับ​เ​รนเดิน​เข้าไป​ก่อน ศักยะ​ขยับ​จะ​ตาม แต่​มี​แสงสว่าง​วูบ​ขึ้นมา​จาก​โบสถ์ เหมือน​กำแพง​กั้น​ไม่​ให้​ศักยะ​เข้าไป ศักยะ​ผงะ​ออก​มา​เล็กน้อย​รู้สึก​เวียนหัว หายใจ​ไม่​ออก

“ตั้น เป็น​อะไร” ธีระ​ตกใจ​เข้า​มา​ประคอง

ศักยะ​พยายาม​จะ​พูด​แต่​พูด​ไม่ได้ เขา​ทรุด​​ลง​หมด​สติ​ไป

“พี่​ตั้น​เป็น​อะไร​คะ”เ​รน​ตกใจ​มาก​พยายาม​หา​อะไร​ใกล้​มือ​มา​พัด​ให้​ศักยะ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน​นั้น ไว​เดิน​หอบ​เอกสาร​กอง​โต​นำ​รัชต์​เข้า​มา​ใน​บ้าน แม่​รัชต์​ที่​จะ​ออก​ไป​ทำ​ธุระ​ข้าง​นอก​ร้อง​ทัก​ว่า ไป​เที่ยว​กับ​พิมพ์​พัส​ตรา​ทำไม​กลับ​เร็ว​นัก รัชต์​อ้าง​ว่า​เพราะ​งาน​ค้าง​อยู่​มาก

“เวร​กรรม แล้ว​อย่าง​งี้​เมื่อ​ไหร่​แม่​จะ​ได้​มี​ลูกสะใภ้​กะ​เขา​ซะ​ที​ล่ะ ​ดู​เจ้า​ไว​สิ จะ​แต่ง​งานแซง​หน้า​เจ้านาย​แล้ว​นะ” แม่​รัชต์​ล้อ​ไว

“เทียบ​อะไร​กับ​ผม​ล่ะ​ครับ​คุณ​ท่าน ผม​เอา​ของ​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​ห้อง​ทำ​งาน​ก่อน​นะ​ครับ” ไว​เดิน​เลี่ยง​ไป

รัชต์​อ้อน​แม่​ว่า ยัง​ไม่​คิด​เรื่อง​แต่งงาน​ตอน​นี้​เพราะ​อยาก​สร้าง​เนื้อ​สร้าง​ตัว​ก่อน แต่​แม่​ไม่​เห็น​ด้วย​เพราะ​สมบัติ​ที่​แม่​กับ​พ่อ​สร้าง​ไว้​ให้​รัชต์​ใช้​กี่​ชาติ​ก็​ไม่​หมด และ​อีกอย่าง​เธอ​ก็​กลัว​ว่า​พิมพ์​พัส​ตรา​จะ​รอ​รัชต์​ไม่​ไหว

“สมบัติ​ที่​พ่อ​แม่​สร้าง​มัน​ไม่​เหมือนกับ​ผม​สร้าง​ด้วย​มือ​ตัว​เอง​หรอก​ครับ  ผม​อยาก​ให้​ลูก​ภูมิใจ​ใน​ตัว​ผม​เหมือน​ที่​ผม​ภูมิใจ​ที่​มี​พ่อ​กับ​แม่​เก่ง​ไง​ครับ”

“ขี้เกียจ​จะ​เถียง​กับ​เรา​แล้ว ยัง​ไง​เรื่อง​หนู​พิม​ก็​อย่า​ชะล่าใจ เดี๋ยว​จะ​มา​นั่ง​เสียใจ​ทีหลัง แม่​เป็น​ผู้หญิง​เข้าใจ​ดี” แม่​ส่ง​ค้อน​ให้ รัชต์​อมยิ้ม​โอบ​เอว​แม่​พา​เดิน​ออก​ไป​ที่​รถ

ทาง​ด้าน​เ​รน​กับ​ธีระ พวก​เขา​พา​ศักยะ​กลับมา​ที่​บ้าน ตา​เลิศ​ลง​มา​ดู​อาการ​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง แต่​ศักยะ​ยิ้ม​รับ​บอก​กับ​ทุก​คน​ว่า​เขา​สบาย​ดี ตา​เลิศ​ล้อ​ว่า ถ้า​เป็น​สมัย​ก่อน​เขา​ต้อง​ว่า​ศักยะ​เล่น​ของแน่​เพราะ​อยู่ดีๆ ก็​เป็น​ลม​ตอน​เข้า​โบสถ์

“คุณ​ตา​อ้ะ พูด​อะไร​ก็​ไม่​รู้ น่า​กลัว” เ​รน​ตัดบท

ตา​เลิศ​กับ​ธีระ​ยิ้ม​อย่าง​เอ็นดู​เ​รน ขณะ​ที่​ศักยะ​หน้าซีด​กังวล​ใจ​เรื่อง​พราย​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง

ใน​ตอน​ค่ำ ​รัชต์โทร.​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​เ​รน​ให้​ช่วย​วาง​แผน​เอาใจ​พิมพ์​พัส​ตรา เพราะ​อยาก​ให้​เธอ​รู้​ว่า เขา​ยัง​แคร์​เธอ​เสมอ เ​รน​รับปาก​ด้วย​ความ​เต็มใจ แล้ว​กด​ตัด​สาย ขณะ​นั้น​เอง​ก็ได้​ยิน​เสียง​ศักยะ​ดัง​มา​จาก​ด้าน​นอก เ​รน​แปลก​ใจ​ลุก​ออก​ไป​ดู

ศักยะ​คุย​โทรศัพท์​อยู่​กับ​แม้น​ฤกษ์​พ่อเลี้ยง​ที่โทร.​มา​ตาม​ให้​กลับ​ไป​ทำ​งาน แต่​ศักยะ​ไม่​ยอม​ทั้ง​คู่​มี​ปาก​เสียง​กัน พิไล​แย่ง​โทรศัพท์​จาก​แม้น​ฤกษ์​ไป​คุย​เอง แต่​ศักยะ​วาง​สาย​เพราะ​รู้​ดี​ว่า​แม่​ต้อง​เข้า​ข้าง​สามี​ใหม่​อีก​ตามเคย เขา​ยืน​ข่ม​อารมณ์​สัก​ครู่ แล้ว​หัน​กลับ​มา​จะ​เดิน​เข้า​ห้อง​ก็​พบ​เ​รน​ยืน​มอง​อยู่

“ขอโทษ​นะ​คะ เ​รน​ไม่ได้​ตั้งใจ​จะ​แอบ​ฟัง พอดี​ได้ยิน​เสียง​พี่​ตั้น​ทะเลาะ​กับ​ใคร​ก็​ไม่​รู้ ก็​เลย​ออก​มา​ดู​น่ะ​ค่ะ”

“ผม​ก็​ต้อง​ขอโทษ​เ​รน​เหมือน​กัน​ที่มา​ทำเสียงดัง​เสีย​มารยาท​ที่​นี่ แต่​ผม​คุม​อารมณ์​ไม่​อยู่จริงๆ ก็​อย่าง​ที่​เคย​เล่า​ให้​เ​รน​ฟัง​นั่นแหละ คิด​ซะ​ว่า​เป็น​กรรม​ของ​แม่​เรา​ก็​แล้วกัน” ศักยะ​ยัก​ไหล่

“ค่ะ​พี่​ตั้น เรา​รัก​แม่​แต่​ก็​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ทำ​ดี​กับ​คน​ที่​แม่​รัก​ทุก​คน เห็น​ด้วย​ไหม​คะ” เ​รน​ยิ้ม​ให้

ศักยะ​ยิ้ม​ตอบ​ตาม​ประสา​คน​หัวอก​เดียวกัน แล้ว​ขอตัว​เข้า​ห้อง คำ​พูด​ดูถูก​ของแม้นฤกษ์​ แวบ​เข้า​มา เขา​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​เจ็บแค้น​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง

“ก็​ให้​มัน​รู้​ไป ไม่​มี​ปริญญา​แล้ว​จะ​หา​งาน​ดีๆทำ​ไม่ได้” ทันใดนั้น​เอง​ไฟ​ใน​ห้อง​ก็​ สว่าง​ขึ้น​แล้ว​ดับ​สนิท​ลง ศักยะ​ตกใจ​มอง​ไป​รอบๆ พราย​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​บอก​กับศักยะ​ว่า

“ท่าน​จะ​ได้​งาน​เมื่อ​กลับ​ไป ศักยะ” ศักยะ​ตกใจ​มาก

ooooooo

เมื่อ​กลับ​มา​ถึง​กรุงเทพฯ เ​รน​ก็​รีบ​เข้าไป​ดู​งาน​ที่​ออฟฟิศ​ใหม่​ทันที ศักยะ​ตาม​ไป​ด้วย ขณะ​ที่​ทั้ง​สอง​ยืน​คุม​คน​งาน​ขน​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​ใน​สำนักงาน​เข้า​บ้าน รัชต์​ก็​ขับ​รถ​สปอร์ต​หรู​ป้าย​แดง​คัน​ใหม่เอี่ยม​เข้า​มา​จอด

“ของเล่น​เศรษฐี” ศักยะ​พึมพำ​แล้ว​ปั้น​หน้า​ยิ้ม​เข้าไป​ทักทาย​รัชต์

รัชต์​ให้​ศักยะ​ลอง​ขับ​รถ​ใหม่ แต่​ศักยะ​ปฏิเสธ จึง​ถาม​ถึง​เรื่อง​ที่​ศักยะ​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​อพาร์ตเมนต์ เพราะ​เขา​อยาก​ให้​อยู่​ด้วย​กัน​มาก​กว่า ศักยะ​อ้าง​เรื่อง​ความ​สะดวก​สบาย และ​อยาก​หา​งาน​ทำ

“แก​อยาก​ทำ​งาน​ทำไม​ไม่​บอก​ฉัน​ล่ะ ฝ่าย​ขาย​ของ​ฉัน​ยัง​มี​ตำแหน่ง​ว่าง​อยู่ สนใจ​ทำ​ไหม​ล่ะ” รัชต์​ชวน

ศักยะ​ชะงัก คำ​พูด​ของ​พราย​ที่​ว่า เขา​จะ​ได้​งาน​เมื่อ​กลับ​ไป​ดัง​ก้อง​ขึ้น​มา​ใน​หัว​ทันที ศักยะ​จึง​ตอบ​ตกลง

“งั้น​บริษัท​เข้าที่​เมื่อ​ไหร่ ก็​เริ่ม​งาน​ได้​เลย” รัชต์​บอก แต่​เ​รน​ค้าน​ว่า​ช้า​เกินไป ต้อง​เริ่ม​งาน​เย็น​นี้​เลย เพราะ​วัน​นี้​พิมพ์​พัส​ตรา​จัด​งาน​ปาร์ตี้​ขอบคุณ​ลูกค้า ศักยะ​น่า​จะ​มา​ทำ​ความ​รู้จัก​เอา​ไว้

“เออ จริง​ด้วย งั้น​เ​รน​เอา​ใบสมัคร​ให้​ตั้น​มัน​กรอก​ด้วย เริ่ม​งาน​วัน​นี้​เลย ส่วน​เรื่อง​เงินเดือน​อยาก​ได้​เท่า​ไหร่​ก็​กรอก​มา น้อย​ไป​ฉัน​เพิ่ม​ให้​เอง”

“ขอบใจ​มาก​รัชต์” ศักยะ​ซาบซึ้ง

“เรื่อง​เล็กน้อย​เพื่อน” รัชต์​ดึง​เพื่อน​มาก​อด​ตบ​บ่า​หนักๆ แล้ว​หัน​ไป​คุย​เรื่อง​รถ​ใหม่​กับ​เ​รน ศักยะ​มอง​รถ​สปอร์ต​หรู​ของ​รัชต์​นึก​อยาก​มี​ทัดเทียม​เพื่อน

เ​รน​เลือก​บริเวณ​ริม​ทะเลสาบ​ใน​หมู่​บ้าน​ของ​รัชต์​จัด​งาน​เลี้ยง​แบบ​ฮาวาย แขก​ที่มา​ร่วม​งาน​ใส่​ชุด​ชาว​เกาะ​กัน​หมด​ทั้ง​หญิง​และ​ชาย ศักยะ​ที่​เพิ่ง​มา​ถึง​เอ่ย​ถาม​เ​รน​ว่า ทำไม​พิมพ์​พัส​ตรา​ถึง​ขยันจัดงาน​ปาร์ตี้​นัก

“ตอน​แรก​เ​รน​ก็​สงสัย​เหมือน​กัน​ค่ะ แต่​ตอน​หลัง​ถึง​ได้​เข้าใจ​ว่า​คุณ​พิม​เธอ​จัด​งาน​เพื่อ​ตี​ซี้​ลูกค้า​ให้​นาย ​พี่​ตั้น​เชื่อ​มั้ย​คะว่า​แปด​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​แขก​ที่มา​งาน​นี้ เป็น​ลูกค้า​เก่า​ของ​บริษัท​ทั้งนั้น เพื่อน​คุณ​พิม​จริงๆไม่​กี่​คน​หรอก​ค่ะ”

เ​รน​เฉลย​แล้ว​ยก​ตำแหน่ง​ลูกค้า​สัมพันธ์​ให้​พิมพ์​พัส​ตรา เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​ที่​รัชต์​และ​พิมพ์​พัส​ตรา​เดิน​ควงแขน​ออก​มา​ทักทาย​แขก ศักยะ​หน้า​เจื่อน​เล็กน้อย แต่​จำ​ต้อง​ฝืน​ยิ้ม​ให้​ทั้ง​คู่ ขณะ​นั้น​เอง ไว​ถือ​ถาด​ใส่​เครื่อง​ดื่ม​เดิน​เข้า​มา​หา​ศักยะ​และ​เ​รน ขอ​ให้​ช่วย​เสิร์ฟ​เครื่อง​ดื่ม​เพราะ​แขก​เยอะ​มาก ศักยะ​ไม่​พอใจ

“ไว​คง​ไม่ได้​คิด​อะไร​หรอก​ค่ะ​พี่​ตั้น คง​เคย​ชิน​ว่าที่​บริษัท​อยู่​กัน​เหมือน​พี่ๆน้องๆ ไว​เขา​คง​เห็น​ว่า​สนิท​กัน ก็​เลย​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เท่านั้น​เอง” เ​รน​ออก​รับ​แทน


“ปีนเกลียว​สิ​ไม่​ว่า ผม​ไป​เปลี่ยน​เสื้อ​ที่​บ้าน​รัชต์​ก่อน​นะ แล้ว​เดี๋ยว​เจอ​กัน” ศักยะ​เดิน​ออก​ไป

เ​รน​มอง​ตามอย่าง​เก็บ​ข้อมูล​ว่า ศักยะ​มี​ความ​เจ้า​ยศ​เจ้า​อย่าง​ใน​ตัว​เหมือน​กัน

ศักยะ​เข้ามา​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ที่​บ้าน​รัชต์ พิมพ์​พัส​ตรา​แอบ​ตาม​มา​บริหาร​เสน่ห์​แบบ​ถึง​เนื้อ​ถึง​ตัว ทำให้​ศักยะ​แทบ​คลั่ง ขณะ​ที่​ศักยะ​กำลัง​จ้อง​มอง​พิมพ์​พัส​ตรา พราย​ก็​กำลัง​จ้อง​มอง​เหยื่อ​สาว​อยู่​บน​สะพาน​ข้าม​คลอง​ใกล้​บ้าน​ชัด เพราะ​เธอ​กำลัง​อกหัก มัน​รอ​จน​สบ​โอกาส​ก็​จำแลง​เป็น​เด็ก​ผม​หงอก หน้า​แก่​เข้า​มา​สะกด​จิต​ให้​เธอ​โดด​น้ำ​ฆ่า​ตัว​ตาย

ooooooo

รัชต์​พา​ลูกค้า​วี​ไอ​พี​ของ​บริษัท​มา​แนะนำ​ให้​ศักยะรู้จัก​หวัง​ช่วย​เพื่อน  แต่​บรรดา​ลูกค้า​เมื่อ​รู้​ว่า​ศักยะ​เรียน​ไม่​จบ​ก็​พา​กัน​เหล่​มอง​อย่าง​ดูถูก เหมือน​ไม่​ใช่​คนใน​ระดับ​เดียวกัน ศักยะ​โกรธ​มาก​แต่​ต้อง​สะกด​อารมณ์​เอา​ไว้ แล้ว​เ​รน​ก็​เดิน​มา​ยื่น​กล่อง​ใส่​นาฬิกา​ให้​รัชต์ บอก​ว่า​ได้​เวลา​เซอร์ไพรส์​พิมพ์พัส​ตรา​แล้ว พลาง​ยกมือ​ให้​สัญญาณ ไว​เข้า​ประจำ​ที่ เสียง​ดนตรี​และ​แสง​สี​ใน​งาน​เปลี่ยน​ไป​ทันที

รัชต์​เดิน​ตรง​ไป​หา​พิมพ์​พัส​ตรา​ที่​ยืน​อยู่​กับ​กลุ่ม​เพื่อน แล้ว​เปิด​กล่อง​นาฬิกา​ออก เห็น​นาฬิกา​ข้อ​มือ​ผู้หญิง​ฝัง​เพชร​สวย​งาม

“พี่​รัชต์​รู้​ได้​ไง​ว่า​พิ​มอ​ยาก​ได้” พิมพ์​พัส​ตรา​น้ำตา​คลอ

รัชต์​บรรจง​ใส่​นาฬิกา​ให้​เรียก​เสียง​กิ๊วก๊าว​ของ​เพื่อนฝูง​และ​แขกเหรื่อ​พร้อม​กับ​เสียง​แซว​ว่า ขอ​หมั้น​หรือ​ขอ​แต่งงาน​กัน​แน่

“เปล่า​ครับ ผม​แค่​อยาก​ฝาก​เวลา​ของ​ผม​ให้​พิม​เขา​ช่วย​ดูแล” รัชต์​ตอบ

พิมพ์​พัส​ตรา​สวมกอด​รัชต์​ทันที​ที่​สวม​นาฬิกา​ให้​เสร็จ​แล้ว​หอม​แก้ม​ซ้าย​ขวา เ​รน​ยิ้ม​น้อย​ยิ้ม​ใหญ่​พอใจ​ผล​งาน ศักยะ​เกิด​ความ​ริษยา​เดิน​เลี่ยง​ออก​ไป​อย่าง​หัวเสีย

กลางดึก​คืนนั้น​ศักยะ​ฝัน​ว่า เขา​พาย​เรือ​ออก​ไป​กลาง​ทะเลสาบ ได้​พบ​กับ​พรายมัน​อาสา​จะ​บันดาล​ความปรารถนา​ให้​เป็น​จริง

“ท่าน​ต้องการ​เด่น​ดัง มี​เงิน​ทอง​มากมาย เป็น​ที่​ยอม​รับ​ของ​คน​ทุก​คน ต่อ​ไป​นี้ไม่​ว่า​ท่าน​จะ​ทำ​งาน​อะไร​ ท่าน​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ทุก​อย่าง มี​เงิน​ทอง​เข้า​มา​แต่​ท่าน​ต้อง​สัญญา​กับ​เรา​ข้อ​หนึ่ง​ก่อน”

