หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ

งานรวมน้ำใจช่วยน้องหมาเริ่มขึ้นแล้ว เอมี่เป็นพิธีกรงานประมูล บนเวทีมีเสื้อยืดเพนต์รูปหมาสวมทับหุ่นโชว์อยู่ เอมี่เริ่มที่หนึ่งแสนห้าหมื่น ประกาศครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง

สุดท้ายป้าตุ้ยได้ไปในราคาสามแสน เอมี่บอกว่า พี่บี้อดนอนเพนต์เองมาทั้งคืนเพื่องานนี้โดยเฉพาะ เมื่อพนักงานยกเสื้อลงไปแล้วยกภาพเขียนที่มีผ้าคลุมขึ้นมา เอมี่ก็ประกาศ

“ชิ้นต่อไป เป็นเซอร์ไพรส์ของคืนนี้ค่ะ รับรองว่าท่านๆ ทั้งหลายในวงการได้สู้กันกระเป๋าฉีกแน่ๆ ค่ะ แล้วเอมี่ก็ต้องขออนุญาตนะคะ เอมี่เป็นอ๊อกชั่นเนียร์อยู่บนเวทีก็จริง แต่สำหรับชิ้นนี้แล้ว เอมี่ขอร่วมประมูลด้วยนะคะ อยากมีส่วนร่วมช่วยน้องหมาด้วยน่ะค่ะ”

คนในงานปรบมือให้เอมี่กราว...เอมี่ยกมือไหว้หน้าบาน แล้วเริ่มงานต่อ

“สำหรับชิ้นนี้นะคะ งานเขียนสีหมึกของท่าน อาจารย์ถวิลชัย เขียนไว้ในปี พ.ศ.2530 ชื่อภาพ จตุ-มหาราชิกาค่ะ เอาล่ะค่ะ ราคาเริ่มต้น ห้าแสนบาทค่ะ”

มีผู้เสนอทันที ห้าล้านบาท เอมี่ประกาศห้าล้านครั้งที่ 1 มีผู้เสนอ หกล้าน...เจ็ดล้าน

ราคาประมูลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนนับดาวมาถึงเธอเสนอ สิบห้าล้าน เอมี่เสนอทันที สิบหกล้าน

ทั้งสองไล่บี้ไล่กันขึ้นไปจนถึงสิบเจ็ดล้าน สิบแปดล้าน สิบเก้าล้าน ยี่สิบล้าน สุดท้ายเอมี่เสนอ ยี่สิบห้าล้าน นับดาวหยุดแค่นี้ เมื่อเอมี่ประมูลได้ในราคายี่สิบห้าล้าน นับดาวเข้าไปแสดงความยินดีด้วย เอมี่กระซิบเย้ยว่า

“งั้นงานนี้ฉันก็ชนะเธอแล้วสินะ”

“อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลย มันยังไม่จบ ฉันมีมุกตบนิดหน่อย” นับดาวเดินไปดูรูปรำพึง “ฉันคงคิดถึงรูปนี้แย่เลย...เฮ้อ...”

“หมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่...ฉันเป็นคนให้เอารูปนี้มาบริจาคงานนี้เองแหละ คุณตาฉันซื้อไว้ตั้งแต่ตอนฉันยังเป็นเด็กๆ เลย ซื้อไว้ตั้งหลายรูปด้วย แต่ฉันเอาไปขายเกือบหมดแล้วล่ะ เหลือแต่รูปนี้เอาไว้” เอมี่ถามว่าชอบรูปนี้มากหรือ “เปล่าหรอกจ้ะ แต่ไม่มีใครเขาซื้อน่ะสิ แบบว่าตอนเด็กๆฉันซนไปหน่อย” พูดแล้วนับดาวชี้ไปที่มุมภาพ มีรอยปากกาลูกลื่นเขียนไว้ว่า “โตขึ้นฉันจะเป็นไฮโซนับดาว”

