นิทานกริมม์ เล่ม 5 (ยาค็อบ วิลเฮล์ม กริมม์ เขียน อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล สำนักพิมพ์ บริษัทต้นอ้อ 1999 จำกัด พิมพ์ครั้งที่ 5 พ.ศ.2542) ชื่อเรื่อง ชาวนาบนสวรรค์...นี่เป็นนิทานที่มีเนื้อหาสั้น...เนื้อหาอ่านง่าย ในจำนวนนิทานทั้งหกเล่มชาวนาเคร่งศีลธรรมผู้หนึ่งตาย เขาถูกส่งตัวไปถึงประตูสวรรค์ ในเวลาไล่เลี่ย ขุนนางผู้ใหญ่ผู้มั่งคั่งร่ำรวยมหาศาลอีกผู้หนึ่งก็มาถึงครู่เดียว...นักบุญปีเตอร์ก็ถือกุญแจมาเปิดประตู ท่านเห็นขุนนางผู้ใหญ่ก่อน จึงรับตัวเขาเข้าไป และท่านก็ปิดประตูสวรรค์ โดยไม่ทันเห็นชาวนา ที่ยืนอยู่ด้วยกันชาวนายืนตั้งสติครู่ใหญ่...เขาได้ยินเสียงเล่นดนตรี เสียงร้องเพลง เสียงหัวเราะต่อกระซิก และเสียงอื่นๆเซ็งแซ่อยู่ภายใน สุ้มเสียงอึกทึกครึกโครมถึงปานนั้น ชาวนาก็รู้ว่า สวรรค์จัดงานต้อนรับฉลองขุนนางเศรษฐีแต่ไม่นาน เสียงประหนึ่งงานขัดฤกษ์ใหญ่ ก็เงียบลงชาวนาคิดได้แค่นั้น ประตูสวรรค์ก็เปิดรับด้วยนักบุญปีเตอร์อีกครั้ง ชาวนาเดินเข้าไป เทวดามากมายแสดงอาการยิ้มแย้มแสดงความรักสื่อถึงเขาทั่วหน้าแต่ผิดคาด...ไม่มีเสียงดนตรี เสียงร้องเพลง อึกทึกครึกโครม เช่นที่เทวดาหน้าใหม่ ได้ฟังตอนยืนอยู่นอกประตูสวรรค์ “ข้าเคยรู้มาว่า บนสวรรค์มีแต่ความยุติธรรม” เทวดาชาวนาสงสัยแต่ทำไม สวรรค์จึงต้อนรับชาวนาอย่างข้าแตกต่างจากขุนนางเศรษฐี หรือสวรรค์ก็ยังมีการเลือกที่รักมักที่ชัง “ไม่จริง” นักบุญปีเตอร์ปฏิเสธ และค่อยๆอธิบาย“สวรรค์เราให้ความยุติธรรมและความรักแก่ทุกคนที่ขึ้นมาอยู่เท่าเทียมกัน เจ้าอยู่ต่อไปก็จะเข้าใจ ทุกคนจะได้รับความสุขกายสบายใจ และความสนุกเพลิดเพลินเหมือนเทวดาทุกคน ไม่เว้นกับขุนนางเศรษฐี”คำอธิบายนี้ยังกระจ่างไม่พอ นักบุญปีเตอร์จึงต้องพรรณนาต่อ“มีความจริงข้อหนึ่งในโลก...คนยากจนที่อยู่ในศีลในธรรมอย่างท่าน ขึ้นสวรรค์กันวันละหลายๆคน ในขณะที่พวกเศรษฐี ร้อยปีจะมีมาขึ้นสวรรค์สักคนเศรษฐีพวกนั้นแต่ละคนบาปหนา มือถือสากปากถือศีล ร่ำรวยขึ้นมาได้ก็ด้วยความหน้าเลือด ทำนาบนหลังคนอื่น ขูดรีดคนที่ยากจนกว่า หลายคนใช้เงินทำบุญบ้าง แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเป็นบุญที่เกิดจากเงินที่ไม่บริสุทธิ์ความสุขกายสบายใจแบบนั่งกินนอนกินของคนเหล่านี้ เกิดจากการเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ตาดำๆด้วยกันด้วยเหตุผลมากมายประดามีเหล่านี้ บนสวรรค์จึงแทบไม่มีพวกเศรษฐีขึ้นมาเลยเสียงอึกทึกครึกโครม ที่เทวดาชาวนาได้ฟังก่อนหน้า เพราะสวรรค์รอคนพวกนี้มาร้อยปี เมื่อเห็นหน้าเศรษฐีโผล่เข้ามา พวกเทวดาจึงอดกลั้นความดีใจเอาไว้ไม่ไหว ร้องรำทำเพลงต้อนรับเขาเป็นพิเศษ”นิทานเรื่องชาวนาบนสวรรค์จบลงตรงนี้ ไม่มีคำสอนต่อท้าย... ปล่อยให้คนฟังคิดต่อเอาเองโลกมนุษย์นั้นมีงานรื่นเริงเถิดเทิงได้ทุกเวลา รักกันก็จัดงานฉลอง เกลียดกันก็ยิ่งต้องจัดงานฉลอง ตั้งแต่วันเสาร์ที่แล้ว บ้านเมืองใกล้ๆเขาก็มีงานชุมนุมใหญ่เป็นงานฉลอง เรียกร้องให้ผู้นำลาออกงานฉลองแบบนี้ จะมีก็นานทีปีหน หลายหนที่แล้ว มีคนตายไปมากมาย...แลกกับการได้ผู้นำคนเดียว แล้วก็มักจบลงด้วยการถูกชุมนุมไล่ วนเวียนไปไม่รู้จบเอ้อ! เรื่องคนที่ตาย...ดูตามกติกา สวรรค์ท่านไม่รับ นักบุญจูปีเตอร์ท่านว่า คนพวกนี้ให้ขึ้นสวรรค์เมื่อไหร่ สวรรค์ก็วุ่นวายเมื่อนั้น ส่วนพวกผู้นำนั้น...ไม่เคยไปทางสวรรค์มานานเกินร้อยปี สองสามคนที่แล้วนิยมหนีไปทางเขมร.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
