ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

โบ๊เบ๊

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

โบ๊เบ๊ ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ขบวน​เชิด​สิงโต​กำลัง​ผ่าน​ไป​กลาง​ตลาด สร้าง​ความ​สนุกสนาน​ให้​กับ​เด็กๆได้​วิ่ง​ตาม ​รวม​ทั้ง​เปี๊ยก โอ่ง เฮง​ และ​หน่อ​น ซึ่ง​ทุก​คน​เป็น​เพื่อน​รัก​กัน โอ่ง​จะ​อ้วน​กว่า​เพื่อน​ทำให้​วิ่ง​ช้า   เพื่อนๆต้อง​คอย​ช่วย​กัน​ดึง​ลาก...

ไม่​ว่า​ผ่าน​ร้าน​ค้า​ไหน เจ้าของ​ร้าน​ก็​จะ​ทำบุญ​ให้​กับ​ขบวน​สิงโต รวม​ทั้ง​ร้าน​ค้า​ของ​พ่อ​แม่​เปี๊ยก​กับ​พวก​ด้วย​มี​แต่​เกรียง​ที่​ต้อง​อยู่​ร้าน​ขาย​ผ้า​กับ​พ่อ​แม่ เพราะ​พ่อ​แม่​ไม่​ให้​ลูก​ไป​เกลือกกลั้ว​กับ​เด็ก​ใน​ตลาด

เช่น​เดียว​กับ​ร้าน​ขาย​ผ้า​ของ​เถ้าแก่​ฮิ้ม​กับ​เตีย​มเกี​ยง​ที่​ไม่​ให้​ตี๋ใหญ่​กับ​ตี๋​เล็ก​ลูก​ชาย​ไป​ร่วม​สนุกสนาน​ด้วย ตี๋​เล็ก​เบื่อ​อยาก​กลับ​บ้าน​นอน เตีย​มเกี​ยง​จึง​ให้​​เผย​พา​เด็กๆกลับ แต่​เผยอ​ยาก​อยู่​ดู​การ​แสดง​งิ้ว แล้ว​เด็กๆก็​งอแง​จะ​ให้​แม่​กลับ​ไป​นอน​ด้วย เตีย​มเกี​ยงจึง​ให้​เผย​ไป​ตาม​ฮิ้ม​ซึ่ง​หาย​ไป​ไหน​ก็​ไม่​รู้

ฮิ้มมี​เมียน้อย​ชื่อ​ชบา เพิ่ง​จะ​แท้ง​ลูก จึง​เสียใจ​ไม่​อยาก​ออก​ไป​ไหน เตีย​มเกี​ยง​หรือ​เตีย​ม​ต้องเจ็บปวดเสียใจ​ที่​สามี​เจ้าชู้ และ​ต้อง​คอย​ตาม​ดู​ว่า​จะ​ไป​มี​เมียน้อย​ที่ไหน​อีก​หรือ​เปล่า

เ​ปี๊ยก​กับ​เพื่อนๆเกาะ​ขอบ​เวที​ดู​งิ้ว ข้าง​หลัง​ตรง​ที่นั่ง​แถว​หน้า ฮิ้​มอ​ยู่​กับ​กลุ่ม​พ่อค้า​ด้วย​กัน​กำลัง​ดู​งิ้ว​อย่าง​สนุกสนาน เปี๊ยก​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​นัด​ต้อย​ไว้ จึง​บอก​เพื่อนๆ

“ไป​กัน​เถอะ ป่านนี้​ไอ้ต้อย​มัน​มา​รอ​แล้ว ไอ้​โอ่ง​ไป​เอา​หมู​สะเต๊ะ​ร้าน​เอ็ง ข้า​จะ​ไป​เอา​ผัด​ไทย​ร้าน​แม่”

โอ่ง​พยัก​หน้า ต่าง​แยกย้าย​กัน​ไป แล้ว​มา​รวม​ตัว​กัน​อีก​ที​ใกล้ๆบ้าน​พิษณุโลก ทั้ง​เปี๊ยก​ โอ่ง  เฮง  ​และ​หน่อ​น​ช่วย​กัน​ตะโกน​เรียก​ต้อย แต่​ไม่​มีเสียง​ตอบ กลับ​มีเสียง​เด็ก​ร้องไห้​ดัง​ขึ้น ทั้ง​สี่​คน​สะดุ้ง​คิด​ว่า​ผีหลอก​วิ่ง​แตก​กระเจิง...สัก​พัก เปี๊ยก​นำ​ทุก​คน​ย้อน​กลับ​มา โอ่ง​กลัว​เดิน​รั้ง​ท้าย​บ่น​พึม

“ไอ้​เปี๊ยก ถ้า​เป็น​ผี เอ็ง​รับผิดชอบ​นะ​โว้ย...”

“ไม่​ใช่​หรอก​น่า ผี​มัน​ไม่​ร้อง​นาน​แบบ​นี้​หรอก” เปี๊ยก​มั่นใจ​เดิน​เข้าไป​ดู​ใกล้ๆ

ทั้ง​สี่​คน​ได้​เห็น​เด็ก​ทารก​นอน​ร้องไห้​อยู่​บน​เบาะ​เก่าๆข้าง​ตัว​มี​ช่อ​ดอก​แก้ว​วาง​อยู่...ทั้ง​สี่​คน​นั่ง​รอ​พ่อ​แม่​เด็ก​กลับ​มา แต่​จนแล้วจนรอด​ก็​ไม่​มี​ใคร​มา เฮง​บอก​เด็ก​คง​โดน​ทิ้ง​แล้ว โอ่ง​ง่วง​อยาก​กลับ​บ้าน แต่​เปี๊ยก​สงสาร​เด็ก​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี หน่อ​น​จึง​บอก​ให้​เปี๊ยก​เอา​ไป​เลี้ยง

“ไม่​ไหว​หรอก บ้าน​ข้า​ยากจน ต้อง​พา​ไป​ไว้​บ้าน​เศรษฐี ข้า​รู้​แล้ว” เปี๊ยก​ตา​เป็น​ประกาย

เปี๊ยก​เอา​เด็ก​ใส่​ตะกร้า​มา​วาง​ไว้หน้า​บ้าน​ฮิ้ม แล้ว​แอบ​ซุ่ม​ดู​อยู่​กับ​เพื่อนๆจน​ง้​วน​ขับ​รถ​พา​ฮิ้ม​กลับ​มา ง้​วน​ลง​จาก​รถ​จะ​มา​เปิด​ประ​ตูบ้าน ต้อง​ตกใจ​รีบ​ตาม​ฮิ้ม​ลง​มา​ดู​เอง ฮิ้ม​เห็น​เด็ก​ทารก​เป็น​เพศ​หญิง รู้สึก​เอ็นดู​จึง​คิด​จะ​เอาไป​ให้​ชบา​เลี้ยง เปี๊ยก​กับ​พวก​ได้ยิน ดีใจ​จน​เกือบ​เฮ​ออก​มา

เตีย​ม​ได้ยิน​เสียง​รถ จึง​ส่งเสียง​เรียก​เผย จังหวะ​เดียว​กับ​ที่​เผย​วิ่ง​มา  เตีย​ม​เปิด​ประตู​ผาง​กระแทก​หน้า​เผยอ​ย่าง​จัง “เจ็บ​มั้ย...”

“เจ็บ​สิ​เจ้า​คะ” เผย​คลำ​หน้าผาก​ป้อ​ยๆ

“สมน้ำหน้า...เมื่อกี้​อั๊ว​ได้ยิน​เสียง​รถ​เถ้าแก่”

“เจ้า​ค่า...อิ​เผย​กำลัง​จะ​มาก​ราบ​เรียน​คุณนาย​ใหญ่​อยู่​ทีเดียว​เจ้า​ค่ะ”

“ไป​ดู​ให้​ตลอดรอดฝั่ง​สิ​ว่า​อี​ไป​บ้าน​นัง​ชบา​หรือ​เปล่า”

เผย​รับคำ​วิ่ง​แจ้น​กลับ​ไป...มา​แอบ​ฟัง​ฮิ้ม​คุย​กับ​ง้​วน​ว่า​จะ​เอา​เด็ก​ไป​ให้​ชบา​ เผ​ยวิ่ง​กลับ​มา​ส่งเสียง​เจื้อยแจ้ว “คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม อิ​เผย​มา​รายงาน​แล้ว​เจ้า​ค่า โอ๊ย...”

พอดี​เตีย​ม​เปิด​ประตู​ออก​มา​กระแทก​หน้า​เผย​อีก​ครั้ง “ซุ่มซ่าม...เถ้าแก่​ล่ะ”

“มา​แล้วไป​แล้ว​เจ้า​ค่ะ ไป​บ้าน​คุณนาย​เล็ก” เผย​จีบ​ปาก​จีบ​คอ​รายงาน

“โอ๊ย...อั๊ว​ปวก​จาย...” เตีย​ม​ทำ​หน้า​รันทด​ใจ​สุดๆ

“อย่า​เพิ่ง​ปวก​เจ้า​ค่ะ ยัง​มี​อีก เถ้าแก่​มี​เด็ก​มา​ด้วย เด็ก​จริงๆเจ้า​ค่ะ”

“เหล็ก!” เตีย​ม​ตา​เบิก​โพลง

“เด็ก​เจ้า​ค่ะ ไม่​ใช่​เหล็ก แถม​ยัง​เข้า​มา​เอา​นม​สด​ใน​ตู้​เย็น​ไป​ด้วย​นะ​เจ้า​คะ คง​จะ​เอา​ไป​ให้​มัน​กินที่​บ้าน​นัง​เมียน้อย​น่ะ”

เตีย​ม​กรีด​เสียง​ร้อง​จน​เผย​ต้อง​เอา​มือ​อุด​หู...

ooooooo

ใน​เรือน ชบา​อุ้ม​เด็ก​ทารก​ด้วย​ความ​ตื้นตัน​ยินดี​น้ำตา​คลอ ข้างๆมี​ช่อ​ดอก​แก้ว​วาง​อยู่ ฮิ้ม​แปลก​ใจ​ที่​ตอน​อุ้ม​มา​ไม่ได้​กลิ่น​ดอก​แก้ว แต่​พอ​มา​อยู่​ใน​มือ​ชบา​แล้ว​ได้​กลิ่น​หอม​อบ​อวล

“ขอบคุณ​เฮีย​ที่​ทำให้​ฉัน​กลับ​มา​มี​ความ​สุข​อีก​ครั้ง ถึง​จะ​ไม่ได้​คลอด​เอง แต่​ฉัน​ก็​มั่นใจ​ว่า​เขา​เกิด​มา​เพื่อ​เป็น​ลูก​ของ​ฉัน ขอบคุณ​เฮีย​จริงๆ”

“อั๊ว​ดีใจ​ที่​ลื้อ​มี​ความ​สุข อาทิตย์​หน้า​อั๊ว​จะ​จัด​งาน​ใหญ่​รับขวัญ​ลูก​สาว​คน​นี้​ที่​เขา​จะ​นำ​ความ​สุข​มา​ให้​เรา ลื้อ​ต้องการ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​อะไร​อีก​ก็​จด​ไว้ พรุ่งนี้​อั๊ว​จะ​ให้​อา​ง้​วน​ไป​ซื้อ”

“ไม่​เป็นไร​หรอก​เฮีย ของใช้​พวก​นั้น​ฉัน​ยัง​พอ​มี คราว​ที่​ ท้อง​ยัย​หนู เฮีย​กลับ​ไป​บ้าน​ใหญ่​เถอะ​ค่ะ”

แต่​ฮิ้ม​ยัง​ไม่​อยาก​กลับ เขา​ยัง​อยู่​หยอก​ล้อ​กับ​เด็ก ดู​ท่า​ หลง​รัก​ไม่​น้อย...พอก​ลับ​มาบ้าน​ใหญ่  ต้อง​เจอ​กับ​อารมณ์​ของ​เตีย​ม​ที่​ไม่ทัน​ฟัง​เหตุผล

“ลื้อ​จะ​บ้า​แล้ว อา​เตีย​มเกี​ยง อั๊ว​แก่​ป่านนี้​จะ​มี​แรง​ไป​มี​เมียน้อย​ที่ไหน​อีก แค่​ลื้อ​กับอา​ชบา 2 คน​ก็​ปวด​หัว​จะ​ระเบิด​อยู่​แล้ว”

“แล้ว​อี​เด็ก​นั่น​มา​จาก​ไหน”

“ก็​บอก​แล้ว​ว่า ใคร​ไม่​รู้​เอา​มา​ทิ้ง​ไว้​หน้า​บ้าน”

“โกหก...”

ฮิ้ม​อ่อนใจ​ให้​ไปถาม​ง้​วน เตีย​ม​ไม่​ยอม อาละวาด​จน​ฮิ้ม​จะ​ไป​นอน​บ้าน​ชบา เตีย​ม​เลย​ฟูมฟาย

“โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...อั๊ว​สู้​ก่อร่างสร้างตัว​ทุกข์​ยาก​ลำบาก​แสน​สาหัส​มา​กับ​ลื้อ มี​ลูก​ชาย​สืบ​สกุล​พูน​สวัสดิ์​ให้​ลื้อ​ตั้ง​สอง​คน ลื้อ​ไป​เอา​นัง​ชบา​ครู​ของ​ไอ้​โซ้ย​ตี๋​มา​เป็น​เมียน้อย นั่ง​ชูคอ​อยู่​ใน​บ้าน​อั๊ว​ก็​ป​วก​จาย​สุด​จะ​ทนทาน​อยู่​แล้ว นี่​ยัง​อุตส่าห์​ไป​มี​ลูก​กับ​นัง​เมียน้อย​คน​ไหน​อีก​ก็​ไม่​รู้ ไม่​ป​วก​จาย​วัน​นี้​แล้ว​จะ​ไป​ป​วก​จาย​วัน​ไหน โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...”

“หยุด...อั๊ว​ขอ​พูด​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​แล้ว​ก็​จะ​ไม่​พูด​อีก ถ้า​ลื้อ​ยัง​ไม่​ยอม​จบ​ก็​ออก​จาก​บ้าน​นี้​ไป​เลย”  ฮิ้ม​เหลืออด​ตวาด​ลั่น​จน​เตีย​ม​ตกใจ​ยกมือ​ทาบ​อก

ฮิ้ม​ยืนยัน​ว่า​เด็ก​มี​คน​เอา​มา​ทิ้ง​ไว้หน้า​บ้าน เตีย​มยัง​เถียง​เบาๆหา​ว่า​ฮิ้ม​ไป​ซื้อ​มา ฮิ้ม​เหลืออด​พูด​ดักคอ

“ทุก​อย่าง​ที่​อั๊ว​พูด​มา​นี่​เป็น​ความ​จริง ถ้า​จะ​ให้​สาบาน​ก็ได้ แต่​ลื้อ​ต้อง​สาบาน​ด้วย ถ้า​หาก​ลื้อ​ไม่​เชื่อ​คอย​เซ้าซี้​อั๊ว​ทั้งๆที่​เป็น​ความ​จริง ก็​ขอ​ให้​ลื้อ...”

“พอที...ไม่​เซ้าซี้​ก็ได้...แต่​อั๊ว​ก็​ยัง​ป​วก​จาย” เตีย​ม​ห้าม​เสียง​แหลม​ก่อน​จะ​ร้องไห้​โฮ ทำเอา​ฮิ้ม​ถอน​ใจ​เฮือก

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น เตีย​ม​หน้า​บึ้งตึง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​อาหาร ไม่​เห็น​ฮิ้ม​กำลัง​จะ​ตะโกน​ถาม​เผย แต่​เผย​ถลา​เข้า​มา​อย่าง​รู้​กาล รายงาน​ยุยง​เต็มที่

“คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา เถ้า​แก่​ไป​แล้ว​เจ้า​ค่ะ ไป​เยี่ยม​ลูก​สาว​คน​ใหม่​กับ​นัง​เมียน้อย​ตั้งแต่​เช้าตรู่ ปล่อย​ให้​คุณนาย​ใหญ่​โดดเดี่ยว​เดียวดาย เพราะ​ถูก​ทอดทิ้ง”

“โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...”

“เท่านั้น​ยัง​ไม่​พอ​เจ้า​ค่ะ...”

“พอ​แล้ว...”  เตีย​ม​ตะเบ็ง​เสียง​สีหน้า​เจ็บปวด​ใจ​สุดๆ

เผย​ไม่​หยุด​ยัง​รายงาน​ต่อ เตีย​ม​ทน​ไม่​ไหว​คว้า​ของ​ตี​หัว​เผย​โครม เผย​มึนงง​แต่​ไม่​วาย​ขอ​พูด​อีก​นิด “ถ้า​คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​ไม่​สำแดง​อิทธิฤทธิ์​ข่ม​นัง​คุณนาย​เล็ก​ไว้​บ้าง ซัก​วัน​มัน​ต้อง​สอบ​ได้​ขึ้น​ชั้น​เป็น​คุณนาย​ใหญ่​แน่​เลย​เจ้า​ค่ะ ส่วน​คุณนาย​ใหญ่​สอบ​ตก​กลาย​เป็น​คุณนาย​เล็ก”

“โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...” เตีย​ม​กรีด​ร้อง​พร้อม​กับ​ฟาดหัว​เผย​อีก​ครั้ง...

ใน​ห้อง​นอน ชบา​อุ้ม​เด็ก​ซึ่ง​หลับ​สนิท​ไม่​งอแง​  เรียม​สาว​ใช้​นั่ง​ชื่นชม​ว่า​รู้อยู่​จริงๆไม่ทัน​ไร​ได้ยิน​เสียงเตียม​ดัง​อยู่​หน้า​บ้าน

“ออก​มา​เดี๋ยวนี้​นัง​เมียน้อย อย่า​มัว​หด​หัว​อยู่​แต่ใน​กระดอง...”

เรียม​ถอน​ใจ​เพราะ​เป็น​แบบ​นี้​ประจำ ชบาให้​เรียม​อยู่​ดูแล​เด็ก ตน​จะ​ออก​ไป​หา​เตีย​ม แล้ว​ก็​เหมือน​เคย เตีย​ม​เอาแต่​ด่า​โดย​มี​เผย​เป็น​ลูก​คู่ ชบา​เบื่อ​หน่าย​เดิน​กลับ​เข้า​ห้อง​ปล่อย

เตีย​ม​ยืน​ด่า​หน้า​บ้าน​ต่อ​ไป จน​ฮิ้ม​หอบ​ข้าวของ​กลับ​มา​กับ

ง้​วน เผย​เห็น​รีบ​สะกิด​บอก​เตีย​ม แต่​เตีย​ม​กลับ​โวย​ใส่

“เอ๊ะ ​นัง​คน​นี้​เรียก​อยู่​ได้ ไป​เอา​ไม้ขีดไฟ​มา อั๊ว​จะ​รมควัน​มัน​ให้​ออก​มา​ให้​ได้”

“ถึง​ขนาด​จะ​ฆ่า​ให้​ตาย​กัน​เชียว​เรอะ”

“เออ...ฮะ...ฮะ...เฮีย”  เตีย​ม​ชะงัก​หัน​มา​มอง พอ​เห็น​ฮิ้ม​ก็​หน้า​เจื่อน

ฮิ้ม​มอง​ด้วย​สายตา​เย็น​ชา เตีย​ม​แก้ตัว​ว่า​มา​ขอ​เยี่ยม​เด็ก แต่​ชบา​ไม่​ยอม​ออก​มา ฮิ้ม​ไม่​เชื่อ  ​เตีย​ม​โมโห​จึง​โวยวาย​ว่า​ชบา​แย่ง​ความ​รัก แย่ง​ทุก​อย่าง​ไป​จาก​ตน ถึง​ขนาด​ฮิ้ม​ยัง​ออก​ไป​ซื้อ​ข้าวของ​มา​ให้​แต่​เช้า ฮิ้ม​เอือมระอา​ให้​ง้​วน​ลาก​เตีย​ม​กลับ​ตึก​ใหญ่​ไป เตีย​ม​โวยวาย​สาปแช่ง​ไม่​ให้​ชบา​กับ​เด็ก​มี​ความ​สุข...ไม่​วาย​เผย​ยัง​ยุยง​ให้​เตีย​ม​ระวัง สมบัติ​จะ​ถูก​แบ่ง​ไป​ให้​เด็ก​ที่​ไม่​ใช่​เลือดเนื้อเชื้อไข​อีก ทำเอา​เตีย​ม​แค้น​แทบ​คลั่ง

ooooooo

วัน​ต่อ​มา เปี๊ยก​มา​รับจ้าง​ตัด​หญ้า​ให้​บ้าน​ชบา ระหว่าง​ทาง​เจอ​ป้า​วิมล​ซึ่ง​เอ็นดู​ที่​เปี๊ยก​เป็น​เด็ก​ขยัน จึง​บอก​ว่า​เสร็จ​งาน​แล้ว​ให้​แวะ​ไป​เอา​ขนม​ที่​บ้าน

เปี๊ยก​มา​ถึง​ลาก​รถ​ตัด​หญ้า​ออก​มา ​ชบา​ร้อง​เรียก​ให้​เปี๊​ยก​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ก่อน

“มา​ดู​ลูก​สาว​ฉัน​ซิ​เปี๊ยก” ชบา​พา​เปี๊ยก​มา​ใน​ห้อง​เด็ก

เปี๊ยก​มอง​เด็ก​ด้วย​ความ​ดีใจ​จน​เรียม​ทัก​ว่า​น้อง​น่า​รัก​มาก​หรือ​ถึง​มอง​ไม่​วาง​ตา เปี๊ยก​รู​้สึกตัว​จึง​ทำ​เป็น​ถาม​ว่า​ชบา​คลอดตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ ชบา​ตอบ​ว่า นก​กระสา​คาบ​มา​ให้​เมื่อ​คืน เปี๊ยก​มอง​ชบา​ยิ้มๆเพราะ​รู้อยู่​แก่​ใจ​ว่า​เด็ก​มา​จาก​ไหน เปี๊ยก​ถาม​ชบา​ว่า​เด็ก​ชื่อ​อะไร

“จริง​สิ ยัง​ไม่ได้​ตั้ง​เลย เรียก​กัน​แต่ ยัย​หนู...”

“ชื่อ​ดอก​แก้ว​สิ​ครับ” เปี๊ยก​นึกถึง​ช่อ​ดอก​แก้ว​ที่​วาง​อยู่​ใน​เบาะ​เด็ก​ตอน​ที่​เขา​เจอ

ชบา​แปลก​ใจ​ว่า​เปี๊ยก​คิด​ชื่อ​นี้​ได้​อย่างไร เปี๊ยก​รีบแก้ตัว​ว่า เห็น​น้อง​ตัว​ขาว​เหมือน​ดอก​แก้ว เรียม​เห็น​ด้วย ชบา​ชอบใจ​ให้​เด็ก​ชื่อ​ดอก​แก้ว​ตาม​ที่​เปี๊ยก​ตั้ง

ขณะ​ที่​เปี๊ยก​กำลัง​ตัด​หญ้า เผย​มา​เรียก​ให้​ไป​พบ​เตีย​ม​เพื่อ​ให้​เตีย​ม​ซัก​ถาม​ว่า​ฮิ้​มอ​ยู่​ที่​บ้าน​ชบา​ใช่​ไหม เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ไม่​เห็น เผย​ยุ​เตีย​ม​ไม่​ให้​เชื่อ หา​ว่า​เปี๊ยก​โก​หก​เพราะ​เข้า​ข้าง​ชบา

“โอ๊ย คุณนาย​ครับ ผม​แค่​มา​ตัด​หญ้า ไม่​รู้​ไม่​เห็น​อะไร​ทั้งนั้น​ครับ”

“ไอ้​ผู้ร้าย​ปากแข็ง” เผย​ชี้​หน้าว่า​เปี๊ยก

“งั้น​ป้า​ไป​ดู​เอง​สิ คน​ไม่​เห็นจะ​บอก​ว่า​เห็น​ได้​ยัง​ไง พิลึก​คน”

“ไอ้​เปี๊ยก ลื้อ​เรียก​ใคร​ว่า​ ป้า...”

“ก็​เรียก​ป้า​เผย​นั่นแหละ ผม​​กลับ​ล่ะ​ครับ​คุณนาย​ใหญ่ ต้อง​รีบ​ตัด​หญ้า​ให้​เสร็จ​จะ​ได้​ไป​ช่วย​แม่​ขาย​ของ”  เปี๊ยก​ยกมือ​ไหว้​ เตีย​ม​แล้ว​วิ่ง​กลับ​ไป เตีย​ม​เต้น​ผาง​หา​ว่า​เปี๊ยก​จองหอง

เปี๊ยก​เดิน​ออกมา​จาก​บ้าน​ใหญ่ เจอ​ตี๋​เล็ก​กับ​ตี๋​ใหญ่​กำลัง​ตี​แบ​ดฯ​กัน​อยู่ ตี๋​เล็ก​ไม่​ชอบ​ขี้หน้า​เปี๊ยก​จึง​หาเรื่อง ตี๋​ใหญ่​ต้อง​ห้าม ตี๋​เล็ก​จึง​ไป​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ต่อย​และ​ตี๋​ใหญ่​เข้า​ข้าง​เปี๊ยก เตีย​ม​จึง​เอ็ด​ตี๋​ใหญ่​แล้ว​ตาม​มา​เอาเรื่อง​เปี๊ยก แต่​เปี๊ยก​ทำ​งาน​เสร็จ​กลับ​ไป​ก่อน เตีย​ม​โวยวาย​ใส่​ชบา​แทน ​ห้าม​เปี๊ยก​เข้า​มา​ใน​บ้าน​อีก​เพราะ​เกเร แต่​ชบา​ไม่​เชื่อ เตีย​ม​โกรธ​หา​ว่า​ชบา​ว่า​ตี๋​เล็ก​เป็น​เด็ก​เกเร​เอง

ไม่ทัน​หาย​โกรธ ฮิ้ม​มา​ขอ​จะ​ใช้​บ้าน​ใหญ่​จัด​งาน​ทำบุญ​รับขวัญ​ดอก​แก้ว  เตีย​ม​ไม่​พอใจ​ให้​ไป​จัด​ที่​บ้าน​ชบา แถม​ประชด​ถ้า​บ้าน​เล็ก​ก็​เลี้ยง​พระ​แค่​สี่​รูป แล้ว​สวด​อภิธรรม​ไป​เลย

ฮิ้ม​หนักใจ​แต่​จับ​จุด​เตีย​ม​ได้​ว่า​ต้อง​ยกยอ​จึง​บอก​ว่า

“อา​เตีย​มเกี​ยง ลื้อ​เป็น​เมีย​ใหญ่ ลื้อ​ต้อง​แสดง​ความ​ใจกว้าง มี​เมตตากรุณา​ต่อ​ผู้น้อย ผู้คน​เขา​จะ​ได้​สรรเสริญ​เยินยอ...ลื้อ​หน้า​ใหญ่​อยู่​แล้ว​นี่”

เตีย​ม​กำลัง​ฟัง​เพลินๆ​ต้อง​สะดุ้ง“ลื้อ​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง”

“ก็​หมายความ​ว่า​ลื้อ​ชอบ​จัด​บ้าน​สวยๆ คราว​นี้​จะ​ได้​ถือโอกาส​แสดง​ฝีมือ​เสียเลย” ฮิ้ม​เยินยอ​ต่อ เตีย​ม​เริ่ม​คล้อย​ตาม

ooooooo

ถึง​วัน​ทำบุญ ฮิ้ม​อุ้ม​ดอก​แก้ว​ยืน​เคียง​ข้าง​ชบา​ช่วย​กัน​ใส่​บาตร โดย​มี​เรียม​และ​เปี๊ยก​ช่วย​หยิบ​ส่ง​ของ คนใช้​ใน​บ้าน​ยืน​เรียง​แถว​ชื่นชม เผย​เห็น​แล้ว​ขัดตา ถลา​มา​ฟ้อง​เตีย​ม

“คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​เจ้าขา คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม”

“หยุด ไม่​ต้อง​พูด อั๊วป​วก​จาย...”เตีย​ม​กำลัง​หงุดหงิด​งุ่นง่าน​อยู่

เผย​ไม่​หยุด ลอยหน้า​ฟ้อง​ว่า ​ฮิ้ม​อุ้ม​ดอก​แก้ว​ตักบาตร​กับ​ชบา​หน้า​ระรื่น แถม​ยัง​บังคับ​ให้​ตี๋​ใหญ่​ตี๋​เล็ก​ไป​ร่วม​ด้วย เตีย​ม​เดือด ลุก​ขึ้น​ประโคม​แต่งหน้า แต่งตัว​ใส่​เครื่องประดับ​หวัง​ข่ม​ชบา

ส่วน​ชบา​แต่งตัว​เรียบร้อย และ​แต่ง​ให้​ดอก​แก้ว​อย่าง​น่า​รัก​น่า​เอ็นดู พา​มาก​ราบ​หลวง​พ่อ​ขอ​ศีล​ขอ​พร หลวง​พ่อ​ชม​ว่า​ชื่อ​ดี​และ​อวย​พร​ให้​มี​ความ​สุข​ความ​เจริญ ไม่ทัน​ไร เตีย​ม​เดิน​เฉิดฉาย​เข้า​มา​นั่ง​แทรก​กลาง​ระหว่าง​ฮิ้ม​กับ​ชบา

“เจริญพร​ค่ะ ท่าน​เจ้าคุณ”

“เจริญพรน่ะ อาตมา​เป็น​คน​พูด”

“ไม่​เป็นไร​เจ้า​ค่ะ แบ่งๆกัน​พูด​บ้าง ท่าน​เจ้าคุณ​อ้วนท้วน​แข็ง​แรง​ดี​นะ​เจ้า​คะ”

ฮิ้ม​กระแอม​เบาๆให้​เตีย​ม​หยุด​พูด แต่​เตีย​ม​ไม่​สนใจ​ยัง​เรียก​ลูก​ชาย “อา​ตี๋​ใหญ่ มา​ทาง​นี้​ ลูก​ชาย​คน​โต​ของ​อั๊ว เอ๊ย...อิฉัน ชื่อ​จริง​ชื่อ​โกวิท​ไง​เจ้า​คะ ปี​นี้​โต​ขึ้น​ตั้ง​เยอะ รูป​หล่อ​อีก​ด้วย ท่าน​จำ​ได้​หรือ​เปล่า​เจ้า​คะ”

“จำ​ได้...”

