“ช่วงปี 2548 สวนส้มย่านรังสิตและใกล้เคียงล่มสลาย ผมและชาวสวนส้มจึงต้องหาปลูกพืชอื่นทดแทน หลายคนหันไปปลูกกล้วยหอมทอง แต่ผมกับเพื่อนอีกจำนวนหนึ่งเลือกที่จะปลูกไผ่ที่เริ่มมีกระแสบูมในช่วงนั้น จนมีพื้นที่ปลูกรวมกว่า 2,000 ไร่ แต่หลังจากปลูกและทำตลาดมาได้เพียง 3 ปี ตลาดถึงทางตัน เพราะปริมาณไผ่ที่ออกมามากเกินกว่าที่ตลาดจะรับได้ ทำให้หลายคนทยอยเลิกกันไปตั้งแต่ปี 2554 เหลือผมแค่คนเดียวที่ยืนหยัดสู้ต่อ และขยายพื้นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมีพื้นที่ปลูก 200 ไร่”