เมื่อวานนี้ผมเขียนถึงการไปทัวร์ “พิพิธภัณฑ์ทันสมัย” หลายๆแห่งที่ถนนคลอง 5 อำเภอคลองหลวง ปทุมธานี เมื่อวันหยุดยาวที่ผ่านมา ด้วยความชื่นชมพิพิธภัณฑ์ต่างๆ พร้อมกับทิ้งท้ายอยากเห็นเด็กไทยทุกหมู่เหล่า รวมทั้งลูกหลานคนจนได้มีโอกาสไปเที่ยวชมอย่างทั่วถึงวันนี้ผมจะเขียนต่อนะครับ แม้จะไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องพิพิธภัณฑ์เท่าไรนัก แต่ประเด็นความคิดที่อยากจะเขียนเรื่องนี้ก็มาจากการไปทัวร์พิพิธภัณฑ์คราวนี้นั่นเองเหตุเพราะในระหว่างที่ผมนั่งพักเหนื่อยเอาแรงอยู่ตามลำพังในเก้าอี้ที่เขาจัดไว้เป็นระยะๆ ก็พลันได้ยินพ่อแม่ลูกหลายต่อหลายคู่ที่เป็นคนไทยแท้ๆ พูดจากันเป็นภาษาอังกฤษมีการซักถามตอบโต้และอธิบายด้วยภาษาอังกฤษกะหนุงกะหนิงไปหมดทำให้นึกขึ้นมาได้ว่า เด็กไทยรุ่นใหม่ในปัจจุบันน่าจะมีมากเปอร์เซ็นต์พอสมควรที่พ่อแม่ทิ้งไว้กับ โทรศัพท์มือถือ จนโทรศัพท์มือถือแทบจะกลายเป็นพ่อแม่คนที่ 2 ของเด็กๆไปเลยทีเดียว“ผลดี” ที่เห็นได้ชัดเจนประการแรกก็คือเด็กๆลูกมือถือยุคนี้ พูดจาภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว และสำเนียงเป็นฝรั่งเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เนื่องเพราะเจ้าหนูทั้งหลายมีโอกาสได้ดูการ์ตูนภาษาอังกฤษต่างๆผ่านยูทูบกันตั้งแต่เด็กๆ ทำให้ทั้งศัพท์แสงและสำเนียงการพูดภาษาอังกฤษของเด็กๆถอดแบบออกมาจากยูทูบเปี๊ยบดังที่เราเคยได้ยินข่าวว่าเด็กอีสานคนหนึ่งพูดภาษาอังกฤษเหมือนเด็กอังกฤษเลยทั้งๆที่อยู่กลางท้องทุ่งท้องนาแท้ๆ แต่ก็มาขยายความตอนหลังว่าเพราะปู่ ย่า ไม่มีเวลาเลี้ยง เลยให้เจ้าหนูอยู่กับโทรศัพท์มือถือ...หรือให้มือถือเป็นคนเลี้ยงนั่นเองปรากฏว่าเจ้าหนูเปิดดูแต่การ์ตูนฝรั่งทำให้สุ้มเสียง สำเนียงพูดออกมาเป็นฝรั่งไม่มีอีสานเจือปนแม้แต่น้อยซึ่งปรากฏการณ์เช่นนี้ก็เกิดขึ้นในครัวเรือนของเด็กไทยทั่วประเทศเช่นกัน เพราะพ่อแม่รุ่นใหม่ล้วนฝากมือถือเลี้ยงแทบทั้งสิ้น ทำให้เด็กรุ่นใหม่เรียนภาษาอังกฤษจากการ์ตูนได้ทั้งสำเนียง ได้ทั้งศัพท์แสง ดังที่กล่าวไว้แล้วครั้นเมื่อพ่อแม่เล่นด้วย คือใช้วิธีพูดจาเป็นภาษาอังกฤษกับลูกๆตั้งแต่เรื่องง่ายๆไปถึงเรื่องยากๆ เด็กๆก็ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้น ทำให้ภาษาอังกฤษแตกฉานไปตามๆกันจึงเกิดภาพครอบครัวไทยพูดกับลูกเป็นภาษาอังกฤษ ที่ผมได้ยินหลายต่อหลายครอบครัวที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์เมื่อ 2 วันก่อนผมได้ยินแล้วก็ยิ้ม เพราะเด็กๆออกเสียงได้ดีมาก เพราะมี “เปปป้าพิก” Peppa Pig การ์ตูนอังกฤษช่วยดัดลิ้นให้...