ฮิ้ม​กระแอม​พร้อม​สะกิด​ให้​เตีย​ม​หยุด แต่​เตีย​ม​ไม่​สนใจ​กลับ​บอก​หลวง​พ่อ​ว่า​ยัง​มี​ลูก​ชาย​คน​เล็ก​อีก​คน​หล่อ​มาก​ขึ้น​ไป​อีก แล้ว​ให้​เผย​ไป​ตาม​ตี๋​เล็ก​มา เผย​คลาน​ออก​ไป เตีย​ม​เจื้อยแจ้ว​ต่อ

“อิฉัน​ปรึกษา​กับ​เฮีย​ตั้ง​นาน​แล้ว​ว่า​จะ​ทำบุญ​บ้าน แต่​ก็​ไม่ได้​ฤกษ์​สัก​ที จนกระทั่ง​วัน​นี้​แหละ​เจ้า​ค่า...”

เผย​มา​ตาม​ตี๋​เล็ก​บน​ห้อง ตี๋​เล็ก​ไม่​ยอม​ไป​แถม​บ่น​ว่า “ไม่​อยาก​เห็น​หน้า​นัง​เมียน้อย​กับ​นัง​เด็ก​ข้าง​ถนน”

“นี่ มัน​ต้อง​ยัง​งี้...” เผย​เห็นดี​เห็น​งาม​ด้วย

ตี๋​ใหญ่​ตาม​เข้า​มา​ได้ยิน เอ็ด​ตี๋​เล็ก​ที่​เรียก​ชบา​ซึ่ง​เป็น​ครู​พวก​เขา​มา​ก่อน​อย่าง​นั้น ตี๋​เล็ก​ไม่​เชื่อฟัง ตี๋​ใหญ่​ขู่​จะ​ฟ้อง​เตี่ย ตี๋​เล็ก​กลัว​ยอม​ตาม​ออก​ไป เผย​รีบ​ลุก​ตาม อาราม​รีบ​ทำให้​สะดุด​ธรณีประตู​ล้ม​กลิ้ง​ไม่​เป็น​ท่า

พระ​กำลัง​สวด แขก​ที่มา​ใน​งาน​นั่ง​พนม​มือ​ฟังเทศน์ เตีย​ม​กับ​ชบา​นั่ง​ขนาบ​ข้าง​ฮิ้ม​คน​ละ​ข้าง ตี๋​เล็ก​ถูก​พี่​ชาย​ดัน​หลัง​ให้​เข้า​มา​นั่ง​ข้าง​เตีย​ม...​ด้าน​นอก พ่อ​แม่​ของ​เปี๊ยก​กับ​พ่อ​แม่​เพื่อนๆมา​ช่วย​จัด​อาหาร​เตรียม​ถวาย​พระ เปี๊ยก​ช่วย​คน​งาน​ยก​เข้าไป​ใน​บ้าน​เพราะ​อยาก​เห็น​ดอก​แก้ว แล้ว​เข้าไป​นั่ง​พนม​มือ​ข้าง​เรียม เกรียง​กับ​พ่อ​แม่ มอง​เปี๊ยก​ด้วย​สายตา​เหยียดหยาม

พอ​พระ​สวด​เสร็จ ส่ง​ที่​กรวดน้ำ 3 ชุด​ให้ เตีย​ม​ใช้​ความ​ไว​ส่ง​ต่อ​ไป​ข้าง​หลัง​ให้​แขก และ​เก็บ​ไว้​เอง​หนึ่ง​ชุด ตี๋​ใหญ่​เห็น​คว้า​มา​ได้​หนึ่ง​ชุด หัน​มาก​รวด​น้ำ​กับชบาและ​เปี๊ยก  เตีย​ม​ถลึงตา​ใส่​ตี๋​ใหญ่​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้ จาก​นั้น  ​ฮิ้ม​ก็​เรียก​ชบา​ให้​อุ้ม​ดอก​แก้ว​มา​ใกล้ๆ เตีย​ม​ไม่​พอใจ​เรียก​มา​ทำไม

“ก็​เรียก​มา​รับ​น้ำมนต์​น่ะ​สิ วัน​นี้​เป็น​วัน​ของ​ดอก​แก้ว อั๊ว​จัด​งาน​รับขวัญ​อี”

เตีย​ม​ผงะ​หน้า​ชา ชบา​อุ้ม​ดอก​แก้ว​มา​รับ​น้ำมนต์​ด้วย​ความ​ปีติ หลังจาก​นั้น เรียม​พาด​อก​แก้ว​มา​นอน​ใน​ห้อง​พักผ่อน แล้ว​รู้สึก​หิว​ข้าว เห็น​ว่า​ดอก​แก้ว​หลับ​แล้ว​จึง​ค่อยๆย่อง​ออกมา สวน​กับ​ตี๋​เล็ก​ที่​หน้า​บึ้งตึง​ถาม​ว่า​เข้า​มา​ทำ​อะไร  เรียม​จึง​อ้างฮิ้ม​ว่า​ให้​พาด​อก​แก้ว​เข้า​มา​นอน ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ พอ​เห็น​เรียม​เดิน​ไป​ก็​ย่อง​เข้า​มา​ดูด​อก​แก้ว​ใน​ห้อง

ขณะ​ที่​มอง​ดอก​แก้ว​หลับตา​พริ้ม คำ​พูด​ต่างๆของ​เตีย​ม​กับ​เผย​ที่​พร่ำ​บอก​ว่า ดอก​แก้ว​จะ​มา​แย่ง​สมบัติ​ที่​เขา​กับ​ตี๋​ใหญ่​จะ​ได้​ไป และ​เพราะ​ดอก​แก้ว​กับ​ชบา​ที่​ทำให้​เตีย​ม​เจ็บปวด​เหมือน​โดน​น้ำกรด​ราด​บน​ดวงใจ เสียง​เตีย​ม​ดัง​ก้อง​ใน​โสต​ประสาท

“ม้า​ป​วก​ใจ...ป​วก​จน​อยาก​ตาย​ไป​ให้​พ้นๆ ม้า​ทน​อยู่ร่วม​โลก​กับ​มัน​ไม่ได้ โซ้ย​ตี๋​ต้อง​เกลียด​มัน อา​ฆา​ต​พยาบาท​มัน​ที่​ทำให้​ม้าป​วก​ใจ​นะ​ลูก​นะ”

เสียง​เผย​ซ้อน​ขึ้นมา​ว่า ต้อง​กำจัด​มัน ตัว​เล็กๆแค่​นี้​เอา​ผ้า​อุด​ปาก​อุด​จมูก​ก็​ซี้​แล้ว ตี๋​เล็ก​มอง​ไป​เห็น​หมอน​จึง​หยิบ​ขึ้น​มา​หวัง​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ถูก​เสี้ยมสอน พอดี​เตีย​ม​เห็น​ตี๋​เล็ก​หาย​ไป​จึง​มา​ตาม​หา​กับ​เผย...เปี๊ยก​เห็น​เรียมทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย นึก​เป็น​ห่วง​ดอก​แก้ว​จึง​อาสา​ไป​ดูแล​แทน​ให้

เตีย​ม​กับ​เผย​เห็น​ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​เอา​หมอน​ปิด​หน้า​เด็ก เผย​รีบ​ยุ​ให้​จัดการ​เลย แต่​เตีย​ม​เห็น​ว่า​น่า​จะ​เป็น​หน้าที่​ของตน​จึง​รั้ง​ไว้ “เอา​มา​นี่ ม้า​จัดการ​เอง”

เปี๊ยก​เข้า​มาพอดี​ร้อง​ห้าม ทั้ง​สาม​คน​สะดุ้ง เปี๊ยก​ถาม​จะ​ฆ่า​คุณ​หนู​หรือ เล็ก​หัน​มา​ตบ​หัว​เปี๊ยก​ย้อน​ถาม​ว่า“แล้ว​เอ็ง​จะ​ทำไม หน็อย...​เรียก​ซะ​สูงส่ง​ว่า​คุณ​หนู ที่แท้​ก็​ไอ้​แค่​เด็ก​ข้าง​ถนน”

“คุณ​หนู​ไม่​ใช่​เด็ก​ข้าง​ถนน”

เตีย​ม​ตบ​เ​ปี๊ยก​กระเด็น“นี่แน่ะ คำ​หนึ่ง​ก็​คุณ​หนู สอง​คำ​ก็​คุณ​หนู หมั่นไส้​คัน​ไม้​คัน​มือ​มา​นาน​แล้ว”

เปี๊ยก​ร้องไห้​จะ​ไป​ฟ้อง​ฮิ้ม เผย​ท้า​ให้​ไป​ฟ้อง​เลย เตียม​ชะงัก​เอ็ด​เผย​ที่​ไป​ท้า แล้ว​หัน​มา​ชี้​หน้า​เปี๊ยก“ลื้อ​ฟ้อง​ได้​ฟ้อง​ไป อั๊ว​มี​กัน​สาม​คน แล้ว​ก็​​เป็น​ลูก​เป็น​เมีย​ด้วย คอย​ดู​แล้วกัน​ว่า​เฮีย​จะ​เชื่อ​ใคร”

“คุณนาย​โกหก​เก่ง ใส่ร้าย​คน​เก่ง จำ​ใส่​กะลา​หัวไว้ด้วย” เผย​โอ้อวด​เจ้านาย

เตีย​ม​สะดุ้ง​หัน​มา​ตวาด​เผย​ให้​เงียบ แล้ว​ขู่​เปี๊ยก​ว่า​จะ​ทำให้​ไม่​มี​วัน​ได้​กลับ​มา​เหยียบ​บ้าน​นี้​อีก​  ก่อน​จะ​เดิน​ออกไป ตี๋​เล็ก​กับ​เผย​เดิน​ตาม เปี๊ยก​เข้า​มา​อุ้ม​ดอก​แก้ว​ที่​ร้องไห้​จ้า​อย่าง​ทุลักทุเล​พา​ออก​ไป​หา​ชบา บอก​ว่า​พวก​คุณนาย​ใหญ่​จะ​ฆ่า​ดอก​แก้ว ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​พา​กัน​ตกใจ ฮิ้ม​เดิน​นำ​ชบา เปี๊ยก​และเรียม​เข้า​มา​หา​เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​และ​เผย​ใน​บ้าน

“อา​เตีย​มเกี​ยง ไอ้​เปี๊ยก​มัน​บอก​ว่า​ลื้อ​จะ​เอา​หมอน​อุด​จมูก​ดอก​แก้ว”

“โกหก...ไอ้​เ​ปี๊ยก ลื้อ​ใส่ร้าย​อั๊ว​ทำไม คน​จิตใจ​ดี​มี​เมตตา​สูง​อย่าง​อั๊วเรอะ​จะ​กล้า​ทำ​ยัง​งั้น โธ่​เอ๊ย...แม้แต่​มด​สักตัว​อั๊ว​ยัง​ไม่​กล้า​บี้​เลย นับประสา​อะไร​กับ​ทารก​น้อยๆผู้​น่า​สงสาร​นี่”

“จริง​เจ้า​ค่ะ อี​เผย​เป็น​พยาน​ได้ เรื่อง​เลวๆแบบ​นี้ เรื่อง​ชั่วๆแบบ​นี้ เรื่อง...”

เตีย​ม​สะดุ้ง​แล้ว​สะดุ้ง​อีก​จน​ต้อง​ขึ้นเสียง“พอ...อีเผย...อา​เปี๊ยก เป็น​เด็ก​เป็น​เล็ก​ไม่​น่า​โกหก​ ก็​ลื้อ​นั่นแหละ​ที่​จะ​ฆ่า​ดอก​แก้ว”

ทุก​คน​หัน​มา​มอง​เปี๊ยก ตี๋เล็ก​กับ​เผย​ช่วย​กัน​ยืนยัน​ว่าจริง ฮิ้ม​ไม่ทัน​คิด​โกรธ​จัด​ปรี่​เข้า​ตบ​เปี๊ยก​ล้มคว่ำ แล้ว​ตาม​ไป​จิกหัว​ชบา​รีบ​เข้า​มา​ห้าม​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ทำ เตีย​ม​โวย​หา​ว่า​โทษ​ตน ฮิ้ม​ถาม​ชบา​ว่า​มี​พยาน​ตั้ง​สาม​คน​ทำไม​ไม่เชื่อ ชบา​ตอบ​ว่า​เพราะ​เป็น​สาม​คน​นี้​ตน​ถึง​ไม่​เชื่อ​และ​ไม่​มี​หลักฐาน เป็น​แต่​เพียง​ข้อ​กล่าวหา ฮิ้ม​ชะงัก​กับ​ท่าทาง​เอาจริงเอาจัง​ของชบา

“เฮีย​ก็​เหมือนกัน​ ทำไม​ฟัง​ความ​ข้าง​เดียว เปี๊ยก​มันอุ้ม​ดอก​แก้ว​ออก​ไป​ข้าง​นอก คน​จะ​ฆ่า​จะ​แกง​กัน​เขา​จะ​ทำ​ยัง​งั้น​เห​รอ แค่​ก้ม​ลง​ปิด​จมูก​ก็​ไม่​รอด​แล้ว ​ทำไม​เฮีย​ไม่​ถาม​ว่า เจ๊​กับ​อุดม​แล้ว​ก็​เผย​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำไม ใคร​มา​ก่อน​มาหลัง ทำไม​ไม่​ถาม​ให้​รู้​เรื่อง”

เตีย​ม​เริ่ม​หวั่นๆทำ​เป็น​โวยวาย​ว่า​ชบา​หา​ว่า​ลูก​เมีย​ของ​ฮิ้ม​โกหก ชบา​ยืนยัน​ว่า​ไม่ได้​กล่าวหา​ใคร เพียง​แค่​อยาก​รู้​ว่า​ใคร​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ก่อน คน​นั้น​คือ​คน​ที่​จะ​ฆ่า​ดอก​แก้ว ชบา​หัน​มา​ถาม​เปี๊ยก​ที่​ยืน​น้ำตา​คลอ เปี๊ยก​ไม่ทัน​ตอบ เตีย​ม​ก็​โวยวาย​อีก​ว่า​ถาม​คนร้าย​ที่​ไม่​มี​พยาน​ได้​อย่างไร พลัน​​มีเสียง​ดัง​ขึ้น​มา“อา​ฮิ้ม...​อา​ฮิ้ม อั๊ว​จะ​หา​อาฮิ้ม...”

ทุก​คน​สะดุ้ง หัน​ไป​มอง​เห็น​อา​ซิ่ม​ลุก​จาก​เก้า​อี้​ผ้าใบ​ที่​อยู่​มุม​หนึ่ง ค่อยๆกระย่องกระแย่ง​ ฮิ้ม​โผ​เข้า​ประคอง ซิ่ม​หยุด​เดิน​ถาม​ว่า​ฮิ้ม​มา​อยู่​ตรง​นี้​ได้​อย่างไร

“อั๊​วก​ลัว​ลื้อ​หกล้ม ก็​เลย​มา​ช่วย​จูง”

“พูด​ยัง​กับ​อั๊ว​เป็น​คน​แก่”

ฮิ้ม​ถาม​ว่า​ซิ่มลง​มา​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ ซิ่ม​บอก​ว่า​มา​นั่ง​ตรง​นี้​นาน​แล้ว ได้ยิน​​เถียง​กัน​หนวกหู​ ชบา​นึก​ได้​รีบ​ถาม​ซิ่ม​ว่า​เห็น​ไหม​ว่า​ใคร​เข้า​ไปใน​ห้อง​ก่อน ซิ่ม​ตอบ​ว่า​เห็น เตีย​ม​รีบ​ขัด​ว่า​ซิ่ม​แก่​แล้ว​พูดจา​ไม่​รู้​เรื่อง ซิ่ม​โกรธ​ชี้​หน้า​เตีย​ม​กับ​ลูก​ว่า​เป็น​คน​เข้าไป​ใน​ห้อง​ก่อน ส่วน​เปี๊ยก​เข้าไป​ทีหลัง ทั้งเตียม ตี๋​เล็ก​ และ​เผย​หน้า​เจื่อน ใน​ขณะ​ที่​เปี๊ยก​รู้​ว่า​ตน​พ้น​ผิด​แต่​น้อยใจ​เดิน​ออก​ไป​เงียบๆ ชบา​วิ่ง​ตาม​ไป​ขอโทษ​แทน​ฮิ้ม เปี๊ยก​น้ำตา​ไหล​ไม่​โกรธ​ชบา​แต่​เตือน​ให้​ระวัง​เตีย​ม​กับ​พวก ชบา​มอง​เปี๊ยก​ด้วย​ความ​เวทนา

เห็น​ชบา​เดิน​กลับ​มา ฮิ้ม​รีบ​ถาม​ถึง​เปี๊ยก ชบา​ตำหนิ​ว่า​ฮิ้ม​ทำ​รุนแรง​โดย​ไม่​สอบสวน ฮิ้ม​รู้​ว่า​ตัว​ผิด​จึง​บอก​ว่า​จะ​ให้​เงิน​ทำขวัญ ชบา​มอง​ฮิ้​มอ​ย่าง​ผิดหวัง

“เฮีย​ไม่​ควร​ดูถูก​เขา คน​บาง​คน​เงิน​ก็​ซื้อ​ไม่ได้”

“อั๊ว​เห็น​ซื้อ​ได้​ทุก​คน ยิ่ง​ไอ้​เปี๊ยก​ตัว​เท่า​ลูก​หมา...อ้าว...นั่น​ลื้อ​จะ​ไป​ไหน”

ชบา​ทน​ฟัง​ไม่​ไหว​ขอตัว​ไป​ดูด​อก​แก้ว

ooooooo

วัน​เวลา​ผ่าน​ไป ดอก​แก้ว​อายุ 5 ขวบ วิ่ง​มา​ด้าน​หลัง​ปิด​ตา​เปี๊ยก​ซึ่ง​นั่ง​อ่าน​ตำรา​เรียน​อยู่​ริม​คลอง​มหา​นาค แล้ว​ให้​ทาย​ว่า​ใคร​เอ่ย เ​อิง​เ​อิง​เอย ​เปี๊ยก​วาง​หนังสือ​ลง​ยิ้ม​นิดๆ

“พี่​เรียม​ใช่​ไหม​เอ่ย เ​อิง​เ​อิง​เอย”

ดอก​แก้ว​หัวเราะ​คิก​คัก บอก​ว่า​ผิด​ให้​ทาย​ใหม่ เปี๊ยก​จับ​มือ​เล็กๆที่​ปิด​ตา​เขา​แล้ว​ทาย​ใหม่​ว่า ดอก​แก้ว​เ​อิง​เ​อิง​เอย ดอก​แก้ว​ตบมือ​ดีใจ​อย่าง​น่า​รัก​น่า​เอ็นดู เปี๊ยก​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​แม่​ให้​สตางค์​ไป​ซื้อ​หมู​สะเต๊ะ เปี๊ยก​จึง​จูง​พา​ไป แต่​ดอก​แก้ว​งอแง​จะ​ขี่​คอ​เปี๊ยก เรียม​ให้​ขี่​คอ​ตน​แทน​ก็​ไม่​เอา เปี๊ยก​จึง​ย่อ​ตัว​ลง​ให้​ดอก​แก้ว​ขี่​ไป​ตลาด...ตลอด​ทาง ผู้คน​ใน​ตลาด​ทักทาย​ดอก​แก้ว​กับ​เรียม เพราะ​มา​ตลาด​บ่อยๆ

เห​มย​เดิน​ถือ​ห่อ​ก๋วยเตี๋ยว​สอง​สาม​ห่อ​พร้อม​โอเลี้ยง​ผ่าน​มา ทักทาย​เปี๊ยก​กับ​ดอก​แก้ว แล้ว​หัน​มา​กระซิบ​กับ​เรียม ว่า​ให้​ดอก​แก้ว​ขี่​คอ​เปี๊ยก​ได้​อย่างไร ทั้งที่​เปี๊ยก​เป็น​ผู้ชาย เรียม​ว่า​เห​มย​คิด​อกุศล เห​มย​จึง​บอก​ว่า​ถ้า​ฮิ้ม​รู้​จะ​ต้อง​ไม่​พอใจ​แน่...พอ​มา​ถึง​ร้าน​หมู​สะเต๊ะ​ของ​โอ่ง ซึ่ง​กำลัง​ปิ้ง​หมู​จน​หน้า​มัน เปี๊ยก​ขอ​ให้​ดอก​แก้ว​ลง​มา​ยืน​เอง​ก่อน เขา​จะ​ช่วย​โอ่ง​ปิ้ง โอ่ง​ลืมตัว​เผลอ​พูด​ว่า

“คุณ​หนู​นี่​มี​บุญ​จริงๆเลย ใคร​จะ​ไป​คิด...”

เปี๊ยก​จุ๊​ปาก​ทันที “สัญญา​กัน​แล้ว​ว่า​ห้าม​พูด”...โอ่ง​นึก​ได้​ปิ้ง​หมู​ไป​เงียบๆ

ร้าน​ค้า​อีก​มุม​เป็น​ร้าน​ของ​หมวย​กับ​แม่​ซึ่ง​ขาย​ขนม​หวาน มี​เส็ง นักเลง​คุม​ตลาด​มา​จีบ​โดย​เหมา​ขนม​ให้​ลูกน้อง​กิน​จน​แทบ​อ้วก เสียง...แม่​ของ​เปี๊ยก​ซึ่ง​ขาย​ผล​ไม้​อยู่​ข้าง​ร้าน มี​หง​วน​เป็น​ผู้ช่วย หง​วน​เห็น​คน​ของ​เส็ง​ทำท่า​จะ​อ้วก​ก็​เตือน​ว่า​เดี๋ยว​จะ​จุก​ตาย​เสีย​ก่อน เส็ง​ได้ยิน​ไม่​พอใจ ​แม่​หมวย​รีบ​ใส่ไฟ​ว่า​คง​อิจฉา​ท่ี​เห็น​ร้าน​ตน​ขาย​ดิบ​ขาย​ดี เสียง​เตือน​หง​วน​อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​พวก​นั้น  ​แต่​เส็ง​เรียก​ลูกน้อง​มา​ให้​เอาเรื่อง เปี๊ยก​จูง​ดอก​แก้ว​เดิน​มา​พอดี จึง​ถาม​แม่​ว่า “หมา​เห่า​หรือ​แม่”

“ไอ้​เปี๊ยก เอ็ง​ว่า​ใคร​หมา” เส็ง​หัน​มา​โวย

เปี๊ยก​ให้​เรียม​พาด​อก​แก้ว​กลับ​ไป​ก่อน เส็ง​ล้อ​ว่า​เปี๊ยก​เลี้ยงต้อย เปี๊ยก​ไม่​พูด​พล่าม​ชก​หน้า​เส็ง​เลือด​กบ​ปาก​ทันที ดอก​แก้ว​ตบมือ​เชียร์ หมวย​รีบ​ห้าม​กำชับถ้า​มี​เรื่อง​ตน​จะ​โกรธ เส็ง​จำ​ต้อง​สงบ​  แต่​มอง​เปี๊ยก​ด้วย​สายตา​อาฆาต...

เห​ม​ยก​ลับ​มา​ฟ้อง​ฮิ้ม​เรื่อง​ดอก​แก้ว​ขี่​คอ​เปี๊ยก ฮิ้ม​คุย​กับ​ชบา แต่​ชบา​ไม่​ถือสา​เพราะ​เห็น​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี พอดี​ดอก​แก้ว​กลับ​มา​วิ่ง​มาก​อด​ฮิ้ม ฮิ้ม​ถาม​ไป​ไหน​มา ดอกแก้ว​ตอบ​ตาม​ประสา​เด็ก​ว่า​ไป​ดู​เปี๊ยก​ต่อย​เส็ง​เลือด​กบ​ปาก​แดง​แจ๋ ชบา​ตกใจ​รีบ​สอน​ดอก​แก้ว​ไม่​ให้​เรียก​ใคร​ว่า​ไอ้​ อี​ ฮิ้ม​สั่ง​เรียม​จะ​พาด​อก​แก้ว​ไป​ไหน​ให้​มา​ขอ​อนุญาต​ก่อน ดอก​แก้ว​ทำ​หน้า​งอน ชบา​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ไม่​ให้​ทำ​หน้า​แบบ​นั้น​ใส่​เตี่ย ฮิ้ม​ ยิ้ม​ไม่​ถือสา​เพราะ​เอ็นดู​ความ​น่า​รัก​ของ​ดอก​แก้ว...

ooooooo

วัน​ต่อ​มา เปี๊ยก​กลับ​จาก​โรงเรียน​รีบ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​จะ​ไป​ช่วย​แม่​ขาย​ของ​ที่​ตลาด แต่​ถูก​เกรียง​กับ​พวก​หาเรื่อง​ระหว่าง​ทาง เปี๊ยก​ชก​เกรียง​ปาก​แตก เกรียง​ให้​พวก​จับ​เปี๊ยก​ไว้​แล้ว​ตน​ชก​ท้อง​เปี๊ยก​หลาย​ที​จน​จุก​อย่าง​มี​แผน

เฮง​ประคอง​เปี๊ยก​มา​ที่​กระท่อม ที่​เพื่อนๆคือ ต้อย โอ่ง ​และ​หน่อ​น​รอ​อยู่​อย่าง​กระวนกระวาย แต่​พอ​รู้​ว่า​เปี๊ยก​ถูก​เกรียง​ทำร้าย​ก็​จะ​ไป​เอา​คืน เปี๊ยก​ห้าม​ไว้ ใน​ขณะ​ที่​เกรียง​กลับ​มา​ฟ้อง​พ่อ​กับ​แม่​ว่า​ถูก​เปี๊ยก​ทำร้าย แม่​เกรียง​โกรธ​ไป​ต่อว่า​เสียง​ถึง​บ้าน​ให้​ลงโทษ​เปี๊ยก มิ​ฉะนั้น​จะ​เอาเรื่อง​ถึง​โรงเรียน​ให้​โดน​ไล่​ออก เกรียง​ให้​ลงโทษ​ต่อหน้า แต่​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​กลับ​มา ทั้ง​สอง​จึง​รอ พอ​ต้อย​มา​ส่ง​เปี๊ยก​ที่​หน้า​บ้าน เขา​ยืน​มอง​จน​เปี๊ยก​เข้า​บ้าน จึง​ได้ยิน​ใน​บ้าน​เอ็ดตะโร​ใส่​เปี๊ยก ต้อย​เห็น​เสียง​ตี​เปี๊ยก​ตาม​ที่​เกรียง​สั่ง ให้​ตี​ที่​ขา​จน​แตก​เลือด​ไหล​จึง​พอใจ ต้อย​เจ็บแค้น​แทน​เปี๊ยก

ตก​ดึก เสียง​มา​ปลอบ​เปี๊ยก​ว่าที่​ตน​ต้อง​ลงโทษ​เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​ถึง​โรงเรียน​จน​โดน​ไล่​ออก เปี๊ยก​กอด​แม่​ร้องไห้​อย่าง​เข้าใจ เสียง​ขอ​ให้​เปี๊ยก​แผ่เมตตา​อย่า​ผูก​ใจ​เจ็บ อีก​แค่​เทอม​เดียว​เปี๊ยก​ก็​จะ​จบ​แล้ว

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​กำลัง​จะ​ไป​โรงเรียน โอ่ง​มา​ดึง​ตัว​ไป​ที่​กระท่อม เห็น​เกรียง​ถูก​จับ​มัด​อยู่​เป็น​ฝีมือ​ต้อย​ที่​อยาก​ให้​เปี๊ยก​เอา​คืน แต่​เปี๊ยก​จำ​คำ​สอน​ของ​แม่​จึง​ให้อภัย​และ​แก้​มัด​ให้​เกรียง ทั้งที่​เพื่อน​ทุก​คน​ฮึ่มๆจะ​เล่น​งาน เกรียง​ซึ้งใน​น้ำใจ​เปี๊ยก สาบาน​ว่า​จะ​ไม่​บอก​ใคร​เรื่อง​นี้​และ​ขอ​เป็น​เพื่อน​ร่วม​ก๊วน เปี๊ยก​ให้​เกรียง​สาบาน​ว่า “เอ็ง​เคย​พูด​หน้า​ชั้น​ว่า​อยาก​เป็น​ตำรวจ ถ้า​เอ็ง​ผิด​คำ​พูด​ก็​ขอ​ให้​เอ็ง​ไม่ได้​เป็น​ตำรวจ แต่​เป็น​ผู้ร้าย​ถูก​ตำรวจ​ยิง​ตาย​แทน”...เก​รี​ยงก​ลืน​น้ำลาย​เอื๊อก

ooooooo

ตอนที่ 2

เวลา​ผ่าน​ไป ทุก​คน​โต​เป็น​หนุ่ม​เป็น​สาว...เปี๊ยก​ยืน​บน​โต๊ะ​กลาง​ตลาด แวดล้อม​ด้วย​เข่ง​ลำไย เขา​โยน​พวง​ลำไย​ให้​ผู้คน​ที่​ยืน​มุง​ได้​ชิม​กัน​ถ้วน​หน้า พร้อม​กับ​โฆษณา​ว่า​กะโหลก​ชมพู​หวาน​กรอบ

พลัน​มีเสียง​แหลม​ขึ้น​มา​ว่า “เจ็ก​แปะ...หนึ่ง​ร้อย​บาท ลำไย​เข่ง​นั้น​เป็น​ของ​ฉัน”

เปี๊ยก​ชะงัก​หัน​มา​มอง พอ​เห็น​เป็น​ดอก​แก้ว​ก็​โกรธ​สุดๆ แต่​ดอก​แก้ว​กลับ​ยิ้ม​หวาน​สีหน้า​ไม่​สะทกสะท้าน จ้อง​ตา​เปี๊ยก​กลับ มือ​ก็​แกะ​ลำไย​ส่ง​เข้า​ปาก​เคี้ยว​ตุ้ยๆ...ง้​วน​กับ​เรียม​วิ่ง​มา​เรียก

“คุณ​หนู...”