เหตุเพราะเธอได้ยินคุณตาบอกว่ารูปนี้เป็นรูปของไฮโซ ตนอยากเป็นไฮโซเลยไปเขียนไว้ ซึ่งเวลานั้นคุณตายังบอกว่า “ตาดีใจที่หนูอยากเป็นไฮโซ ไม่คิดอะไรโง่ๆ แบบแม่ของหนูที่อยากเป็นชาวไร่...เป็นไฮโซน่ะฉลาดแล้วลูก”

ชี้และเล่าความเป็นมาให้เอมี่ดูแล้ว นับดาวพูดเยาะเย้ยว่า “ฉันเป็นคนลายมือสวยตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันภูมิใจมากที่เธอประมูลลายเซ็นของฉันไปตั้ง 25 ล้านบาท ถือว่าเราทำบุญร่วมกันก็แล้วกันนะจ๊ะ”

เอมี่โกรธจนหน้าเขียวหาว่าเอาของมีตำหนิมาประมูลเป็นการหลอกกันชัดๆ ถูกนับดาวขู่ว่าถ้าเธอจะเบี้ยวไม่จ่าย ตนจะยุทางสมาคมฟ้องให้ติดคุกไปเลย เอมี่กระโดดเข้าบีบคอนับดาวจนหน้าเขียวตะคอกให้เอาเงินของตนคืนมา นับดาวสั่งให้ปล่อย กอปรกับเจ้าหน้าที่เข้ามาแยก เอมี่ยังไม่หายคลั่งวิ่งไปคว้าค้อนเงื้อขึ้นสุดแขน!

ooooooo

กลับถึงบ้าน อลิสาเรียกนับดาวรีบมาดูทีวี เพราะกำลังแพร่ภาพตอนเอมี่เงื้อค้อนสุดแขนพอดี แต่มีเจ้าหน้าที่มาจับแขนไว้ นับดาวบอกว่า ตอนนั้นตนนึกว่าคงตายคาค้อนนั่นแน่แล้ว

อลิสาเปรยๆ ว่าไม่รู้ตอนนี้เอมี่เป็นอย่างไรแล้ว นับดาวสมน้ำหน้า คาดว่าคงถูกด่าเหมือนตอนที่ตนโดนนั่นแหละ

“โถ...น่าสงสาร”

“ไม่ต้องสงสารมันหรอกค่ะน้าอะซ่า บ้านมันรวยเป็นพันล้าน โดนแค่นี้แค่คันๆ อีกอย่างยัยนี่เจ้าเล่ห์จะตาย เดี๋ยวก็หาทางพลิกเกมได้เองแหละค่ะ แต่ที่สะใจคือต่อให้มันจะขายต่อที่ไหนก็ไม่มีคนซื้อ เพราะเขารู้กันหมดแล้วว่าของมีตำหนิจะทิ้งก็ไม่กล้าเพราะหมดไป 25 ล้าน จะติดโชว์ก็แสลงใจเพราะมีลายเซ็นดาวอยู่ ฮ่าๆๆ มันต้องเครียดจนเป็นโรคกระเพาะแน่ๆ ดีไม่ดีไมเกรนอีกต่างหาก ฮ่ะๆๆๆ” นับดาวหัวเราะสะใจ ส่วนอลิสาฟังแล้วส่ายหน้าไปมา

ooooooo

คืนนี้ปราบออกไปตั้งกล้องถ่ายรูปดาวบนฟ้าอยู่หน้าบ้าน เขาไม่รู้ตัวว่าถูกบอดี้การ์ดของเสี่ยไฝใช้ปืนไรเฟิลเก็บเสียงมาซุ่มยิงอยู่ มันซุ่มรอปราบปรับโน่นปรับนี่อย่างใจเย็น

ตั้งมุมกล้องเสร็จกดสายลั่นชัตเตอร์ แล้วออกไปนั่งรอ มือปืนเล็งเตรียมเหนี่ยวไก ก็พอดีมือถือของปราบดังขึ้น เป็นสายจากเพชรสีโทร.มาบอกเขาว่า ตนรู้เรื่องเขาขายที่แล้ว และตอนนี้พ่อก็ส่งมือปืนไปแล้วด้วย เตือนเขาให้ระวังตัวดีๆ มือปืนอาจไปถึงแล้วก็ได้

