จาก “มาเฟียหน้าหล่อ” สู่ “หมอต๊ะ” สายโหด แต่กลับถูกอกถูกใจแฟนๆที่ยังคลั่งรักหมดใจ สำหรับ บอม-ธนิน มนูญศิลป์ นักแสดงหนุ่มจากละคร “พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน” ทางช่อง 3 ซึ่งเจ้าตัวยอมรับเป็นความยากแต่ท้าทายได้พิสูจน์ฝีมือ งานนี้เลยคว้าหนุ่มบอมมาอัปเดตตัวจริงโคตรดุแบบในละครหรือเปล่า โดยเริ่มจาก...เรื่องนี้บอมเล่นเป็นคุณหมอ ก่อนเล่นมีปรึกษาคุณพ่อที่เป็นคุณหมอตัวจริงบ้างมั้ย“มีครับ เวลาเข้าฉากพวกนี้มันดึงความทรงจำตอนเด็กๆ ก็โทร.ไปหาป๊าทำงานอยู่เหรอ? รู้สึกดีเหมือนเรามียีนบางอย่างรับมาจากคุณพ่อ เอาพลังงานเป็นความทรงจำได้มาผสม มาใช้ให้เข้ากับคาแรกเตอร์” แอบสงสัยทำไมบอมไม่เรียนหมอเหมือนคุณพ่อล่ะ“ตอนนั้นที่ผมไม่ตัดสินใจเรียนหมอเพราะผมกลัวทำคนไข้ตายแน่เลย ผมเพิ่งมารู้ตอนโต สุดท้ายแล้วถ้าคุณหมอทำเต็มที่แล้ว คนไข้ไม่รอดจริงๆ ไม่ใช่ความผิดของคุณหมอ แต่ตอนนั้นด้วยความคิดแบบเด็กๆ”มีแอบเสียดายรู้เงี้ยเรียนหมอดีกว่ามั้ย“ไม่แน่เหมือนกันนะเพราะสิ่งที่ผมเรียนบริหารธุรกิจก็ตาม โชคชะตาให้ผมเข้าวงการมาทางนี้”ละครเรื่องนี้โดนัท-มนัสนันท์ เลือกบอมเป็นคนแรกเลยรู้สึกยังไงบ้าง“รู้สึกดีใจและกดดันครับ เพราะพี่โดให้เล่นอะไรตัวละครไม่ใช่แบนๆ ต้องให้เราใช้พลังงานบางอย่างที่เราไม่เคยใช้ไม่เคยทำ ก็ดีใจพี่โดให้ผมทำสิ่งใหม่ ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่เลย” ชีวิตจริงเป็นสายว้ากเหมือนในละครมั้ย “ไม่เลยครับ คำว่าดุกับผมนี่คือไม่ใช่ญาติกันเลย ผมไม่ซี้กันเลย ผมไม่ใช่คนดุเลย ผมไม่ชอบความดุเลย” จากบทจะแนวเครียดๆ ดราม่าแต่อยู่กองได้ยินว่าเราก็เป็นหัวโจกปล่อยมุกเหมือนกัน“อืม ไปเอามาจากไหน (หัวเราะ) พอเป็นละครไม่เครียดผมก็ไม่ค่อยเครียดหรอก จริงๆ ความยากของการแสดงคือก้าวแรก การเข้าใจตัวละครผมว่ายากที่สุด เกิดก้าวนี้ไปได้ที่เหลือไม่ใช่ความยากแล้วไปกองเลยเจอใครน่าแกล้ง เอ๊ย เรียกว่าน่าพูดคุยดีกว่า (หัวเราะ) พูดคุยกับเค้าบ้าง เวลาเล่นด้วยกันไม่เขิน สบายๆ”เป็นสายกิจกรรมบ้าพลังเหมือนกันนะเนี่ย“ผมเป็นคนออกกำลังกายมาตั้งแต่เด็กๆ ผมตีเทนนิสตั้งแต่อายุ 10-11 ขวบ เป็นนักกีฬาตั้งแต่ ม.