เปี๊ยก​เบน​สายตา​มา​มอง​ง้​วน​กับ​เรียม​อย่าง​ตำหนิ แล้ว​หัน​ไป​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ให้​หยุด​กิน​ลำไย ​ดอก​แก้ว​สะดุ้ง​ลำไย​หล่น น้ำตา​คลอ​ที่​เปี๊ยก​ขึ้นเสียง​เอ็ด เปี๊ยก​เห็น​น้ำตา​ดอก​แก้ว​ก็​ใจอ่อน​ยวบ​ลง

“มัน​แสลง​รู้​มั้ย คุณ​หนู​กำลัง​ไม่สบาย กิน​เข้าไป​มากๆเดี๋ยว​ไข้​กลับ​อีก​หรอก”

“ไม่​มา​กหรอก​พี่​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​กิน​นิดเดียว​เอง” ดอก​แก้ว​ยิ้ม​ออก​มา​ได้

ทุก​คน​มอง​ดอก​แก้ว​กับ​เปี๊ยก​สลับ​ไป​มา เปี๊ยก​มอง​ทุก​คน​เชิง​ให้​ทำ​งาน​ไป​ตาม​ปกติ แล้ว​ดึง​ดอก​แก้ว​เดิน​ออก​ไป เถ้าแก่​เดิน​มา​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เดี๋ยว​มา เถ้าแก่​ไม่​ว่า​อะไร​เพราะ​รู้​ว่า​เปี๊ยก​ทำ​งาน​มี​ความ​รับผิดชอบ​ดี

เปี๊ยก​ดึง​ดอก​แก้ว​ออก​มา​นอก​ตลาด ง้​วน​กับ​เรียม​วิ่ง​ตาม​มา​ถึง ง้​วน​สะกิด​ให้​เรียม​เป็น​คน​พูด เรียม​จึง​บอก​เปี๊ยก​ให้​ปล่อย​มือ​จาก​ดอก​แก้ว แล้ว​ตำหนิ​ว่า​ทำไม​ต้อง​จับ​มือ เดิน​เฉยๆก็ได้ แต่​เปี๊ยก​กลับ​หงุดหงิด​ต่อว่า​ง้​วน​กับ​เรียม “พา​คุณ​หนู​มา​ทำไม ที่​นี่​มัน​ไม่​สมควร​จะ​พา​มา”

“คิด​ว่า​อั๊​วอ​ยาก​พา​มา​นัก​รึ​ไง คุณ​หนู​นั่นแหละ​บังคับ​ให้​พา​มา” ง้​วน​ตอบแทน​เรียม​ที่​อ้า​ปาก​ค้าง

ดอก​แก้ว​จึง​บอก​ว่า ตน​มา​เพราะ​อยาก​ได้​ลำไย​ไป​ฝาก​เตี่ย เปี๊ยก​จึง​ดุ​ว่า​อยาก​ได้​ก็​ให้​คน​มา​บอก เขา​จะ​เอา​ไป​ส่ง​ให้​ถึง​บ้าน ดอก​แก้ว​เถียง​ไม่​ออก เปี๊ยก​จึง​ให้​เรียม​กับ​ง้​วน​พาด​อก​แก้ว​กลับ​ไป แต่​ดอก​แก้ว​งอแงจะ​เอา​ลำไย​วัน​นี้

“คุณ​หนู​ครับ เปี๊ยก​เขา​ต้อง​เปีย​ลำไย อีกอย่าง คุณ​หนู​ก็​ยัง​ไม่​หาย​เลย เมื่อกี้​ไป​หา​หมอ​ได้​ยามา​ตั้ง​เยอะ” ง้​วน​เตือน

เปี๊ยก​มอง​ดอก​แก้ว​อย่าง​ตำหนิ ดอก​แก้ว​เสียง​อ่อย​ว่า​จะ​เอา​ไป​ฝาก​เตี่ย​ไม่ได้​กิน​เอง เปี๊ยก​ตัดบท​ให้​ไป​รอ​ที่​รถ เดี๋ยว​เขา​ยก​ไป​ให้

ถึง​บ้าน ง้​วน​ยกเข่ง​ลำไย​ลง​จาก​รถ เผย​เห็น​รีบ​ร้อง​เรียก​เตีย​ม​มา​ดู แล้ว​ตัว​เอง​ก็​เข้าไป​แกะ​ลำไย​กิน​ตุ้ยๆอย่าง​ไม่​เกรงใจ เตีย​ม​ลอง​ชิม​รู้​ว่า​อร่อย​จริง ถาม​ง้​วน​ใคร​เอา​มา​ให้ ง้​วน​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​ซื้อ​มา​ฝาก​ฮิ้ม เตีย​ม​ชะงัก​หยุด​กิน เผย​ไม่​สะทกสะท้าน​บอก​เตีย​ม​จะ​ของ​ใคร​ก็​กินๆเข้าไป ​ง้​วน​ตบ​แขน​เผย​ให้​หยุด​กิน​เพราะ​เป็น​ของ​เจ้านาย

“แล้ว​ทำไม​คุณนาย​ใหญ่​กิน​ได้ แต่​ฉัน​รับประทาน​ไม่ได้” เผย​แถ​ไป​เรื่อย

เตีย​ม​ใช้​พัด​ตบ​หัว​เผย​ที่​ตี​เสมอ “เพราะ​อั๊ว​เป็น​คุณนาย​ใหญ่​ไง อิ​เผย”

เตีย​ม​สั่ง​ง้​วน​ให้​ยก​เข่ง​ลำไย​เข้าไป​ใน​บ้าน เผย​ทำ​ที​บ่น​ว่า​แปลก​ที่​ดอก​แก้ว​ซื้อ​ลำไย​มา​ฝาก​ฮิ้ม เตีย​ม​ไม่​เข้าใจ​ว่า​แปลก​ตรง​ไหน

“ก็​หวัง​จะ​ฮุบ​มรดก​น่ะ​สิ​เจ้า​คะ จะ​มี​อะไร​อีก ไม่​ว่า​ใคร​ก็​หว่าน​พืช​หวัง​ผล​ทั้งนั้น”

“ลี​มาก​อิ​เผย อั๊ว​เลี้ยง​ลื้อ​เหมือน​เลี้ยง​บ่าง​เลย​จริงๆ ช่าง​ยุ​ล่า​ย​ใจ​ลี​นัก” เตีย​ม​เอา​พัด​ตี​หัว​เผย​อีก​ครั้ง​อย่าง​หมั่นไส้

เผย​มา​เรียก​ดอก​แก้ว​ที่​บ้าน ชบา​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​นอน​หลับ เผย​ไม่​เชื่อ เรียม​ไม่​พอใจ ​ล้อเลียน​เสียง​เตีย​ม​ถาม​ว่า​จะ​ทำไม เผย​เต้น​ผาง​ที่มา​ล้อเลียน​เจ้านาย​จะ​กลับ​ไป​ฟ้อง เรียม​จึง​ดักคอ​ว่า​อย่า​ลืม​ใส่​สี​ตี​ไข่​ด้วย เผย​สะบัด​หน้า​กลับ​ไป...ไม่​วาย​ที่​เผย​จะใส่​สี​ตี​ไข่​จน​เตีย​ม​โกรธ​จะ​ไป​เอาเรื่อง

พอดี​มี​รถ​แท็กซี่​มา​จอด​หน้า​ตึก เตีย​ม​กับ​เผย​หยุด​มอง​งงๆ คน​ขับ​ลง​มา​ยก​กระเป๋า​ใบ​ใหญ่​มา​วาง คน​ที่​ลง​จาก​รถ​มา​ดู​เนี้ยบ​ไป​ทั้ง​ตัว เตีย​ม​ตา​โต​ร้อง​เรียก​ด้วย​ความ​ดีใจ “อา​โซ้ย​ตี๋...”

“คุณชาย​เล็ก​หล่อ​ลาก​ดิน​เลย​เจ้า​ค่ะ”

เตีย​ม​แปลก​ใจ​ถาม​ไหน​บอก​จะ​กลับ​พรุ่งนี้ ตี๋​เล็ก​เข้า​มาก​อด​เตีย​ม เผย​เตือน​ว่า​เตีย​ม​ไม่​ไป​บ้าน​เมียน้อย​แล้ว​หรือตี๋​เล็ก​หัน​มา​ตวาด​เผย

“ไป​ทำไม ลื้อ​นี่​ชอบ​พา​แม่​อั๊ว​ไป​สู่​ที่ต่ำ​นัก” ตี๋​เล็ก​พา​เตีย​ม​กลับ​เข้า​บ้าน

เผย​มอง​หลังคา​บ้าน​ชบา​กับ​บ้าน​ใหญ่ ด้วย​ความ​งง เห็น​สอง​ชั้น​เท่า​กัน...เตีย​ม​ซัก​ถาม​ตี๋​เล็ก​ว่า​เรียน​จบ​แล้ว​ไม่​เห็น​เอา​ปริญญา​มา​ให้​ดู​บ้าง​เลย ตี๋​เล็ก​ท่าทาง​อึกอัก​แล้ว​บอก​ว่า

“อ๋อ​ปริญญา​ยัง​มา​ไม่​ถึง​ครับ​ม้า”

“อ้าว...แล้ว​มัง​มัว​ไป​อยู่​ที่ไหน ถึง​ล่า​ย​ยัง​มา​ไม่​ถึง”

ตี๋​เล็ก​เริ่ม​หงุดหงิด​บอก​ว่า​จะ​ส่ง​มา​ทีหลัง เตีย​ม​ยัง​ถาม​อีก​ทำไม​มา​พร้อม​กัน​ไม่ได้ ตี๋​เล็ก​ตัดบท​เรียก​ให้​ใคร​หา​น้ำ​มา​ให้ แล้ว​ขอตัว​ไป​นอน​พัก เผย​ลาก​กระเป๋า​ตาม ​ตี๋​เล็ก​หัน​มา​ตวาด​ให้​เอา​ไป​ซัก​ให้​หมด เผย​ตกใจ​ที่​เสื้อ​ผ้า​ทั้ง​กระเป๋า​ยัง​ไม่ได้​ซัก

ครุ่นคิด​นอน​ก่าย​หน้าผาก จะ​บอก​ฮิ้​มอ​ย่าง​ไร​ดี​ที่​เรียน ไม่​จบ​กลับ​มา ตี๋​เล็ก​ตัดสินใจ​ต้อง​ให้​เตีย​ม​ช่วย เขา​ลุก​ขึ้น​บิด​ขี้เกียจ พลัน​มอง​ออก​ไป​นอก​หน้าต่าง เห็น​ดอก​แก้ว​ถือ​หนังสือ​เรียน​ไป​นั่ง​อ่าน​ใต้​ต้นไม้​หน้า​เรือน​ชบา เขา​รู้สึก​ว่า​สวย​ถูกใจ

เตีย​ม​กำลัง​สั่ง​เผย​ไป​จ่ายตลาด ด้วย​ความ​ที่​เผย​เขียน​หนังสือ​ไม่​เป็น​จึง​ใช้​วิธี​วาด​รูป​ของ​ที่​สั่ง ​เตีย​ม​สั่ง​ขา​หมู​หมั่น​โถ​ว เผย​พยายาม​วาด​รูป​ขา​หมู พอ​สั่ง​เป็ด​ย่าง เผย​ก็​วาด​รูป​เป็ด เตีย​ม​ย้ำ

“วากให้​เหมือง​เป็ก​นะ อย่า​ให้​เหมือง​คราว​ก่อน ลื้อ​วาด​เป็ด​เหมือง​ไก่​แล้วไป​ซื้อ​ไก่​มา”

ตี๋​เล็ก​เดิน​มา​พอดี เตีย​ม​จึง​ถาม​ว่า​อยาก​กิน​อะไร ตี๋​เล็ก​มอง​กระดาษ​ใน​มือ​เผยอ​ย่าง​งงๆ เตีย​ม​จึง​บอก​ว่า​เผย​เขียน​หนังสือ​ไม่​เป็น​ใช้​วาด​รูป​เอา ตี๋​เล็ก​ไม่​สนใจ​กลับ​ถาม​ถึง​ผู้หญิง​ที่​เรือน​ชบา ​เตีย​ม​สงสัย​ว่า​คือ​ดอก​แก้ว ตี๋​เล็ก​ยิ้ม​ในหน้า

“นึก​แล้ว...ไม่ได้​เห็น​เสียหลาย​ปี มัน​โต​เป็น​สาว​แล้ว สวย​ดี​เสีย​ด้วย”

“ตา​เถ​ร...” เผย​อุทาน

ตี๋​เล็ก​ว่า​ต้องไป​ทักทาย​เสีย​หน่อย เขา​เดิน​ไปไม่​ฟัง​เสียง​ทัดทาน​ของ​เตีย​ม...​ตี๋​เล็ก​ถือ​กล่อง​ช็อกโกแลต​มา​ยื่น​ให้​ดอก​แก้ว เขา​กระแอม​เบาๆ ดอก​แก้ว​เงย​หน้า​มอง​งงๆ ตี๋​เล็ก​ยิ้ม​กรุ้มกริ่ม

“พี่​อุดม​ไง จำ​ได้​มั้ย...”

ดอก​แก้ว​ยกมือ​ไหว้ ภาพ​ใน​อดีต​ที่​ตี๋​เล็ก​เคย​แย่ง​ของเล่น พอ​ขอ​คืน​ก็​ให้​แลก​กับ​การ​ถูก​เตะ​แวบ​เข้า​มา เธอ​จึง​ไม่​รับ​ของ แต่​ตี๋​เล็ก​ฉวย​โอกาส​จับ​มือ​เธอ​วาง​กล่อง​ช็อกโกแลต​ใส่​มือ​แล้ว​รวบ​จับ​อยู่​อย่าง​นั้น ดอก​แก้ว​ตกใจ​พยายาม​ดึง​มือ​กลับ

“จับนิด​จับ​หน่อย​จะ​เป็นไร​ไป”

“อุดม...” เสียง​ชบา​ตวาด​ดัง​มา​ข้าง​หลัง

ตี๋​เล็ก​สะดุ้ง​หัน​ไป​มอง ดอก​แก้ว​ดึง​มือ​กลับ​แล้ว​ขว้าง​กล่อง​ช็อกโกแลต​ทิ้ง วิ่ง​ไป​หา​ชบา ชบา​ให้​เข้า​บ้าน​ไป​ก่อน ตี๋​เล็ก​ตะโกน​ไล่​หลัง

“บังอาจ​ทิ้ง​ช็อกโกแลต​ของ​ข้า​เชียว​หรือ​วะ อี​เด็ก​เก็บตก อี​เด็ก...”

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ...” ชบา​โกรธ​จน​ตัว​สั่น

“ไม่​หยุด ไอ้​อี​หน้า​ไหน​จะ​ทำไม”

“ถ้า​เธอ​กล้า​แตะต้อง​ดอก​แก้ว​อีก ไอ้​อี​หน้า​นี้​แหละ​จะ​ฟาดหัว​เธอ” ชบา​ยก​เก้าอี้​ขึ้น​กระชับ

ตี๋​เล็ก​ชะงัก ชบา​จ้อง​หน้า​เขม็ง​ไล่​ให้​เขา​กลับ​ไป อย่า​ให้​เรื่อง​ต้อง​ถึง​หู​ฮิ้ม ตี๋​เล็ก​โกรธ​ที่​เอา​ฮิ้ม​มา​ขู่ จึง​ด่า​กลับ “...คน​อะไร​ไร้​ยางอาย แย่ง​ผัว​เขา​แล้ว​ยัง​จะ​ไป​เอา​เด็ก​ข้าง​ถนน​มา​เลี้ยง​เพื่อ​ขอ​แบ่ง​สมบัติ​อีก”

ชบา​พยายาม​นับ​หนึ่ง​ถึง​ร้อย​ระงับ​อารมณ์ บอก​ตี๋​เล็ก​ให้​กลับ​ไป ไม่​วาย​ตี๋​เล็ก​ยัง​ชี้​หน้า​ฝากไว้ก่อน ชบา​ทรุด​ลง​นั่ง​อย่าง​อ่อน​แรง...ใน​ขณะ​ที่​ดอก​แก้ว​ได้ยิน​ที่​ตี๋​เล็ก​พูด จึง​ร้องไห้​ถาม​เรียมว่า​ทำไม​ตี๋​เล็ก​ถึง​ว่า​ตน​เป็น​เด็ก​เก็บตก เด็ก​ข้าง​ถนน เรียม​ปลอบ​ว่า​ตี๋​เล็ก​พูด​ไป​เพราะ​เกลียด​ชบา​เลย​พาล​มา​ถึง ดอก​แก้ว​จะ​ฟ้อง​ฮิ้ม ​เรียม​ยุให้​ไป​ฟ้อง​เลย ชบา​เดิน​เข้า​มา ถาม​ว่า​สนับสนุน​ให้​ทำ​อะไร

พอ​รู้ ชบา​จึง​เตือน​ว่า​แค่​อย่า​อยู่​ใกล้​ก็​พอ ดอก​แก้ว​รีบ​บอก​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​อยู่​ใกล้​เลย ​แถม​เกลียด​มาก​ด้วย ชบา​ปราม​อย่า​พูด​ให้​ฮิ้ม​ได้ยิน จะ​เสียใจ​ที่​พี่น้อง​ไม่​รัก​กัน ดอก​แก้ว​พยัก​หน้า ชบา​ให้​ไป​ทาน​ข้าว ทาน​ยา แล้ว​หัน​มา​กำชับ​เรียม ต่อ​ไป​นี้​อย่า​ให้​ดอก​แก้ว​คลาด​สายตา เรียม​รับปาก

ooooooo

เสร็จ​งาน ผู้คน​ที่มา​เปีย​ลำไย​ได้ ก็​ขน​กัน​ไป  เปี๊ยก​เดิน​เข้า​มา​ใน​ร้าน เถ้าแก่​กำลัง​จ่าย​ค่า​แรง​คน​งาน แล้ว​ยื่น​เงิน​ค่า​แรง​ให้​เปี๊ยก แต่​สำหรับ​เปี๊ยก​กับ​หนา​นคน​งาน​อีก​คน มี​พิเศษ​เงิน​อีก​ถุง​ที่​เอา​ออก​มาแบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน  เปี๊ยก​บ่น​ว่า​ได้​น้อย​เสีย​แรง​ที่​ใช้​ความ​สามารถ​พิเศษ หนา​น​หมั่นไส้​โพล่ง​ออก​มา​ว่า​โกง​เขา​มา​ไม่​ว่า เปี๊ยก​หัน​ขวับ​มา​จ้อง​หน้า ถ้า​คิด​อย่าง​นั้น​ก็​อย่า​เอา เถ้าแก่​รีบ​ไล่​หนา​น ให้​กลับ​ไป แล้ว​หัน​มา​เอาใจ​ชวน​เปี๊ยก​กิน​ข้าว

“กิน​ไม่​ลง กับข้าว​ซังกะบ๊วย ลื้อ​น่ะ​เหนียวหนืด​เป็น​ตังเม อั๊ว​ว่า​จะ​ไป​เป็นตู๊เ​ชี​ย​คาให้​ร้าน​อื่น​ดี​กว่า” เปี๊ยก​พูด​แล้ว​เดิน​ออก​ไป

เถ้าแก่​สะดุ้ง​ร้อง​เรียก “เฮ้ย เดี๋ยว อย่า​นะ​ไอ้​เปี๊ยก พรุ่งนี้​อั๊ว​จะ​เอา​หมู​เห็ด​เป็ด​ไก่​มา​เซ่น​เอ็ง​เลย...อั๊ว​จะ​เพิ่ม​เงิน​ให้​ด้วย”

เปี๊ยก​โบก​ไม้​โบก​มือ​ไม่​หัน​ไป​มอง แต่​แอบ​หัว​เราะ​ชอบใจ​ที่​ได้​แกล้ง​เถ้าแก่...เดิน​มา​ได้​ระยะ​หนึ่ง เปี๊ยก​เจอ​พวก​ของ​เส็ง คือก​วง ผ่อง​ และ​แผ้ว ดัก​ปล้น​เงิน​แถม​จะ​ฆ่า​เขา​ให้​ตาย เปี๊ยก​กระเสือกกระสน​มือ​ไขว่คว้า​เจอ​มีด​จึง​แทง​

ก​วง​เข้าที่​สีข้าง ผ่อง​กับ​แผ้ว​ร้อง​ว่า​เปี๊ยก​ฆ่า​ก​วง​ตาย ​เปี๊ยก​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ไป​หา​โอ่ง​ที่​ร้าน เล่า​ให้​โอ่ง​ฟัง​ว่า​เขา​ป้องกัน​ตัว

“ไอ้​ก​วง​มัน​อา​จจะ​ไม่​ตาย​ก็ได้ ทำไม​ไม่​ขอ​ให้​เถ้าแก่​ฮิ้ม​ช่วย​ล่ะ เขา​รู้จัก​คน​ใหญ่​คน​โต​เยอะ​นะ​เว้ย ครู​ชบา​เมีย​เขา​ก็​เมตตา​เอ็ง” โอ่ง​แนะนำ

แต่​เปี๊ยก​ไม่​อยาก​รบกวน โอ่ง​จึง​ให้​ไป​หลบ​ซ่อน​ที่​กระท่อม​ก่อน เขา​จะ​จัดการ​เอง...โอ่ง​ไป​ดู​ที่​โรงพยาบาล​จึง​รู้​ว่า​ก​วง​ยัง​ไม่​ตาย จาก​นั้น​ก็​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ฮิ้ม ดอก​แก้ว​มา​ได้ยิน​ช่วย​อ้อนวอน​ฮิ้ม​ให้​ช่วย​เปี๊ยก​เพราะ​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี

“อาด​อก​แก้ว อา​เปี๊ยก​แทง​เขา​จะ​ตาย​หรือ​ไม่​ตาย​มัน​ก็​ไม่​ดี​ทั้งนั้น” ฮิ้ม​หนักใจ

“ดอก​แก้ว​รู้​ว่า​พี่​เปี๊ยก​ต้อง​ถูก​พวก​นั้น​รังแก​ก่อน พี่​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี ถ้า​อา​เตี่ย​ไม่​ช่วย​ดอก​แก้ว​ไม่​ยอม​ด้วย ดอก​แก้ว​จะ​ไม่​พูด​กับ​อา​เตี่ย”

“อ้าว ลื้อ​รัก​พี่​เปี๊ยก​มาก​กว่า​อา​เตี่ย​เรอะ​เนี่ย”

ดอก​แก้ว​รีบ​เข้า​กอด​ประจบ​ว่า​รัก​เตี่ย​มาก​ที่สุด​ใน​โลก แต่​เปี๊ยก​ก็​ช่วย​เลี้ยง​ตน​มา อย่างไร​เสีย​ต้อง​ช่วย​เปี๊ยก​ให้​ได้ ฮิ้ม​ถอน​ใจ​รับปาก​ ให้​โอ่ง​ไป​บอก​เปี๊ยก​หลบ​ซ่อน​ตัว​จนกว่า​เรื่อง​จะ​เงียบ​  และ​ได้​มอบ​เงิน​ให้​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ใช้​ติดตัว โอ่ง​กราบ​ขอบคุณ​ฮิ้ม ดอก​แก้ว​ฝาก​โอ่ง​บอก​เปี๊ยก​ด้วย​ว่า​ตน​เป็น​ห่วง​มาก​ที่สุด ฮิ้ม​อุ้ม​ดอก​แก้ว​เข้า​บ้าน เผย​แอบ​มอง แจ้น​มา​ฟ้อง​เตีย​ม

“นัง​ลูก​สาว​มัน​พา​เถ้าแก่​เข้าไป​หา​แม่​มัน​ใน​บ้าน​แล้ว อี​แบบ​นี้​เขา​เรียก​ว่า รู้เห็นเป็น​ใจ”

“โอ๊ย...อั๊ว​ปวก​จาย...”

“เดี๋ยว​เถอะ เดี๋ยว​ได้​มีด​อก​อุตพิด​โผล่​ออก​มา​อีก​ดอก​นึง​หรอก”

เตีย​ม​งง   “แล้ว​มัง​จะ​โผล่​มา​จาก​ไหน​ล่ะ อา​ห​ล็อก​อุ​ก​ตา-​พิก​อะไร​นั่ง”

“โถ...คุณนาย​เจ้าขา คุณนาย​ช่าง​บริสุทธิ์​ร้าย​เดียงสา​เหลือ​เกิ๊น ก็​โผล่​มา​จาก​คุณนาย​เล็ก​ซิ​เจ้า​คะ”

เตีย​ม​ผงะ พอ​รู้ความ​หมาย เผย​ยิ่ง​ปลุก​อารมณ์​ริษยา​พร่ำ​พูด​ว่า ชาย​หญิง​อยู่​ด้วย​กัน​บ่อยๆ อะไร​มัน​ก็​เกิด​ขึ้น​ได้ เตีย​ม​ปรี๊ด​แตก “โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...”