“สัญญา​อะไร บอก​ก่อน​นะ ถ้า​เป็น​เรื่อง​ไม่​ดี ฉัน​ไม่​ทำ​เด็ดขาด” ศักยะ​ระแวง

“ไม่​หรอก ขอ​เพียง​แค่​ท่าน​ไม่​กลับ​ไป​ค้าง​ที่​บ้าน​ปู่​ท่าน​อีก ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​ก็ตาม ท่าน​ทำได้​หรือ​ไม่”

“แค่​นี้​เอง ได้​สิ ฉัน​จะ​ไม่​ไป​ค้าง​ที่​บ้าน​ปู่​อีก”

“ดี ถือว่า​ท่าน​สัญญา​กับ​เรา​แล้ว​นะ”

ทันใดนั้น​เอง ก็​มี​มือ​สี​ดำ​มะ​เมื่อ​ม มี​เกล็ด​แบบ​งู โผล่​พรวด​ขึ้น​มา​จับ​มือ​ของ​ศักยะ​ไว้ เหมือน​เป็น​การ​ทำ​สัญญา ศักยะ​ช็อก​ตัว​แข็ง​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก เมื่อ​ตกใจ​ตื่น เขา​ทบทวน​ความ​ฝัน ความ​โลภ​ผุด​ขึ้น​มาทันที

“ชีวิต​ฉัน​ต้อง​ดี​กว่า​นี้ ฉัน​ต้อง​ทัดเทียม​แก​ให้​ได้ ไอ้​รัชต์” ศักยะ​มุ่ง​มั่น แวว​ตา​ทะเยอทะยาน


ooooooo

เช้า​วัน​ใหม่​ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​นำ​ศพ​ของ​หญิง​ที่​ฆ่า​ตัว​ตาย​ขึ้น​มา​จาก​คลอง ไว​ผ่าน​มา​เห็น​เหตุการณ์​ก็นึก​กลัว​รีบ​เร่ง​ฝีเท้า​ให้​ถึง​ออฟฟิศ​โดย​เร็ว และ​เล่า​เหตุการณ์​ที่​เห็น​ให้​เพื่อน​พนักงาน​ฟัง ศักยะ​เดิน​เข้า​มา​พอดี พนักงาน​หัน​ไป​สอบ​ถาม

“พี่​ตั้น พี่​รู้​ข่าว​คน​โดด​น้ำ​ตาย​ที่​คลอง​ท้าย​ซอย​หรือ​ยัง พี่​อยู่​ที่​นี่​เคย​เห็น​หรือ​ว่า​ได้ยิน​อะไร​แปลกๆมั่ง​ไหม”

“ก็​ไม่​มี​นี่ กลัว​อะไร​กัน​เหรอ” ศักยะ​ปั้น​หน้า

“แต่​ผม​เคย​ได้ยิน​พวก​คน​งาน​เล่า​ว่า ลุง​ที่​เคย​อยู่​ที่​นี่​ฆ่า​ตัว​ตาย​ไม่​ใช่​เหรอ​ครับ แล้ว​คุณ​ปู่​ของ​พี่​ตั้น​ก็​ตาย​ที่​บ้าน​หลัง​นี้​ด้วย” ไว​พาล​หาเรื่อง

ศักยะ​ของ​ขึ้น​เพราะ​ไม่​ชอบ​หน้า​ไว​อยู่​แล้ว​จึง​สวน​กลับ ทั้ง​สอง​เริ่ม​เสียง​ดัง​ใส่​กัน

“เถียง​อะไร​กัน” รัชต์​ถือ​แฟ้ม​เดิน​ออก​มา​พอดี

“เปล่า​ครับ​คุณ​รัชต์ คุย​กัน​เสียง​ดัง​ไป​หน่อย​น่ะ​ครับ” ไว​เหล่​ศักยะ​แล้ว​เดิน​เลี่ยง​ไป

ศักยะ​เห็น​ไว​ถอย​แล้ว​ก็​ไม่​อยาก​ยุ่ง​หัน​ไป​ถาม​รัชต์​ว่า​จะ​ออก​ไป​ข้าง​นอก​หรือ รัชต์​ว่าจะ​ไป​พบ​ลูกค้า

“เฮ้ย แก​จะ​ไป​เอง​ทำไม นี่​มัน​หน้าที่​ฉัน เดี๋ยว​ฉัน​ไป​ให้​เอง” ศักยะ​อาสา

“ฉัน​ไป​เอง​ดี​กว่า คุณ​ประสิทธิ์​แก​ทั้ง​เขี้ยว​ทั้ง​พูดจา​ไม่​รักษา​น้ำใจ​ใคร แก​เพิ่ง​เริ่ม​ทำ​งาน ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​แก​หมด​กำลังใจ​ซะ​ก่อน” รัชต์​เป็น​ห่วง แต่​ศักยะ​ยืนยัน​จะ​ไป​เอง​อ้าง​ว่า ชอบ​งาน​ท้าทาย รัชต์​ยอม​ตามใจ

ศักยะ​มา​พบ​คุณ​ประสิทธิ์​ที่​บริษัท แต่​คุณ​ประสิทธิ์ปฏิเสธ​ไม่​ยอม​คุย​กับ​ศักยะ​แถม​ยัง​พูดจา​ดูถูก จน​ศักยะ​โมโห​จะ​ลุก​หนี แต่​ทันใดนั้น​เอง คุณ​ประสิทธิ์​ก็​เหมือน​ถูก​มนต์​สะกด​จับ​แฟ้ม​เอา​ไว้​แน่น​พลาง​พูด​อย่าง​เหม่อ​ลอย

“ลด​ได้​เท่า​นี้​ก็​ไม่​เป็นไร ตกลง​ฉัน​รับ​ตาม​ข้อ​เสนอ​นี้​ล่ะ” คุณ​ประสิทธิ์​ดึง​แฟ้ม​เอกสาร​มา​เซ็น​หน้าตา​เฉย

ศักยะ​อึ้ง​ไป​ที่​จู่ๆลูกค้า​ก็​เปลี่ยนใจ​ชนิด​ไม่​มี​ปี่​มี​ขลุ่ย ไฟ​ห้อง​ทำ​งาน​กะพริบ​ถี่ๆ ดอกไม้​ที่​ปัก​ประดับ​ใน​แจกัน คอพับ​หัก​ทุก​ดอก ศักยะ​รู้​ได้​ทันที​ว่า​เป็น​ฝีมือ​ของ​พราย​มา​ช่วย​ตน​แน่ๆ

รัชต์​ดีใจ​มาก​ที่​ศักยะทำ​งาน​สำเร็จ เขา​สั่ง​พนักงาน​ว่า อย่า​เพิ่ง​รีบ​กลับ​เพราะ​จะ​ปิด​ร้าน​เลี้ยง​ฉลอง​ให้​ศักยะ เหล่า​พนักงาน​ปรบ​มือ​เฮ​แล้ว​เข้า​มา​ชื่นชม​ศักยะ ศักยะ​ยิ้ม​หน้าบาน​ออกตัว​ว่า คง​เป็น​เพราะ​โชค​ดี​มาก​กว่า

“โชค​อย่าง​เดียว​ไม่​พอ​หรอก​ค่ะ​พี่​ตั้น คุณ​ประสิทธิ์​แก​ขึ้นชื่อ​จะ​ตาย อย่าง​งี้​ต้อง​เรียก​ว่า​ฝีมือ​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ”

“ฉัน​ตะหาก​ที่​โชค​ดี ที่​ได้​แก​มา​ร่วม​งาน​ ตั้น แก​รู้​ไหม โปรเจกต์​นี้เป็นโปรเจกต์ใหญ่​ที่สุด​ที่​บริษัท​ฉัน​ได้​โดย​ไม่​ต้อง​พึ่ง​บารมี​พ่อ​กับ​แม่​เลย ขอบใจ​มาก​เพื่อน” รัชต์​ยื่นมือ​ไป​จับ​กับ​ศักยะ

ศักยะ​ยิ้ม​รับ​ด้วย​ความ​ภูมิใจ​สุดๆแล้ว​แอบ​นึก​ใน​ใจ “เจ้า​พราย​ ถ้า​แก​บันดาล​ให้​ฉัน​ได้​ทุก​อย่าง​แบบ​นี้ แก​จะ​เป็น​ตัว​อะไร ฉัน​ก็​ไม่​สน​แล้ว​ล่ะ”

เมื่อ​ความปรารถนา​หนึ่ง​สำเร็จ​ก็​ต้อง​มี​หนึ่ง​ชีวิต​สังเวย​เป็น​การ​แลกเปลี่ยน คน​ที่​โชค​ร้าย​ใน​คืน​นี้​ก็​คือ​ชาย​กลางคน​ที่​ขับ​รถ​มา​คน​เดียว พราย​สะกด​จิต​ให้​เขา​ขับ​รถ​พุ่ง​ชน​ต้นมะขาม​ที่​จอน​ผูก​คอ​ตาย​เข้า​อย่าง​จัง แต่​เขา​ยัง​ไม่​ตาย​สมใจ มัน​จึง​ใช้​หาง​ตวัด​ขึ้น​มา​รัด​คอ​จน​ชาย​โชค​ร้าย​ตาเหลือก​ค้าง​ขาดใจ​ตาย​คาที่

“มึง​จะ​ต้อง​ฆ่า​คน​อีก​เท่า​ไหร่​ถึง​จะ​พอ แค่​นี้​ยัง​ไม่​สา​แก่​ใจ​มึง​อีก​เหรอ” วิญญาณ​ของ​จอน​ที่นั่ง​อยู่​บน​ต้นมะขาม​ก้ม​มอง​ลง​มา​อย่าง​แค้น​ใจ

“กู​จะ​ฆ่า ฆ่า​ไป​เรื่อยๆ จนกว่า​กู​จะ​พ้น​ความ​ทรมาน จนกว่า​ศัตรู​ของ​กู​จะ​พินาศ” เสียง​ของ​พราย​ดัง​สะท้อน​สะท้าน​ไป​ทั่ว​บริเวณ ชวน​น่า​หวาด​กลัว วิญญาณ​จอน​หาย​วับ​ไป ลม​พัด กระโชก​แรง​ขึ้น

ooooooo

พิมพ์​พัส​ตรา​แวะ​มา​ทักทาย​รัชต์​ที่​บริษัท​แล้ว​จะ​ออก​ไป​ฟิตเนส​ต่อ เธอ​เห็น​เ​รน​กำลัง​จะ​ออก​ไป​เสนอ​งาน​ข้าง​นอ​กก็​ชวน​ไป​ด้วย​กัน เพราะ​รู้​จาก​รัชต์​ว่า​รถ​ของ​เ​รน​เข้า​อู่​อยู่ แต่​เ​รน​ไม่ทัน​ได้​ตอบ​อะไร ศักยะ​ก็​ขับ​รถ​มือ​สอง​สภาพ​ดี​เข้า​มา​จอด

“ไป​เอา​รถ​ใคร​มา​ขับ​คะ​พี่​ตั้น” เ​รน​แปลก​ใจ

“รถ​ผม​เอง​สิ​ครับ รัชต์​จ่าย​ค่า​คอ​มฯ​ให้​เมื่อ​วาน ก็​ไป​ถอย​มา​เลย เล็ง​ไว้​นาน​แล้ว” ศักยะ​ยิ้ม​ภูมิใจ

รัชต์หัน​ไป​อธิบาย​กับ​พิมพ์​พัส​ตรา​ว่า ศักยะ​หา​โปรเจกต์​ใหญ่​เข้า​บริษัท​ได้ ก็​เลย​ได้​ค่า​คอ​มฯ​เยอะ​หน่อย

“วัน​นี้​มี​นัด​ไป​พบ​ลูกค้า​ไม่​ใช่​เหรอ​เ​รน งั้น​ไป​ด้วย​กัน​เลย ยอม​ให้​เป็น​ตุ๊กตา​หน้า​รถ​คน​แรก” ศักยะ​ล้อ

“ด้วย​ความ​ยินดี​เลย​ค่ะ” เ​รน​ยิ้ม​รับ​แล้ว​เข้าไป​นั่ง​ใน​รถ

“วัน​นี้​ฉัน​นัด​ลูกค้า​อีก 3 ราย เตรียม​ค่า​คอ​มฯ​ไว้​ได้​เลย​เพื่อน” ศักยะ​ยิ้มๆตบ​บ่า​รัชต์​แล้ว​ออก​รถ​ไป

รัชต์​มอง​ตามอย่าง​ชื่นชม ส่วน​พิมพ์​พัส​ตรา​มอง​ตามอย่าง​เคืองๆที่​เห็น​ศักยะ​สนิทสนม​กับ​เ​รน เพราะ​เสีย​ฟอร์ม​ที่​ผู้ชาย​ที่​หลง​ใหล​ตน​ไป​ชอบ​ผู้หญิง​อื่น

พิมพ์​พัส​ตรา​แอบ​มา​รอ​พบ​ศักยะ​ที่​บริษัท​ใน​ตอน​ค่ำ​เพื่อ​บริหาร​เสน่ห์​ใน​ขณะ​ที่​ทั้ง​สอง​กำลัง​จ้อง​ตา​กัน​อย่าง​หวาน​ซึ้ง ไว​ก็​ผ่าน​มา​เห็น เขา​รีบ​เดิน​เลี่ยง​เอา​กาแฟ​ไป​ให้​รัชต์​ที่​ ทำ​งาน​อยู่​ใน​ห้อง ส่วน​พิมพ์​พัส​ตรา​เมื่อ​มั่นใจ​ว่า​แย่ง​ความ​สนใจ​ศักยะ​คืน​มา​จาก​เ​รน​ได้​แน่​แล้ว ก็​ถอย​ออก​มา ศักยะ​มอง​ตาม​พิมพ์​พัส​ตรา​เคลิ้ม​ไป​กับ​ความ​สวย​  ด้วย​เหตุ​นี้​หลัง​

เสร็จ​งาน ไว​จึง​ตาม​มา​ต่อว่า​ศักยะ ที่​คิด​หักหลัง​รัชต์​เรื่อง​พิมพ์–พัส​ตรา แต่​ศักยะ​ไม่​สน

“คุณรัชต์​​เป็น​คน​ดี​เกินไป นาย​ไม่​คิด​หรอก​ว่า​แฟน​ตัว​เอง​กับ​เพื่อน​รัก​จะ​คิด​ทรยศ​ลับหลัง​ได้​ลงคอ​ ผม​อยาก​มา​เตือน​พี่  ว่า​คน​อย่าง​คุณ​พิม​ไม่​มี​ทาง​จริงจัง​กับ​ใคร​นอ​กจาก​คุณ​รัชต์​ คุณ​พิม​ฉลาด เธอ​รู้​ดี​ว่า​ไม่​มี​ผู้ชาย​คน​ไหน​จะ​ดี​พร้อม​เทียบเท่ากับ​คุณ​รัชต์​ได้” ไว​มอง​ศักยะ​แวว​ตา​ดูถูก

ศักยะ​โมโห​ผลัก​ไว​ให้​พ้น​ทาง​แล้ว​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป​อย่าง​หัวเสีย

ooooooo

เ​รน​ชวน​ศักยะ​ไป​รับ​ตา​เลิศ​มา​อยู่​กับ​เธอ​ที่​คอน​โดฯ เพราะ​อับอาย​ที่​แม่​ของ​เธอ​ยืนยัน​จะ​แต่งงาน​กับ​ทัด​สิงห์ ทั้งๆที่​ทัด​สิงห์​ยัง​ไม่ได้​หย่า​กับ​เมีย​แค่​แยก​กัน​อยู่​เท่านั้น

“แม่​เ​รน​ก็​เลย​ต้อง​เป็น​เมียน้อย​แบบ​ออก​หน้า​ออก​ตา คุณ​ตา​ถึง​ทน​ความ​อับอาย​ไม่ได้​ไง​คะ​พี่​ตั้น”

“คุณ​ตา​มา​อยู่​ที่​นี่​ก็ดี​เหมือน​กัน ท่าน​คง​มี​ความ​สุข​ที่​ได้​อยู่​ใกล้​กับ​เ​รน​นะ” ศักยะ​ปลอบ​ใจ

“แต่​ก็​สงสาร​คุณ​ตา​นะ​คะ​พี่​ตั้น เคย​อยู่​บ้าน​หลัง​ใหญ่​โต มี​บริเวณ​กว้างๆ ต้อง​มา​ทน​อุดอู้​อยู่​ใน​ห้อง​แคบๆ”

ศักยะ​คิด​ครู่​หนึ่ง​ก่อน​จะ​ยิ้ม​ออก​มา เขา​ชวน​ให้​เ​รน​กับ​คุณ​ตา​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ใหม่ เ​รน​เป็น​งง ศักยะ​ส่ง​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​พา​สอง​ตา​หลาน​ไป​ดู​บ้าน​แถบ​ชานเมือง​ที่​เขา​เพิ่ง​จะ​ซื้อ​ไว้

“พี่​ตั้น​ทำได้​ยัง​ไง​คะ​เนี่ย เพิ่ง​จะ​ทำ​งาน​ได้​ไม่​เท่า​ไหร่​เอง ซื้อ​บ้าน​ใหม่​ได้​แล้ว​เหรอ​คะ” เ​รน​ทึ่ง​สุดๆ

“ก็​ไม่ได้​ใช้​เงินก้อน​ซะ​หน่อย นี่​ผม​ยัง​ผ่อน​ดาวน์​อยู่​เลย มี​ค่า​เช่า​บ้าน​ของ​รัชต์​บวก​กับ​ค่า​เช่า​ตึก​มรดก​ก็​พอ​ผ่อน​แล้ว ส่วนตัว​ผม​ก็​กิน​เงินเดือน​กับ​ค่า​คอ​มฯ แค่​นี้​ก็อยู่ได้​สบายๆ” ศักยะ​ชี้แจง ขณะ​ที่​เลิศ​กวาดตา​มอง​ไป​รอบๆบ้าน สีหน้า​เครียดๆชอบกล

“พี่​ตั้นนี่ นอกจาก​จะ​ขาย​เก่ง​แล้ว ยัง​วาง​แผน​ชีวิต​เก่ง​อีก​นะ​คะ” เ​รน​ชม

ศักยะ​ยิ้ม​ปลื้ม​แล้ว​หัน​ไป​คุย​กับ​ตา​เลิศ​ว่า ชอบ​ที่​นี่ไหม ตา​เลิศ​ฝืน​ยิ้ม​เปรย​ว่า ศักยะ​น่า​จะ​มา​อยู่​เอง เพราะ​ซื้อ​แล้ว​ไม่​อยู่​น่า​เสียดาย

