เกมรักเอาคืน

“ป้องจะคุยกับแม่เรื่องอะไรลูก”

“เมื่อวานผมไปโรงพยาบาล...แล้วผมก็เห็นแม่กับหมอ”

เกศิรินชะงัก...แล้วจะถามว่าลูกเห็นอะไรบ้างเพื่อจะอธิบาย แต่ป้องกุลไม่เปิดโอกาส พูดสวนเสียก่อนว่า

“หมอคนนั้นมีเมียแล้ว”

“ป้องฟังแม่นะ...”

“ผู้ชายคนที่เท่าไหร่แล้วที่แม่แย่งเขามา”

เกศิรินเสียใจและโกรธที่ลูกพูดจาไม่ให้เกียรติ จนเผลอพูดเสียงดังดุลูก “หยุดนะป้อง!!”

“ถ้าแม่พยายามฉีด พยายามเสริมตัวเองให้สวยเพื่อไปแย่งสามีคนอื่น ผมว่าแม่อย่าทำเลย เพราะต่อให้ภายนอกแม่สวยแค่ไหน แต่ถ้าข้างในเน่ายังไงมันก็เน่า”

เกศิรินโกรธจนทนฟังไม่ไหวง้างมือทำท่าจะตบ แต่ป้องกุลชี้หน้าพร้อมพูดสวนจนเธอชะงัก

“แม่ไม่เคยเลี้ยงผม ไม่เคยสั่งสอนผม อย่าคิดจะแตะต้องตัวผม”

“ถึงแม่ไม่ได้เลี้ยงแก แต่แม่ก็คลอดแกมายังไงแม่ก็คือแม่ จะพูดอะไรนึกถึงจิตใจแม่ด้วย”

“แล้วเวลาแม่ไปยุ่งกับสามีคนอื่น แม่คิดถึงจิตใจของเมียเขาไหมว่าเขาจะเจ็บยังไง”

“ก็ถ้าผัวเขายังรักเมีย ผัวเขาคงไม่มารักแม่หรอก”

“มันคือความรักจริงๆเหรอ...ผมจะบอกให้ว่าคนอย่างแม่ไม่เคยรักใคร แต่ที่แม่แย่งคนโน้นคนนี้เพราะแม่อิจฉาที่คนอื่นมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่แม่ไม่มี”

“แล้วใครที่ทำให้ชีวิตแม่พัง ก็พ่อของแกไง”

“มันไม่ใช่แค่พ่อที่ผิด แม่ก็ผิด ถ้าพ่อทิ้ง แต่แม่รักษาผมไว้ อย่างน้อยเราก็ยังมีกัน แม่ไม่ต้องแย่งความรักของคนอื่น และผมไม่ต้องเกลียดความรักแบบนี้”

เกศิรินเจ็บปวด ป้องกุลอยู่ในอารมณ์เดียวกันแต่เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความรู้สึก

“เลิกยุ่งกับหมอคนนั้นซะ เพราะเขาไม่ได้รักแม่ เขาแค่กำลังสนุกกับของใหม่ พอหมดสนุก เขาก็ทิ้งแม่”

“ไม่จริง! หมอเอกรักแม่ แม่มั่นใจ”

“ทำไมแม่มั่นใจว่าเขารักแม่ แม่มีอะไรดีกว่าเมียเขาเหรอ” ป้องกุลพูดจบก็เดินผ่านเกศิรินไปอย่างไม่แคร์ ทิ้งคนเป็นแม่ทั้งจุกทั้งเจ็บน้ำตาแทบไหล...

ooooooo

ผละจากเกศิรินมาป้องกุลโทร.หาตุลทันทีเพื่อขอเบอร์โทร.ลูกค้าที่ชื่อ “คุณนิ” ซึ่งก็คือสุนิดานั่นเอง

สุนิดาพอใจมาก หลังจากนั้นก็รีบตามตื๊อ

อาริสาที่ผลุนผลันออกจากร้านกาแฟ พูดคะยั้นคะยอจะให้เธอเจอลูกชายเกศิรินอีกครั้งในคืนนี้ เดี๋ยวตนนัดให้ แต่อาริสาปฏิเสธทันใดทำให้สุนิดาชะงักไปอย่างเซ็งๆ เริ่มพูดไม่ดีด้วย