ขณะ​เดียวกัน ดอก​แก้ว​เล่า​เรื่อง​เปี๊ยก​ให้​ชบา​ฟัง ทำเอา​ชบา​ตกใจ​จน​เป็น​ลม ฮิ้ม​ตำหนิ​ลูก​สาว​ไม่​น่า​เอาเรื่อง​มา​ทำให้​แม่​รก​ใจ ชบา​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​รีบ​บอก​ฮิ้ม​ให้​ช่วย​เปี๊ยก​เพราะ​เปี๊ยก​เป็น​เด็ก​ดี ถือว่า​ช่วย​เอา​บุญ ฮิ้ม​ถอน​ใจ​ที่​แม่​ลูกคิด​เหมือน​กัน

ooooooo

โอ่ง​มา​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​หน่อน​กับ​เฮง​ฟัง แล้ว​พา​กัน​ไป​หา​เปี๊ยก แต่​ไม่​เจอ​  ทั้ง​สาม​เป็น​ห่วง​กลัว​เปี๊ยก​คิดสั้น ไป​ตาม​ที่​บ้าน​ก็​พบ​ว่า​บ้าน​ปิด เฮง​ถาม​ทำไม​ไม่​ไป​ให้​เกรียง​ช่วย เกรียง​เป็น​ตำรวจ​แล้ว​แถม​ยัง​เป็น​หนี้​บุญคุณ​เปี๊ยก​อยู่ โอ่ง​ว่า​เกรียง​ยัง​ยศ​แค่​นาย​ร้อย​จะ​ช่วย​อะไร​ได้

เปี๊ยก​กลัดกลุ้ม​ใจ​จน​ทน​ไม่​ไหว จึง​แอบ​ไป​หา​หง​วน​ที่​ตลาด เปี๊ยก​ดึง​หง​วน​มา​ริม​คลอง​มหา​นาค​ที่​ไม่ค่อย​มี​คน​พลุกพล่าน เพื่อ​ที่​จะ​บอก​ว่า​เขา​ต้อง​ไป​จาก​ที่​นี่​สัก​พัก หง​วน​ตกใจ​รีบ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เปี๊ยก​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​ฟัง แล้ว​คิด​ว่า​เขา​จะ​หลบ​ไป​หา​แม่​ที่​แก่ง​คอย หง​วน​สะดุ้ง​สีหน้า​ท่าทาง​อึดอัด เปี๊ยก​ไม่ทัน​สังเกต​บอก​หง​วน​ว่า

“ อา​หง​วน​ก็​รู้​ว่า​ผม​ไม่​เคย​เกะกะ​หาเรื่อง​ใคร ผม​ไม่​รู้ตัว​ด้วย​ซ้ำ​ตอน​พวก​มัน​มา​ดัก​ทำร้าย”

หง​วน​ลูบ​หัว​เปี๊ยก​อย่าง​เชื่อใจ ไม่​อาจ​พูด​อะไร​ได้​มาก ได้​แต่​เวท​นา​ถาม​เดินทาง​เมื่อ​ไหร่ เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​คืน​นี้ หง​วน​จึง​ได้​แต่​เตือน​อ้อมๆว่า

“อา​อยาก​ให้​เอ็ง​ใช้​สติ ไม่​ว่า​จะ​เผชิญ​กับ​เหตุการณ์​อะไร​ก็ตาม หรือ​พบ​ว่า​ทุก​อย่าง​ไม่ได้​เป็น​อย่าง​ที่​เรา​คาด​คิด”

“ทำไม​อา​พูด​แปลกๆ”

หง​วน​กลบเกลื่อน​ว่า​ไม่​มี​อะไร​แค่​อยาก​เตือน แล้ว​อวย​พร​ให้​เดินทาง​ปลอดภัย เปี๊ยก​ลา​แล้ว​เดิน​เหม่อ​ลอย​มา​ตาม​ทาง จน​ไม่ทัน​เห็น​ว่า​รถไฟ​วิ่ง​มา​จะ​ชน โอ่ง เฮง และ​หน่อน​เห็น​ตะโกน​บอก​ให้​หลบ แต่​เปี๊ยก​กลับ​ไม่ได้​ยิน​เห็น​แต่​ท่าทาง​ที่​ทั้ง​สาม​คน​โบก​ไม้​โบก​มือ จนกระทั่ง​หัน​ไป​เห็น​รถไฟ​แล่น​เข้า​มา​ใกล้​  เขา​กระโดด​หลบ​อย่าง​เฉียด​ฉิว เพื่อนๆโวย​หา​ว่า​เขา​คิด​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย โอ่ง​รีบ​บอก​ว่า ก​วง​ยัง​ไม่​ตาย และ​ฮิ้ม​รับปาก​จะ​ช่วย​แถม​ให้​เงิน​ติดตัว เปี๊ยก​
จึง​บอก​ว่า​เขา​จะ​ไป​หา​แม่​ที่​แก่ง​คอย​และ​ถือโอกาส​บวช​เสีย​เลย แต่​ขอ​ย้ำ​สัญญา​จาก​เพื่อนๆที่​จะ​ไม่​พูด​เรื่อง​ดอก​แก้ว

“พวก​เอ็ง​ต้อง​ลืม​ให้​สนิท เหมือน​เรื่อง​นั้น​ไม่​เคย​เกิด​ขึ้น จำ​เอา​ไว้”...ทุก​คน​รับปาก

เปี๊ยก​คิด​ว่า​ควร​จะ​มาลา​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว จึง​แอบ​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ฮิ้ม เผอิญ​ดอก​แก้ว​ออก​มา​หา​ของ​ที่​สนาม คิด​ว่า​ทำ​หล่น​ไว้​ตอน​มา​นั่ง​ดู​หนังสือ จึง​ได้​พบ​กับ​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ดีใจ​โผ​กอด เพราะ​เป็น​ห่วง​อยู่​แล้ว เปี๊ยก​ตกตะลึง​กาง​มือ​อยู่​ สัก​พัก​ก่อน​จะ​โอบ​ร่าง​ดอก​แก้ว​ไว้​อย่าง​อ่อนโยน ดอก​แก้ว​เงย​หน้า​มอง​เปี๊ยก​น้ำตา​ไหล​ริน เปี๊ยก​ค่อยๆเช็ดน้ำ​ตา​ให้   ​รู้สึก​ซาบซึ้ง​จน​เผลอไผล​ก้มหน้า​มา​ประชิด แต่​พอ​เห็น​สายตา​พิศวง​ของ​ดอก​แก้ว​ก็​รู้สึก​ตัว ดัน​ดอก​แก้ว​ออก​ห่าง

“ผม​มาลา​คุณ​หนู”

“พี่​เปี๊ยก​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน”

“แก่ง​คอย​ครับ”

“โห...​ไป​ตั้ง​ไกล​แน่ะ ดอก​แก้ว​คิดถึง​แย่​เลย แล้ว​อีก​นาน​มั้ย​คะ​กว่า​จะ​กลับ”

เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เสร็จ​เรื่อง​ก็​จะ​กลับ​มา แล้ว​ขอ​เข้าไป​ลา​ชบา ดอก​แก้ว​จึง​พา​เข้าไป​ใน​บ้าน...เปี๊ยก​กราบ​ชบา​ขอ​อโหสิกรรม ลา​บวช ชบา​ตื้นตัน​อวย​พร​ให้​หมด​เคราะห์​หมด​โศก เปี๊ยก​ไม่​ลืม​ที่​จะ​หัน​มา​ไหว้​ขอ​อโหสิ​กรรม​กับ​เรียม​ด้วย เรียม​ยิ้ม​ทั้ง​น้ำตา​อนุโมทนา​บุญ...

พอก​ลับ​ออก​มา เปี๊ยก​เจอ​โอ่ง หน่อ​น​ และ​เฮงรอ​อยู่​หน้า​บ้าน ทั้ง​สาม​มา​เพื่อ​พา​เปี๊ยก​ไป​ที่​ท้าย​ตลาด ช่วย​คน​ขับ​รถ​บรรทุก​ขน​ผัก​ขึ้น​รถ แลก​กับ​การ​ติด​รถ​ไป​ลง​แก่ง​คอย

ส่ง​เปี๊ยก​ไป​แล้ว โอ่ง  เฮง  ​และ​หน่อ​น​เดิน​คุย​กัน​มา​ตาม​ทาง มี​รถ​คัน​หนึ่ง​พุ่ง​เข้า​มา เปิด​ไฟ​ส่อง​หน้า​พวก​เขา ทั้ง​สาม​ฉุน​จะ​เอาเรื่อง แต่​พอ​คน​ที่​ลง​จาก​รถ​มา​คือ​เกรียง​อยู่​ใน​เครื่องแบบ​ตำรวจ​เต็มยศ ทั้ง​สาม​ก็​โวย​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ใช่​คนร้าย​นะ เกรียง​หัวเราะ​ทักทาย​เพื่อนๆแล้ว​ถาม​หา​เปี๊ยก  ​สาม​คน​มอง​หน้า​กัน​ไป​มา เฮง​โพล่ง​ออก​ไป​ว่า​เปี๊ยก​ไป​นอก เกรียง​ประหลาด​ใจ สาม​คน​แอบ​ขำ

ooooooo

ระหว่าง​ทาง คน​ขับ​รถ​เห็น​เปี๊ยก​นั่ง​เหม่อ​จึง​ชวน​คุย เปี๊ยก​ถาม​ว่า​รู้จักพระ​อาจารย์​พยุง เจ้าอาวาส​วัด​แก่ง​คอย​ไหม เขา​กำลัง​จะ​ไป​บวช​กับ​ท่าน คน​ขับ​รถ​รู้จักและ​ขอ​อนุโมทนา​บุญ​ด้วย...พอ​มา​ถึง​แก่ง​คอย เปี๊ยก​ก็​กลับ​มา​เคร่งขรึม​เพราะ​รู้ตัว​ว่า​เอาเรื่อง​ปวด​หัว​มา​ให้​แม่​อีก​แล้ว แต่​พอ​มา​ถึง​บ้าน​แม่ เปี๊ยก​ได้​พบ​ว่า​เสียง​ตั้ง​ท้อง​ได้​หก​เดือน เขา​ตกตะลึง ปุ๊​น้อง​สาว​เตือนสติ​ให้​เห็นใจ​แม่​บ้าง

“เขา​ดี​กับ​แม่​แล้ว​ก็​ปุ๊​มาก ช่วย​แนะนำ​เรื่อง​ค้าขาย” เสียง​ละอาย​ใจ​ที่​ไม่ได้​บอก​ลูก​มา​ก่อน

“มิน่า...แม่​ถึง​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน”

“ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น”

“แล้ว​ทำไม​แม่​ถึง​ไม่​บอก​เปี๊ยก ปุ๊​ก็​เหมือน​กัน น่า​จะ​บอก​ให้​รู้ตัว​ล่วงหน้า​บ้าง ไม่​ใช่​อยู่ดีๆก็...”

ปุ๊​กับ​เสียง​กล่าว​ขอโทษ เปี๊ยก​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้​จึง​ทำท่า​เหินห่าง​ขอ​นอน​นอก​ชาน​บ้าน เสียง​เสียใจ เข้า​มา​ปรับทุกข์​กับ​ศร สามี​ใหม่​ว่า​ตน​ผิด​เอง​ที่​ไม่ได้​บอก​ลูก​ก่อน ลูก​คง​ผิดหวัง​เสียใจ ศร​ปลอบ​ใจ​เสียง​ว่า​คน​เป็น​พ่อ​แม่​ไม่​จำเป็น​ต้อง​บอก​ลูก​ทุก​เรื่อง อีก​หน่อย​เปี๊ยก​ไป​มี​ครอบครัว​ตัว​เอง​ก็​จะ​เข้าใจ เสียง​พยัก​หน้า​แต่​อด​ไม่ได้​ที่​จะ​นอน​ร้องไห้​เสียใจ

คืน​นั้น​ทั้ง​คืน เปี๊ยก​นอน​คิดถึง​ที่​ผ่าน​มา แม่​ตรากตรำ​ทำ​งาน​เพื่อ​เลี้ยง​ตน​​และ​น้อง เช้า​ขึ้น​เขา​จึง​ตื่น​มา​ช่วย​ปุ๊​หุง​หา​อาหาร​เตรียม​ไว้​ให้​เสียง​กับ​ศร พอ​ทั้ง​สอง​คน​ออก​มา เปี๊ยก​ก็​ไหว้​ศร​แล้ว​บอก​ว่าทาน​ข้าว​เสร็จ​จะ​ได้​ไป​วัด​กัน ทั้ง​สอง​ทำ​หน้า​แปลก​ใจ ปุ๊​จึง​เฉลย​ว่า​เปี๊ยก​จะ​บวช เสียง​น้ำตา​ร่วง​ด้วย​ความ​ตื้นตัน เปี๊ยก​ก้ม​กราบ​เท้า​เสียง ศร​ยินดี​ด้วย เสียง​ดีใจ​ดึง​ลูกขึ้น​มาก​อด...

พอ​เปี๊ยก​ไม่​อยู่ ดอก​แก้ว​รู้สึก​หมด​ความ​สุข ทาน​ข้าว​ไม่​ลง​จน​ชบา​เป็น​ห่วง​และ​หวั่น​ใจ  ​เรียม​ปลอบว่า​ดอก​แก้ว​คง​แค่​คิดถึง​พี่​ชาย​ที่​ไป​อยู่​ที่​อื่น​นาน ชบา​ก็​ขอ​ให้​เป็น​เช่น​นั้น...วัน​ต่อ​มาด​อก​แก้ว​แต่งตัว​สวย​เพราะ​ต้อง​ไป​งาน​กับ​ฮิ้ม แต่​สีหน้า​บึ้งตึง​เพราะ​ชบา​ไม่​ไป​ด้วย​กัน ดอก​แก้ว​รู้​ว่า​ชบา​ไม่​ไป​เพราะ​เตีย​ม​ไป​ด้วย ชบา​ทำ​ผม​ให้​ลูก​สาวพูด​น้ำเสียง​อ่อนโยน

“คน​เรา​ต้อง​รู้จัก​กาล​เทศะ​นะ​ลูก ถ้า​คุณ​แม่​ใหญ่​ไป แม่​ก็​ไม่​ควร​ไป ทำตัว​เสมอ​แม่​ใหญ่ไม่ได้”

“คุณ​ล่ะ​ก็​คิดมาก ต่าง​คน​ต่าง​ไป​ไม่​เห็นจะ​เป็นไร โอ่ง​สนิท​กับ​คุณ​มาก​กว่า​คุณนาย​ใหญ่​เสีย​อีก เพราะ​เป็น​เพื่อน​กับ​เปี๊ยก” เรียม​บ่น

ชบา​จุ๊​ปาก “เรียม...พาด​อก​แก้ว​ไป​ส่ง​เถ้าแก่​ได้​แล้ว”

ดอก​แก้ว​บ่น​ถ้า​ไม่ได้​รับปาก​เปี๊ยก​ไว้​ก่อน จ้าง​ให้​ตน​ก็​ไม่​ไป...ดอก​แก้ว​มา​ถึง​บ้าน​ใหญ่​   เตีย​ม​กับ​เผย​มอง​อย่างเหยียดๆ ดอก​แก้ว​นั่ง​อึดอัด​รอ​ฮิ้ม​ลง​มา เผย​พยายาม​พูด​ยุให้​เตีย​ม​เห็น​ว่า​ดอก​แก้ว​จองหอง​ไม่​นอบน้อม​กับ​คุณนาย​ใหญ่ เตีย​ม​กำลังอ้า​ปาก​จะ​โวย ฮิ้ม​ลง​มา​พอดี​ถาม​ว่า​เอะอะ​อะไร เตีย​ม​รีบแก้ตัวว่า

“ห​ลุ​เห​ลอะ​อา​ราย​ที่ไหน อั๊ว​กำลัง​บอก​อา​หลอก​แก้ว​ว่า​ทำไม​แม่​อี​ปล่อย​ให้​ลูก​ตัว​ล่อง​จ้อง”

ดอก​แก้ว​สะดุ้ง เตีย​มอ​ธิบาย​ว่า “ทองหยอง​ไม่​มี​ติกตัว​ซัก​กะ​เส้ง”

ดอก​แก้ว​หายใจ​โล่ง เผย​ช่วย​แก้ตัว “จริง​เจ้า​ค่ะ แล้ว​นี่​คุณนาย​ใหญ่​ยัง​ร่ำๆจะ​ยก​ชุด​ทับ​ทิม​ให้​คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​ด้วย​นะ​คะ”

เตีย​ม​สะดุ้ง​โหยง “อั๊ว​บอก​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่​ว่ะ”

“โอ๊ย...​จะ​หา​ใคร​ใน​สาม​โลก​นี้​มี​เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และ​ใจกว้าง​เป็น​แม่น้ำ​เจ้าพระยา​มหา​นที​สี​ทัน​ดร

เท่ากับ​คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​ของ​อิ​เผยไม่​มี​อีก​แล้ว​ล่ะ​เจ้า​ค่ะ”

ฮิ้ม​จึง​แกล้ง​บอก​ให้​ไป​เอา​ของ​มา เตีย​ม​หน้า​เห​วอถลึงตา​ใส่​เผย ฮิ้ม​ย้ำ​ให้​ไป​เอา​ชุด​ทับทิม​มา เตีย​ม​อึกอัก ฮิ้ม​จึง

ดักคอ​ว่า “อั๊ว​หลง​เข้าใจ​ผิด​มา​นาน​ว่า​ลื้อ​ใจดำ แต่​ที่แท้​กลับ​ใจกว้าง​เป็น​แม่น้ำ​อย่าง​ที่​นัง​เผย​มัน​ว่า​จริงๆ”

เตีย​ม​ยิ้มแหยๆ จำ​ต้อง​กลับ​ขึ้น​ห้อง​ไป​เอา​ชุด​ทับทิม ปาก​ก็​บ่น​ว่า​เผย​จะ​หัก​เงินเดือน​สัก​สิบ​ปี ตี๋​เล็ก​เดิน​สวน​มา​ถาม​ว่า​บ่น​อะไร เตีย​ม​พรั่งพรู​ความ​เจ็บใจ​ออก​มา  ​ตี๋​เล็ก​จึง​บอก​ให้​เตีย​ม​คิด​เสีย​ว่า​เป็น​ของให้​ลูกสะใภ้ เตีย​ม​ขัด​ทันที​ว่า​ไม่​เอา แต่​พอ​ตี๋​เล็ก​ขยาย​ความ​ว่า​เอา​เป็น​ลูกสะใภ้​ชั่วคราว​แล้ว​เขี่ย​ทิ้ง​ให้​ชบา​เจ็บใจ​เล่น เตีย​ม​จึง​ยิ้ม​ออก

ดอก​แก้ว​กำลัง​จะ​บอก​ฮิ้ม​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ได้ เผย​ชิงพูด​ขึ้น​มา​ก่อน​ว่าถ้า​เกรงใจ​ก็​อย่า​รับ ฮิ้ม​หมั่นไส้​เผยอ​ยู่​นาน​แล้ว​จึง​ไล่​ตะเพิด​ให้​ออก​ไป ตี๋​เล็ก​เดิน​มา​กับ​เตีย​ม พอ​เห็น​ดอกแก้ว​ก็​ตะลึง ชม​ว่า​สวย​เหมือน​ชบา​ไม่​มี​ผิด ฮิ้ม​ให้​ดอก​แก้ว​เข้าไป​ให้​เตีย​ม​ใส่​ชุด​ทับ​ทิม​ให้ ดอก​แก้ว​คลาน​เข้า​ไป​อย่าง​อึดอัด​หนักใจ เตีย​ม​ก็​จำ​ใจ​ใส่​ให้​อย่าง​อดกลั้น​ความ​เกลียด​ชัง

ooooooo

วัน​นี้​เป็น​วัน​แต่งงาน​ของ​โอ่ง ซึ่ง​ตรง​กับ​วัน​ที่​เปี๊ยก​บวช ฮิ้ม​พาด​อก​แก้ว​กับ​ครอบครัว​มา​ร่วม​งาน​เพราะ​คุ้นเคย​กับ​พ่อ​แม่​โอ่ง​ดี และ​คิด​จะ​มา​คุย​กับ​สารวัตร​เรื่อง​ช่วย​เปี๊ยก​ด้วย ต้อย​เห็น​ว่า​ตัว​เอง​ไม่​ใช่​ลูก​หลาน​พ่อค้า​เหมือน​เพื่อนๆ จึง​ไป​งาน​บวช​เปี๊ยก​คน​เดียว เสียง​ถาม​ว่า​รู้​ได้​อย่างไร

“โอ่ง​ครับ ความ​จริง​มัน​ก็​อยาก​จะ​มา แต่​เผอิญ​ติด​แต่งงาน ไอ้​เฮง​กับ​ไอ้​หน่อ​น​ก็​ต้อง​เป็น​เพื่อนเจ้าบ่าว ส่วน​ผม​ไม่​มี​หน้าที่​ขา​ดไป​ก็​ไม่​มี​ใคร​รูู้้ ก็​เลย​มา​งาน​บวช​ไอ้ เอ๊ย...พระ​เปี๊ยก​ที่​นี่​ดี​กว่า”

เสียง​พยัก​หน้า​เบือน​สายตา​ไป​มอง​พิธี ต้อย​มอง​ตาม​เห็น​เปี๊ยก​มี​ท่าที​สงบ สำรวม​จน​รู้สึก​ตื้นตันใจ​ไป​ด้วย...พอ​เสร็จ​พิธี เปี๊ยก​ห่ม​ผ้าเหลือง​เป็น​พระ​บวช​ใหม่ กำลัง​ฉัน​อาหาร​รวม​กับ​พระรูป​อื่นๆ ต้อย​คลาน​เข้าไป​หา​เจ้าอาวาส ขอ​สมัคร​เป็น​ลูกศิษย์​วัด​ช่วย​ปรนนิบัติ​วัตถาก​พระ​เปี๊ยก

“ได้​โปรดเถิด​ท่าน โยม​เพื่อน​คง​ไม่​มี​วาสนา​พอ​ที่​จะ​บวช แค่​ได้​อยู่​รับ​ใช้​ใกล้​ชิด​พระสงฆ์​องคเจ้า​ก็​นับ​ว่า​เป็น​บุญ​ของ​โยม​เพื่อน​แล้ว”

“ทำไม​เอ็ง​ถึง​ไม่​มี​วาสนา​พอ​ที่​จะ​บวช” เจ้าอาวาส​ถาม

“กระผม​กิเลส​มาก​ขอรับ” พอ​เห็น​เจ้า​อาวาส​ทำ​หน้า​กังวล​ก็​รีบ​ขัด​ขึ้น​ว่า “แต่​รับรอง​ว่า​กระผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ชัก​พา​ให้​หลวง​เพื่อน​ต้อง​เสีย​พระ​เลย​ขอรับ อีกอย่าง​หลวง​เพื่อน​ของ​กระผม มัน​ เอ๊ย...ท่าน​เป็น​คน​ใจแข็ง​แน่วแน่​มั่นคง​ไม่​มี​ใคร​จะ​ทำให้​เสียคน​ง่ายๆ...นอกจาก​ท่าน​ทำ​เอง​ขอรับ”

เจ้าอาวาส​กำลัง​พยัก​หน้า​ต้อง​ชะงัก เปี๊ยก​มอง​เพื่อ​เขม็ง ต้อย​รีบ​แก้​คำ​พูด​ใหม่​ว่า เขา​รับรอง​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​มี​วัน​ทำ​อย่าง​นั้น เสียง​ถาม​ต้อย​ว่า​จะ​ทน​อยู่​กับ​กฎ​ระเบียบ​ของ​วัด​ได้​หรือ ต้อย​รับปาก​แข็ง​ขัน เสียง​จึง​ช่วย​ขอ​เจ้าอาวาส​ให้​ต้อย​ได้​อยู่​วัด​เผื่อ​จะ​ได้​ขัดเกลา​สิ่ง​ที่​ขาดๆเกินๆไป​บ้าง

งาน​แต่งงาน​จัด​ขึ้น​ใน​ภัตตาคาร​แห่ง​หนึ่ง ดอก​แก้ว​ชม​ว่า​โอ่ง​หล่อ​มาก​วัน​นี้ โอ่ง​พา​เจ้าสาว​มา​ไหว้​ฮิ้ม​แล้ว​เชื้อเชิญ​ไป​นั่ง​โต๊ะ​เดียว​กับ​ครอบครัว​สารวัตร เตีย​ม​ทักทาย​คุณนาย​สารวัตร​แล้ว พยายาม​แนะนำ​ตี๋​เล็ก แต่​ท่าทาง​ทุก​คน​ให้​ความ​สนใจ​ดอก​แก้ว​มาก​กว่า ฮิ้ม​ภาคภูมิ​ใจ​แนะนำ

“ลูก​สาว...ชื่อ​ดอก​แก้ว ชื่อ​จริง​ว่าโสภิ​ตน​ภางค์ครับ”

“ชื่อ​เพราะ​มาก สวย​มาก​ด้วย​ค่ะ ถ้า​เข้า​ประกวด​ที่ไหน​คง​ผ่าน​ตลอด นี่​ตา​ต้น​ลูก​ชาย​ดิฉัน​ค่ะ ชื่อ​จริง​ชื่อ​แทน​ไท”  คุณนาย​แนะนำ​ลูก​ชาย​บ้าง​อยาก​ให้​สนิทสนม​กัน​ไว้

อีก​ด้าน​หนึ่ง เกรียง​เดิน​เข้า​มา​ใน​งาน เฮง​กับ​หน่อ​น​ซึ่ง​ทำ​หน้าที่​ช่าง​ภาพ​ไม่ค่อย​อยาก​ทัก​จึง​เดิน​หนี แต่​ปรากฏ​ว่า​เกรียง​ไม่ได้​คิด​จะ​เข้า​มา​ทัก เกรียง​เดิน​ตรง​ไป​ทัก​สารวัตร​กับ​ฮิ้ม สายตาเขา​ดู​จะ​สนใจ​ดอก​แก้ว​มาก...ตลอด​เวลา​ใน​งาน ดอก​แก้ว ​พูด​คุย​กับ​แทน​ไทย​ดู​จะ​สนิทสนม​กัน​เร็ว ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ​ลุก​เดิน​หนี​ไป​ดื้อๆ สารวัตร​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร ฮิ้ม​รู้​นิสัย​ลูก​จึง​ตอบแทน​ว่า​ท้องเสีย คุณนาย​เป็น​ห่วง​ถาม​อีก​
ว่า​มี​ยา​ทาน​หรือ​เปล่า ฮิ้ม​ตัดบท โต​เป็น​ควาย​แล้ว​ให้​ไป​หากิน​เอง ​เตีย​ม​ค้อนปะ​หลับ​ปะ​เหลือก ดอก​แก้ว​อมยิ้ม

เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​เข้า​มา​ถ่ายรูป​ด้วย​และ​มอบ​ของ​ชำร่วย โอ่ง​กระซิบ​ถาม​ฮิ้ม​ว่า​คุย​กับ​สารวัตร​หรือ​ยัง ฮิ้ม​ว่า​กำลัง​จะ​คุย เตีย​ม​ได้ยิน​แช่ง​ให้​ถูก​ประหาร​เจ็ด​ชั่วโคตร โอ่ง​ให้​เจ้าสาว​ไป​ถ่ายรูป​กับ​เพื่อนๆก่อน เขา​ช่วย​ฮ้ม​คุย​กับ​สารวัตร จน​ได้​เรื่อง​ว่า​ไม่​น่า​เป็น​ห่วง​เพราะ​ไม่​มี​คน​ตาย ดอก​แก้ว​ได้ยิน​ดีใจ​ไหว้​ขอบคุณ​สารวัตร เตีย​ม​หมั่นไส้​หา​ว่า​คน​ดีๆดัน​ไม่​อยาก​รู้จัก โอ่ง​เอง​ก็ดี​ใจ​รับรอง​แข็ง​ขัน​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี

ooooooo

คืน​แรก​ของ​การ​นอน​วัด ต้อย​รู้สึก​วังเวง​กลัว​ผี ทำเอา​พระ​เปี๊ยก​กลัว​ไป​ด้วย ยิ่ง​มี​เสีย​หมา​หอน ลม​พัด​เงา​ต้นไม้​ไหว​ไป​มา ต้อย​กระโดด​มา​นอน​คลุมโปง​ข้าง​พระ​เปี๊ยก...ไม่ทัน​สว่าง เจ้าอาวาส​มา​ปลุก ทั้ง​พระ​เปี๊ยก​และ​ต้อยร้อง​ลั่น​ว่า​กลัว​แล้ว นั่ง​พนม​มือ​หลับตา​ปี๋ พอ​ค่อยๆลืมตา​ดู​เห็น​เจ้าอาวาส​ยืน​ถือ​ไม้​ เปี๊ยก​ถาม “พระ​ที่​วัด​นี้​เขา​ปลุก​กัน​ด้วย​ไม้​หรือ​ขอรับ”

“ก็​นอน​ขี้เซา​นัก​นี่ ตี​สาม​แล้ว ลุก​เร็ว”

“ตี​สาม โห...​พระ​ที่​นี่​เขา​บิณฑบาต​ตั้งแต่​ตี​สาม​เลย​หรือ​ขอรับ” ต้อย​โอดครวญ

“ใคร​บอก​ล่ะ ไป​เดิน​จงกรม​แล้ว​นั่ง​สมาธิ​กัน อยู่​วัด​ขี้เกียจ​ไม่ได้​ ไป...”

เปี๊ยก​รีบ​เก็บ​ที่นอน ต้อย​ทำ​บ้าง​แล้ว​จะ​ตาม เจ้าอาวาส​หัน​มา​บอก​ต้อย​ไม่​ต้อง​ไป ให้​อยู่​ทำ​ความ​สะอาด​กุฏิ แล้ว​ทำ​งาน​อื่นๆไป ต้อย​หน้า​เบ้​ไม่​น่า​สมัคร​เป็น​ลูกศิษย์​วัด​เลย...บรรยากาศ​วังเวง​ชวน​ขนลุก เจ้าอาวาส​พา​พระ​เปี๊ยก​มา​ที่​เมรุ​เผา​ศพ พระรูป​อื่นๆแยกย้าย​กัน​หา​ที่นั่ง​บริกรรม

“เรา​จะ​นั่ง​สมาธิ​กัน​ที่​นี่​ทุก​เช้า ถ้า​เอ็ง​ยัง​ทำท่า​กลัว​โน่น​กลัว​นี่​อีก ข้า​จะ​หวด​ด้วย​ไม้เท้า​ให้​น่วม​ไป​ทั้ง​ตัว แล้ว​เอา​ขึ้น​เมรุ​เผา​เสีย​เลย”...พระ​เปี๊ยก​ยิ้มแหยๆแล้ว​มอง​หา​ที่นั่ง​บ้าง...

ตลอด​คืน ดอก​แก้ว​นอน​ไม่​หลับ คิดถึง​เปี๊ยก ขอ​ให้​เขา​ปลอดภัย จน​เช้า ที่​ตึก​ใหญ่ ฮิ้ม เตีย​ม ตี๋​ใหญ่​ และ​ตี๋​เล็ก​นั่ง​ทาน​อาหาร ตี๋​ใหญ่​ถาม​ถึง​งาน​เมื่อ​คืน​เรียบร้อย​ดี​ไหม ฮิ้ม​ว่า​เรียบร้อย​ดี​ยกเว้น​คน​บาง​คน เตีย​ม​รู้​ว่า​ฮิ้ม​พูด​กระทบ​ตี๋​เล็ก จึง​ทำ​เป็น​เอ็ด

ตี๋​ใหญ่​อย่า​ทำ​เป็น​ช่าง​ซัก ฮิ้ม​ไม่​พอใจเตียม​ที่​คอย​ให้​ทาย​ตี๋​เล็ก ตี๋​ใหญ่​มอง​น้อย​ชาย​เชิง​ถาม ตี๋​เล็ก​กลับ​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​ตี๋​ใหญ่​เยาะเย้ย ฮิ้ม​โมโห​เอ็ดตะโร​อย่า​ทำ​เป็น​ลูก​แหง่ เตียม​เกรง​ฮิ้ม​เล่น​งาน​ลูก

จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ลม ตี๋​เล็ก​กับ​เผย​ช่วย​กัน​ประคอง​ขึ้น​ห้อง ฮิ้ม

เหนื่อย​ใจ​ที่​เตีย​ม​ชอบ​กัน​ไม่​ให้​เขา​สอน​ลูก

ooooooo

ตอนที่ 3

หน้า​ตึก​ ขณะ​ที่​ตี๋​ใหญ่​เดิน​มา​ส่ง​ฮิ้ม​ขึ้น​รถ​ไป​

ทำ​งาน ฮิ้ม​หัน​มา​ถาม​ว่า​ตกลง​ตี๋​เล็ก​เรียน​จบ​หรือ​เปล่า ตี๋​ใหญ่​ไม่​รู้​ ฮิ้ม​จึง​ให้​ไป​ถาม​มา​ให้​รู้​เรื่องที่ตี๋​ใหญ่​ยืน​มอง​รถ​ฮิ้ม​แล่น​ออก​ไป แล้ว​หัน​ไป​มอง​เรือน​ชบา​เห็น​เงียบๆ

จึง​เดิน​ไป​รอบๆบ้าน ชบา​ออก​มา​ถาม

“มอง​หา​ใคร​หรือ​โกวิท”

“ผม...ผม​เดิน​เล่น​มา​เรื่อยๆน่ะ​ครับ เห็น​เรือน​เงียบๆก็​เลย​แวะ​มา​ดู”

“ก็​มี​ครู​อยู่​คน​เดียว​นี่ เข้า​มา​ข้าง​ใน​ก่อน​ไหม...”

