เรื่องที่ 88 ในหนังสือ ชวนม่วนชื่น 2 (อักษรสัมพันธ์พิมพ์แจกเป็นธรรมทาน พ.ค.2558) พระอาจารย์พรหม เทศนาเรื่อง ใบอนุญาตให้มีความสุข...ครับ พระอาจารย์เริ่มต้นว่า พวกเรามีใบอนุญาตให้ขับรถ ใบอนุญาตให้เลี้ยงหมา ใบอนุญาตให้แต่งงาน และอีกหลายๆใบอนุญาตกันแล้วในโลกยุคปัจจุบันทันสมัย...นี้ทำไมพวกเราจะมีใบอนุญาตให้มีความสุขบ้างเล่า?มีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดว่า พวกเขาไม่สมควรมีความสุข บางทีในอดีตพวกเขาอาจเคยทำอะไรบางอย่างที่เลวร้ายต่อคนไว้ และความเลวร้ายที่ว่านั้น เค้าไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้หรือคนเหล่านั้น อาจจะทุกข์ทรมานอยู่กับการถูกคนอื่นกดขี่ข่มเหงทำร้าย จนทำให้สูญเสียความรู้สึกเห็นคุณค่าในตัวเองไปตอนที่อาตมาไปสอนทำสมาธิที่เยอรมัน ชายหนุ่มคนหนึ่งมีปัญหาในการทำสมาธิมากเขาเล่าให้ฟังว่า เขาประสบปัญหาต่างๆมากมายมาตลอดชีวิต ความรักไม่ราบรื่น อาชีพการงานไม่มั่นคง จนเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในวังวนของความอับเฉาเดียวดายด้วยความรู้สึกนี้ เมื่อมีโอกาสแห่งความสุขผ่านเข้ามา เขาก็จะขับไล่มันออกไปเขามีความเชื่อลึกๆในจิตใต้สำนึก เขาเป็นคนไม่ควรมีความสุขเอาเสียเลย“ประสบการณ์พระแบบอาตมา มีคนแบบนี้อยู่มากมาย” พระอาจารย์พรหมว่าอาตมาเริ่มรับรู้ เขาให้ความเคารพอาตมามาก เพื่อนๆหลายคนของเขาบอกกับอาตมาเอง เขายกให้อาตมาเป็นผู้หยั่งรู้ เป็นผู้มีความเมตตากรุณาและความเชื่อสุดท้าย เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิญญาณความเชื่อข้อสุดท้ายสำหรับอาตมา ค่อนข้างจะเกินจริงมากไปสักหน่อยแต่อาตมาก็เห็นประโยชน์ และขอใช้ประโยชน์กับความเชื่อนี้ จึงตัดสินใจให้ใบอนุญาตให้มีความสุขแก่เขาแน่ละ คนที่ลงชื่อในใบอนุญาต ก็ควรเป็นคนที่เขาเห็นว่า ทำอะไรก็ถูกหมด ซึ่งคนคนนั้นคืออาตมาเองเรื่องใบอนุญาตให้มีความสุขก็ควรเป็นเรื่องง่ายๆต่อไปอีกนาน ชายหนุ่มคนนั้นให้ความเคารพต่อใบอนุญาตที่ได้รับอย่างจริงจังเขาเอามันใส่กรอบแขวนไว้บนฝาผนังบ้านในตำแหน่งที่เห็นง่าย เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจแก่เขาเสมอๆว่า เขาได้รับจากผู้มีอำนาจให้มีความสุขตัวจริงเวลานับจากนั้น เขาไม่เคยปฏิเสธช่วงเวลาแห่งความสุข เขายอมให้ตัวเองมีความสุข และปัญหาประดามีที่เคยมีในชีวิตก็เริ่มคลี่คลายและปาฏิหาริย์ก็มี เขาเริ่มทำสมาธิได้ดี แน่วแน่ และแช่อยู่กับความสงบเงียบง่ายนั้นวันละนานๆถึงตรงนี้ พระอาจารย์พรหมมีเรื่องเล่าต่อ มีเรื่องยุ่งยากตามมา... เมื่อเพื่อนของเขาคนหนึ่งได้นำสำเนาใบอนุญาตให้มีความสุขไปโพสต์แพร่หลายในเฟซบุ๊ก ทำให้มีผู้คนหลั่งไหลกันมาขอใบอนุญาต และเจาะจงขอลายเซ็นผลก็คือ อาตมาไม่มีความสุขอยู่พักใหญ่ เพราะอาตมาไม่มีเวลาทำสมาธิเลยปีที่ผ่านมา คนไทยเราเจอปัญหาหนักๆสารพัดสารพัน...นี่ก็ปีใหม่แล้ว ผมขอให้ของขวัญปีใหม่...ไปหาพระอาจารย์พรหมหรือพระอาจารย์ที่นับถือใกล้ตัว...สักคน...เซ็นใบอนุญาตให้มีความสุขมาแขวนฝาบ้าน...สักใบแล้วคุณจะรู้ว่า ความสุขนั้นหาไม่ยากจนเกินไป มันอยู่ใกล้ๆหาได้ที่หัวใจตัวคุณเอง.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