ปราบเหลียวมองรอบตัวอย่างระวังแล้วรีบเก็บอุปกรณ์ มือปืนเห็นปราบรู้ตัวก็เหนี่ยวไกทันที ปราบล้มกลิ้งหลบแล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน มือปืนพยายามเล็งยิงแต่ไม่ได้จังหวะ มันตัดสินใจถอย รีบขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไปทันที

หลังจากเล่าให้ปกป้องฟังและเอาขากล้องที่ถูกกระสุนมาดูแล้ว ปกป้องเชื่อว่าแบบนี้มันกะเอาตายกันเลยทีเดียว ถามปราบว่าแล้วจะเอายังไง ไปซัดกันเลยไหม หรือว่าจะไปแจ้งความ ปราบส่ายหน้าปรึกษาว่า

“จะเอาอะไรไปซัดกับเขาล่ะครับอา เสี่ยไฝมันมาเฟีย ซัดกันคงแพ้มันแน่ๆ ส่วนเรื่องแจ้งความ แจ้งไปก็เท่านั้น รู้ๆกันอยู่ นอกจากจะไปแจ้งกองปราบ...แต่ก่อนจะไปถึงขั้นนั้น ผมว่าผมจะไปคุยกับเขาตรงๆ เลยดีกว่า”

ปราบบอกว่าพรุ่งนี้จะไปคุยเลย ปกป้องจะไปด้วย ปราบขอไปคนเดียว เพราะถ้าตนถูกยิงตายอาจะได้ดูแลน้อยหน่าและไร่ต่อไปได้ แต่ถ้าไปด้วยกันเกิดโดนเก็บทั้งสองคนจะไม่เหลือใครเลย ปกป้องเห็นด้วย เตือนว่า

“ยังไงก็อย่าไปคนเดียวเลยวะ เฮ้อ...กะอีแค่ขายที่แค่นี้มันเอาถึงตายจริงๆ เลยหรือนี่ รู้งี้ไม่ขายก็ได้วะ”

“ไม่ว่ายังไงก็ต้องขายครับ ผมต้องการช่วยนับดาว เขาจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ”

ooooooo

คนที่ดีใจที่สุดคือชัชฎา เมื่อนับดาวโทร.มาซื้อหุ้น 100 ล้าน เร่งชนะชัยให้รีบไปหานับดาวและขอบคุณเธอ เขาชวนแม่ไปด้วย ชัชฎาขอเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เพราะวันนี้ต้องรีบไปจัดการอุดรูรั่วก่อนที่คนอื่นจะรู้ตัว

ชนะชัยจึงนัดนับดาวไปพบกันที่ร้านกาแฟ ก่อนอื่นบอกเธอว่าคุณแม่เขาฝากบอกว่าดีใจมากที่ได้ร่วมมือกันทำธุรกิจกับเธอ ทั้งสองต่างหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงข้อเคลือบแคลงใจต่อกันที่ผ่านมา แล้วชนะชัยก็ชวนคุยเรื่อง “อนาคตของเราสองคน”

เขาเล่าว่า สองวันก่อนมีนักข่าวโทร.มาสัมภาษณ์เรื่องงานแต่งงาน ตนบอกว่าใช่และจะแถลงข่าวเร็วๆ นี้ ย้ำกับนับดาวว่า ตนยืนยันกับนักข่าวไปก่อนที่เธอจะซื้อหุ้นเสียอีก

“ขอบคุณมากค่ะจ๊อบ...ขอบคุณ” นับดาวเชื่อความจริงใจของชนะชัย ชายหนุ่มกุมมือเธอไว้มองด้วยความรัก...

ooooooo

รุ่งขึ้น ปราบไปหาเสี่ยไฝที่บ้าน โดยพาเจิด ไปด้วย เสี่ยทำไขสือถามว่ามีอะไรหรือ ปราบบอกว่าเอาของมาคืน

