หมาจิ้งจอกตัวที่ผมกำลังจะเล่าถึงต่อไปนี้ เป็นคนละตัวกับที่อยู่ในนิทานสุภาษิต ที่เด็กรุ่นผมหัดอ่านชั้น ป.เตรียม (พ.ศ.2496) ตัวในนิทานชั้น ป.เตรียม...หมาจิ้งจอกติดกับดิ้นหนีจนหางขาด แต่มันกลับมาคุยโม้ หางที่ขาดเป็นความโก้...ส่วนหมาจิ้งจอกตัวใหม่...อยู่ในหนังสือเรื่องเล็กๆ ความหมายใหญ่ๆ (สุริยเทพไชยมงคล เขียน อินสไปร์ พิมพ์ พ.ศ.2553) ลีลาต่างกันแค่ไหน ลองอ่านเช้าตรู่วันที่เหน็บหนาว หมาจิ้งจอกตัวนี้กำลังดื่มน้ำอยู่ใกล้ถ้ำน้ำแข็ง หางมันวางอยู่บนพื้นน้ำแข็ง เมื่อเห็นขนบางส่วนกำลังถูกน้ำแข็งยึดไว้มันคิดว่า “ไม่เป็นไร? อีกประเดี๋ยวใช้แรงดึงอย่างมากขนก็หลุดออกไปสักสิบยี่สิบเส้น”แต่เมื่อจะออกแรงดึง หมาจิ้งจอกก็คิด เอ! ทำไมเราต้องดึงขนหางตัวเองเล่า นี่มันหางสีเหลืองทองที่มีขนฟูสวยมากเลย ไม่ได้ๆ รออีกสักหน่อยดีกว่าคิดถึงคนที่หากตื่นขึ้นมาเจอมัน แล้วจะอันตราย “ตอนนี้คนกำลังหลับฝันดีอยู่นี่นา! อีกอย่างอาจมีวิธีละลายน้ำแข็งวิธีอื่น ถึงตอนนั้นฉันก็จะหนีไปจากถ้ำนี้ได้”หมาจิ้งจอกวนเวียนคิด หางของมันเริ่มติดแน่นและแข็งขึ้นเรื่อยๆ มันมองดูฟ้าเริ่มสาง คนกำลังจะตื่น มันได้ยินเสียงคนแล้วด้วยถึงเวลานั้นหมาจิ้งจอกเริ่มดึงหางอย่างรุนแรง บ้าคลั่ง แต่ไม่ว่าจะพยายามออกแรงเท่าไหร่ ขนของมันก็ยังไม่ยอมหลุดออกมาเคราะห์ดีมีหมาป่าตัวหนึ่งผ่านมา ถึงจะเป็นหมาคนละพันธุ์ แต่ยังไง! มันก็เป็นหมาด้วยกัน“เพื่อนรัก” หมาจิ้งจอกตั้งใจใช้คำนี้ ทั้งที่มันไม่เคยคิดจะใช้มาก่อน “ช่วยฉันด้วยเถิด...ฉันจะแย่เต็มที่แล้ว”หมาป่าหยุดเดิน...ก็อย่างที่ว่า ยังไงๆ มันก็เป็นหมาด้วยกัน จะทิ้งเพื่อนให้ตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไง! วิธีการช่วยแบบหมานั้นก็ง่ายๆมันใช้ปากกัดหางหมาจิ้งจอกจนขาดจบเรื่องเล็กๆ มีคำอธิบายความหมายใหญ่ๆ หมาจิ้งจอกตัวนี้แม้ไม่มีหาง แต่ก็ยังเป็นหมาจิ้งจอก เพราะหากมันยังไม่เจอเพื่อนหมาป่า แต่เจอคนที่เป็นศัตรูคู่ปรับ...มันก็คงไม่แค่เสียหางอย่างเดียวในบรรดาสัตว์มีหางทั้งหลาย จิ้งจกเป็นสัตว์ตัวน้อยที่เข้าถึงเรื่องการ “ปล่อยวาง” มากกว่าสัตว์มีหางพวกอื่นๆมันจึงตัดสินใจยอมเสียหางทันทีเพื่อรักษาชีวิตตัวเองต่ออาจเป็นเพราะจิ้งจกคุ้นเคยกับชีวิตแบบนี้ และอีกอย่างหางของมันก็งอกเงยออกมาแทนหางเดิมในไม่ช้าบทเรียนของจิ้งจกสอนคนแบบเราว่า หลายครั้งในชีวิตเราจำเป็นต้อง “ปล่อยวาง” แม้เป็นการสูญเสีย แต่มันก็เป็นทางเลือกเดียวที่ต้องจำยอมหากเราเจอสองทางเลือกล้วนแต่คือความสูญเสีย เราจงเลือกทางที่สูญเสียน้อยกว่าอ่านเรื่องหมาจิ้งจอกหางด้วนฉบับใหม่แล้ว ผมคิดถึงไอ้บ้าทรัมป์...งานรบอิหร่านรอบนี้...มีเค้าเขาจะต้องเสียหางไปทั้งหาง...เวลาผ่านเลยมาถึงวันนี้ หมดเวลาสละขนสิบยี่สิบเส้นไปนานแล้วแต่โดยลีลา ไอ้บ้าทรัมป์คงเล่นบทหมาหางด้วนในนิทานชั้น ป.เตรียม คือลดเลี้ยวหาเรื่องโม้รักษาหน้าไปวันๆ เอาตัวรอดไปตามสไตล์เดิมๆ. กิเลน ประลองเชิง
