เรื่องของพระฤาษีผู้มีฤทธิ์เดชไร้เทียมทาน ในรามเกียรติ์มีอยู่หลายองค์ แต่เรื่องขององค์ไหน จะสนุกสนานพิลึกพิลั่นเท่า ฤาษีโคดม คงไม่มี สนุกแค่ไหน ก็ลองอ่านกันดูเดิมฤาษีโคดมเป็นเจ้าเมืองสาเกด ไม่มีโอรสธิดา เกิดเบื่อหน่ายทางโลกขึ้นมา จึงออกบวชเป็นฤาษีบวชแล้วก็แน่วแน่บำเพ็ญตบะ นั่งนิ่งท่าเดียว ติดต่อกันนานสองพันปี จนหนวดยาว นกกระจาบคู่หนึ่งมาทำรังวันหนึ่งนกตัวเมียกำลังกกไข่ นกตัวผู้บินออกไปหาเหยื่อมาป้อนแล้วก็ให้บังเอิญ วันนั้นเพลินจิกเกสรบัว ตั้งใจจะเอาไปฝากเมียให้มากๆ พลบค่ำไม่ทันรู้ตัว ดอกบัวใหญ่หุบกลีบ นกก็ติดอยู่ในนั้น รุ่งเช้าดอกบัวเผยอกลีบ นกกระจาบตัวผู้ก็รีบบินกลับรังเจอปัญหาใหญ่นกกระจาบเมีย คิดว่านกกระจาบผัวนอกใจไปมีเมียรังอื่น ผัวชี้แจงเท่าไหร่ ก็ไม่ยอมฟังจนกระทั่งนกกระจาบตัวผู้ หลุดปากสาบาน ถ้านอกใจเมีย ขอให้บาปทั้งปวงของพระฤาษี จงมาตกแก่ตนเรื่องที่ยกมาสาบานหนักหนา นกกระจาบเมียจึงยอมเชื่อผัว หันมาคืนดีกัน บรรยากาศในรังหนวดพระฤาษีจึงดีขึ้น แต่เรื่องไม่ดี ก็เกิดกับใจพระฤาษี ทิ้งเมืองมาเข้าป่า บวชเป็นฤาษี สองพันปีไม่มีโอกาสทำบาปอะไรอีกเลย“ทำไม เรามีบาป...” ฤาษีรำพึงแล้วก็ถาม “ข้าไปทำบาปอะไรมา”เมื่อนกกระจาบตอบว่า“ มีบาป เพราะไม่มีโอรส สืบราชสมบัติ” ฤาษีโคดมฟังแล้ว ก็เห็นจริงตามคติพราหมณ์ ชายใดเกิดมา ต้องมีบุตรไว้สืบสกุล ยิ่งเป็นพระเจ้าแผ่นดิน ก็ต้องมีโอรสไว้สืบราชสมบัติ ดูแลบ้านเมือง ฤาษีโคดม เห็นด้วยกับนกกระจาบตั้งกองกูณฑ์ เสกนางอัปสร สวยยิ่งนางฟ้าใดๆในสวรรค์ ความงามเทียบได้กับพระแม่อุมา ชายาพระอิศวร ตั้งชื่อนางกาลอัจจนา เกิดธิดานางหนึ่ง ชื่อนางสวาหะมีเมียแล้วแถมมีลูก ฤาษีโคดม จะนั่งนิ่งให้นกทำรังในหนวดต่อไปไม่ได้ กลางวันก็ต้องออกป่าไปหาผลไม้ พระอินทร์เห็นโอกาส ก็ลงมาสัมผัสกายนาง เกิดลูกชายคนหนึ่งอีกวันว่าง พระอาทิตย์ ก็ลงมา นางกาลอัจจนา ก็ได้ลูกชายคนที่สองฤาษีโคดม รักลูกทั้งสาม แต่รักสองลูกชายมากกว่าลูกหญิง ตอนพาไปอาบน้ำ ก็อุ้มลูกชายคนหนึ่ง อีกมือจูงลูกชายอีกคน ส่วนนางสวาหะ ลูกแท้ๆก็ปล่อยให้เดินตามนางสวาหะน้อยใจ บอกความจริง ฤาษีโคดมไม่เชื่อ ถึงริมน้ำ โยนลูกทั้งสามลงแม่น้ำ สาปว่าถ้าเป็นลูกตัว ขอให้ว่ายกลับฝั่ง ถ้าเป็นลูกคนอื่น ก็ขอให้ลูกลิง ไปอยู่ในป่าลิงตัวเขียว ลูกพระอินทร์มีฤทธิ์มากชื่อพาลี ลิงตัวแดงลูกพระอาทิตย์ ชื่อสุครีพฤาษียังไม่หายโกรธ สาปนางกาลอัจจนาให้ไปเป็นก้อนหิน รอให้วานรขนถมเป็นถนนให้พระราม นางกาลอัจจนาโกรธลูกปากสว่าง สาปให้ไปยืนขาเดียวเหนี่ยวกินลม รอพระพายให้มาเป็นพ่อเกิดลูกเป็นวานรชื่อหนุมานเรื่องจึงเป็นเช่นที่ผมว่า ถ้าไม่มีฤาษีโคดม เรื่องรามเกียรติ์ไม่มีหนุมาน ไม่มีพาลี สุครีพ เป็นแม่ทัพวานร ก็ขาดรสชาติรบกับทัพยักษ์ของทศกัณฐ์ไม่สนุกถึงใจส่วนเรื่อง “บาปพระฤาษีโคดม” ผมตั้งใจเอามาเล่าเตือนผู้นำที่ดีแต่บ่นๆ ทำงานหนักเพื่อบ้านเมืองไม่มีเรื่องทุจริตอะไร หาเรื่องด่าหาเรื่องไล่กันไม่หยุด...ให้ท่านรู้ว่า มนุษย์ทุกคนมีบาปมาตั้งแต่เกิดเป็นผู้นำรัฐบาล ถ้าไม่ถูกฝ่ายค้านหาเรื่องด่า...เขาก็ว่าเป็นเผด็จการรัฐสภา เหมือนที่พระท่านว่า คนไม่ถูกนินทาไม่มีในโลก นั่นปะไรเล่า.กิเลน ประลองเชิง