“ผม​ทำ​งาน​ใน​เมือง ขืน​อยู่​ที่​นี่​ก็​ไป​ทำ​งาน​สาย​ทุก​วัน​สิ​ครับ ไม่​เหมือน​เ​รน​เขา​ขยัน​ตื่น​เช้า ที่​ผม​ซื้อ​ไว้​ก็​เพราะ​อยาก​ให้​ทรัพย์สิน​มัน​งอกเงย​เท่านั้น​ล่ะ​ครับ​ตา ขึ้น​ไป​ดู​ห้อง​นอน​กัน​ดี​กว่า​นะ​ครับ” ศักยะ​เดิน​นำ​ขึ้น​ไป

“ไป​ค่ะ​ตา” เ​รน​ประคอง​ตา​เดิน​ขึ้น​บันได​บ้าน

ตา​เลิศ​ก็​รู้สึก​เหมือน​มี​ความ​ร้อน​ระอุ​บาง​อย่าง อยู่​เหนือ​หัว​ตน จน​ตน​ต้อง​เงย​หน้า​ขึ้น​ดู แต่​ไม่ทัน​เห็น​อะไร ศักยะ​ก็​หัน​กลับ​มา ตา​เลิศ​จึง​แกล้ง​บ่น

“อากาศ​เดี๋ยวนี้​มัน​ร้อน​ขึ้น​ทุก​วัน​ว่า​ไหม​คุณ​ตั้น”

“ธรรมชาติ​ลงโทษ​มนุษย์​ครับ​ตา” ศักยะ​ยิ้มๆ

เลิศ​แอบ​หัน​กลับ​มา​มอง​ข้าง​หลัง​อีก​ครั้ง เพราะ​สัมผัส​ที่​หก​บอก​ว่า​มี​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​อยู่​ใน​บ้าน

ศักยะ​เดินกลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​พัก​ของ​ตน​มา​อย่าง​อารมณ์​ดี เงา​พราย​พุ่ง​พรวด​เข้าใส่​แล้ว​ปรากฏ​สะท้อน​อยู่​ที่​กระจก​หน้าต่าง​พลาง​ขู่​ฟ่อ ศักยะ​ตั้ง​สติ​ได้​ก็​เอ่ย​ถาม

“แก​มา​หา​ฉัน มี​อะไร”

“ข้า​มา​เตือน​ท่าน เรื่อง​ชาย​แก่​กับ​หลาน​สาว​ของ​มัน เพราะ​มัน​สอง​คน​จะ​นำ​ความ​วิบัติ​มา​ให้​ท่าน ท่าน​ต้อง​อยู่​ห่าง​พวก​มัน​ไว้”

“คุณ​ตา​อายุ​แปด​สิบ​แล้ว​จะ​ไป​ทำ​อะไร​ใคร​ได้ ส่วน​เ​รน เป็น​เพื่อน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​ฉัน เ​รน​ไม่​มี​ทาง​ทำร้าย​ฉัน​หรอก แก​บอก​ว่า​จะ​ทำให้​ความปรารถนา​ฉัน​เป็น​จริง​ไม่​ใช่​เห​รอะ แค่​นี้ ฉัน​ยัง​ไม่​พอใจ​หรอก​นะ แก​รีบ​ทำ​งาน​ให้​สำเร็จ​ดี​กว่า อย่า​มา​เสีย​เวลา​คอย​จับผิด​เ​รน​กับ​คุณ​ตา​หน่อย​เลย” ศักยะ​ไม่​สน

เงา​พราย​ไม่​พอใจ​กลาย​ร่าง​เป็น​ชาย​ผม​หงอก​ขาว​กระเซิง​คลุม​ผ้า​ดำ​ปิด​ทั้ง​ตัว ปรากฏ​ขึ้น​ด้าน​หลัง​ศักยะ

“เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา ท่าน​ก็​ต้อง​รักษา​สัญญา​เช่น​กัน”

“แค่​ไม่​ให้​ไป​ค้าง​บ้าน​คุณ​ปู่​น่ะ​เหรอ ถ้า​แก​ให้​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ฉัน​ต้องการ​ได้​จริงๆ อย่า​ว่า​แต่​แค่​นี้​เลย ฉัน​ไม่​ไป​เหยียบ​ทั้ง​ชาติ​ก็​ยัง​ได้” ศักยะ​ส่าย​หน้า​เดิน​ไป​ริน​น้ำ​ดื่ม​พร้อม​บ่น “ทีหลัง​มา​หา​ฉัน​แบบ​นิ่มนวล​ก็ได้​นะ​เจ้า​พราย  เดี๋ยว​ฉัน​จะ​หัวใจ​วาย​ตาย​ก่อน​รวย”

เสียง​พราย​หัวเราะ​เย็น​ยะเยือก​แล้ว​เงา​ดำ​ก็​ลอย​หาย​ไป​เงียบๆ

ooooooo

เช้า​วัน​ใหม่ ศักยะ​ไป​รับ​เ​รน​กับ​ตา​เลิศ​มา​ที่​บ้าน​ของ​คุณ​ปู่ เพราะ​ตา​เลิศ​ต้องการ​มา​ระลึก​ความหลัง

“วัน​นี้​ไม่​มี​คน​มา​ทำ​งาน ตา​อยาก​จะ​รำลึก​ความหลัง​ยัง​ไง ก็​เชิญ​ตาม​สบาย​เลย​นะ​คะ” เ​รน​ล้อ​

ตา​เลิศ​ยก​ไม้เท้า​หัว​เสือ​คู่​กาย​มา​เคาะ​หัว​เ​รน​เบาๆ ก่อน​จะ​เดิน​นำ​ไป​ทาง​สวน​ข้าง​บ้าน ชม​ต้น​หมาก​ราก​ไม้​อย่าง​สบายใจ เ​รน​มอง​ตาม​แล้ว​หัน​มา​ขอบคุณ​ศักยะ​ที่​อุ​ต​ส่า​ห์​มา​เป็น​เพื่อน

“ไม่​ต้อง​ขอบคุณ​หรอก​จ้ะ ผม​อยาก​มา​อยู่​แล้ว ได้​ดูแล​คุณ​ตา​ก็​เหมือน​ผม​ได้​ชดเชย ที่​ไม่​มี​โอกาส​ได้​ดูแล​คุณ​ปู่” ศักยะ​ยิ้ม​ให้​เ​รน แล้ว​ขอตัว​ไป​เดิน​เล่น​กับ​ตา​เลิศ เ​รน​มอง​ตาม​ศักยะ​อย่าง​เป็น​ปลื้ม

ตา​เลิศ​เดิน​ดู​ต้นไม้​เข้า​มา​ถึง​สวน​หลัง​บ้าน ไม่​เห็น​ศาล​เจ้าที่​ก็​ถาม​หา ศักยะ​หน้า​เจื่อน​ไป​นิด​บอก​ว่า​รื้อ​ไป​แล้ว ตา​เลิศ​เข้าใจ​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​ว่า  เวลา​มัน​เปลี่ยน​ไป​แล้ว คน​เดี๋ยวนี้คง​ไม่​เชื่อถือ​อะไร​เหมือน​ก่อน

“เข้าไป​ใน​บ้าน​ดี​กว่า​ครับ​คุณ​ตา แดด​มัน​ร้อน” ศักยะ​ตัดบท แล้ว​เข้า​ประคอง​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​ที่​เ​รน​ตาม​มา​ประคอง​ไว้​ทัน ทั้ง​สอง​มือ​จับ​กัน​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ

เมื่อ​เข้า​มา​ใน​บ้าน​แล้ว ศักยะ​ก็​พา​ตา​เลิศ​ไป​ดู​รูป​เก่าๆ ใน​ห้อง​พระ ตา​เลิศ​เห็น​รูป​ชัด​ก็​เปรย​ว่า

“รูป​พี่​ชัด​รูป​นี้ ดู​เศร้า​เหลือเกิน​นะ​ตั้น”

“รูป​คุณ​ปู่​น่ะ​เหรอ​ครับ​เศร้า” ศักยะ​มอง​ไป​ที่​รูป เห็น​ชัด​จ้อง​ตน​ด้วย​สายตา​ถมึงทึง​ก็​รีบ​หลบตา​บอก​กับ​ตา​เลิศ​ว่า คุณ​ปู่​ดู​ดุ​มาก​กว่า​เศร้า

เ​รน​เหลือบ​ไป​เห็น​ไม้เท้า​ของ​ชัด​ที่​แขวน​บน​ผนัง ซึ่ง​เหมือนกับ​ไม้เท้า​ของ​ตา​เลิศ​ก็​แปลก​ใจ​ร้อง​ถาม​ว่า ทำไม​ถึง​เหมือน​กัน​ขนาด​นี้ ตา​เลิศ​ยิ้ม​บางๆ เดิน​ไป​มอง​ไม้เท้า​ของ​ชัด​พลาง​อธิบาย

“ก็​ต้อง​เหมือน​กัน​อยู่​แล้ว​ล่ะ ไม้เท้า​คู่​นี้ เป็น​ไม้เท้า​แก้ว​ที่​เสด็จในกรมฯประทาน​ให้​พี่​ชัด​กับ​พี่​ลพ ของ​ตา​เป็น​ของ​พี่​ลพ​ไง​ล่ะ”

“ถ้า​อย่าง​นั้น ผม​ยก​ให้​คุณ​ตา​อีก​อัน​ก็​แล้วกัน​ครับ​เพราะ​อยู่​กับ​ผม ผม​ก็​ไม่ได้​ใช้​อะไร​อยู่​แล้ว ได้​แต่​เก็บ​ไว้​ใน​ห้อง​นี้​เฉยๆ ให้​ไม้เท้า​อัน​นี้​ได้​กลับ​ไป​อยู่​คู่​กับ​ไม้เท้า​ของ​คุณ​ตา​จะ​ดี​กว่า​ครับ” ศักยะ​เอ่ย

ตา​เลิศ​นิ่ง​คิด​แล้ว​รับปากว่า จะ​ช่วย​ดูแล​ให้ ไว้​ศักยะ​อยาก​ได้​คืน​เมื่อ​ไหร่​ก็​บอก

“ครับ” ศักยะ​ยิ้ม​รับ

ทันใดนั้น​เอง เสียง​โทรศัพท์​มือ​ถือ​ของ​เ​รน​ก็​ดัง​ขัดจังหวะ​ขึ้น  เ​รน​หยิบ​มือ​ถือ​ขึ้น​มา​ดู แล้ว​กด​รับ พิมพ์​พัส​ตรา​โทร.​มา​ตาม​เ​รน​ไป​ที่​สำนักงาน​ขาย เพราะ​คน​งาน​ก่อสร้าง​ประท้วง​ขอ​ขึ้น​ค่า​แรง​และ​ค่า​โอ​ที

เ​รน​กับ​ศักยะ​รีบ​ไป​ทันที รัชต์​ขอ​ให้​ศักยะ​ช่วย​ดูแล​ทุก​คน ใน​ระหว่าง​ที่​เขา​ออก​ไป​เจรจา​กับ​คน​งาน แต่​ถ้า​เหตุการณ์​ไม่​ดี​ขึ้น​ก็​ให้​พา​ทุก​คน​หลบ​ออก​ไป​เลย

“นาย รอ​ให้​พวก​เขา​ใจเย็น​ก่อน​แล้ว​ค่อย​คุย​ไม่​ดี​กว่า​เหรอ​คะ” เ​รน​ห่วง

“ผม​อยาก​คุย​ให้​จบ​ไป​เลย นี่​ใกล้​กำหนด​ส่ง​งาน​แล้ว ไม่ทัน​ขึ้น​มา โดน​ฟ้อง​จะ​ไม่​คุ้มกัน ​ไม่​ต้อง​ตาม​ผม​ออก​ไป​นะ” รัชต์​กำชับ

“ระวัง​ตัว​นะ​รัชต์” ศักยะ​เตือน

รัชต์​พยัก​หน้า​รับ​เดิน​ออก​ไป เ​รน​เดิน​ตาม​มา​ส่ง​พร้อม​ล็อก​ประตู​สำนักงาน พิมพ์​พัส​ตรา​กลัว​โดน​ลูกหลง​สั่ง​ให้​ไว​ไป​สตาร์​ต​รถ​รอ​ไว้​เลย ไว​ไม่​ชอบใจ​นัก

พวก​คน​งาน​กำลัง​ประท้วง เห็น​รัชต์​ออก​มา​ก็​เงียบกริบ​ทันที หัวหน้า​คน​งาน​ยิ้ม​แบบ​คน​ที่​ถือ​ไพ่​เหนือ​กว่า​เอ่ย​ถาม​รัชต์​ว่า ยอม​รับ​เงื่อนไข​ของ​เขา​แล้ว​ใช่​ไหม แต่​รัชต์​ปฏิเสธ​แล้ว​แจกแจง​รายละเอียด​เรื่อง​เงิน​ค่า​แรง​กับ​ค่า​โอ​ที​ให้​พวก​คน​งาน​ฟัง​พร้อม​ย้ำ​ถึง​ความ​ช่วยเหลือ​ต่างๆที่​เขา​เคย​ให้​กับ​ทุก​คนนอก​เหนือ​จาก​เงิน​ค่า​จ้าง เพราะ​คิด​ว่า​ทุก​คน​คือ​คนใน​ครอบครัว​ไม่​ใช่​ลูกจ้าง และ​ถ้า​งาน​เสร็จ​ไม่ทัน​กำหนด​ทุก​คน​ก็​จะ​ตกงาน เหล่า​คน​งาน​ได้คิด​จึง​ยอม​สลาย​การ​ชุมนุม

หัวหน้า​คน​งาน​จ้อง​หน้า​รัชต์​แล้ว​เดิน​หัวเสีย​กลับ​ไป เ​รน​นำ​ทุก​คน​ปรบ​มือ​ชื่นชม​รัชต์​ที่​เจรจา​สำเร็จ ขณะ​ที่​ศักยะ​ยืน​นิ่งๆแอบ​หมั่นไส้​รัชต์​อย่าง​อด​ไม่ได้

ooooooo

ตอนที่ 3

ศักยะ​กลับ​มา​ถึง​ห้อง​พัก​ก็​ตรง​เข้า​ล้าง​หน้า ภาพ​เหตุการณ์​ตอน​รัชต์​กล่อม​คน​งาน​ได้​สำเร็จ​แวบ​เข้า​มา

“ฮีโร่” ศักยะ​เหยียด​ปาก​พึมพำ​กับ​เงา​ตัว​เอง แล้ว​เบี่ยง​ตัว​ไป​หยิบ​ผ้า​มา​เช็ดหน้า แต่​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​เงา​ใน​กระจก​ไม่ได้​ตาม​มา​ด้วย ยัง​กลับ​ยิ้มกริ่ม​อยู่​ที่​เดิม ศักยะ​มั่นใจ​เป็น​พราย​จำแลง​มา​แน่

เงา​พราย​เข้า​มา​ยุแยง​ให้​ศักยะ​ริษยา​รัชต์​มาก​ขึ้น พร้อม​อาสา​จะ​ทำให้​ความปรารถนา​ทุก​อย่าง​ของ​ศักยะ​เป็น​จริง ศักยะ​จม​ดิ่ง​อยู่​กับ​ความ​ริษยา​ต้องการ​เหนือ​รัชต์​ใน​ทุก​เรื่อง เงา​พราย​แสยะ​ยิ้ม​พอใจ​ที่​ครอบงำ​จิตใจ​ศักยะ​ให้​ขุ่นมัว​ได้​สำเร็จ

เช้า​วัน​ใหม่ ศักยะ​ยืน​คุย​เรื่อง​งาน​อยู่​กับ​เ​รน​ใน​ออฟฟิศ รัชต์​เดิน​ออก​มา​ตาม เพราะ​จะ​ให้​ศักยะ​ไป​พบ​ลูกค้า​แทน​ใน ​ตอน​บ่าย แล้ว​หัวหน้า​คน​งาน​ที่​ก่อหวอด​ประท้วง​ก็​เข้า​มา​ต่อว่า รัชต์​เพราะ​แค้น​ที่​โดน​แม่​รัชต์​ไล่​ออก  ​เขา​ชัก​ปืน​ออก​มา​จะ​ยิง​รัชต์ ศักยะ​พุ่ง​เข้า​ชาร์จ​แย่ง​ปืน ทั้ง​คู่​ต่อสู้​กัน​พัลวัน ครู่​เดียว​ก็​มีเสียง​ปืน​ดัง​ลั่น​ขึ้น ศักยะ​ผงะ​ออก​มา​พร้อม​กับ​แผล​ถูก​ยิง​ถาก​ที่​หัวไหล่

หัวหน้า​คน​งาน​ตกใจ​ผละ​ออก​มา เ​รน​หยิบ​แจกัน​ดอกไม้​ที่​อยู่​ใกล้​มือ​ฟาด​ใส่​ท้ายทอย​หัวหน้า​คน​งาน​จน​แจกัน​แตก​เป็น​เสี่ยง รัชต์​เข้าไป​แย่ง​ปืน​มา​ได้

“มึง​ตาย” ศักยะ​แค้น​จะ​เข้าไป​ขย้ำ​หัวหน้า​คน​งาน

หัวหน้า​คน​งาน​กลัว​ศักยะ​รีบ​ลนลาน​วิ่ง​หนี​ออก​ไป​ทันที ศักยะ​หน้า​ดำ​คล้ำ​ตาขวางๆ วิ่ง​ไล่​ตาม​ออก​ไป​ติดๆ

“พี่​ตั้น ปล่อย​เขา​ไป​เถอะ​ค่ะ” เ​รน​วิ่ง​ตาม​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ขณะ​ที่​รัชต์​รีบ​ไป​กด​โทรศัพท์​แจ้ง 191

ศักยะ​วิ่ง​ไล่​กวด​หัวหน้า​คน​งาน​มา​ด้วย​ความ​แค้น​ใจ หัวหน้า​คน​งาน​พยายาม​จะ​หนี​แต่​ศักยะ​ตาม​ล่า​ไม่​เลิก  ​ส่วน​เ​รน​ก็​วิ่ง​ตาม​และ​พยายาม​ตะโกน​เรียก​เตือนสติ​ศักยะ

เมื่อ​มา​ถึง​ถนน​ใหญ่ หัวหน้า​ตัดสินใจ​จะ​วิ่ง​ข้าม​ไป​อีก​ฟาก แต่​มือ​ของ​พราย​ยื่น​ออก​มา​จาก​ท่อ​ระบาย​น้ำ​ดึง​ขา​หัวหน้า​คน​งาน​ไว้ ทำให้​ล้ม​ไป​ข้าง​หน้า จังหวะ​นั้น​เอง​รถ​แล่น​มา​ชน​ตูม เสีย​ชีวิต​คาที่ ศักยะ​ยืน​ช็อก เ​รน​วิ่ง​มา​หยุด​ข้างๆ ยกมือ​ปิดปาก​ด้วย​ความ​ตกใจ ศักยะ​หน้าซีด​เมื่อ​เห็น​หาง​งู​ดำ​มะ​เมื่อ​ม​เลื้อย​ลง​ท่อ​ระบาย​น้ำ​ไป

ooooooo

ศักยะ​หลบ​มา​นั่ง​ที่​สวน​หลัง​บ้าน เขา​มอง​ไป​รอบ​ตัว​พลาง​เอ่ย​ถาม​พราย​ว่า ฆ่า​หัวหน้า​คน​งาน​ทำไม