ต้น ยันมหาวิทยาลัยก็เป็นโค้ชด้วย ตีเทนนิสมา 20 ปีแล้วนะ ค่อนชีวิต มากกว่าชีวิตนักแสดงอีก ผมทำแล้วไม่อยากให้ใช้คำว่าเสพติดแต่อาการไม่ต่างกัน เลิกกองอยากเล่นกีฬา” ช่วงโควิดสนามปิดเราทำยังไง“หงุด หงิดครับ ไม่กั๊กเลย หัวเสียด้วย โอเค กีฬาบางอย่างต้องเลี่ยง กีฬาที่มีการปะทะกันตรงๆ เช่น บาส ฟุตบอล แต่กีฬาส่วนตัวอย่างกอล์ฟ เทนนิส แบด กีฬาเหล่านี้เสี่ยงค่อนข้างน้อยและเป็นกีฬากลางแจ้ง พอเค้าสั่งให้ปิดทำไรไม่ได้ ทำใจได้อย่างเดียวเลย” ช่วงก่อนเห็นไว้หนวดไว้เคราเป็นส่วนหนึ่งเพิ่มความเข้มให้ตัวเองหรือเปล่า“ไม่ครับ ตอนนี้โกนหนวดแล้วจริงๆไม่อยากโกนบ่อยเพราะมันระคายเคืองผิว บางทีโกนหนวดทุกวันทำให้หน้าค่อนข้างแห้ง เลยคล้ายๆเปลี่ยนลุค” แรกๆไว้หนวดส่องกระจกดูตัวเองรู้สึกยังไง“ไม่เข้ากับรอยยิ้มตัวเองเลยครับ เคยคิดอยากลองทำให้เป็นทรงดีๆ แต่ต้องยาวกว่านี้ ไว้เป็นเดือน ซึ่งผมไม่เคยว่างถึงเดือนเลยครับ ว่างเต็มที่สัปดาห์นึงมีงานก็ต้องโกนหนวดโกนเครา”ไว้ยาวสุดแล้วหรือเปล่า“โควิดรอบก่อนไว้ได้ยาวมากกว่านี้อีก รอบนี้นิดเดียว” พ่อแม่แซวบ้างไหม“เฉยๆ ครับเพราะน้องชายผมไว้เครา จริงๆอยากลองทำทรง ทำสีแต่ติดละคร บางทีเห็นตามภาพตามสื่อต่างๆ อยากลองทำดู เดี๋ยวอายุแก่มากๆ คงไม่ได้ทำ อยากลองอะไรที่ไม่เคยได้ทำ อยากลองเปลี่ยนลุคดู”ความรักชั่วโมงนี้เป็นยังไงบ้าง“ก็ยังโสดอยู่ครับแต่ก็มีคนคุยนิดหน่อย ก็โสดจะปีนึงแล้วครับ”เหงามั้ย “อืม พอทำงานนานๆ มีเหงาบ้างนิดหน่อย” คนที่เรากำลังคุยๆ ยังไม่ใช้คำว่าแฟนเพราะเพิ่งคุยหรือยังไม่มั่นใจอะไรหรือเปล่า“มันเป็นปัญหาที่ตัวของผมเองครับ บางทีก็ผมก็ติสต์แตกอยากทำอันนั้น อยากทำอันนี้ ผมรู้สึกว่าความติสต์ของผมบางทีทำอะไรก็ไม่อยากบอกใคร บางทีเรารู้สึกว่าใครจะรับความติสต์แตกของเราได้ หรือบางครั้งด้วยความที่ผ่านมาเราทำงานเยอะ ช่วงนึงถ่ายละคร 3 เรื่อง บางทีกลับมาบ้านก็อยากอยู่คนเดียวไม่อยากเล่าให้ใครฟัง ไม่อยากเจอคำถาม ทำอะไรมา? เหนื่อยมั้ย? แต่ถ้าเรามีคนที่คุย มีแฟน ทำอะไรมาบ้างเล่าให้ฟัง