ตี๋​ใหญ่​เดิน​ตาม​มา​นั่ง​คุย​กับ​ชบา​ใน​บ้าน จึง​รู้​ว่า​ดอก​แก้ว​ไม่​อยู่​ไป​ตลาด​กับ​เรียม...

ที่​ออก​มา​ตลาด​เพราะ​ดอก​แก้ว​อยาก​มา​ถาม​หง​วน​เรื่อง​เปี๊ยก หง​วน​บอก​ว่า​คง​ศึกษา​พระธรรม​อย่าง​สงบ​อยู่ หมวย​ขาย​ขนม​อยู่​ร้าน​ข้างๆหมั่นไส้ แขวะ​ดอก​แก้ว​ว่า​เป็น​เด็ก​ใจแตก ยัง​เรียน​ไม่​จบ​มา​ถาม​หา​ผู้ชาย เจ๊​ส้วน​ได้ยิน​ถาม​ลูก​สาว “ยัง​กับ​เอ็ง​เรียน​จบ​นี่”

หมวย​โวย​ว่า​ตน​ไม่​เรียน​เอง ไม่​ใช่​เรียน​ไม่​จบ มัน​ไม่​ เหมือน​กัน ทันใด...เส็ง​พา​พวก​ปิด​หน้า​บุก​มา​พัง​ร้าน​ผล​ไม้​ของ​หง​วน ท่ามกลาง​ความ​ตกใจ​ของ​ทุก​คน ดอก​แก้ว​กับ​เรียม​ได้ยิน​เสียง​รีบ​วิ่ง​มา​ดู พอดี​เจ๊​ส้​วน​เห็น​หน้า​เส็ง​เพียง​ครึ่ง​เดียว​ก็​จำ​ได้​ร้อง​ทัก

“พ่อ​เส็ง...​นั่นไง พ่อ​เส็ง​จริงๆด้วย ​แม่​จำ​ได้” เจ๊​ส้​วน

ดี​ใจ​เมื่อเส็ง​หัน​มา​มอง

ผู้คน​มอง​ไป​ที่​เส็ง ดอก​แก้ว​วิ่ง​กลับ​มา​ช่วย​เจ๊​หง​วน​กับ​จิ๊บ น้อง​เปี๊ยก​ที่มา​ช่วย​ขาย​ของ เจ๊​ส้​วน​สะใจ​ที่​ร้าน​หง​วน​พัง จึง​ชม​ว่า​เส็ง​เก่ง​จริงๆ เส็ง​หงุดหงิด​เรียก​พวก​ถอย​กลับ แล้ว​หลบ​มา​จ่าย​เงิน​ให้​ทุก​คน​ไป​จาก​ถิ่น​นี้​สัก​พัก

ชบา​เดิน​ออก​มา​ส่ง​ตี๋​ใหญ่​หน้า​เรือน ไม่ทัน​ไร ดอก​แก้ว​วิ่ง​หน้าตื่น​มา​เล่า​ให้​ชบา​กับ​ตี๋​ใหญ่​ฟัง​ถึง​สาเหตุ​ที่​ตน​กลับ​มา​ช้า “เกิด​เรื่อง​ใหญ่​ค่ะ​แม่ พวก​นาย​เส็ง​ยก​พวก​ไป​พัง​ร้าน​พี่​เปี๊ยก...”

ตำรวจ​มา​ดู​สถาน​ที่​และ​สอบ​ปาก​คำ หง​วน​บอก​ว่า​เจ๊​ส้​วน​เป็น​พยาน​ว่า​พวก​นั้น​คือ​พวก​เส็ง แต่​เจ๊​ส้​วน​กลับคำ บอก​ว่า​ไม่​รู้​ไม่​เห็น หง​วน​จึง​บอก​ว่า​เส็ง​มี​เรื่อง​กับ​เปี๊ยก​มา​ก่อน​จึง​กลับ​มา​แก้แค้น ตำรวจ​ว่า​ไม่​มี​หลักฐาน​แต่​จะ​เรียก​เส็ง​ไป​สอบ​ปาก​คำ​ที่​โรงพัก หง​วน​รู้​ว่า​เหลว​แน่...เก็บ​ของ​กลับ​มา​บ้าน จิ๊บ​บอก​หง​วน​โชค​ดี​ที่​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​กลับ​มา ไม่​อย่าง​นั้น​เป็น​เรื่อง​ใหญ่​แน่ แต่​หง​วน​ยัง​หวั่น​ใจ​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​อีก

พระ​ไพรัช​น้อง​ชาย​ของ​พระ​เปี๊ยก​ที่มา​บวช​อยู่​ก่อน เพิ่ง​กลับ​จาก​ธุดงค์​แวะ​มา​หา​ที่​กุ​ฏิ พระ​เปี๊ยก​ทัก​ว่า​ผอม​ไป​มาก พระ​ไพรัช​ตอบ​ว่า

“โบราณ​ท่าน​ว่า เสือ​พี​ฤาษี​ผอม​ถึง​จะ​งาม ตอน​ที่​ได้ยิน​ว่า​หลวง​พี่​มา​บวช​ยัง​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู”

“ทำไม​ไม่​เตือน​แม่” พระ​เปี๊ยก​ถาม​โพล่ง​ขึ้น​มา

“เพราะ​ไม่​ใช่​กิจ​ของสงฆ์  กัม​มุ​นาวัตตตีโลโก สัตว์​โลก​ย่อม​เป็น​ไป​ตาม​กรรม...ใน​เมื่อ​ตัดสินใจ​บวช​แล้ว หลวง​พี่​ก็​ตั้งใจ​ศึกษา​พระธรรม​ดี​กว่า จิตใจ​จะ​ได้​สงบ​ขึ้น มอง​โลก​อย่าง​รู้

เท่า​ทัน​และ​เข้าใจ​มาก​ขึ้น”

พระ​เปี๊ยก​ฟัง​แล้ว​ถอน​ใจ รู้ตัว​ดี​ว่า​ไม่​มี​ทาง​พบ​ความ​สว่าง​แน่...

ooooooo

รุ่งเช้า​เตีย​ม​กำลัง​รำ​มวย​จีน​อยู่ เผย​วิ่ง​มา​รายงาน​ว่า สารวัตรมา​  เห็น​ซุบซิบ​กับ​ฮิ้ม​แล้ว​พา​กัน​ไป​ที่​เรือน​ชบา เตีย​ม​ครุ่นคิด​แล้ว​ยิ้ม​ออก​เพราะ​คิด​ว่า​ชบา​ทำ​อะไร​ผิด​แล้ว​ความ​จริง​เปิดเผย

สารวัตร​กับ​ครอบครัว​มา​บอก​ข่าว​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​ถูก​จับ​แน่​แล้ว ดอก​แก้ว​ลืมตัว​ดีใจ​ออกนอกหน้า ชบา​ปราม​ให้​เบาๆ

แทน​ไท​สงสัย “พี่​ชัก​อยาก​เห็น​พี่​เปี๊ยก​ของ​น้อง​ดอก​แก้ว​แล้ว”

“เอา​ไว้​พี่​เปี๊ยก​กลับ​มา แล้ว​ดอก​แก้ว​จะ​แนะนำ​ให้​รู้จัก”

คุณนาย​ให้​ลูก​ชาย​ชวน​ดอก​แก้ว​พา​ชม​สวน ผู้ใหญ่​จะ​ได้​คุย​ธุระ​กัน ฮิ้​มอ​อก​อาการ​หวง​ลูก​สาว สารวัตร​จึง​ติง​ภรรยา​ว่า​ไม่​ขอ​อนุญาต​ฮิ้ม​ก่อน ฮิ้ม​เกรงใจ​ตอบ​ว่า​ไม่​เป็นไร ชบา​แอบ​ขำ​อาการ​ของ​ฮิ้ม แต่​ก็​พอใจ​ใน​ตัวแทน​ไท​ไม่​น้อย...เตีย​ม​กับ​เผย​กำลัง​แอบ​ดู​จาก​หน้าต่าง​ตึก​ใหญ่​เห็น​ดอก​แก้ว​เดิน​คุย​กับ​แทน​ไท​อย่าง​สนิทสนม​ก็​หมั่นไส้ พลัน​มีเสียง​ตี๋​เล็ก​ดัง​ขึ้น

“วอน​ซะ​แล้ว ไอ้​หน้า​เลี่ยน”

เตีย​ม​กับ​เผย​สะดุ้ง​หัน​มา​มอง เห็น​ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​เอาเรื่อง​ก็​รีบ​คว้า​แขน​ไว้ ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน ตี๋​เล็ก​สะบัด​แขน​จะ​ออก​ไป เตีย​ม​สั่ง​เผย​ให้​จับ​ไว้ เผย​จึง​กอด​ขา​ตี๋​เล็ก​แน่น

“ปล่อย...ผม​จะ​ไป​ฆ่า​ไอ้​หน้า​เลี่ยน”

“ไอ๊ห​ยา เหลียว​ลื้อ​ก็​ติ​ก​คุก แล้ว​อั๊ว​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

“ม้า​ก็​อยู่​นอก​คุก​น่ะ​สิ ปล่อย​ผม...ผม​จะ​ไป​ฆ่า​มัน”

“เป็ง​ตาย​อั๊ว​ก็​ไม่​ปล่อย” เตีย​ม​ไม่​ยอม​และ​ย้ำ​เผย​ไม่​ให้​ปล่อย

ตี๋​ใหญ่​เดิน​มา​อย่าง​รำคาญ​บอก​ว่า “เขา​อยาก​ไป​ก็​ปล่อย​เขา​เถอะ...บ้านเมือง​มี​ขื่อ​มี​แป ที่​สำคัญ​ไอ้​คน​ที่​ลื้อ​จะ​ไป​ฆ่า เขา​ก็​มี​มือ​มี​ตีน​เหมือน​กัน เขา​คง​ปล่อย​ให้​ลื้อ​ฆ่า​ง่ายๆหรอก”

เตีย​ม​นึก​ได้ “พ่อ​อี​ก็​เป็ง​สา​รา​วักล่วย​ คิก​ลีๆนะ​อา​โซ้ย​ตี๋...”

ตี๋​เล็ก​ฮึดฮัด​แต่​ไม่​เดิน​ไป เผย​ปล่อย​มือ​มอง​ลุ้น​ว่า​จะ​ไป​ไหม ตี๋​ใหญ่​ใจเย็น​เพราะ​รู้จัก​น้อง​ดี

ใน​สวน ดอก​แก้ว​พา​แทน​ไท​ดู​ต้นไม้ แทน​ไท​รู้จัก​ชื่อ​ต้นไม้​มากมาย​จน​ดอก​แก้ว​ทึ่ง

“ก็​บอก​แล้ว​ว่า​พี่​สนใจ ว่า​แต่​น้อง​ดอก​แก้ว​คง​ไม่​ถือ​นะ​ครับ ที่​คุณ​แม่​ของ​พี่​ท่าน​ดู​จะ เอ้​อ...”

“อ๋อ ไม่​เป็นไร​หรอก​ค่ะ...แล้ว​เรื่อง​พี่​เปี๊ยก...”

“นี่​น้อง​ดอก​แก้ว​ยัง​ติดใจ​อยู่​อีก​เหรอ​ครับ”

“ดอก​แก้ว​อยาก​ฟัง​อีก​ครั้ง​ให้​แน่ใจ​น่ะ​ค่ะ”

“เขา​คง​เป็น​คน​สำคัญ​สำหรับ​น้อง​ดอก​แก้ว​มาก...”

“ค่ะ เขา​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​บ้าน​นี้ เขา​เป็น​พี่​ชาย​ของ

ดอก​แก้ว​มา​ตั้งแต่​เล็กๆ ถ้า​เขา​เดือดร้อน ก็​เหมือน​ทุก​คน​เดือดร้อน​ไป​ด้วย”

“ถ้า​ยัง​งั้น​ก็​สบายใจ​ได้ คุณ​พ่อ​พี่​ตกลง​กับ​ทาง​โน้น​เรียบ– ร้อย​แล้ว ที​แรก​เขา​จะ​เรียก​ค่า​ทำขวัญ​เหมือน​กัน แต่​พอดี​เรา​พิสูจน์​ได้​ว่า​ทาง​โน้น​มา​พัง​ร้าน​ของ​คุณ​เปี๊ยก เลย​หายกัน​ไป”

ดอก​แก้ว​ถอน​ใจ​อย่าง​โล่ง​อก​สุดๆ แทน​ไท​ก็​สบายใจ​ขึ้น​ที่​เปี๊ยก​เป็น​เพียง​พี่​ชาย​เท่านั้น

ooooooo

เห็น​ตี๋​เล็ก​อยู่​ใน​ห้อง ตี๋​ใหญ่​จึง​เข้า​มา​ถาม​ตรงๆ ว่า​ตกลง​เรียน​จบ​หรือ​เปล่า ตี๋​เล็ก​สะดุ้ง​เล็กน้อย ตอบ​ยียวน​ว่า จบ​หรือ​ไม่​จบ​เขา​ก็ได้​ชื่อว่า​เป็น​นักเรียน​นอก ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ​เพราะ​เชื่อ​ว่า​ไม่​จบ จึง​ให้​ไป​บอก​เตี่ย​เอา​เอง ตี๋​เล็ก​หา​ว่า​ตี๋​ใหญ่​อิจฉา

ตี๋​ใหญ่​เดิน​ออก​มา เตีย​ม​ถาม​ทันที​ว่า​ไป​หาเรื่อง​อะไร​น้อง ตี๋​ใหญ่​น้อยใจ​รู้​ว่า​ม้า​รัก​แต่​น้อง​แต่​ก็​ตอบ “อา​เตี่ย​อยาก​ทราบ​ว่า​ตี๋​เล็ก​เรียน​จบ​หรือ​เปล่า​ครับ”

เผย​หูผึ่ง​ยื่น​หน้า​มา​ถาม แล้ว​จบ​ไหม เตีย​ม​ตวาด​ให้​หุบปาก​แล้ว​หัน​มา​ต่อว่า​ตี๋​ใหญ่​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง ตน​มั่นใจ​ว่า​จบ ตี๋​ใหญ่​มอง​ม้า​ด้วย​ความ​น้อยใจ​สุดๆ เดิน​เลี่ยง​ไป เตีย​ม​ยิ่ง​โกรธ​เรียก​ให้​หยุด

“ผม​ไม่​อยาก​ให้​ม้า​คอย​ให้ท้าย​ตี๋​เล็ก อย่าง​เช่น​เรื่อง​ที่​ตี๋​เล็ก​เรียน​ไม่​จบ ม้า​ก็​ควร​จะ​ให้​เรียน​ต่อ​ให้​จบ เรียน​เมือง​ไทย​นี่แหละ” ตี๋​ใหญ่​หัน​กลับ​มา​เตือน

เตีย​ม​เบิ่ง​ตา​โต “จ๊าก...​อา​โก​วิก ลื้อ​เป็ง​ลูก ห้าง​มา​สั่ง​สอง​อั๊ว อา​ตี๋​เล็ก​จะ​เรียง​จก​หรือ​ไม่​จก​ก็​ช่าง​อี ม่าย​ล่า​ย​หนัก​หัว​ลื้อ”

ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ​ยาว เผย​รีบ​ฟ้อง​เตีย​ม​ทำนอง​ตี๋​ใหญ่​รำคาญ ตี๋​ใหญ่​โกรธ​ไล่​เผยอ​อก​ไป แล้ว​หัน​มา​เตือน​เตีย​ม​ว่า​ไม่​ควร​คบ​เผย เตีย​ม​หัน​มา​เอ็ด “ก็​ม่าย​ล่า​ย​หนัก​กา​บัง​ลื้อ​เหมือง​กัง...”

เตีย​ม​เดิน​ไป​เคาะ​ประตู​เรียก​ตี๋​เล็ก ตี๋​เล็ก​เปิด​ออก​มา​ถาม​อย่าง​หงุดหงิด​ว่า​เรียก​ทำไม​จะ​นอน ตี๋​ใหญ่​เอ็ด​น้อง​ทันที​ให้​พูด​กับ​ม้า​ดีๆ แต่​เตีย​ม​กลับ​หัน​มา​ตวาด​ตี๋​ใหญ่ ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง ตี๋​ใหญ่

เสียใจ​เดิน​ไป​เงียบๆ ตี๋​เล็ก​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า​เตีย​ม​อีก เตีย​ม​หน้าเสีย

ooooooo

ต่อ​มา​หง​วน​มา​หาเสียง​ที่​บ้าน​แก่ง​คอย เพื่อ​บอก​ข่าว​ว่า​หมด​เรื่อง​แล้ว พอ​เปี๊ยก​รู้​ก็​สึก​ทันที เพราะ​จิตใจ​ไม่​สงบ​พอ​ที่​จะ​บวช​ต่อ เปี๊ยก​ขอตัว​กลับ​กรุงเทพฯ เลย​อ้าง​ว่า​ลา​งาน​มา​นาน​แล้ว​เกรงใจ ​เสียง​เสียใจ​รู้​ว่า​ลูก​ยัง​โกรธ​ที่​ตน​ท้อง​ไม่​บอก แต่​ก็​ช่วย​เรียกรถ​สามล้อ​มา​รับ​ไป​ส่ง​ท่า​รถ ต้อย​กลับ​ไป​ด้วย   ระหว่าง​ทาง​ต้อย​ถาม​เปี๊ยก​โกรธ​อะไร​แม่​นักหนา

เปี๊ยก​คิด​สัก​พัก​ก่อน​จะ​ยอม​พูด​ออก​มา “น้า​ศร​อายุ​น้อย​กว่า​แม่​ตั้ง​หลาย​ปี ข้า​กลัว​จะ​ไป​กัน​ไม่​รอด ยิ่ง​มี​ลูก​ด้วย​กัน​อย่าง​นี้

...แม่​เคย​ถูก​พ่อ​ทิ้ง​มา​แล้ว ข้า​ไม่​อยาก​ให้​เขา​ต้อง​ชํ้า​ใจ​อีก”

ต้อย​ฟัง​แล้ว​เข้าใจ​ความรู้สึก​ของ​เปี๊ยก แต่​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​อย่างไร...

ขณะ​ที่​ง้​วน​ขับ​รถ​พา​ฮิ้ม​กลับ​จาก​ทำ​งาน ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน​มี​คน​มา​ดัก​ยิง​ฮิ้ม โชค​ดี​ที่​เขา​หลบ​ทัน คนใน​บ้าน​ได้ยิน​เสียง​ตกใจ ออก​มา​ยืน​รอ​หน้า​บ้าน ฮิ้ม​สั่ง​ง้​วน​ไม่​ให้​บอก​เตีย​ม​กับ​ชบา พอ​ถึง​บ้าน​เตีย​ม​กับ​เผย​วิ่ง​ถลา​มา​ถาม

“เมื่อกี้​อั้ว​ได้​ยิง​เสียง​ดัง​ปัง​เหมือง​เสียง​ปืง แต่​อิ​เผย​บอก​ว่า​เสียง​ระ​เบิก”

“เหลวไหล เสียง​ระเบิด เสียง​ปืน​ที่ไหน เสียง​ประทัด​ต่างหาก” ฮิ้ม​เอ็ด​ทั้ง​เตีย​ม​และ​เผย

ชบา​กับ​เรียม​เห็น​ฮิ้ม​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย​ก็​กลับ​เข้า​บ้าน...ฮิ้ม​เข้า​ห้อง​ทำ​งาน นั่ง​ครุ่นคิด​ว่า​ใคร​ที่​คิด​จะ​ฆ่า​เขา

เปี๊ยก​กลับ​มา​บ้าน​พร้อม​กับ​ต้อย สม​ศรี​พี่​สาว​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​จิ๊บ​เพราะ​หง​วน​ไป​แก่ง​คอย เปี๊ยก​เห็น​ว่า​ดึก​มาก​แล้ว​จึง​ให้​ต้อย​นอน​ค้าง​ที่​บ้าน สม​ศรี​เปรย​กับ​จิ๊บ​ว่า ไม่​อยาก​ให้​เปี๊ยก​คบ​กับ​ต้อย​เลย เพราะ​ต้อย​ประวัติ​ไม่​ดี​มา​ก่อน...เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น ​เปี๊ยก​มา​ที่​บ้าน​ชบา เจอ​เรียม​รด​นํ้า​ต้นไม้​อยู่

“อ้าว​เปี๊ยก...สึก​แล้ว​เ​รอะ”

เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​พอ​หง​วน​ไป​บอก​ข่าว​เขา​ก็​สึก​เลย “จิตใจ​ผม​มัน​ไม่​สงบ บวช​นาน​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์...คุณ​หนู​ยัง​ไม่​ไป​โรงเรียน​ใช่​ไหม​ครับ”

“ยัง กำลัง​ทาน​ข้าว​อยู่​แน่ะ...”

พอ​ดอก​แก้ว​เห็น​เปี๊ยก​เข้า​มา​กับ​เรียม​ก็ดี​ใจ​วาง​ช้อน​จะ​ลุก​ไป​หา ชบา​ปราม​เบาๆให้​สำรวม เปี๊ยก​ไหว้​ชบา ดอก​แก้ว​ล้อ “พี่​เปี๊ยก​หัวล้าน เอ้​ย...​หัวโล้น​เลย”

ชบา​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ที่​ล้อ​ผู้ใหญ่ ดอก​แก้ว​ยิ้ม​หวาน​แล้ว​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​พบ​เตี่ย​หรือ​ยัง เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​อยาก​พบ แต่​ไม่​อยาก​ไป​บ้าน​ใหญ่ ชบา​จึง​ถาม​จะ​มา​พบ​อีก​เมื่อ​ไหร่ เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​จะ​ไป​หา​ที่​ร้าน​วัน​นี้​เลย ชบา​เห็นดี​ด้วย...ดอก​แก้ว​เดิน​ออก​มา​ส่ง​เปี๊ยก​หน้า​บ้าน

“ส่ง​แค่​นี้​พอ​แล้ว​ครับ คุณ​หนู​กลับ​เข้าไป​ข้าง​ใน​เถอะ”

“พี่​เปี๊ยก​คิดถึง​ดอก​แก้ว​หรือ​เปล่า​คะ”

เปี๊ยก​ชะงัก​พูด​ไม่​ออก ดอก​แก้ว​ถาม​ยํ้า​อีก​ครั้ง ว่า​คิดถึง​ตน​หรือ​ไม่ เปี๊ยก​ตอบ​เลี่ยงๆไม่​มอง​หน้า “คน​เคย​เห็น​กัน​ทุก​วัน...”

ดอก​แก้ว​กระแทก​เสียง​เรียก​เปี๊ยก เปี๊ยก​ขาน​รับ​เบาๆ ดอก​แก้ว​เริ่ม​โกรธ “ทำไม​คะ มันอยาก​นัก​หรือ​ไง กับ​อี​แค่​จะ​บอก​ว่า คิดถึง​หนู”

“ผม​ต้อง​ไป​แล้ว” เปี๊ยก​รีบ​เดิน​ไป

ดอก​แก้ว​ตะโกน​ไล่​หลัง​ว่า​ตน​คิดถึง​เปี๊ยก เปี๊ยก​หยุด​หัน​มา​มอง​อย่าง​ซาบซึ้ง ดอก​แก้ว​ยืน​ยิ้ม​หวาน เปี๊ยก​รู้สึก​ตัว​หัน​หลัง​กลับ​เดิน​ไป ดอก​แก้ว​มอง​ตาม​จน​ลับตา

ooooooo

ต้อย​ดอด​มา​หา​หมวย​ที่​ตลาด แล้ว​ชวน​ไป​เที่ยว​บาง​แสน หมวย​ดีใจ​รีบ​บอก​แม่​ให้​ขาย​ของ​ไป​คน​เดียว ตน​จะ​ไป​เที่ยว​กับ​ต้อย ​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป...ง้​วน​ขับ​รถ​รับ​ดอก​แก้ว​กลับ​จาก​โรงเรียน ดอก​แก้ว​อ้อน​ขอ​แวะ​ไป​หา​เปี๊ยก แต่​ง้​วน​บอก​ว่า​ไม่ได้ เพราะ​เปี๊ยก​ตัด​ต้นไม้​ให้​ชบา​อยู่​ที่​บ้าน ดอก​แก้ว​ดีใจ​เร่ง​ง้​วน​ให้​ขับ​รถ​กลับ​บ้าน​เร็วๆ

เส็ง​เดิน​ก​ร่าง​มา​ตลาด​กับ​ลูกน้อง เจ๊​ส้​วน​เห็น​รีบ​เรียก​ให้​มา​ช่วย​อุดหนุน เพราะ​พอ​หมวย​ไม่​อยู่​ก็​ขาย​ไม่​ดี​เลย เส็ง​ไม่​พอใจ​ถาม​ว่า​หมวย​ไป​ไหน เจ๊​ส้​วน​อึกอัก​ไม่​กล้า​บอก เส็ง​ตะคอก​ถาม​อีก​ครั้ง เล่น​เอา​เจ๊​ส้​วน​ตกใจ​หลุดปาก​ออก​ไป​ว่า​ไป​บาง​แสน​กับ​ต้อย เส็ง​โกรธ​หยิบ​ถาด​ขนม​ปา​ทิ้ง​ลงพื้น เจ๊​ส้​วน​อ้า​ปาก​ค้าง​เมื่อ​เห็น​อารมณ์​ร้าย​ของ​เส็ง

ลูกจ้าง​ร้าน​โอ่ง​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​มา​บอก​โอ่ง​ว่า​ต้อย​แย่​แล้ว...พอ​โอ่ง​รู้​เรื่อง​เป็น​ห่วง​เพื่อน​รีบ​วิ่ง​ไป​บอก​เฮง​กับ​หน่อ​น​ให้หา​ทาง​ช่วย​ต้อย...ใน​ขณะ​ที่​เปี๊ยก​กำลัง​ตัด​แต่ง​ต้นไม้​ให้​ที่​บ้าน​ชบา ดอก​แก้ว​ยก​นํ้า​กับ​ขนม​มา​วาง​เบาๆ แล้ว​ย่อง​มา​ปิด​ตา​เปี๊ยก เขา​ชะงัก​จับ​มือ​ดอก​แก้ว​ออก​แล้ว​ตำหนิ

“ต่อ​ไป​ห้าม​เล่น​อย่าง​นี้​อีก”

“ทำไม​คะ” ดอก​แก้ว​ยัง​ยื่น​หน้า​มา​ถาม​อย่าง​อารมณ์​ดี

เปี๊ยก​ปล่อย​มือ​ดอก​แก้ว​แล้ว​ลุก​ยืน ดอก​แก้ว​หน้าเสีย​ถาม “พี่​เปี๊ยก​โกรธ​หนู​เรื่อง​อะไร”

“เปล่า แต่​คุณ​หนู​โต​แล้ว”

“ไม่​เห็นจะ​เกี่ยว​ตรง​ไหน หรือ​ว่า​หนู​โต​แล้ว​ไม่​น่า​รัก​เหมือน​ตอน​เด็กๆ” เห็น​เปี๊ยก​นิ่ง​ไปดอก​แก้ว​จึง​ร้อง​ว่า “รู้​แล้ว พี่​เปี๊ยก​เกรงใจ​แม่​ค้าขาย​บัวลอย​ไข่​หวาน​ใช่​มั้ยล่ะ”

“ไม่​ใช่​นะ​ครับ”

“อย่า​เลย...หนู​เห็น​คน​จีบ​เขา​ทั้ง​ตลาด”

เปี๊ยก​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​เขา แล้ว​มอง​ไป​ที่​จาน​ขนม เปลี่ยน​เรื่อง​ถาม​ว่า​เอา​มา​ให้​เขา​ใช่​ไหม ดอก​แก้ว​งอน​ตอบ​ว่า ตอน​แรก​ใช่ ตอน​นี้​ไม่​ให้​แล้ว เปี๊ยก​เข้าไป​กิน​ขนม​ตุ้ยๆ ดอก​แก้ว​หน้างอ​หงุดหงิด เปี๊ยก​หัน​มา​ถาม ยัง​ไม่​หาย​โกรธ​เขา​อีก​หรือ ดอก​แก้ว​ส่าย​หน้า เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​เขา​จะ​เลี้ยง​ไอศกรีม ดอก​แก้ว​เผลอ​ยิ้ม​แล้ว​บึ้ง​ตาม​เดิม เปี๊ยก​แกล้ง​จะ​เดิน​ไป ดอก​แก้ว​รีบ​ร้อง​ว่า​ได้ๆ

“พูด​เพราะๆก่อน” เปี๊ยก​ให้​พูด​ใหม่ ดอก​แก้ว​ยอม​พูด​ใหม่​ลงท้าย​ว่า​ค่ะ เปี๊ยก​ยิ้ม​แล้ว​ให้​ไป​ขอ​อนุญาต​ชบา​ก่อน ดอก​แก้ว​ยิ้มแฉ่ง​เดิน​เข้า​บ้าน