“เรา​ก็​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ​น่ะ​สิ​ศักยะ ท่าน​ลืมแล้ว​รึ​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ออกปาก​เอง​ว่า​ต้องการ​ให้​มัน​ตาย ทุก​ความปรารถนา​ของ​ท่าน​ต้อง​เป็น​จริง” เสียง​พราย​ตอบ​กลับ​มา

ศักยะ​คิด​ทบทวน จำ​ได้​ว่า ตน​พลั้งปาก​ไป​จริงๆ ก็​รีบ​ออกตัว​ว่า ตอน​นั้น​เขา​กำลัง​โมโห พราย​หัวเราะ​เบาๆ ขำ​กับ​ความ​กลัว​และ​ไร้เดียงสา​ของ​ศักยะ ศักยะ​กวาดตา​มองหา​พราย​ก็​เห็น​เ​รน​กำลัง​เดิน​มา​หา

“คุย​กับ​ใคร​อยู่​คะ​พี่​ตั้น” เรน​ทัก

ศักยะ​ฝืน​ยิ้ม​โกหก​ว่า​คุย​โทรศัพท์​กับ​เพื่อน​อยู่ แล้ว​ถาม​เ​รน​ว่า มี​ธุระ​อะไร​หรือ​เปล่า เ​รน​ว่า คุณ​ตา​ให้​ชวน​ศักยะ​ไป​ทาน​ข้าว​เย็น​ด้วย​กัน ศักยะ​รีบ​รับคำ​และ​อาสา​โชว์​ฝีมือ​ทำ​กับข้าว​หนึ่ง​จาน

“งั้น​เ​รน​โทร.​บอก​คุณ​ตา​เลย​นะ​คะ” เ​รน​เดิน​แยก​ออก​ไป​โทรศัพท์

ศักยะ​กวาดตา​มอง​รอบๆตัว ​ ถอน​ใจ​ยาว​อย่าง​ไม่สบาย​ใจ​นัก

รัชต์​มา​ส่ง​พิมพ์​พัส​ตรา​ที่​หน้า​ผับ​เพราะ​ติด​งาน​จึง​ลง​ไป​เที่ยว​กับ​เธอ​ไม่ได้ พิมพ์พัส​ตรา​ทำ​เป็น​เข้าใจ แต่​ไม่​วาย​กระเซ้า

“ระวัง​นะ บ้า​งาน​มากๆ พิม​จะ​หายตัว​ไป​เลย ทิ้ง​ให้​อยู่​กับ​งาน​คน​เดียว​ซะ​ให้​เข็ด”

“พี่​ทำ​งาน​หนัก​ก็​เพื่อ​เรา​นะ​พิม ถึง​เรา​จะ​มี​เงิน แต่​ถ้า​ไม่​สร้าง​อะไร​ที่​เป็น​ของ​เรา​เอง มัน​ก็​ไม่​มี​ความ​ภาคภูมิ​ใจ​หรอก​นะ” รัชต์​จับ​มือ​อ้อน

“จ้า อยาก​มี​แฟน​เจ้า​อุดมการณ์​ก็​ต้อง​อดทน” พิมพ์พัส​ตรา​ยิ้ม​หวาน เสียง​โทรศัพท์​ดัง​ขึ้น เธอ​กด​รับ​แล้ว​ส่ง​เสียง​ทักทาย​โท​นี่​อดีต​แฟน​ที่​เพิ่ง​กลับ​มา​ถึง​เมือง​ไทย​อย่าง​ใส่​จริต แถม​ยัง​นัด​โท​นี่​ให้​ออก​มา​เที่ยว​ด้วย​กัน รัชต์​ได้ยิน ก็​แอบ​เครียด

ooooooo

วัน​ต่อ​มา พิมพ์พัส​ตรา​มา​รับ​เงิน​ค่า​ที่ดิน ที่​เธอ​มา​เสนอ​ขาย​ให้​รัชต์ รัชต์​ชวน​ออก​ไป​ทาน​อาหาร​กลางวัน​ด้วย​กัน แต่​ถูก​ปฏิเสธ เพราะ​พิมพ์​พัส​ตรา​นัด​กับโท​นี่​ไว้​แล้ว รัชต์​หน้าเสีย แต่​ไม่​อยาก​แสดง​ความ​หึง​หวง​มาก​เพราะ​ให้​เกียรติ​คน​รัก ​ใน​ขณะ​ที่​โท​นี่​ซึ่ง​รอ​อยู่​หน้า​บ้าน​ก็​กำลัง​มี​ปาก​เสียง​กับ​ศักยะ เพราะ​ไม่​พอใจ​ที่​ศักยะ​มา​บอก​ให้​เขา​เลื่อน​ที่​จอด​รถ​ขวาง​หน้า​ประตู​อยู่ พิมพ์​พัส​ตรา​ออก​มา เธอ​ร้อง​เรียก​ศักยะ​แล้ว​แนะนำ​ให้​สอง​หนุ่ม​รู้จัก​กัน

โท​นี่​มอง​ศักยะด้วย​สาย​ตา​ดูถูก​เมื่อ​รู้​ว่า​เขา​เป็น​พนักงาน​ขาย ศักยะ​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​แค้น​ใจ  ​พิมพ์​พัส​ตรา​เห็น​ท่าทาง​สอง​คน​นี่​ก็​รู้​ว่า​มี​เรื่อง​แน่ จึง​รีบ​ตัดบท​ชวน​โท​นี่​ออกไป​ทา​นก​ลา​งวัน โท​นี่​เดิน​โอบ​เอว​พิมพ์​พัส​ตรา​ไป​ขึ้น​รถ​แล้ว​หัน​มา​เย้ย​ศักยะ​ให้​ถอย​เศษ​เหล็ก​มือ​สอง​ออก​ไป​ไกลๆ เพราะ​เขา​จะ​กลับ​รถ

ศักยะ​จ้อง​หน้า​โท​นี่​ด้วย​ความ​แค้น​ก่อน​เดิน​ไป​ขึ้น​รถ​ตน​ถอย​ออก​ไป​อย่าง​เร็ว แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​เกียร์​เดิน​หน้า​จงใจ​เหยียบ​รถ​พุ่ง​เข้าใส่​รถ​โท​นี่ โท​นี่​หัน​มอง​ตกใจ​รีบ​บีบ​แตร​สนั่น​ด้วย​ความ​ตกใจ พิมพ์​พัส​ตรา​อมยิ้ม​พอใจ​ที่​ถูก​หนุ่มๆหึง​หวง​ใส่​กัน
ศักยะ​เข้า​มา​โวย​กับ​รัชต์​เรื่อง​โท​นี่ รัชต์​ที่​มอง​โลก​ใน​แง่​ดี​เข้าใจ​ว่า ศักยะ​เจ็บแค้น​แทน​จึง​รีบ​อธิบาย

“ถ้า​เกิด​ฉัน​ไป​หึง​หวง​ใส่​เค้า ฉัน​กลัว​ว่า​พิม​เขา​จะ​หาว่า ​ฉัน​ไม่​ไว้ใจ​เขา​น่ะ​สิ”

“แก​ก็​เลย​ต้อง​แสดง​ตัว​เป็น​สุภาพบุรุษ ด้วย​การ​ไม่​ทำ​อะไร​เลย​อย่าง​งั้น​น่ะ​เห​รอะ ท่าทาง​ไอ้​โท​นี่​มัน​ไว้ใจ​ได้​ซะ​ที่ไหน แก​จะ​เปิด​โอกาส​ให้​มัน​อยู่​กับ​คุณ​พิม ทำไม คอย​ดูเถอะ ถ้า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​คุณ​พิม​แล้ว​แก​จะ​เสียใจ”

ศักยะ​หัวเสีย​ออก​จาก​ห้อง​ไป รัชต์​คิด​หนัก​แต่​ไม่​รู้​เลย​ว่าที่​ศักยะ​พูด​ไป​ทั้งหมด​นั้น เพราะ​แอบ​หึง​พิมพ์​พัส​ตรา​มาก​กว่า​ห่วง​เพื่อน

ศักยะ​ตาม​เ​รน​มา​รอ​รับ​ตา​เลิศ​ท่ี​สวนสาธารณะ​แห่งหนึ่ง เขา​คุย​กับ​เธอ​เรื่อง​พิมพ์​พัส​ตรา​กับ​โท​นี่​อย่าง​เจ็บแค้น ​ทำให้​เ​รน​ประทับใจ เพราะ​คิด​ว่า​ศักยะ​รัก​เพื่อน​มาก ศักยะ​นึก​ละอาย​รีบ​เปลี่ยน​เรื่อง เมื่อ​เห็น​ตา​เลิศ​ออก​มา

“ไง​ครับ​ตา ได้​มา​เจอ​เพื่อน​เก่าๆ สนุก​ไหม​ครับ”

“ไม่ได้​เจอ​แค่​เพื่อน​เก่า​เท่านั้น​น่ะ​สิ” ตา​เลิศ​ถอน​ใจ​สีหน้า​ไม่​ดี​นัก ศักยะ​หัน​ไป​มอง​ก็​เห็น​สร้อย​ทิพย์​เดิน​ตาม​มา​ด้วย เขา​รีบ​ยกมือ​ไหว้ เ​รน​ประหลาด​ใจ​ถาม​ว่าแม่​มา​ได้​อย่างไร

สร้อย​ทิพย์​บอก​ว่าทราบ​เบอร์​จาก​เพื่อน​เก่า​ของ​คุณ​ตา​จึง​ตาม​มา จะ​ขอร้อง​ให้​ตา​เลิศ​กลับ​ไป​ร่วม​งาน​แต่ง​ของ​เธอ​กับ​ทัด​สิงห์ใน​ฐานะ​ญาติ​เจ้าสาว ตา​เลิศ​กับ​เ​รน​มอง​หน้า​กัน​คิด​หนัก ศักยะ​เห็น​สีหน้า​ทุก​คน​ก็​ชวน​กลับ​ไป​คุย​กัน​ต่อ​ที่​บ้าน

ศักยะ​นึกเห็น​ใจ​เ​รน​แต่​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​อย่างไร เพราะเป็น​เรื่อง​ใน​ครอบครัว​จึง​เดิน​เลี่ยง​ออก​มา​เพื่อ​ให้​ทั้ง​สาม​คุย​กัน​ได้​อย่าง​สะดวก​ใจ สร้อย​ทิพย์​บีบน้ำตา​ขอร้อง​ให้​ตา​เลิศ​เห็นใจเพราะ เธอ​อยาก​ใช้​ชีวิต​ที่​เหลือ​อยู่​กับ​ทัด​สิงห์​จริงๆ ตา​เลิศ​เห็นน้ำตา​ลูก​สาว​ก็​ใจอ่อน เ​รน​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​ตา​ต้อง​อึดอัด​ใจ​จึง​ตัดบท

“คุณ​ตา​คะ ถ้า​คุณ​ตา​ใจอ่อน​ก็​กลับ​ไป​คน​เดียว​เลย​นะ​คะ”

สร้อย​ทิพย์​แอบ​ค้อน​ใส่​ลูก​สาว ขณะ​ที่​ตา​เลิศ​มอง​หน้า​ลูก​ที หลาน​ที ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง

ศักยะ​เดิน​ออก​มา​เชิญ​ทัด​สิงห์​ที่​รอ​อยู่​ข้าง​รถ​ให้​เข้าไป​นั่ง​ข้าง​ใน​ก่อน แต่​ทัด​สิงห์​กลับ​ใช้​ให้​ไป​ตาม​สร้อย​ทิพย์​ออก​มา อ้าง​ว่า​มี​ธุระ​ต้อง​ไป​อีก​หลาย​ที่

“คุณ​สร้อย​คุย​ธุระ​เสร็จ​ก็​คง​ออก​มา​เอง​ล่ะ​ครับ”   ศักยะ​เริ่ม​ไม่​พอใจ

“ไม่​รู้​จะ​อะไร​หนักหนา พ่อ​เขา​ไม่​อยาก​ไป​งาน​ก็​ไป​บังคับ​เขา​อยู่​ได้ แก่​ปูน​นี้​แล้ว ไป​ก็​เป็น​ภาระ​เปล่าๆ ไม่​เห็นจะ​มี​ประโยชน์​อะไร​เลย” ทัด​สิงห์​เปิด​ประตู​รถ​เข้าไป​นั่ง แล้ว​บีบ​แตร​เร่ง​อย่าง​ไม่​ไว้หน้า​ใคร
ศักยะ​หงุดหงิด บ่น​กับ​ตัว​เอง​ว่าทำไม​วัน​นี้​เจอ​แต่​คน​เฮงซวย พลาง​นึกเห็น​ใจ​เ​รน​ที่​มี​พ่อเลี้ยง​แบบ​นี้

ooooooo

ศักยะ​ออก​มา​นั่ง​คลาย​เครียด​ที่​ผับ​และ​พบพิมพ์-พัส​ตรา​กำลัง​นั่ง​คุย​เฮฮา​ปาร์ตี้​อยู่​กับ​โท​นี่​ที่​มุม​หนึ่ง เขาไม่​พอใจ​ที่​เห็น​โท​นี่​ถึง​เนื้อ​ถึง​ตัวพิมพ์​พัส​ตรา​แบบ​เนียนๆ โดยที่​พิมพ์​พัส​ตรา​ก็​ไม่ได้​ถือสา​อะไร ศักยะโทร.ไปฟ้อง​เ​รน​ ​แต่​เ​รน​ว่า​คง​ไม่​มี​อะไร​เพราะ​พิมพ์​พัส​ตรา​รัก​รัชต์​มาก ศักยะ​จึง​ใส่ไฟ​ต่อ​จน​เ​รน​นึก​กลัว​ขอ​ให้​ศักยะ​คอย​ดู​เชิง​ไว้​ก่อน และ​ถ้า​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ก็โทร.​
มา​เพราะ​เธอจะ​รีบไป แล้ว​กด​วาง​สาย

“ยัง​ไม่​นอน​อีก​เหรอ​เ​รน” ตา​เลิศ​เข้า​มา​ทักทาย

“ยัง​หรอก​ค่ะ งาน​รอ​อีก​เป็นกอง ตา​จะ​ใช้​อะไร​เ​รน​รึ​เปล่า​คะ” เ​รน​หัน​มา​คุย​ด้วย

ตา​เลิศ​หน้า​ขรึม​ลง เอ่ย​ถาม​ว่า​โกรธ​หรือ​เปล่า​ที่​ตน​รับปาก​จะ​ไป​งาน​แต่ง​ของ​สร้อย​ทิพย์

“เ​รน​จะ​โกรธ​ตา​ได้​ยัง​ไง​ล่ะ​คะ ยัง​ไง​แม่​เขา​ก็​เป็น​ลูก​ของ​ตา  เขา​ร้องไห้​ซะ​ขนาด​นั้น​  ตา​ยัง​ใจแข็ง​อยู่​ได้​ก็​แปลก​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ”

“ขอบใจ​นะ​ที่​เรา​เข้าใจ​ตา ได้ยิน​อย่าง​นี้​ตา​ก็​ค่อย​สบายใจ​ขึ้น​หน่อย ก็​อย่าง​ที่​เรา​ว่า​นั่นแหละ ยัง​ไง​แม่​เขา​ก็​เป็น​ลูก จะ​ดี​จะ​เลว ตา​ก็​ตัด​เขา​ไม่​ขาด​หรอก เรา​ก็​เหมือน​กัน​นะ แม่​เขา​จะ​ถูก​จะ​ผิด​ยัง​ไง​เขา​ก็​เป็น​แม่ ต้อง​ยก​ให้​เขา​คน​หนึ่ง​ล่ะ อย่า​ไป​โกรธ

ไป​เกลียด​แม่​เขา ชีวิต​เ​รน​จะ​เจริญ​นะ​ลูก​นะ”

“ค่ะ​คุณ​ตา” เ​รน​ยิ้ม

ทันใดนั้น​เอง ตา​เลิศ​ก็​รู้สึก​ร้อน​ระอุ​ปน​อึดอัด​ขึ้น​มา​อย่าง​ประหลาด จน​มอง​หา​ที่มา​ของ​ไอ​ร้อน​นั่น

“มี​อะไร​ค่ะ”

ตา​เลิศ​รู้​ด้วย​สัมผัส​ที่​หก​ว่า มี​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​อยู่​ใกล้ๆ แต่​ห่วง​ว่า​เ​รน​จะ​กลัว​จึง​เปลี่ยน​เรื่อง พลาง​ขอตัว​ไป​นั่ง​ทำ​สมาธิ​ใน​ห้อง เ​รน​มอง​ตาม​นึก​ห่วง​คุณ​ตา เกรง​ว่า​จะ​ไม่สบาย

ooooooo

ศักยะ​นั่ง​ซุ่ม​จับตา​ดู​โท​นี่​และ​พิมพ์​พัส​ตรา​กระเซ้า​เย้า​แหย่​กัน แล้ว​ก็​ทน​อยู่​ต่อ​ไม่​ไหว ลุก​เดิน​ออก​ไป ส่วน​โท​นี่​เมื่อ​เห็น​ว่า​พิมพ์​พัส​ตรา​ไม่​ปัด​ป้อง​เมื่อ​รุก​ถึง​ตัว​มาก​ขึ้น ก็​เริ่ม​ได้ใจ​ชวน​ไป​ต่อกัน​ที่​คอน​โดฯ  แต่​พิมพ์​พัส​ตรา​ปฏิเสธ​ว่า​เธอ​มี​แฟน​แล้ว โท​นี่​ใจ​กล้า​ขอ​เป็น​กิ๊ก พิมพ์​พัส-​ตรา​ไม่​พอใจ​ลุก​เดิน​หนี

โท​นี่​เจ็บใจ​ที่​โดน​ปฏิเสธ​อย่าง​ไม่​แคร์​จึง​รีบ​ตาม​ไป​ต่อว่า “เธอ​มัน​ก็​ไม่ได้​ดี​กว่า​ฉัน​เท่า​ไหร่​นัก​หรอก ตอน​แรก​ก็​อ่อย​ฉัน​อยู่ดีๆ พอ​เห็น​ไอ้​รัชต์​มัน​รวย​กว่า​ก็​ถีบ​หัว​ส่ง​ฉัน​ไป​เกาะ​มัน ไป​ด้วย​กัน​เลย รับรอง​เธอ​จะ​ติดใจ” โท​นี่​กระชาก​แขน​พิมพ์​พัส​ตรา​จะ​พา​ไป​ที่​รถ​ของ​เขา