ปราบเอาปลอกกระสุนจากกระเป๋ามาส่งให้ มองหน้าเสี่ย พูดเหมือนรู้กันโดยไม่ต้องเกริ่นว่า

“ถ้าผมเอาไปแจ้งความ นี่เป็นหลักฐานที่มัดตัวเสี่ยไม่หลุดแน่ เพียงแต่ผมไม่อยากไปทางนั้น”

เสี่ยไฝเอาปลอกกระสุนปาใส่หน้าบอดี้การ์ดคนนั้น แล้วพูดกับปราบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขอบใจที่เอาของมาคืนแต่คงไม่ทำให้ตนเปลี่ยนใจ เพราะตนเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น

“เสี่ยบอกอยากฆ่าผมไม่ใช่หรือ แล้วส่งลูกน้องไป ทำไม ถ้าอยากฆ่าผมก็ลงมือเองสิครับ” ปราบถามเรียบๆ

เสี่ยไฝโมโหถามว่าท้าตนหรือ ปราบหยิบปืนออกมาจ่อหน้าเสี่ยทันที ทำเอาทั้งเสี่ยและบอดี้การ์ดตกใจ ปราบเตือนเสี่ยว่า อย่าคิดว่าตนไม่กล้า คนที่จะฆ่าคนอื่นต้องสังวรไว้ด้วยว่าอาจจะถูกคนอื่นฆ่าได้เหมือนกัน

“คุณกล้ากว่าที่ผมคิดมาก...แต่คุณกล้าพอจะเหนี่ยวไกรึเปล่าล่ะ” เสี่ยหรี่ตาถาม ปราบยังไม่ทันตอบ เพชรสีก็เดินเข้ามาเรียกเสียงดังจนปราบเสียสมาธิหันมอง บอดี้การ์ดของเสี่ยไฝชักปืนออกมาจะยิงปราบ แต่พริบตานั้นเสียงปืนดังขึ้น ปืนในมือบอดี้การ์ดกระเด็นไป ฝีมือเจิดนั่นเอง!

เพชรสีเข้ามาขอร้องปราบอย่าทำอะไรพ่อเลย ถ้าไม่ใช่เพราะตนโทร.ไปบอกเมื่อคืนนี้เขาอาจตายแล้วก็ได้ เสี่ยไฝเลยรู้ว่าเพชรสีโทร.ไปเตือนปราบ

“เรายังคุยกันไม่จบครับ” ปราบขัดขึ้นแบบจิกไม่ปล่อย หันไปพูดกับเสี่ยว่า “เมื่อกี้เสี่ยถามผมว่า

ผมกล้ายิงรึเปล่า...คำตอบคือขึ้นอยู่กับเสี่ยครับ ผมเข้าใจดีว่าเสี่ยต้องรักษาคำพูด งั้นผมขอเสนอทางออกให้ เรามาดวลปืนกัน เสี่ยกับผมคนละกระบอก หนึ่งต่อหนึ่ง”

เสี่ยทำท่าลังเล ปราบบอกว่าตนอยากจะให้จบปัญหาในวันนี้ ถามเสี่ยว่าไม่กล้าหรือ เจิดแทรกขึ้นว่าหรือเก่งแต่ใช้วิธีหมาลอบกัด ทำเอาเสี่ยอึ้ง เห็นคนใช้กับบอดี้การ์ดมองอยู่ เสี่ยขบกรามแน่น บอกปราบว่า

“ต้องการยังงั้น...ก็ได้...”

ooooooo

ลานนอกบ้านเสี่ยไฝถูกจัดเป็นสนามท้าดวล ต่างฝ่ายก็มีคนของตนยืนดูอยู่ เพชรสีพูดกับปราบว่า ไว้ใจได้ตนจะไม่เข้าข้างพ่อ แล้วถามเสี่ยว่า พ่อเลี้ยงตนมาอย่างลูกเสือไม่ใช่หมาใช่ไหม