ในขณะที่พ่อแม่ แม้จะใช้ภาษาอังกฤษได้คล่องและเรียนสูง แต่ก็เรียนมาในยุคก่อนมือถือมีครูไทยเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ...จึงออกสำเนียงกันแบบไทยๆเวลาเจรจากับลูก จึงได้ยินสำเนียงอังกฤษแบบไทยกับอังกฤษเป๊ะโต้ตอบกันไปมา แทบจะทุกครอบครัว (เว้นครอบครัวที่พ่อแม่ไปเรียนนอกมาตั้งแต่เล็กๆ)ถามว่าปรากฏการณ์เช่นนี้ จะเป็นผลดีแก่อนาคตเด็กไทยหรือไม่? ก็น่าจะตอบว่าเป็นผลดี เพราะในอนาคตคนไทยจะพูดภาษาอังกฤษเก่งขึ้นชัดเป๊ะมากขึ้นไม่เหมือนคนไทยรุ่นผม ขนาดเรียนโท เรียนเอกมาจากนอกแล้ว แต่ลิ้นก็ยังแข็งออกเสียงภาษาอังกฤษบางคำไม่ถูกต้องอยู่ดีและที่น่าจะเป็นผลดีอีกอย่างก็คือในกรณีนี้พ่อแม่จะเข้ามามีส่วนร่วมด้วย เช่น คอยถาม คอยตอบเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้เกิดความรัก ความผูกพัน ความใกล้ชิด ระหว่างครอบครัวเพิ่มขึ้นแต่เผอิญในโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเป็นสะพานสำหรับ “สื่อ” สารพัดนั้น จะมีเรื่องราวหลั่งไหลเข้ามาทั้งดีและร้ายเต็มไปหมดพ่อแม่ที่ทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้กับลูก ย่อมไม่มีเวลามาพูดคุยได้ทุกเรื่อง ลูกจึงไปแสวงหากันเอง ที่โชคดีก็เจอเรื่องดีๆ ที่โชคร้ายก็เจอเรื่องร้ายๆ กลายเป็นปัญหาใหญ่ของสังคมไทยในทุกวันนี้แต่จะทำอย่างไรได้ เพราะถ้าไม่ให้ลูกเล่นมือถือ ลูกก็จะเชยระเบิด และจะตกรุ่น ถึงขั้นแทบทำมาหากินไม่ได้ในอนาคตการให้มือถือเป็นพ่อแม่หรือครูคนที่ 2 จึงจำเป็น เพียงแต่จะต้องคอยดูแลอยู่ห่างๆ และคอยเป็นเกราะป้องกันภัย รวมถึงคอยชี้แจงในบางเรื่องบางอย่างที่ถูกต้องควบคู่กันไปพยายามทำให้เหมือนกับเวลาพูดภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่นกับลูกๆที่พูดคล่องปรื๋อนั่นแหละครับ จะได้ทั้งความรัก ความอบอุ่นและความปลอดภัยไปพร้อมๆกันอย่างที่ผมว่าโลกยุคนี้ไม่มีทางหลบเลี่ยงโทรศัพท์ “มือถือ” ไปได้แล้ว เพียงแต่เราจะหาทางใช้เจ้า “วัตถุ” ที่มี “คุณอนันต์” และ “โทษมหันต์” ชิ้นนี้ให้เกิดผลดีมากกว่าผลร้ายได้อย่างไรเท่านั้นเอง?“ซูม”