“ไอ้​ทุเรศ” พิมพ์​พัส​ตรา​ใช้​กระเป๋า​ถือ​ตี​โท​นี่

โท​นี่​จับ​มือ​พิม​ไว้​ทั้ง​สอง​ข้าง ทั้ง​คู่​ยื้อยุด​ฉุด​กระชาก​กัน​อยู่ ศักยะ​ที่​กำลัง​จะ​กลับ​เห็น​เหตุการณ์​จึง​เข้าไป​ชก​โท​นี่​ล้มคว่ำ​ไป พิมพ์​พัสต​รา​วิ่ง​เข้า​มา​หลบ​หลัง​ศักยะ ​ขอร้อง​ให้​ช่วย​เธอ​ด้วย โท​นี่​เห็น​ศักยะ​เอาจริง​ก็​เดิน​กลับ​เข้า​ผับ​ไป​อย่าง​หัวเสีย ส่วน​พิมพ์​พัส​ตรา​ยิ้มเยาะ​โท​นี่ แล้ว​ใส่​จริต​อ้อน​ให้​ศักยะ​ไป​ส่ง​บ้าน

ตา​เลิศ​นั่ง​สมาธิ​แผ่เมตตา​อยู่​บน​เตียง มี​ไม้เท้า​ของ​ชัด​วาง​อยู่​ตรง​หน้า ใน​ขณะ​ที่​เ​รน​ยัง​คง​นั่ง​ทำ​งาน​อยู่​ใน​ห้อง พราย​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น มัน​จะ​จัดการ​กับ​เ​รน แต่​ทำ​ไม่ได้ เพราะ​จู่ๆเกิด​แสงสว่าง​รอบ​ตัว​เ​รน มัน​ผงะ​ออก​พร้อม​กับ​ส่งเสียง​กรีด​ร้อง​โหยหวน

“ไอ้​เลิศ มึง​ขัดขวาง​กู มึง​กับ​กู​ต้อง​เห็นดี​กัน” เสียง​พราย​คำราม​ก้อง​ด้วย​ความ​โกรธ​แค้น

ooooooo

ศักยะ​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​คืนให้​รัชต์​ฟัง พร้อม​กับ​ต่อว่า​ที่​รัชต์​ไว้ใจ​คน​อย่าง​โท​นี่ รัชต์​รู้สึก​ผิด​มาก​แต่​ก็​รีบ​ขอบใจ​ศักยะ​ที่​ตาม​ไป​ช่วย​พิมพ์​พั​สตรา​ได้​ทัน

“แทน​ที่​แก​จะ​ขอบใจ​ฉัน ฉัน​ว่า​แก​เอา​เวลา​ไป​ใส่ใจ​คุณ​พิม​มาก​ขึ้น​จะ​ดี​กว่า ฉัน​ไม่ได้​ตาม​ไป​ช่วย​เขา​ได้​ทุก​ครั้ง​นะ​โว้ย”

“ฉัน​รู้​แล้ว​น่า ที่​ผ่าน​มา​ฉัน​ให้​เวลา​พิม​น้อย​เกินไป จริงๆ

คุณ​แม่​ก็​เตือน​อยู่​เหมือน​กัน​ขอบใจ​แก​อีก​ครั้ง​นะ​ตั้น แก​นี่​เป็น​เพื่อน​ที่​ดี​ของ​ฉัน​จริงๆ” รัชต์​ซึ้ง​ใจ

ศักยะ​หน้า​เจื่อน ชัก​ละอาย​ใจ เพราะ​ที่​พูด​ไป​เป็น​เพราะ​แอบ​ชอบ​พิมพ์​พั​สตรา​อยู่

ครู่​ต่อ​มา ศักยะ​ก็ตาม​เ​รน​ออก​มา​ซื้อ​ของ ใน​ระหว่าง​ท่ี
่​
เ​รน​เลือก​ของ​ใน​ร้าน เขา​เดิน​ออก​มา​รับ​ลม​ข้าง​นอก โท​นี่​ที่นั่งดื่ม​กาแฟ​อยู่​ใน​ร้าน​หรู​กับ​เพื่อนๆหัน​มา​เห็น​ก็​นึก​แค้น ชวน​เพื่อนๆไป​รุม​ซ้อม เ​รน​ถือ​ถุง​ใส่​ของ​เดิน​ตาม​มา​เห็น​เข้า เธอ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ โท​นี่​และ​เพื่อน​ๆกลัว​เ​รน​จำ​หน้า​ได้​รีบ​วิ่ง​หนี​ไป

“พี่​ตั้น​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง​คะ” เ​รน​วิ่ง​เข้า​มา​ประคอง

ศักยะ​โดน​ซ้อม ปาก​แตก ใบ​หน้า​ช้ำ​บวม จุก​จน​พูด​อะไร​ไม่​ออก แต่​แวว​ตา​อาฆาต​แค้น​อย่าง​ที่สุด ใน​เย็น​วัน​นั้น ศักยะ​ออก​มา​ยืน​อยู่​หน้า​บึง​น้ำ ​เขา​มอง​ไป​รอบๆพลาง​เรียก​หา​พราย

“เรา​อยู่​รอบๆตัว​ท่าน​เสมอ ศักยะ” น้ำ​ใน​บึง​ก็​กระเพื่อม​เป็น​ระลอก

“แก​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง ทุก​ความปรารถนา​ของ​ฉัน​ให้​เป็น​จริง​ได้​ใช่​ไหม ไอ้​โท​นี่​มัน​ลอบกัด​ฉัน ทวง​ความ​เป็น​ธรรม​ให้​ฉัน เอา​คืน​มัน ยิ่ง​กว่า​ที่​มัน​ทำ​กับ​ฉัน​เป็น​ร้อย​เป็น​พัน​เท่า” ศักยะ​โกรธ​แค้น

พราย​หัวเราะ​ด้วย​ความ​สะใจ มัน​ปรากฏ​กาย​เป็น​งู​ใหญ่​ดำ​ผุ​ดดำ​ว่าย​ใน​บึง​ด้วย​ความ​เบิกบาน​ที่​ได้​ฆ่า​คน​ตาม​คำสั่ง​ของ​ศักยะ ขณะ​ที่​ศักยะ​ยิ้ม​ที่​มุม​ปาก​ด้วย​ความ​สา​แก่​ใจ

ooooooo

กลางดึก​คืน​นั้นพราย​จำ​แล​ง​เป็น​สาว​สวย​ล่อ​โท​นี่​ออก​มา​จาก​ผับ​ด้วย​กัน จาก​นั้น​ก็​เผย​ร่าง​ที่แท้​จริง​ให้​เห็น​โท​นี่​ตกใจ​กลัว​ขับ​รถ​หนี พราย​ตาม​มา​หลอกหลอน​ทำให้​โท​นี่​ขับ​รถ​พุ่ง​ชน​ต้นมะขาม​ใหญ่​ต้น​เดียว​กับ​ที่​จอน​ผูก​คอ​ตาย ​ วิญญาณ​จอน​ยืน​มอง​อยู่​ใต้​ต้นไม้​ด้วย​สีหน้าแววตา​ สงสาร  เสียง​พราย​หัวเราะ​ดัง​ลั่น  ด้วย​ความ​สะใจ​กับ​อีก​หนึ่ง​ชีวิต​ที่​สนอง​ความ​โหด
เหี้ยม​ของ​มัน

เลิศ​เข้า​มา​ทัก​เ​รน​ที่นั่ง​อ่าน​หนังสือพิมพ์​อย่าง​ตั้งอกตั้งใจ

“ข่าว​กรรม​ตาม​สนอง​น่ะ​ค่ะ​ตา  นาย​โท​นี่​ที่​รุม​ทำร้าย​พี่​ตั้น​รถ​คว่ำ​ตาย​แล้ว​นะ​คะ”  เ​รน​พับ​หนังสือพิมพ์​จะ​ส่ง​ให้​ตา​อ่าน​บ้าง แต่​ทันใดนั้น สายตา​ก็​เหลือบ​ไป​เห็น​ภาพ​ข่าว​การ​ตาย​ของ​โท​นี่​เข้า

“เอ๊ะ นี่​มัน​ลุง​จอน​นี่​นา” เ​รน​ตกใจ​เมื่อ​เห็น​ภาพ​จอน

“ตา​จอน คน​เก่า​คน​แก่​ของ​พี่​ชัด​น่ะ​เหรอ ไหน​ขอตา​ดู​ หน่อย​ซิ ไม่ได้​เจอ​หน้า​ตั้ง​หลาย​สิบ​ปี​แล้ว” ตา​เลิศ​หยิบ​หนังสือ– พิมพ์​มา​เพ่ง​ดู เห็น​ภาพ​ข่าว จอน​ยืน​ปะปน​อยู่​ใน​หมู่​ชาว​บ้าน​ที่มา​มุง​ดู​รถ​ของ​โท​นี่​ที่​อัด​เข้า​กับ​ต้นมะขาม​ใหญ่ ใต้​ภาพ​เขียน​หัวข้อ​ข่าว​ว่า ไฮโซ​หนุ่ม​นักเรียน​นอก ซิ่ง​เก๋ง​ดับ​คา​โค้ง 100 ศพ

“เออ เจ้า​จอน​จริงๆด้วย ไม่​เจอ​กัน​ตั้ง​นาน หน้า​ไม่​เปลี่ยน​เลย ไป​เป็น​ไทย​มุง​กับ​เขา​ซะ​แล้ว” ตา​เลิศ​ขำ

เ​รน​หน้าซีด​เผือด​บอก​กับ​คุณ​ตา​ว่า จอน​ตาย​ไป​แล้ว คุณ​ตา​เพ่ง​มอง​รูปภาพ​ข่าว​อีก​ครั้ง​ที่​เห็น​จอน​อยู่​ใน​ภาพ​ชัดเจน​เหมือน​เป็น​พวก​ไทย​มุง​คน​หนึ่ง

ตา​เลิศ​มั่นใจ​ว่า​จอน​คง​ต้องการ​บอก​อะไร​แน่ จึง​มา​ที่​ต้นมะขาม​ที่​จอน​ผูก​คอ​ตาย ซึ่ง​บัดนี้​กลาย​เป็น​สถาน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ไป​แล้ว

“จอน นี่​ฉัน​เลิศ น้อง​ชาย​พี่​ลพ​เอง​นะ แก​ยัง​จำ​ฉันได้​ไหม ฉัน​เพิ่ง​รู้​ว่า​แก​ตาย ขอโทษ​นะ​ที่​ไม่ได้​ไป​งาน​ศพ” ตา​เลิศยื่นมือ​ไป​จับ​ต้นมะขาม ต้นมะขาม​แผ่​กิ่ง​ก้าน​สาขา​รก​ครึ้ม มี​ลม​พัด​ใบไม้​ไหว​เบาๆราวกับ​จอน​ตอบ​สนอง​ต่อ​คำ​พูด​ของ​ตา​เลิศ

ตอนที่ 4

ขณะ​ที่​ศักยะ​เดิน​ตาม​เ​รน​มา​ที่​ศาลา​หน้า​เมรุ เขา​ถาม​เธอ​ว่า​มี​ใคร​ถาม​อะไร​บ้าง​ไหม

“ก็​ไม่​นี่​คะ แฟน​ของ​ไว​เอง​ก็​ติด​งาน​ที่​ต่างจังหวัด คง​จะ​มา​เผา​วัน​นี้​เลย​เหมือน​กัน”เ​รน​ยิ้ม​ปลอบ​ใจ

ศักยะ​พยัก​หน้า​รับ ทั้ง​คู่​มอง​เข้าไป​ใน​ศาลา​เห็น​รัชต์​นั่ง​คุย​กับ​ญาติๆของ​ไว​อยู่ เ​รน​ชวน​ศักยะ​ไป​นั่ง​กับ​รัชต์ ศักยะ​หน้า​เจื่อน​อ้าง​ว่า​เวียนหัว​ขอ​นั่ง​รอ​ข้าง​นอก

“เ​รน​มี​ยา​แก้​ปวด​หัว เอา​ไหม​คะ”เ​รน​จะ​เปิด​กระเป๋า​หยิบ​ยา

“ไม่​ต้อง​หรอก​เ​รน เดิน​รับ​ลม​หน่อย​ก็​คง​ดี​ขึ้น”  ศักยะ​ตัดบท​เดิน​ออก​ไป

เ​รน​มอง​ตาม​ด้วยความ​เป็น​ห่วง รัชต์​เดิน​ออก​มา​เห็น​สายตา​เ​รน​มอง​ศักยะ​ก็​แกล้ง​กระแอม​ล้อ ให้​เก็บ​อาการ​เพราะเสีย

ลุ​ค​สาว​มั่น​หมด เ​รน​เขินๆรีบ​เดิน​นำ​รัชต์​เข้า​ศาลา​ไป

พิมพ์​พัส​ตรา​ที่​ออก​มา​คุย​โทรศัพท์ เห็น​ศักยะ​เดิน​หลบ​ออก​มา​จาก​งาน​ก็​หัน​มา​มอง เธอ​เห็น​สีหน้า​ชาย​หนุ่ม​ไม่​ดี​นัก ส่วน​ศักยะ​ที่​ออก​มา​นั่ง​หลบมุม​ก็​พึมพำ​เรียก​พราย​ให้​มา​ช่วย​ตน​ด้วย เพราะ​กลัว​โดน​ผี​ไว​เล่น​งาน​อีก  ​แต่​ไม่​มีเสียง​พราย​ตอบ​รับ พิมพ์​พัส​ตรา​คุย​โทรศัพท์​เสร็จ​ก็​เข้า​มา​ทักทาย

“เมื่อกี้​พี่​ตั้น​พูด​กับ​ใคร​เหรอ​คะ”

“อ๋อ เปล่า​ครับ​พอดี​ผม​หายใจ​ไม่ค่อย​ออก มัน​อึดอัด ก็​เลย​บ่น​อะไร​ไป​เรื่อยเปื่อย​น่ะ​ครับ”

“อากาศ​ร้อน​ก็​ยัง​งี้​ล่ะ​ค่ะ พิม​ก็​เป็น​บ่อย พิม​ยัง​ต้อง​ติด​ยา​ดม​เอา​ไว้​เลย กลัว​หน้ามืด​น่ะ​ค่ะ อัน​นี้​อัน​ใหม่​ยัง​ไม่ได้​ใช้​เลย​ค่ะ”  พิมพ์​พัส​ตรา​หยิบ​ยา​ดม​ใน​กระเป๋า​ส่ง​ให้

“ถึง​คุณ​พิม​ใช้​แล้ว​ผม​ก็​ไม่​รังเกียจ​หรอก​ครับ”  ศักยะ​ส่ง​ตาหวาน

“เพิ่ง​รู้​นะ​คะ​ว่า​พี่​ตั้น​ไม่​รังเกียจ​ที่​จะ​ใช้​ของ​ต่อ​จาก​คน​อื่น”

“ถ้า​เจ้าของ​เขา​ไม่​หวง ก็​จะ​ยึด​เอา​ไว้​เป็น​ของ​ตัว​เอง​เลย​ล่ะ​ครับ”  ศักยะ​เลื่อน​ไป​จับ​ยา​ดม​ใน​มือ​พิมพ์​พัส​ตรา​พลาง จ้อง​ตา​นิ่ง

ooooooo

เข็ม​ทอง​แฟน​สาว​ของ​ไว​เดิน​น้ำตา​คลอ​เบ้า​เข้า​มา​สวัสดี​รัชต์   แต่​พอ​เห็น​เ​รน​ก็​ร้องไห้​โฮ   โผ​เข้า​มา​สวมกอด

“เข็ม​ไม่​อยาก​เชื่อ​เลย​ว่า​พี่​ไว​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย เมื่อ​คืน​พี่​ไว​เมสเสจ​หา​เข็ม​ด้วย​นะ​คะ เข็ม​ไม่​แน่ใจว่า​มัน​จะ​เกี่ยวข้อง​กับ​การ​ตาย​ของ​พี่​ไว​รึ​เปล่า” เข็ม​ทอง​ผละ​จาก​เ​รน​กด​เปิด​ข้อความ​ให้​ดู

“บ้าน​แปลกๆพี่​ตั้น​ดู​น่า​กลัว ห่วง​คุณ​รัชต์​มาก​เลย พรุ่งนี้​จะ​โทร​.ไป​เล่า​ให้​ฟัง​นะ”เ​รน​และ​รัชต์​อ่าน​ข้อความ​จบ​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​สบตา​กัน พลาง​อธิบาย​ว่าศักยะ​ไม่​น่า​จะ​เกี่ยวข้อง​กับ​การ​ตาย​ของ​ไว

“ไป​หา​คุ​ณแม่​ไว​กัน​ก่อน​เถอะ ท่าน​ถาม​หา​เข็ม​ทุก​วัน​เลย”​  เ​รน​จูงมือ​เข็ม​ทอง​เข้าไป​ด้าน​ใน

ได้​เวลา​เผา​ศพ​ไว​แล้ว ศักยะ​ข่ม​ใจ​เดิน​เข้า​มา​หยิบ​ดอกไม้จันทน์  พลาง​อธิษฐาน​ขอ​อโหสิกรรม​จาก​ไว ด้วย​ความ รู้สึก​ผิด เขา​ส่งดอก​ไม้​จันทน์​เข้า​เตา​เผา​ไป​​  ทันใดนั้น​เอง ไฟ​จาก​เตา​เผา​ก็​ลุก​โพลง​พุ่ง​เข้าใส่ ศักยะ​ตกใจ​ผงะ​ถอย​จน​ล้ม​ลง​กับ​พื้น ทุก​คน​แปลก​ใจ​ว่าศักยะ​เป็น​อะไร​กัน​แน่

“พี่​ตั้นเป็น​อะไร​คะ” เรน​เข้า​ประคอง

“อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน” ศักยะ​ปัด​เ​รน​อย่าง​แรง เพราะ​เห็น​วิญญาณ​ไว​ใน​เตา​เผา​จะ​พุ่ง​ออก​มา​จะ​จับ​ตัว เขา​รีบ​วิ่ง​หนี​ออก​ไป​อย่าง​ลุกลี้ลุกลน​จน​ตก​บันได​กลิ้ง​ไป​หน้า​เมรุ​แล้ว​หมด​สติ​ไป

คืน​นั้น  ศักยะ​ถึง​กับ​นอน​จับไข้ เขา​ฝัน​เห็น​คุณ​ปู่​เข้ามา​ต่อว่า​ด้วย​ความ​โกรธ

“ไอ้​ตั้น ปู่​บอก​แก​แล้ว​ใช่​ไหม​ว่า​ให้​ทำลาย​ทิ้ง​ให้​หมด เพราะ​ความ​โง่​เขลา  ความ​อวดดี​ของ​แก​แท้ๆ รู้​ไหม​ว่า​มี​กี่​คน​แล้ว​ที่​ต้อง​สังเวย​ชีวิต​ไป​เพราะ​ความ​ละโมบ​ของ​แก”

“ปู่​มา​ด่า​ผม​ทำไม  พราย​มัน​ฆ่า​คน​ก็​เรื่อง​ของ​มัน  ไม่​เกี่ยว​กับ​ผม​ซะ​หน่อย”

