ราวๆ 30 ปีที่แล้ว ระหว่างสอบสัมภาษณ์นักข่าวฝึกงาน ผมหลุดวลี “ม้าอารี” เธอมีสีหน้าไม่เข้าใจ รู้ตอนนั้น นักเรียนประถมรุ่นหลังๆ...ไม่ผ่านบทเรียนเล่ม นิทานสุภาษิต ที่เรามักเรียกผิดว่านิทานอีสปวันนี้ผมมีเรื่อง หมาในรางหญ้า ก็เดาตามเคยว่า หลายคนคงไม่รู้ว่าหมายถึงอะไรเริ่มต้นเรียนรู้กันด้วยนิทาน เรื่องต่อไปนี้จะดีกว่า...กาลครั้งหนึ่ง ชาวนาสองคนผัวเมีย ก่อร่างสร้างตัวจนเป็นเศรษฐีใหญ่ มีที่นานับเป็นพันไร่ มีคนงานมากมายแบ่งหน้าที่กันทำเมื่อขายข้าวได้เงินมา เศรษฐีก็เอาเงินไปจ่ายค่าแรง วงจรอาชีพนี้หมุนเวียนไป เศรษฐีก็ไม่คุ้นหน้าคนงาน คนงานแต่ละฝ่ายก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้ากันเองอยู่มาถึงปีนั้น เศรษฐีได้เวลานับเงินไปจ่ายค่าคนงาน แต่ก็พบว่าเงินไม่พอ เศรษฐีสงสัยน่าจะเกิดการทุจริตขึ้นในขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่ง จึงเรียกคนงานมาไล่เลียงคนงานใกล้ตัวที่สุด พวกขายข้าว ถามแล้วก็ได้คำตอบ พวกนวดข้าวส่งข้าวมาให้แค่นี้ เศรษฐีถามคนนวดข้าว คำตอบที่ได้ พวกเกี่ยวข้าวเกี่ยวข้าวมาให้เท่าไหร่ ก็นวดไปเท่านั้นถามคนงานสามพวกไปแล้ว ยังไม่เจอเหตุชวนสงสัย เศรษฐีก็ต้องไล่เลียงต่อคราวนี้ ถึงคิวพวกนวดข้าว คำตอบก็คล้ายๆ ...พวกนวดข้าวตอบว่า พวกดำนา ทำไว้เท่าไร ก็นวดไปเท่านั้นคิวถึงพวกดำนา เศรษฐีเริ่มจับปม...ได้บ้าง เมื่อเห็นที่นาหลายแห่งถูกปล่อยรกร้างว่างเปล่า ถามพวกดำนา ก็ได้คำตอบว่า พวกไถนา ไถไว้เท่าไหร่ ก็ดำไปเท่านั้นเศรษฐีไปต่อถึงพวกไถนา ถามว่า ทำไมจึงไถนาไม่หมด คำตอบที่ได้...เพราะวัวเกือบทุกตัว ผ่ายผอมมาก ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะไถนาได้ทั้งหมดคิวพวกเลี้ยงวัว พวกนี้ก็ยืนยันขันแข็ง ก็ยังคงตัดหญ้ามาให้วัวกินตามปกติทุกวัน แต่มีปัญหา วัวไม่ค่อยยอมกินหญ้า พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาได้อย่างไร?ถึงจุดนี้ เศรษฐียังหาคำตอบไม่ได้ จึงต้องไปเฝ้าดูเวลาวัวกินหญ้าด้วยตัวเองไม่นานนัก...เศรษฐีก็เห็นปัญหาด้วยสองตา หมาตัวโปรดที่เขาเลี้ยงไว้...เมื่อมันเห็นวัวตัวไหนจะเข้าไปกินหญ้าที่รางหญ้า มันก็จะวิ่งเข้าไปขวางวัวตัวไหนดื้อ มันเห่าเท่าไหร่ ก็ยังไม่หยุด มันก็วิ่งเข้าไปกัดเอาเป็นเอาตายเศรษฐีมองหน้าคนเลี้ยงวัว ดูตาก็รู้ใจ คนเลี้ยงวัวไม่กล้าแตะต้องหมาตัวโปรดของท่านเศรษฐีเองเจอต้นตอปัญหา อยู่ที่หมาข้างตัว เศรษฐีก็แก้ง่ายๆ ไล่หมาตัวโปรดออกจากบ้าน นับแต่วันนั้น วัวก็เข้าไปกินหญ้าในรางหญ้าได้ปกติ สุขภาพก็อ้วนท้วนมีเรี่ยวแรง ไถนาได้เหมือนเดิมเศรษฐีก็ทำนาขายข้าวได้มากพอจ่ายค่าแรงคนงานได้เหมือนเดิมนิทานเรื่องหมาในรางหญ้า เป็นหนึ่งในนิทานสุภาษิต หนังสือแบบหัดอ่านเด็กรุ่นผมเรียน...ที่มีเรื่องแรก ราชสีห์กับหนู นั่นปะไร! มีกลอนบทหนึ่ง ตีพิมพ์ในนิตยสารชาวกรุง ผมอ่านแล้วจำได้แค่สองคำกลอน...สุนัขหนึ่งนอนขวางในรางหญ้า ทั้งที่รู้อยู่ว่าใช่อาหาร แต่ก็ห่วงหวงห้ามด้วยความพาล ตามสันดานของสัตว์ทรามบัดซบ...ตอนเด็กๆ รู้สึกว่าเป็นคำด่าเจ็บแสบมาก แต่ตอนแก่ ก็รู้สึกว่าคำด่า สัตว์ทรามบัดซบ ก็งั้นๆคนเฮงซวยสมัยใหม่ พัฒนาสันดานหนังหนาหน้าด้าน พอกพูนหนักขึ้นทุกวัน อย่างบางเรื่อง เช่นเรื่องที่ตำรวจใหญ่ทะเลาะกัน จนกระเทือนไปถึงรัฐบาล มีเสียงกระซิบเข้าหูว่า เป็นงานของ “หมาในรางหญ้า” บางตัวมีเสียงนินทา ที่จริงก็พ้นจากวงจรงานไปนาน แต่ปุ่มแค้นเก่ายังฝังลึกอยู่ ได้เวลาสางแค้นของเขาก็เท่านั้นเขียนถึงตรงนี้ อย่าถามผม ใครดีใครเลวกว่า...คำตอบจากนักข่าวโรงพักเก่า ถ้ามีคำสาปขลัง...ตำรวจรับส่วยต้องตาย บ้านเมืองเราก็คงจะไม่เหลือตำรวจใหญ่ไว้ทำงานเลย.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