ไม่​นาน​ทั้ง​สอง​ก็​เดิน​ร่าเริง​ออก​มา เฮง​รอ​อยู่​หน้า​บ้าน ปรี่​เข้า​มา​บอก​เปี๊ยก​เรื่อง​ต้อย ดอก​แก้ว​ยืน​มอง​อย่าง​รู้แกว​ว่า คง​ผิดหวัง​ที่​จะ​ได้​ไป​กิน​ไอศกรีม​กับ​เปี๊ยก​แล้ว พอ​เปี๊ยก​หัน​มา​ไม่ทัน​พูด​เธอ​ก็​ก้มหน้า​เดิน​กลับ​เข้า​บ้าน​เงียบๆ เฮง​แปลก​ใจ​ว่า​เป็น​อะไร เปี๊ยก​ไม่​ตอบ​แต่​บอก​ให้​รีบ​ไป​กัน

เปี๊ยก​กับ​เฮง​มา​สมทบ​กับ​โอ่ง​และ​หน่อ​น​ตรง​จุด​ที่​รถ​ทัวร์​จะ​เข้า​มา​จอด เฮง​ถาม​ทำไม​ไม่​ไป​รอ​ที่​ตลาด​ชูชีพ รถ​ต้อง​ไป​จอด​ปลายทาง​ตรง​นั้น เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​เส็ง​กับ​พวก​อาจจะ​รอ​อยู่​ตรง​นั้น​เหมือน​กัน พวก​เรา​ต้อง​ดัก​เตือน​ต้อย​ตรง​นี้...จริง​อย่าง​ที่​เปี๊ยก​คาด​ไว้ เส็ง​กับ​ผ่อง แผ้ว ​และ​ก​วง​รอ​อยู่​ที่​ตลาด​ชูชีพ หมาย​มาด​จะ​เล่น​งาน​ต้อย​ให้​หนัก  รอ​อยู่​จน​เกือบ​สาม​ทุ่ม  ทุก​คน​เริ่ม​เมื่อย เส็ง​จึง​บอก​ลูกน้อง​ว่า ให้​เวลา​ถึง​สาม​ทุ่ม ถ้า​ยัง​ไม่​มา​จะ​กลับ ไว้​เล่น​งาน​ต้อย​วัน​หลัง พวก​ลูกน้อง​ดีใจ

เปี๊ยก​กับ​เพื่อน​พยายาม​มอง​รถ​ทุก​คัน​ที่​แล่น​มา​จอด​ให้​คน​ลง​บ้าง​ก่อน​เข้า​ตลาด จน​รถ​คัน​สุดท้าย​ที่​เปี๊ยก​มั่นใจ​ว่า​น่า​จะ​ใช่ จึง​พา​กัน​ขึ้น​ไป​บน​รถ คน​ขับ​โวยวาย​ว่า​ขึ้น​มา​เอะอะมะเทิ่ง​ทำไม เปี๊ยก​หัน​มา​ยกมือ​ไหว้ “ขอโทษ​นะ​น้า ฉัน​มี​เรื่อง​คอ ขาดบาดตาย”

โอ่ง เฮง ​และ​หน่อ​น​เดิน​สำรวจ​จน​เห็น​ต้อย​นอน​หลับ​พิง​กับ​หมวย​อยู่​เบาะ​หลัง​สุด ช่วย​กัน​ปลุก​แล้ว​บอก​ว่า​เส็ง​กับ​พวก​ดัก​เล่น​งาน​อยู่ ทั้ง​สอง​ตกใจ หมวย​นึก​ได้​บอก​ให้​ต้อย​ลง​ไป​กับ​พวก​เปี๊ยก ตน​จะ​นั่ง​รถ​เข้าท่า​เพราะ​เชื่อ​ว่า เส็ง​ไม่​ทำ​อะไร​ตน​แน่...พอ​รถ​เข้า​มา​จอด​ท่า ต้อย​หอบ​ขนม​ที่​ซื้อ​พะรุงพะรัง​ลง​รถ​มา​เจอ​เส็ง​กับ​พวก แกล้ง​ทัก​หน้า​ใส​ซื่อ​ว่า​มา​ทำไม เส็ง​ถาม​หา​ต้อย

“หมวย​จะ​ไป​รู้​ได้​ยัง​ไง”

“อ้าว ก็​ไหน​แม่​บอก​ว่า หมวย​ไป​บาง​แสน​กับ​ไอ้​ต้อย”

“โธ่​เอ๊ย หมวย​ไป​เยี่ยม​ยาย แม่​ก็​ซัก​อยู่​นั่นแหละ หมวย​รำคาญ​เลย​บอก​ว่า​ไป​กับ​พี่​ต้อย ว่าจะ​บอก​ไป​กับ​ทิด​เปี๊ยก​ด้วย​ซ้ำ”

เส็ง​สีหน้า​ดี​ขึ้น ถาม​ทำไม​ไม่​ชวน​เขา หมวย​ทำ​เอียงอาย​​ต้อง​รัก​นวล​สงวน​ตัว เส็ง​หลง​เชื่อ​ตาม​ไป​ส่ง​หมวย​ที่​บ้าน พอ​ถึง​บ้าน หมวย​ก็​ต่อว่า​เจ๊​ส้​วน​ที่​บอก​เส็ง​ว่า​ตน​ไป​ไหน​กับ​ต้อย เจ๊​ส้​วน​เอ็ดตะโร​กลับ หมวย​จึง​งอน​ย้อน​​ว่า “ตามใจ​แม่​ละ​กัน ถ้า​แม่​อยาก​จะ​บอก​อะไร​เขา​ก็​บอกไปแล้ว​ถ้า​พี่​เส็ง​โกรธ​เลิก​สนใจ​ใย​ดีหมวย แม่​จะ​มา​โทษ​หมวย​ไม่ได้​นะ”

เจ๊ส้​วน​ตะโกน​ไล่​หลัง​ถาม​ว่า​ตกลง​จะ​เลือก​ใคร หมวย​ตะโกน​กลับ​มา​ว่า เอา​มัน​หมด​ทุก​คน เจ้ส้​วน​ตกใจ​ยกมือ​ทาบ​อก แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ

ooooooo

ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ฮิ้ม ง้​วน​จึง​แอบ​มา​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน เล่า​เรื่อง​ที่​ฮิ้ม​โดน​ลอบ​ยิง​ให้​ฟัง และ​กำชับ​ไม่​ให้​บอก​ใคร เปี๊ยก​ตกใจ​รับปาก​จะ​สืบ​ให้​เอง​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ทำ

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​แต่งตัว​จะ​ไป​ทำ​งาน​โรงแรม​ที่​เขา​สมัคร​เอา​ไว้ แต่​เผอิญ​เกิด​เรื่อง​เสีย​ก่อน ​ผู้จัดการ​ไม่​ว่า​อะไร​ยอม​ให้​เขา​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ได้ เขา​เดิน​ผ่าน​ร้าน​ผ้า​ของ​ฮิ้ม เห็น​เพ้ง​เปิด​ร้าน​อยู่​คน​เดียว​จึง​ทักทาย​ที่มา​ทำ​งาน​แต่​เช้า เพ้ง​ถือโอกาส​บ่น

“ก็​เช้า​อย่าง​นี้​ทุก​วัน​แหละ ยิ่ง​ตอน​นี้​เถ้าแก่​ไล่​เห​มย​ฟ้า​ออก อั๊ว​เลย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย”

“อ้าว...ทำไม​เถ้าแกถึงไล่​พี่​เห​มย​ฟ้า​ออก​ล่ะ”

เพ้ง​ไม่​อยาก​ตอบ​ทำ​เป็น​จัด​ข้าวของ เปี๊ยก​จึง​เดิน​ต่อ​ไป จน​มา​ถึง​อีก​ร้าน​ต้อง​ชะงัก เมื่อ​เห็น​เห​มย​กำลัง​จัด​ของ​อยู่ เปี๊ยก​ถาม​มา​ทำ​งาน​ร้าน​นี้​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ เห​มย​ยัก​ไหล่​และ​ว่า​ตน​ต้อง​ดิ้นรน​เลี้ยง​ตัว พลัน​เพ้ง​เดิน​มา พอ​เห็น​เปี๊ยก​ก็​รีบ​หัน​หลัง​เดิน​กลับ เปี๊ยก​แปลก​ใจ​ที่​ทั้ง​สอง​คน​ดู​มี​พิรุธ

เช้า​นี้ ฮิ้ม​ตั้งท่า​จะ​อบรม​ตี๋​เล็ก​ให้​เป็น​เรื่องเป็นราว ท่าทาง​ตี๋​เล็ก​ดู​อึดอัด​มาก จน​เตีย​ม​สงสาร​ลูก​จึง​ช่วย​พูด​ขึ้น​ว่า “โซ้ย​ตี๋ ลื้อ​บอก​ว่า​จะ​ไป​ธุระ​ให้​ม้า​ไง...”

“ยัง​ไป​ไหน​ไม่ได้​ทั้งนั้น”ฮิ้ม​เสียง​เฉียบ

ตี๋​เล็ก​หัน​มอง​เตีย​ม​เชิง​ขอ​ให้​ช่วย เตีย​ม​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า​ฮิ้ม​ทำไมต้อง​เสียง​ดัง​ให้​ตกใจ ฮิ้ม​ตวาด​เตีย​ม​ให้​เงียบ​และ​สั่ง​ตี๋​เล็ก​นั่ง​ลง คราว​นี้​เตีย​ม​ตกใจ​เอง ฮิ้ม​ร่าย​ต่อ

“ลื้อ​มัน​เข้า​ข้าง​ลูก​ตะบี้ตะบัน ไอ้​โซ้ยตี๋​มัน​ถึง​ได้​ไม่​โต​สัก​ที”

“ตัว​ออก​เบ้​อเริ่งเบ้อ​เทิ่ง​แบก​นี้ ลื้อ​ยัง​ว่า​ไม่​โต​อีก​รึ ซี้ซั้ว​พู​กอ​อก​มา​ล่า​ย”

“บอกให้​เงียบ ถ้า​เงียบ​ไม่ได้​ก็​ออก​ไป”  ฮิ้ม​โมโห​ไล่ เตีย​ม​ตกใจ​ลุก​ขึ้น​จะ​ไป

ตี๋​เล็ก​ห้าม​อย่า​ไป​ร้อง​ว่า​กลัว​ฮิ้ม​ฆ่า​เอา ตี๋​ใหญ่​รำคาญ​ติง​ว่า​พ่อ​ที่ไหน​จะ​ฆ่า​ลูก ตี๋​เล็ก​กลับ​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ซ้ำเติม เตีย​ม​หัน​มา​เอ็ด​ตี๋​ใหญ่ ทำให้​ฮิ้ม​โกรธ​มาก​ลุก​พรวด​เดิน​ออก​ไป​แทน ตี๋​เล็ก​ถอน​ใจ​เฮือก ตี๋​ใหญ่​มอง​อย่าง​ตำหนิ​ ไม่​วาย​ตี๋​เล็ก​ยัง​หาเรื่อง

“ทำไม...หรือ​ว่า​ผิดหวัง​ที่​เตี่ย​ไม่​ลงโทษ​ผม ผม​รู้​นะ​ว่า​เฮีย​อิจฉา​ผม​ตลอด​มา”

ตี๋​ใหญ่​เอือม​จึง​เดิน​หนี แต่​ตี๋​เล็ก​ตะโกน​ไล่​หลัง “ผม​เห็น​นะ​ว่าเฮีย​แอบ​มอง​นัง​เด็ก​เก็บตก​นั่น​บ่อยๆ ฝัน​ไป​เถอะ เพราะ​นัง​เด็ก​นั่น​ต้อง​เป็น​ของ​ผม”

คราว​นี้​ตี๋​ใหญ่​โกรธ​ก้าว​พรวด​กลับ​มา​กระชาก​คอเสื้อ ตี๋​เล็ก​ร้อง​ลั่น​ให้​เตีย​ม​ช่วย เตีย​ม​ถลา​เข้า​มา​ผลัก​ลูก​ชาย​คน​โต​กระเด็น แถม​ชี้​หน้า​ไล่​ ตี๋​เล็ก​หัวเราะ​เยาะเย้ย รู้​หรือ​ยัง​ว่า​อั๊ว​ลูก​ใคร...ตี๋​ใหญ่​เสียใจ ไป​ขึ้น​รถ​นั่ง​กำ​พวงมาลัย​แน่น ขบ​กราม​ดับ​ความ​น้อยใจ​ที่​มี​ท่วมท้น

จาก​นั้น เตีย​ม​ก็​ซัก​ถาม​ตี๋​เล็ก​ว่า เรียน​จบ​หรือ​เปล่า ตี๋​เล็ก​ตอบ​เลี่ยง​ไป​มา พอ​เห็น​เตีย​ม​ไม่​เชื่อ ก็​ออดอ้อน​ว่า​เขา​ลำบาก​มาก​ตอน​เรียน​อยู่​ที่​นั่น ถูก​เพื่อน​รังแก​ที่​เขา​เรียน​เก่ง​กว่า อิจฉา​ที่​เขา​รวย​กว่า ตี๋​เล็ก​กอด​ประจบ “นี่​ยัง​เล่า​ไม่​ถึง​ครึ่ง แต่​ผม​ไม่​อยาก​เล่า​ต่อ ผม​กลัว​ว่า​หัวใจ​ม้า​จะ​สลาย ผม​รู้​ว่า​ม้า​รัก​ผม​มาก ใช่​มั้ย​ครับ”

“ใช่​แล้ว...ม้า​รัก​ลื้อ​มากๆๆๆ” เตีย​ม​ลูบ​แขน​ลูบ​ไหล่​ลูก​ชาย​ด้วย​ความ​อาทร

ตี๋​เล็ก​ยิ่ง​ประจบ​พูด​คำ​หวาน​สารพัด​เพื่อ​ขอ​เงิน​ออก​ไป​เที่ยว จน​เตีย​ม​ใจอ่อน​ควัก​ให้​ไป

ooooooo

หลาย​วัน​ผ่าน​ไป ดอก​แก้ว​เรียน​หนังสือ​อยู่​ที่​โรงเรียน ภารโรง​เข้า​มา​บอก​ว่า มี​ผู้​ปกครอง​มา​รอ​พบ พอ​ดอก​แก้ว​มา​ที่​ห้อง​รับแขก  พบ​ตี๋​เล็ก​ยืน​ยิ้มกริ่ม​อยู่ บอก​ว่า​มา​รับ​กลับ​บ้าน

“แล้ว​อา​ง้​วน​ล่ะ​คะ โรงเรียน​ก็​ยัง​ไม่​เลิก​เลย” ดอก​แก้ว​สงสัย

“เรา​ออก​ไป​ก่อน​โรงเรียน​เลิก​ก็ได้ พี่​จะ​พาด​อก​แก้ว​ไป​ทาน​ไอศกรีม แล้ว​ก็​ไป...”

“ขอบคุณ​ค่ะ แต่​ดอก​แก้ว​ต้อง​อยู่​จน​โรงเรียน​เลิก แล้ว​ก็​รอ​อา​ง้​วน​มา​รับ” ดอก​แก้ว​ตัดบท

“เรื่อง​ไอ้​ง้​วน​น่ะ ไม่​เป็นไร​หรอก”

“เป็นไร​ซิ​ค่ะ แม่​สั่ง​ว่า​ใคร​มา​รับ​ไม่​ให้​กลับ​ด้วย นอกจาก​อา​ง้​วน​กับ​พี่​เรียม ขอโทษ​นะ​คะ” ดอก​แก้ว​พูด​จบ​เดิน​กลับ​ไป ตี๋​เล็ก​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เจ็บใจ คำราม​ใน​คอ​ว่า​หนี​เขา​ไม่​พ้น​หรอก

ตี๋​เล็ก​เดิน​บ่น​ด้วย​ความ​หงุดหงิด แล้ว​นึก​อะไร​ได้ รีบ​กลับ​บ้าน​รบเร้า​ให้​เตีย​ม​ช่วย เตีย​ม​ตบ​อก​ผาง​พอ​รู้​ว่า​ลูก​ชาย​กล้า​ทำ​ขนาด​นั้น ตี๋​เล็ก​โวยวาย​ว่า​เขา​อยาก​ได้​ตัว​ดอก​แก้ว​เร็วๆ เตีย​ม​ต้อง​ปราม​ให้​ลด​เสียง​ลง เผย​ถลา​เข้า​มา​ถาม​ว่า​อยาก​ได้​อะไร พอ​ตี๋​เล็ก​บอก เผย​ถึง​กับ​ผงะ​จึง​โดน​ตี๋​เล็ก​ตะเพิด​ให้​ไป​ไกลๆถ้า​ช่วย​ไม่ได้ แล้ว​หัน​มา​เขย่า​แขน​เตีย​ม​อ้อนวอน​ให้​ช่วย​เขา​ให้​ได้

“อา​โซ้ย​ตี๋...ผู้หญิง​มี​ออก​เยอะ​แยะ”

“แต่​ผม​อยาก​ได้​อาด​อก​แก้ว ยิ่ง​มัน​ทำ​สะดิ้ง ผม​ยิ่ง​อยากได้ๆๆ”

“พอ​เลี้ยว ลื้อ​ไม่​ช่าย​เหล็กๆนะ ถึง​จะ​มา​ร้อง​อยาก​ล่าย ​ผู้​ห​ลิง​เหมือง​อยาก​ล่า​ย​ขนม”

“แล้ว​ม้า​จะ​ช่วย​ผม​หรือ​เปล่า ตอบ​มา​คำเดียว”

เตีย​ม​กำลัง​จะ​สอน แต่​ตี๋​เล็ก​ตัดบท​ให้​ตอบ​ว่า​ได้​หรือไม่ เตีย​ม​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​ร้อง​ว่า...อั๊วป​วก​จาย...​เผย​ประคอง​เตีย​ม​ซึ่ง​อ่อน​ระทวย​เข้า​ห้อง​พยายาม​พูด​ปลอบ​ใจ

“โถ...ก็​คุณชาย​เล็ก​สันดาน​เสีย​มา​ตั้งแต่​เด็ก​นี่​เจ้า​คะ”

เตีย​ม​สะดุ้ง​ตบ​ปาก​เผย​ที่มา​ด่า​ลูก เผย​โอดโอย “อูย คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา สันดาน​นี่​คำ​ไทย​แท้​นะ​เจ้า​คะ เสีย​นี่​ก็เป็น...”

“ห​ยุ​ก ไม่​งั้น​อั๊ว​ตก​ปาก​แหลก​เลย” เตีย​ม​ทน​ฟัง​ไม่ไหว ถาม​ถึง​แผนที่​เผย​มี เผย​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​จริงจัง​อธิบาย​แผนการ

เตีย​ม​เอา​แผน​ของ​เผย​มา​บอก​ลูก​ชาย แต่​ตี๋​เล็ก​ไม่​เอา “ไม่ ผม​ต้องการ​เผด็จ​ศึก​โดย​เร็ว​ที่สุด ม้า​ไม่ได้​สังเกต​หรือ​ว่า เฮีย​ก็​มอง​นั​งด​อก​แก้วตา​เป็น​มัน​เหมือน​กัน”

“เฮีย​ไหน​อีก​ล่ะ”

“ก็​ไอ้​เฮีย​โกวิท เก๊า​ตี๋​นี่​ไง ผม​เคย​บอก​ม้า​แล้ว”

เตีย​ม​จึง​บอก​ว่า​ห้าม​ตี๋​ใหญ่​ให้​เอง แต่​ตี๋​เล็ก​ไม่​ยอม​จะ​เอา​ให้​ได้​เร็ว​วัน​นี้ เตีย​ม​อ่อนใจ

ooooooo

เย็น​วัน​หนึ่ง ดอก​แก้ว​กลับ​จาก​โรงเรียน เจอเปี๊ยก​นั่ง​คุย​อยู่​กับ​ชบา​และ​เรียม ดอก​แก้ว​ยัง​โกรธ​ทำเป็นไม่​สนใจ​เปี๊ยก​เดิน​ผ่าน​ขึ้น​ห้อง​ไป ชบา​เรียก​ให้​มาทานขนม​เบื้อง​ที่​เปี๊ยก​ทำ​มา​ให้​ก็​ไม่​สนใจ จน​เปี๊ยก​ลาก​ลับจึงมา​ยืน​แอบ​มอง​ตรง​หน้าต่าง เปี๊ยก​เงย​หน้า​มองอย่างผิดหวัง

ชบา​เข้า​มา​ถาม​ดอก​แก้ว​ใน​ห้อง​นอน​ว่า​โกรธ​อะไร​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​บ่ายเบี่ยง​ไม่​เล่า ขอตัว​อาบ​น้ำ​ทำ​การบ้าน...เปี๊ยก​เดิน​มา​ถึง​ประตู​บ้าน แทน​ไท​ขับ​รถ​มา​จอด​พอดี เปี๊ยก​จึง​ช่วย​เปิด​ประตู​ให้ แทน​ไท​มอง​เปี๊ยก​อย่าง​ถูก​ชะตา เปี๊ยก​ก็​มอง​แทน​ไท​อย่าง​เป็น​มิตร

ชบา​ต้อนรับ​แทน​ไท​  ให้​เรียม​เอา​น้ำ​และ​ขนม​เบื้อง​ที่​เปี๊ยก​ทำ​ออก​มา​ให้​แทน​ไท​ทาน ดอก​แก้ว​ลง​มา ชบา​ให้​มาทาน​ด้วย​กัน ดอก​แก้ว​เบ้​หน้า​บอก​ว่า​เบื่อ​แล้ว​ไม่​เห็น​อร่อย แทนไท​ชม​ว่า​อร่อย​มาก ชบา​แกล้ง​ว่า​เห็น​ดอก​แก้ว​กิน​หมด​ทุกที

“ก็​ตอน​นั้น​มัน​หิว​นี่​คะ...หนู​ไป​ทำ​การบ้าน​ต่อ​ดี​กว่า” ดอก​แก้ว​งอน​ลุก​เดิน​ไป

ชบา​ส่าย​หน้า​บอก​แทน​ไท​ว่าคง​ยัง​งอน​เปี๊ยก​อยู่ แทนไท ​รู้สึก​สะกิด​ใจ​ทำไม​ต้อง​งอน​ขนาด​นี้...ทาง​ตึก​ใหญ่ ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​ออก​ไป​เที่ยว เห็น​รถ​แทน​ไท​จอด​อยู่​หน้า​เรือน​ชบา​ก็​ไม่​พอใจ​จะ​ไป​เอาเรื่อง เตีย​ม​รีบ​ห้าม​ถ้า​มี​เรื่อง​จะ​ทำให้​แผนการ​ที่​วาง​กัน​ไว้​พัง​หมด จึง​ฮึดฮัด​ออก​ไป

ดอก​แก้ว​เดิน​เลาะ​มา​บ้าน​ใหญ่​เห็น​ง้​วน​รดน้ำ​ต้นไม้​อยู่ จึง​ชวน​ง้​วน​ไป​เป็น​เพื่อน ง้​วน​แปลก​ใจ​ที่​ดอก​แก้ว​พาเดิน ​มา​ใน​ซอย​บ้าน​เปี๊ยก จึง​ถาม​ว่า​ขอ​อนุญาต​ชบา​แล้ว​หรือ ดอกแก้ว​รับรอง​แข็ง​ขัน​ว่า​แม่​สอน​ไม่​ให้​โกหก พอ​มา​ถึง​หน้าบ้าน ดอก​แก้ว​ให้​ง้​วน​เรียก​เปี๊ยก​ออก​มา หมวย​เห็น​ปรี่​เข้า​มา​แขวะ “อุ๊ย​ต๊าย คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​จริงๆนั่นแหละ คุณหนู​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่​คะ...อย่า​บอก​นะ​ว่า​มา​หา​เปี๊ยก”

ดอก​แก้ว​ไม่​พอใจ จึง​ตอบ​ว่า​มา​เดิน​เล่น หมวย​หัวเราะ​เสียง​แหลม “ตาย ตาย...ตาย ไม่​น่า​เชื่อ​ว่า​คน​อย่าง​คุณหนูดอกฟ้า ​จะ​มา​เดิน​ดิน โดยเฉพาะ​ใน​ตรอก​ซอก​ซอย​อัน​น้อยนิด​แห่งนี้”

“ฉัน​แวะ​มา​หา​เจ๊​เสียง พอดี​คุณ​หนู​ขอ​ตาม​มา​เที่ยว​ตลาด​ด้วย” ง้​วน​ตอบแทน หมวย​ไม่​เชื่อ  ง้​วน​จึง​บอก​ว่าชบา​ให้​เอา​เงิน​ค่า​ผัด​ไทย​กับ​ขนม​เบื้อง​มา​ให้​เสียง

ดอก​แก้ว​รีบ​เออออ​ว่า​ใช่ หมวย​เบ้​หน้า เปี๊ยก​กลับ​มา​พอดี​ทัก​ง้​วน​กับ​ดอก​แก้ว​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่ หมวย​หัวเราะ​เยาะ​ส่ง​ตาหวาน​ให้​เปี๊ยก “เห็น​มั้ย แม้แต่​เปี๊ยก​ยัง​สงสัย​เลย ใช่มั้ย​จ๊ะ​เปี๊ยก”

เปี๊ยก​แปลก​ใจ​ที่​หมวย​ทำ​เสียง​หวาน ดอก​แก้ว​ถลึงตา​ใส่​อย่าง​โกรธ​จัด หมวย​แกล้ง​เกาะ​แขน​เปี๊ยก​ไล่ “คุณ​หนู​กลับ​ไป​เถอะ​ค่ะ เดี๋ยว​คน​แถว​นี้​เขา​จะ​นินทา​ได้​ว่าดอกฟ้า​มา​หา หมา​วัด”

เปี๊ยก​ตกใจ​ไล่​หมวย​ให้​กลับ​ไป หมวย​คิด​ว่า​ไล่​ดอกแก้ว แต่​ดอก​แก้ว​สวน​กลับ​ว่า​ไล่​หมวย​ต่างหาก​แล้ว​สั่ง​เปี๊ยก​เสียง​เฉียบ​ให้​ไป​กับ​ตน หมวย​รีบ​ห้าม

“อย่า​ไป​นะ​เปี๊ยก แม่​นั่น​เขา​วางอำนาจ​ใส่​ยัง​ไม่รู้ตัว​อีก​เหรอ”

เปี๊ยก​ไม่​สนใจ​หมวย เดิน​ตาม​ดอก​แก้ว​ไป หมวยโกรธ​เต้น​ผาง...เปี๊ยก​เดิน​ตาม​เรียก​ดอก​แก้ว แต่​เธอ​กลับ​หัน​มาไล่​ให้​เขา​กลับ​ไป​หา​หมวย เปี๊ยก​ทำ​หน้า​ดุ​แล้ว​ถาม​ว่า​มี​ธุระ​อะไร​กับ​เขา ดอก​แก้ว​ตวัด​เสียง​ตอบ​ว่า​ไม่​มี เปี๊ยก​จึง​ถาม​แล้ว​มา​ที่​นี่​ทำไม ดอก​แก้ว​ผลัก​อก​เปี๊ยก​ขึ้นเสียง​สูง

“อ๋อ เค้า​อยาก​มา เค้า​ก็​มา หรือ​ว่า​พี่ เอ๊ย...นายเปี๊ยก​เป็น​เจ้าของ”

เปี๊ยก​เอ็ด​ว่า​เหลวไหล ดอก​แก้ว​ยิ่ง​พาล​หา​ว่า​ตน​ไม่ดี​เลิศ​เหมือน​หมวย ง้​วน​เห็น​ไป​กัน​ใหญ่​จึง​ชวน​ให้​กลับ ดอกแก้ว​น้ำตา​คลอ เปี๊ยก​ขอ​ง้​วน​คุย​กับ​ดอก​แก้ว​สัก​ครู่ ดอก​แก้ว​ไม่ยอม​คุย ผลัก​อก​เปี๊ยก​แล้ว​เดิน​ปึ่งๆกลับ​ไป เปี๊ยก​มอง​ตาม​พลางส่ายหน้า

ooooooo

ตอนที่ 4

ด้วย​ความ​ขี้​งอน​ของ​ดอก​แก้ว​ทำให้​เปี๊ยก​เดิน​เซ็ง​กลับ​บ้าน หมวย​มา​ดัก​ยั่วยวน​แต่​เปี๊ยก​ไม่​สนใจ หมวย​จึง​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ต้อง​เสียใจ​ที่​ไขว่คว้า​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เขา​ไม่​มี​วัน​เสียใจ​แน่ และ​ที่​ผ่าน​มา​เขา​ก็​ไม่​เคย​เสียใจ​เลย หมวย​ทำ​หน้า​ไม่​เชื่อ เปี๊ยก​ยิ้ม​และ​พูด​เปรยๆก่อน​จะ​เดิน​เลย​ไป

“เพราะ​ความ​รัก​แท้​คือ​การ​เสียสละ การ​ที่​เห็น​คน​ที่รัก​มี​ความ​สุข​สมบูรณ์​พร้อม​ทุก​ประการ นี่​คือ​ความ​พอใจ​ที่สุด​แล้ว”

หมวย​มอง​ตาม​หลัง​เปี๊ยก​ด้วย​ความ​พิศวง ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เปี๊ยก​พูด...พอ​ต้อย​แวะ​มา​ชวน​ไป​เที่ยว​อีก หมวย​จึง​เลียบเคียง​ถาม​ถึง​เปี๊ยก​และ​ให้​ต้อย​เตือน​เปี๊ยก​เรื่อง​ดอก​แก้ว​บ้าง เกรง​จะ​อกหัก

ยิ่ง​หงุดหงิด​จาก​เปี๊ยก​มา กลับ​บ้าน​ยัง​เจอ​ตี๋​เล็ก​มา​ก้อร่อ– ก้อติก​อยู่​ตรง​หน้าต่าง​ห้อง ​ดอก​แก้วโกรธ​จน​ทน​ไม่​ไหว ตัดสินใจ​เล่า​เรื่อง​ที่​ตี๋​เล็ก​ไป​รับ​ที่​โรงเรียน​ให้​ชบา​ฟัง ชบา​กลุ้มใจ​เป็น​ห่วง​ลูก​สาว จึง​คิด​ว่า​ต้อง​มี​คน​คอย​ดูแล​คุ้มครอง ชบา​ตัดสินใจ​ไป​บ้าน​เปี๊ยก สม​ศรี​ออก​มา​เปิด​ประตู​รับ​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ

เปี๊ยก​และ​สม​ศรี​นั่ง​ฟัง​ชบา​พูด​เรื่อง​อยาก​ให้​เปี๊ยก​ช่วย​ดูแล​ดอก​แก้ว​เวลา​อยู่​นอก​บ้าน สม​ศรี​แย้ง​ว่าเรื่อง​ใหญ่​อย่าง​นี้​น่า​จะ​บอก​ให้​ฮิ้ม​จัดการ แต่​ชบา​หนักใจ

“ฉัน​รู้​นิสัย​อุดม​ดี เขา​ไม่​มี​วัน​เชื่อ​ใคร​หรอก โดยเฉพาะ​มี​แม่​คอย​ให้ท้าย​อย่าง​นั้น”

“ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ครับ คุณ​ชบา ถ้า​คุณ​หนู​ออก​จาก​บ้าน​เมื่อ​ไหร่​ผม​จะ​ดูแล​เธอ​เอง”

ชบา​ขอบ​อก​ขอบใจ​เปี๊ยก แต่​สม​ศรี​สีหน้า​หนักใจ...พอ​ชบา​กลับ​ไป สม​ศรี​ก็​เตือน​น้อง​ชาย​ว่า​ตัว​เอง​มี​งาน​ต้อง​ทำ แล้ว​จะ​เอา​เวลา​ที่ไหน​มา​ทำ​หน้าที่​ผู้​พิทักษ์  เปี๊ยก​ว่า​ชบา​กับ​ฮิ้ม​มี​บุญคุณ​ต่อ​เขา​มาก สม​ศรี​แย้ง​ว่าบุญคุณ​ก็​ส่วน​บุญคุณ เปี๊ยก​จึง​ตัดบท​ว่า เขา​โต​แล้ว​รู้​ว่า​ควร​ทำ​อย่างไร

“เออ...ให้​มัน​รู้​จริงๆเถอะ คน​แบบ​แก​น่ะ ​ฉัน​เห็น​มา​มาก​แล้ว”

“คน​อย่าง​ผม​มัน​เป็น​ยัง​ไง” เปี๊ยก​ฉุน

“ก็​หมา​เห็น​เครื่องบิน​ไง เคย​ได้ยิน​มั้ย” สม​ศรี​เตือน  เล่น​เอา​เปี๊ยก​สะอึก​เถียง​ไม่​ออก...