“แก​ยัง​มี​หน้า​พูด​ว่า​ไม่​เกี่ยว​อีก​หรือ​ไอ้​ตั้น” คุณ​ปู่​ฟาด​ไม้เท้า​ลง​เต็ม​หัว​ของ​ศักยะ​ด้วย​ความ​โกรธ​สุดๆ

ศักยะ​ตกใจ​ตื่น รีบ​คลำ​หัว​ตัว​เอง​ที่​ถูก​กระแทก​ด้วย​ความ​เจ็บปวด

“ตื่น​แล้ว​เหรอ​คะ​พี่​ตั้น เช็ด​ตัว​ซะ​หน่อย​นะ​คะ” พิมพ์พัส​ตรา​เข้า​มา​นั่ง​ข้างๆพลาง​คุย​ว่าศักยะ​เป็น​ลม​ตั้งแต่​ที่​วัด แถม​ยัง​ตัว​ร้อน​จัด​ รัชต์​เลย​พา​มา​พัก​ที่​ออฟฟิศ​ก่อน เพราะ​ต้อง​ออก​ไป​พบ​ลูกค้า​กับ​เ​รน​ต่อ เธอ​เลย​อาสา​เฝ้าไข้​ให้​เอง แล้ว​พิมพ์พัส​ตรา​ก็​เห็นเลือด​ไหล​ซึม​เป็น​ทาง​ลง​มา​จาก​หน้าผาก​ศักยะ

“ว้าย เลือด” พิมพ์​พัส​ตรา​ตกใจ

ศักยะ​ค่อยๆยกมือ​ขึ้น​ปาด​เลือด​ที่​หน้าผาก เขา​ยัง​งง​เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​ฝัน​หรือ​จริง​กัน​แน่

ooooooo

เ​รน​จำ​ใจ​ตาม​ตา​เลิศ​มา​ร่วม​งาน​แต่ง​ของ​แม่ สร้อย​ทิพย์​รีบ​ดึง​ทัด​สิงห์​มา​ต้อนรับ  ทัด​สิงห์​ไม่​ชอบใจ​นัก เพราะ​เ​รน​ไม่​ยอม​ไหว้​ตน ส่วน​เ​รน​ก็​ไม่​พอใจ​ที่​ทัด​สิงห์​ไม่​ยอม​ไหว้​คุณ​ตา​ของ​เธอ จึง​ขอตัว​ไป​พักผ่อน​ใน​ห้อง

“ลูก​สาว​คุณ​นี่ท่าทาง​มัน​จองหอง​น่า​ดู กะ​อี​แค่​ได้​ทำ​งาน​กับ​พวก​ไฮโซ​เข้า​หน่อย มือ​ไม้แข็ง​ไหว้​ผู้​หลัก​ผู้ใหญ่​ไม่​เป็น” ทัด​สิงห์​ต่อว่า

สร้อย​ทิพย์​หน้าจ๋อย ไม่​รู้​จะ​พูด​ยัง​ไง ได้​แต่​ฝืน​ยิ้ม​ให้​เลิศ เลิศ​มอง​หน้า​ลูก​แล้ว​ก็​ถอน​ใจ

ส่วน​เ​รน​เมื่อ​อยู่​ตามลำพัง​ก็​โทร.​ฟ้อง​ศักยะ​เรื่อง​ทัด​สิงห์ พลาง​บ่น​ว่าเสียดาย​ที่​เขา​มี​งาน​ด่วน​ไม่​งั้น​คง​ได้​มา​พร้อม​กัน

“พอดี​ลูกค้า​เขา​ว่าง​วัน​นี้ เรา​ก็​ต้อง​ตามใจ​เขา​ก่อน​เดี๋ยว​พรุ่งนี้​ผม​ก็ตาม​ไป​แล้ว​ล่ะ” ศักยะ​รับปาก เสียง​พิมพ์​พัส​ตรา​ร้อง​เรียกศักยะ​ดัง​เข้า​มา​ใน​โทรศัพท์ ​​ เรน​ชะงัก​รู้สึก​คุ้น​เสียง ศักยะ​หัน​ไป​เห็น​พิมพ์​พัส​ตรา​เดิน​ยิ้มแย้ม​ถือ​ถุง​ช็อปปิ้ง​เข้า​มา​หา​ก็​หน้าเสีย​รีบ​ตัดบท​กับ​เ​รน​

“แค่​นี้​ก่อน​นะ​เ​รน  ลูกค้า​มา​แล้ว”  ศักยะ​กด​ตัด​สาย แล้ว​หัน​ไป​โกหก​พิมพ์​พัส​ตรา​ว่า ลูกค้า​โทร.​มา

“รีบ​ไป​เถอะ​ครับ ผม​ชอบ​ดู​หนัง​ตัวอย่าง...ผม​ช่วย​ถือ​ครับ” ศักยะ​รับ​ถุง​ช็อปปิ้ง​ไป​ถือ​พร้อม​เดิน​ควง​พิมพ์​พัส​ตรา​เข้า​โรง​หนัง​อย่าง​สบายใจ

สร้อย​ทิพย์ ทัด​สิงห์ และ​ตา​เลิศ​นั่ง​ทาน​อาหาร​กลางวัน​กัน​อยู่ เมื่อ​เ​รน​เดิน​เข้า​มา  สร้อย​ทิพย์​ก็​เรียก​ลูก​สาว​ทาน​ข้าว เ​รน​เหล่​มอง​ทัด​สิงห์​แล้ว​ขอตัว​ไป​เดิน​เล่น​ที่​ลำธาร ทำให้​ทัด​สิงห์​กระแทก​ช้อน​ส้อม แล้ว​หัน​มา​ต่อว่าตา​เลิศ​ที่​ไม่​อบรม​มารยาท​หลาน​สาว

“ขนาด​ลูก​ฉัน​ยัง​สอน​ไม่ได้​เลย แล้ว​หลาน​มัน​จะ​ฟัง​เรอะ ถ้า​ฉัน​สอน​ลูก​ได้ ลูก​คง​เชื่อฟัง​พ่อ เลือก​คู่ครอง​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​พ่อ​ไป​แล้ว​ล่ะ” ตา​เลิศ​ถือ​ไม้เท้า​เดิน​ลง​จาก​บ้าน​ตาม​เ​รน​ไป​อีก​คน

ทัด​สิงห์​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​โกรธ​แล้ว​พาล​ใส่​สร้อย​ทิพย์ สร้อย​ทิพย์​หน้าจ๋อยๆด้วย​ความ​กลัว​ทัด​สิงห์

เ​รน​เดิน​เซ็งๆมา​นั่งเล่น​ที่​ลำธาร​ใกล้ๆบ้าน นึก​อยาก​กลับ​กรุงเทพฯ แต่​ต้อง​ทน​อีก​สอง​วัน เธอ​หยิบ​มือ​ถือ​ขึ้น​มา​ตั้งใจ​จะ​โทร.​หา​ศักยะ แต่​เขา​ไม่​เปิด​เครื่อง จึง​วาง​โทรศัพท์​มือ​ถือ​ไว้​ข้าง​ตัว พราย​ที่​รอ​อยู่​ได้​โอกาส​ตรง​เข้า​จับ​ข้อ​เท้า​ลาก​ลง​ใต้​ลำธาร​ทันที

เ​รน​ตกใจ​สุดขีด​พยายาม​ดิ้นรน​ให้​โผล่​พ้น​นํ้า​ขึ้น​มา​หายใจ แต่​มือ​ข้าง​นั้น​ก็​ฉุด​ขา​ไว้​แน่น พอดี​เวลา​เดียวกับ​ตา​เลิศ​เดิน​ถือ​ไม้เท้า​ของ​ชัด​ตาม​มา  เขา​มอง​หา​หลาน​ไม่​พบ  แต่​จู่ๆ ไม้เท้า​ก็​เปล่ง​แสงสว่าง​วูบ​ขึ้น​มา มือ​พราย​ที่​จับ​ข้อ​เท้า​เ​รน​โดน​แสงสว่าง​จาก​ไม้เท้า​เข้าก็​รีบ​ปล่อย แล้ว​หาย​ไป​ทันที เ​รน​ทะลึ่ง​พรวด​ลอย​ขึ้น​สู่​ผิว​นํ้า ตา​เลิศ​รีบ​เข้าไป​ช่วย​ดึง​เ​รน​ขึ้น​ฝั่ง

“ตา” เ​รน​ตกใจ​กอด​ตา​แน่น​เพราะ​ผ่าน​วินาที​ตาย​มา​หวุดหวิด ตา​เลิศ​หน้า​เครียดๆมอง​ไป​ที่​ไม้เท้า​อย่าง​แปลก​ใจ ครั้น​ทัด​สิงห์​รู้​ว่า​เกิด​เรื่อง​กับ​เ​รน​ก็​เข้า​มา​ต่อว่า เพราะ​กลัว​จะ​ต้อง​จัด​งาน​ศพ​แทน​งาน​แต่ง สร้อย​ทิพย์​ปกป้อง​ลูก​ก็​โดน​ทัด​สิงห์​ตวาด​ใส่

“ก็​ไม่​มี​ใคร​ใช้​ให้​มา​วุ่นวาย​ด้วย​นี่ ที่​นี่​มัน​บ้าน​ฉัน แล้ว​นี่​ก็​หลาน​สาว​ฉัน ฉัน​มี​ปัญญา​ดูแล​เอง​ได้ ใคร​ไม่​อยาก​วุ่นวาย​ก็​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง” ตา​เลิศ​เหลืออด

“พ่อ​เธอ​เป็น​คน​ออกปาก​เอง​นะ​สร้อย เสร็จ​งาน​แต่ง​แล้ว​ก็​ต่าง​คน​ต่าง​อยู่ ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​เกี่ยว​กัน แล้ว​เธอ​จะ​มา​หา​ว่า​ฉัน​ไม่​เคารพ​พ่อ​เธอ​ไม่ได้​นะ” ทัด​สิงห์​เดิน​กระแทก​เท้า​ออก​จาก​ห้อง​ไป

สร้อย​ทิพย์​หน้าเสีย ขอร้อง​ตา​เลิศ​ให้​ทำหูทวนลม​เสีย​บ้าง​เพื่อ​เห็นแก่​เธอ

“ก็​เพราะ​พ่อ​เห็น​กับ​แก​นั่นแหละ ถึง​ได้​ยอม​กลับ​มา​ที่​นี่ ลอง​ถาม​ตัว​เอง​บ้าง​เถอะ ทำ​อะไร​เคย​เห็นแก่​พ่อ​กับ​เจ้า​เ​รน​มัน​บ้าง​ไหม”  ตา​เลิศ​เหลืออด นึก​อยาก​จะ​ด่า​ลูก​สาว​ต่อ แต่​ก็​เปลี่ยนใจ​เพราะ​เห็นแก่​เ​รน

เมื่อ​เ​รน​อาการ​ดี​ขึ้น ตา​เลิศ​ก็​ชวน​ไป​นั่ง​สมาธิ​ด้วย​กัน เพราะ​หวัง​จะ​ให้​หลาน​เอา​ตัว​รอด​ได้​ใน​ยาม​คับขัน​

“เรื่อง​ร้ายๆมัน​เกิด​ขึ้น​กับ​เรา​ได้​เสมอ ดำรง​ตน​อยู่​ใน​ความไม่ประมาท​นั่นแหละ​ดี​ที่สุด” ตา​เลิศ​ถอน​ใจ​ยาว รู้​ว่า​มี​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​จะ​เล่น​งาน​เ​รน แต่​ไม่​เข้าใจ​ว่ามันคือ​อะไร​และ​ทำไม​ต้อง​ทำร้าย​เ​รน​ด้วย

ใน​ขณะ​ที่​เ​รน​ฝึกนั่ง​สมาธิ​อยู่​กับ​ตา​เลิศ พิมพ์​พัส​ตรา​ก็อ้อน​ให้​ศักยะ​พา​มา​เที่ยว​ผับ​ต่อ เพราะ​รัชต์​ติด​คุย​งาน​กับ​ลูกค้า​อยู่ เธอ​เอ่ย​ถาม​ศักยะ​เรื่อง​จะ​ไป​บ้าน​เ​รน​ใน​วัน​พรุ่งนี้

“ไม่​ซีเรียส​หรอก​ครับ แม่​เ​รน​เขา​แต่งงาน​ใหม่ ถ้า​ตื่น​ไม่​ไหว​จริงๆไม่​ไป​ก็ได้​ครับ ยัง​ไง​การ​อยู่​เป็น​เพื่อน​คุณ​พิม​ก็​ต้อง​สำคัญ​ที่สุด​อยู่​แล้ว” ศักยะ​เอาใจ

พิมพ์พัส​ตรา​ยิ้ม​หวาน​พอใจ​ที่​ศักยะ​เห็น​ตน​สำคัญ​ที่สุด ทั้ง​คู่​จ้อง​ตา​กัน​ด้วย​สายตา​ปรารถนา ศักยะ​ห้าม​ใจ​ไม่​อยู่ จะ​ก้ม​ลง​จูบ พิมพ์พัส​ตรา​ชิง​ตัดบท​ด้วย​การ​ลุก​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ศักยะ​มอง​ตาม​ตา​ละห้อย​เพราะ​หลง​เสน่ห์​เธอ​อย่าง​จัง

ooooooo

เช้า​วัน​ใหม่ เ​รน​โทร.​ถามรัชต์​เรื่อง​งาน​เพราะ​กลัว​ว่า​แบบ​ที่​ส่ง​ให้​วัน​ก่อน​จะ​ไม่​ถูกใจ​ลูกค้า แต่​รัชต์​ว่า​ลูกค้า​ชอบ​มาก​และ​มี​งาน​ใหม่​ทำ​อีก เ​รน​ดีใจ​บอก​ว่าจะ​รีบ​กลับ รัชต์​อมยิ้ม​ล้อ​เ​รน เรื่องศักยะขอ​เลื่อน​นัด​ลูกค้า​เมื่อ​วาน​นี้​เพื่อ​จะ​ไป​งาน​ที่​บ้าน​เ​รน เ​รน​เป็น​งง​ไม่​เข้าใจ​ว่า ทำไม​ศักยะ​ต้อง​โกหก​ด้วย

ตา​เลิศ​มา​รอรับ​ศักยะ​ที่​หน้า​ตลาด เพราะ​อยาก​ทดสอบ​อะไร​บาง​อย่าง แต่​ไม่​อยาก​ให้​เ​รน​รู้ เมื่อ​ศักยะ​มา​ถึง​คุณ​ตา​ก็​เปรย​ว่า มี​พระ​อยู่​องค์​หนึ่ง​อยาก​จะ​ให้​ศักยะ​เก็บ​ไว้​เพื่อ​คุ้มครอง​ตัว​เอง

“ขอบคุณ​มาก​ครับ​คุณ​ตา” ศักยะ​ยกมือ​ไหว้

ตา​เลิศ​จะ​เอา​พระ​แขวน​คอ​ให้​ศักยะ องค์​พระ​เปล่งแสง​วูบ​ขึ้น ศักยะ​ร้อน​ราว​กับมี​ถ่าน​แดงๆมา​นาบ​คอ​รีบ​ผลัก​มือ​ตาเลิศ​ออก ร้อง​ว่ารู้สึก​ร้อนๆแสบๆ

“สงสัย​จะ​แพ้​สร้อย​ซะ​ล่ะ​มั้ง ไม่​เป็นไร ไว้​ตา​จะ​เปลี่ยน​สายสร้อย​เป็น​เชือก​ให้​ก็​แล้วกัน​นะ จะ​ได้​ไม่​แพ้” ตา​เลิศ​ชำเลือง​มอง​ศักยะ มั่นใจ​ว่ามี​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​กำลัง​ครอบงำ​อยู่​แน่นอน

เพียง​ครู่​เดียว ตา​เลิศ​ก็​พา​ศักยะ​เดิน​เข้ามาใน​บ้าน เ​รน​รีบ​ออก​ไป​ต้อนรับ คุณ​ตาขอ​ตัว​ไป​เอนหลัง​เพื่อ​ให้​หนุ่มสาว​ได้​พูดคุย​กัน เ​รน​ยัง​คา​ใจ​ถาม​ศักยะ​เรื่อง​งาน เธอ​แอบ​หวัง​ว่า เขา​จะ​พูด​ความ​จริง แต่​ศักยะ​ทำ​เนียน​โกหก​ต่อ​ไป เ​รน​เริ่ม​หวั่นไหว​ไม่​เข้าใจ​ว่า​ทำไม​ชาย​หนุ่ม​ต้อง​โกหก

ใน​ตอน​ค่ำ สร้อย​ทิพย์​กับ​ทัด​สิงห์​ใน​ชุด​ล้าน​นา​ออก​มา​ยืน​ต้อนรับ​แขก​อยู่​หน้า​งาน เ​รน​ไม่​อาจ​ฝืน​ใจ​อยู่ร่วมงาน​ได้​จึงเดิน​เลี่ยง​ออก​มา เธอ​พบ​ศักยะ​กำลัง​คุย​โทรศัพท์​อย่าง เพลิดเพลิน​อยู่​บริเวณ​สวน​หลัง​บ้าน จึง​หยุด​ฟัง ได้ยิน​ชายหนุ่ม​บอก​กับ​คน​ที่​คุย​ด้วย​ว่า เธอเป็น​เหมือน​น้อง​สาว​ของ​เขา และ​เป็นแค่​เพื่อน​ร่วมงาน​เท่านั้น เ​รน​หน้า​ร้อน​วูบ ใจ​เจ็บ​แปลบ​อย่าง​บอก​ไม่ถูก ในขณะ​ที่​ศักยะ​ไม่​รู้ตัว​เลย​ว่า ทำร้าย​จิตใจ​เ​รน​เข้า​แล้ว​ เขา​ยัง​พูด​คุย​ยิ้มแย้ม​แจ่มใส เพราะ​คน​ที่​คุย​ด้วย​คือ​พิมพ์​พัส​ตรา แต่​เ​รน​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​ศักยะ​พูด​กับ​ใคร เธอ​ทน​อยู่​ฟัง​ต่อ​ไม่​ไหว ต้​อง​เดิน​กลับ​ไป​เงียบๆอย่าง​หมด​แรง

ใน​ขณะ​ที่​ทัด​สิงห์​คุย​อวด​กับ​เพื่อน​ว่า​เลิศ​พ่อตา​สะสม​ของ​เก่า​ไว้​เยอะ เพื่อน​ทัด​สิงห์​สนใจ​จะ​ขึ้น​ไป​ดู แต่​เลิศ​มา​เห็น​พอดี จึง​ร้อง​ห้าม​เพราะ​กลัว​ว่า​จะ​มี​อันตราย แต่​เพื่อน​ทัด​สิงห์​ไม่​เข้าใจ​กลับ​ไป​ฟ้อง​ทัด​สิงห์ ทัด​สิงห์​มา​ต่อว่า​ตา​เลิศ เ​รน​เดิน​มา​ได้ยิน​ก็​รีบ​ออกรับ​แทน​คุณ​ตา สร้อย​ทิพย์​เข้า​มา​ดุ​ลูก​สาว ตา​เลิศ​ไม่​อยาก​ให้​หลาน​เดือดร้อน​จึง​ยอม​ให้​เพื่อน​ทัด​สิงห์​ขึ้น​ไป​ดู​ของ​ได้ แต่​ขอร้อง​ให้​มี​คน​อยู่​เป็น​เพื่อน​ด้วย ห้าม​อยู่​ตามลำพัง​เด็ดขาด