“ถ้าคุณอยากแพ้นังเกศก็ตามใจ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมหมอถึงทิ้งคุณไปหานังเกศ เพราะคุณมันอ่อนแอ น่าเบื่ออย่างนี้ไง”

“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด แต่ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมองว่าฉันโดนสามีนอกใจ เลยต้องรีบออกไปหาผู้ชายใหม่ทันที ฉันไม่ได้ขาดผู้ชายแล้วต้องดิ้นตายขนาดนั้น ฉันก็ยังมีศักดิ์ศรี”

ฉับพลัน! ได้ยินเสียงป้องกุลปรบมือชื่นชมและเอ่ยทักทายดังจากด้านหลังอาริสา “พี่พูดได้โดนใจผมมาก” อาริสาหันขวับมามอง ถามเขาว่ามาได้ยังไง?

“เมื่อกี้ป้องโทร.หาฉัน ฉันบอกป้องเองว่าคุณอยู่ที่นี่”

อาริสามองสุนิดาอย่างไม่พอใจ แต่สุนิดากลับพูดต่ออย่างไม่แคร์ “ที่ฉันทำเพราะฉันช่วยคุณนะ” อาริสาหมดคำพูดเดินหนีไปจากตรงนั้นทันที สุนิดารีบบอกป้องกุลว่า “พี่ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะ เมื่อกี้เพิ่งนั่งร้องไห้เสียใจเรื่องสามี พี่ถึงให้น้องมาช่วยปลอบไง ยังไงน้องคิดค่าเสียเวลามาได้เลยนะ”

ป้องกุลไม่ตอบแต่เดินตามอาริสาไป สุนิดายิ้มพอใจ เชื่อว่าอาริสาต้องใจอ่อนกับลีลาปลอบประโลมของหนุ่มไซด์ไลน์รูปหล่อคนนี้แน่

อาริสาเดินหนีไปเรียกรถแท็กซี่ แต่ป้องกุล

วิ่งมาขวางหน้าเธอและตื๊อจนได้ขึ้นแท็กซี่ไปด้วยกันทั้งที่อาริสาไม่เต็มใจ ตั้งท่าจะไล่เขาลงลูกเดียว

“ผมติดรถไปกับพี่ไม่นานหรอก ผมแค่อยากบอกกับพี่ว่า...ถ้าพี่ไม่อยากหย่า พี่ก็ต้องทำให้สามีพี่เห็นว่าเขากำลังจะเสียผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตเขาไป”

อาริสาตะลึง ทันใดมือถือเธอดัง เธอรับสายจากเขมเพื่อนพยาบาลด้วยกันแล้วตกใจหน้าซีดเผือด บอกแท็กซี่ให้เปลี่ยนเส้นทางกลับบ้านไปโรงพยาบาลแทน

หมอเอกโดนผู้ใหญ่เรียกคุยเรื่องข่าวลือที่ยุ่งกับคนไข้ผู้หญิง เหตุนี้ทำให้อาริสารีบมาโรงพยาบาลและซักถามเขมจนแน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นคือเกศิริน ป้องกุลลอบมองห่างๆทั้งที่อาริสาไล่เขากลับตั้งแต่ลงจากแท็กซี่

ในห้องทำงานของหัวหน้า หมอเอกนั่งหน้าเครียดตรงข้ามอาจารย์หมอที่เป็นหัวหน้าฝ่ายสูตินารี

แค่หมอเอกเอ่ยคำขอโทษ อาจารย์หมอก็แทบจะเครียดตาม

“คุณขอโทษแบบนี้แปลว่าคุณยอมรับว่าคุณสนิทกับคนไข้ตามที่มีคนมาบอกผมเหรอ”

หมอเอกพยายามแก้ตัวเพราะห่วงเรื่องงาน “ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึง...ผมขอโทษที่ทำให้มีข่าวลือเสียภาพลักษณ์หมอ แต่จริงๆผู้หญิงที่มีคนเห็น

เขาไม่ใช่แค่คนไข้ แต่เป็นเพื่อนผม เลยมีการทักทายแตะเนื้อต้องตัวบ้าง”