ก็ต้องเล่าให้ฟัง แต่ผมบางทีไม่อยากคุย รู้สึกไม่อยากบอกให้คนรู้ด้วยซ้ำ ถึงห้องปุ๊บลบหน้า เปิดยูทูบฟังเพลง” เป็นคนโลกส่วนตัวสูงว่างั้นเหอะ“อาจจะเป็นเพราะเราทำงาน ทำให้บางทีก็ไม่อยากเล่า ภาวะจากงานค่อนข้างหนัก ค่อนข้างตึงหัวมาก ตัวผมเองมีภาวะยังไม่มั่นคง ยังไม่นิ่ง ตอนนี้ไม่ได้เร่งรีบอะไร ออกกำลังกาย เล่นกีฬา เล่นเกม แฮปปี้ กับความรักตอนนี้เรียกว่าไม่ได้วาดภาพไว้ดีกว่าครับ ไม่มีภาพอะไรในหัว แบลงก์ๆ เกิดวันนึงเจออะไรสักวัน ถ้าเกิดมันใช่ไม่ต้องใช้ความพยายาม มันเป็นความระแวง ทั้งๆที่่ไม่ได้มีอะไร มีบางคนก็ตั้งคำถามมึงไปทำอะไรเค้าหรือเปล่า? ผมโดนบูลลี่ก่อนเลย ทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย”ถามจริงๆเคยน้อยใจมั้ยเพราะบอมจะโดนบูลลี่ตลอดเลย“ถามว่าเคยน้อยใจมั้ย เคยครับ แต่ปัจจุบันไม่ค่อยแล้ว เราผ่านมาเรื่อยๆ แล้ว ไม่รู้ใช้คำว่าปลงได้หรือเปล่า ไม่มีใครบนโลกชอบหรอกเรื่องของการบูลลี่ มันมีเยอะทั้งผมและหลายๆ คนที่เคยโดน แต่ละคนมีวิธีรับมือแตกต่างกัน ผมไม่รู้วิธีรับมือด้วยซ้ำไป” โดนหนักๆ ถึงขั้นคิดออกวงการ มีมุมนั้นไหม“มีครับ ช่วงแรกๆเจอการโจมตีหนักๆจากทุกด้าน เราไม่อยากสู้แล้ว เรายอมแพ้ รู้สึกแย่มาก เป็นความ รู้สึกที่เด็กคนนึงร้องไห้ไม่รู้สู้ยังไง สู้ไปแพ้ ไม่เห็นหนทางชนะแต่ได้คนรอบข้างให้กำลังใจ คอยซัพพอร์ต คอยช่วยหาทางแก้ไข ได้ผู้ใหญ่ที่เห็นว่าเรามีความสามารถ พัฒนาได้ ทั้งๆ ที่โซเชียลคอมเมนต์ ไร้การพัฒนาไร้นั่นไร้นี่ พูดเหมือนผมเป็นคนแย่มาก ผมอ่านคอมเมนต์ เหมือนผมคือตัวร้ายยิ่งกว่าตัวร้ายในละคร หาดีๆไม่ได้เลย คนอื่นอ่านอาจจะขำ แต่จะมีใครรู้บ้างว่าบางทีคนที่โดนบางทีเค้าก็ขำไม่ออก ปัจจุบันโอเคขึ้น เมื่อก่อนแคร์ทุกอย่าง คุณแม่สอนให้ผมแคร์คนรอบข้าง แต่สิ่งที่ผมโตขึ้นมาสอนผมแคร์ทุกอย่าง ไม่ควรเอาทุกอย่างมาเก็บไว้ในหัวสมองเรา มันถูกสอนโดยประสบการณ์กับสิ่งที่ผมเจอมา เลยหาจุดศูนย์กลางที่เราพอเดินไปได้โดยไม่เสียสุขภาพจิตเกินไป”.เม้าท์ชัด จัดทุกตอน ติดตามได้ที่ www.thairath.co.th/novel และ Facebook Fanpage : นิยายไทยรัฐ