“ทำไม ลุง​เลี้ยง​ผี​ลูกกรอก​ไว้​บน​บ้าน​เหรอ แก​ขึ้น​ไป​คน​เดียว​เลย ถ้า​มี​อะไร​หาย ฉัน​รับผิดชอบ​เอง” ทัด​สิงห์​หัวเราะ​กับ​เพื่อน

เ​รน​ไม่​พอใจ​จะ​ต่อว่า​ทัด​สิงห์ เลิศ​ส่าย​หน้า​ปราม​แล้ว​พา​เ​รน​เดิน​ออก​ไป เพื่อน​ทัด​สิงห์​ขึ้น​ไป​ดู​ของ​บน​บ้าน ศักยะ​ขยับ​จะ​ตาม​เ​รน​กับ​ตา​เลิศ​ไป แต่​หาง​ตา​เหลือบ​ไป​เห็น​อะไร​แวบๆ เลื้อย​ตาม​เพื่อน​ทัด​สิงห์​ไป

ทัด​สิงห์​เดิน​กลับ​มา​โอบ​เอว​สร้อย​ทิพย์​ถ่ายรูป​กับ​แขก​ที่​โต๊ะ​วี​ไอ​พี ศักยะ เ​รน ​และ​ตา​เลิศ​ที่นั่ง​หลบมุม​หัน​มา​มอง​หน้า​กัน​แต่​ไม่​ยอม​ลุก​ไป​ถ่ายรูป​ด้วย และ​เมื่อ​ตากล้อง​เริ่ม​นับ​หนึ่ง สอง แต่​ไม่ทัน​ถึง​สาม​ร่าง​เพื่อน​ทัด​สิงห์​ก็​ลอย​ตกลง​มา ก​ลาง​โต๊ะ​อาหาร​ใน​สภาพ​คอ​หัก ตาเหลือก เลือด​อาบ​ใบหน้า บรรดา​แขก​กรี๊ด​สนั่น เ​รน ศักยะ และ​ตา​เลิศ​ตกใจ​ลุก​พรวด​ขึ้น​ยืน เสียง​หัวเราะ​เยือกเย็น​ดัง​ก้อง​ทั่ว​บริเวณ แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​นอกจากศักยะและ​ตา​เลิศ ศักยะ​เดิน​เลี่ยง​ไป​มุง​ดู​เหตุการณ์ ตา​เลิศ​มอง​ตาม​เริ่ม​รู้สึก​มั่นใจ​บาง​อย่าง​มาก​ขึ้น

ooooooo

เมื่อ​เสร็จ​งาน เ​รน​ก็​พา​คุณ​ตากลับ​กรุงเทพฯ​ทันที ศักยะ​ตาม​มาส่ง​ทั้ง​คู่​ที่​บ้าน ตา​เลิศ​แอบ​ถาม​ชาย​หนุ่ม​เรื่อง​ของขลัง​ของ​คุณ​ปู่​ว่า ทำลาย​ทิ้ง​หมด​หรือ​ยัง ศักยะ​ตกใจ​รีบ​บอก​ว่า​ทำลาย​หมด​แล้ว

“แน่ใจ​นะ​ว่า​ลอย​ครบ​ทุก​ชิ้น​แล้ว​จริงๆ”

“ครับ เออ คุณ​ตา​ถาม​ทำไม​เหรอ​ครับ”

“ไม่​มี​อะไร​หรอก ตา​นึก​ขึ้น​ได้​ก็​ถาม​ดู​เฉยๆ ตั้น​ทำลาย​หมด​แล้ว​ก็ดี ตา​อยาก​จะ​ให้​ตั้น​จำ​ไว้​อย่าง​หนึ่ง​นะ ​ใน​โลก​นี้ นอก จาก​ความ​รัก​ของ​พ่อ​แม่​แล้ว ไม่​มี​อะไร​ที่​ได้​มา​ฟรีๆหรอก ของขลัง​พวก​นี้​ถึง​มัน​จะ​บันดาล​อะไร​ให้​เรา​ได้​ตาม​ปรารถนา แต่​เรา​ก็​ต้อง​สูญเสีย​บาง​อย่าง​เพื่อ​ตอบแทน​มัน​เช่น​กัน บางที​เรา​อาจจะ​ต้อง​แลก​ด้วย​บาปกรรม​ที่​จะ​ติดตัว​เรา​ไป​ทั้ง​ชาติ​นี้​แล้ว​ก็​ชาติ​หน้า” ตา​เลิศ​เตือนสติ

ศักยะ​หน้าซีด​เผือด เพราะ​ตา​เลิศ​พูด​เหมือน​รู้​เรื่อง​พราย​ดี

ศักยะ​รีบ​กลับ​มา​ที่​อพาร์ตเมนต์ เขา​โทษ​ว่า​เป็น​เพราะ​พราย​ไป​ฆ่า​เพื่อน​ของ​ทัด​สิงห์​ทำให้​คุณ​ตา​สงสัย​เขา

“ข้า​ทำ​ไป เพราะ​ต้องการ​สั่งสอน​ไอ้​เลิศ ไม่​ให้​มา​ยุ่มย่าม​กับ​ท่าน​อีก เชื่อ​ข้า​เถอะ สอง​ตา​หลาน​นี่​เป็น​ตัว​อันตราย​สำหรับ​ท่าน​จริงๆ ทาง​ที่​ดี​ควร​กำจัด​พวก​มัน​ทิ้ง​ซะ” พราย​โต้​กลับ

“อย่า​นะ แก​จะ​ทำ​อะไร​คุณ​ตา​กับ​เ​รน​ไม่ได้​เด็ดขาด เขา​สอง​คน​ดี​กับ​ฉัน​มาก เข้าใจ​ไหม​พราย”

“ความ​ใจอ่อน​ของ​ท่าน จะ​ทำร้าย​ท่าน​ในวันหนึ่งข้างหน้า” พราย​กลาย​ร่าง​เป็น​ค้างคาว​ดำ​บิน​โฉบ​ลง​มา​ใส่​ศักยะ​เพื่อ​สั่งสอน ศักยะ​ย่อ​ตัว​หลบ​วูบ​พลาง​ถอน​ใจ

ooooooo

รัชต์​รับ​งาน​สร้าง​รีสอร์ต​ที่​ต่าง​จังหวัด​ให้​สุวัฒน์ แต่​ยัง​ติด​ปัญหา​บาง​อย่าง​จึง​ต้อง​ลง​ไป​คุย​กับ​สุวัฒน์​เอง เขา​ชวน​พิมพ์​พัส​ตรา​ไป​เที่ยว​ด้วย​กัน และ​ให้​เ​รน​และ​ศักยะ​ตาม​ไป​ช่วย​งาน​ด้วย พิมพ์​พัส​ตรา​รู้​ว่า​ศักยะ​จะ​ไป​ด้วย​ก็​แอบ​เครียด เพราะ​อยาก​จะ​สับ​ราง​ระหว่าง​รัชต์​กับ​ศักยะ​มาก​กว่า​ที่​จะ​ไป​พร้อมหน้า​กัน​แบบ​นี้

พิมพ์​พัส​ตรา​จำ​ใจ​เดิน​ตาม​รัชต์ เ​รน และ​ศักยะ​เข้า​มา​ใน​รีสอร์ต​ที่​สุวัฒน์​จัด​ไว้​ต้อนรับ พนักงาน​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​บอก​กับ​รัชต์​ว่า สุวัฒน์​จะ​เข้า​มา​ตอน​บ่าย ขอ​ให้​ทุก​คน​พักผ่อน​ที่​ห้อง​ตาม​สบาย รัชต์​ยิ้ม​รับ​แทน​คำ​ขอบคุณ

“ไป​เดิน​เล่น​กัน​ก่อน​เถอะ​ค่ะ​พี่​รัชต์” พิมพ์​พัส​ตรา​เข้า​มา​อ้อน

รัชต์​ยอม​ตามใจ​หัน​มา​ชวน​ศักยะ​ไป​ด้วย​กัน แต่​ชาย​หนุ่ม​ปฏิเสธ พิมพ์​พัส​ตรา​เหล่​มอง​ศักยะ​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​เดิน​ควงแขน​กับ​รัชต์​ออก​ไป ศักยะ​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​หึง​หวง

หลังจาก​เดิน​เล่น​แล้ว​พิมพ์​พัส​ตรา​ก็​ออก​มา​นอน​อาบแดด​ที่​ชายหาด ศักยะ​สบ​โอกาส​ก็​เข้า​มา​หา พิมพ์​พัส​ตรา​ตกใจ​กลัว​รัชต์​มา​เห็น เธอ​รีบ​ออกตัว​ว่า ศักยะ​เป็นได้​แค่​เพื่อน​เท่านั้น

“แค่​เพื่อน​เหรอ​ครับ”

“พิม​เคย​ใช้​คำ​พูด​อื่น​กับ​พี่​ด้วย​เหรอ โอ​เค พี่​ตั้น​มี​เวลา​ให้​พิม​มาก​กว่า โรแมนติก​กว่า มี​อารมณ์ขัน​มาก​กว่า​พี่​รัชต์ แต่​ก็​ไม่ได้​หมายความ​ว่า​พิม​ต้อง​เลือก​พี่​ตั้นนี่​คะ  วินาที​นี้​พี่​รัชต์​คู่ควร​กับ​พิม​ที่สุด​ใน​ทุกๆด้าน”

“ทุกๆด้าน คง​หมาย​ถึง​ความ​รวย​อย่าง​เดียว​ล่ะ​มั้ง”

“ก็​แล้วแต่​จะ​คิด​ถ้า​พี่​ตั้น​ยัง​อยาก​รักษา​มิตรภาพ​ของ​เรา​ไว้​แบบ​นี้ ก็​ควร​พอใจ​กับ​ที่​เป็น​อยู่ พิม​ให้​แค่​ไหน​ก็​แค่​นั้น อย่า​มา​เรียก​ร้อง​อะไร​มากมาย พิม​ไม่​ชอบ” พิมพ์​พัส​ตรา​เก็บ​ของ​ลุก​เดิน​หนี

“พราย ฉัน​อยาก​อยู่​กับ​คุณ​พิมต่อ​ตามลำพัง แก​จัดการ​ให้​ฉัน​ด้วย” ศักยะ​สั่ง

อย่าง​ไม่​คาด​ฝัน เกิด​ฝน​เท​ลง​มา​อย่าง​หนัก รัชต์​ชะเง้อ​รอ​คน​รัก​อยู่​ใน​โรงแรม เ​รน​ออก​มา​ตาม​เพราะ​สุวัฒน์​มา​ถึง​แล้ว รัชต์​ยืน​ลังเล​เพราะ​เป็น​ห่วง​พิมพ์​พัส​ตรา เ​รน​อาสา​ออก​ไป​ตาม​ให้​เอง รัชต์​เบาใจ​เข้าไป​พบ​สุวัฒน์ ส่วน​เ​รน​เดิน​ไป​ขอยืม​ร่ม​กับ​พนักงาน แล้ว​ออก​ไป​ตาม​หา​พิมพ์​พัส​ตรา

พิมพ์​พัส​ตรา​วิ่ง​มา​หลบ​ฝน​ที่​ศาลา​พัก​ริม​ทะเล ศักยะ​ที่​รอ​อยู่​เดิน​เข้า​มา​โอบ​กอด​เธอ​ไว้ พิมพ์​พัส​ตรา​ร้อง​ห้าม​กลัว​คน​มา​เห็น แต่​ศักยะ​กลับ​รุก​หนัก​พร้อม​ตัดพ้อ​ที่​พิมพ์​พัส​ตรา​ทำ​หมางเมิน​ใส่

“เข้าใจ​บ้าง​สิ​คะ​พี่​ตั้น พิม​กับ​พี่​รัชต์​เป็น​แฟน​กัน​นะ การ​ที่​เรา​สนิท​กัน​ก็ไม่ได้​หมายความ​ว่า​พิม​จะ​เปลี่ยนใจ​จาก​พี่​รัชต์​ซะ​หน่อย”

“ทำไม​ล่ะ​ครับ ไหน​คุณ​บอก​ว่า​รัชต์​ไม่​มี​เวลา​ให้​คุณ ชอบ​ทิ้ง​ให้​คุณ​อยู่​คน​เดียว แล้ว​คุณ​ยัง​จะ​ปักใจ​กับ​รัชต์​อยู่​อีก​ทำไม ผม​ตะหาก​ที่​พร้อม​จะ​ให้​คุณ​ได้​ทุก​อย่าง ผม​รัก​คุณ​นะ​ครับ​คุณ​พิม ผม​รัก​คุณ​มาก” ศักยะ​กอด​กระชับ​พลาง​ซุก​แก้ม​แนบ​แก้ม

เ​รน​เดิน​กาง​ร่ม​ออก​มา​เห็น​เข้า​พอดี เธอ​แทบ​ช็อก​มืออ่อน​แรง​ปล่อย​ร่ม​หลุดมือ

“เ​รน”  พิมพ์​พัส​ตรา​หัน​มา​เห็น​ก็​ตกใจ  รีบ​ผลัก​ศักยะ​ออก

เ​รน​มอง​ศักยะ​ด้วย​ความ​เจ็บ​ช้ำ​และ​เสียใจ เพราะ​นอกจาก​เขา​จะ​ไม่​รัก​เธอ​แล้ว​ยัง​หักหลัง​รัชต์​ที่​เป็น​เพื่อน​สนิท​อีก ส่วน​ศักยะ​หน้าเสีย​ทั้ง​เจ็บ​ทั้ง​อาย ทันใดนั้น เ​รน​วิ่ง​หนี​ฝ่า​สาย​ฝน​กลับ​ไป

“เรา​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี​เพราะ​พี่​ตั้น​คน​เดียว พิม​เดือดร้อน​แล้ว​เห็น​ไหม” พิมพ์​พัส​ตรา​ร้อนตัว​กลัว​เรื่อง​ถึง​หู​รัชต์ “ใจเย็นๆ ครับ​คุณ​พิม ผม​จัดการ​เอง รับรอง​ไม่​มี​ปัญหา​อะไร​ทั้งนั้น” ศักยะ​รีบ​วิ่ง​ตาม​เ​รน​ไป

ooooooo

เ​รน​วิ่ง​ฝ่า​สาย​ฝน​กลับ​มา​ด้วย​ความรู้สึก​ที่​ทั้ง​เสียใจ ​ผิดหวัง​ และ​อกหัก​ระคน​กัน​ไป​หมด ภาพ​ตอน​ศักยะ​แอบ​มา​คุย​โทรศัพท์​ผุด​ขึ้น​มา​ตอก​ย้ำ​ว่า เธอ​เป็นได้​แค่​น้อง​สาว​กับ​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​เขา​เท่านั้น เ​รน​เจ็บปวด​อยาก​จะ​หนี​ความ​จริง​ไป​ให้​พ้น​แต่​ทำ​ไม่ได้

ศักยะ​วิ่ง​ตาม​มา​อธิบาย เขา​ยอม​รับ​กับ​เ​รน​ว่า แอบ​ชอบ​พิมพ์​พัส​ตรา​มา​นาน​แล้ว แต่​ไม่​เคย​ทำ​เรื่อง​เสียหาย

“พี่​ตั้น​น่า​จะ​บอก​กับ​นาย​มาก​กว่า เพราะ​ผู้หญิง​คน​ที่​พี่​ตั้​นบ​อก​ว่า​ชอบ เขา​เป็น​แฟน​เพื่อน​รัก​ของ​พี่ คน​ที่​คอย​ช่วยเหลือ​พี่​ตั้น​มา​ตลอด”

“เ​รน​พูด​เหมือน​กำลัง​จะ​ทวง​บุญคุณ​แทน​รัชต์​เลย​นะ อย่า​ลืม​สิ คุณ​พิม​ยัง​โสด เธอ​ยัง​มี​สิทธิ​เลือก”

“ใช่​ค่ะ มี​สิทธิ​เลือก แต่​ตัว​เลือก​ต้อง​ไม่​ใช่​พี่​ตั้น เพราะ​พี่​ตั้น​เป็น​เพื่อน​กับ​นาย ถึง​พี่​ตั้น​จะ​อ้าง​เหตุผล​ร้อยแปด แต่​สำหรับ​เ​รน มัน​ก็​คือ​การ​แทง​ข้าง​หลัง​เพื่อน​อยู่ดี ต่อ​ให้​นาย​ไม่​มี​บุญคุณ​อะไร​กับ​พี่ เพื่อน​ก็​ไม่​ควร​ทำ​กับ​เพื่อน​แบบ​นี้” เ​รน​จ้อง​หน้า​ศักยะ​ด้วย​สายตา​ผิดหวัง​เดิน​เลี่ยง​ไป

“เดี๋ยว​เ​รน ผม​ขอ​ให้​เก็บ​เรื่อง​นี้​ไว้​เป็น​ความ​ลับ​ได้​ไหม ถือว่า​เห็น​กับ​ความ​เป็น​เพื่อน​ของ​เรา​เถอะ​นะ​เ​รน”

“เ​รน​ไม่​มี​วัน​ทำให้​เพื่อน​ต้อง​เดือดร้อน ต้อง​เสียใจ ทั้ง​ต่อหน้า​และ​ลับหลัง พี่​ตั้น​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​หรอก​ค่ะ” เ​รน​น้ำตา​ร่วง​วิ่ง​ออก​ไป​ไม่​อยาก​รับ​ฟัง​อะไร​อีก

เวลา​เดียวกัน​นั้น ตา​เลิศ​มา​ที่​ต้นมะขาม​เพื่อ​จะ​ไหว้​จอน และ​ได้​พบ​กับ​ลูก​ชาย​ของ​จอน​เข้า ลูก​ชาย​จอน​ได้ยิน​ตา​เลิศ​เปรย​ว่า กำลัง​จะ​หา​ซื้อ​บ้าน ก็​พา​มา​ดู​บ้าน​ข้างๆ ที่​เจ้าของ​ไป​อยู่​เมืองนอก​และ​ฝาก​ให้​ช่วย​ขาย ตา​เลิศ​พอใจ​มาก​ขอ​ให้​ลูก​ชาย​จอน​ช่วย​คุย​เรื่อง​ราคา​ให้ เพราะ​มี​เงิน​เก็บ​ไม่​มาก ลูก​ชาย​จอน​เต็มใจ​ช่วย​พลาง​บ่น​ว่า​คิดถึง​พ่อ เพราะ​ถ้า​พ่อ​อยู่คง​ดีใจ​ที่​มี​เพื่อน ตา​เลิศ​นึก​ได้​ถาม​ถึง​สาเหตุ​ที่​จอน​ผูก​คอ​ตาย

