king10
Thairath Logo
กีฬา

ขาประจำของอาเนี้ยว

Share :
line-share-logo

ผมอ่าน “วิธีจับขโมย” ของ ส.พลายน้อย จาก “นิทานจีน” (หนังสือในโครงการโลกนิทาน ชุดนิทานนานาชาติ สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์ พ.ศ.2559) แล้วมีความสุข อยากเผื่อแผ่ถึงท่านผู้อ่าน

อาเนี้ยว เด็กชายกำพร้า อยู่กับย่าสองคน ในหมู่บ้าน มณฑลกวางตุ้ง ทุกเช้าอาเนี้ยวจะเอาปาท่องโก๋ที่ย่าทำออกเดินขายในตลาด

ลูกค้าขาประจำที่อาเนี้ยวต้องแวะส่งปาท่องโก๋ 20 ตัว ให้ทุกวัน เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ มีคนไปมาพลุกพล่าน เจ้าของบ้านอาเนี้ยวคุ้นหน้า เรียกตามคนอื่นว่า “ปอกง” อาเนี้ยวไม่รู้ว่าปอกง เป็นใคร

รู้แต่ว่า เป็นผู้ใหญ่ที่มีคนนับถือและยำเกรง

ย่าทำปาท่องโก๋วันละ 300 ตัว สั่งให้ขายตัวละ 1 อีแปะ เงินที่ขายปาท่องโก๋เลี้ยงดูชีวิตย่าหลานมานานปี

สายวันนั้น อาเนี้ยวขายปาท่องโก๋หมดกระจาด เอาเงินอีแปะซุกใต้กระดาษรองปาท่องโก๋ แล้วก็บ่ายหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางเจอหญิงชรากระเดียดกระจาดล้มลง ผลไม้หล่นกระจาย

อาเนี้ยววางกระจาดปาท่องโก๋ สาละวนช่วยหญิงชราเก็บผลไม้ เสร็จแล้วกลับมาที่กระจาดปาท่องโก๋ แต่มันหายไป เขาเดินตามหาเจอกระจาดวางอยู่ใกล้หินก้อนใหญ่

อาเนี้ยวล้วงใต้กระดาษ เงิน 300 อีแปะ ไม่เหลืออยู่เลยสักอีแปะเดียว

อาเนี้ยวร้องไห้โฮๆ เขารู้ดี ถ้าไม่มีเงินค่าปาท่องโก๋ ย่าและเขาจะลำบากมาก ผู้คนละแวกนั้นได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ก็พากันวิ่งเข้ามาดู แต่ไม่มีใครจะช่วยอาเนี้ยวได้เลย

จุดที่อาเนี้ยวยืนร้องไห้อยู่ใกล้บ้านปอกง ปอกงแท้จริงเป็นขุนนางใหญ่ อาเนี้ยววิ่งเข้าไปร้องให้ปอกงช่วย ปอกงไม่รั้งรอ เขาไล่เรียงถามผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ

ชายคนแรกชายร่างใหญ่ คนที่สองคนแก่ คนอ้วน และคนจมูกใหญ่ และอีกหลายๆคน ทุกคนปฏิเสธเสียงเดียวกัน “ไม่ได้เอาเงินของอาเนี้ยวไป”

“เมื่อไม่มีใครเอาเงินไป” ปอกงเสียงดัง แล้วชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ “เพราะฉะนั้น ก้อนหินก้อนนี้จะต้องเอาเงินไป” คนแถวนั้น ได้ยินก็หัวเราะลั่น ก้อนหินจะเป็นขโมยได้อย่างไร

แต่คนพวกนั้นก็ต้องแปลกใจมากขึ้น เมื่อได้ยินปอกงสั่งบริวารให้มาช่วยกันขนก้อนหินก้อนนั้นไปชำระคดีในบ้าน ซึ่งก็คือศาล พวกเขาเดินตามไปยืนออหน้าประตู

ปอกงประกาศ ใครอยากดูการตัดสินคดีก้อนหินขโมยก็ต้องจ่ายเงินคนละ 20 อีแปะ แน่ล่ะ เรื่องแปลกๆอย่างนี้ไม่เคยมี ทุกคนต่างก็ควักเงิน 20 อีแปะ พร้อมจ่าย

ปอกงสั่งให้คนเอาเงินโยนลงอ่างน้ำ แล้วยืนดู คนอ้วน คนแก่ ชายร่างใหญ่ หลายคนที่ปอกงเคยถาม โยนเงินลงอ่างน้ำ จนมาถึงคนจมูกใหญ่ เขายืนโอ้เอ้ แล้วโยนเงินเป็นคนสุดท้าย

ทันใดนั้นปอกงก็สั่งให้จับคนจมูกใหญ่ค้นตัวก็เจอเงินค่าปาท่องโก๋อยู่ในกระเป๋า

ทุกคนสงสัยปอกงจับคนจมูกใหญ่เป็นขโมยได้อย่างไร ปอกงบอกว่า เงินของอาเนี้ยวซุกอยู่่ใต้กระดาษรองปาท่องโก๋ชุ่มน้ำมัน เมื่อเอาโยนลงน้ำ น้ำมันก็กระจายในน้ำ

ผู้คนอุทานสรรเสริญวิธีจับขโมย ปอกงสั่งให้เอาเงินในอ่างน้ำ รวมทั้งเงินที่ถูกขโมยคืนให้อาเนี้ยวไป

“ปาท่องโก๋ ย่าเจ้าอร่อยมาก” ปอกงกำชับ “อย่าลืมทีเดียว พรุ่งนี้เอามาส่งบ้านข้า 20 ตัว”

นิทานเรื่องลูกค้าขาประจำของอาเนี้ยว จบลงอย่างมีความสุข... อ่านแล้วยิ้มได้จริงๆ

ปอกงในนิทาน เขาว่ากันว่าคือเปาบุ้นจิ้นหน้าดำ ท่านเปาคนนี้ เก่งทั้งวิธีจับขโมย เก่งทั้งการตัดสินคดี ไม่ต้องยืมมือรัฐบาลเป็น “ตัวช่วย” เหมือนคดีป่าแหว่ง คดีผงเข้าตาท่านเปาในบางบ้านเมือง.

กิเลน ประลองเชิง

อ่านเพิ่มเติม...
ชักธงรบกิเลน ประลองเชิงวิธีจับขโมยนิทานจีนส.พลายน้อย