“พ่อไม่ว่าอะไรลูกหรอก ถ้าวันนี้พ่อตาย ก็ดูแลคนงานของเราให้ดีแล้วกัน ส่วนเรื่องกิจการของพ่อ อันไหนทำได้ก็ทำต่อ อันไหนทำไม่ได้หรือไม่อยากทำ ก็อย่าฝืน บอกเลิกให้คนในวงการรู้โดยชัดเจนจะได้ไม่มีปัญหา พ่อสั่งเสียแค่นี้แหละ”

เพชรสีหันไปถามปราบว่ามีอะไรจะพูดไหม เขาบอกว่าไม่มี เธอประกาศเปิดฉากดวล

“ทั้งสองคนเป็นลูกผู้ชาย เพชรสีไม่ต้องพูดอะไรมาก เริ่มเลยค่ะ”

เมื่อทั้งสองหันหลังให้กันเดินห่างออกไป โดยเพชรสีเป็นคนนับก้าวเดินให้ พอสิ้นเสียงนับ 10 ปราบทิ้งตัวกลิ้งหลบไปด้านข้าง ส่วนเสี่ยไฝพอหันกลับมาก็ทำหน้าเหวอเพราะปราบหายไปแล้ว กว่าจะหาเจอและยกปืนขึ้นเล็ง ปราบก็ลั่นไกแล้ว

ร่างเสี่ยไฝสะดุ้งเฮือกหมุนคว้างก่อนล้มลง เพชรสีกรีดร้องสุดเสียงถลาเข้าประคองเสี่ย ได้ยินเสียงเสี่ยเรียกอย่างแผ่วเบา “เพชรสี...” แล้วคอพับไป...

ooooooo

เสี่ยไฝถูกพาไปในห้องนอน มีเพชรสีและปราบเฝ้าดูอยู่ ครู่ใหญ่ เสี่ยไฝรู้สึกตัวขึ้นมา ถามเพชรสีว่าตนยังไม่ตายหรือ พลางก้มมองตรงที่ถูกยิง เห็นมีผ้าพันแผลและยังมีเลือดซึมออกมา ปราบเข้าไปบอกว่า

“ผมใช้ปืนลูกดอกยาสลบน่ะครับ” เพชรสีเสริมว่าปืนแบบนั้นปราบเอาไว้ยิงหมูยิงหมา ปราบเลยชี้แจงเพิ่มเติมว่า “จริงๆแล้วผมควรจะใช้ปืนยิงช้างหรือยิงเสือ จะได้สมศักดิ์ศรีคนอย่างเสี่ยไฝ แต่ไอ้พวกนั้นลูกดอกมันใหญ่ไป ใช้กับคนไม่ได้ อันนี้ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

“เฮ้อ...ช่างมันเถอะ ดีเท่าไหร่แล้วที่คุณไม่ได้ใช้ปืนจริงๆ”

ปราบบอกว่าตนไม่ได้คิดจะฆ่าเสี่ยตั้งแต่แรกแล้ว เสี่ยเองก็บอกว่า ปืนของตนนั้น 9 มม. ใช้ลูกหัวอ่อน โดนเข้าถ้าไม่ตายก็คางเหลือง

“ด้วยความเคารพนะครับ ผมมั่นใจว่าเสี่ยยิงผมไม่โดนหรอก เพราะเสี่ยแก่แล้ว หูตาไม่ดี การเคลื่อนไหวก็เชื่องช้า ผมมั่นใจผมถึงกล้าท้าเสี่ยดวลปืน” เสี่ยถามว่ามั่นใจเกินไปหรือเปล่า “ไอ้เสี่ยงมันก็ต้องมีอยู่บ้างครับ แต่ทำไงได้ ผมอยากให้เรื่องนี้จบลงเสียที”

“ตกลง...จบ” เสียงเสี่ยเฉียบขาดหนักแน่นมาก ปราบยิ้มพอใจ บอกเสี่ยว่าวันสองวันนี้อาจจะมีปวดหัวบ้าง แต่ถ้าสองวันไข้ไม่ลดก็ให้รีบไปหาหมอเพราะอาจจะมีติดเชื้อ “คุณไม่ต้องห่วงผมหรอก ผมดูแลตัวเองได้ เชิญกลับไปได้แล้ว”