“แก​คง​จะ​น้อย​ใจ​ที่​ถูก​ไล่​ออก​จาก​บ้าน​น่ะ​ครับ ตอน​แรก​ผม​ก็​โกรธ​หลาน​คุณ​ท่าน​อยู่​เหมือน​กัน แต่​มา​คิดๆดู​ผม​ก็​มี​ส่วน​ผิด คุณ​ลุง​รู้​เรื่อง​ที่​พ่อ​แก​เลี้ยง​ผี​ใช่​ไหม​ครับ ผม​ล่ะ​กลัว​จริงๆ เลย ยิ่ง​ลูก​เมีย​ผม​ยิ่ง​กลัว​จน​ขึ้น​สมอง เรา​ก็​เลย​ต้อง​แยก​กัน​อยู่ พอ​หลาน​คุณ​ท่าน​ไล่​แก​ออก​จาก​บ้าน แก​คง​กลัว​ไม่​มี​ที่​อยู่ ก็​เลย​คิดสั้น” ลูก​ชาย​จอน​รู้สึก​ผิด

“แล้ว​ก่อน​ตาย จอนสั่งเสีย​อะไร​ไว้​บ้าง​รึ​เปล่า”

“ไม่​เลย​ครับ มี​แต่​บ่น​ให้​ฟัง​ว่า​หลาน​ชาย​คุณ​ท่าน​น่ะ​โง่ ฝ่าฝืน​คำสั่ง​คุณ​ท่าน​ไม่​ยอม​ทำลาย​ของขลัง​ให้​หมด เห็น​พ่อ​บอก​ว่า​เหลือ​ไอ้​ตัว​ร้าย​ที่สุด​ไว้​ด้วย​นะ​ครับ”

ตา​เลิศอึ้ง​​เข้าใจ​ทันที​ว่า​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​ที่​ตาม​ทำร้าย​ตน​กับ​เ​รน​และ​อยู่​รอบ​ตัว​ศักยะ​คือ​อะไร

ooooooo

ศักยะ​กับ​เ​รน​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ประชุม ทั้ง​สอง​ชะงัก​ไป​นิด​เมื่อ​เห็น​พิมพ์​พัส​ตรา​นั่ง​อยู่​ข้าง​รัชต์ รัชต์​แนะนำ​ให้​ศักยะ​กับ​เ​รน​รู้จัก​กับ​สุวัฒน์​เจ้าของ​รี​สอร์ต ทั้ง​สอง​ยกมือ​ไหว้ สุวัฒน์​ยิ้ม​ให้​อย่าง​เป็น​กันเอง

นน​หลาน​ชาย​สุวัฒน์​ที่​กำลัง​อ่าน​แฟ้ม​เสนอ​งาน เงย​หน้า​ขึ้น​มา​เห็น​ศักยะ​ก็​จำ​ได้ เพราะ​เคย​เรียน​ด้วย​กัน​ที่​นิว​ซี​แลน​ด์ เขา​พูด​ถากถาง​ศักยะ​ว่า เป็น​แค่​เด็ก​ล้าง​จาน​และ​เคย​เป็น​เบ๊​รับ​ใช้

เ​ขา​กับ​เพื่อนๆ เพราะ​ต้องการ​ยก​ระดับ​ตัว​เอง ศักยะ​ข่ม​ใจ​บอก​กับ​ทุก​คน​ว่า ยัง​ไม่​พร้อม​ประชุม​แล้ว​เดิน​ออก​ไป

รัชต์​มอง​หน้า​นน​ไม่​ชอบใจ​นัก สุวัฒน์​กลัว​เสีย​งาน​รีบ​ไล่​น​นอ​อก​ไป พลาง​ขอโทษ​รัชต์​แทน​หลาน​ชาย

“คง​เป็น​เรื่อง​เข้าใจ​ผิด​กัน​น่ะ​ครับ ตั้น​เขา​เป็น​ลูก​เจ้าของ​ร้าน​ไม่​ใช่​เด็ก​ล้าง​จาน ผม​ขอตัว​เดี๋ยว​นะ​ครับ” รัชต์​ขยับ​ตัว​สั่ง​ให้​เ​รน​คุย​งาน​ไป​ก่อน แล้ว​ลุก​ไป​ดู​ศักยะ

ศักยะ​นั่ง​นึกถึง​เรื่องราว​ใน​อดีต เพราะ​ตั้งแต่​พิไล​แม่​ของเขา​แต่งงาน​กับ​แม้​นฤกษ์ ชีวิต​ของ​เขา​ก็​แย่​ลง​ข้าวของ​เงิน​ทอง​ที่​มี​อยู่​ก็​ถูก​แม้น​ฤกษ์​ผลาญ​ไป​จน​หมด และ​ทุก​ครั้ง​ที่​มี​ปัญหา​กัน แม่​ก็​จะ​เข้า​ข้าง​แม้น​ฤกษ์​ทุกที

“ตั้น มา​อยู่​ที่​นี่เอง” รัชต์​ตาม​มา​นั่ง​ข้างๆ

“ฉัน​อยาก​ถอน​ตัว​จาก​โป​ร​เจ​กต์​นี้​ว่ะรัชต์” ศักยะ​หัน​มา​บอก

“เฮ้ย ใจเย็นๆ สิ​ตั้น ฉัน​เสียใจ​นะ​ที่​ทำให้​แก​ต้อง​มา​เจอ​กับ​คน​ทุเรศๆ แบบ​นี้​อีก ฉัน​เข้าใจ​แก​นะ​ตั้น ยัง​ไง​ก็​ขอบใจ​มาก ที่​แก​ไม่​ตอบโต้​ให้​เรื่อง​มัน​แย่​ลง​ไป​กว่า​นี้ แต่​แก​ไม่​จำเป็น​ต้อง...” รัชต์​ยัง​พูด​ไม่​จบ ศักยะ​ก็​สวน​ทันที

“แก​น่ะ​เหรอ​เข้าใจ​ฉัน คน​อย่าง​แก​เกิด​บน​กอง​เงิน​กอง​ทอง อยาก​ได้​อะไร​ก็ได้ มี​แต่​คน​คอย​พะเน้าพะนอ​เอาใจ แก​ไม่​มี​ทาง​เข้าใจ​ฉัน​หรอก” ศักยะ​ลุก​เดิน​ไป​ด้วย​ความ​เจ็บ​ช้ำ​ใน​โชค​ชะตา

รัชต์​มอง​ตาม​เพื่อน​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

ใน​ตอน​ค่ำ เลิศ​ออก​มา​ที่​ต้นมะขาม​อีก​ครั้ง

“แก​ยัง​มี​อะไร​ที่​อยาก​จะ​บอก​อี​กรึ​เปล่า ถ้า​ไม่​มี แก​ก็​ไป​ผุด​ไป​เกิด​ซะ​เถอะ ฉัน​จะ​หมั่น​ทำบุญ​ไป​ให้​แก แก​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ทรมาน​อย่าง​นี้​อีก” ตา​เลิศ​เอ่ย

ทันใดนั้น ก็​เกิด​ลม​พัด​รุนแรง อื้อ​อึง​ไป​ทั่ว​บริเวณ และ

เมื่อ​ลม​สงบ จอน​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​พร​้อม​กับ​โบก​มือ​ไล่​ให้​เลิศ​หนี​ไป

“จะ​มา​เอา​ไอ้​จอน​ไป​เรอะ ถ้า​อย่าง​นั้น เอ็ง​ก็​ต้อง​เอาชีวิต​ของ​เอ็ง​มา​แลก” พราย​กระซิบ​ข้าง​หู​ตา​เลิศ

ตา​เลิศ​ตกใจ​หัน​ไป​มอง​ด้าน​หลัง​เห็น​รถ​กระบะ​วิ่ง​เสียหลัก​พุ่ง​เข้า​มา​จะ​ชน ก็​ยกมือ​ที่​ถือ​ไม้เท้า​ของ​ชัด​ขึ้น​บัง​ตาม​สัญชาตญาณ มี​แสงสว่าง​ส่อง​ออก​จาก​หัวไม้​เท้า รถ​กระบะ​คัน​นั้น​หยุด​ทันที ตา​เลิศ​รอด​ตาย​ราว​ปาฏิหาริย์

คน​ขับ​รถ​รีบ​ลง​มา​ดู​พร้อม​กับ​ขอโทษ​เป็น​การ​ใหญ่ เพราะ​จู่ๆรถ​ก็​บังคับ​ไม่ได้ ตา​เลิศ​ก้ม​มอง​ดู​ไม้เท้า​ที่​ตน​ถือ​อยู่ มั่นใจ​ทันที​ว่าที่​ตน​และ​เ​รน​รอด​มา​ได้​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า ก็​เพราะ​ไม้เท้า​ของ​ชัด

ooooooo

เช้า​วัน​ใหม่ เ​รน​ออก​มา​เดิน​เล่น​ที่​ชาย​หาด ศักยะ​เห็น​เข้า​ก็​จะ​มา​คุย​ด้วย แต่​พิมพ์​พัส​ตรา​ออก​มา​วิ่ง​จ๊อกกิ้ง​เข้า​มา​ถึง​ตัว​เ​รน​ก่อน ศักยะ​เบี่ยง​ตัว​หลบ​ได้​อย่างหวุดหวิด เขา​แอบ​ฟัง​สอง​สาว​คุย​กัน ได้ยิน​เ​รน​เตือน​พิมพ์​พัส​ตรา​ให้​จริงใจ​กับ​รัชต์ แต่​พิมพ์​พัส​ตรา​ตีหน้าตาย​ยืนยันว่า​เธอ​กับ​ศักยะ​เป็น​แค่​เพื่อน​กัน แต่​ถ้า​ศักยะ​จะ​คิด​กับเธอ​มาก​กว่า​นั้น เธอ​ก็​จน​ใจ

“ฉัน​ไม่​เห็น​ว่า​เรื่อง​พวก​นี้​มัน​จะ​ซีเรียส​อะไร​หนักหนา​เลย​เ​รน​ก็​แค่​เพื่อน แล้ว​ฉัน​ก็​มั่นใจ ว่า​พี่​รัชต์​ก็​ต้อง​คิด​เหมือนกัน ถึง​จะ​มี​ใคร​ไป​พูด​ยุแยง​ก็​เถอะ พี่​รัชต์​ก็​ต้อง​เชื่อ​ฉัน​อยู่ดี” พิมพ์พัส​ตรา​ทิ้ง​ค้อน​เล็กน้อย​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป

เ​รน​หน้า​เครียด​รู้​ดี​ว่า​รัชต์​ต้อง​เชื่อ​คน​รัก​มาก​กว่า​เธอแน่ ส่วน​ศักยะ​ที่​แอบ​ฟัง​ก็​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​เจ็บใจ เขา​ลุก​เดิน​หนี​เข้า​รี​สอร์ต แต่​เมื่อ​ผ่าน​สระ​น้ำ นน​ที่นอน​เล่น​ไอโฟน​อยู่​เหลือบ​เห็น​ศักยะ ก็​ลุก​ขึ้น​มา​หาเรื่อง​ ศักยะ​โมโห​พุ่ง​เข้าชก​หน้า​นน แต่​นน​เป็น​มวย​กว่า​จึง​หลบ​หมัด​ทัน​พร้อม​กับชก​สวน​เข้าที่​ท้อง แล้ว​ตาม​ด้วย​หมัด​ตรง​เต็ม​หน้า ศักยะ​ผงะ​หงายไป นน​ยัง​ไม่​สา​แก่​ใจ ตาม​ไป​อัด​ซ้ำ ศักยะ​เลือด​อาบ​ร้อง​เรียก​ให้​พราย​ช่วย พราย​ ลาก​นน​ลง​ไป​ใน​น้ำ นน​ตกใจ​พยายาม​ดิ้นสุด​ชีวิต แต่​สู้​พราย​ไม่ได้

เ​รน​เดิน​ผ่าน​มา​พอดี เธอ​ร้อง​เรียก​คน​ช่วย​นน​แล้วเข้าไป​ดู​อาการ​ศักยะ​ที่นอน​จุก​อยู่​กับ​พื้น

“พี่​ตั้น เป็น​ยัง​ไง​บ้าง​คะ” เ​รน​เข้า​ประคอง

ศักยะ​ส่าย​หน้า​แต่​จ้อง​มอง​ไป​ทาง​นน​ด้วย​สีหน้า​อาฆาต เจ็บแค้น​ใจ

ส่วน​นน​ที่​รอด​ตาย​ก็​ขวัญ​ผวา​ฟ้อง​สุวัฒน์​ว่า ศักยะ​ให้​ผี​มา​เล่น​งาน​ตน ทำให้​รัชต์​ไม่​พอใจ​สวน​ว่า ถ้า​เป็น​ยัง​งั้น​จริง​ทำไม​ศักยะ​ถึง​โดน​ทำร้าย

“ผม​เป็น​คน​เล่น​​มัน​เอง​แหละ  มัน​อยาก​จะ​ชก​ผม​ก่อน​ทำไม​ล่ะ” นน​ยัง​ปาก​ดี

“คุณ​สุวัฒน์​ครับ คุณ​ก็​เห็น​สภาพ​เพื่อน​ผม​แล้ว คุณ​คง​ไม่​ว่า​อะไร​นะ​ครับ ถ้า​เพื่อน​ผม​จะ​แจ้งความ​ไว้​เป็น​หลักฐาน” รัชต์​ชัก​โกรธ

สุวัฒน์​กลัว​เสียชื่อ​รีบ​ประนีประนอม ชวน​รัชต์​ออกไป​เซ็น​สัญญา​โครงการ​โดย​ไม่​มี​เงื่อนไข​ใดๆ รัชต์​ลังเล​ไม่​อยาก​เอาเรื่อง​เจ็บ​ตัว​ของ​ศักยะมา​เป็น​ประโยชน์​กับ​ตน แต่​พิมพ์พัสตรา​ทำ​เนียน​ลาก​รัชต์​ออก​ไป​เซ็น​สัญญา​จน​ได้ เพราะ​ผู้หญิง​อย่าง​เธอ​เงิน​ต้อง​มา​ก่อน​เสมอ

เ​รน​เข้า​มา​ทำ​แผล​ให้​ศักยะ พลาง​เล่า​ว่า สุวัฒน์ยอม​เซ็น​สัญญา​โครงการ​แล้ว

“ผม​เจ็บ​ตัว​ให้​รัชต์​ได้​งาน​แท้ๆเลย” ศักยะ​บ่น

เ​รน​แกล้ง​ทา​ยา​แรงๆด้วย​ความ​หมั่นไส้ ศักยะ​จ้อง​หน้า​เ​รน​ถาม​ว่าหาย​โกรธ​หรือ​ยัง

“เ​รน​ไม่ได้​โกรธ​ค่ะ แต่​เ​รน​ผิดหวัง​มาก​กว่า พี่​ตั้น​เคยถาม​คุณ​พิม​มั่ง​ไหม​ว่า​เธอ​คิด​กับ​พี่​ตั้น​ยัง​ไง ระวัง​เถอะ​พี่ตั้น​จะ​ไม่​เหลือ​ใคร​เลย​ทั้ง​ผู้หญิง ทั้ง​เพื่อน​ที่รัก​และ​หวัง​ดี​กับ​พี่​ตั้น​ที่สุด”

“ถ้า​เพื่อน​คน​นั้น​หมาย​ถึง​เ​รน พี่​คง​เสียใจ​มาก” ศักยะ​มอง​เ​รน​สีหน้า​แวว​ตา​จริงใจ

เ​รน​ชะงัก​แต่​ต้อง​ตัดใจ​เพราะ​ไม่​อยาก​เจ็บ​อีก ส่วน​ศักยะ​ก็ได้​แต่​ถอน​ใจ​รู้​ว่า​พิมพ์​พัส​ตรา​ไม่​จริงใจ แต่​ตัดใจ​ไม่ได้

ooooooo

หลัง​เสร็จ​งาน ศักยะ​มา​ส่ง​เ​รน​ที่​บ้าน ตา​เลิศออก​มา​บอก​กับ​ชาย​หนุ่ม​ว่า​หา​บ้าน​ใหม่​ได้​แล้ว และ​จะย้าย​ออก​เร็วๆนี้ ศักยะ​ฟัง​แล้ว​ใจหาย เช่น​เดียว​กับ​เ​รน เธอ​แอบ​ถาม​คุณ​ตา​ว่า ทำไม​ต้อง​รีบ​ย้าย​ไป​บ้าน​ใหม่​ด้วย

“ตา​รู้​ว่า​ตั้น​มี​น้ำใจ แล้ว​เขา​ก็​จริงใจ​กับ​พวก​เรา แต่​เชื่อ​ตา​เถอะ​นะ ย้าย​เร็ว​ได้​เท่า​ไหร่​ก็ดี​เท่านั้น​ล่ะ เรา​ชอบคุณ​ตั้นรึ​เปล่า” ตา​เลิศ​ยิง​คำ​ถาม​โดน​ใจ

เ​รน​ผงะ​ไม่ทัน​ตั้งตัว​ตอบ​แบบ​ติดๆขัดๆว่า​ศักยะ​เป็น​เพื่อน​ที่​ดี​ของ​เธอ​เท่านั้น ตา​เลิศ​รู้​ว่า​หลาน​สาว​ชอบ​แต่​ไม่​ยอม​รับ​ก็​ถอน​ใจ​เปรย​ว่า “เนื้อแท้​แล้ว​ตั้น​ก็​ไม่​ใช่​คน​เลว​ร้าย​อะไร แต่​บาง​ครั้ง​การ​ทำ​ความ​ผิด​เล็กๆน้อยๆแต่​ไม่​ยอม​แก้ไข มันก็​จะฉุดให้​ถลำ​ลึก​ไป​เรื่อยๆ จน​ใน​ที่สุด​เขา​ก็​เห็น​ความ​เลว​เป็น​เรื่อง​ปกติ มี​ความ​สุข​กับ​อะไร​ที่​ได้​มา​ง่ายๆ สุดท้าย​ก็​จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​ดี​ไป​อย่าง​ถอน​ตัว​กลับ​มา​ไม่ได้”

เ​รน​คิด​ว่า​ตา​พูด​เรื่อง​พิมพ์​พัส​ตรา​จึง​ออกรับ​แทน “พี่​ตั้น​เขา​อาจจะ​หลง​ผิด​ไป​ชั่ว​ครู่ แต่​เ​รน​เชื่อ​นะ​คะ​ว่า​ซัก​วัน​พี่​ตั้น​เค้า​ต้อง​กลับ​ตัว​ได้ แล้ว​รู้​ว่า​ใคร​ที่​หวัง​ดี​กับ​เขา​จริงๆ”

ตา​เลิศ​เหล่​มอง​หลาน​สาว​ที่​พูด​เหมือน​รู้​อะไร ทั้งๆที่​ต่าง​ก็​พูด​กัน​คน​ละ​เรื่อง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.9 บุญวดี เผยด้านมืด เล่าเรื่องเลวๆ ของพีทให้ชาครีย์ฟัง
20 เม.ย. 2564

09:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 20 เมษายน 2564 เวลา 16:19 น.