สม​ศรี​มา​บ่น​กับ​หง​วน​ที่​ร้าน เพราะ​รู้สึก​ผิด​ว่า​พูด​กับ​น้อง​แรง​เกินไป หง​วน​ตำหนิ​ว่า​เรื่อง​ที่​ควร​พูด​ก็​ไม่​พูด กลับ​ไป​พูด​เรื่อง​ไม่​ควร​พูด สม​ศรี​ย้อน​ถามหมาย​ถึง​เรื่อง​ที่​แม่​ท้อง​กับ​สามี​ใหม่​หรือ ทำไม​ไม่​พูด​เอง หง​วน​โวย​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง สม​ศรี​โต้ หง​วน​ก็​เป็น​ญาติ​ผู้ใหญ่​ทำไม​จะ​ไม่​ใช่​เรื่อง หง​วน​ชะงัก​พูด​ไม่​ออก สม​ศรี​ลาก​ลับฝาก​หง​วน​ขอโทษ​เปี๊ยก​ให้​ด้วย

ooooooo

วัน​ต่อ​มา เปี๊ยก​มา​สังเกต​การณ์ ทำ​ที​เป็น​ซื้อ​ของ​ฝั่งตรง​ข้าม​ร้าน​ที่​เห​มย​ทำ​งาน เพื่อ​ดู​ท่าที​ของ​เห​มย แล้ว​จึง​มา​สอบ​ถาม​ง้​วน​ที่​ร้าน​ว่า​ทำไม​ฮิ้ม​ถึง​ไล่​เห​ม​ยอ​อก ง้​วน​เล่า​ว่า​เรื่อง​เกิด​ตอน​ที่​เปี๊ยก​ไป​บวช ฮิ้ม​จับ​ได้​ว่า​เห​มย​ยักยอก​เงิน​ใน​บัญชี แต่​ไม่​รู้​ว่าเพ้ง​ยัง​ติดต่อ​กับ​เห​ม​ยอ​ยู่ เปี๊ยก​คิด​ว่า​ท่าทาง​ไม่ได้​ติดต่อ​กัน​ธรรมดา เอาเป็นว่า​เขา​จะ​จับตา​ดู ไม่ทัน​ไร เพ้ง​เดิน​มา​ใกล้ ​เปี๊ยก​กับ​ง้​วน​จึง​เปลี่ยน​เรื่อง​คุย สัก​พัก​ง้​วน​
บอก​ว่า​ต้อง​ไป​รับ​ฮิ้ม​แล้ว เปี๊ยก​เอง​ก็​ลา​กลับ เพ้​งม​อง​ตามอย่าง​สงสัย

เปี๊ยก​มา​หา​เกรียง​ที่​โรงพัก เพื่อ​ขอ​ให้​จับตา​ดู​เพ้ง​หน่อย เพราะ​เขา​สงสัย​ว่า​จะ​เป็น​คน​ลอบ​ยิง​ฮิ้ม เกรียง​คาด​ไม่​ถึง แต่​รับปาก​จะ​คอย​ดู​ให้

“ขอบใจ​มาก เถ้าแก่​มี​พระ​คุณ​กับ​ข้า” เปี๊ยก​สำนึก​ใน​บุญคุณ

“ไม่​ใช่​แค่​นั้น​มั้ง...​เป็น​เพราะ​ลูก​สาว​เถ้าแก่​ด้วย​หรือเปล่า” เกรียง​ดักคอ​เพราะ​รู้​มา​จาก​โอ่ง

“อย่า​พูด​อย่าง​นี้​อีก ข้า​ไม่​คู่ควร​กับ​คุณ​หนู แล้ว​ก็​ไม่​เคย​คิด​กับ​คุณ​หนู​แบบ​นั้น​ด้วย” เปี๊ยก​ดู​เศร้า​ เดิน​กลับ​ไป​เงียบๆ เกรียง​มอง​ตาม​หลัง​เพื่อน​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ...

ด้วย​ความ​ร้อน​ใจ เพ้ง​มา​บอก​เห​มย​ว่าดู​ท่า​ง้​วน​กับ​เปี๊ยก​จะ​สงสัย เห​ม​ยง​ง​ว่า​เปี๊ยก​มา​เกี่ยว​อะไร​ด้วย แล้ว​ตำหนิ​ว่า​เป็น​เพราะ​เพ้ง​ที่​ไม่​จ้าง​มือปืน​ไป​ยิง ดัน​ยิง​เอง​แล้ว​ก็​ไม่​แม่น  เพ้ง​ว่า​เขา​ยิง​แม่น​แต่​ฮิ้​มด​วง​ยัง​ไม่​ถึงฆาต เห​ม​ยก​ลัว​เสีย​เรื่องจึงออดอ้อน ​เอาใจ​เพ้ง​ว่าที่​ตน​ทำ ไป​เพื่อ​อนาคต​ของ​เรา​สอง​คน เห็น​เพ้ง​ทำงาน ​ให้​ฮิ้ม​มา​นาน​จน​รวย​เอาๆ แต่​เพ้ง​ก็​ยัง​ดักดาน​เหมือน​เดิม เพ้ง​หลง​เห​มย​จน​หัวปักหัวปํา​จึง​
คล้อย​ตาม​ทุก​อย่าง

เกรียง​มา​ที่​ร้าน เปี๊ยก​กำลัง​ช่วย​หง​วน​ขาย​ผัด​ไทย เกรียง​บอก​ว่า​ได้​ส่ง​คน​ไป​เฝ้า​ดู​เพ้ง​ไว้​แล้ว...เปี๊ยก​เห็น​ก​วง​มา​เฝ้า​หมวย​แทน​เส็ง​จึง​แกล้ง​สั่ง​ขนม​ให้​มา​ส่ง​ที่​ร้าน หมวย​ตัก​ขนม​หวาน​แล้ว​เลย​ใช้​ก​วง​เอา​ไป​ให้ ก​วง​ไม่ค่อย​พอใจ​เพราะ​เคย​มี​เรื่อง​กับ​เปี๊ยก​จะ​วาง​กระแทก เกรียง​ดักคอ​ให้​วาง​เบาๆ ก​วง​เกรงใจ​เพราะ​เกรียง​เป็น​ตำรวจ จง​ไม่​กล้า​หือ เปี๊ยก​ยิ้มเยาะ...

งาน​โรงแรม​ที่​เปี๊ยก​ทำ เป็น​งาน​เดิน​เอกสาร เปี๊ยก​นอบน้อม​ถ่อม​ตน มี​มนุษยสัมพันธ์​ดี ทำให้​เพื่อน​ร่วม​งาน​เอ็นดู...เสร็จ​จาก​งาน เปี๊ยก​ก็​ยัง​ไป​ช่วย​งาน​ที่​บ้าน​ชบา วัน​นี้​เขา​เอา​ต้น​นม​แมว​ไป​ลง​ให้​ใหม่​แทน​ต้น​ที่​ตาย​ไป เผอิญแทนไท​ มา​หาด​อก​แก้ว ​เธอ​จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​จูงมือ​จูง​ไม้​แทน​ไท​ต่อหน้า​เปี๊ยก แทน​ไท​เห็น​เปี๊ยก​ขุด​ดิน อยาก​ผูก​มิตร​ด้วย​จึง​เข้า​มาถาม มี​อะไร​ให้​เขา​ช่วย​ไหม

“ยืน​เฉยๆอยู่​อย่าง​นั้น​น่ะ​ดีแล้ว” เปี๊ยก​แดกดัน​เล็กๆ

“เอ๊ะ พี่​ต้น​เขา​เป็น​เพื่อน​ดอก​แก้ว​นะ คุณ​พ่อ​เขา​ก็​เป็น​สารวัตร”

เปี๊ยก​ยืด​ตัว​ขึ้น​พูด​สวน​ออก​ไป “แม่​ผม​เป็น​แม่​ค้า ส่วนผม​เป็น​พนักงาน​เดิน​หนังสือ​ใน​โรงแรม แล้ว​พวก​คุณ​จะ​มา​ยืน​ดู​ผม​ปลูก​ต้นไม้​ทำไม​มิ​ทราบ”

“ผม​ต้อง​ขอโทษ​แทน​ดอก​แก้ว​ด้วย​นะ​ครับ น้อง​ยัง​เด็ก ไม่ได้​มี​เจตนา...” แทน​ไท​พูด​ไม่ทัน​จบ ดอก​แก้ว​ขัด​ขึ้น

“ไม่​ต้อง​ขอโทษ เพราะ​ดอก​แก้ว​มี​เจตนา คอย​ดู​นะ​เค้า​จะ​ฟ้อง​แม่” ดอก​แก้ว​โกรธ​ลาก​แทน​ไท​ออก​ไป...เปี๊ยก​ก้มหน้า​ขุด​ดิน​ด้วย​ความ​หงุดหงิด

ชบา​เห็น​อาการ​ดอก​แก้ว​ก็​รู้​ว่า​มี​ปัญหา​กับ​เปี๊ยก จึง​เดิน​มา​หา​เปี๊ยก​เอา​เงิน​ค่า​ต้นไม้​ให้ แต่​เปี๊ยก​ไม่​รับ ขอ​เป็น​การ​ตอบแทน​บุญคุณ​บ้าง ชบา​จึง​ถาม​ว่า​ทำ​อะไร​ให้​ดอก​แก้ว​โกรธ เปี๊ยก​เอง​ก็​ไม่​รู้ ชบา​จึง​ให้​ไป​คิด​ดู​แล้ว​จัดการ​เสีย ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​งอน​ไม่​เลิก...

เปี๊ยก​กลุ้มใจ​กลับ​บ้าน ต้อง​แปลก​ใจ​เมื่อ​เจอเสียง​กับ​ปุ๊​กำลัง​คุย​อย่าง​สนุกสนาน​กับ​หง​วน​และ​จิ๊บ พอ​เห็น​เปี๊ยก เสียง​ก็​ทำ​หน้า​เกรงใจ​เพราะไม่​รู้​ว่า​ลูก​หาย​โกรธ​หรือ​ยัง เปี๊ยก​รู้​ว่า​แม่​คลอด​น้อง​แฝด​จึง​ถาม​ว่า​น้อง​แฝด​ได้​กี่​เดือน​แล้ว เสียง​ยิ้ม​ด้วย​ความ​ดีใจ​รีบ​ตอบ

“แปด​เดือน​กว่า​แล้ว เปี๊ยก​สบาย​ดี​หรือ​ลูก”

เปี๊ยก​นั่ง​ลง​ข้าง​แม่​ก่อน​จะ​ตอบ “ครับ...แม่​ก็​ดู​มี​น้ำมี​นวล​ขึ้น”

เสียง​ตื้นตัน​โผ​กอด​ลูก​ชาย​น้ำตา​รื้​น...คืน​นั้น เสียง​มา​ช่วย​หง​วน​ที่​ร้าน เปี๊ยก​ชวน​เพื่อนๆมา​ที่​ร้าน​ดู​คึกคัก หมวย​เอาใจ​ตัก​ขนม​หวาน​มา​ให้​กิน​กัน ผ่อง​ผ่าน​มา​เห็น​รีบ​รายงาน​เส็ง เปี๊ยก​กำลัง​บอก​ให้​โอ่ง​กลับ​บ้าน​เดี๋ยว​เมีย​เป็น​ห่วง เส็ง​กับ​พวก​เดิน​ก​ร่าง​เข้า​มา

“ใคร​สั่ง​บัวลอย​ไข่​หวาน​มา​กิน” เส็​งก​วาด​ตา​มอง​ไป​ที่​ขนม​หวาน​บน​โต๊ะ

“ไม่​มี​ใคร​สั่ง หมวย​เล็ก​มี​น้ำใจ​เอา​มา​ให้​เอง” เปี๊ยก​เย้ย

เส็ง​ไม่​พอใจ​หาเรื่อง​ว่า​เปี๊ยก​ส่ง​สายตา​จีบ​หมวย เฮง​ว่า​เส็ง​ถ้า​จะ​บ้า เส็ง​หัน​มา​ว่า​เฮง​อย่า​แส่ ​เปี๊ยก​หมั่นไส้​แกล้ง​นั่ง​กิน​ขนม​บัวลอย​ยั่ว เส็ง​ยิ่ง​โกรธ​ไม่ทัน​เห็น​ว่า​เกรียง​นั่ง​อยู่​ด้วย จึง​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ​เปี๊ยก​ดึง​ขึ้น เกรียง​ถอด​หมวก​แล้ว​ลุก​ยืน พอ​เส็ง​เห็น​ก็​เกรง​กลัว​ปล่อย​คอเสื้อ​เปี๊ยก

“ผู้​หมวด​นั่นเอง กำลัง​นึกว่า​ใคร​หน้า​คุ้นๆ”

“ทำไม​หมวย​เล็ก​ถึง​จะ​ขาย​ขนม​บัวลอย​ให้​คน​อื่น​กิน​บ้าง​ไม่ได้” เกรียง​ถาม

เส็ง​ตอบ​ว่า​เพราะ​เขา​เหมา​หมด​แล้ว หมวย​ขัด​ขึ้น​ว่า​ไม่​จริง เส็ง​รีบ​บอก​ว่า​เขา​กำลัง​เหมา​อยู่​นี่​ไง หน่อ​น​แกล้ง​ตะโกน​ขึ้น​ว่า​เส็ง​เหมา​บัวลอย​ให้​ทุก​คน​กิน​ฟรี เส็ง​ห้าม​ไม่ทัน หมวย​กับ​แม่​ช่วย​กัน​ตัก​ขนม​แจก​ผู้คน เส็ง​เจ็บใจ​หัน​มา​ถลึง

ตา​ใส่ และ​คิด​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คู่แข่ง​ของ​เขา​ไม่​ใช่​ต้อย

ooooooo

เสร็จ​งาน​ร้าน เปี๊ยก​คุย​กับ​เฮง​และ​หน่อ​น​ให้​ช่วย​หา​คน​ที่​ไว้ใจ​ได้​ให้​หนึ่ง​คน จะ​เอา​ไป​ทำ​งาน​ตัด​หญ้า​ดูแล​สวน​ให้​ชบา เพราะ​ช่วง​นี้​เขา​ยุ่ง​เรื่อง​งาน​ที่​โรงแรม​และ​ยัง​งาน​เปีย​ลำไย​อีก

“แต่​ก่อน ต่อ​ให้​งาน​หนัก​แค่​ไหน เอ็ง​ก็​ต้องหา​เวลา​ไป​ทำ​สวน​ให้​คุณ​ชบา​จน​ได้”

“แต่​ก่อน​กับ​ตอน​นี้​ไม่​เหมือน​กัน” เปี๊ยก​ตอบ​หน่อ​น

เฮง​ถาม​บ้าง​ว่า​ไม่​ต้อง​สอน​การบ้าน​ดอก​แก้ว​แล้ว​หรือ เปี๊ยก​พูด​ไปยิ้มเยาะ​ตัว​เอง​ไป​ว่า​ตอน​นี้​ดอก​แก้ว​มี​คน​สอน​ใหม่​แล้ว หน่อ​น​กับ​เฮง​ถอน​ใจ “โธ่​เอ๊ย ที่แท้​ก็​น้อยใจ​คุณ​หนู​นี่เอง”

เปี๊ยก​ปฏิเสธ​แล้ว​จะ​เดิน​หนี เฮง​ถาม “เปี๊ยก เอ็ง​รัก​คุณ​หนู​ใช่​ไหม ถ้า​เอ็ง​รัก​คุณ​หนู เอ็ง​ก็​ไม่​ควร​ถอย​ออก​มา”

เปี๊ยก​สะดุ้ง หน่อ​น​เห็น​ด้วย​เพราะ​เปี๊ยก​เป็น​คน​พบ​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​รีบ​ห้าม “บอก​แล้ว​ไง​ว่า​ห้าม​พูด​เรื่อง​นี้​เด็ดขาด คุณ​หนู​เป็น​ลูก​คุณ​ชบา​กับ​เถ้าแก่​ฮิ้ม เธอ​มี​กำเนิด​ที่​สูงส่ง”

“ไอ้​เปี๊ยก​เอ๊ย...” เฮง​อ่อนใจ

“คน​ไม่​มี​อะไร​เลย​อย่าง​ข้า​ไม่​เหมาะสม​แม้แต่​จะ​คิด​อย่าง​นั้น” เปี๊ยก​เจียม​ตัว​เสมอ

“หมายความ​ว่า​เอ็ง​จะ​ปล่อย​ให้​คน​อื่น” หน่อ​น​ถาม

“คน​อื่น​ที่​เอ็ง​ว่า​มี​ชาติ​ตระกูล มี​ฐานะ และ​น่า​จะ​เป็น​คน​ดี​ที่​เหมาะสม​คู่ควร​กับ​คุณ​หนู​ทุก​อย่าง...พอ​แล้ว ห้าม​พูด​ถึง​เรื่อง​นี้​อีก​เด็ดขาด ถ้า​พวก​เอ็ง​ยัง​เป็น​เพื่อน​ข้า​อยู่” เปี๊ยก​พูด​ตัดบท​แล้ว​เดิน​ไป ปล่อย​เพื่อน​สอง​คน​ถอน​ใจ​มอง​หน้า​กัน

ไม่​เพียง​คำ​พูด​เพื่อน​ที่​กวน​ใจ กลับ​มา​บ้าน เสียง​ยัง​มา​คุย​กับ​เปี๊ยก “เห็น​อา​หง​วน​บอก​ว่า​ระยะ​หลัง​มา​นี้ เปี๊ยก​ดู​เครียดๆ”

“อา​หง​วน​ตื่น​แต่​เช้า​กว่า​จะ​กลับ​ก็​ดึก​จะ​เอา​เวลา​ที่ไหน​มา​สังเกต” เปี๊ยก​หัวเราะ​กลบเกลื่อน

“อา​หง​วน​เขา​เป็น​ห่วง​เปี๊ยก”

เปี๊ยก​ลง​นอน​หนุน​ตัก​แม่​บอก​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​อะไร​หรอก แล้ว​เปลี่ยน​เรื่อง​ถาม​ว่า​เสียง​จะ​กลับ​พรุ่งนี้​ใช่​ไหม ศร​มา​รับ​หรือ​เปล่า เสียง​พยัก​หน้า เปี๊ยก​โล่ง​ใจ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง เปี๊ยก​บอก​แม่​ว่า​เขา​ไม่​อิจฉา​น้อง​หรอก เลย​วัย​นั้น​มา​แล้ว เสียง​ยิ้ม​ให้​ลูก​ด้วย​ความ​รัก ตั้งใจ​ว่า​พรุ่งนี้​จะ​ทำ​อาหาร​เช้า​ไว้​ให้​ก่อน​กลับ เปี๊ยก​ยิ้ม​ให้​แม่​สบายใจ...

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​พา​พร​มา​เป็น​คน​งาน​ใหม่​ให้​ชบา ชบา​แปลก​ใจ​ถาม​เปี๊ยก​จะ​ไป​ไหน เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ช่วง​นี้​เขา​ไม่ค่อย​ว่าง ชบา​ไม่​ติดใจ...เข้า​บ้าน​มา​ดูแล​ดอก​แก้ว​แต่งตัว​ทาน​ข้าว​ไป​โรงเรียน​แล้ว​เลย​บอก​เรื่อง​เปี๊ยก​พา​พร​มา​ทำ​งาน​แทน ดอก​แก้ว​ชะงัก​ไม่​พอใจ  ​แต่​กลบเกลื่อน​ว่าเปี๊ยก​ไม่อยาก​ทำ​งาน​ให้​แล้ว​ก็​ไม่​ต้อง​ง้อ พูด​จบ​ก็​คว้า​กระเป๋า​ออก​ไป​ขึ้น​รถ ไป​โรงเรียน

พอ​ดอก​แก้ว​ไป​แล้ว ฮิ้ม​มา​กิน​อาหาร​เช้า​กับ​ชบา ทำให้​เตีย​ม​คร่ำครวญ​ปวด​ใจ ตี๋​ใหญ่​ปลอบ​ว่าเตี่ย​ทาน​ข้าว​บ้าน​ทุก​วัน จะ​ไป​ทาน​บ้าน​โน้น​บ้าง​ไม่​เห็น​เป็น​อะไร เตีย​ม​โวยวาย​หา​ว่า​ผัว​ทรยศ​แล้ว​ลูก​ยัง​เข้า​ข้าง​เมียน้อย ทรยศ​แม่​อีก เตีย​ม​ร้อง...อั๊ว

ป​วก​จายๆๆ...อยู่​อย่าง​นั้น

ฮิ้ม​มา​คุย​กับ​ชบา​เรื่อง​แทน​ไทว่า​สารวัตร​กับ​คุณนาย​อยาก​ได้​ดอก​แก้ว​เป็น​ลูกสะใภ้ ชบา​เห็น​ว่า​ดอก​แก้ว​ยัง​เด็ก​อยู่ แต่​ฮิ้ม​ว่า​อีก​ปี​สอง​ปี​ก็​เป็น​สาว​แล้ว

“แล้ว​เฮีย​คิด​ว่า​ยัง​ไง​ล่ะ​คะ”

“ลูก​ชาย​สารวัตร​เพียบพร้อม​ทุก​อย่าง”

“อ้าว...เห็น​วัน​นั้น​ทำท่า​ไม่​พอใจ”

“ก็​ใช่ แต่​พอ​คิด​ไป​คิด​มา อาด​อก​แก้ว​จะได้​มี​คน​เปรียบเทียบ​บ้าง ไม่​ใช่​เห็น​มัน​เป็น​วีรบุรุษ​อยู่​คน​เดียว”

“เฮีย​หมาย​ถึง​ใคร” ชบา​ถาม​ทั้งที่​รู้​ว่า​หมาย​ถึง​เปี๊ยก...ฮิ้ม​ก้มหน้า​กิน​ข้าวไม่​ตอบ

พอ​ทาน​เสร็จ ฮิ้ม​ให้​ชบา​ไป​แต่งตัว​จะ​พา​ออก​ไป​เที่ยว ชบา​แปลก​ใจ...เตีย​ม​กำลัง​คร่ำครวญ​ให้​ตี๋​เล็ก​ฟัง ทั้งที่​ตี๋​เล็ก​ยัง​นอน​หลับตา​อยู่​บน​เตียง​ใน​ห้อง​นอน หา​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ชัก​น้ำ​เข้า​ลึก​ชัก​ศึก​เข้า​บ้าน ทำ​เป็น​เรียน​ภาษาไทย​ไม่​รู้​เรื่อง​ต้อง​จ้าง​ครู​มา​สอน แล้ว​กลาย​มา​เป็น​เมียน้อย​ทิ่มแทง​ใจ

“ลำพัง​นัง​เมียน้อย​คง​เลีย​ว​ก็​ไอ๊หยา​เลี้ยว นี่​ยัง...” เตีย​ม​พูด​ไม่ทัน​จบ มีเสียง​เคาะ​ประตู​รัว

ตี๋​เล็ก​หงุดหงิด​โวยวาย “โว้ย...นี่​มัน​วัน​โลกาวินาศ​เรอะ​ไง​เว้ย”

“ม่าย​ช่ายน่อ ม่าย​ช่าย วัง​นี้​วัง​พะรึ​หัก ปี​นี้​วัง​พะรึ​หัก​เป็งอะทิบ​อ...ลี” เตีย​ม​พาซื่อ

เผย​เปิด​ประตู​เข้า​มา​รายงาน​ว่า​ฮิ้ม​พา​ชบา​แต่งตัว​สวย​ออก​ไป​ข้าง​นอก ตี๋​เล็ก​ดีใจ แต่​เตีย​ม​ร้อง​ว่า...อั๊วป​วก​จาย...​เตีย​ม​เดิน​งุ่นง่าน​เป็น​กังวล เพราะ​ตี๋​เล็ก​จะ​ดำเนิน​ตาม​แผน​ของ​เผย ใจ​หนึ่ง​ก็​กลัว ​ภาวนา​ให้​ฮิ้ม​กับ​ชบา​กลับ​มา​ก่อน​ดอก​แก้ว เผย​เตือน​ว่า​ถึงไม่​ทำ​วัน​นี้ วัน​หน้า​ก็​ต้อง​ทำ​อยู่ดี

“ถ้า​นัง​ชบา​รู้​ยัง​ม่าย​เท่า​ไหร่ แต่​ถ้า​อา​เฮีย​รู้ อั๊ว​ยัง​นึก​พา​ก​ไม่​ออก​ว่า​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

“พอ​ถึง​เวลา​แล้ว​ก็​นึกออก​เอง​นั่นแหละ​เจ้า​ค่ะ”

เตีย​ม​ถอน​ใจ เผย​ปราม​ห้าม​ถอน​ใจ เตีย​ม​บ่น​ท้อ​ใจ​เผย​ก็​ห้าม​พูด เตีย​ม​ชัก​หงุดหงิด เอา​พัด​ฟาดหัว​เผย “ลื้อ​นั่ง​แหละ ห้าง​ขัก​คอ​อั๊ว ห้าง​ทะลุ​กลาง​ป้อง อั๊ว​รู้​แล้ว​ว่า​อั๊ว​ต้อง​ทำ...”