เพชรสีจะไปส่ง เสี่ยบอกว่าให้อยู่ก่อนตนมีอะไรจะคุยด้วย เมื่อปราบออกไปแล้วเสี่ยบอกเพชรสีว่า

“เรื่องหมอปราบ” เพชรสีถามว่าพ่อยังแค้นอยู่หรือ “เปล่า พ่อไม่ได้แค้น จบก็จบ แต่พ่อชอบมัน มันใจถึงมาก พ่ออยากให้คนอย่างนี้มาดูแลลูก”

เสี่ยยอมรับว่าที่ผ่านมาตนมองปราบผิดไป ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ไฟเขียวถึงเขียวอื๋อให้จัดการเรื่องปราบได้เลย

เพชรสีบอกว่าตนเป็นผู้หญิงไปจัดการอะไรมากเดี๋ยวจะหน้าแตก อีกทั้งรู้มาว่าปราบมีคนที่เขาชอบแล้วด้วย แต่เพื่อแก้เผ็ดแทนพ่อ ตนจะเอายาสลบยิงเขาแล้วลากเข้าห้องนอนเลยก็แล้วกัน

ooooooo

เมื่อปราบกลับมาเล่าให้ปกป้องฟัง ถูกผู้เป็นอาตำหนิว่าทำแบบนี้เสี่ยงมาก ปราบบอกปกป้องว่าเรื่องนี้อย่าเล่าให้ใครฟังเพราะตนไม่อยากให้วุ่นวาย ปกป้องบอกว่ากำชับเจิดให้ดีเถอะ หมอนั่นยิ่งปากโป้งอยู่ด้วย เวลาเมายิ่งแล้วใหญ่

ระหว่างนั้น ได้ยินเสียงน้อยหน่าเดินคุยกับตะวัน-วาดเข้ามา ทั้งสองคุยกันถึงข่าวบันเทิงที่บอกว่านับดาวจะแต่งงานกับชนะชัย น้อยหน่าบอกตะวันวาดว่าเรื่องนี้อย่าบอกให้พ่อรู้เลยนะ แต่พอโผล่เข้าบ้านก็สะดุ้ง เมื่อปราบถามว่าเรื่องอะไรที่ไม่อยากให้พ่อรู้ น้อยหน่าจึงจำต้องพาพ่อไปเปิดเว็บไซต์ที่มีข่าวบันเทิงให้ดู

ดูแล้วปราบบอกว่านั่นเป็นข่าวดีทำไมถึงต้องปิดพ่อด้วย น้อยหน่าบอกว่ากลัวพ่อเฮิร์ตเพราะรู้ว่าพ่อคิดอะไรกับนับดาวอยู่ ระหว่างนั้น ปรายฟ้าเข้ามาถามว่าคุยอะไรกันอยู่ พอน้อยหน่าเล่าให้ฟังและบอกว่านับดาวจะแต่งงาน ปรายฟ้าชะโงกไปดูที่หน้าจอ เธอหน้าเสียอุทาน “ชนะชัย...” น้อยหน่าถามว่า แม่รู้จักผู้ชายคนนี้หรือ

“เอ่อ...เปล่า...แม่แค่อ่านชื่อเขาน่ะ” ปรายฟ้าฝืนยิ้มแล้วมองหน้าชนะชัยในคอมพิวเตอร์อีกที

เมื่อกลับเข้าห้อง ปรายฟ้าคิดถึงเมื่อสิบกว่าปีก่อน วันที่เธอบอกเขาว่าท้อง ชนะชัยบอกว่าเขารักเธอแต่ขัดแม่ไม่ได้ ให้เธอไปเอาเด็กออกเสีย ปรายฟ้าคิดแล้วก็อดน้ำตาไหลไม่ได้
ขณะนั้นเอง น้อยหน่ามาเรียกให้ออกไปด้วยท่าทางมีลับลมคมใน ปรายฟ้าเดินตามไปงงๆ

น้อยหน่าพาปรายฟ้าไปพบกับปกป้องและเจิดที่ร้านข้าวต้มริมทาง เพื่อวางแผนให้นับดาวกับปราบรักกัน

