เมื่อวันที่ 4 ต.ค. ราชบัณฑิตยสภาด้านวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน ในกรุงสตอกโฮล์ม ประกาศมอบรางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ ประจำปี 2565 ให้แก่ อแล แอสแปร์ ชาวฝรั่งเศส วัย 75 ปี จากมหาวิทยาลัยปารีส-ซาเคลย์ และ อิเคิล โปลีเทกนิค ปาเลโซ ร่วมด้วยจอห์น เอฟ. เคลาเซอร์ วัย 79 ปี จาก วอลนัต ครีก แคลิฟอร์เนีย สหรัฐฯ และแอนทอน ไซลิงเกอร์ วัย 77 ปี จากมหาวิทยาลัยเวียนนา ออสเตรีย สำหรับผลงานด้านกลศาสตร์ควอนตัม จากการทดลองโฟตอนพัวพัน ฝืนทฤษฎีความไม่เท่าเทียมกันของเบลล์จนค้นพบวิธีที่อนุภาคโฟตอนสามารถเชื่อมโยงกัน หรือ “พัวพันกัน” แม้ว่าจะแยกจากกันด้วยระยะทางที่ห่างไกล เปิดทางสู่การบุกเบิกวิทยาศาสตร์สารสนเทศควอนตัมปรากฏการณ์ดังกล่าวเคยถูกอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เรียกว่าเป็น “การกระทำที่น่าสะพรึงกลัวในระยะไกล” อย่างไรก็ตาม ทั้งแอสแปร์ เคลาเซอร์ และไซลิงเกอร์เป็นผู้ชนะรางวัลโนเบลลำดับที่ 116 นับแต่มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี 2444 โดยทั้ง 3 คนจะได้รับส่วนแบ่งของเงินรางวัลมูลค่า 10 ล้านโครนสวีเดน (หรือราว 34 ล้านบาท) เท่าๆกัน ในพิธีมอบวันที่ 10 ธ.ค. ก่อนหน้านี้ทั้ง 3 คนเคยถูกคาดการณ์ว่าอาจได้รับรางวัลโนเบลมาเกินกว่า 10 ปีมาแล้ว จนในปี 2563 ทั้ง 3 คนได้รับรางวัลวูล์ฟ ไพรซ์ ที่อิสราเอล ซึ่งเป็นเครื่องชี้วัดถึงความเป็นไปได้ในการคว้ารางวัลโนเบล.