ตี๋​เล็ก​ตื่นเต้น เตรียม​ตัวจัดการ​กับ​ดอก​แก้ว

ooooooo

ฮิ้ม​พา​ชบา​มา​เดิน​ซื้อ​ของ​แถว​ราชวงศ์ แวะ​ทาน​ข้าว​หน้า​ไก่​เจ้า​อร่อย ชบา​เริ่ม​กังวล​มอง​นาฬิกา​ว่า​ใกล้​เวลา​โรงเรียน​ดอก​แก้ว​จะ​เลิก ฮิ้ม​บอก​ไม่​ต้อง​ห่วง ถ้า​ดอก​แก้ว​กลับ​บ้าน​ก่อน​ก็​มี​เรียม​ดูแล​อยู่ นานๆจะ​ออก​มา​เที่ยว​ทั้งที เขา​อยาก​ให้​ชบา​มี​ความ​สุข ชบา​อด​ประชด​เล็กๆไม่ได้​ว่าที่​มา​นี่​ขอ​อนุญาต​เตียม​หรือ​ยัง ฮิ้ม​ถาม​ทำไม​ต้อง​ขอ เขา​จะ​ไป​ไหน​มา​ไหน​ก็ได้

ใกล้​เวลา​ดอก​แก้ว​จะ​กลับ เรียม​เตรียม​ทำ​ขนม​ปัง​หน้า​หมู​ไว้​ให้ เผย​เก​ร่​เข้า​มา​ใน​ครัว ทำ​จมูก​ฟุดฟิด เรียม​ตกใจ​ไล่​ให้​ออก​ไป เผย​ว่า​ไม่​เห็น​มี​ใคร​อยู่​เลย​เดิน​เข้า​มา เรียม​จึง​โอ้อวด

“เถ้าแก่​พา​คุณ​ชบา​ไป​เที่ยว​ราชวงศ์ คุณ​ชบา​เธอ​แต่งตัว​สวย​เชียว”

“เหรอ...แล้ว​เมื่อ​ไหร่​กลับ​ล่ะ” เผย​แอบ​เบ้​ปาก​ก่อน​จะ​ถาม

“เย็น​ค่ำ ย่ำ​สุ​ริ​ยา​มั้ง เห็น​ว่า​จะ​ซื้อ​นาฬิกา เสื้อ​ผ้า​สวยๆ...” เรียม​พูด​ไม่ทัน​จบ

เผย​เดิน​หนี​กลับ​ไป​เสีย​แล้ว เรียม​คิด​ว่า​คง​รีบ​ไป​รายงาน​เจ้านาย...พอ​ตี๋​เล็ก​รู้​ว่า​ชบาก​ว่า​จะ​กลับ​ก็​ค่ำ ดีใจ​สุดๆผิด​กับ​เตีย​ม​ที่​เ​ก็​ก​ซิม ปวด​ใจ สามี​พา​เมียน้อย​ไป​เที่ยว​จับจ่าย กิน​ของ​อร่อย

“เพราะฉะนั้น ม้า​ต้อง​แก้แค้น” ตี๋​เล็ก​ยุ “ไม่​นึก​เลย​ว่า เหตุการณ์​ทุก​อย่าง​มัน​จะ​เป็นใจ​ขนาด​นี้ ถ้า​ไม่​ใช่​บุพเพสันนิวาส​แล้ว​จะ​เรียก​ว่า​อะไร พอ​วาง​แผน​ปุ๊บ ทั้ง​อา​เตี่ย​ทั้ง​เมียน้อย​ก็​ไม่​อยู่​บ้าน​ปั๊บ”

แต่​เตีย​ม​ยัง​คร่ำครวญ​เจ็บใจ ตี๋​เล็ก​ปลอบ​แล้ว​สั่ง​เผย “ม้า​ครับ...ม้า​ไม่​ต้อง​เสียใจ ถ้า​ทุก​อย่าง​เรียบร้อย ผม​จะ​พา​ม้า​ไป​กิน​ข้าว​หน้า​ไก่​ราชวงศ์​เอง นัง​เผย...แก​คอย​ดู​ไว้​นะ​ว่า​ดอก​แก้ว​กลับ​มา​เมื่อ​ไหร่ เรา​จะ​ได้​เริ่ม​ทำ​ตาม​แผน​ทันที...”

ตก​เย็น ดอก​แก้ว​กลับ​มา เรียม​ให้​ไป​ล้างมือ​ก่อน​มา​ทาน​ของว่าง​ เผย​รีบ​รายงาน​ตี๋​เล็ก และ​ทำ​ตาม​แผน แต่​ไม่​ลืม​ย้ำ​เตีย​ม

“คุณนาย​ใหญ่​ต้อง​จำ​ใส่​ศีรษะ​ไว้​เลย​นะ​เจ้า​คะ ว่า​ถึง​จะ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ดัง​ขนาด​ไหน​ก็​ห้าม​เปิด​ประตู​ออก​มา​เด็ดขาด”

“ถ้า​นั​งด​อก​แก้ว​มัง​เรียก​อั๊ว​ล่ะ”

“ก็​ไม่​ต้อง​ออก​ค่ะ ทำ​เป็น​ว่า​ไม่ได้​ยิน​อะไร​ทั้งนั้น ถึง​แม้​จะ​ได้ยิน​เต็ม​สอง​รู​หู​ก็ตาม​เจ้า​ค่ะ”

เผย​วิ่ง​มา​เรือน​ชบา สอด​ส่าย​สายตา​ไม่​เห็น​เรียม จึง​แอบ​เรียก​ดอก​แก้ว แล้ว​หลอก​ว่า​เตีย​ม​ไม่สบาย​ให้​ช่วย​ไป​ดู​หน่อย ที่​บ้าน​ไม่​มี​ใคร​อยู่ ตน​ก็​ความ​รู้​น้อย​นิด​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก ดอก​แก้ว​ลังเล​แต่​ก็​เป็น​ห่วง​จึง​ขอ​ไป​บอก​เรียม​ก่อน เผย​รีบ​ห้าม​แล้ว​บอก​ให้​ดอก​แก้ว​รีบ​ไป ตน​จะ​ไป​บอก​เรียม​เอง ดอก​แก้ว​หลง​เชื่อ เดิน​ตรง​ไป​บ้าน​ใหญ่

เข้า​มา​ใน​ตึก​ใหญ่ ดอก​แก้ว​ร้อง​เรียก​เตียม แต่​เงียบ​ไม่​มีเสียง​ตอบ เธอ​จึง​ตัดสินใจ​เดิน​ขึ้น​ข้าง​บน ด้วย​ความ​ไม่​รู้​ว่า​อยู่​ห้อง​ไหน​จึง​เดิน​ร้อง​เรียก “คุณ​แม่​ใหญ่​ขาๆๆ...”

เพราะ​ความ​กลัว เตีย​ม​เอา​หู​แนบ​ประตู​ฟัง ดอก​แก้ว​ตัดสินใจ​จะ​กลับ​ไป​ตาม​เผย​ พลัน​มีเสียง​ประ​ตู​ห้อง​สุดท้าย​แง้ม จึง​หัน​กลับ​ไป​มอง ค่อยๆเดิน​ไป​ผลัก​ประตู แล้ว​เธอ​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​ตี๋​เล็ก​ยืน​ยิ้ม​อยู่​ใน​ห้อง เขา​บอก​เธอ​ว่า​เตีย​มน​อ​นอ​ยู่​ให้​เข้า​มา

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ เมื่อกี้​เผย​บอก​ว่า​พี่​ตี๋​เล็ก​ไม่​อยู่” ดอก​แก้ว​ระวัง​ตัว​แจ

“เหรอ...นัง​เผย​มัน​คง​ไม่​เห็น​มั้ง” ตี๋​เล็ก​แสยะ​ยิ้ม

ดอก​แก้ว​หวาด​กลัว​หัน​หลัง​กลับ​จะ​วิ่ง ตี๋​เล็ก​กระชาก​แขน “จะ​ไป​ไหน...”

“ปล่อย​นะ พี่​ตี๋​เล็ก ไม่​งั้น​ดอก​แก้ว​จะ​ตะโกน​ให้​คน​ช่วย”

“ก็​เอา​สิ แต่​จะ​เตือน​ว่า ต่อ​ให้​แก​ร้อง​จน​คอ​แตก​ตาย​ก็​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​หรอก”

ดอก​แก้ว​ร้อง​ตะโกน​ให้​เรียม​ช่วย​ด้วย ตี๋​เล็ก​หัวเราะ​จับ​เธอ​เหวี่ยง​เข้าไป​ใน​ห้อง “นัง​เรียม​มัน​มา​ไม่ทัน​หรอก แก​มัน​ตัว​แสบ นัง​แม่​แก​ก็​เหมือน​กัน วัน​นี้​ฉัน​จะ​ล้างแค้น​ให้​แม่​ของ​ฉัน มา​นี่”

ดอก​แก้ว​ดิ้นรน​ต่อสู้ ถูก​ตี๋​เล็ก​ตบ​หน้า​หัน เธอ​เอา​ตัว​รอด​ด้วย​การ​กัด​แขน​ตี๋​เล็ก​จน​เขา​ร้อง​ลั่น​ปล่อย​มือ เธอ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​ห้อง​จะ​ไป​ที่​บันได ตี๋​เล็ก​ตาม พลัน​เตีย​ม​เปิด​ประตู​ออก​มา ตี๋​เล็ก​ชะงัก​หัน​ไป​ตะคอก “ม้า​ออก​มา​ทำไม...”

เตีย​ม​เดิน​ไป​จับ​แขน​ดอก​แก้ว “ลง​ไป​คุย​ข้าง​ล่าง​เถอะ”

ดอก​แก้ว​รีบ​ประคอง​เตีย​ม​พา​เดิน​ลง​บันได​ด้วย​เกรง​จะ​เป็น​ลม​ตกลง​ไป แต่​ใจคอ​ยัง​สั่น​ไม่​หาย ตี๋​เล็ก​โกรธ​ผลุนผลัน​กลับ​เข้า​ห้อง​ปิด​ประตู​โครม...ดอก​แก้ว​ให้​เตีย​ม​นั่ง​ที่​โซฟา เตีย​ม​หัน​มา​ลูบ​แขน​ดอก​แก้ว​เชิง​ขอร้อง “อา​หลอก​แก้ว ลื้อ​ใจ​เย็งๆก่อ​ง อา​โซ้ย​ตี๋​อี​ไม่​ล่า​ย​ตั้งใจ”

“ยิ่ง​กว่า​ตั้งใจ​อีก​ค่ะ แล้ว​นี่​ก็​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ด้วย”

“ลื้อ​อย่า​ฟ้อง​อา​เตี่ย​ล่า​ย​มั้ย...”

“ไม่ได้​ค่ะ ครั้ง​แรก​ยัง​พอ​อภัย แต่​ครั้ง​ที่​สอง​นี่​ ไม่​เด็ดขาด”

“อา​หลอก​แก้ว...” เตีย​ม​โอดครวญ ดอก​แก้ว​นึกได้​เพ่ง​พิศ​ว่า​ไม่สบาย​ไม่​ใช่​หรือ เตีย​ม​รู้ตัว​รีบ​ทำ​เป็น​อ่อน​แรง “ไม่​ซา...บาย...​ใช่​แล้ว อั๊ว​ไม่​ซา...บาย อู​ย มังป​วก​ไป​หมด ป​วก​จายล่วย”

“ไป​หา​หมอ​ดี​กว่า​ค่ะ ดอก​แก้ว​จะ​ไป​บอก​อา​ง้​วน” ดอก​แก้ว​จะ​ลุก​ขึ้น

เตีย​ม​รั้ง​ไว้​รีบ​บอก​ว่า​ตน​หาย​แล้ว และ​บีบน้ำตา “อา​หลอก​แก้ว ลื้อ​ให้​สังญา​กะ​คุ​ง​แม่​หญ่าย​ล่า​ย​มั้ย นึก​ว่า​สงสาร เห็งจาย​คุ​ง​แม่​หญ่ายบึ้มล่วย ล่า​ย​โป​รก​กา​รู​นา...”

ด้วย​ความ​รัก​ลูก เตีย​ม​ถึง​ขนาด​คุกเข่า​ประสาน​มือ​ขอร้อง​ดอก​แก้ว ทำเอา​ดอก​แก้ว​ตกใจ​ดึง​เตีย​ม​ให้​ลุก​ขึ้น เผย​เข้า​มา​เห็น​ตกใจ​เอา​มือ​อุด​ปาก​ไม่​ให้​มีเสียง​อุ​ทาน​รีบ​หลบ​แอบ​ดู ดอก​แก้ว​ขอร้อง​ไม่​ให้​เตีย​ม​ทำ​แบบ​นี้​เดี๋ยว​ตน​อายุสั้น เตีย​ม​พลั้งปาก “ลี...​เอ๊ย...ไม่​ลี...”

ดอก​แก้ว​ขอ​ให้​เตีย​ม​ลุก​ขึ้น​นั่ง​เก้าอี้ แต่​เตีย​ม​กลับ​บีบน้ำตา​ขอร้อง “ลื้อ​ต้อง​สัญญา​กะ​อั๊ว​ก่อ​ง​ว่า จะ​ไม่​ฟ้อง​อา​เตี่ย จะ​ไม่​บอก​ใคร​ทั้งนั้น ไม่​งั้ง​คุ​ง​แม่​หญ่าย​จะ​นั่ง​คุกเข่า​ไหว้​ลื้อ​อยู่​ยัง​งี้ ทั้ง​วัง​ทั้ง​คืง​เลย”

เตีย​ม​ก้มหัว​ปลกๆ ดอก​แก้ว​หนักใจ​จำ​ต้อง​รับปาก ทั้งที่​เจ็บใจ​และ​โกรธ​มาก เตีย​ม​ดีใจ​โอบ​กอด​ขอบใจ​ดอก​แก้ว เผย​ที่​แอบ​ดู​อยู่​ตา​เบิ่ง​โพลง​ไม่​คิด​ว่า​เตีย​ม​จะ​ทำ​ขนาด​นี้

ดอก​แก้ว​กลับ​มา​ที่​เรือน เรียม​ปรี่​เข้า​มา​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​มา ดอก​แก้ว​โกหก​ว่า​ไป​เดิน​เล่น​ พอ​เรียม​เห็น​รอย​แดง​ที่​หน้า​กับ​ผม​เผ้า​ยุ่งเหยิง​ก็​ตกใจ​ถาม​โดน​อะไร​มา ดอก​แก้ว​ว่า​ตน​หกล้ม​หน้า​ฟาด แล้ว​รีบ​ขอตัว​ไป​ทำ​การบ้าน เรียม​มอง​ตามอย่าง​สงสัย

ooooooo

ตบ​พื้น​โป้ง​เมื่อ​เผย​ได้​ฟัง​เตีย​ม​บอก​เหตุ​ผล​ที่​ยอม​กราบ​ปลกๆดอก​แก้ว “มิน่า คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม ​ถึง​เหลือ​เล็ก​นิดเดียว ต้อง​กราบ​มัน น่า​เวทนา”

“ถ้า​อั๊ว​ไม่​ทัง​ยัง​งั้ง มี​หวัง​มัง​ต้อง​ฟ้อง​อา​เฮีย ตาย​ยก​คัวกัง​หมด โลย​ฉะ​เพาะ​อา​ตี๋​เล็ก อี​ต้อง​โ​ดงเนละเท​กอ​อก​ไป​จาก​บ้า​น​นี้​แน่ๆ”

“นับ​ว่า​เป็น​ความ​ชาญ​ฉลาด​ของ​คุณนาย​ใหญ่​เจ้า​ค่ะ”

“อั๊วแค้ง​ใจ​นัก​ที่​ต้อง​ไหว้​กราบ​นัง​เหล็ก​หลอก​แก้ว”

“อย่า​ว่า​แต่​คุณนาย​ใหญ่​บิ๊ก​บึ้ม​เลย​เจ้า​ค่ะ แม้แต่​อี​เผย​ยัง​สุด​แสน​แค้น​จน​แทบ​กระอัก​เลือด ​คิด​ดู​สิ​คะ​ว่า​มัน​น่า​ทุเรศ​เวทนา​ขนาด​ไหน ที่​คน​ขนาด​คุณนาย​ใหญ่​ต้อง​ลง​ไป​คุกเข่า​กราบ​ไหว้​เด็ก​ข้าง​ถนน​อย่าง​นัง​คน​นั้น โถ...ลูกเต้า​เหล่า​ใคร​ก็​ไม่​รู้ อาจจะ​เป็น​พวก​หยำ​ฉ่า​ก็ได้”

เผย​ยิ่ง​พูด​เตีย​ม​ยิ่ง​แค้น สั่ง​ให้​เผย​หยุด​พูด แต่​เผย​เมามัน​พูด​ไป​อีก​ว่า​ป่านนี้​คง​ไปเล่า​กัน​สาม​บ้าน​แปด​บ้าน​แล้ว เตีย​ม​โกรธ​ฟาดหัว​เผย​โครม เผย​ร้อง​โอดโอย​ยอม​หยุด​แต่​โดย​ดี เตีย​ม​ลุก​เดิน​จะ​ไป​หา​ตี๋​เล็ก เผอิญ​กำลัง​ลง​มา​พอดี “จะ​ไป​ไหน อา​โซ้ย​ตี๋”

“จะ​ออก​ไป​ให้​พ้นๆบ้าน​หลัง​นี้”

“ลื้อ​อย่า​โกรธ​อา​ม้า​เลย​นะ   อา​ม้า​ทัง​ไป​เพราะ​ความ​หวัง​ลี”

“เนี่ย​นะ​หวัง​ดี เขา​เรียก​ว่า​หวัง​ร้าย​ต่างหาก ถ้า​ม้าไม่​มา​ขัดขวาง ป่านนี้​นั​งด​อก​แก้ว​เป็น​เมียผม​ไป​แล้ว ม้า​เป็น​มาร​ขวาง​ความ​สุข​ผม​ต่างหาก ผม​เสียใจ ผม​เกลียด​ม้า”

เตีย​ม​สะอึก​น้ำ​ตาไหล​พราก​ร้อง​ว่า “ไอ้​ห​ยา...อา​โซ้ย​ตี๋​ว่า​อั๊ว​เป็น​มา​ง อั๊วป​วก​จาย...”

ตี๋​เล็ก​วิ่ง​มา​เจอเผย​ชะเง้อ​คอ​มอง​ก็​ด่า​ว่า​เหมือน​ฮิปโป​ชูคอ เผย​หน้า​หงาย​เคือง​มาก บ่น​ปอดแปด​ว่า​ทำ​อย่าง​ตัว​เอง​แก่​แล้ว​จะ​ไม่​ลงพุง​หัวโล้น​บ้าง​ก็​แล้วไป...

อาบ​น้ำ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เสร็จ เรียม​เตรียม​ยามา​ประคบ​หน้า​ให้​ดอก​แก้ว ทำ​ไป​บ่น​ไป​ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่า​ล้ม​หน้า​กระแทก​เพราะ​รอย​มัน​เหมือน​โดน​อย่าง​อื่น ดอก​แก้ว​เจ็บใจ​ที่​บอก​ไม่ได้ จึง​ว่า​ตน​โง่​เอง​ที่​ล้ม​ท่า​พิสดาร เรียม​ยิ่ง​งง

คืน​นั้น เผย​เอาน้ำ​ใบ​บัวบก​มา​ให้​เตีย​ม แล้ว​อด​ไม่ได้​ที่​จะ​ยุแยง​ว่า​ดอก​แก้ว​อาจจะ​ผิด​สัญญา​ ทำให้​เตีย​ม​เริ่ม​กังวล ตี๋​ใหญ่​กลับ​มา​พอดี​จึง​ถามยุแยง​ตะแคง​รั่ว​อะไร​อีก เผย​หน้าเสีย​ปฏิเสธ​เสียง​อ่อย เตีย​ม​เห็น​ตี๋​ใหญ่​ก็​รีบ​บอก​ว่า​มี​เรื่อง​จะ​ปรึกษา...พอ​ตี๋​ใหญ่​รู้​เรื่อง​ที่​ตี๋​เล็ก​ทำ​ก็​โมโห​มาก

“ลื้อ​อย่า​โกรธ​น้อง​สิ อั๊ว​ให้​ลื้อ​มา​ช่วย​คิก”

“ผม​ไม่​ช่วย​หรอก​ครับ ม้า​เอง​ก็​ไม่​ต้อง​ช่วย มัน​กล้า​ทำ​เลวๆขนาด​นี้”

เตีย​ม​โกรธ​ประกาศ​ตัดขาด​แม่​ลูก​ถ้า​ไม่​ช่วย ตี๋​ใหญ่​ว่า​จะ​ทำให้​ตี๋​เล็ก​เคยตัว เตีย​ม​ไม่​สนใจ ถาม​คำเดียว​จะ​ช่วย​หรือ​ไม่ ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ​เฮือก​ด้วย​ความ​หนักใจ...ตี๋​ใหญ่​นั่ง​รอ​น้อง​ชาย​กลับ​มา​จน​ดึก พอ​ตี๋​เล็ก​เดิน​เข้า​บ้าน​มา ตี๋​ใหญ่​ก็​ชก​หน้า​โครม​ ชี้​หน้า “สำหรับ​ที่​แก​บังอาจ​ทำ​กับ​ดอก​แก้ว”

“ทำไม...นั​งด​อก​แก้ว​ดอก​ขวด​นั่น​มันวิเศษ​ขนาด​ไหน หา...วิเศษ​ขนาด​ไหน” ตี๋​เล็ก​ลุก​ขึ้น​ชก​คืน แต่​วืด​ชก​ลม และ​โดน​พี่​ชาย​ชก​เข้า​อีก​หมัด

ตี๋​เล็ก​ยิ่ง​โกรธ​ลุก​ขึ้น​ถลา​จะ​เข้าใส่​ตี๋​ใหญ่ เสียง​ฮิ้ม​ดัง​ขึ้น “นั่น​อะไร​กัน...”

ทั้ง​สอง​ชะงัก เตีย​ม​ลง​มา​วิ่ง​เข้าไป​ทุบตี​ตี๋​ใหญ่ “อา​เก๊า​ตี๋ ลื้อ​ต่อย​น้อง​ทังไม โถ...อา​โซ้ย​ตี๋​ของ​ม้า ไอ้​เก๊า​ตี๋​มัง​ใจร้าย อาโซ้ย​ตี๋​ของ​ม้า​ไม่​เคย​ทัง​อา​ลาย​มัง”

ตี๋​ใหญ่​มอง​เตีย​ม​ด้วย​แวว​ตา​เจ็บ​ช้ำ น้อยใจ ฮิ้ม​ตะโกน​ขึ้น​ว่า​ให้​หยุด​คร่ำครวญ​แล้ว​บอก​มา​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ตี๋​เล็ก​รีบ​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า​ไม่​มี​อะไร เตีย​ม​โวย​ไม่​มี​ได้​อย่างไร ตี๋​เล็ก​ถลึงตา​ใส่​​เตีย​ม

“ผม​บอก​ว่า​ไม่​มี​ก็​ไม่​มี​สิ​ม้า ผม​กับ​เฮีย​ซ้อม​ชกมวย​กัน​ครับ บังเอิญ​หมัด​เฮีย​หนัก​ไป​หน่อย เอา​ไว้​ผม​จะ​ซ้อม​มา​ใหม่ ระวัง​ตัว​ไว้​นะ​เฮีย”ตี๋​เล็ก​พูดเป็น​นัยๆก่อน​จะ​เดิน​เลี่ยง​ไป

ฮิ้ม​เดิน​ตาม​เตีย​ม​ขึ้น​ห้อง เขา​ถาม​เตีย​มอ​ยู่​บ้าน​ทุก​วัน​ต้อง​รู้​ว่า​ลูก​สอง​คน​มี​ปัญหา​อะไร​กัน เตีย​ม​ส่าย​หน้า​ไม่​รู้ เพราะ​ตน​อยู่​บ้าน​แต่​ลูกๆไม่ได้​อยู่​บ้าน ฮิ้ม​หงุดหงิด​ที่​เตีย​ม​บ่ายเบี่ยง​ไม่​บอก

ooooooo

บรรยากาศ​ตลาด​คึกคัก เปี๊ยก​ช่วย​หง​วน​ขาย​ผัด​ไทย แทน​ไท​แวะ​มา​ทักทาย​และ​สั่ง​ผัด​ไทย​หนึ่ง​จาน เปี๊ยก​ไม่ค่อย​พอใจ​บอก​ไป​ว่า​ต้อง​รอ​นาน​หน่อย หง​วน​เห็น​ท่าที​เปี๊ยก​จึง​ถาม​ว่า​รู้จัก​หรือ ​เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ลูก​ชาย​สารวัตร​ใหญ่ หง​วน​ตกใจ​จะ​รีบ​ทำให้​ก่อน เปี๊ยก​ห้าม ทุก​คน​ต้อง​ตาม​คิว

พอดี​เส็ง​กับ​พวก​นั่ง​ส่งเสียง​ก่อกวน​อยู่​ร้าน​หมวย หงวน​เกรงใจ​รีบ​ให้​จิ๊บ​เอา​ผัด​ไทย​ไป​เสิร์ฟ​แทน​ไท​ก่อน ท่าทีแทนไท​สุภาพ​อ่อนโยน​ดู​เป็น​มิตร​จน​จิ๊บ​แปลก​ใจ แต่​เปี๊ยก​ไม่สนใจ...

วัน​นี้​ดอก​แก้ว​ไม่​ไป​โรงเรียน​เพราะ​เป็น​วัน​หยุด พยายาม​หลบหน้า​หลบตา​ชบา​แต่​ก็​ไม่​พ้น​ ชบา​ถาม​ลูก​สาว​ว่า​ไม่ได้​มี​เรื่อง​กับ​ใคร​แน่​หรือ​ ดอก​แก้ว​หัวเราะ​กลบเกลื่อน​จะ​ไป​มี​เรื่อง​กับ​ใคร​ได้ ตนหกล้ม​จริงๆ...ด้าน​ตี๋​เล็กเอาอกเอาใจ​เตีย​ม ตัก​ข้าว​ตัก​กับ​ให้ ตี๋​ใหญ่​ลง​มา​จะ​ออก​ไป​ทำ​งาน ​เตีย​ม​เรียก​ไว้ ตี๋​ใหญ่​พยายาม​เก็บ​ความ​น้อยใจ​ถาม​ว่า “ม้า​มี​อะไร​หรือ​ครับ”

“ก็​ม้า​บอก​ให้​เข้า​มา​ไง” ตี๋​เล็ก​วางอำนาจ​สั่ง

ตี๋​ใหญ่​โกรธ “ฉัน​ต้อง​ไป​ทำ​งาน ไม่ได้​อยู่​ว่างๆผลาญ​เงิน​ไป​วันๆ”

ทั้ง​เตีย​ม​และ​ตี๋​เล็ก​สะดุ้ง เผย​ยื่น​หน้า​มา​ว่า “คุณชาย​ใหญ่​เสียดสี​คุณชาย​เล็ก​เจ้า​ค่ะ คุณนาย”

“ทังไม​ลื้อ​เป็ง​คง​หยั่ง​งี้ อา​โซ้ย​ตี๋​เป็ง​น้อง​ชาย​คาง​กา​ดึ้บ กา​ดึ้บ​ตาม​ลื้อ​ออก​มา แต่​ลื้อ​กลับ​รังเกียจ​ชิงชัง​อี”

ตี๋​เล็ก​ว่า​ตี๋​ใหญ่​อิจฉา​ที่​ม้า​รัก​เขา​มาก​กว่า เตีย​ม​บ่น​พี่น้อง​ต้อง​รัก​กัน ตี๋​ใหญ่​น้อยใจ​เดิน​หนี​ เตีย​ม​ตะโกน​ไล่​หลัง “ลื้อ​จัง​ไว้​เลย​นะ ว่า​อา​โซ้ย​ตี๋​ทัง​อา​ลาย​ก็​ไม่​ผิก เพราะ​อั๊ว อก​รง​มา​กัก​มือ”

เห็น​ตี๋​ใหญ่​ไป​แล้ว เตีย​ม​จึง​หัน​มา​บอก​ตี๋​เล็ก​ว่า​ช่าง​มัน​ให้​กิน​ข้าว​กัน​ต่อ แต่​ตี๋​เล็ก​กลับ​บอก​ให้​เตีย​ม​ร่วมมือ​กับ​เขา​อีก​ครั้ง ถ้า​ครั้ง​นี้​ไม่​สำเร็จ เขา​จะ​ออก​จาก​บ้าน​นี้ เตีย​ม​ตกใจ​หน้า​เหวอ...

เห็น​พร​ทำ​สวน​อยู่ ดอก​แก้ว​เดิน​เลียบเคียง​เข้า​มา ถาม​ถึง​เปี๊ยก​เป็น​อย่างไร​บ้าง พรต​อบ​เหมือน​ท่อง​มา​ว่า ทำ​มา​หากิน​ตาม​อัตภาพ พอ​ดอก​แก้ว​ถาม​อีก​ว่า​ใคร​บอก​ให้​ตอบ​อย่าง​นี้ พร​ก็​พูด​ซื่อๆว่า​เปี๊ยก​สั่ง ดอก​แก้ว​เม้มปาก​ไม่​พอใจ...พอ​พร​ทำ​งาน​เสร็จ​เดิน​กลับ​บ้าน เจอ​เปี๊ยก​กลาง​ทาง ​เปี๊ยก​ก็​ถาม​ถึง​ดอก​แก้ว​เป็น​อย่างไร​บ้าง พรต​อบ​ว่า​ หกล้ม​หน้า​กระแทก​พื้น เท่านั้น​เปี๊ยก​ก็​แล่น​มา​ที่​บ้าน​ชบา ชะเง้อ​มอง​เข้าไป​
ใน​บ้าน ตี๋​เล็ก​มา​เห็น​โวยวาย​ว่า​เปี๊ยก​มา​ขโมย​ของ เปี๊ยก​บอก​ว่า​เปล่า ​ตี๋​เล็ก​จึง​แสยะ​ยิ้ม​และ​ว่า “สม​กัน​ยัง​กะ​ผี​เน่า​กับ​โลง​ผุ”

เปี๊ยก​ถาม​หมาย​ถึง​ใคร ตี๋​เล็ก​ตอบ​ว่า “ก็​แก​เป็น​ผี​เน่า ส่วน​อี​นัง​คน​นั้น​มัน​ก็​คือ​โลง​ผุ”

เท่านั้น​เปี๊ยก​ก็​ชก​โครม​เข้าที่​หน้า​ตี๋​เล็ก​หงายหลัง​ไป ตี๋​เล็ก​โกรธ​ชี้​หน้า​ด่า​เปี๊ยก...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 08:39 น.