ทั้งสี่วิเคราะห์กันแล้ว ปกป้องเชื่อว่าปราบชอบนับดาว ส่วนปรายฟ้าก็เชื่อสายตาตัวเองว่าดูไม่ผิดว่านับดาวก็ชอบปราบเหมือนกัน

คุยกันแล้วลงมติเป็นเอกฉันท์ที่จะวางแผนให้นับดาวมาที่ไร่และทำให้สองคนนี้รักกัน โดยให้น้อยหน่าเป็นคนวางแผน

ooooooo

หลังจากให้สัมภาษณ์เรื่องแต่งงานไปแล้ว ชนะชัยก็อดคิดถึงเรื่องราวของตัวเองที่ผ่านมาไม่ได้...

เขาขับรถไปจอดที่ถนนโล่งๆแห่งหนึ่ง คิดถึงวันที่เขาได้พบปรายฟ้า...

วันนั้น ขณะเขาจอดรถอยู่ตรงนี้...เธอนั่งแท็กซี่มาจู่ๆก็เห็นเธอเปิดประตูรถวิ่งออกมาแต่ถูกคนขับรถมาลากขึ้นไปอีก ชนะชัยรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่ปกติ เขาไปช่วยหญิงสาวคนนั้นซึ่งก็คือปรายฟ้านั่นเอง

คบหากันด้วยความซาบซึ้งใจได้ไม่นาน ปรายฟ้าบอกว่าตนท้อง เมื่อเขาไปบอกชัชฎาผู้เป็นแม่ ชัชฎาจะให้เขาไปเรียนต่อที่เมืองนอกเพื่อตัดปัญหาเสีย ชนะชัย ขอพาปรายฟ้าไปด้วย ชัชฎาไม่ยอมอ้างว่า แบบนั้นเขาจะเรียนไม่สำเร็จ แล้วบอกให้ปรายฟ้าไปเอาเด็กออก

ชนะชัยทำไม่ได้ขอแม่ว่าตนขอย้ายออกไปอยู่กับปรายฟ้าตามลำพัง ชัชฎาจึงบอกให้แต่งงานกันเสียและให้เขาพาปรายฟ้าไปเมืองนอกด้วย แต่อย่าให้เสียการเรียน ชนะชัยดีใจมากสัญญากับแม่ บอกแม่ว่าจะรีบทำเรื่องให้เสร็จ

“อาทิตย์หน้าแกก็บินไปหาที่อยู่ที่มันเหมาะสำหรับเมียกับลูกแกด้วยก็แล้วกัน”

“ได้ครับ แม่ครับ...ขอบคุณมากนะครับ ผมรักแม่ครับ”

วันนั้น ชนะชัยเห็นแม่ยิ้มให้กับความดีใจของตน...

ooooooo

น้อยหน่าวางแผนแล้วเล่าให้ทีมงานฟังว่า ก่อนอื่นตนจะหลอกนับดาวว่าเฉาก๊วยตาย แล้วให้เธอมาที่นี่แต่ต้องมาคนเดียว จากนั้นเล่ารายละเอียดให้ทีมงานฟัง ปรายฟ้าฟังแผนการแล้วชมลูกว่า ช่างคิดจังเลยนะเนี่ย

หลังจากนั้น น้อยหน่าก็โทร.ถึงนับดาว แต่นับดาวไปถ่ายแบบอยู่ อลิสาจึงรับแทน พอนับดาวถ่ายเสร็จออกมา อลิสาบอกว่าน้อยหน่าโทร.มาบอกว่าเฉาก๊วยตายแล้ว

“ดาวต้องไปเยี่ยมมัน” นับดาวตัดสินใจทันที พออลิสาบอกว่าทางโน้นบอกว่าให้นับดาวไปคนเดียว แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่นับดาวก็ตัดสินใจไป บอกน้าว่า ตนยังมีนัดสัมภาษณ์รายการวิทยุ จะหาที่เงียบๆให้สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ จากนั้นก็จะออกเดินทางเลย

ooooooo